Early Childhood Care and Development (ECCD) serve as a foundational framework for the holistic growth and lifelong learning of young children. In the Philippines, its implementation is mandated by Republic Act No. 10410 and strengthened by Republic Act No. 12199, which emphasize quality early childhood education delivered by competent Child Development Workers (CDWs) and supported by strong institutional systems; however, implementation continues to face challenges related to limited resources, professional development gaps, administrative constraints, and varying levels of community and parental involvement. This study examined the level of readiness and the challenges encountered by CDWs in implementing the ECCD Curriculum in Barangay Child Development Centers in the Municipality of Mabinay, Negros Oriental. A quantitative descriptive-correlational design was employed, using a validated researcher-made Likert-scale questionnaire administered to ten (10) purposively selected CDWs during School Year 2025–2026. Data were analyzed using frequency, percentage, weighted mean, and Pearson product-moment correlation at the 0.05 level of significance. Findings revealed that the respondents were highly ready in their understanding of the ECCD curriculum (WM = 4.28) and in pedagogical skills and instructional practices (WM = 4.28), but only moderately ready in terms of resources and materials (WM = 3.80) and support, supervision, and professional development (WM = 3.84). Challenges were generally moderate, with insufficient toys and learning materials, varied learning needs of children, and heavy workload and administrative tasks emerging as the most notable concerns. ECCD-related training showed a strong, significant positive relationship with readiness (r = 0.795, p = 0.006), whereas age, educational attainment, and years of experience were not significantly related to readiness, no profile variable was significantly related to the challenges encountered, and readiness was not significantly related to challenges (r = 0.081, p = 0.824). The study concludes that while CDWs are generally prepared to implement the ECCD Curriculum, their effectiveness is constrained by largely systemic and environmental challenges. These findings imply the need for continuous professional development combined with improved resource allocation, reduced administrative workload, strengthened institutional support, and stronger collaboration among local government units, parents, and community stakeholders.
Digital transformation is reshaping school management and creating new demands for leadership competencies, decision-making, and resource allocation. This study examines the development of management competencies among general secondary school principals in Uzbekistan and proposes an organizational and economic mechanism to support their professional growth. Drawing on scientific literature, functional analysis, and process modelling, the research identifies key factors influencing effective school leadership in a digital environment. The proposed mechanism integrates competency assessment, targeted professional development, collaborative implementation, and systematic evaluation of managerial performance. Particular attention is given to evidence-based decision-making, efficient resource management, and staff coordination. The findings provide a conceptual foundation for strengthening school governance and improving organizational practices while highlighting the need for further empirical validation.
In the training of accounting professionals, the integration of ideological and political education and employment education is an important way to implement the fundamental task of moral education and enhance students' professional competence. However, there are still some outstanding problems in the process of integration, such as the separation of objectives, the disconnection of content and the lack of coordination between subjects, which restrict the training effect of the comprehensive quality of accounting talents. From the four dimensions of system design, concept cognition, resource allocation and operation mechanism, the causes of the problems are analyzed. Finally, the countermeasures and suggestions corresponding to each cause are put forward : improving the integration system and evaluation system, reshaping the concept of collaborative education, optimizing the allocation of teachers and platform resources, and improving the normal linkage operation mechanism. The purpose of this study is to provide an operable practical reference for the accounting profession to construct an educational model of deep integration of ideological and political education and employment education.
Purpose: The COVID-19 pandemic has increased the workload of medical personnel providing patient care, particularly inpatient nurses. Field interviews with nurses at hospitals in Bandung City indicated increased fatigue and sleepiness during the new normal adaptation period. This study aimed to measure mental workload and sleepiness among inpatient nurses in Bandung City. Methodology: A total of 275 inpatient nurses participated by completing the National Aeronautics and Space Administration Task Load Index (NASA-TLX) questionnaire to assess mental workload and the Karolinska Sleepiness Scale (KSS) to measure sleepiness. Results: Mental workload among inpatient nurses ranged from high to very high, with scores between 76.93 ± 13.18 and 81.36 ± 13.53. Hospital characteristics, gender, age, and marital status were identified as factors associated with excessive mental workload. KSS scores indicated that nurses were in the very alert to alert range after completing their duties. Furthermore, 60.73% of nurses experienced very high mental workload, while 68.73% were classified as very alert. Conclusion: The findings indicate the need for hospital management to improve working conditions through better shift scheduling, resource allocation, and equitable distribution of staff support facilities to address the needs of inpatient nurses. Originality: This study examines mental workload and sleepiness simultaneously among inpatient nurses in Bandung City and identifies factors associated with excessive mental workload, providing a basis for improving hospital workforce management during the new normal adaptation period.
This study determined the administrative strategies employed by school leaders in implementing enhanced digital-based literacy instruction in selected public elementary schools in the City of Naga, Cebu (Region VII), and Calubian, Leyte (Region VIII), during School Year 2025–2026. It examined the respondents’ demographic and professional profiles; the level of implementation of digital-based literacy instruction in terms of curriculum integration, technological infrastructure and resources, and teacher pedagogical competence; the administrative strategies employed in resource allocation and maintenance, capacity building and professional development, and instructional supervision and monitoring; and the issues and concerns encountered. The study employed a quantitative descriptive-correlational and descriptive-comparative research design. The respondents comprised 110 school heads and teachers from six public elementary schools, consisting of six school heads (5.45%) and 104 teachers (94.55%). Data were gathered using a researcher-made structured questionnaire anchored on the Technological Pedagogical Content Knowledge (TPACK) framework and the Philippine Professional Standards for School Heads (PPSSH). Frequency, percentage, weighted mean, and standard deviation were used for descriptive analysis, while an independent-samples t-test or analysis of variance (ANOVA) and Pearson’s correlation coefficient were proposed for examining differences and relationships. The findings revealed that digital-based literacy instruction was implemented to a great extent (overall weighted mean = 3.45, SD = 0.42), while administrative strategies were employed to a great extent (overall weighted mean = 3.51, SD = 0.39). Instructional supervision and monitoring were revealed to be the most frequently implemented administrative strategy, whereas technological infrastructure and resources were revealed to be the area requiring the greatest improvement. A significant positive relationship was revealed between administrative strategies and the level of implementation (r = 0.62, p < 0.001). Limited internet connectivity, insufficient digital equipment, and the need for continuous teacher training were revealed to be the major implementation concerns. These findings suggest the value of an enhanced digital-based literacy instruction framework emphasizing strategic resource allocation, sustained professional development, reliable technological infrastructure, and consistent instructional supervision.
Allocation of educational resources affects the learning environment and equality of opportunity for students. Frontline teachers' views on the urban-rural disparity in educational resources for Chinese primary and secondary schools are investigated in this study. An exploratory comparative design was used, and based on questionnaire responses from 26 teachers, six were from urban schools and twenty were from rural or township schools. Teacher staffing and qualifications, school facilities, digital resources, curriculum implementation, professional development, family cooperation, funding and policy execution were also analysed. Therefore, the deficiencies in urban and rural areas cannot be confined to primary and secondary school facilities. Rural teachers reported more restrictions in specialist staffing, professional development, curriculum provision, digital resources, family support and the actual implementation of educational balancing policies. Teachers in both groups also listed the recruitment, training and retention of teachers as problems. Therefore, in addition to the supply of resources, schools need to have the ability to use and maintain these resources effectively for educational equity. Due to the small and unequal sample and the reliance on self-reported data, the findings should be interpreted as exploratory. Future research should use larger samples and combine teacher perspectives with student, school, and longitudinal data to further examine how resource allocation affects educational opportunities.
Special needs education is an important component of an inclusive education system because it provides learners with disabilities and other educational needs with appropriate learning opportunities, specialised support, and the resources required to develop their abilities. In Nigeria, the effective provision of special needs education is constrained by inadequate funding, insufficient specialised facilities, shortages of qualified teachers, limited assistive technology, and the high cost of providing appropriate educational services. These challenges make it necessary to explore innovative financing mechanisms that can complement conventional government funding and promote sustainable educational development. Innovative financing involves developing new or improved approaches to mobilising resources, diversifying funding sources, and improving the efficiency and accountability of educational expenditure. This paper examines eight strategies for financing special needs education in Nigeria: public–private partnerships, corporate social responsibility and philanthropic funding, community-based financing, dedicated government funding and targeted education grants, digital fundraising and crowdfunding, social impact investment and results-based financing, education vouchers and targeted subsidies, and partnerships with international development agencies and non-governmental organisations. The paper highlights the potential contributions of these strategies to improving access, strengthening educational infrastructure, providing assistive technology, and supporting learners with disabilities. It argues that innovative financing should complement rather than replace government responsibility for ensuring equitable access to quality special needs education. The paper concludes that transparent financial management, effective monitoring, stakeholder collaboration, and equitable resource allocation are essential for sustainable financing and the development of an inclusive education system in Nigeria.
آموزش نیازهای ویژه یکی از اجزای مهم نظام آموزش فراگیر است، زیرا فرصتهای یادگیری مناسب، حمایتهای تخصصی و منابع لازم را برای رشد توانمندیهای فراگیران دارای معلولیت و سایر نیازهای آموزشی فراهم میکند. در نیجریه، ارائه مؤثر آموزش نیازهای ویژه با محدودیتهایی همچون کمبود منابع مالی، ناکافی بودن امکانات تخصصی، کمبود معلمان واجد شرایط، محدودیت فناوریهای کمکی و هزینه بالای ارائه خدمات آموزشی مناسب مواجه است. این چالشها ضرورت بررسی سازوکارهای نوآورانه تأمین مالی را که بتوانند منابع مالی دولتی متعارف را تکمیل کرده و توسعه پایدار آموزشی را ترویج دهند، آشکار میسازد. تأمین مالی نوآورانه شامل توسعه رویکردهای جدید یا بهبود یافته برای بسیج منابع، تنوعبخشی به منابع مالی و ارتقای کارآمدی و پاسخگویی در هزینههای آموزشی است. این مقاله هشت راهبرد برای تأمین مالی آموزش نیازهای ویژه در نیجریه را بررسی میکند: مشارکتهای دولتیـخصوصی، مسئولیت اجتماعی شرکتها و تأمین مالی خیریه، تأمین مالی مبتنی بر جامعه، اختصاص بودجه دولتی و اعطای کمکهای هدفمند آموزشی، جمعآوری کمکهای مالی دیجیتال و تأمین مالی جمعی، سرمایهگذاری با تأثیر اجتماعی و تأمین مالی مبتنی بر نتایج، واچرهای آموزشی و یارانههای هدفمند، و همکاری با آژانسهای توسعه بینالمللی و سازمانهای غیردولتی. مقاله به نقش بالقوه این راهبردها در بهبود دسترسی، تقویت زیرساختهای آموزشی، ارائه فناوریهای کمکی و حمایت از فراگیران دارای معلولیت اشاره میکند. همچنین تأکید میکند که تأمین مالی نوآورانه باید مکمل مسئولیت دولت در تضمین دسترسی عادلانه به آموزش با کیفیت برای نیازهای ویژه باشد و نه جایگزین آن. مقاله نتیجه میگیرد که مدیریت مالی شفاف، نظارت مؤثر، همکاری ذینفعان و تخصیص عادلانه منابع برای تأمین مالی پایدار و توسعه نظام آموزش فراگیر در نیجریه ضروری است.
Disasters pose a formidable challenge for mental health support services in terms of resources and timely response. This study evaluated the effects of different types of events on the Mexico City population during the first year of the COVID-19 pandemic, under the assumption that high-resolution time-scale data analysis performed on ICT-based and telehealth systems could contribute to understanding psychological needs and to identifying events associated with short-term outbursts in support demands, estimating their time of occurrence, and the characteristics of calls for service. The study evaluated the effects of public announcements of quarantine measures, mental health press conferences, festivities during 2020, and earthquakes with public early warnings between 2020 and 2023 reported through national public institutions’ databases, the “Screening Tool for Mental Health Problems” and the “Lifeline Emergency Phone Call Service (LEPCS),” comprising 138,471 interactions. The analysis used qualitative and quantitative methods, including principal component analysis, correlations, and one-way ANOVA. The study successfully identified patterns in responses associated with acute stress, depression, and anxiety, as well as possible times of maximum demand associated with different types of events. Complex scenarios with multiple threats were associated with significant short-term outbursts, posing a challenge to support systems, with a documented case with an increase as high as 2651% on a single day. The research is novel in its time-scope analysis and event-wise approach, providing valuable insights for emergency planning and resource allocation. Additionally, the study proposes evaluation criteria for detecting potential system overloads in telehealth services to enable early countermeasures.
بلایا چالشی جدی برای خدمات حمایتی سلامت روان از نظر منابع و پاسخ بهموقع ایجاد میکنند. این پژوهش تأثیر انواع مختلف رویدادها را بر جمعیت شهر مکزیک در نخستین سال همهگیری COVID-19 ارزیابی کرد، با این فرض که تحلیل دادهها با مقیاس زمانی با وضوح بالا بر روی سامانههای مبتنی بر فناوری اطلاعات و ارتباطات و تلهمدیسین میتواند به درک نیازهای روانشناختی و شناسایی رویدادهای مرتبط با جهشهای کوتاهمدت در تقاضای حمایت، برآورد زمان وقوع آنها و ویژگیهای تماسهای خدماتی کمک کند. این مطالعه تأثیر اعلام عمومی اقدامات قرنطینه، کنفرانسهای مطبوعاتی سلامت روان، جشنها در سال ۲۰۲۰ و زمینلرزهها با هشدار اولیه عمومی بین سالهای ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۳ را که از طریق پایگاههای داده نهادهای عمومی ملی، «ابزار غربالگری مشکلات سلامت روان» و «خدمات تماس اضطراری تلفنی (LEPCS)» گزارش شدهاند و شامل ۱۳۸٬۴۷۱ تعامل بودند، مورد ارزیابی قرار داد. تحلیل با استفاده از روشهای کیفی و کمی، از جمله تحلیل مؤلفههای اصلی، همبستگیها و ANOVA یکطرفه انجام شد. این پژوهش موفق به شناسایی الگوهایی در واکنشها شد که با استرس حاد، افسردگی و اضطراب مرتبط بودند و همچنین زمانهای احتمالی اوج تقاضا که با انواع مختلف رویدادها مرتبط بودند را تعیین کرد. سناریوهای پیچیده با تهدیدهای متعدد با جهشهای کوتاهمدت قابل توجهی همراه بودند که چالشی برای سامانههای حمایتی ایجاد کردند، به طوری که یک مورد مستند با افزایش تا ۲۶۵۱٪ در یک روز ثبت شد. این پژوهش از نظر تحلیل مقیاس زمانی و رویکرد رویدادمحور نوآورانه است و بینشهای ارزشمندی برای برنامهریزی اضطراری و تخصیص منابع ارائه میدهد. افزون بر این، مطالعه معیارهایی برای ارزیابی شناسایی احتمال اضافهبار سامانهها در خدمات تلهمدیسین به منظور امکان مقابله زودهنگام پیشنهاد میکند.
Purpose: The purpose of this study was to examine the influence of teaching and learning resources on quality education in public primary schools in Machakos County, Kenya. Methodology: The study adopted a descriptive research design that combined quantitative and qualitative approaches. The target population comprised 403 head teachers, 2,015 Standard Eight teachers and 756 Standard Eight pupils in rural public primary schools (N = 3,174). A sample of 343 respondents was determined using the Krejcie and Morgan formula and selected through purposive and simple random sampling. Data were collected using structured questionnaires administered to teachers who taught Standard Eight, Focus Group Discussions (FGDs) with Standard Eight pupils, and document analysis of school records provided by head teachers. Quantitative data were analyzed in SPSS version 26.0 using descriptive statistics, Pearson’s correlation and simple linear regression, while qualitative data were analyzed thematically. Findings: The findings revealed that teachers disagreed that teaching and learning resources were adequate (overall mean = 2.31), with digital learning resources (mean = 1.66) and classrooms and laboratories (mean = 1.92) rated lowest. Pupils’ accounts and school records corroborated these shortages. Teaching and learning resources had a strong, positive and statistically significant relationship with quality education (r = .858, p < .05) and explained 73.7% of its variation (R² = .737; β = 45.526, p < .05). Unique Contribution to Theory, Practice and Policy: The study provides empirical support for the education production function in rural Kenyan primary schools. For policy, it recommends targeted and equitable resource allocation, especially for digital resources, classrooms, textbooks, sanitation facilities and staffing. For practice, it recommends that teachers move beyond sole reliance on textbooks and incorporate a variety of instructional materials such as visual aids, manipulatives, locally available resources and digital content to address diverse learning styles and improve learning outcomes.
هدف: هدف این پژوهش بررسی تأثیر منابع آموزشی و یادگیری بر کیفیت آموزش در مدارس ابتدایی دولتی شهرستان Machakos، کنیا بود. روششناسی: این پژوهش از طرح پژوهش توصیفی با رویکرد ترکیبی کمی و کیفی بهره گرفت. جامعه هدف شامل ۴۰۳ مدیر، ۲۰۱۵ معلم پایه هشتم و ۷۵۶ دانشآموز پایه هشتم در مدارس ابتدایی دولتی روستایی (N = ۳۱۷۴) بود. نمونهای متشکل از ۳۴۳ نفر با استفاده از فرمول Krejcie و Morgan تعیین و از طریق نمونهگیری هدفمند و تصادفی ساده انتخاب شد. دادهها با استفاده از پرسشنامههای ساختاریافته برای معلمان پایه هشتم، بحثهای گروهی متمرکز (FGDs) با دانشآموزان پایه هشتم و تحلیل اسناد سوابق مدارس ارائهشده توسط مدیران گردآوری شد. دادههای کمی با استفاده از نرمافزار SPSS نسخه ۲۶.۰ و با بهرهگیری از آمار توصیفی، همبستگی پیرسون و رگرسیون خطی ساده تحلیل شدند و دادههای کیفی به صورت موضوعی مورد تحلیل قرار گرفتند. یافتهها: یافتهها نشان داد که معلمان با کفایت منابع آموزشی و یادگیری موافق نبودند (میانگین کلی = ۲.۳۱)، بهطوریکه منابع یادگیری دیجیتال (میانگین = ۱.۶۶) و کلاسهای درس و آزمایشگاهها (میانگین = ۱.۹۲) پایینترین امتیاز را داشتند. اظهارات دانشآموزان و سوابق مدارس این کمبودها را تأیید کرد. منابع آموزشی و یادگیری رابطهای قوی، مثبت و از نظر آماری معنادار با کیفیت آموزش داشتند (r = .858, p < .05) و ۷۳.۷٪ از تغییرات آن را تبیین کردند (R² = .737؛ β = ۴۵.۵۲۶، p < .05). نوآوری پژوهش در نظریه، عمل و سیاست: این پژوهش شواهد تجربی برای تابع تولید آموزش در مدارس ابتدایی روستایی کنیا ارائه میدهد. در حوزه سیاست، تخصیص هدفمند و عادلانه منابع، بهویژه برای منابع دیجیتال، کلاسهای درس، کتابهای درسی، امکانات بهداشتی و نیروی انسانی توصیه میشود. در حوزه عمل، توصیه میشود معلمان فراتر از اتکای صرف به کتابهای درسی، از انواع مواد آموزشی مانند وسایل بصری، ابزارهای دستورزی، منابع محلی و محتوای دیجیتال برای پاسخگویی به سبکهای یادگیری متنوع و بهبود نتایج یادگیری استفاده کنند.
This study analyzes the implementation of the Nisaiyah Program at Pondok Pesantren An-Nur Darunnajah 8 Cidokom, Indonesia, a character education initiative specifically designed for female students (santri). It aims to evaluate the enabling factors, barriers, and overall effectiveness of the program in achieving its holistic character education objectives. Employing a qualitative case study design, data were collected through in-depth interviews, participatory observation, and document analysis. Thematic analysis was applied, with data validity ensured via source triangulation. The findings reveal that while the Nisaiyah Program is underpinned by a sound conceptual design and strong leadership commitment, its effectiveness is significantly constrained by systemic challenges. Key impediments include inconsistent curriculum delivery, inadequate physical resources, a lack of a structured mentoring system, and managerial inefficiencies such as a saturated schedule and diffuse management ownership. Analysis through the lenses of the Consolidated Framework for Implementation Research (CFIR) and Total Quality Management (TQM) principles demonstrates how the interplay of barriers within the inner setting and implementation process curtails the program's potential. The study concludes that the success of educational innovations within Islamic boarding schools necessitates a synergistic alignment of vision, robust operational systems, and dedicated resource allocation. The implications call for systemic improvements in curriculum fidelity, mentoring frameworks, and infrastructure. Future research should pursue longitudinal studies on the program's long-term impact, comparative case studies across pesantren, and investigations into strategies for cultivating positive peer cultures that reinforce program objectives
این مطالعه به تحلیل اجرای برنامه نسائیه در پوندک پسنترن اننور دارالنجاح ۸ سیدوکوم، اندونزی، که یک ابتکار آموزش شخصیت به طور خاص برای دانشآموزان دختر (سانتری) است، میپردازد. هدف این پژوهش ارزیابی عوامل تسهیلکننده، موانع و اثربخشی کلی برنامه در دستیابی به اهداف جامع آموزش شخصیت میباشد. با بهرهگیری از طرح مطالعه موردی کیفی، دادهها از طریق مصاحبههای عمیق، مشاهده مشارکتی و تحلیل اسناد گردآوری شدند. تحلیل تماتیک به کار گرفته شد و روایی دادهها از طریق مثلثسازی منابع تضمین گردید. یافتهها نشان میدهد که اگرچه برنامه نسائیه بر پایه طراحی مفهومی قوی و تعهد رهبری مستحکم استوار است، اثربخشی آن به طور قابل توجهی توسط چالشهای نظاممند محدود میشود. موانع کلیدی شامل اجرای نامنسجم برنامه درسی، منابع فیزیکی ناکافی، فقدان نظام منتورینگ ساختارمند و ناکارآمدیهای مدیریتی نظیر برنامه زمانی اشباع و مالکیت پراکنده مدیریت میباشد. تحلیل از منظر چارچوب تلفیقی پژوهش اجرای مداخله (CFIR) و اصول مدیریت کیفیت جامع (TQM) نشان میدهد که تعامل موانع در محیط داخلی و فرایند اجرا، ظرفیت بالقوه برنامه را محدود میسازد. این مطالعه نتیجه میگیرد که موفقیت نوآوریهای آموزشی در مدارس شبانهروزی اسلامی مستلزم همراستایی همافزا میان چشمانداز، نظامهای عملیاتی قوی و تخصیص منابع متعهدانه است. پیامدهای پژوهش بر لزوم بهبود نظاممند در وفاداری به برنامه درسی، چارچوبهای منتورینگ و زیرساختها تأکید دارد. پژوهشهای آتی باید به مطالعات طولی درباره تأثیر بلندمدت برنامه، مطالعات موردی مقایسهای در میان پسنترنها و بررسی راهبردهای پرورش فرهنگ همسالان مثبت که اهداف برنامه را تقویت میکند، بپردازند.
Abstract Scientific literacy supports evidence-based decision-making, technological participation, and informed engagement with social and environmental issues. This study examined Philippine science performance across the 2018, 2022, and 2025 PISA cycles and compared the results with OECD averages and selected high-performing systems. Using comparative secondary-data and policy-document analyses, the study examined mean scores, proficiency distributions, learner and school indicators, and relevant science-education policies. Philippine performance remained nearly unchanged from 357 points in 2018 to 356 in 2022 but increased to 373 in 2025. Although the Philippine–OECD gap narrowed from 132 to 109 points, 68.4% of Filipino learners remained below baseline science proficiency, and only 0.2% attained the highest proficiency levels in 2025. Science performance was associated with socioeconomic conditions, home resources, reading and metacognitive strategies, self-efficacy, school climate, digital access, instructional support, and educational investment. Favorable learner motivation and school belonging coexisted with low proficiency, indicating that willingness to learn was not consistently translated into scientific competence. The findings emphasize coherent curriculum, assessment, teacher development, language support, contextualized inquiry, and equity-sensitive resource allocation as essential to improving scientific literacy.
چکیده: سواد علمی از تصمیمگیری مبتنی بر شواهد، مشارکت فناورانه و درگیری آگاهانه با مسائل اجتماعی و زیستمحیطی حمایت میکند. این مطالعه عملکرد علمی فیلیپین را در چرخههای ۲۰۱۸، ۲۰۲۲ و ۲۰۲۵ آزمون PISA بررسی و نتایج را با میانگینهای OECD و برخی نظامهای با عملکرد بالا مقایسه کرد. با استفاده از تحلیل دادههای ثانویه مقایسهای و اسناد سیاستی، این پژوهش به بررسی میانگین نمرات، توزیع سطوح شایستگی، شاخصهای مربوط به یادگیرندگان و مدارس و سیاستهای مرتبط با آموزش علوم پرداخت. عملکرد فیلیپین تقریباً بدون تغییر از ۳۵۷ امتیاز در سال ۲۰۱۸ به ۳۵۶ در سال ۲۰۲۲ باقی ماند، اما در سال ۲۰۲۵ به ۳۷۳ افزایش یافت. اگرچه فاصله فیلیپین با OECD از ۱۳۲ به ۱۰۹ امتیاز کاهش یافت، ۶۸.۴٪ از دانشآموزان فیلیپینی همچنان زیر سطح پایه شایستگی علمی باقی ماندند و تنها ۰.۲٪ در سال ۲۰۲۵ به بالاترین سطوح شایستگی دست یافتند. عملکرد علمی با شرایط اجتماعی-اقتصادی، منابع خانگی، راهبردهای خواندن و فراشناختی، خودکارآمدی، جو مدرسه، دسترسی دیجیتال، حمایت آموزشی و سرمایهگذاری آموزشی مرتبط بود. انگیزش مطلوب یادگیرندگان و احساس تعلق به مدرسه همزمان با شایستگی پایین مشاهده شد که نشان میدهد تمایل به یادگیری همواره به شایستگی علمی منجر نمیشود. یافتهها بر انسجام برنامه درسی، ارزشیابی، توسعه معلم، حمایت زبانی، پژوهش زمینهمند و تخصیص منابع حساس به عدالت به عنوان عناصر اساسی برای ارتقای سواد علمی تأکید میکند.
INTRODUCTION: Extensive evidence demonstrates that early life adversity (ELA) has enduring contributions to psychological and physical problems, yet little research has examined how ELA may potentially influence positive adaptation. In this longitudinal, multi-method study, we explored prospective relations from childhood ELA subtypes (i.e., relational, environmental, biological) to adolescents' observed prosocial behavior (i.e., resource allocation to benefit others) via parent reports of childhood cognitive and affective empathy. METHODS: Participants were 250 youth (50% assigned female at birth; 46% Latine, 18% Black, 11.2% White, 0.4% Asian, and 24.4% multiracial) and parents who completed laboratory assessments at ages 4, 8, or 17. ELA across the first 4 years of life and childhood empathy (age 8) were assessed via parent reports, whereas prosocial behavior was measured using teacher reports (age 8) and a computer-based behavioral assessment (age 17). RESULTS: Controlling for youth's assigned sex, ethnicity-race, and prior prosocial behavior, path analyses revealed distinct pathways across ELA subtypes. A significant path from relational ELA to decreased prosocial behavior was mediated by lower affective empathy, aligning with deficit-based frameworks of adversity. However, consistent with strength-based perspectives, a significant path from biological ELA to increased prosocial behavior was mediated by higher affective empathy. Neither environmental ELA nor cognitive empathy was associated with prosocial behavior. CONCLUSIONS: Future research should explore socialization factors and interventions that enhance affective empathy among adolescents with biological and relational ELA, while considering multiple forms of prosocial behavior (e.g., helping vs. comforting) and additional mechanisms that may underlie these observed pathways (e.g., sensitive parenting, motivation).
مقدمه: شواهد گستردهای نشان میدهد که سختیهای اوایل زندگی (ELA) تأثیرات پایداری بر مشکلات روانشناختی و جسمانی دارند، اما پژوهشهای اندکی بررسی کردهاند که چگونه ELA ممکن است بر سازگاری مثبت تأثیر بگذارد. در این مطالعه طولی و چند روشی، روابط آیندهنگر بین زیرگونههای ELA دوران کودکی (یعنی، رابطهای، محیطی، زیستی) و رفتار نوعدوستانه مشاهدهشده نوجوانان (یعنی، تخصیص منابع به نفع دیگران) از طریق گزارشهای والدین درباره همدلی شناختی و عاطفی دوران کودکی بررسی شد. روشها: شرکتکنندگان شامل ۲۵۰ نوجوان (۵۰٪ جنسیت مؤنث در بدو تولد؛ ۴۶٪ لاتین، ۱۸٪ سیاهپوست، ۱۱/۲٪ سفیدپوست، ۰/۴٪ آسیایی و ۲۴/۴٪ چندنژادی) و والدین آنها بودند که ارزیابیهای آزمایشگاهی را در سنین ۴، ۸ یا ۱۷ سالگی تکمیل کردند. ELA در چهار سال اول زندگی و همدلی دوران کودکی (۸ سالگی) از طریق گزارش والدین ارزیابی شد، در حالی که رفتار نوعدوستانه با استفاده از گزارش معلمان (۸ سالگی) و یک ارزیابی رفتاری مبتنی بر رایانه (۱۷ سالگی) سنجیده شد. نتایج: با کنترل جنسیت اختصاصیافته نوجوان، قومیت-نژاد و رفتار نوعدوستانه قبلی، تحلیل مسیرها نشان داد که مسیرهای متمایزی در زیرگونههای ELA وجود دارد. یک مسیر معنادار از ELA رابطهای به کاهش رفتار نوعدوستانه از طریق همدلی عاطفی پایینتر میانجیگری شد که با چارچوبهای مبتنی بر نقص در مواجهه با سختیها همسو است. با این حال، مطابق با دیدگاههای مبتنی بر قوت، یک مسیر معنادار از ELA زیستی به افزایش رفتار نوعدوستانه از طریق همدلی عاطفی بالاتر میانجیگری شد. نه ELA محیطی و نه همدلی شناختی با رفتار نوعدوستانه ارتباطی نداشتند. نتیجهگیری: پژوهشهای آینده باید عوامل اجتماعیسازی و مداخلاتی را که همدلی عاطفی را در میان نوجوانان دارای ELA زیستی و رابطهای افزایش میدهند بررسی کنند، در حالی که اشکال مختلف رفتار نوعدوستانه (مانند کمک کردن در مقابل دلداری دادن) و سازوکارهای اضافی که ممکن است زیربنای این مسیرهای مشاهدهشده باشند (مانند فرزندپروری حساس، انگیزش) را نیز مد نظر قرار دهند.
Manipulatives are widely recognised as effective tools for simplifying abstract mathematical concepts, yet their integration into primary mathematics classrooms remains limited, particularly in resource-constrained contexts in the Global South. Existing literature has documented general benefits and barriers of manipulative use but has given limited attention to how teachers make decisions regarding manipulative selection within under-resourced primary classrooms. This study investigated the factors influencing the selection and integration of manipulatives in teaching place value among Grade 4 teachers in the Rundu Circuit, Kavango East Region, Namibia. Ten Grade 4 Mathematics teachers were purposively selected based on a minimum of two years teaching experience at Grade 4 level. Data were collected through semi-structured interviews and document analysis of teachers’ lesson plans. Thematic analysis was used to identify patterns and categories within the data. The findings revealed that teacher preparedness, knowledge of learners, linguistic flexibility, and availability of the abacus constituted enabling factors, while overcrowded classrooms, insufficient professional development, inadequate resources, and time constraints emerged as significant barriers. These findings demonstrate that manipulative integration is shaped not only by resource availability but by teachers' beliefs, pedagogical content knowledge, and the structural conditions of their schools. The study contributes empirical evidence from the Global South to a predominantly Global North body of literature and provides data-driven recommendations regarding professional development, resource allocation, curriculum review, and time allocation to support effective place value teaching at the primary school level.
ابزارهای دستورزی به عنوان ابزارهایی مؤثر برای سادهسازی مفاهیم انتزاعی ریاضی به طور گستردهای شناخته شدهاند، اما ادغام آنها در کلاسهای ریاضی ابتدایی، به ویژه در زمینههای دارای محدودیت منابع در کشورهای جنوب جهانی، همچنان محدود باقی مانده است. ادبیات موجود، مزایا و موانع کلی استفاده از ابزارهای دستورزی را مستند کرده است، اما توجه محدودی به نحوه تصمیمگیری معلمان درباره انتخاب ابزارهای دستورزی در کلاسهای ابتدایی کممنبع داشته است. این پژوهش به بررسی عوامل مؤثر بر انتخاب و ادغام ابزارهای دستورزی در آموزش ارزش مکانی در میان معلمان پایه چهارم در حوزه آموزشی Rundu، منطقه Kavango East، نامیبیا پرداخت. ده معلم ریاضی پایه چهارم به صورت هدفمند و بر اساس حداقل دو سال سابقه تدریس در این پایه انتخاب شدند. دادهها از طریق مصاحبههای نیمهساختاریافته و تحلیل اسناد برنامههای درسی معلمان گردآوری شد. برای شناسایی الگوها و مقولهها در دادهها از تحلیل تماتیک استفاده شد. یافتهها نشان داد که آمادگی معلم، شناخت از دانشآموزان، انعطافپذیری زبانی و در دسترس بودن چرتکه از جمله عوامل تسهیلکننده بودهاند، در حالی که شلوغی کلاسها، ناکافی بودن توسعه حرفهای، کمبود منابع و محدودیت زمانی به عنوان موانع مهم ظاهر شدند. این یافتهها نشان میدهد که ادغام ابزارهای دستورزی نه تنها توسط دسترسی به منابع بلکه توسط باورهای معلمان، دانش محتوایی-تدریسی و شرایط ساختاری مدارس آنها شکل میگیرد. این پژوهش شواهد تجربی از جنوب جهانی را به بدنه عمدتاً شمال جهانی ادبیات میافزاید و توصیههایی مبتنی بر داده در زمینه توسعه حرفهای، تخصیص منابع، بازنگری برنامه درسی و تخصیص زمان برای حمایت از آموزش مؤثر ارزش مکانی در سطح ابتدایی ارائه میدهد.
This study assesses the rationality of public policies for the spatial allocation of primary schools in the West region of Cameroon, in the context of ongoing crises and economic shocks. Using cross-sectional data of 2022 from the Ministry of Basic Education, the Central Bureau of Censuses and Population Studies., and the National Institute of Statistics, the analysis applies Ripley’s K function to examine whether the spatial distribution of public primary schools follows a clustered, random, or dispersed pattern relative to population distribution. This spatial statistical approach is complemented by Monte Carlo simulations to test the significance of observed patterns. The results show that, while school locations are generally aligned with population concentration, some districts exhibit random spatial allocation. These findings suggest the need for more rational and demand-driven school placement policies, particularly through prioritizing densely populated areas to improve access and educational outcomes.
این مطالعه به ارزیابی عقلانیت سیاستهای عمومی در تخصیص فضایی مدارس ابتدایی در منطقه غرب کامرون، در بستر بحرانها و شوکهای اقتصادی جاری میپردازد. با استفاده از دادههای مقطعی سال ۲۰۲۲ از وزارت آموزش ابتدایی، اداره مرکزی سرشماری و مطالعات جمعیت، و مؤسسه ملی آمار، تحلیل حاضر از تابع K ریپلی برای بررسی این موضوع بهره میگیرد که آیا توزیع فضایی مدارس ابتدایی دولتی نسبت به توزیع جمعیت، الگوی خوشهای، تصادفی یا پراکنده دارد. این رویکرد آماری فضایی با شبیهسازیهای مونتکارلو برای آزمون معناداری الگوهای مشاهدهشده تکمیل میشود. نتایج نشان میدهد که اگرچه مکانیابی مدارس عموماً با تمرکز جمعیت همسو است، برخی نواحی تخصیص فضایی تصادفی را نشان میدهند. این یافتهها بر لزوم سیاستهای عقلانیتر و مبتنی بر تقاضا در مکانیابی مدارس، بهویژه با اولویتبخشی به مناطق پرجمعیت برای بهبود دسترسی و پیامدهای آموزشی تأکید دارد.
