adequacy

The present study investigated the predictive role of trait mindfulness in relation to depression, anxiety, and stress among Pakistani young adults. The following hypotheses were formulated: H1: Trait mindfulness will significantly and negatively predict depression among Pakistani young adults. H2: Trait mindfulness will significantly and negatively predict anxiety among Pakistani young adults. H3: Trait mindfulness will significantly and negatively predict stress among Pakistani young adults. A sample of 405 participants (189 males, 216 females; aged 18–30 years, M = 22.39, SD = 2.823) completed an online survey including the Mindful Attention Awareness Scale (MAAS) and the Depression Anxiety Stress Scale (DASS-21). Reliability and normality assessments confirmed the adequacy of the measures. Linear regression analyses revealed that trait mindfulness significantly and negatively predicted depression (R² = .237, p < .001), anxiety (R² = .210, p < .001), and stress (R² = .201, p < .001). These findings were consistent with the hypotheses formulated and the theoretical perspectives. The study adds value to global evidence in relation to the Pakistani context, highlighting trait mindfulness as a preventive factor against negative emotions and emphasizing the need for culturally adapted mindfulness-based interventions to enhance psychological resilience among young adults.

Background: Midwifery laboratories are essential for developing clinical competencies, yet service quality and resource adequacy are frequently assessed separately. Objectives: This study aimed to develop and internally evaluate an integrated instrument for assessing midwifery laboratory quality. Methods: Five experts validated the instrument, and 446 midwifery students with laboratory experience completed a 44 item questionnaire. Psychometric evaluation included content validity, exploratory factor analysis (EFA), preliminary confirmatory factor analysis (CFA), Rasch analysis, and internal consistency testing. Results: The average scale content validity index was 0.982. EFA identified six factors explaining 56.96% of total variance, with the first factor contributing 44.02%. Preliminary CFA demonstrated X²/df = 2.240, RMSEA = 0.053, SRMR = 0.041, GFI = 0.991, CFI = 0.898, and TLI = 0.886. Rasch person reliability was 0.969, whereas item reliability was 0.641. Cronbach alpha reached 0.970, with corrected item total correlations ranging from 0.561 to 0.739. Conclusions: The instrument demonstrated promising internal psychometric properties for evaluating midwifery laboratory quality. However, independent external validation and comprehensive ordinal and Rasch diagnostics remain necessary before broader implementation.

زمینه: آزمایشگاه‌های مامایی برای توسعه شایستگی‌های بالینی ضروری هستند، اما کیفیت خدمات و کفایت منابع اغلب به طور جداگانه ارزیابی می‌شوند. اهداف: این مطالعه با هدف تدوین و ارزیابی درونی یک ابزار یکپارچه برای ارزیابی کیفیت آزمایشگاه‌های مامایی انجام شد. روش‌ها: ابزار توسط پنج نفر از خبرگان اعتبارسنجی شد و ۴۴۶ دانشجوی مامایی با تجربه آزمایشگاهی به پرسشنامه‌ای ۴۴ ماده‌ای پاسخ دادند. ارزیابی ویژگی‌های روان‌سنجی شامل روایی محتوا، تحلیل عاملی اکتشافی (EFA)، تحلیل عاملی تأییدی مقدماتی (CFA)، تحلیل Rasch و آزمون پایایی درونی بود. نتایج: شاخص روایی محتوا برای مقیاس به طور میانگین ۰.۹۸۲ بود. تحلیل عاملی اکتشافی شش عامل را شناسایی کرد که ۵۶.۹۶٪ از واریانس کل را تبیین کردند و عامل اول ۴۴.۰۲٪ سهم داشت. تحلیل عاملی تأییدی مقدماتی شاخص‌های X²/df = ۲.۲۴۰، RMSEA = ۰.۰۵۳، SRMR = ۰.۰۴۱، GFI = ۰.۹۹۱، CFI = ۰.۸۹۸ و TLI = ۰.۸۸۶ را نشان داد. پایایی فردی Rasch برابر با ۰.۹۶۹ و پایایی ماده Rasch برابر با ۰.۶۴۱ بود. آلفای کرونباخ به ۰.۹۷۰ رسید و همبستگی کل-ماده تصحیح‌شده بین ۰.۵۶۱ تا ۰.۷۳۹ بود. نتیجه‌گیری: ابزار مذکور ویژگی‌های روان‌سنجی درونی امیدوارکننده‌ای برای ارزیابی کیفیت آزمایشگاه‌های مامایی نشان داد. با این حال، اعتبارسنجی خارجی مستقل و تشخیص‌های جامع ترتیبی و Rasch پیش از اجرای گسترده‌تر ضروری است.

Teacher performance is a key determinant of educational quality and the successful implementation of learning processes. Among the factors that may influence teacher performance are the adequacy of educational facilities and infrastructure, as well as the quality of the working environment. This study aims to examine the influence of facilities and infrastructure, together with the work environment, on teacher performance at SMA Negeri 1 Batukliang Utara, Central Lombok Regency. A quantitative approach with a descriptive research design was employed. The study involved all 33 active teachers using a total sampling technique. Data were collected through a structured questionnaire based on a five-point Likert scale and analyzed using multiple linear regression with IBM SPSS Statistics version 26. The findings reveal that facilities and infrastructure do not have a significant partial effect on teacher performance (β = 0.017; p = 0.933), whereas the work environment has a positive and statistically significant effect (β = 0.770; p = 0.003). Simultaneously, both independent variables significantly influence teacher performance (F = 10.840; p < 0.001), explaining 41.9% of the variance in teacher performance, while the remaining 58.1% is attributable to other factors not included in the research model. These findings indicate that a supportive and conducive work environment plays a more substantial role than educational facilities in improving teacher performance. Therefore, school management should prioritize the creation of a positive work environment while continuing to improve educational facilities to support teachers' professional responsibilities.

Higher education institutions are expected to continuously evaluate graduate programs to ensure that curricular offerings remain relevant, responsive, and aligned with the evolving demands of professional practice. This study assessed the relevance and applicability of the Master of Arts in Educational Management (MAEM) curriculum of Guagua National Colleges to the current professional work of its graduates and identified areas for curriculum enhancement. Using a quantitative descriptive-comparative research design, data were collected from 33 MAEM graduates through a structured survey questionnaire. Descriptive statistics such as frequency, percentage, weighted mean, and ranking were utilized to analyze quantitative data, while thematic analysis was employed to examine graduates' recommendations. Results revealed that most graduates occupy positions closely related to educational leadership and management, with 87.88% indicating that their present work is highly related or related to educational management. The overall relevance and applicability of the curriculum obtained a very high rating (M = 4.69), while the adequacy of competencies developed through the program received a mean rating of 4.67. Human Resource and Organizational Management emerged as the highest-rated competency area (M = 4.76), whereas Problem-Solving and Evidence-Based Decision-Making obtained the lowest mean rating (M = 4.64), though still interpreted as very high. Graduates recommended strengthening content related to digital leadership, educational technology, artificial intelligence, instructional leadership, research utilization, and experiential learning. Based on these findings, a Responsive MAEM Curriculum Enhancement Framework was proposed. The study concludes that the MAEM curriculum remains highly relevant to current professional requirements but should continuously evolve to address emerging educational challenges and technological advancements.

This article sought to adapt and validate an instrument for the perception of management policies and practices aimed at higher education professors, since the available instruments were designed for organisations in general and do not address the particularities of academic work. The instrument was based on two scales already validated for Brazilian organisations, with the addition of items on research incentives, publication support and the teaching career. Content and criterion validity derived from the published origin of the items, complemented by prior definition of the constructs, peer review and pre-testing. A total of 386 professors from Brazilian public and private institutions took part, answering on an interval scale based on adverbs of quantity and frequency. Internal consistency reached a Cronbach's alpha of 0.956. Exploratory factor analysis, used for the statistical validation of the constructs defined a priori, retained six factors explaining 67.3% of the accumulated variance, with a sampling adequacy of 0.948. The expected dimensions were reproduced, and the added items formed a factor of their own. It is concluded that the adapted instrument is suitable for measuring teachers' perception of institutional management.

This article analyzes the infrastructure conditions of early childhood education institutions in Pernambuco through the application of the Pernambuco School Infrastructure Index (IEPE). The study combines quantitative analysis, based on factor analysis applied to data from the 2024 School Census, with exploratory qualitative evidence obtained through a questionnaire administered to school managers. The index is structured into three dimensions: essential physical and pedagogical infrastructure, support and accessibility, and basic operational infrastructure. The results indicate a predominance of intermediate and low levels of infrastructure, unevenly distributed across municipalities. Spatial analysis reveals differentiated patterns among daycare centers, preschools, and institutions offering both stages. The incorporation of qualitative evidence allows for the examination of the correspondence between administrative records and the actual conditions of space use, revealing discrepancies associated with the functional adequacy of infrastructure. The qualitative analysis, concentrated in the municipality of Recife due to low institutional participation, highlights the presence of adaptive strategies that enable the functioning of institutions but do not replace the need for planned infrastructure. The IEPE makes it possible to identify territorial variations and to inform public policy planning, provided it is interpreted in conjunction with other sources of information.

Introduction Climate change impacts are not gender-neutral, yet standard reporting relies on aggregate household indicators that obscure intra-household power dynamics and diverse individual vulnerabilities. This review assesses gender-differentiated climate resilience in rural farming households and evaluates the extent to which empirical evidence aligns with the gender-responsive, participatory and transparent mandates of the Paris Agreement. Methods Peer-reviewed studies published between 2015 and 2025 were retrieved from Scopus, Web of Science, AJOL and Google Scholar following PRISMA guidelines. A total of 117 eligible studies were screened and analysed thematically using a hybrid inductive–deductive approach in R. Methodological quality was appraised using the Mixed Methods Appraisal Tool (MMAT), and evidence coverage was characterised using GRADE-CERQual adequacy criteria. Policy alignment was mapped against Articles 2.1b, 7.1, 7.5, 11 and 13. Results Eight interrelated resilience domains were identified: livelihood, water, food, ecological, social, community, agricultural and economic. The review reveals a significant implementation gap between the Paris Agreement and ground-level reality. While Articles 7.5, 11 and 13 emphasise equity and participation, resilience is often achieved through paradoxes of depletion. We propose the Gendered Resilience Paradox Framework (GRPF), a novel theoretical model encompassing resilience as a distributive process rather than a neutral capacity. The framework identifies five interlocking mechanisms—workload-resilience, biological buffer, mobility-stability, restoration-marginalisation and hydrological time-poverty—through which household resilience is achieved via the systematic transfer of adaptation costs onto women’s bodies, time and agency. These paradoxes form a self-reinforcing Depletion Cycle, creating a resilience debt that may compound intergenerationally. A co-occurrence network (n = 117) shows that workload-resilience is the most frequently documented paradox (53.0%) and reveals that embodied paradoxes remain the least studied. Articles 2.1b and 7.1 show partial alignment; Articles 7.5, 11 and 13 show misalignment. Men also face climate-related hardships, including psychosocial stress, migration-induced vulnerabilities and systemic exclusion from aid. Discussion Resilience achieved through depletion is not resilience but a debt. Closing the implementation gap requires distributional indicators, time-releasing infrastructure, secure land tenure, and bundled interventions that address multiple paradoxes simultaneously. Systematic review registration Open Science Framework (OSF https://doi.org/10.17605/OSF.IO/WFR7Q ).

Legal acts containing the graphic designs of traffic signs also include accompanying texts that officially name these signs and provide explanations, for instance, by specifying the behavior they communicate to road users. However, the question of whether mutual adequacy or correspondence has been upheld among the triad of traffic signs’ graphic designs, their legal names, and explanations has heretofore been practically omitted. The study presented here fulfills this noticeable gap in the research on traffic signs. It comments on selected results coming from a thorough, current review of 183 Polish warning, prohibitory, obligatory, and informative traffic signs. This focused comparison of graphic designs with names and explanations yields many insights and further implications, some of which are practical. Cases of adequacy maintained between the design, name, and explanation are ultimately infrequent. More common are cases of different types of inadequacy. The study carefully and critically discusses found instances of complete inadequacy (when a given traffic sign’s design, name, and explanation are all misaligned in terms of their content) and examples of middle categories (when two elements out of the triad of design, name, and explanation, correspond while the remaining one stands out). Moreover, the study considers the practical (traffic sign comprehension-related and legal) relevance of inadequacy, its potential sources, how cases of inadequacy can be approached from the regulator’s perspective, how the discussed issue can be related to other relevant empirical research on traffic signs, and what other research avenues it opens.

متون حقوقی که شامل طراحی‌های گرافیکی علائم راهنمایی و رانندگی هستند، همچنین متون همراهی را در بر می‌گیرند که به طور رسمی این علائم را نام‌گذاری کرده و توضیحاتی ارائه می‌دهند؛ برای مثال، رفتار مورد انتظار از کاربران جاده را مشخص می‌کنند. با این حال، پرسش از این که آیا کفایت یا تطابق متقابل میان سه‌گانه‌ی طراحی گرافیکی علائم راهنمایی و رانندگی، نام‌های قانونی آن‌ها و توضیحات ارائه‌شده رعایت شده است یا خیر، تاکنون عملاً نادیده گرفته شده است. پژوهش حاضر این خلأ قابل توجه را در تحقیقات مربوط به علائم راهنمایی و رانندگی پوشش می‌دهد. این پژوهش به نتایج منتخب حاصل از بازبینی جامع و به‌روز ۱۸۳ علامت راهنمایی و رانندگی هشداردهنده، بازدارنده، الزامی و اطلاعاتی در لهستان می‌پردازد. این مقایسه متمرکز میان طراحی‌های گرافیکی با نام‌ها و توضیحات، بینش‌ها و پیامدهای متعددی را به دست می‌دهد که برخی از آن‌ها جنبه عملی دارند. مواردی که در آن‌ها تطابق میان طراحی، نام و توضیح حفظ شده باشد، در نهایت نادر هستند. موارد شایع‌تر، انواع مختلفی از عدم کفایت را نشان می‌دهند. این مطالعه با دقت و به صورت انتقادی به بررسی نمونه‌های عدم کفایت کامل (زمانی که طراحی، نام و توضیح یک علامت راهنمایی و رانندگی همگی از نظر محتوایی ناسازگار هستند) و نمونه‌هایی از دسته‌های میانی (زمانی که دو عنصر از سه‌گانه طراحی، نام و توضیح با یکدیگر مطابقت دارند اما عنصر سوم متفاوت است) می‌پردازد. افزون بر این، پژوهش حاضر به اهمیت عملی (مرتبط با درک علائم راهنمایی و رانندگی و جنبه‌های حقوقی) عدم کفایت، منابع بالقوه آن، نحوه برخورد قانون‌گذار با موارد عدم کفایت، ارتباط موضوع مورد بحث با سایر پژوهش‌های تجربی مرتبط با علائم راهنمایی و رانندگی و مسیرهای پژوهشی جدیدی که این موضوع می‌گشاید، می‌پردازد.

Contamination-related obsessive-compulsive disorder (OCD) can cause substantial distress and functional impairment, particularly when compulsive behaviors become intertwined with familial and culturally shaped beliefs about purity and cleanliness.Understanding the distinction between culturally normative practices and clinically impairing compulsions is important for culturally sensitive assessment and treatment.This case report describes an 18-year-old woman with adolescent-onset, contamination-related obsessivecompulsive symptoms that developed at approximately 14-15 years of age during a period of academic and family stress.Her symptoms included persistent feelings of being unclean after toileting, prolonged bathing and toileting, repeated checking of undergarments after urination, counting rituals, avoidance of food and water to reduce elimination-related urges, and avoidance of physical contact in crowded or public settings.A distinctive feature of the presentation was its development within a familial environment in which purity and cleanliness were associated with bodily practices and social boundaries.The patient reported routine post-defecation bathing by family members, restrictions on physical contact with individuals from Scheduled Caste backgrounds, cleansing of the household after such contact, and repeated scrutiny of the adequacy of her own washing.These experiences were considered contextual influences that may have shaped the meaning and reinforcement of contamination concerns rather than direct causes of OCD.Her behaviors were distinguished from the family practices she described by their excessive duration, associated distress, impaired control, and functional interference.The baseline Yale-Brown Obsessive Compulsive Scale (Y-BOCS) score was 24, indicating severe symptoms.Treatment focused on psychoeducation, reduction of ritualized behaviors, distraction and urgemanagement strategies, toilet retraining, relaxation, and supportive psychotherapy, alongside concurrent pharmacological treatment.By sessions six to seven, checking and counting had ceased, bathing and toileting duration had markedly decreased, food and water avoidance had resolved, and previously avoided bus travel and crowded settings were tolerated.At session nine, approximately two months after baseline, the Y-BOCS score had decreased to 4, indicating symptoms in the subclinical range.The remaining sessions focused primarily on maintaining improvement and adjustment to college, with no recurrence of the principal rituals documented through the final session.This case highlights how familial and culturally transmitted concepts of purity may shape the content of contamination-related OCD symptoms.Substantial improvement occurred during a symptom-focused behavioral intervention without directly challenging the family's broader cultural framework.However, concurrent pharmacological treatment and the availability of only one follow-up Y-BOCS assessment limit conclusions about the independent effect of psychotherapy and the durability of improvement.

اختلال وسواس فکری-عملی مرتبط با آلودگی می‌تواند موجب ناراحتی قابل توجه و اختلال عملکرد شود، به‌ویژه زمانی که رفتارهای وسواسی با باورهای خانوادگی و فرهنگی درباره پاکیزگی و طهارت درهم می‌آمیزد. درک تمایز میان رفتارهای هنجار فرهنگی و اجبارهای بالینی که موجب اختلال می‌شوند، برای ارزیابی و درمان حساس به فرهنگ اهمیت دارد. این گزارش موردی به شرح زنی ۱۸ ساله با شروع علائم وسواس فکری-عملی مرتبط با آلودگی در نوجوانی می‌پردازد که این علائم تقریباً در سنین ۱۴ تا ۱۵ سالگی و در دوره‌ای از فشارهای تحصیلی و خانوادگی بروز یافته‌اند. علائم وی شامل احساس مداوم ناپاکی پس از استفاده از سرویس بهداشتی، استحمام و استفاده طولانی از سرویس بهداشتی، بررسی مکرر لباس زیر پس از ادرار، آیین‌های شمارش، اجتناب از خوردن و آشامیدن به‌منظور کاهش تمایلات مرتبط با دفع، و اجتناب از تماس فیزیکی در محیط‌های شلوغ یا عمومی بود. ویژگی متمایز این ارائه، شکل‌گیری آن در محیط خانوادگی بود که در آن پاکیزگی و طهارت با اعمال بدنی و مرزهای اجتماعی مرتبط بود. بیمار گزارش داد که اعضای خانواده به طور معمول پس از اجابت مزاج استحمام می‌کنند، تماس فیزیکی با افراد دارای پیشینه Scheduled Caste محدود می‌شود، پس از چنین تماسی خانه تطهیر می‌شود و شست‌وشوی خود را بارها از نظر کفایت بررسی می‌کند. این تجارب به‌عنوان تأثیرات زمینه‌ای در نظر گرفته شدند که ممکن است معنای نگرانی‌های آلودگی و تقویت آن‌ها را شکل داده باشند، نه علل مستقیم اختلال وسواس فکری-عملی. رفتارهای او از نظر مدت زمان بیش از حد، ناراحتی همراه، کنترل مختل‌شده و تداخل عملکردی از رفتارهای خانوادگی توصیف‌شده متمایز بودند. نمره پایه مقیاس وسواس فکری-عملی ییل-براون (Y-BOCS) برابر با ۲۴ بود که نشان‌دهنده علائم شدید است. درمان بر آموزش روانی، کاهش رفتارهای آیینی، راهبردهای حواس‌پرتی و مدیریت تمایل، بازآموزی توالت، آرام‌سازی و روان‌درمانی حمایتی همراه با درمان دارویی همزمان متمرکز بود. تا جلسات ششم تا هفتم، بررسی و شمارش متوقف شد، مدت زمان استحمام و استفاده از سرویس بهداشتی به طور قابل توجهی کاهش یافت، اجتناب از خوردن و آشامیدن برطرف شد و سفر با اتوبوس و حضور در محیط‌های شلوغ که قبلاً اجتناب می‌شد، تحمل گردید. در جلسه نهم، تقریباً دو ماه پس از خط پایه، نمره Y-BOCS به ۴ کاهش یافت که نشان‌دهنده علائم در محدوده تحت‌بالینی بود. جلسات باقی‌مانده عمدتاً بر حفظ بهبود و سازگاری با دانشگاه متمرکز بود و هیچ عود آیین‌های اصلی تا جلسه پایانی مستند نشد. این مورد نشان می‌دهد که چگونه مفاهیم خانوادگی و فرهنگی انتقال‌یافته درباره طهارت می‌تواند محتوای علائم اختلال وسواس فکری-عملی مرتبط با آلودگی را شکل دهد. بهبود قابل توجهی در طول مداخله رفتاری متمرکز بر علائم بدون به چالش کشیدن مستقیم چارچوب فرهنگی گسترده‌تر خانواده رخ داد. با این حال، درمان دارویی همزمان و وجود تنها یک ارزیابی پیگیری Y-BOCS نتیجه‌گیری درباره اثر مستقل روان‌درمانی و پایداری بهبود را محدود می‌کند.

Although personal trainers (PTs) play an important role in promoting physical activity and providing individualized exercise guidance, their occupational well-being and retention in commercial fitness clubs have received limited scholarly attention. This study examined the association between self-efficacy and turnover intention among PTs and investigated whether job burnout mediated this relationship. A cross-sectional survey was conducted among 565 fitness-club employees who were actively providing personal-training services, including trainers with concurrent supervisory or managerial responsibilities. Confirmatory factor analysis indicated that the measurement model demonstrated acceptable fit, and reliability and validity tests supported the adequacy of the measurement instruments. Correlation analyses showed that self-efficacy was negatively associated with job burnout and turnover intention, whereas job burnout was positively associated with turnover intention. Bootstrap mediation analyses further indicated that job burnout served as an indirect mechanism linking self-efficacy to turnover intention, with emotional exhaustion showing the most consistent mediating role. These findings suggest that self-efficacy may be an important psychological resource associated with lower burnout and weaker turnover intention among PTs. From a practical perspective, strategies aimed at strengthening PTs’ self-efficacy, preventing emotional exhaustion, and reducing burnout may help improve staff retention in commercial fitness clubs.

اگرچه مربیان شخصی (PTs) نقش مهمی در ارتقاء فعالیت بدنی و ارائه راهنمایی‌های تمرینی فردی ایفا می‌کنند، اما بهزیستی شغلی و ماندگاری آن‌ها در باشگاه‌های ورزشی تجاری توجه پژوهشی محدودی دریافت کرده است. این مطالعه به بررسی ارتباط بین خودکارآمدی و قصد ترک شغل در میان مربیان شخصی پرداخت و نقش میانجی‌گری فرسودگی شغلی را در این رابطه مورد بررسی قرار داد. یک پژوهش مقطعی بر روی ۵۶۵ نفر از کارکنان باشگاه‌های ورزشی که به طور فعال خدمات مربی‌گری شخصی ارائه می‌دادند، از جمله مربیانی با مسئولیت‌های همزمان سرپرستی یا مدیریتی، انجام شد. تحلیل عاملی تأییدی نشان داد که مدل اندازه‌گیری برازش قابل قبولی دارد و آزمون‌های پایایی و روایی کفایت ابزارهای اندازه‌گیری را تأیید کردند. تحلیل‌های همبستگی نشان داد که خودکارآمدی با فرسودگی شغلی و قصد ترک شغل رابطه منفی دارد، در حالی که فرسودگی شغلی با قصد ترک شغل رابطه مثبت دارد. تحلیل‌های میانجی‌گری به روش بوت‌استرپ نشان داد که فرسودگی شغلی به عنوان یک سازوکار غیرمستقیم، خودکارآمدی را به قصد ترک شغل پیوند می‌دهد و فرسودگی عاطفی بیشترین نقش میانجی‌گری را ایفا می‌کند. این یافته‌ها نشان می‌دهد که خودکارآمدی می‌تواند یک منبع روان‌شناختی مهم مرتبط با کاهش فرسودگی شغلی و تضعیف قصد ترک شغل در میان مربیان شخصی باشد. از منظر عملی، راهبردهایی که با هدف تقویت خودکارآمدی مربیان شخصی، پیشگیری از فرسودگی عاطفی و کاهش فرسودگی شغلی تدوین می‌شوند، می‌توانند به بهبود ماندگاری کارکنان در باشگاه‌های ورزشی تجاری کمک کنند.

This study investigated the relationship between celebrity worship and body dysmorphic symptoms among 1,081 adolescent female K-pop fans. We examined body image disturbance and self-objectification as mediators. Participants completed the Body Dysmorphic Disorder Yale-Brown Obsessive Compulsive Scale-Self report, the Celebrity Attitude Scale-23, the Self-Objectification Questionnaire, and the Multidimensional Body-Self Relations Questionnaire-AS. The structural equation model demonstrated significant direct and indirect pathways among the study variables, confirming the mediating roles of both variables and the overall adequacy of model fit. This suggests that intense identification with celebrities is associated with heightened vulnerability to body dysmorphic symptoms among adolescents, reflecting the internalisation of unrealistic beauty ideals and appearance-focused cognitive and emotional processes, particularly in cultures that emphasise feminine beauty. Interventions that enhance media literacy and critical thinking about beauty norms are essential, especially as societal structures intensify appearance-related pressures.

این پژوهش به بررسی رابطه بین پرستش افراد مشهور و نشانه‌های اختلال بدریخت‌انگاری بدنی در میان ۱۰۸۱ نوجوان دختر طرفدار کی‌پاپ پرداخت. در این مطالعه، اختلال تصویر بدنی و خودشیءانگاری به عنوان متغیرهای میانجی مورد بررسی قرار گرفتند. شرکت‌کنندگان مقیاس وسواس فکری-عملی اختلال بدریخت‌انگاری بدنی ییل-براون (خودگزارش‌دهی)، مقیاس نگرش نسبت به افراد مشهور-۲۳، پرسشنامه خودشیءانگاری و پرسشنامه چندبعدی روابط بدن-خود (AS) را تکمیل کردند. مدل معادلات ساختاری، مسیرهای مستقیم و غیرمستقیم معناداری را میان متغیرهای پژوهش نشان داد و نقش میانجی هر دو متغیر و کفایت کلی برازش مدل را تأیید کرد. این یافته‌ها نشان می‌دهد که همانندسازی شدید با افراد مشهور با آسیب‌پذیری بیشتر نسبت به نشانه‌های اختلال بدریخت‌انگاری بدنی در نوجوانان همراه است و بازتابی از درونی‌سازی آرمان‌های زیبایی غیرواقعی و فرایندهای شناختی و هیجانی متمرکز بر ظاهر، به‌ویژه در فرهنگ‌هایی است که بر زیبایی زنانه تأکید دارند. مداخلاتی که سواد رسانه‌ای و تفکر انتقادی درباره هنجارهای زیبایی را تقویت می‌کنند، به‌ویژه با توجه به تشدید فشارهای مرتبط با ظاهر توسط ساختارهای اجتماعی، ضروری است.

Pancasila has predominantly been interpreted within a rational-normative philosophical tradition that emphasises conceptual coherence, logical consistency, and systematic relationships among its five principles. While this approach has contributed significantly to the development of Pancasila philosophy, it remains limited in explaining how Pancasila functions as a living reality within Indonesian society. This study proposes an alternative interpretation by examining Pancasila through Ernst Cassirer’s philosophy of symbolic forms. Employing a qualitative philosophical approach, the research applies a conceptual adequacy test combined with interpretative conceptual analysis to evaluate the extent to which Pancasila fulfils the characteristics of a symbolic system. The analysis reconstructs five conceptual criteria derived from Cassirer’s theory—mediating function, meaning construction, collective dimension, experiential orientation, and independence from empirical verification—and systematically maps them onto the structure and functions of Pancasila. The findings demonstrate that each principle (sila) operates not merely as a normative proposition but as a symbolic form that mediates collective meaning, shapes civic identity, provides ethical and political orientation, and legitimises Indonesia’s socio-political order. Furthermore, the study argues that interpreting Pancasila as a symbolic system offers an alternative epistemological framework that complements the dominant rational-formal tradition by explaining its enduring relevance through symbolic mediation rather than solely through logical coherence. This reinterpretation expands contemporary Pancasila studies by connecting them with philosophy of culture, symbolic philosophy, and interpretative approaches to political thought, while providing broader implications for Pancasila education, civic education, and future philosophical research.

پانچاسیلا عمدتاً در چارچوب سنت فلسفی عقلانی-هنجاری تفسیر شده است که بر انسجام مفهومی، سازگاری منطقی و روابط نظام‌مند میان پنج اصل آن تأکید دارد. اگرچه این رویکرد سهم قابل توجهی در توسعه فلسفه پانچاسیلا داشته است، اما در تبیین نحوه عملکرد پانچاسیلا به‌عنوان یک واقعیت زنده در جامعه اندونزی محدود باقی می‌ماند. این پژوهش با بررسی پانچاسیلا از منظر فلسفه اشکال نمادین ارنست کاسیرر، تفسیر جایگزینی را پیشنهاد می‌کند. با به‌کارگیری رویکرد فلسفی کیفی، پژوهش حاضر آزمون کفایت مفهومی را در ترکیب با تحلیل مفهومی تفسیری به‌کار می‌گیرد تا میزان تحقق ویژگی‌های یک نظام نمادین توسط پانچاسیلا را ارزیابی کند. تحلیل انجام‌شده پنج معیار مفهومی برگرفته از نظریه کاسیرر—کارکرد میانجی‌گری، ساخت معنایی، بُعد جمعی، جهت‌گیری تجربی و استقلال از راستی‌آزمایی تجربی—را بازسازی کرده و به‌صورت نظام‌مند بر ساختار و کارکردهای پانچاسیلا منطبق می‌سازد. یافته‌ها نشان می‌دهد که هر اصل (سیلا) نه صرفاً به‌عنوان گزاره‌ای هنجاری، بلکه به‌عنوان یک شکل نمادین عمل می‌کند که معنای جمعی را میانجی‌گری می‌کند، هویت مدنی را شکل می‌دهد، جهت‌گیری اخلاقی و سیاسی فراهم می‌آورد و نظم اجتماعی-سیاسی اندونزی را مشروعیت می‌بخشد. افزون بر این، پژوهش استدلال می‌کند که تفسیر پانچاسیلا به‌عنوان یک نظام نمادین، چارچوب معرفت‌شناختی جایگزینی ارائه می‌دهد که سنت عقلانی-رسمی غالب را با تبیین تداوم اهمیت پانچاسیلا از طریق میانجی‌گری نمادین، و نه صرفاً انسجام منطقی، تکمیل می‌کند. این بازتفسیر، مطالعات معاصر پانچاسیلا را با فلسفه فرهنگ، فلسفه نمادین و رویکردهای تفسیری به اندیشه سیاسی پیوند می‌زند و پیامدهای گسترده‌تری برای آموزش پانچاسیلا، آموزش مدنی و پژوهش‌های فلسفی آینده فراهم می‌آورد.

Socio-economic status (SES) is a key determinant of livelihood outcomes among rural women farmers, yet existing measures often fail to capture the multidimensional and context-specific nature of rural livelihoods in sub-Saharan Africa. Conventional SES indices rely heavily on income or asset ownership and frequently overlook education, productive capacity, and informal household resources. This study developed and validated a culturally appropriate SES scale for rural women farmers in Southwest Nigeria. A cross-sectional survey was conducted in Ogun and Ondo States with a validation sample of 330 rural women farmers. Items were generated from literature, expert consultation, and focus group discussions, refined through pilot testing, and subjected to exploratory factor analysis and reliability assessment. Exploratory factor analysis revealed a four-factor structure, Material Assets, Modern Amenities, Demographics & ICT, and Infrastructure & Resources, explaining 41.5% of total variance. After iterative item reduction, a final 39-item scale was obtained, with all retained items loading ≥ 0.50. Internal consistency was acceptable (Cronbach’s alpha values ranged from 0.75 to 0.92 across factors, with an overall alpha of 0.87). Preliminary known-group validity was supported by significant differences in educational attainment across SES groups, with respondents in higher SES quartiles demonstrating higher levels of education. However, sampling adequacy was modest (KMO = 0.612), and convergent/discriminant validity against external outcomes such as income or food security was not assessed. The SES scale provides preliminary evidence of contextual relevance and internal consistency, offering a multidimensional alternative to conventional asset-based indices. Nonetheless, its modest factor stability and absence of external validation indicate that it should be regarded as a preliminary research instrument. Further refinement and validation are required before application in policy or programmatic contexts.

وضعیت اجتماعی‌اقتصادی (SES) یکی از عوامل کلیدی تعیین‌کننده پیامدهای معیشتی در میان زنان کشاورز روستایی است، اما سنجه‌های موجود اغلب قادر به انعکاس ماهیت چندبعدی و بومی معیشت‌های روستایی در آفریقای زیرصحرایی نیستند. شاخص‌های متعارف SES عمدتاً بر درآمد یا مالکیت دارایی‌ها تکیه دارند و اغلب آموزش، ظرفیت تولیدی و منابع غیررسمی خانوار را نادیده می‌گیرند. این پژوهش به تدوین و اعتبارسنجی یک مقیاس SES متناسب با فرهنگ برای زنان کشاورز روستایی در جنوب‌غرب نیجریه پرداخت. یک مطالعه مقطعی در ایالت‌های Ogun و Ondo با نمونه اعتبارسنجی شامل ۳۳۰ زن کشاورز روستایی انجام شد. گویه‌ها از طریق مرور متون، مشاوره با خبرگان و بحث‌های گروهی متمرکز استخراج، از طریق آزمون مقدماتی اصلاح و با تحلیل عاملی اکتشافی و ارزیابی پایایی بررسی شدند. تحلیل عاملی اکتشافی ساختاری چهارعاملی شامل دارایی‌های مادی، امکانات مدرن، جمعیت‌شناسی و فناوری اطلاعات و ارتباطات، و زیرساخت‌ها و منابع را آشکار ساخت که ۴۱/۵٪ از واریانس کل را تبیین می‌کرد. پس از کاهش تدریجی گویه‌ها، مقیاس نهایی ۳۹ گویه‌ای به دست آمد که همه گویه‌های باقی‌مانده دارای بار عاملی ≥ ۰/۵۰ بودند. انسجام درونی قابل قبول بود (مقادیر آلفای کرونباخ برای عوامل از ۰/۷۵ تا ۰/۹۲ و آلفای کل ۰/۸۷ متغیر بود). روایی اولیه گروه‌های شناخته‌شده با تفاوت معنادار در سطح تحصیلات بین گروه‌های SES تأیید شد، به‌طوری که پاسخ‌دهندگان در چارک‌های بالاتر SES سطوح تحصیلی بالاتری داشتند. با این حال، کفایت نمونه‌گیری متوسط بود (KMO = ۰/۶۱۲) و روایی همگرا/افتراقی در برابر پیامدهای بیرونی مانند درآمد یا امنیت غذایی ارزیابی نشد. این مقیاس SES شواهد اولیه‌ای از تناسب بومی و انسجام درونی ارائه می‌دهد و جایگزینی چندبعدی برای شاخص‌های متعارف مبتنی بر دارایی فراهم می‌کند. با این وجود، ثبات عاملی متوسط و فقدان اعتبارسنجی بیرونی نشان می‌دهد که این ابزار باید به عنوان ابزاری مقدماتی پژوهشی تلقی شود. اصلاح و اعتبارسنجی بیشتر پیش از کاربرد در سیاست‌گذاری یا برنامه‌ریزی ضروری است.

Teaching efficacy is an important psychological belief concerning teachers’ judgments of instructional capability and effectiveness. Most existing research on workplace support received by teachers has adopted a variable-centered approach, focusing primarily on average associations between individual sources of support and teacher outcomes, while paying less attention to heterogeneity in how multisource support resources are configured within teachers. Using survey data from 400 teachers at six private universities in Qingdao, China, this study treated emotional and material support from the organization, leaders, and colleagues as profile indicators. Latent Profile Analysis (LPA) was used to identify configurations of teacher support resources, and the BCH method was used to compare General Teaching Efficacy (GTE) and Personal Teaching Efficacy (PTE) across profiles. The selected six-profile solution differentiated six sample-relative patterns: the Very Low Overall Support Profile, Low Overall Support Profile, Moderate Balanced Support Profile, Relational Support-Dominant Profile, Organizational Support-Dominant Profile, and High Balanced Support Profile. The profiles differed significantly in both dimensions of teaching efficacy. The Very Low Overall Support Profile had the lowest means, whereas the Organizational Support-Dominant Profile and High Balanced Support Profile had relatively high means. A series of robustness and sensitivity analyses supported the broader profile patterns, although exact profile boundaries and membership showed some model sensitivity. The findings indicate that support environments in private universities vary in both overall resource levels and asymmetric configurations across support sources. By contrast, independent differentiation between emotional and material support within the same source was less pronounced. The findings suggest that teacher support practices should consider both the adequacy of available resources and how support from different sources is combined, with multidimensional support-needs assessments focusing on patterns of resource adequacy across organizational, leadership, and colleague support rather than on fixed profile classifications.

اثربخشی تدریس یک باور روان‌شناختی مهم درباره قضاوت معلمان نسبت به توانمندی و کارآمدی آموزشی است. بیشتر پژوهش‌های موجود درباره حمایت محیط کار دریافتی معلمان، رویکرد متغیرمحور را اتخاذ کرده‌اند و عمدتاً بر ارتباطات میانگین بین منابع فردی حمایت و پیامدهای معلمان تمرکز داشته‌اند، در حالی که به ناهمگونی در نحوه پیکربندی منابع حمایت چندمنبعی درون معلمان کمتر توجه شده است. با استفاده از داده‌های پیمایشی ۴۰۰ معلم از شش دانشگاه خصوصی در شهر Qingdao چین، این مطالعه حمایت عاطفی و مادی از سوی سازمان، رهبران و همکاران را به عنوان شاخص‌های الگو در نظر گرفت. تحلیل الگوی پنهان (LPA) برای شناسایی پیکربندی‌های منابع حمایت معلمان به کار رفت و روش BCH برای مقایسه اثربخشی تدریس عمومی (GTE) و اثربخشی تدریس فردی (PTE) در میان الگوها استفاده شد. راه‌حل شش‌الگویی منتخب، شش الگوی نسبی نمونه را متمایز ساخت: الگوی حمایت کلی بسیار پایین، الگوی حمایت کلی پایین، الگوی حمایت متعادل متوسط، الگوی حمایت غالب رابطه‌ای، الگوی حمایت غالب سازمانی و الگوی حمایت متعادل بالا. الگوها در هر دو بعد اثربخشی تدریس تفاوت معناداری داشتند. الگوی حمایت کلی بسیار پایین کمترین میانگین‌ها را داشت، در حالی که الگوی حمایت غالب سازمانی و الگوی حمایت متعادل بالا میانگین‌های نسبتاً بالایی داشتند. مجموعه‌ای از تحلیل‌های پایداری و حساسیت، الگوهای کلی‌تر را تأیید کرد، اگرچه مرزها و عضویت دقیق الگوها تا حدی به مدل حساس بود. یافته‌ها نشان می‌دهد که محیط‌های حمایتی در دانشگاه‌های خصوصی هم در سطح کلی منابع و هم در پیکربندی نامتقارن منابع حمایت تفاوت دارند. در مقابل، تمایز مستقل بین حمایت عاطفی و مادی درون یک منبع کمتر برجسته بود. یافته‌ها حاکی از آن است که اقدامات حمایتی از معلمان باید هم کفایت منابع موجود و هم نحوه ترکیب حمایت از منابع مختلف را مدنظر قرار دهد و ارزیابی‌های چندبعدی نیازهای حمایتی باید بر الگوهای کفایت منابع در حمایت سازمانی، رهبری و همکاران تمرکز کند، نه بر طبقه‌بندی‌های ثابت الگو.

Popular relapse prevention theories are represented using natural language descriptions and lack temporal information about how phenomena of interest (i.e., ‘relapse’, ‘prolapse’, ‘abstinence’) are dynamically caused over time and within individuals. We drew on the Theory Construction Methodology to develop a formal and computational model of relapse in smoking cessation. We used a participatory, iterative, multi-method approach involving i) an informal theory and computational model review, ii) stakeholder interviews with researchers, people with lived experience, stop smoking practitioners, and policymakers ( N = 15) and iii) in silico simulations. We propose an initial within-person system dynamics model of relapse (‘COMPLAPSE’) in which biopsychosocial factors (e.g., stressors, cigarette cues, cravings, self-efficacy) are represented as time-varying inputs and state variables. These factors jointly determine the momentary preference for each behavioural option (i.e., smoke a cigarette, use a regulatory strategy, do nothing), with the probability of selecting each option (i.e., the output) generated by a softmax function. The simulations highlight the model’s ability to generate representational patterns of the phenomena of interest (i.e., relapse, prolapse and abstinence), thus providing an early sense-check of its explanatory adequacy. In addition, local sensitivity analyses demonstrate that systematic variation of selected model parameters leads to expected qualitative shifts from, for example, prolapse to relapse. We discuss the implications of our work for relapse prevention theories and real-world applications, including the development and optimisation of technology-mediated just-in-time adaptive interventions for relapse prevention in smoking cessation.

نظریه‌های رایج پیشگیری از بازگشت به مصرف با استفاده از توصیفات زبان طبیعی ارائه می‌شوند و فاقد اطلاعات زمانی درباره چگونگی ایجاد پویای پدیده‌های مورد علاقه (یعنی «بازگشت به مصرف»، «پیشرفت»، «پرهیز») در طول زمان و درون افراد هستند. ما با بهره‌گیری از روش‌شناسی ساخت نظریه، یک مدل صوری و محاسباتی از بازگشت به مصرف در ترک سیگار توسعه دادیم. ما از رویکردی مشارکتی، تکرارشونده و چند روشی استفاده کردیم که شامل: i) مرور غیررسمی نظریه و مدل محاسباتی، ii) مصاحبه با ذینفعان شامل پژوهشگران، افراد با تجربه زیسته، درمانگران ترک سیگار و سیاست‌گذاران (N = 15) و iii) شبیه‌سازی‌های رایانه‌ای بود. ما یک مدل اولیه پویایی سیستم درون‌فردی بازگشت به مصرف («COMPLAPSE») را پیشنهاد می‌کنیم که در آن عوامل زیستی‌روانی‌اجتماعی (مانند عوامل استرس‌زا، نشانه‌های سیگار، اشتیاق به مصرف، خودکارآمدی) به عنوان ورودی‌ها و متغیرهای حالت متغیر در زمان نمایش داده می‌شوند. این عوامل به طور مشترک ترجیح لحظه‌ای برای هر گزینه رفتاری (یعنی کشیدن سیگار، استفاده از راهبرد تنظیمی، هیچ اقدامی نکردن) را تعیین می‌کنند و احتمال انتخاب هر گزینه (یعنی خروجی) توسط یک تابع softmax تولید می‌شود. شبیه‌سازی‌ها توانایی مدل را در تولید الگوهای بازنمایی پدیده‌های مورد علاقه (یعنی بازگشت به مصرف، پیشرفت و پرهیز) برجسته می‌کند و بدین ترتیب ارزیابی اولیه‌ای از کفایت تبیینی آن ارائه می‌دهد. علاوه بر این، تحلیل‌های حساسیت محلی نشان می‌دهد که تغییر نظام‌مند برخی پارامترهای مدل منجر به تغییرات کیفی مورد انتظار، برای مثال از پیشرفت به بازگشت به مصرف، می‌شود. پیامدهای این پژوهش برای نظریه‌های پیشگیری از بازگشت به مصرف و کاربردهای عملی، از جمله توسعه و بهینه‌سازی مداخلات تطبیقی مبتنی بر فناوری در لحظه برای پیشگیری از بازگشت به مصرف در ترک سیگار، مورد بحث قرار گرفته است.

This study aimed to evaluate the inclusive education policy for persons with disabilities in Makindye Division, Kampala District. The objectives of the study were to identify the environmental and socio-cultural factors influencing the implementation of inclusive education for persons with disabilities; to assess the availability and adequacy and to evaluate the outcomes of the inclusive education policy in terms of school access, participation, and academic achievement among persons with disabilities. The sample size comprised of 175 respondents, and the target population comprised teachers, NGOs officials, policy makers, administrators and parents of children with disabilities. This study was underpinned by the Social Model of Disability (1970), which states that disability arises from societal and environmental barriers, not an individual's impairment. The study used a structured questionnaire and semi-structured interviews. Data were analyzed using both descriptive and inferential statistics. Descriptive statistics, such as frequencies, percentages, and means, summarized the quantitative data, while thematic content analysis was employed to analyze qualitative data from the interviews. The findings revealed mixed perceptions regarding environmental and socio-cultural factors influencing the implementation of inclusive education, with an average mean score of 2.634 (SD = 0.836). While a significant portion of respondents (43.33%) strongly agreed that the inclusive education policy addresses the learning needs of children with disabilities (mean = 3.00, SD = 1.05), there were notable concerns about the policy's responsiveness to socio-cultural and economic contexts. The analysis of resource availability and adequacy yielded an average mean score of 2.93 (SD = 1.00), reflecting a positive perception among stakeholders. The availability of trained special needs education teachers received the highest mean score of 3.13 (SD = 1.02), with 50% of respondents agreeing or strongly agreeing that there are enough trained teachers in their schools. The study concluded that the analysis of environmental and socio-cultural factors reveals a significant relationship between policy intentions and implementation realities in Uganda's inclusive education system. Therefore, the study recommended that schools should develop context-specific implementation strategies that explicitly address local socio-cultural factors, including collaborative planning with community leaders, parents, and persons with disabilities, to ensure interventions respond to specific cultural contexts rather than relying on generalized strategies.

این پژوهش با هدف ارزیابی سیاست آموزش فراگیر برای افراد دارای معلولیت در ناحیه Makindye، منطقه Kampala انجام شد. اهداف پژوهش شامل شناسایی عوامل محیطی و اجتماعی‌فرهنگی مؤثر بر اجرای آموزش فراگیر برای افراد دارای معلولیت؛ ارزیابی میزان دسترسی و کفایت منابع و همچنین ارزیابی پیامدهای سیاست آموزش فراگیر از نظر دسترسی به مدرسه، مشارکت و پیشرفت تحصیلی افراد دارای معلولیت بود. حجم نمونه شامل ۱۷۵ نفر از معلمان، مسئولان سازمان‌های غیردولتی، سیاست‌گذاران، مدیران و والدین کودکان دارای معلولیت بود. این پژوهش مبتنی بر مدل اجتماعی معلولیت (۱۹۷۰) بود که بیان می‌کند معلولیت ناشی از موانع اجتماعی و محیطی است، نه نقص فردی. ابزار گردآوری داده‌ها شامل پرسشنامه ساختاریافته و مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته بود. داده‌ها با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی تحلیل شدند. آمار توصیفی مانند فراوانی، درصد و میانگین برای خلاصه‌سازی داده‌های کمی و تحلیل محتوای تماتیک برای تحلیل داده‌های کیفی حاصل از مصاحبه‌ها به‌کار رفت. یافته‌ها نشان‌دهنده ادراکات متفاوت نسبت به عوامل محیطی و اجتماعی‌فرهنگی مؤثر بر اجرای آموزش فراگیر بود، به‌طوری‌که میانگین نمره ۲٫۶۳۴ (انحراف معیار = ۰٫۸۳۶) به‌دست آمد. در حالی که بخش قابل توجهی از پاسخ‌دهندگان (۴۳٫۳۳٪) کاملاً موافق بودند که سیاست آموزش فراگیر به نیازهای یادگیری کودکان دارای معلولیت پاسخ می‌دهد (میانگین = ۳٫۰۰، انحراف معیار = ۱٫۰۵)، نگرانی‌های قابل توجهی درباره پاسخگویی سیاست به زمینه‌های اجتماعی‌فرهنگی و اقتصادی وجود داشت. تحلیل میزان دسترسی و کفایت منابع میانگین نمره ۲٫۹۳ (انحراف معیار = ۱٫۰۰) را نشان داد که بیانگر ادراک مثبت ذینفعان بود. بیشترین میانگین نمره مربوط به دسترسی به معلمان آموزش‌دیده در حوزه نیازهای ویژه آموزشی بود (میانگین = ۳٫۱۳، انحراف معیار = ۱٫۰۲) و ۵۰٪ پاسخ‌دهندگان موافق یا کاملاً موافق بودند که در مدارس آن‌ها معلمان آموزش‌دیده کافی وجود دارد. پژوهش نتیجه گرفت که تحلیل عوامل محیطی و اجتماعی‌فرهنگی رابطه معناداری بین اهداف سیاست و واقعیت‌های اجرایی در نظام آموزش فراگیر اوگاندا نشان می‌دهد. بنابراین، پژوهش توصیه کرد که مدارس باید راهبردهای اجرایی متناسب با زمینه محلی را تدوین کنند که به‌طور مشخص به عوامل اجتماعی‌فرهنگی بومی بپردازد، از جمله برنامه‌ریزی مشارکتی با رهبران جامعه، والدین و افراد دارای معلولیت، تا مداخلات به جای اتکا به راهبردهای کلی، به زمینه‌های فرهنگی خاص پاسخ دهند.