learning support

Purpose: This study aimed to design an artificial intelligence–based cognitive empowerment package for enhancing entrepreneurial skills in gifted and creative adolescents through the qualitative identification and integration of relevant cognitive, psychological, motivational, interpersonal, and technological components. Methods and Materials: The study employed a qualitative exploratory-developmental design. Data were obtained through an analytical review of relevant literature, examination of previous student entrepreneurship workshop experiences, and semi-structured interviews with students, mentors, workshop facilitators, and accelerator managers selected through purposive sampling. Data collection continued until conceptual saturation was achieved. Interview transcripts, field observations, documentary evidence, and analytical notes were examined using thematic analysis. Findings: The qualitative analysis indicated that sustained entrepreneurial action among gifted and creative adolescents depends on a multidimensional configuration of entrepreneurial intention and identity, self-efficacy, opportunity recognition and problem identification, executive functioning, tolerance of ambiguity, applied creativity, fear of failure and perfectionism, intrinsic motivation and psychological ownership, teamwork and psychological safety, proactive agency, resilience, future orientation, and reflective readiness to use artificial intelligence. The findings further suggested that entrepreneurial difficulties differ across adolescents and therefore require profile-based rather than uniform intervention. Integration of the themes resulted in a six-session package encompassing profile awareness and goal setting, problem identification and value creation, conversion of ideas into action plans, presentation and feedback utilization, teamwork and agency, and final presentation with a continuation plan. Conclusion: The findings suggest that entrepreneurial empowerment in gifted and creative adolescents should extend beyond creativity and business knowledge by strengthening the cognitive and psychological capacities required to transform ideas into sustained action, while using artificial intelligence as a supervised reflective and personalized learning support rather than as a substitute for adolescent judgment and agency.

هدف: این پژوهش با هدف طراحی بسته توانمندسازی شناختی مبتنی بر هوش مصنوعی جهت ارتقای مهارت‌های کارآفرینی در نوجوانان با استعداد و خلاق از طریق شناسایی و ادغام کیفی مؤلفه‌های شناختی، روان‌شناختی، انگیزشی، بین‌فردی و فناورانه مرتبط انجام شد. روش‌ها و مواد: این مطالعه با رویکرد کیفی اکتشافی-توسعه‌ای انجام گرفت. داده‌ها از طریق مرور تحلیلی منابع مرتبط، بررسی تجربیات پیشین کارگاه‌های کارآفرینی دانش‌آموزی و مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با دانش‌آموزان، مربیان، تسهیل‌گران کارگاه و مدیران شتاب‌دهنده که به روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شدند، گردآوری شد. جمع‌آوری داده‌ها تا رسیدن به اشباع مفهومی ادامه یافت. رونوشت مصاحبه‌ها، مشاهدات میدانی، شواهد اسنادی و یادداشت‌های تحلیلی با استفاده از تحلیل تماتیک بررسی شدند. یافته‌ها: تحلیل کیفی نشان داد که تداوم عمل کارآفرینانه در نوجوانان با استعداد و خلاق وابسته به پیکربندی چندبعدی قصد و هویت کارآفرینانه، خودکارآمدی، شناسایی فرصت و تشخیص مسئله، کارکرد اجرایی، تحمل ابهام، خلاقیت کاربردی، ترس از شکست و کمال‌گرایی، انگیزش درونی و مالکیت روان‌شناختی، کار تیمی و ایمنی روان‌شناختی، عاملیت پیش‌فعال، تاب‌آوری، آینده‌نگری و آمادگی تأملی برای استفاده از هوش مصنوعی است. یافته‌ها همچنین نشان داد که دشواری‌های کارآفرینی در میان نوجوانان متفاوت است و بنابراین مداخله مبتنی بر پروفایل به جای مداخله یکنواخت ضرورت دارد. ادغام تم‌ها منجر به بسته‌ای شش‌جلسه‌ای شامل آگاهی از پروفایل و هدف‌گذاری، شناسایی مسئله و خلق ارزش، تبدیل ایده‌ها به برنامه عملیاتی، ارائه و بهره‌گیری از بازخورد، کار تیمی و عاملیت، و ارائه نهایی با برنامه تداوم شد. نتیجه‌گیری: یافته‌ها حاکی از آن است که توانمندسازی کارآفرینانه در نوجوانان با استعداد و خلاق باید فراتر از خلاقیت و دانش کسب‌وکار، با تقویت ظرفیت‌های شناختی و روان‌شناختی لازم برای تبدیل ایده به عمل پایدار و استفاده از هوش مصنوعی به عنوان پشتیبان یادگیری تأملی و شخصی‌سازی‌شده تحت نظارت، نه جایگزین قضاوت و عاملیت نوجوان، توسعه یابد.

Learning motivation plays an important role in supporting children's academic success; however, children in orphanages often face limited individual guidance and attention that can lower their learning enthusiasm. Based on observations and interviews, it was found that the learning motivation of elementary school children at Orphanage GA was relatively low, characterized by lack of enthusiasm, quick boredom, and low self-confidence. This community service activity aims to improve children's learning motivation through interactive and enjoyable educational strategies. The method used involved administering pre-tests and post-tests using a learning motivation instrument consisting of 24 statement items, covering eight indicators of learning motivation, each comprising three statement items. The instrument was measured using a four-point Likert scale with four response alternatives, namely Strongly Agree (SA), Agree (A), Disagree (D), and Strongly Disagree (SD), administered to 13 children aged 7-13 years, consisting of 11 boys and 2 girls. The intervention program included coloring activities, personal activity schedule creation, future goals presentations, picture-guessing games, English vocabulary learning using flashcards, an effective learning strategy seminar, and educational word scramble and word search games. The Paired Samples Test results showed that the average learning motivation score increased from 77.00 to 78.69, although the increase was not statistically significant (p = 0.651 > 0.05). Nevertheless, the children demonstrated greater enthusiasm and engagement during the activities. This program can serve as a potential initial step in fostering elementary school children's learning motivation in an orphanage setting and as a consideration for developing more effective and sustainable learning support programs. ABSTRAK Motivasi belajar memiliki peran penting dalam mendukung keberhasilan akademik anak, namun anak-anak di panti asuhan sering menghadapi keterbatasan pendampingan dan perhatian individu yang dapat menurunkan semangat belajar mereka. Berdasarkan observasi dan wawancara, ditemukan bahwa motivasi belajar anak-anak SD di Panti Asuhan GA masih tergolong rendah, ditandai dengan kurangnya antusiasme, mudah bosan, dan rendahnya rasa percaya diri. Kegiatan pengabdian ini bertujuan untuk meningkatkan motivasi belajar anak melalui strategi edukatif yang interaktif dan menyenangkan. Metode yang digunakan meliputi pemberian pre-test dan post-test menggunakan instrumen motivasi belajar yang terdiri atas 24 butir pernyataan, mencakup delapan indikator motivasi belajar yang masing-masing terdiri atas tiga butir pernyataan. Instrumen tersebut diukur menggunakan skala Likert empat poin dengan empat alternatif jawaban, yaitu Sangat Setuju (SS), Setuju (S), Tidak Setuju (TS), dan Sangat Tidak Setuju (STS), yang diberikan kepada 13 anak usia 7-13 tahun, terdiri atas 11 anak laki-laki dan 2 anak perempuan. Program intervensi meliputi kegiatan mewarnai, penyusunan personal activity schedule, presentasi cita-cita, permainan tebak gambar, pembelajaran kosakata bahasa Inggris menggunakan flashcard, seminar strategi belajar efektif, serta permainan edukatif word scramble dan word search. Hasil analisis menggunakan Paired Samples Test menunjukkan rata-rata skor motivasi belajar meningkat dari 77,00 menjadi 78,69, meskipun peningkatan tersebut belum signifikan secara statistik (p = 0,651 > 0,05). Walaupun demikian, anak-anak menunjukkan antusiasme dan keterlibatan yang lebih baik selama kegiatan berlangsung. Program ini dapat menjadi langkah awal yang potensial dalam menumbuhkan motivasi belajar anak di lingkungan panti asuhan serta menjadi bahan pertimbangan untuk pengembangan program pendampingan belajar yang lebih efektif dan berkelanjutan.

Qur’an memorization programs in Madrasah Tsanawiyah require alignment between memorization achievement, recitation accuracy, long-term retention, and learning support. An emphasis on the quantity of memorized material alone provides an incomplete account of program quality and sustainability. This study examines strategies for implementing Qur’an memorization programs by exploring the relationships among learning approaches, evaluation, and supporting factors. It adopts a qualitative approach using a narrative literature review design. Sources comprise scholarly articles on Qur’an memorization, educational management, memory, assessment, and learning motivation. Materials were collected through document review and examined using narrative analysis to interpret arguments, compare findings within their contexts, and explain relationships across concepts. The review indicates that tahfidz instruction should connect recitation guidance, the acquisition of new memorization, retrieval practice, and the continuous review of previously memorized material. Assessment can inform instructional adjustments when it addresses recitation accuracy, fluency, retention, and individual progress. Teacher competence, psychological support, family involvement, and institutional scheduling provide complementary support for implementing these adjustments. Taken together, the literature suggests that program strategies should connect students’ learning needs, instructional practices, assessment information, and follow-up actions. This interpretation offers a basis for reviewing tahfidz practices in Madrasah Tsanawiyah, while its application requires attention to students’ characteristics and institutional resources. The conclusions represent a synthesis of the reviewed literature rather than evidence of the effectiveness of a tested program model. [Program tahfidz Al-Qur’an di Madrasah Tsanawiyah memerlukan keselarasan antara capaian hafalan, ketepatan bacaan, retensi jangka panjang, dan dukungan belajar. Penekanan pada jumlah materi yang dihafal saja belum memberikan gambaran utuh tentang mutu dan keberlanjutan program. Penelitian ini mengkaji strategi pelaksanaan program tahfidz dengan menelaah hubungan antara pendekatan pembelajaran, evaluasi, dan faktor pendukung. Penelitian menggunakan pendekatan kualitatif dengan desain kajian literatur naratif. Sumber mencakup artikel ilmiah tentang tahfidz, pengelolaan pendidikan, memori, penilaian, dan motivasi belajar. Bahan dikumpulkan melalui studi dokumen dan dikaji menggunakan analisis naratif untuk menafsirkan argumentasi, membandingkan temuan sesuai konteksnya, serta menjelaskan hubungan antarkonsep. Hasil kajian menunjukkan bahwa pembelajaran tahfidz perlu menghubungkan bimbingan bacaan, penambahan hafalan, latihan mengambil kembali informasi, dan pengulangan berkelanjutan atas materi yang telah dihafal. Penilaian dapat menjadi dasar penyesuaian pembelajaran ketika memperhatikan ketepatan bacaan, kelancaran, retensi, dan kemajuan individual. Kompetensi guru, dukungan psikologis, keterlibatan keluarga, dan pengaturan jadwal kelembagaan saling melengkapi dalam mendukung penyesuaian tersebut. Secara keseluruhan, literatur mengisyaratkan bahwa strategi program perlu menghubungkan kebutuhan belajar siswa, praktik pembelajaran, informasi penilaian, dan tindakan tindak lanjut. Interpretasi ini memberikan dasar untuk meninjau praktik tahfidz di Madrasah Tsanawiyah, sementara penerapannya memerlukan perhatian terhadap karakteristik siswa dan sumber daya lembaga. Simpulan merupakan sintesis literatur yang dikaji, bukan bukti efektivitas model program yang telah diuji]

Background Academic burnout is a concern among undergraduate sports majors. Although previous studies have emphasized training- and school-related stressors, less is known about the role of family resources and related psychological mechanisms. Objective This study examined the associations among family capital, academic self-efficacy, and academic burnout, including differences across family capital dimensions and the mediating role of academic self-efficacy. Methods This cross-sectional study included 325 first- and second-year students enrolled in sports-related degree programs at a sports university in Yunnan Province, China. Pearson correlation, one-way ANOVA, and mediation analysis using PROCESS Model 4 with 5,000 bootstrap resamples were conducted. Results Family capital was positively associated with academic self-efficacy (r = 0.554, p < 0.001) and negatively associated with academic burnout (r = −0.575, p < 0.001). Cultural and social capital were significantly associated with higher self-efficacy and lower burnout, whereas economic capital was not significantly associated with burnout. Students with lower family capital reported lower self-efficacy and higher burnout. Academic self-efficacy partially mediated the association between family capital and burnout (B = −0.52, 95% CI [−0.66, −0.40]), accounting for 44.33% of the total effect. Conclusion Family capital was associated with academic burnout among undergraduate sports majors, with stronger associations for cultural and social capital than for economic capital. Academic self-efficacy represented a partial mediating pathway. Universities should provide targeted academic guidance, learning support, and educational and career information for students with limited family resources and lower academic self-efficacy.

Family-school engagement is key to holistic development and educational equity in early childhood. This study proposes and empirically evaluates a hierarchical model of engagement, composed of five dimensions: communication-participation, trust-inclusion, learning support, institutional resources, and digital mediation. The objective was to analyze the relationships between these dimensions from a dual perspective (families and teachers) in early childhood education contexts. Participants included 299 teachers and 308 family members from urban early childhood institutions, who completed a validated Likert-type questionnaire. A cross-sectional quantitative design was applied, employing descriptive analyses, internal consistency estimation (Cronbach's alpha), interdimensional correlations, and hierarchical modeling. The findings revealed: (a) high internal consistency across all dimensions (α ≥ .90), (b) strong correlations between dimensions within each group, (c) a more cohesive perceptual pattern in families, and (d) a greater weight of relational dimensions in the hierarchical model. This study provides empirical evidence and a robust theoretical framework for evaluating engagement in an integrated manner. Its distinctive value lies in offering a useful tool for institutional assessments, pedagogical decisions, and public policies aimed at improving communication, cultural inclusion, and digital equity in early childhood education settings

The rapid development of digital technology has created opportunities to support Hifz al-Quran education through digital memorisation applications, interactive multimedia, online learning platforms and emerging artificial intelligence (AI) tools. However, the extent to which these technologies improve measurable Hifz outcomes remains unclear. This systematic literature review examined the roles, forms and reported effects of digital innovation in Tahfiz education. Searches were conducted in Scopus, Web of Science, Google Scholar and MyJurnal for studies published between 2020 and July 2026 in English or Malay. The manuscript records 280 identified records, of which 75 duplicates were removed; 205 records were screened, 50 full texts were assessed, and 24 studies were included in the synthesis. Thematic synthesis organised the literature into four dimensions: digital memorisation applications, interactive multimedia, digital learning platforms and AI. Across the included literature, digital tools were reported to support access to resources, repetition and murajaah, motivation, learner autonomy, monitoring and continuity of learning. Nevertheless, the evidence presented is more consistent for learning support and learner perceptions than for demonstrable improvements in memorisation accuracy, tasmi’ fluency, memorisation quantity or retention. Digital tools should therefore complement, rather than replace, teacher-guided talaqqi, musyafahah, tasmi’ and murajaah. The review identifies a need for transparent quality appraisal and further empirical studies using clearly defined Hifz outcome measures.

توسعهٔ سریع فناوری دیجیتال فرصت‌هایی را برای حمایت از آموزش حفظ قرآن از طریق برنامه‌های دیجیتال حفظ، چندرسانه‌ای تعاملی، پلتفرم‌های یادگیری آنلاین و ابزارهای نوظهور هوش مصنوعی (AI) فراهم کرده است. با این حال، میزان تأثیر این فناوری‌ها بر بهبود نتایج قابل سنجش حفظ قرآن همچنان نامشخص است. این مرور نظام‌مند ادبیات، نقش‌ها، اشکال و اثرات گزارش‌شدهٔ نوآوری دیجیتال در آموزش تحفیظ را بررسی کرده است. جستجوها در پایگاه‌های Scopus، Web of Science، Google Scholar و MyJurnal برای مطالعات منتشرشده بین سال‌های 2020 تا ژوئیهٔ 2026 به زبان انگلیسی یا مالایی انجام شد. در این مقاله، 280 رکورد شناسایی شد که پس از حذف 75 مورد تکراری، 205 رکورد غربالگری شد، 50 متن کامل ارزیابی گردید و 24 مطالعه در سنتز نهایی گنجانده شد. سنتز موضوعی، ادبیات را در چهار بُعد سازمان‌دهی کرد: برنامه‌های دیجیتال حفظ، چندرسانه‌ای تعاملی، پلتفرم‌های یادگیری دیجیتال و هوش مصنوعی. در سراسر مطالعات مورد بررسی، گزارش شده است که ابزارهای دیجیتال از دسترسی به منابع، تکرار و مرور (مراجعه)، انگیزش، خودمختاری یادگیرنده، پایش و تداوم یادگیری حمایت می‌کنند. با این حال، شواهد ارائه‌شده بیشتر در زمینهٔ حمایت از یادگیری و ادراکات یادگیرندگان منسجم است تا بهبودهای قابل اثبات در دقت حفظ، روانی تسميع، کمیت حفظ یا نگهداری مطالب. بنابراین، ابزارهای دیجیتال باید مکمل، و نه جایگزین، آموزش معلم‌محور تلقی، مشافهه، تسميع و مراجعه باشند. این مرور، نیاز به ارزیابی شفاف کیفیت و مطالعات تجربی بیشتر با شاخص‌های خروجی حفظ به‌وضوح تعریف‌شده را شناسایی می‌کند.

Teacher wellbeing is a growing focus in many schools within the UK. Many strategies have been put forward to improve teacher wellbeing, but very little research has been directed toward support staff in schools. The research presented here aims to increase the value of support staff and encourage the implementation of strategies to improve their wellbeing. Using thematic analysis to interpret discussions held with in-service Learning Support Assistants (LSAs), it was found that there is a lack of clarity in the roles held, wellbeing is mostly affected by the additional needs of the students they work with, and that most LSAs feel undervalued by other staff in their place of work. Several recommendations have been made to improve the wellbeing of these support roles. Explicit information should be given to teachers to optimise support in their lessons and in turn improve the learning environment for all students regardless of need. In addition to this, LSAs would feel further valued if provided more time to complete other responsibilities.

رفاه معلمان به طور فزاینده‌ای در بسیاری از مدارس بریتانیا مورد توجه قرار گرفته است. راهبردهای متعددی برای بهبود رفاه معلمان ارائه شده است، اما پژوهش‌های اندکی به کارکنان پشتیبانی در مدارس اختصاص یافته‌اند. پژوهش حاضر با هدف افزایش ارزش کارکنان پشتیبانی و تشویق به اجرای راهبردهایی برای بهبود رفاه آن‌ها انجام شده است. با استفاده از تحلیل تماتیک برای تفسیر بحث‌های انجام‌شده با دستیاران یادگیری شاغل (LSAs)، مشخص شد که ابهام در نقش‌های محوله وجود دارد، رفاه عمدتاً تحت تأثیر نیازهای اضافی دانش‌آموزانی است که با آن‌ها کار می‌کنند و اکثر LSAs احساس می‌کنند که توسط سایر کارکنان محل کار خود کم‌ارزش تلقی می‌شوند. چندین توصیه برای بهبود رفاه این نقش‌های پشتیبانی ارائه شده است. اطلاعات صریح باید به معلمان داده شود تا پشتیبانی در کلاس‌هایشان بهینه شده و در نتیجه محیط یادگیری برای همه دانش‌آموزان صرف‌نظر از نیاز آن‌ها بهبود یابد. علاوه بر این، LSAs در صورتی که زمان بیشتری برای انجام سایر مسئولیت‌های خود دریافت کنند، احساس ارزشمندی بیشتری خواهند داشت.

In rural inclusive education, communication between educators and parents transcends logistical necessity; it serves as a transformative catalyst for learners’ literacy advancement. In Foundation Phase classrooms, where learners rely significantly on both home and school contexts, successful communication serves as a conduit for continuous learning support. This article examines the crucial role of communication in promoting literacy among learners with diverse abilities through effective partnerships between educators and parents in inclusive rural schools. Drawing on Epstein's theory, it highlights the importance of trust and mutual respect in fostering collaborative relationships. The study employed a qualitative methodology, including focus group interviews with fifteen Foundation Phase educators and nine parents, to examine the challenges and strategies for effective communication. Findings indicate that consistent, culturally responsive communication has a significant impact on parental involvement and literacy outcomes. The article concludes with recommendations for policy and practice to strengthen teacher−parent partnerships in rural inclusive education. The study enhances the conversation on inclusive education by providing policy and practice recommendations to promote teacher training in culturally responsive communication, adaptable engagement tactics, and collaborative school−community collaborations to enhance literacy in the foundation phase. The study redefines communication as a relational, context-dependent practice, offering a paradigm to enhance literacy through inclusive, collaborative methods in rural education.

در آموزش فراگیر روستایی، ارتباط میان معلمان و والدین فراتر از یک ضرورت لجستیکی است؛ این ارتباط به‌عنوان یک کاتالیزور تحول‌آفرین برای پیشرفت سوادآموزی یادگیرندگان عمل می‌کند. در کلاس‌های دوره پایه، جایی که یادگیرندگان به‌طور قابل توجهی به هر دو بستر خانه و مدرسه متکی هستند، ارتباط موفق به‌عنوان مجرایی برای حمایت مستمر از یادگیری عمل می‌کند. این مقاله نقش حیاتی ارتباط را در ارتقای سوادآموزی در میان یادگیرندگان با توانایی‌های متنوع از طریق مشارکت مؤثر میان معلمان و والدین در مدارس فراگیر روستایی بررسی می‌کند. با بهره‌گیری از نظریه Epstein، اهمیت اعتماد و احترام متقابل در تقویت روابط همکاری‌آمیز برجسته می‌شود. این پژوهش با رویکرد کیفی و با استفاده از مصاحبه‌های گروهی متمرکز با پانزده معلم دوره پایه و نه والد، به بررسی چالش‌ها و راهبردهای ارتباط مؤثر پرداخته است. یافته‌ها نشان می‌دهد که ارتباط مستمر و پاسخگو به فرهنگ تأثیر قابل توجهی بر مشارکت والدین و نتایج سوادآموزی دارد. مقاله با ارائه توصیه‌هایی برای سیاست‌گذاری و عمل به‌منظور تقویت مشارکت معلم−والدین در آموزش فراگیر روستایی به پایان می‌رسد. این پژوهش با ارائه توصیه‌هایی برای سیاست‌گذاری و عمل به‌منظور ارتقای آموزش معلمان در زمینه ارتباط پاسخگو به فرهنگ، راهبردهای مشارکت قابل تطبیق و همکاری‌های مدرسه−جامعه، گفتگو درباره آموزش فراگیر را ارتقا می‌بخشد تا سوادآموزی در دوره پایه تقویت شود. این مطالعه ارتباط را به‌عنوان یک کنش رابطه‌ای و وابسته به زمینه بازتعریف می‌کند و الگویی برای ارتقای سوادآموزی از طریق روش‌های فراگیر و مشارکتی در آموزش روستایی ارائه می‌دهد.

This study examined the practices and initiatives in implementing the Work Immersion Program (WIP) in private Senior High Schools in Batangas Province and used the findings as the basis for a sustainable management program. A descriptive mixed-methods design was employed. Quantitative data were gathered through a researcher-developed questionnaire from 352 students, 29 school heads, and 29 immersion focal persons from 29 participating private schools; qualitative data were generated through a focus group discussion with six directly involved program implementers. The instrument was expert-validated and demonstrated strong internal consistency, with Cronbach’s alpha coefficients ranging from .867 to .918 across the three immersion phases and .959 overall. Frequency, percentage, weighted mean, standard deviation, independent-samples t-test, and one-way analysis of variance were used for quantitative analysis, while focus-group responses were subjected to thematic analysis. The schools predominantly offered the ABM strand, used the 80-hour Model A delivery, maintained fewer than three partner industries, partnered mainly with local government units and private establishments, and were commonly located in rural town-proper areas. Pre-immersion, immersion proper, and post-immersion practices were implemented to a great extent. Assessments of the three respondent groups differed significantly across all phases, while most school-profile variables did not produce significant differences; exceptions involved the number of students per track during immersion proper and the number of partner industries during pre-immersion. Qualitative findings highlighted partnership strengthening, monitoring and learning support, as well as logistical, safety, behavioral, and financial challenges. These findings informed LINK, a holistic and sustainable Work Immersion Management Program designed to strengthen support, career guidance, resilience, industry linkages, and skills development.

این پژوهش به بررسی رویکردها و ابتکارات در اجرای برنامه کارآموزی (Work Immersion Program - WIP) در دبیرستان‌های غیرانتفاعی استان باتانگاس پرداخته و یافته‌ها را مبنایی برای تدوین یک برنامه مدیریت پایدار قرار داده است. طرح پژوهش توصیفی با رویکرد ترکیبی به کار گرفته شد. داده‌های کمی از طریق پرسشنامه محقق‌ساخته از ۳۵۲ دانش‌آموز، ۲۹ مدیر مدرسه و ۲۹ مسئول کارآموزی از ۲۹ مدرسه غیرانتفاعی جمع‌آوری شد؛ داده‌های کیفی نیز از طریق بحث گروهی متمرکز با شش نفر از مجریان مستقیم برنامه به دست آمد. ابزار پژوهش توسط خبرگان اعتبارسنجی شد و از پایایی داخلی بالایی برخوردار بود، به طوری که ضرایب آلفای کرونباخ برای سه مرحله کارآموزی بین ۰.۸۶۷ تا ۰.۹۱۸ و در مجموع ۰.۹۵۹ بود. برای تحلیل داده‌های کمی از فراوانی، درصد، میانگین وزنی، انحراف معیار، آزمون t مستقل و تحلیل واریانس یک‌طرفه استفاده شد و پاسخ‌های گروه متمرکز با تحلیل تماتیک بررسی گردید. مدارس عمدتاً رشته ABM را ارائه می‌دادند، از مدل ۸۰ ساعته A استفاده می‌کردند، کمتر از سه صنعت همکار داشتند، عمدتاً با واحدهای دولتی محلی و مؤسسات خصوصی همکاری می‌کردند و معمولاً در مناطق روستایی واقع بودند. رویکردهای پیش از کارآموزی، حین کارآموزی و پس از کارآموزی تا حد زیادی اجرا می‌شد. ارزیابی سه گروه پاسخ‌دهنده در تمام مراحل تفاوت معناداری داشت، در حالی که بیشتر متغیرهای مشخصات مدرسه تفاوت معناداری ایجاد نکرد؛ استثناها شامل تعداد دانش‌آموزان هر رشته در مرحله کارآموزی و تعداد صنایع همکار در مرحله پیش از کارآموزی بود. یافته‌های کیفی بر تقویت همکاری‌ها، پایش و حمایت آموزشی، و همچنین چالش‌های لجستیکی، ایمنی، رفتاری و مالی تأکید داشت. این یافته‌ها مبنای طراحی برنامه جامع و پایدار مدیریت کارآموزی LINK قرار گرفت که با هدف تقویت حمایت، راهنمایی شغلی، تاب‌آوری، پیوند با صنعت و توسعه مهارت‌ها تدوین شده است.

This study examined the relationship between home learning support, parenting style, and academic achievement among Grade 1 learners at Hinatuan North Central Elementary School, Schools Division of Surigao del Sur, during School Year 2025–2026. Employing a quantitative descriptive-correlational research design, the study involved 74 parents or guardians whose responses were analyzed alongside learners’ academic achievement obtained from official school records. Data were gathered using structured questionnaires and analyzed through weighted mean, standard deviation, ranking, and Pearson product-moment correlation. Findings revealed that home learning support was very high (M = 3.4500, SD = 0.6051), with learning resources and study conditions receiving the highest rating, while homework guidance and feedback ranked lowest. Parenting style was generally high (M = 2.5240, SD = 0.5900), with authoritative parenting obtaining the highest mean and permissive parenting the lowest. Learners demonstrated high academic achievement (M = 90.1351, SD = 3.2993), with 63.5% classified as Outstanding. However, correlation analysis revealed no statistically significant relationship between home learning support and academic achievement (r = 0.0707, p = 0.5496) or between parenting style and academic achievement (r = 0.0968, p = 0.4118). Both relationships were very weak and positive. The study concluded that although parents reported substantial learning support and structured parenting practices, these factors were not significantly associated with learners’ recorded academic performance. The findings highlight the importance of strengthening home-school collaboration, improving parental guidance practices, and considering additional learner-related and school-related factors when developing educational support programs for early-grade learners.

این پژوهش به بررسی رابطه بین حمایت یادگیری در منزل، سبک فرزندپروری و موفقیت تحصیلی در میان دانش‌آموزان پایه اول دبستان Hinatuan North Central، منطقه مدارس Surigao del Sur، در سال تحصیلی ۲۰۲۵–۲۰۲۶ پرداخت. با به‌کارگیری طرح پژوهش کمی توصیفی-همبستگی، تعداد ۷۴ نفر از والدین یا سرپرستان شرکت‌کننده بودند که پاسخ‌های آنان همراه با داده‌های موفقیت تحصیلی دانش‌آموزان که از سوابق رسمی مدرسه استخراج شد، مورد تحلیل قرار گرفت. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه‌های ساختاریافته گردآوری و از طریق میانگین وزنی، انحراف معیار، رتبه‌بندی و همبستگی حاصل‌ضرب لحظه‌ای پیرسون تحلیل شدند. یافته‌ها نشان داد که حمایت یادگیری در منزل در سطح بسیار بالا قرار داشت (M = 3.4500، SD = 0.6051)، به‌طوری‌که منابع یادگیری و شرایط مطالعه بالاترین امتیاز را کسب کردند و راهنمایی و بازخورد تکالیف پایین‌ترین رتبه را داشتند. سبک فرزندپروری به‌طور کلی در سطح بالا ارزیابی شد (M = 2.5240، SD = 0.5900)، به‌طوری‌که سبک فرزندپروری مقتدرانه بالاترین میانگین و سبک فرزندپروری سهل‌گیرانه پایین‌ترین را به دست آورد. دانش‌آموزان موفقیت تحصیلی بالایی را نشان دادند (M = 90.1351، SD = 3.2993)، به‌طوری‌که ۶۳.۵٪ در طبقه «برجسته» قرار گرفتند. با این حال، تحلیل همبستگی نشان داد که بین حمایت یادگیری در منزل و موفقیت تحصیلی (r = 0.0707، p = 0.5496) و همچنین بین سبک فرزندپروری و موفقیت تحصیلی (r = 0.0968، p = 0.4118) رابطه معناداری وجود ندارد. هر دو رابطه بسیار ضعیف و مثبت بودند. پژوهش نتیجه گرفت که اگرچه والدین حمایت یادگیری قابل توجه و شیوه‌های فرزندپروری ساختاریافته‌ای را گزارش کردند، این عوامل با عملکرد تحصیلی ثبت‌شده دانش‌آموزان ارتباط معناداری نداشتند. یافته‌ها بر اهمیت تقویت همکاری خانه و مدرسه، بهبود شیوه‌های راهنمایی والدین و توجه به سایر عوامل مرتبط با دانش‌آموز و مدرسه در تدوین برنامه‌های حمایت آموزشی برای دانش‌آموزان پایه‌های ابتدایی تأکید می‌کند.

Interactive Response Systems (IRS) are increasingly used in English as a Foreign Language (EFL) classrooms to support participation, feedback, and interaction. However, less is known about how IRS-supported instruction influences students’ broader classroom attitudes and how students’ acceptance of IRS can be explained from a technology-acceptance perspective. This study examined whether changes in university EFL students’ classroom attitudes differed between an IRS-supported intact class and a traditional-instruction intact class, and investigated whether perceived usefulness, perceived ease of use, and prior technological experience predicted students’ attitudes toward IRS. A quasi-experimental pre-test-post-test control-group design was adopted with 102 undergraduate students at a Chinese university. One intact class received IRS-supported instruction through the Unipus platform (n = 51), while another received traditional instruction without IRS integration (n = 51). Student attitudes were measured across eight dimensions: learning atmosphere, participation, attention, confidence, interactivity with teacher, interactivity with peers, learning support, and learning achievement/satisfaction. Mixed-design ANOVA showed significant Group × Time interaction effects across all dimensions, indicating greater attitudinal improvement in the IRS-supported group. Follow-up post-test comparisons also showed significantly more positive attitudes in the IRS-supported group, with medium to large effect sizes. Regression analysis showed that perceived usefulness and perceived ease of use significantly predicted attitudes toward IRS, whereas prior technological experience did not. The model explained 40.2% of the variance. These findings suggest that IRS-supported instruction may provide additional pedagogical support for improving EFL students’ classroom attitudes when meaningfully integrated into lesson design.

سامانه‌های پاسخ‌گویی تعاملی (IRS) به طور فزاینده‌ای در کلاس‌های آموزش زبان انگلیسی به عنوان زبان خارجی (EFL) برای حمایت از مشارکت، بازخورد و تعامل به کار می‌روند. با این حال، اطلاعات کمتری دربارهٔ تأثیر آموزش مبتنی بر IRS بر نگرش‌های کلی دانشجویان نسبت به کلاس و چگونگی تبیین پذیرش IRS توسط دانشجویان از منظر پذیرش فناوری وجود دارد. این پژوهش بررسی کرد که آیا تغییرات نگرش دانشجویان دانشگاهی EFL نسبت به کلاس، بین یک کلاس دست‌نخورده با آموزش مبتنی بر IRS و یک کلاس دست‌نخورده با آموزش سنتی تفاوت دارد یا خیر و همچنین بررسی کرد که آیا سودمندی ادراک‌شده، سهولت استفاده ادراک‌شده و تجربهٔ پیشین فناوری، نگرش دانشجویان نسبت به IRS را پیش‌بینی می‌کند یا نه. این مطالعه با طرح شبه‌آزمایشی پیش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه کنترل و با مشارکت ۱۰۲ دانشجوی کارشناسی در یک دانشگاه چینی انجام شد. یک کلاس دست‌نخورده آموزش مبتنی بر IRS را از طریق پلتفرم Unipus دریافت کرد (n = 51)، در حالی که کلاس دیگر آموزش سنتی بدون ادغام IRS را دریافت نمود (n = 51). نگرش دانشجویان در هشت بُعد سنجیده شد: فضای یادگیری، مشارکت، توجه، اعتماد به نفس، تعامل با معلم، تعامل با همتایان، حمایت یادگیری و پیشرفت/رضایت از یادگیری. تحلیل واریانس آمیخته (Mixed-design ANOVA) اثرات معنادار تعامل گروه × زمان را در تمامی ابعاد نشان داد که بیانگر بهبود بیشتر نگرش در گروه مبتنی بر IRS بود. مقایسه‌های پس‌آزمون نیز نگرش‌های به‌مراتب مثبت‌تر در گروه مبتنی بر IRS را با اندازه اثر متوسط تا بزرگ نشان داد. تحلیل رگرسیون نشان داد که سودمندی ادراک‌شده و سهولت استفاده ادراک‌شده به طور معناداری نگرش نسبت به IRS را پیش‌بینی می‌کنند، در حالی که تجربهٔ پیشین فناوری چنین تأثیری نداشت. مدل ۴۰/۲٪ از واریانس را تبیین کرد. این یافته‌ها نشان می‌دهد که آموزش مبتنی بر IRS می‌تواند حمایت آموزشی بیشتری برای بهبود نگرش‌های دانشجویان EFL نسبت به کلاس، در صورت ادغام معنادار در طراحی درس، فراهم آورد.

Background Artificial intelligence (AI) is rapidly changing education through generative AI, adaptive learning systems, automated assessment, intelligent teaching, and data-driven learning support. More and more AI-powered systems are mediating learning, communication, information searching, and, in some cases, emotional support. These technologies offer great promise for enhancing access, personalization, efficiency, and learner engagement, but they also present substantial psychological, ethical, and developmental problems. These challenges are exacerbated in Sub-Saharan Africa by inequalities in digital access, inadequate regulatory capacity, insufficient data-protection systems, language and cultural under-representation, and uneven institutional preparation. Policy and implications In this policy brief, we look at AI in education from the perspective of educational psychology, with a special emphasis on student well-being, learner agency, and resilience. It proposes that AI governance should extend beyond considerations of technology adoption and academic efficiency to explore how AI impacts autonomy, motivation, critical thinking, creativity, social relationships, psychological safety, and autonomous learning. The report emphasizes the importance of learner-centered national AI policies, age-appropriate safeguards, increased teacher capacity, inclusion of AI literacy in curricula, safeguarding of learner data, equal access to digital technology, culturally relevant artificial intelligence systems, and meaningful student participation in AI governance. Policies should ensure that AI is used to promote learning, yet safeguard student well-being, autonomy, privacy, dignity, and cognitive growth. It also underscores the need for African-led research and cross-sector collaboration to generate context-specific information on the long-term implications of AI for learners. Recommendations The brief argues that the success of AI integration in Sub-Saharan African education should be gauged not just by the acceptance of technology, but by its contribution to psychologically healthy, critically thinking, resilient, and autonomous learners. Conclusions A human-centered approach is therefore very important to ensuring that AI is a help and not a hindrance to the developmental and relational underpinnings of education.

زمینه: هوش مصنوعی (AI) به سرعت در حال تغییر آموزش از طریق هوش مصنوعی مولد، سامانه‌های یادگیری تطبیقی، ارزیابی خودکار، آموزش هوشمند و پشتیبانی یادگیری مبتنی بر داده است. سامانه‌های مبتنی بر هوش مصنوعی به طور فزاینده‌ای واسطه یادگیری، ارتباطات، جستجوی اطلاعات و در برخی موارد، حمایت عاطفی می‌شوند. این فناوری‌ها نویدبخش ارتقای دسترسی، شخصی‌سازی، کارآمدی و مشارکت یادگیرنده هستند، اما همچنین مشکلات روان‌شناختی، اخلاقی و تحولی قابل توجهی را به همراه دارند. این چالش‌ها در آفریقای زیرصحرایی به دلیل نابرابری در دسترسی دیجیتال، ظرفیت ناکافی مقررات‌گذاری، سامانه‌های ناکافی حفاظت از داده‌ها، کم‌نمایی زبانی و فرهنگی و آمادگی نهادی نامتوازن تشدید می‌شوند. سیاست و پیامدها: در این سیاست‌نامه، به هوش مصنوعی در آموزش از منظر روان‌شناسی تربیتی با تأکید ویژه بر بهزیستی دانش‌آموز، عاملیت یادگیرنده و تاب‌آوری پرداخته می‌شود. پیشنهاد می‌شود که حکمرانی هوش مصنوعی باید فراتر از ملاحظات پذیرش فناوری و کارآمدی علمی باشد و تأثیر هوش مصنوعی بر خودمختاری، انگیزش، تفکر انتقادی، خلاقیت، روابط اجتماعی، امنیت روان‌شناختی و یادگیری خودگردان را بررسی کند. این گزارش بر اهمیت سیاست‌های ملی هوش مصنوعی مبتنی بر یادگیرنده، تدابیر حفاظتی متناسب با سن، افزایش ظرفیت معلمان، گنجاندن سواد هوش مصنوعی در برنامه‌های درسی، حفاظت از داده‌های یادگیرنده، دسترسی برابر به فناوری دیجیتال، سامانه‌های هوش مصنوعی متناسب با فرهنگ و مشارکت معنادار دانش‌آموزان در حکمرانی هوش مصنوعی تأکید می‌کند. سیاست‌ها باید تضمین کنند که هوش مصنوعی برای ارتقای یادگیری به کار گرفته شود، اما بهزیستی، خودمختاری، حریم خصوصی، کرامت و رشد شناختی دانش‌آموزان نیز حفظ گردد. همچنین بر ضرورت پژوهش‌های هدایت‌شده توسط آفریقا و همکاری بین‌بخشی برای تولید اطلاعات متناسب با زمینه در خصوص پیامدهای بلندمدت هوش مصنوعی برای یادگیرندگان تأکید می‌شود. توصیه‌ها: این سیاست‌نامه استدلال می‌کند که موفقیت ادغام هوش مصنوعی در آموزش آفریقای زیرصحرایی باید نه تنها با پذیرش فناوری، بلکه با سهم آن در پرورش یادگیرندگان سالم از نظر روان‌شناختی، منتقد، تاب‌آور و خودمختار سنجیده شود. نتیجه‌گیری: بنابراین رویکرد انسان‌محور برای اطمینان از اینکه هوش مصنوعی به جای مانع، یاری‌رسان بنیان‌های تحولی و ارتباطی آموزش باشد، بسیار مهم است.