Final-year engineering students frequently face severe psychological stress driven by demanding capstone projects and rigorous accreditation standards. This research proposes a novel decision-support framework to objectively evaluate, categorize, and systematically manage academic stress among engineering undergraduates. By integrating automated non-parametric machine learning with a multi-criteria network decision model, the research bridges diagnostic psychological profiling and strategic institutional intervention. Data were gathered from six hundred eleven final-year students across four engineering departments using a validated psychometric questionnaire. The automated classification engine utilizes a nearest-neighbor algorithm based on spatial Euclidean proximity to categorize individual distress severity into depression, anxiety, and stress levels without relying on rigid parametric assumptions. Subsequently, a strategic situational assessment and a multi-perspective personal performance framework were established to translate abstract psychological findings into measurable indicators. Clinical experts and academic domain specialists evaluated these indicators using an analytical network process, incorporating complex interdependencies and feedback loops to compute steady-state priority weights. Empirical results revealed that over ninety percent of respondents experienced at least moderate psychological distress. Crucially, the mathematical prioritization demonstrated that the financial perspective holds the paramount priority weight, followed by internal cognitive resilience, continuous knowledge acquisition, and external social relationships. This proves that financial stability serves as a foundational prerequisite for academic recovery and intellectual execution. The primary contribution of this research lies in converting static psychometric evaluations into a dynamic, clinically validated decision-support tool. Higher education institutions and academic counselors can implement this prioritized framework to allocate institutional resources effectively, design targeted financial relief initiatives, and optimize student well-being alongside academic excellence.
This qualitative descriptive case study examined the financial management experiences, challenges, and proposed solutions of school heads in Claveria North District, Masbate, and used the findings as basis for a Financial Management Capacity Enhancement Program. Ten public school heads with at least five years of leadership experience were purposively selected from principals, head teachers, and teachers-in-charge. Data were gathered through semi-structured one-on-one interviews and review of pertinent school financial documents, then analyzed thematically. Findings showed that school heads managed persistent resource inadequacy, delayed fund releases, unexpected expenditures, geographic and logistical constraints, limited formal financial management training, procurement bottlenecks, and demanding documentation and liquidation requirements. Despite these conditions, they developed competence through prioritization, strategic budget allocation, community fundraising, income-generating activities, adaptive procurement practices, peer learning, and close stakeholder coordination; some also relied on personal funds when official resources were delayed. The study concludes that the resourcefulness of rural school heads cannot substitute for institutionalized support. Context-responsive financial training, clearer and more adaptive procedures, timely releases, stronger supplier and stakeholder networks, and standardized accounting and liquidation support are therefore necessary. These findings informed a capacity enhancement program intended to strengthen transparency, accountability, compliance, and efficient financial governance in geographically isolated rural schools.
این مطالعه موردی توصیفی کیفی به بررسی تجارب، چالش‌ها و راهکارهای پیشنهادی مدیران مدارس در زمینه مدیریت مالی در منطقه شمالی Claveria، استان Masbate پرداخت و یافته‌های به‌دست‌آمده را مبنایی برای طراحی برنامه ارتقاء ظرفیت مدیریت مالی قرار داد. ده نفر از مدیران مدارس دولتی با حداقل پنج سال سابقه رهبری، به‌صورت هدفمند از میان مدیران، معاونان و مسئولان مدارس انتخاب شدند. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته فردی و بررسی اسناد مالی مرتبط مدارس گردآوری و به‌صورت تماتیک تحلیل شدند. یافته‌ها نشان داد که مدیران مدارس با کمبود مداوم منابع، تأخیر در تخصیص بودجه، هزینه‌های پیش‌بینی‌نشده، محدودیت‌های جغرافیایی و لجستیکی، آموزش رسمی محدود در زمینه مدیریت مالی، گلوگاه‌های تأمین کالا و الزامات دشوار مستندسازی و تسویه حساب مواجه بودند. با وجود این شرایط، آن‌ها از طریق اولویت‌بندی، تخصیص راهبردی بودجه، جمع‌آوری کمک‌های مردمی، فعالیت‌های درآمدزا، شیوه‌های تطبیقی در تأمین کالا، یادگیری از همتایان و هماهنگی نزدیک با ذینفعان، شایستگی لازم را کسب کردند؛ برخی نیز در صورت تأخیر منابع رسمی، از منابع شخصی خود استفاده می‌کردند. مطالعه نتیجه می‌گیرد که ابتکار و خلاقیت مدیران مدارس روستایی جایگزین حمایت‌های نهادی نمی‌شود. بنابراین، آموزش مالی متناسب با زمینه، رویه‌های شفاف و تطبیقی‌تر، تخصیص به‌موقع منابع، شبکه‌های قوی‌تر تأمین‌کنندگان و ذینفعان و پشتیبانی استانداردشده حسابداری و تسویه حساب ضروری است. این یافته‌ها مبنای برنامه ارتقاء ظرفیت با هدف تقویت شفافیت، پاسخگویی، رعایت مقررات و حکمرانی مالی کارآمد در مدارس روستایی دورافتاده قرار گرفت.
This study aimed to assess musculoskeletal and ergonomic risk, identify demographic, occupational, lifestyle, and biomechanical characteristics associated with these outcomes, and develop and prioritize ergonomic intervention strategies for petrochemical control room operators. This cross-sectional study was conducted in 2025 among 210 male control room operators from an Iranian petrochemical complex using census sampling. Data were collected using the Demographic/Occupational Questionnaire, Persian International Physical Activity Questionnaire (P-IPAQ), Persian Örebro Musculoskeletal Pain Screening Questionnaire (P-ÖMSQ), and Persian Ergonomic Screening and Priority Tool (P-ESPT), complemented by objective postural and plantar pressure assessments. The P-ÖMSQ was used to classify participants according to P-ÖMSQ risk categories, with scores ≥ 90 categorized as moderate-to-high risk. Data were analyzed using Statistical Package for the Social Sciences (SPSS) software, version 20.0, with descriptive statistics, chi-square tests, and multivariable logistic regression. A P-ÖMSQ score within the moderate-to-high risk categories (≥ 90) was observed in 27% of participants, while 78% were classified as having moderate-to-high ergonomic risk. Multivariable logistic regression showed that older age (adjusted odds ratio [aOR] = 1.09, 95% confidence interval [CI] = 1.02–1.17, p = 0.014), higher body mass index (BMI) (aOR = 1.15, 95% CI = 1.04–1.27, p = 0.006), and longer job tenure (aOR = 1.98, 95% CI = 1.01–3.89, p = 0.047) were independently associated with higher odds of being classified in the moderate-to-high-risk P-ÖMSQ category. Lower physical activity was significantly associated with a higher prevalence of forward head posture, thoracic hyperkyphosis, lateral pelvic tilt, and pes planus ( p < 0.05). Objective biomechanical abnormalities were also significantly associated with higher P-ÖMSQ-based and P-ESPT-based risk categories ( p < 0.05). Based on the study findings, 20 ergonomic intervention strategies were proposed and prioritized through a stakeholder-informed participatory process. Older age, higher body mass index, and longer job tenure were associated with higher odds of being classified in the moderate-to-high-risk P-ÖMSQ category, while lower physical activity was associated with selected postural abnormalities among petrochemical control room operators. Several objective biomechanical abnormalities were also associated with P-ÖMSQ-based and P-ESPT-based risk categories. These findings may inform the prioritization of workplace ergonomic interventions; however, the proposed interventions were not evaluated in the present study, and their effectiveness should be assessed in future longitudinal and interventional studies.
هدف این مطالعه، ارزیابی خطر اسکلتی‌عضلانی و ارگونومیک، شناسایی ویژگی‌های جمعیت‌شناختی، شغلی، سبک زندگی و بیومکانیکی مرتبط با این پیامدها و تدوین و اولویت‌بندی راهبردهای مداخله ارگونومیک برای اپراتورهای اتاق کنترل پتروشیمی بود. این مطالعه مقطعی در سال ۲۰۲۵ بر روی ۲۱۰ اپراتور مرد اتاق کنترل از یک مجتمع پتروشیمی ایرانی با استفاده از نمونه‌گیری سرشماری انجام شد. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه جمعیت‌شناختی/شغلی، نسخه فارسی پرسشنامه بین‌المللی فعالیت بدنی (P-IPAQ)، نسخه فارسی پرسشنامه غربالگری درد اسکلتی‌عضلانی Örebro (P-ÖMSQ) و ابزار غربالگری و اولویت‌بندی ارگونومیک فارسی (P-ESPT) جمع‌آوری شد و با ارزیابی عینی وضعیت بدنی و فشار کف پا تکمیل گردید. P-ÖMSQ برای طبقه‌بندی شرکت‌کنندگان بر اساس دسته‌های خطر P-ÖMSQ به کار رفت و نمرات ≥ ۹۰ به عنوان خطر متوسط تا زیاد طبقه‌بندی شدند. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار Statistical Package for the Social Sciences (SPSS) نسخه ۲۰.۰ و با آمار توصیفی، آزمون کای‌اسکوئر و رگرسیون لجستیک چندمتغیره تحلیل شد. نمره P-ÖMSQ در دسته‌های خطر متوسط تا زیاد (≥ ۹۰) در ۲۷٪ از شرکت‌کنندگان مشاهده شد، در حالی که ۷۸٪ در دسته خطر ارگونومیک متوسط تا زیاد طبقه‌بندی شدند. رگرسیون لجستیک چندمتغیره نشان داد که سن بالاتر (نسبت شانس تعدیل‌شده [aOR] = 1.09، فاصله اطمینان ۹۵٪ [CI] = 1.02–1.17، p = 0.014)، شاخص توده بدنی بالاتر (aOR = 1.15، CI = 1.04–1.27، p = 0.006) و سابقه شغلی طولانی‌تر (aOR = 1.98، CI = 1.01–3.89، p = 0.047) به طور مستقل با شانس بالاتر طبقه‌بندی در دسته خطر متوسط تا زیاد P-ÖMSQ مرتبط بودند. فعالیت بدنی کمتر به طور معناداری با شیوع بالاتر وضعیت سر به جلو، هیپرکیفوز توراسیک، کج‌بودن لگن به طرفین و کف پای صاف مرتبط بود (p < 0.05). ناهنجاری‌های بیومکانیکی عینی نیز به طور معناداری با دسته‌های خطر مبتنی بر P-ÖMSQ و P-ESPT مرتبط بودند (p < 0.05). بر اساس یافته‌های مطالعه، ۲۰ راهبرد مداخله ارگونومیک پیشنهاد و از طریق فرایند مشارکتی مبتنی بر ذینفعان اولویت‌بندی شد. سن بالاتر، شاخص توده بدنی بالاتر و سابقه شغلی طولانی‌تر با شانس بالاتر طبقه‌بندی در دسته خطر متوسط تا زیاد P-ÖMSQ مرتبط بودند، در حالی که فعالیت بدنی کمتر با برخی ناهنجاری‌های وضعیتی در میان اپراتورهای اتاق کنترل پتروشیمی ارتباط داشت. چندین ناهنجاری بیومکانیکی عینی نیز با دسته‌های خطر مبتنی بر P-ÖMSQ و P-ESPT مرتبط بودند. این یافته‌ها می‌تواند به اولویت‌بندی مداخلات ارگونومیک محیط کار کمک کند؛ با این حال، مداخلات پیشنهادی در مطالعه حاضر ارزیابی نشدند و اثربخشی آن‌ها باید در مطالعات طولی و مداخله‌ای آینده بررسی شود.
CONTEXT: Youth mental health is shaped by interacting individual, relational, and structural factors that vary across communities, yet few tools integrate these drivers into youth-specific, geographically granular measures for decision-making. OBJECTIVE: This study describes the development and preliminary validation of ThriveAtlas, a geographically granular index designed to identify factors that prevent youth from thriving. DESIGN: ThriveAtlas was developed through a multistep process including a targeted literature review; selection and construction of indicators from public and proprietary data sources; aggregation into thematic domains and a composite index; and preliminary validation using county-level mental health outcomes. SETTING: County-level analysis using school-based survey data from California (California Healthy Kids Survey, 2021-2023). PARTICIPANTS: Ninth-grade students across 53 California counties. MAIN OUTCOME MEASURE: County-level principal components derived from 5 self-reported mental health indicators; prioritization overlap with the Social Vulnerability Index (Jaccard statistic); and univariate explanatory power (R2) of ThriveAtlas domains versus Social Vulnerability Index (SVI) domains. RESULTS: The review identified key gaps in existing tools: youth-focused indices often emphasize general well-being rather than mental health, while structurally focused indices lack youth specificity or substate granularity. ThriveAtlas revealed geographic variability in vulnerability, including regional clusters and isolated high-risk counties. Validation analyses showed expected patterns in California, where higher vulnerability aligned with greater distress and lower well-being. ThriveAtlas and SVI were correlated (Spearman ρ = 0.66) across California counties; however, ThriveAtlas themes better explained county-level mental health outcomes than SVI domains (R2 = 0.41 vs. 0.27), and the 2 tools agreed on only one-third of high-priority counties (Jaccard = 0.33). CONCLUSION: ThriveAtlas addresses a critical measurement gap by providing a youth-centered, multidimensional, and geographically granular index of vulnerability. Early validation supports its utility as a decision-relevant signal to identify communities with elevated youth mental health challenges and inform targeted intervention strategies.
زمینه: سلامت روان نوجوانان تحت تأثیر عوامل فردی، ارتباطی و ساختاری است که در جوامع مختلف متفاوت‌اند، اما ابزارهای اندکی این محرک‌ها را در سنجه‌هایی خاص نوجوانان و با دقت جغرافیایی برای تصمیم‌گیری ادغام می‌کنند. هدف: این مطالعه توسعه و اعتبارسنجی مقدماتی ThriveAtlas را توصیف می‌کند؛ شاخصی با دقت جغرافیایی که برای شناسایی عواملی طراحی شده است که مانع شکوفایی نوجوانان می‌شوند. روش: ThriveAtlas از طریق فرایندی چندمرحله‌ای شامل مرور هدفمند متون، انتخاب و ساخت شاخص‌ها از منابع داده عمومی و اختصاصی، تجمیع در حوزه‌های موضوعی و یک شاخص ترکیبی، و اعتبارسنجی مقدماتی با استفاده از پیامدهای سلامت روان در سطح شهرستان توسعه یافت. محیط: تحلیل در سطح شهرستان با استفاده از داده‌های پیمایش مدرسه‌ای از کالیفرنیا (پیمایش California Healthy Kids، ۲۰۲۱ تا ۲۰۲۳). مشارکت‌کنندگان: دانش‌آموزان پایه نهم در ۵۳ شهرستان کالیفرنیا. سنجه اصلی پیامد: مؤلفه‌های اصلی در سطح شهرستان مشتق‌شده از ۵ شاخص خودگزارش‌دهی سلامت روان؛ همپوشانی اولویت‌بندی با شاخص آسیب‌پذیری اجتماعی (آماره Jaccard)؛ و قدرت تبیین یک‌متغیره (R2) حوزه‌های ThriveAtlas در مقایسه با حوزه‌های شاخص آسیب‌پذیری اجتماعی (SVI). یافته‌ها: مرور متون شکاف‌های کلیدی در ابزارهای موجود را شناسایی کرد: شاخص‌های متمرکز بر نوجوانان اغلب بر بهزیستی عمومی تأکید دارند تا سلامت روان، در حالی که شاخص‌های ساختاری فاقد ویژگی‌های خاص نوجوانان یا دقت زیرملی هستند. ThriveAtlas تغییرپذیری جغرافیایی در آسیب‌پذیری را نشان داد، از جمله خوشه‌های منطقه‌ای و شهرستان‌های پرخطر منفرد. تحلیل‌های اعتبارسنجی الگوهای مورد انتظار را در کالیفرنیا نشان داد، جایی که آسیب‌پذیری بالاتر با پریشانی بیشتر و بهزیستی پایین‌تر همراه بود. ThriveAtlas و SVI در سطح شهرستان‌های کالیفرنیا همبستگی داشتند (Spearman ρ = ۰.۶۶)؛ با این حال، حوزه‌های ThriveAtlas پیامدهای سلامت روان در سطح شهرستان را بهتر از حوزه‌های SVI تبیین کردند (R2 = ۰.۴۱ در مقابل ۰.۲۷) و این دو ابزار تنها در یک‌سوم شهرستان‌های با اولویت بالا توافق داشتند (Jaccard = ۰.۳۳). نتیجه‌گیری: ThriveAtlas با ارائه شاخصی چندبعدی، با محوریت نوجوانان و با دقت جغرافیایی، یک خلأ مهم سنجش را پوشش می‌دهد. اعتبارسنجی اولیه از کاربرد آن به عنوان سیگنالی مرتبط با تصمیم‌گیری برای شناسایی جوامع با چالش‌های بالای سلامت روان نوجوانان و اطلاع‌رسانی به راهبردهای مداخله هدفمند حمایت می‌کند.
Abstract Competency assessment provides external evidence that Technical-Vocational-Livelihood learners meet nationally defined workplace standards. This implementation case study examined how Ozamiz City School of Arts and Trades prepared for and secured accreditation of a school-based Technical Education and Skills Development Authority competency assessment center. The bounded documentary case covered readiness preparation through accreditation on November 24, 2025. Evidence included policy issuances, technical working group records, personnel designations, facility audits, equipment inventories, workflow simulations, communications with the TESDA Provincial Office, pre-inspection observations, corrective-action records, and the accreditation milestone. Documents were organized chronologically and analyzed through a policy-to-practice compliance matrix and program-logic classification. Five connected workstreams enabled accreditation readiness: governance and staffing, qualification prioritization, assessor-capacity development, facility and equipment compliance, and operational documentation. A pre-inspection on October 15, 2025 identified limited corrective actions, after which the center was accredited for Bread and Pastry Production NC II, Cookery NC II, Technical Drafting NC II, and Shielded Metal Arc Welding NC II. The evidence demonstrates implementation feasibility and organizational readiness, but not improved learner participation or certification because full assessment operations had not begun by the documentary cutoff. The case offers a replicable implementation sequence and a monitoring framework for evaluating access after service delivery begins.
چکیده: ارزیابی شایستگی شواهدی بیرونی فراهم می‌کند که نشان می‌دهد فراگیران شاخه فنی‌حرفه‌ای و مهارتی استانداردهای تعریف‌شده ملی محیط کار را احراز کرده‌اند. این مطالعه موردی اجرایی به بررسی نحوه آماده‌سازی و اخذ اعتبار مرکز ارزیابی شایستگی مبتنی بر مدرسه وابسته به سازمان آموزش فنی و مهارت‌های حرفه‌ای (TESDA) در مدرسه هنرها و فنون شهر Ozamiz پرداخت. این مطالعه موردی مستندسازی‌شده و محدود، فرایند آمادگی تا اخذ اعتبار در تاریخ ۲۴ نوامبر ۲۰۲۵ را پوشش داد. شواهد شامل ابلاغیه‌های سیاستی، سوابق گروه کاری فنی، انتصابات پرسنل، ممیزی امکانات، فهرست تجهیزات، شبیه‌سازی جریان کار، مکاتبات با دفتر استانی TESDA، مشاهدات پیش از بازرسی، سوابق اقدامات اصلاحی و نقطه عطف اعتباربخشی بود. اسناد به ترتیب زمانی سازمان‌دهی و از طریق ماتریس تطابق سیاست تا عمل و طبقه‌بندی منطق برنامه تحلیل شدند. پنج جریان کاری مرتبط آمادگی برای اعتباربخشی را ممکن ساختند: حاکمیت و نیروی انسانی، اولویت‌بندی صلاحیت‌ها، توسعه ظرفیت ارزیابان، انطباق امکانات و تجهیزات، و مستندسازی عملیاتی. در بازرسی اولیه مورخ ۱۵ اکتبر ۲۰۲۵ اقدامات اصلاحی محدودی شناسایی شد و پس از آن مرکز برای دوره‌های Bread and Pastry Production NC II، Cookery NC II، Technical Drafting NC II و Shielded Metal Arc Welding NC II اعتبار دریافت کرد. شواهد نشان‌دهنده امکان‌پذیری اجرا و آمادگی سازمانی است، اما به دلیل آغاز نشدن کامل عملیات ارزیابی تا زمان پایان مستندسازی، بهبود مشارکت فراگیران یا اخذ گواهینامه را نشان نمی‌دهد. این مطالعه موردی، توالی اجرایی قابل تکرار و چارچوبی برای پایش و ارزیابی دسترسی پس از آغاز ارائه خدمات ارائه می‌دهد.
Objective The Win Ratio (WR) is a novel approach to analyze composite outcomes that accounts for the relative priority of each outcome. In this study, we evaluated use of the WR for composite outcomes in suicide prevention studies to overcome challenges associated with low base rates of primary outcomes.Method We illustrate the utility of the WR in suicide prevention studies through two re-analyses: 1) data from the Emergency Department Safety Assessment and Follow-up Evaluation (ED-SAFE) trial, and 2) Medicaid claims data comparing youths with concussions to those with orthopedic injuries. Statistical power of the WR is illustrated through simulations.Results In the ED-SAFE trial, with ordered outcomes of suicide death, suicide attempt, interrupted attempt, aborted attempt, and preparatory acts, the active intervention had a WR of 1.26 (95% CI: 1.04–1.53, p = 0.018) compared to treatment as usual. For the Medicaid data, using a matched sample of 42,313 youths we found that youths with orthopedic injuries had a WR of 1.10, 95% CI (1.07, 1.12), p < 0.001 relative to concussed youths for the ordered outcomes of suicide; deliberate self-harm/suicide attempt; psychosis, externalizing, or internalizing disorders; migraines or sleep problems; and post-baseline concussions. Both results are consistent with the originally published findings.Conclusions The Win Ratio preserves the clinical hierarchy of events and offers a robust analytic approach to account for multiple outcomes. By addressing challenges related to low event rates, the WR can enhance study efficiency and interpretability, supporting its broader use in suicide prevention research.
هدف: نسبت برد (WR) رویکردی نوین برای تحلیل پیامدهای مرکب است که اولویت نسبی هر پیامد را در نظر می‌گیرد. در این مطالعه، کاربرد WR برای پیامدهای مرکب در پژوهش‌های پیشگیری از خودکشی به منظور غلبه بر چالش‌های مرتبط با نرخ پایین پیامدهای اولیه ارزیابی شد. روش: کارآمدی WR در پژوهش‌های پیشگیری از خودکشی از طریق دو بازتحلیل نشان داده می‌شود: ۱) داده‌های کارآزمایی Emergency Department Safety Assessment and Follow-up Evaluation (ED-SAFE)، و ۲) داده‌های ادعاهای Medicaid که در آن جوانان با ضربه مغزی با جوانان دارای آسیب‌های ارتوپدی مقایسه شدند. توان آماری WR از طریق شبیه‌سازی‌ها نشان داده شد. یافته‌ها: در کارآزمایی ED-SAFE، با پیامدهای مرتب‌شده شامل مرگ ناشی از خودکشی، اقدام به خودکشی، اقدام متوقف‌شده، اقدام منصرف‌شده و اعمال آمادگی، مداخله فعال نسبت برد ۱٫۲۶ (۹۵٪ CI: ۱٫۰۴–۱٫۵۳، p = ۰٫۰۱۸) را در مقایسه با درمان معمول نشان داد. برای داده‌های Medicaid، با استفاده از نمونه همسان‌شده شامل ۴۲٬۳۱۳ جوان، مشخص شد که جوانان با آسیب ارتوپدی نسبت برد ۱٫۱۰، ۹۵٪ CI (۱٫۰۷، ۱٫۱۲)، p < ۰٫۰۰۱ را نسبت به جوانان با ضربه مغزی برای پیامدهای مرتب‌شده شامل خودکشی؛ خودآسیبی عمدی/اقدام به خودکشی؛ روان‌پریشی، اختلالات برونی‌سازی یا درونی‌سازی؛ میگرن یا مشکلات خواب؛ و ضربه مغزی پس از خط پایه داشتند. هر دو نتیجه با یافته‌های منتشرشده اولیه سازگار است. نتیجه‌گیری: نسبت برد سلسله‌مراتب بالینی رویدادها را حفظ می‌کند و رویکرد تحلیلی قدرتمندی برای لحاظ کردن پیامدهای متعدد ارائه می‌دهد. با پرداختن به چالش‌های مرتبط با نرخ پایین رویدادها، WR می‌تواند کارآمدی و تفسیرپذیری مطالعه را افزایش داده و از کاربرد گسترده‌تر آن در پژوهش‌های پیشگیری از خودکشی حمایت کند.
The 2025 German Federal Election witnessed unprecedented levels of mainstream-to-challenger defection. Why did former mainstream supporters abandon the political center for the fringes? We contrast four theoretical explanations: general political frustration, positional representation, prioritization of issues “owned” by challengers, and differential performance evaluations. Moving beyond the conventional focus on effects, we assess the relative predictive reach of these explanations using Bayesian finite mixture models. Our analysis of the 2025 GLES Post-Election Cross-Section identifies the so far neglected importance of performance evaluations: beliefs that challengers are more capable political actors than their mainstream competitors consistently emerge as the strongest explanation of mainstream-to-challenger defection. This pattern even holds when accounting for the potential endogeneity of performance evaluations to the rival explanations. Our findings suggest that challengers, despite lacking executive experience, can mobilize support via subjective ascriptions of capability—challenging assumptions that mainstream parties’ accumulated reputational resources necessarily translate into electoral advantage.
انتخابات فدرال آلمان در سال 2025 شاهد سطوح بی‌سابقه‌ای از جدایی رأی‌دهندگان جریان اصلی به سوی احزاب چالش‌گر بود. چرا حامیان پیشین احزاب جریان اصلی، مرکز سیاسی را به نفع حاشیه‌ها ترک کردند؟ ما چهار تبیین نظری را با یکدیگر مقایسه می‌کنیم: نارضایتی کلی سیاسی، نمایندگی موضعی، اولویت‌بخشی به مسائلی که توسط چالش‌گران «مالکیت» یافته‌اند، و ارزیابی‌های متفاوت از عملکرد. فراتر از تمرکز متعارف بر اثرات، ما دامنه پیش‌بینی نسبی این تبیین‌ها را با استفاده از مدل‌های ترکیبی محدود بیزی مورد ارزیابی قرار می‌دهیم. تحلیل ما از مقطع مقطعی پس از انتخابات GLES 2025 اهمیت تاکنون مغفول ارزیابی‌های عملکرد را نشان می‌دهد: باور به این‌که چالش‌گران بازیگران سیاسی توانمندتری نسبت به رقبای جریان اصلی خود هستند، به طور مستمر به عنوان قوی‌ترین تبیین جدایی از جریان اصلی به سوی چالش‌گران ظاهر می‌شود. این الگو حتی زمانی که برای امکان درون‌زایی ارزیابی‌های عملکرد نسبت به تبیین‌های رقیب کنترل می‌شود نیز برقرار است. یافته‌های ما نشان می‌دهد که چالش‌گران، علی‌رغم فقدان تجربه اجرایی، می‌توانند از طریق انتساب ذهنی قابلیت، حمایت را بسیج کنند—و این امر مفروضات مربوط به این‌که منابع اعتباری انباشته احزاب جریان اصلی لزوماً به برتری انتخاباتی منجر می‌شود را به چالش می‌کشد.
AbstractThe National Education Policy 2020 places foundational literacy and numeracy, child-centredpedagogy, teacher development, inclusion and technology-enabled learning at the core ofprimary education reform. In this article, we develop and demonstrate a district-level frameworkto examine the implementation in primary schools in Scheduled Caste and Scheduled Tribecommunities in Kurnool District, Andhra Pradesh. We then bring on parent and guardianperceptions and teacher reports and categorise implementation into nine dimensions: policyawareness, access and participation, child-centred pedagogy, teacher preparedness, foundationalliteracy, foundational numeracy, digital learning, inclusion and parental engagement. Inclusionand equal treatment generate the highest mean of 3.96, followed by teacher preparedness andimplementation at 3.85. The lowest selected dimension mean is found at 3.74, while there is adistinct limitation to home digital access: only 37 per cent report digital facilities are always orusually available. The three most commonly cited implementation barriers are limited digitalaccess, lack of learning materials and lack of parental awareness. The framework shows howpolicy implementation can be measured; whether positive perceptions are evidence for causaleffect or not. It also identifies the field measures and inferential tests necessary for a publishableempirical study. The findings highlight the importance of targeted digital access, continuousteacher development, community-driven policy communication and the community-basedresponse for tribal communities. Since the numerical data is synthetic, the results of the papershow the method and are to be replaced with ethical field data if the manuscript is to bepresented as an empirical research article.
سیاست ملی آموزش ۲۰۲۰، سواد و حساب ابتدایی، آموزش مبتنی بر کودک، توسعه معلم، شمول و یادگیری مبتنی بر فناوری را در مرکز اصلاحات آموزش ابتدایی قرار می‌دهد. در این مقاله، چارچوبی در سطح شهرستان برای بررسی اجرای این سیاست در مدارس ابتدایی جوامع طبقات تعیین‌شده و قبایل تعیین‌شده در شهرستان کورنول، ایالت آندرا پرادش توسعه و ارائه می‌شود. سپس برداشت‌های والدین و سرپرستان و گزارش‌های معلمان را بررسی و اجرای سیاست را در نه بُعد دسته‌بندی می‌کنیم: آگاهی از سیاست، دسترسی و مشارکت، آموزش مبتنی بر کودک، آمادگی معلم، سواد ابتدایی، حساب ابتدایی، یادگیری دیجیتال، شمول و مشارکت والدین. شمول و رفتار برابر بالاترین میانگین را با مقدار ۳٫۹۶ دارد و پس از آن آمادگی معلم و اجرای سیاست با میانگین ۳٫۸۵ قرار می‌گیرند. پایین‌ترین میانگین بُعد انتخاب‌شده ۳٫۷۴ است، در حالی که محدودیت مشخصی در دسترسی دیجیتال خانگی وجود دارد: تنها ۳۷ درصد گزارش داده‌اند که امکانات دیجیتال همیشه یا معمولاً در دسترس است. سه مانع اجرایی که بیشترین ذکر را داشته‌اند عبارت‌اند از: محدودیت دسترسی دیجیتال، کمبود مواد آموزشی و کمبود آگاهی والدین. این چارچوب نشان می‌دهد که چگونه می‌توان اجرای سیاست را اندازه‌گیری کرد؛ این‌که آیا برداشت‌های مثبت شواهدی برای اثر علّی هستند یا خیر. همچنین، شاخص‌های میدانی و آزمون‌های استنباطی لازم برای یک مطالعه تجربی قابل انتشار را شناسایی می‌کند. یافته‌ها بر اهمیت دسترسی هدفمند دیجیتال، توسعه مستمر معلمان، ارتباط سیاست مبتنی بر جامعه و پاسخ مبتنی بر جامعه برای جوامع قبیله‌ای تأکید می‌کند. از آنجا که داده‌های عددی مصنوعی هستند، نتایج مقاله روش را نشان می‌دهد و در صورت ارائه به‌عنوان مقاله پژوهشی تجربی، باید با داده‌های میدانی اخلاقی جایگزین شوند.
AbstractThe National Education Policy 2020 places foundational literacy and numeracy, child-centredpedagogy, teacher development, inclusion and technology-enabled learning at the core ofprimary education reform. In this article, we develop and demonstrate a district-level frameworkto examine the implementation in primary schools in Scheduled Caste and Scheduled Tribecommunities in Kurnool District, Andhra Pradesh. We then bring on parent and guardianperceptions and teacher reports and categorise implementation into nine dimensions: policyawareness, access and participation, child-centred pedagogy, teacher preparedness, foundationalliteracy, foundational numeracy, digital learning, inclusion and parental engagement. Inclusionand equal treatment generate the highest mean of 3.96, followed by teacher preparedness andimplementation at 3.85. The lowest selected dimension mean is found at 3.74, while there is adistinct limitation to home digital access: only 37 per cent report digital facilities are always orusually available. The three most commonly cited implementation barriers are limited digitalaccess, lack of learning materials and lack of parental awareness. The framework shows howpolicy implementation can be measured; whether positive perceptions are evidence for causaleffect or not. It also identifies the field measures and inferential tests necessary for a publishableempirical study. The findings highlight the importance of targeted digital access, continuousteacher development, community-driven policy communication and the community-basedresponse for tribal communities. Since the numerical data is synthetic, the results of the papershow the method and are to be replaced with ethical field data if the manuscript is to bepresented as an empirical research article.
سیاست ملی آموزش ۲۰۲۰، سواد و حساب ابتدایی، آموزش مبتنی بر کودک، توسعه معلم، شمول و یادگیری مبتنی بر فناوری را در مرکز اصلاحات آموزش ابتدایی قرار می‌دهد. در این مقاله، چارچوبی در سطح شهرستان برای بررسی اجرای این سیاست در مدارس ابتدایی جوامع طبقات تعیین‌شده و قبایل تعیین‌شده در شهرستان کورنول، ایالت آندرا پرادش توسعه و ارائه می‌شود. سپس برداشت‌های والدین و سرپرستان و گزارش‌های معلمان را بررسی و اجرای سیاست را در نه بُعد دسته‌بندی می‌کنیم: آگاهی از سیاست، دسترسی و مشارکت، آموزش مبتنی بر کودک، آمادگی معلم، سواد ابتدایی، حساب ابتدایی، یادگیری دیجیتال، شمول و مشارکت والدین. شمول و رفتار برابر بالاترین میانگین را با مقدار ۳٫۹۶ دارد و پس از آن آمادگی معلم و اجرای سیاست با میانگین ۳٫۸۵ قرار می‌گیرند. پایین‌ترین میانگین بُعد انتخاب‌شده ۳٫۷۴ است، در حالی که محدودیت مشخصی در دسترسی دیجیتال خانگی وجود دارد: تنها ۳۷ درصد گزارش داده‌اند که امکانات دیجیتال همیشه یا معمولاً در دسترس است. سه مانع اجرایی که بیشترین ذکر را داشته‌اند عبارت‌اند از: محدودیت دسترسی دیجیتال، کمبود مواد آموزشی و کمبود آگاهی والدین. این چارچوب نشان می‌دهد که چگونه می‌توان اجرای سیاست را اندازه‌گیری کرد؛ این‌که آیا برداشت‌های مثبت شواهدی برای اثر علّی هستند یا خیر. همچنین، شاخص‌های میدانی و آزمون‌های استنباطی لازم برای یک مطالعه تجربی قابل انتشار را شناسایی می‌کند. یافته‌ها بر اهمیت دسترسی هدفمند دیجیتال، توسعه مستمر معلمان، ارتباط سیاست مبتنی بر جامعه و پاسخ مبتنی بر جامعه برای جوامع قبیله‌ای تأکید می‌کند. از آنجا که داده‌های عددی مصنوعی هستند، نتایج مقاله روش را نشان می‌دهد و در صورت ارائه به‌عنوان مقاله پژوهشی تجربی، باید با داده‌های میدانی اخلاقی جایگزین شوند.
