questioning

Background Achieving early glycemic control in adolescents with diabetes is associated with improved short- and long-term health outcomes. The aim of this study was to examine the relationship between eating attitudes and glycemic control, as well as the factors associated with eating attitudes and glycemic control, in adolescents with diabetes. Methods This descriptive cross-sectional study included 143 adolescents with diabetes, aged 10–19 years, who attended a research hospital between February and April 2024. The data were collected using a Descriptive Information Form, Eating Attitudes Test (EAT) and an information form questioning the values of some metabolic variables. Results The mean age of the participants was 14 ± 2.3 years and 49.7% had diabetes between 1–5 years. The mean total score of the EAT scale was 16.62 ± 8.30. The mean score of the “Dieting” subscale of the EAT scale was 10.39 ± 5.58, the mean score of the “Bulimia food preoccupation” subscale was 2.33 ± 3.03 and the mean score of the “Oral Control” subscale was 3.79 ± 3.08. There was no significant difference between the mean EAT total score and glycemic control. Conclusions The mean EAT-26 total score was below the commonly used cutoff score, and no significant association was found between EAT-26 scores and HbA1c. Differences in EAT-26 total and subscale scores were observed according to selected demographic and clinical characteristics, including BMI, treatment modality, and treatment adherence. These findings describe self-reported eating attitudes in the study sample and support the inclusion of eating-related assessment within the holistic care of adolescents with Type 1 DM.

Low learning outcomes in Islamic Religious Education (PAI) and the prevalent use of conventional instructional models pose challenges in eighth-grade instruction at MTsN 2 Kota Pariaman. However, research specifically examining the effect of the probing–prompting model on PAI learning outcomes in this context remains limited. This study aimed to analyze the effect of the probing–prompting instructional model on eighth-grade students’ PAI learning outcomes at MTsN 2 Kota Pariaman. The study employed a quantitative approach with a quasi-experimental nonequivalent control group design. The sample comprised 64 students selected through purposive sampling, including 32 students from class VIII.2 as the experimental group and 32 students from class VIII.3 as the control group. Data were collected through achievement tests administered as a pretest and a posttest and analyzed using normality tests, homogeneity of variance tests, and an independent-samples t test with IBM SPSS Statistics 26. The results showed that the experimental group achieved a mean posttest score of 78.59, compared with 69.84 for the control group. The t test revealed a significant difference between the two groups (p < .001). These findings provide empirical evidence of higher PAI learning outcomes among students taught using the probing–prompting model. In practical terms, the findings support the use of this model as an alternative approach to PAI instruction that promotes student engagement through targeted questioning. Future research should involve larger samples, cover a broader range of instructional content, and examine students’ active participation, motivation, and critical thinking skills.

Student engagement and participation are essential for interactive elementary science and social studies (IPAS) learning. Limited involvement in questioning, expressing opinions, and teamwork may hinder meaningful learning. This study examined changes in engagement and participation during the implementation of the Teams Games Tournament (TGT) model at SDN Karawang Wetan III. Classroom action research involved 30 students across a pre-cycle and two intervention cycles. Classroom observations assessed seven engagement and seven participation indicators. Descriptive analysis showed improvements in both outcomes. Engagement increased in attention, enthusiasm, active involvement, peer interaction, persistence, and responsibility. Participation improved in questioning, answering, expressing opinions, discussion, cooperation, tournament involvement, and task completion. Reported percentages represent mean indicator-level observation scores rather than proportions of students meeting specific criteria. The findings suggest that structured teamwork, academic games, and individual accountability can provide practical opportunities for collaborative IPAS learning. Teachers should establish clear team roles and encourage individual contributions and questioning. Because the study involved one school and two cycles without a control group, the findings are context-specific and do not establish causality. Future research should examine multiple schools, longer implementation, sustained improvements, and relationships with IPAS achievement.

Background: Teacher agency is essential to educational transformation, yet teacher development in Nepal often relies on standardized training approaches that emphasize prescribed methods rather than critical reflection, contextual experimentation, and collaborative learning. Objectives: This study explores how teachers develop and exercise agency through Critical–Creative Pedagogy (CCP) and participatory action research in two Nepali public-school contexts. Methods: Using a participatory action research approach, the study examined two contexts: a cross-school initiative involving 11 teachers from eight public schools in Helambu and a school-based initiative involving 30 teachers at Janata Secondary School in Bardibas. Data were generated over nine months through workshop interactions, teacher reflections, lesson plans, classroom observations, reflective dialogues, and informal conversations with students. The analysis examined how reflection, dialogue, classroom experimentation, and collective professional learning contributed to the development of teacher agency. Results: The findings indicate that teacher agency developed through iterative cycles of reflection, action, observation, dialogue, and re-reflection rather than through standardized training alone. Teachers began questioning textbook-centred and examination-driven practices and experimenting with learning activities grounded in students’ experiences and local contexts. Contextual adaptation and engagement with the wider school community, including school management committees and parents, emerged as important dimensions of pedagogical change. The Bardibas initiative appeared to foster stronger shared reflection, mutual support, and continuity of pedagogical change than the cross-school arrangement in Helambu. Conclusion: Teacher agency is a relational and context-dependent process that develops through critical reflection, pedagogical experimentation, and collaborative learning. Sustaining educational transformation requires professional learning opportunities that connect teachers’ agency with local knowledge, school-level collaboration, and community engagement. Novelty: By examining participatory action research across two distinct school contexts, this study highlights how the institutional setting of teacher collaboration may shape opportunities for collective reflection, mutual support, and sustained pedagogical change. It also foregrounds the importance of connecting teacher learning with school and community contexts in efforts to transform classroom practice.

This study investigates how a novice EFL (English as a Foreign Language) teacher enacts professional identity within the context of reading instruction. While prior research has established the dynamic and multifaceted nature of teacher identity, limited attention has been given to how professional identity is constructed and enacted through subject-specific pedagogical practices, particularly in reading instruction. This qualitative case study draws on interview and classroom observation data to explore how a novice EFL teacher enacts professional identities in reading instruction. The findings suggest that the teacher’s professional identity is not a fixed set of roles but is expressed through situated teaching practices and professional reflections. Specifically, three interrelated identity positions were identified—facilitator of meaning-making, cultural and textual guide, and reflective learner. These positions were reflected in instructional practices such as scaffolding, interpretive questioning, and the provision of cultural and textual background knowledge, as well as in the teacher’s willingness to learn from students and engage in professional development. Furthermore, the findings highlight the relationship between the teacher’s professional identity, individual agency, and the working conditions of her teaching context. By situating teacher identity within the practices of reading instruction, this study extends existing research by foregrounding the practice-based and context-sensitive nature of novice teacher identity. An Activity Theory perspective further informs the interpretation of how professional identity relates to pedagogical practices, instructional tools, and contextual conditions.

This study aims to analyze the integration between the cognitive process dimensions of Revised Bloom's Taxonomy and the structural complexity of the SOLO Taxonomy in questions constructed by pre-service biology teachers, as well as its correlation with students' cognitive learning outcomes. A descriptive-quantitative approach with co-relational analysis was employed, evaluating a total sample of 420 question sentences generated by students during their field teaching program (PPL). Data collection was conducted using double-coding observation rubrics and statistically processed via Spearman’s rho non-parametric correlation test. The results indicated a stark gradation phenomenon, with question distribution heavily accumulating within lower-order thinking skills (LOTS), predominantly spanning the Remembering (C1) and Understanding (C2) levels with Unistructural and Multistructural reasoning profiles. Conversely, higher-order thinking skills (HOTS) were strictly concentrated at the Analyzing (C4) and Evaluating (C5) levels, aligning with Relational and Extended Abstract structures. Statistical analysis revealed a positive and significant correlation coefficient (p = 0.707, p < 0.001), indicating a very strong linear relationship where higher cognitive demands inherently correspond to greater structural reasoning maturity. In conclusion, while pre-service teachers possess a solid foundation in factual knowledge, their capacity to formulate higher-order questions remains limited. Therefore, transforming classroom communication through constructivist learning strategies and gradual conceptual scaffolding is highly recommended to foster integrative thinking and bridge the cognitive transition toward deep conceptual understanding.

Formative assessment is important in inclusive English classrooms because it enables teachers to gather evidence of learning during instruction and respond to diverse learning needs. This study examined how formative assessment was implemented in an inclusive Grade VIII English classroom, with particular attention to the relationship between assessment planning, classroom enactment, evidence of learning, feedback, and instructional adaptation. A qualitative case study design was employed using non-participant classroom observation, a semi-structured interview with the English teacher, and document analysis. Data were analyzed using the interactive model. The findings indicate that formative assessment was embedded throughout instruction through questioning, observation, performance activities, feedback, and reflection. A key pattern was the difference between planned assessment and classroom implementation. Although the written assessment plan was primarily designed for the whole class, the teacher adapted instructions, task support, time allocation, and individual guidance in response to students’ learning evidence. Thus, in this case, the inclusive dimension of formative assessment was more visible in teachers’ real-time responsive decisions than in formal assessment planning. Because the study concerned one teacher and one classroom, the findings are presented as a context-specific account rather than a generalizable claim.

ارزشیابی تکوینی در کلاس‌های فراگیر زبان انگلیسی اهمیت دارد، زیرا به معلمان امکان می‌دهد تا در حین آموزش، شواهد یادگیری را جمع‌آوری کرده و به نیازهای متنوع یادگیری پاسخ دهند. این پژوهش به بررسی نحوه اجرای ارزشیابی تکوینی در یک کلاس فراگیر زبان انگلیسی پایه هشتم پرداخت و به طور ویژه به رابطه بین برنامه‌ریزی ارزشیابی، اجرای کلاسی، شواهد یادگیری، بازخورد و سازگاری آموزشی توجه داشت. این مطالعه با استفاده از طرح مطالعه موردی کیفی و به‌کارگیری مشاهده غیرمشارکتی کلاس، مصاحبه نیمه‌ساختاریافته با معلم زبان انگلیسی و تحلیل اسناد انجام شد. داده‌ها با استفاده از مدل تعاملی تحلیل شدند. یافته‌ها نشان داد که ارزشیابی تکوینی از طریق پرسشگری، مشاهده، فعالیت‌های عملکردی، بازخورد و تأمل در سراسر آموزش ادغام شده بود. الگوی کلیدی، تفاوت بین ارزشیابی برنامه‌ریزی‌شده و اجرای کلاسی بود. اگرچه برنامه مکتوب ارزشیابی عمدتاً برای کل کلاس طراحی شده بود، معلم با توجه به شواهد یادگیری دانش‌آموزان، دستورالعمل‌ها، حمایت از تکلیف، تخصیص زمان و راهنمایی فردی را تطبیق می‌داد. بنابراین، در این مورد، بُعد فراگیر ارزشیابی تکوینی بیشتر در تصمیمات پاسخگو و آنی معلم نسبت به برنامه‌ریزی رسمی ارزشیابی مشهود بود. با توجه به اینکه این مطالعه درباره یک معلم و یک کلاس انجام شده است، یافته‌ها به عنوان گزارشی زمینه‌محور ارائه می‌شود و نه ادعایی قابل تعمیم.

This classroom action research aimed to improve student activeness through the implementation of the Station Learning strategy in class V.C of SDN 238 Palembang. The study used the Kemmis and Mc Taggart action research design, conducted in two cycles involving 28 students as research subjects. Data were collected using an observation sheet covering six indicators of student activeness, namely visual, questioning, opinion-giving, writing/motoric, cooperation, and mental-emotional engagement. The pre-cycle observation showed an average activeness score of 58.48 percent, categorized as Fairly Active. After the implementation of Station Learning in the first cycle, the average increased to 63.69 percent, and in the second cycle it reached 71.58 percent with a classical mastery level of 96.43 percent, meaning that 27 of the 28 students were categorized as Active or Very Active. These findings indicate that Station Learning, which organizes students into visual, auditory, and kinesthetic learning stations according to their learning style tendencies, is effective in increasing student engagement across all indicators of activeness. The study concludes that Station Learning is an effective strategy for enhancing elementary students' learning activeness and recommends its continued and consistent use, with particular attention to strengthening the questioning and cooperation indicators.

این پژوهش اقدام‌پژوهی کلاسی با هدف ارتقاء فعالیت دانش‌آموزان از طریق اجرای راهبرد یادگیری ایستگاهی در کلاس پنجم‌جیم دبستان ۲۳۸ پالمبانگ انجام شد. این مطالعه از طرح پژوهش اقدام‌پژوهی کمیس و مک‌تاگارت استفاده کرد و در دو چرخه با مشارکت ۲۸ دانش‌آموز به عنوان آزمودنی انجام گرفت. داده‌ها با استفاده از برگه مشاهده شامل شش شاخص فعالیت دانش‌آموزان، یعنی بصری، پرسشگری، اظهار نظر، نوشتاری/حرکتی، همکاری و درگیری ذهنی-هیجانی گردآوری شد. مشاهده پیش‌چرخه میانگین نمره فعالیت را ۵۸/۴۸ درصد نشان داد که در دسته نسبتاً فعال قرار گرفت. پس از اجرای یادگیری ایستگاهی در چرخه اول، میانگین به ۶۳/۶۹ درصد افزایش یافت و در چرخه دوم به ۷۱/۵۸ درصد با سطح تسلط کلاسیک ۹۶/۴۳ درصد رسید، به این معنا که ۲۷ نفر از ۲۸ دانش‌آموز در دسته فعال یا بسیار فعال قرار گرفتند. این یافته‌ها نشان می‌دهد که یادگیری ایستگاهی، که دانش‌آموزان را بر اساس گرایش‌های سبک یادگیری‌شان به ایستگاه‌های بصری، شنیداری و جنبشی سازمان‌دهی می‌کند، در افزایش مشارکت دانش‌آموزان در تمامی شاخص‌های فعالیت مؤثر است. پژوهش نتیجه می‌گیرد که یادگیری ایستگاهی راهبردی مؤثر برای ارتقاء فعالیت یادگیری دانش‌آموزان ابتدایی است و استفاده مستمر و منظم از آن با توجه ویژه به تقویت شاخص‌های پرسشگری و همکاری توصیه می‌شود.

Kit-Build Concept Mapping (KBCM) supports formative assessment by externalizing learning goals as a teacher reference map and diagnosing proposition-level gaps through automated comparison. However, typical KBCM use provides mainly verification feedback (what is missing/incorrect) and offers limited support for how students should act to close those gaps. Leveraging KBCM’s diagnostic outputs as an enabling infrastructure, this study proposes and implements a three-layer formative feedback framework that operationalizes structured gap-closing actions: (Layer 1) Evidence Access links each frequently missing proposition to specific source-text evidence; (Layer 2) Comprehension Verification prompts learners to articulate the reasoning behind the proposition through guided questioning; and (Layer 3) Integration Practice requires coordinated application of multiple propositions in authentic problem-solving tasks. We report three classroom trials with undergraduate informatics students (N = 11, N = 10, N = 10). Across all trials, large overall learning gains were observed from post-reading (T1) to post-intervention (T3) (Wilcoxon r =.895,.878,.889; all $$p <0.05$$ ). The magnitude of additional improvement beyond KBCM diagnostics differed by content complexity. These findings suggest that KBCM-based diagnosis can be systematically transformed into progressive, pedagogically grounded feedback that supports students’ gap-closing actions in classroom practice.

نگاشت مفهومی Kit-Build (KBCM) با برون‌سازی اهداف یادگیری به‌صورت نقشه مرجع معلم و تشخیص شکاف‌های سطح گزاره‌ای از طریق مقایسه خودکار، از ارزشیابی تکوینی پشتیبانی می‌کند. با این حال، استفاده معمول از KBCM عمدتاً بازخورد تأییدی (آنچه که ناقص یا نادرست است) ارائه می‌دهد و حمایت محدودی از نحوه اقدام دانش‌آموزان برای رفع این شکاف‌ها فراهم می‌سازد. این پژوهش با بهره‌گیری از خروجی‌های تشخیصی KBCM به‌عنوان زیرساخت توانمندساز، چارچوب بازخورد سازنده سه‌لایه‌ای را پیشنهاد و اجرا می‌کند که اقدامات ساختاریافته برای رفع شکاف‌ها را عملیاتی می‌سازد: (لایه ۱) دسترسی به شواهد، هر گزاره‌ای که به‌طور مکرر حذف شده را به شواهد خاصی در متن منبع پیوند می‌دهد؛ (لایه ۲) راستی‌آزمایی درک، یادگیرندگان را از طریق پرسش‌های هدایت‌شده به بیان استدلال پشت گزاره ترغیب می‌کند؛ و (لایه ۳) تمرین ادغام، نیازمند به‌کارگیری هماهنگ چند گزاره در وظایف حل مسئله اصیل است. سه آزمون کلاسی با دانشجویان کارشناسی رشته انفورماتیک (N = 11، N = 10، N = 10) گزارش می‌شود. در تمامی آزمون‌ها، افزایش چشمگیر یادگیری کلی از پس‌مطالعه (T1) تا پس‌مداخله (T3) مشاهده شد (Wilcoxon r = .895، .878، .889؛ همه $$p <0.05$$). میزان بهبود اضافی فراتر از تشخیص‌های KBCM بسته به پیچیدگی محتوا متفاوت بود. این یافته‌ها نشان می‌دهد که تشخیص مبتنی بر KBCM را می‌توان به‌صورت نظام‌مند به بازخورد تدریجی و مبتنی بر اصول آموزشی تبدیل کرد که از اقدامات رفع شکاف دانش‌آموزان در عمل کلاسی حمایت می‌کند.

Leadership coaching develops managers but is expensive and difficult to scale. AI may be able to help scale access, but “answering machine” like AI coaching agents invite cognitive offloading and weaken learning. We instantiated a human coaching protocol, supported across prior cycles, as a text-based AI coach built to prompt reflective questioning. In the fourth cycle of a design-based research program at a global consulting firm, eight managers received the same protocol from a human coach and the AI coach, applied each session in an observed onboarding activity, and reflected on both in interviews. All eight welcomed the probing questions and preferred the human coach. Notably, they resisted the same protocol of questioning from the AI coach and wanted answers from it instead. This study’s theoretical contribution is the Reflection Penalty, the cost an AI coach pays for asking a user to do the reflective work that makes human coaching effective. Its practical contribution is a jobs-to-be-done map for AI coaching, assembled from proposals participants raised on their own. It divides coaching into distinct jobs and assigns each to the human or the AI best suited to it. Both contributions are offered to those designing AI tools that aim to support reflection

مربیگری رهبری به توسعهٔ مدیران کمک می‌کند اما پرهزینه و دشوار برای مقیاس‌پذیری است. هوش مصنوعی ممکن است بتواند دسترسی را مقیاس‌پذیر کند، اما عامل‌های مربیگری مبتنی بر هوش مصنوعی که شبیه «دستگاه پاسخگو» عمل می‌کنند، منجر به واگذاری شناختی و تضعیف یادگیری می‌شوند. ما یک پروتکل مربیگری انسانی را که در چرخه‌های قبلی پشتیبانی شده بود، به‌صورت یک مربی مبتنی بر متن با هدف پرسشگری تأملی به‌عنوان مربی هوش مصنوعی پیاده‌سازی کردیم. در چهارمین چرخهٔ یک برنامهٔ پژوهش مبتنی بر طراحی در یک شرکت مشاورهٔ جهانی، هشت مدیر همان پروتکل را از یک مربی انسانی و مربی هوش مصنوعی دریافت کردند، هر جلسه را در یک فعالیت مشاهده‌شدهٔ آشنایی به کار بردند و در مصاحبه‌ها دربارهٔ هر دو تأمل کردند. هر هشت نفر پرسش‌های عمیق را پذیرفتند و مربی انسانی را ترجیح دادند. به طور قابل توجهی، آن‌ها در برابر همان پروتکل پرسشگری از سوی مربی هوش مصنوعی مقاومت کردند و به جای آن خواهان دریافت پاسخ از آن بودند. سهم نظری این مطالعه «جریمهٔ تأمل» است؛ هزینه‌ای که یک مربی هوش مصنوعی برای واداشتن کاربر به انجام کار تأملی که مربیگری انسانی را مؤثر می‌کند، می‌پردازد. سهم عملی آن نقشه‌ای از وظایف قابل انجام برای مربیگری هوش مصنوعی است که از پیشنهادهای مطرح‌شده توسط شرکت‌کنندگان گردآوری شده است. این نقشه مربیگری را به وظایف متمایز تقسیم می‌کند و هر یک را به انسان یا هوش مصنوعی که برای آن مناسب‌تر است، اختصاص می‌دهد. هر دو سهم به طراحان ابزارهای هوش مصنوعی که هدف آن‌ها حمایت از تأمل است، ارائه می‌شود.

This theoretical and analytical study examines pedagogical approaches to developing critical thinking among primary school pupils. Drawing on foundational accounts of reflective thinking, sociocultural learning and critical-thinking skills, it identifies age-appropriate components of critical thinking and systematises six instructional approaches: problem-based learning, purposeful questioning, comparison and classification, discussion and collaborative work, graphic organisers, and reflective exercises. The analysis specifies the classroom conditions required for these approaches and proposes a five-stage instructional model encompassing activation of prior knowledge, a problem question, information analysis, justified conclusions and reflection. A classroom illustration concerning responsible water use demonstrates how the model may be implemented. The outcomes are a conceptual synthesis and practical recommendations rather than findings from an intervention study; the effectiveness of the model has not yet been empirically tested

این مطالعه نظری و تحلیلی به بررسی رویکردهای آموزشی برای توسعه تفکر انتقادی در دانش‌آموزان دبستانی می‌پردازد. با اتکا به دیدگاه‌های بنیادی درباره تفکر تأملی، یادگیری اجتماعی‌فرهنگی و مهارت‌های تفکر انتقادی، مؤلفه‌های متناسب با سن تفکر انتقادی را شناسایی کرده و شش رویکرد آموزشی را نظام‌مند می‌کند: یادگیری مبتنی بر مسئله، پرسشگری هدفمند، مقایسه و طبقه‌بندی، بحث و کار گروهی، سازمان‌دهنده‌های تصویری و تمرین‌های تأملی. تحلیل انجام‌شده شرایط لازم کلاس درس برای اجرای این رویکردها را مشخص ساخته و یک الگوی آموزشی پنج‌مرحله‌ای شامل فعال‌سازی دانش پیشین، طرح پرسش مسئله‌محور، تحلیل اطلاعات، نتیجه‌گیری مستدل و تأمل را پیشنهاد می‌کند. یک مثال کلاسی درباره استفاده مسئولانه از آب نشان می‌دهد که این الگو چگونه می‌تواند اجرا شود. نتایج این پژوهش، ترکیبی مفهومی و توصیه‌های عملی است و یافته‌های حاصل از یک مطالعه مداخله‌ای نیست؛ اثربخشی این الگو هنوز به طور تجربی آزمون نشده است.

Aim: This study aimed to explore women’s prolonged grief experiences following the dissolution of their romantic relationships and to understand how they made sense of these experiences.Method: This study employed Interpretative Phenomenological Analysis (IPA) based on semi-structured interviews conducted with five heterosexual women aged 19–33. Each interview lasted 40–60 minutes and was transcribed verbatim. Data were analyzed iteratively and ideographically, following IPA guidelines to ensure depth, rigor, and transparency. Themes were generated through repeated readings, line-by-line coding, and cross-case comparison, with analytic saturation achieved through convergence across participants.Results: The analysis revealed five superordinate themes with their subthemes: (1)From Loss to A New Self (2)Continuing Bonds After Breakup, (3)Post-Breakup Questioning, (4)About the Loss, and (5)After the Loss. The findings showed that the loss experienced after the breakup extended beyond the partner to include future dreams, sources of happiness, and aspects of self. Participants’ efforts to sustain the relationship, ongoing communication, idealization, and fantasies of reunion played a decisive role in prolonging the grief process.Conclusion: Romantic breakups were experienced as the loss not only of a partner but also of identity, future plans, and sources of happiness. Participants’ experiences related to the prolongation of their grief period as an ongoing experience rather than a clinical condition stemmed from participants’ inability to withdraw their investment, showing breakup as a continued bond rather than an ending. Clinically, healing requires transforming this investment and reconstructing meaning, rather than enforcing abrupt detachment.

هدف: هدف این پژوهش، بررسی تجربه‌های سوگ طولانی‌مدت زنان پس از پایان روابط عاشقانه و درک چگونگی معنابخشی آنان به این تجربه‌ها بود. روش: این پژوهش با استفاده از تحلیل پدیدارشناختی تفسیری (IPA) و بر اساس مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با پنج زن دگرجنس‌گرا در بازه سنی ۱۹ تا ۳۳ سال انجام شد. هر مصاحبه بین ۴۰ تا ۶۰ دقیقه به طول انجامید و به‌صورت کلمه‌به‌کلمه رونویسی شد. داده‌ها به‌صورت تکرارشونده و ایدیوگرافیک و بر اساس دستورالعمل‌های IPA به‌منظور تضمین عمق، دقت و شفافیت تحلیل شدند. مضامین از طریق خوانش‌های مکرر، کدگذاری خط‌به‌خط و مقایسه بین موارد استخراج شد و اشباع تحلیلی از طریق همگرایی بین مشارکت‌کنندگان حاصل گردید. یافته‌ها: تحلیل داده‌ها پنج مضمون فراگیر و زیرمضامین مربوطه را آشکار ساخت: (۱) از فقدان تا خود جدید، (۲) تداوم پیوند پس از جدایی، (۳) پرسش‌گری پس از جدایی، (۴) درباره فقدان، و (۵) پس از فقدان. یافته‌ها نشان داد که فقدان تجربه‌شده پس از جدایی، فراتر از شریک عاطفی بوده و شامل رؤیاهای آینده، منابع شادی و جنبه‌هایی از خود نیز می‌شود. تلاش‌های مشارکت‌کنندگان برای حفظ رابطه، ارتباط مستمر، آرمان‌سازی و خیال‌پردازی درباره بازگشت، نقش تعیین‌کننده‌ای در طولانی شدن فرایند سوگ ایفا کرد. نتیجه‌گیری: جدایی‌های عاشقانه نه تنها به‌عنوان فقدان شریک عاطفی، بلکه به‌عنوان از دست دادن هویت، برنامه‌های آینده و منابع شادی تجربه می‌شود. تجربه‌های مشارکت‌کنندگان در ارتباط با طولانی شدن دوره سوگ، به‌عنوان تجربه‌ای مستمر و نه یک وضعیت بالینی، ناشی از ناتوانی آنان در بازپس‌گیری سرمایه‌گذاری عاطفی‌شان بود و جدایی را به‌عنوان پیوندی ادامه‌دار و نه پایانی مطلق نشان داد. از منظر بالینی، بهبود مستلزم دگرگونی این سرمایه‌گذاری و بازسازی معناست، نه تحمیل جدایی ناگهانی.

Generative artificial intelligence (GenAI) creates a distinctive problem for outdoor geoscience learning: it can broaden questioning and explanation, yet it can also pre-structure what learners notice and displace their interpretation of field evidence. Existing field-learning frameworks explain how conceptual, geographical, psychological, technical, and social novelty shape participation, but they do not fully explain this redistribution of epistemic work and authority. Extending established accounts of technological mediation to field settings, this Hypothesis and Theory article interprets GenAI as an epistemic reorganization of field inquiry rather than as technical novelty alone. It advances the central hypothesis that GenAI is more likely to augment, rather than displace, learners’ epistemic agency when it is introduced after direct observation and an initial learner interpretation, restricted to generating questions and candidate explanations, and subjected to human adjudication against field evidence. On this basis, the article proposes a six-stage human-centered model: preparing for field and GenAI use; attending to and recording field evidence; constructing an initial learner interpretation; engaging GenAI as a dialogic challenger; conducting human evidence-based adjudication; and completing reflective synthesis and epistemic accounting. Field evidence functions as an epistemic constraint, GenAI outputs remain provisional objects of scrutiny, and learners and teachers retain interpretive authority and responsibility. Six testable propositions specify expected effects of sequencing, initial interpretation, challenger-oriented prompting, explicit adjudication, substitution, and teacher orchestration. Operational criteria for distinguishing support, mediation, and substitution, and a thought experiment at a basalt outcrop, show how the model can be applied and tested. The model offers a falsifiable agenda for research in physical, hybrid, and virtual geoscience field learning while defining conditions under which GenAI use should be limited or withheld.

هوش مصنوعی مولد (GenAI) مسئله‌ای متمایز برای یادگیری علوم زمین در فضای باز ایجاد می‌کند: این فناوری می‌تواند دامنه پرسشگری و تبیین را گسترش دهد، اما همچنین ممکن است آنچه را که یادگیرندگان مشاهده می‌کنند پیش‌ساختاردهی کند و تفسیر آنان از شواهد میدانی را جابه‌جا نماید. چارچوب‌های موجود یادگیری میدانی توضیح می‌دهند که چگونه نوآوری مفهومی، جغرافیایی، روان‌شناختی، فنی و اجتماعی مشارکت را شکل می‌دهد، اما به طور کامل این بازتوزیع کار و اقتدار معرفتی را تبیین نمی‌کنند. با گسترش رویکردهای تثبیت‌شده میانجی‌گری فناورانه به محیط‌های میدانی، این مقاله فرضیه و نظریه، GenAI را به عنوان سازماندهی مجدد معرفتی پژوهش میدانی تفسیر می‌کند، نه صرفاً به عنوان یک نوآوری فنی. این مقاله فرضیه مرکزی را مطرح می‌کند که GenAI زمانی که پس از مشاهده مستقیم و تفسیر اولیه یادگیرنده معرفی شود، به تولید پرسش‌ها و تبیین‌های پیشنهادی محدود گردد و در معرض داوری انسانی مبتنی بر شواهد میدانی قرار گیرد، احتمالاً عاملیت معرفتی یادگیرندگان را تقویت می‌کند تا آن را جایگزین نماید. بر این اساس، مقاله یک مدل انسان‌محور شش‌مرحله‌ای پیشنهاد می‌کند: آمادگی برای کار میدانی و استفاده از GenAI؛ توجه و ثبت شواهد میدانی؛ ساخت تفسیر اولیه توسط یادگیرنده؛ به‌کارگیری GenAI به عنوان چالشگر دیالوژیک؛ انجام داوری انسانی مبتنی بر شواهد؛ و تکمیل ترکیب بازتابی و حسابرسی معرفتی. شواهد میدانی به عنوان یک محدودیت معرفتی عمل می‌کند، خروجی‌های GenAI همچنان به عنوان موضوعات موقتی بررسی باقی می‌مانند و یادگیرندگان و معلمان اقتدار و مسئولیت تفسیر را حفظ می‌کنند. شش گزاره قابل آزمون، آثار مورد انتظار توالی، تفسیر اولیه، تحریک چالشگرمحور، داوری صریح، جایگزینی و سازماندهی معلم را مشخص می‌کند. معیارهای عملیاتی برای تمایز حمایت، میانجی‌گری و جایگزینی و یک آزمایش ذهنی در یک برون‌زد بازالتی نشان می‌دهد که چگونه می‌توان مدل را به کار برد و آزمود. این مدل دستورکاری ابطال‌پذیر برای پژوهش در یادگیری میدانی علوم زمین فیزیکی، ترکیبی و مجازی ارائه می‌دهد و شرایطی را تعریف می‌کند که در آن استفاده از GenAI باید محدود یا متوقف شود.

BACKGROUND: The whole-university approach to mental health emphasises that well-being should be a strategic priority across all aspects of higher education. However, there is limited evidence on which aspects of university life institutions should target to maximise well-being. AIM: To identify factors associated with student mental health and well-being and provide an evidence base for developing initiatives that protect and promote this. METHODS: The Nurture-U survey was conducted across five universities in the UK from 2022 to 2024. This cross-sectional sample of the survey data assessed student well-being and mental health at the start of the academic year. Hierarchical linear regression models examined the relative association between demographic, family history, university and lifestyle variables and self-reported depression, measured using the Patient Health Questionnaire-9 (PHQ-9), anxiety, measured using the Generalised Anxiety Disorder-7 (GAD-7) and well-being, measured using the Short Warwick-Edinburgh Mental Well-being Scale (SWEMWBS). RESULTS: A total of 14 172 students completed the survey. Over a quarter self-reported probable anxiety or depression based on established screening thresholds. Regression analysis indicated that younger age, identifying as female or lesbian, gay, bisexual, transgender, queer/questioning, intersex or asexual (LGBTQIA+) and reporting a disability were associated with poorer mental health. There was minimal evidence of mental health impact associated with university factors, such as course of study or university attended. There was a strong association with exercise and self-care. CONCLUSIONS: We have provided evidence that exercise and self-care may be areas that universities can target when considering a whole-university approach to student mental health and well-being. Increasing opportunities for students from all backgrounds, means and abilities to adopt healthy behaviours is vital to supporting university students.

زمینه: رویکرد کل‌دانشگاهی به سلامت روان تأکید می‌کند که بهزیستی باید در تمامی جنبه‌های آموزش عالی به عنوان یک اولویت راهبردی مدنظر قرار گیرد. با این حال، شواهد محدودی وجود دارد که کدام جنبه‌های زندگی دانشگاهی باید توسط مؤسسات هدف قرار گیرد تا بهزیستی به حداکثر برسد. هدف: شناسایی عواملی که با سلامت روان و بهزیستی دانشجویان مرتبط هستند و فراهم آوردن مبنای شواهدی برای توسعه ابتکاراتی که از این موارد محافظت و آن را ارتقاء دهند. روش‌ها: پیمایش Nurture-U در پنج دانشگاه بریتانیا از سال ۲۰۲۲ تا ۲۰۲۴ انجام شد. این نمونه مقطعی از داده‌های پیمایش، بهزیستی و سلامت روان دانشجویان را در ابتدای سال تحصیلی ارزیابی کرد. مدل‌های رگرسیون خطی سلسله‌مراتبی ارتباط نسبی بین متغیرهای جمعیت‌شناختی، سابقه خانوادگی، دانشگاه و سبک زندگی و افسردگی خودگزارش‌شده (اندازه‌گیری‌شده با پرسشنامه سلامت بیمار-۹ (PHQ-9))، اضطراب (اندازه‌گیری‌شده با اختلال اضطراب فراگیر-۷ (GAD-7)) و بهزیستی (اندازه‌گیری‌شده با مقیاس کوتاه بهزیستی روانی-اجتماعی وارویک-ادینبورگ (SWEMWBS)) را بررسی کردند. نتایج: در مجموع ۱۴٬۱۷۲ دانشجو پرسشنامه را تکمیل کردند. بیش از یک‌چهارم بر اساس آستانه‌های غربالگری معتبر، به طور خودگزارش‌شده احتمال ابتلا به اضطراب یا افسردگی را داشتند. تحلیل رگرسیون نشان داد که سن پایین‌تر، شناسایی به عنوان زن یا افراد LGBTQIA+ و گزارش ناتوانی با سلامت روان ضعیف‌تر مرتبط است. شواهد بسیار کمی از تأثیر عوامل دانشگاهی مانند رشته تحصیلی یا دانشگاه محل تحصیل بر سلامت روان وجود داشت. ارتباط قوی با ورزش و مراقبت از خود مشاهده شد. نتیجه‌گیری: ما شواهدی ارائه کرده‌ایم که ورزش و مراقبت از خود می‌تواند حوزه‌هایی باشد که دانشگاه‌ها هنگام در نظر گرفتن رویکرد کل‌دانشگاهی به سلامت روان و بهزیستی دانشجویان هدف قرار دهند. افزایش فرصت‌ها برای دانشجویان از تمامی پیشینه‌ها، امکانات و توانایی‌ها جهت اتخاذ رفتارهای سالم برای حمایت از دانشجویان دانشگاه حیاتی است.

Large-group lectures (150 students and upwards) remain a central component of healthcare professions education despite longstanding concerns about passivity, limited interaction, and difficulties in providing formative feedback at scale. These concerns have acquired renewed relevance as educators face digitally connected student cohorts, ubiquitous smartphones, and growing concerns about digital distraction. Student response systems (SRS), initially introduced through dedicated “clickers” and now commonly accessed through students’ own digital devices, offer one approach to transforming the large lecture from a predominantly transmission-oriented format into an interactive learning environment. Meta-analytic evidence indicates positive effects of SRS on cognitive and non-cognitive learning outcomes, while research across psychology, nursing, medicine, dentistry, and other higher education settings suggests that their educational value depends less on the technology itself than on the pedagogical processes it enables. In this Perspective , we argue for a shift from viewing SRS primarily as engagement technology towards understanding it as pedagogical infrastructure for retrieval, formative assessment, peer discussion, feedback, self-monitoring, and metacognitive calibration in large lectures. Drawing on nearly two decades of research and educational experience with response technology, we propose an evolution from SRS 1.0 , centred on response and participation, through SRS 2.0 , centred on formative feedback and dialogue, towards SRS 3.0 , where artificial intelligence may enable adaptive questioning, misconception detection, personalised feedback, and instructor decision support. This development creates new opportunities for healthcare professions education, but also requires renewed attention to pedagogy, digital competence, privacy, cognitive offloading, and the role of the educator.

سخنرانی‌های گروهی بزرگ (۱۵۰ دانشجو و بیشتر) همچنان بخش مرکزی آموزش حرفه‌های سلامت را تشکیل می‌دهند، با وجود نگرانی‌های دیرینه درباره انفعالی بودن، تعامل محدود و دشواری در ارائه بازخورد تکوینی در مقیاس وسیع. این نگرانی‌ها با مواجهه مربیان با نسل‌های دانشجویی متصل به فضای دیجیتال، تلفن‌های هوشمند فراگیر و نگرانی‌های فزاینده درباره حواس‌پرتی دیجیتال، اهمیت تازه‌ای یافته‌اند. سامانه‌های پاسخ‌دهی دانشجویی (SRS)، که ابتدا از طریق «کلیکر»های اختصاصی معرفی شدند و اکنون معمولاً از طریق دستگاه‌های دیجیتال شخصی دانشجویان قابل دسترسی هستند، رویکردی برای تبدیل سخنرانی‌های بزرگ از قالب عمدتاً انتقال‌محور به محیط یادگیری تعاملی ارائه می‌کنند. شواهد فراتحلیلی نشان‌دهنده تأثیرات مثبت SRS بر پیامدهای یادگیری شناختی و غیرشناختی است، در حالی که پژوهش‌ها در حوزه‌های روان‌شناسی، پرستاری، پزشکی، دندان‌پزشکی و سایر محیط‌های آموزش عالی حاکی از آن است که ارزش آموزشی این سامانه‌ها بیش از آنکه به خود فناوری وابسته باشد، به فرایندهای آموزشی که امکان‌پذیر می‌سازند بستگی دارد. در این مقاله دیدگاه، ما بر لزوم تغییر نگرش از SRS به‌عنوان فناوری تعامل به‌سوی درک آن به‌عنوان زیرساخت آموزشی برای بازیابی، ارزشیابی تکوینی، بحث همتایان، بازخورد، خودپایشگری و کالیبراسیون فراشناختی در سخنرانی‌های بزرگ تأکید می‌کنیم. با اتکا به نزدیک به دو دهه پژوهش و تجربه آموزشی با فناوری پاسخ‌دهی، سیر تحول از SRS 1.0 با محوریت پاسخ‌دهی و مشارکت، به SRS 2.0 با محوریت بازخورد تکوینی و گفت‌وگو، و نهایتاً به SRS 3.0 که در آن هوش مصنوعی می‌تواند امکان پرسش‌گری تطبیقی، شناسایی سوءبرداشت‌ها، بازخورد شخصی‌سازی‌شده و پشتیبانی تصمیم‌گیری برای مدرس را فراهم کند، پیشنهاد می‌کنیم. این تحول فرصت‌های جدیدی برای آموزش حرفه‌های سلامت ایجاد می‌کند، اما مستلزم توجه مجدد به آموزش، شایستگی دیجیتال، حریم خصوصی، برون‌سپاری شناختی و نقش مدرس نیز هست.

This narrative review examines cross-cultural similarities and differences in the interrogation process of criminal suspects, with a focus on how cultural norms, legal frameworks, and communication styles influence investigative interviewing techniques and methods. The practice of interrogation has evolved from a confession-driven strategy and the use of coercive methods to a more evidence-based and ethical approach, as represented by the Méndez Principles of Effective Interviewing and the PEACE model in the United Kingdom. Cross-cultural evaluations demonstrate that planning, cognitive interviewing, and rapport-building are increasingly being recognized as globally accepted best practices; however, their application remains inconsistent due to variances in professionalization, training, and institutional support across jurisdictions. Communication styles are heavily shaped by cultural norms, and perceptions of questioning tactics vary considerably among cultures. The review draws a distinction between interrogation, suspect interviewing, investigative interviewing, and information-gathering interviewing, as these terms carry different legal and ethical implications across jurisdictions. The review highlights the difficulties in protecting vulnerable groups (including juveniles, persons with mental health conditions or cognitive impairments, non-native speakers, and culturally marginalized suspects) in incorporating human rights safeguards and in customizing training to fit local cultural environments. A methodological note is provided to clarify the narrative scope of the review, its search parameters, and its thematic organization.

این مرور روایتی به بررسی شباهت‌ها و تفاوت‌های فراملی در فرایند بازجویی از مظنونان کیفری می‌پردازد و تمرکز آن بر چگونگی تأثیر هنجارهای فرهنگی، چارچوب‌های حقوقی و سبک‌های ارتباطی بر فنون و روش‌های مصاحبه تحقیقی است. رویه بازجویی از یک راهبرد مبتنی بر اعتراف‌گیری و استفاده از روش‌های اجباری به رویکردی مبتنی بر شواهد و اخلاقی تحول یافته است که اصول Méndez برای مصاحبه مؤثر و مدل PEACE در بریتانیا نمونه‌هایی از آن هستند. ارزیابی‌های فراملی نشان می‌دهد که برنامه‌ریزی، مصاحبه شناختی و ایجاد رابطه به طور فزاینده‌ای به عنوان بهترین رویه‌های پذیرفته‌شده جهانی شناخته می‌شوند؛ با این حال، کاربرد آن‌ها به دلیل تفاوت در حرفه‌ای‌سازی، آموزش و حمایت نهادی در حوزه‌های قضایی مختلف، همچنان ناسازگار باقی مانده است. سبک‌های ارتباطی به شدت تحت تأثیر هنجارهای فرهنگی قرار دارند و برداشت‌ها از تاکتیک‌های پرسشگری میان فرهنگ‌ها به طور قابل توجهی متفاوت است. این مرور میان مفاهیم بازجویی، مصاحبه با مظنون، مصاحبه تحقیقی و مصاحبه مبتنی بر جمع‌آوری اطلاعات تمایز قائل می‌شود، چرا که این اصطلاحات در حوزه‌های قضایی مختلف دارای دلالت‌های حقوقی و اخلاقی متفاوتی هستند. این مرور به دشواری‌های حفاظت از گروه‌های آسیب‌پذیر (از جمله نوجوانان، افراد دارای شرایط سلامت روان یا ناتوانی شناختی، افراد غیر بومی و مظنونان حاشیه‌ای از نظر فرهنگی) در گنجاندن تضمین‌های حقوق بشری و بومی‌سازی آموزش متناسب با محیط‌های فرهنگی محلی اشاره می‌کند. یادداشتی روشی برای تبیین دامنه روایتی این مرور، پارامترهای جستجو و سازماندهی موضوعی آن ارائه شده است.

Although critical thinking is a vital 21st-century skill, Ethiopian English as Foreign Language (EFL) classrooms remain largely teacher-centered and dominated by low-order questioning. The link between teachers’ questioning strategies and students’ critical thinking development has been insufficiently studied in Ethiopia. This study investigated the types of questions used by EFL teachers, the levels of students’ critical thinking, and the predictive relationship between questioning practices and critical thinking outcomes. A convergent parallel mixed-methods design (primarily quantitative) was employed with 342 secondary students and 28 EFL teachers from six schools in Central Ethiopia. Data were collected using a classroom observation checklist, a Teacher Questioning Strategy Inventory, and a Critical Thinking Test. Quantitative analyses included descriptive statistics, multilevel modeling, and multiple linear regression with cluster-robust standard errors. Qualitative data from 15 stimulated recall interviews supplemented the findings. Results showed that teachers predominantly used lower-order questions (78%), with only 22% requiring higher-order thinking. Students’ mean critical thinking score was 41.6/100 (SD = 12.3), below proficiency benchmarks. Multilevel analysis identified wait time ( β = 0.38, p < 0.001) and follow-up probing ( β = 0.31, p = 0.003) as the strongest predictors of critical thinking, with all teacher-level variables collectively explaining 52% of the between-teacher variance. Qualitatively, teachers reported that higher-order questions would “slow down the syllabus” and that students lacked sufficient English proficiency to respond effectively. These findings suggest that pre-service and in-service training should explicitly teach questioning taxonomies and wait-time techniques. Therefore, the Ministry of Education should train secondary school teachers to allocate lesson time for higher-order questioning and integrate critical thinking as an essential part of their lessons .

اگرچه تفکر انتقادی یکی از مهارت‌های حیاتی قرن بیست‌ویکم است، کلاس‌های زبان انگلیسی به عنوان زبان خارجی (EFL) در اتیوپی عمدتاً معلم‌محور بوده و با پرسش‌های سطح پایین غالب هستند. ارتباط میان راهبردهای پرسشگری معلمان و رشد تفکر انتقادی دانش‌آموزان در اتیوپی به اندازه کافی مورد مطالعه قرار نگرفته است. این پژوهش انواع پرسش‌های مورد استفاده معلمان EFL، سطوح تفکر انتقادی دانش‌آموزان و رابطه پیش‌بین میان شیوه‌های پرسشگری و پیامدهای تفکر انتقادی را بررسی کرد. طرح پژوهش آمیخته همگرا و موازی (با غلبه کمی) با مشارکت ۳۴۲ دانش‌آموز دبیرستانی و ۲۸ معلم EFL از شش مدرسه در مرکز اتیوپی اجرا شد. داده‌ها با استفاده از چک‌لیست مشاهده کلاس، فهرست راهبرد پرسشگری معلم و آزمون تفکر انتقادی گردآوری شد. تحلیل‌های کمی شامل آمار توصیفی، مدل‌سازی چندسطحی و رگرسیون خطی چندگانه با خطاهای استاندارد مقاوم به خوشه بود. داده‌های کیفی حاصل از ۱۵ مصاحبه یادآوری تحریک‌شده یافته‌ها را تکمیل کرد. نتایج نشان داد که معلمان عمدتاً از پرسش‌های سطح پایین (۷۸٪) استفاده کردند و تنها ۲۲٪ پرسش‌ها نیازمند تفکر سطح بالاتر بودند. میانگین نمره تفکر انتقادی دانش‌آموزان ۴۱٫۶ از ۱۰۰ (انحراف معیار = ۱۲٫۳) بود که پایین‌تر از معیارهای شایستگی است. تحلیل چندسطحی، زمان انتظار (β = ۰٫۳۸، p < ۰٫۰۰۱) و پیگیری پرسش‌های کاوشگرانه (β = ۰٫۳۱، p = ۰٫۰۰۳) را به عنوان قوی‌ترین پیش‌بین‌های تفکر انتقادی شناسایی کرد و همه متغیرهای سطح معلم در مجموع ۵۲٪ از واریانس بین‌معلمی را تبیین کردند. به طور کیفی، معلمان گزارش دادند که پرسش‌های سطح بالاتر «برنامه درسی را کند می‌کند» و دانش‌آموزان مهارت کافی در زبان انگلیسی برای پاسخ مؤثر ندارند. این یافته‌ها نشان می‌دهد که آموزش‌های پیش‌خدمت و ضمن خدمت باید به طور صریح طبقه‌بندی پرسشگری و تکنیک‌های زمان انتظار را آموزش دهند. بنابراین، وزارت آموزش و پرورش باید معلمان دبیرستان را برای تخصیص زمان درس به پرسشگری سطح بالاتر و ادغام تفکر انتقادی به عنوان بخشی اساسی از دروس آموزش دهد.

BACKGROUND: Educator leadership behaviors are widely recognized as an important component of the classroom environment and may be associated with student engagement and critical thinking disposition. In health sciences education, these competencies are fundamental to clinical reasoning and evidence-based decision-making. However, empirical evidence examining the associations among educator leadership styles, student engagement, and critical thinking disposition remains limited. METHODS: This explanatory sequential mixed-methods study was conducted at a Saudi health sciences university. Quantitative data were collected from a stratified random sample of 351 undergraduate students across four health sciences colleges using the Leadership Style Questionnaire, the Critical Thinking Disposition Scale, and the University Student Engagement Inventory. Data were analyzed using descriptive statistics, Pearson's correlations, multiple linear regression, and bootstrapped cross-sectional indirect-effect analysis. Qualitative data were subsequently collected from 58 unique participants through 40 semi-structured interviews and four focus group discussions (28 participants, including 10 who also participated in interviews) and analyzed using inductive reflexive thematic analysis. RESULTS: Students reported mean student engagement and critical thinking disposition scores above the scale midpoint. Democratic leadership demonstrated the strongest positive bivariate associations with student engagement (r = .363, p < .001) and critical thinking disposition (r = .402, p < .001), whereas laissez-faire leadership demonstrated comparatively weaker associations. In adjusted regression analyses, democratic leadership remained independently associated with student engagement (β = 0.39, p < .001) and critical thinking disposition (β = 0.15, p = .007), whereas laissez-faire leadership showed no statistically significant independent association with either outcome after adjustment for the remaining leadership styles. Bootstrapped indirect-effect analysis indicated that student engagement statistically accounted for part of the association between democratic leadership and critical thinking disposition. Qualitative findings converged with and expanded the quantitative results, with students describing participatory teaching behaviors, open dialogue, constructive questioning, collaborative learning, and clear instructional guidance as supporting engagement and reflective thinking. CONCLUSIONS: Democratic educator leadership demonstrated the strongest positive associations with student engagement and critical thinking disposition. These findings suggest that participatory teaching approaches may represent valuable components of faculty development and educational practice. Longitudinal and multi-institutional studies are warranted to further examine the temporal relationships among educator leadership, student engagement, and critical thinking disposition.

زمینه: رفتارهای رهبری اعضای هیئت علمی به طور گسترده‌ای به عنوان یکی از مؤلفه‌های مهم محیط کلاس درس شناخته می‌شوند و ممکن است با مشارکت دانشجویان و گرایش به تفکر انتقادی مرتبط باشند. در آموزش علوم سلامت، این شایستگی‌ها برای استدلال بالینی و تصمیم‌گیری مبتنی بر شواهد اساسی هستند. با این حال، شواهد تجربی درباره بررسی ارتباط میان سبک‌های رهبری اعضای هیئت علمی، مشارکت دانشجویان و گرایش به تفکر انتقادی همچنان محدود است. روش‌ها: این مطالعه آمیخته توضیحی-توالی در یک دانشگاه علوم سلامت عربستان انجام شد. داده‌های کمی از یک نمونه تصادفی طبقه‌بندی‌شده شامل ۳۵۱ دانشجوی کارشناسی از چهار دانشکده علوم سلامت با استفاده از پرسشنامه سبک رهبری، مقیاس گرایش به تفکر انتقادی و فهرست مشارکت دانشجویان دانشگاه جمع‌آوری شد. داده‌ها با استفاده از آمار توصیفی، همبستگی پیرسون، رگرسیون خطی چندگانه و تحلیل اثر غیرمستقیم مقطعی با بوت‌استرپ تحلیل شدند. سپس داده‌های کیفی از ۵۸ شرکت‌کننده منحصر به فرد از طریق ۴۰ مصاحبه نیمه‌ساختاریافته و چهار بحث گروهی متمرکز (۲۸ شرکت‌کننده، شامل ۱۰ نفر که در مصاحبه‌ها نیز شرکت داشتند) جمع‌آوری و با استفاده از تحلیل تماتیک بازتابی استقرایی تحلیل شد. یافته‌ها: دانشجویان میانگین نمرات مشارکت دانشجویی و گرایش به تفکر انتقادی بالاتر از نقطه میانی مقیاس را گزارش کردند. رهبری دموکراتیک قوی‌ترین ارتباط مثبت دو متغیره را با مشارکت دانشجویان (r = 0.363, p < 0.001) و گرایش به تفکر انتقادی (r = 0.402, p < 0.001) نشان داد، در حالی که رهبری رهاشده (laissez-faire) ارتباطات ضعیف‌تری داشت. در تحلیل‌های رگرسیون تعدیل‌شده، رهبری دموکراتیک به طور مستقل با مشارکت دانشجویان (β = 0.39, p < 0.001) و گرایش به تفکر انتقادی (β = 0.15, p = 0.007) مرتبط باقی ماند، در حالی که رهبری رهاشده پس از تعدیل برای سایر سبک‌های رهبری، هیچ ارتباط مستقل معناداری با هیچ‌یک از پیامدها نشان نداد. تحلیل اثر غیرمستقیم با بوت‌استرپ نشان داد که مشارکت دانشجویان به طور آماری بخشی از ارتباط میان رهبری دموکراتیک و گرایش به تفکر انتقادی را تبیین می‌کند. یافته‌های کیفی با نتایج کمی همگرا و آن‌ها را گسترش داد؛ به طوری که دانشجویان رفتارهای تدریس مشارکتی، گفت‌وگوی باز، پرسشگری سازنده، یادگیری مشارکتی و راهنمایی آموزشی شفاف را به عنوان عوامل حمایت‌کننده از مشارکت و تفکر تأملی توصیف کردند. نتیجه‌گیری: رهبری دموکراتیک اعضای هیئت علمی قوی‌ترین ارتباط مثبت را با مشارکت دانشجویان و گرایش به تفکر انتقادی نشان داد. این یافته‌ها حاکی از آن است که رویکردهای تدریس مشارکتی می‌توانند اجزای ارزشمندی برای توسعه اعضای هیئت علمی و عمل آموزشی باشند. مطالعات طولی و چندمرکزی برای بررسی بیشتر روابط زمانی میان رهبری اعضای هیئت علمی، مشارکت دانشجویان و گرایش به تفکر انتقادی توصیه می‌شود.