Classroom management

This study examined the classroom and instructional management practices of new and experienced teachers and their relationship with students’ learning engagement in selected public secondary schools in Cortes District, Division of Bohol, during School Year 2026–2027. Anchored in the Classroom Management Scripts Model, Instructional Clarity Framework, Multidimensional Student Engagement Framework, and Huberman’s Teacher Career Cycle, the study employed a quantitative comparative-correlational research design. Respondents comprised 15 new teachers, 46 experienced teachers, and 278 students, totaling 339 participants. Data were gathered using a researcher-modified, validated, and pilot-tested questionnaire and analyzed through descriptive statistics, Pearson product–moment correlation, and independent-samples t-tests. Results revealed consistently high classroom and instructional management practices among both teacher groups, with no statistically significant differences. Classroom management and instructional management exhibited a strong positive relationship (r = 0.724, p < 0.001), whereas neither classroom management (r = 0.040, p = 0.760) nor instructional management (r = −0.062, p = 0.635) was significantly associated with students’ overall learning engagement. Students taught by new teachers demonstrated significantly higher overall and emotional engagement (p = 0.017), while behavioral and cognitive engagement showed no significant differences. The study concluded that teaching experience alone does not determine management effectiveness and that favorable management practices do not necessarily correspond to higher student engagement. A school-based professional development program emphasizing mentoring, collaborative lesson planning, peer observation, and instructional improvement was proposed. The study supports Sustainable Development Goal 4 (Quality Education) by promoting effective teaching, inclusive learning environments, and continuous professional growth. Its educational and institutional sustainability contribution lies in providing localized evidence to guide sustained professional development and improvements in students’ learning experiences.

Although Kurikulum Merdeka promotes flexible, student-centered learning, the implementation of Natural and Social Sciences (IPAS) instruction in elementary schools continues to face various challenges. This study aimed to describe the challenges in implementing IPAS instruction under Kurikulum Merdeka in Grade V at SD Negeri 005 Desa Baru, Kampar Regency. The study employed a descriptive qualitative approach involving two fifth-grade teachers and six purposively selected students. Three students had IPAS scores above 75, and three had scores below 75. Data were collected through nonparticipant observation, structured interviews, and documentation and analyzed through data reduction, data display, and conclusion drawing. Data trustworthiness was assessed through triangulation of sources and data collection techniques. The findings identified three domains of challenges related to students, teachers, and learning assessment. Student-related challenges were the most prominent, including differences in understanding, declining attention after approximately 15–20 minutes of lecturing, interest that depended on the type of activity, uneven participation, dependence on external motivation, inconsistent task management, and varying levels of learning readiness. Teacher-related challenges included the breadth of integrated science and social studies content and classroom management during group activities. Assessment involved oral quizzes and student worksheets, supplemented by remedial instruction and enrichment. Achievement scores ranged from 60 to 96, with a mastery threshold of 75. These findings underscore the need for differentiated instruction, concrete and contextually relevant instructional media, clearly assigned group roles, time management, and the use of assessment results to improve instruction. This study provides a contextual account of challenges in IPAS instruction and the need to adapt fifth-grade teaching practices. Its restriction to one school and a focused observation period highlights the need for further research covering more lessons and IPAS topics.

This study examined the alignment between professional development opportunities and instructional practices among public kindergarten teachers at West City Elementary School, Dumaguete City, during school year 2025–2026. Guided by the integrated Gibbs–ERA reflective framework, it employed a descriptive-correlational design and total enumeration of seven kindergarten teachers. Data were collected through an adapted structured questionnaire administered via Google Forms and analyzed using descriptive statistics and Spearman’s rank-order correlation. Respondents rated trainings and seminars (reported composite mean = 3.29), coaching and mentoring (3.48), classroom management (3.88), and teaching strategies (3.89) positively. Teachers particularly endorsed collaborative coaching, effective use of classroom time, supportive student–teacher relationships, differentiation, and adjustment of teaching strategies. Professional development opportunities had a very strong positive association with reported instructional practices (Spearman’s ρ = .860, p = .013, n = 7). These self-reported findings suggest that professional learning and instructional practice are closely aligned in the school, although the single-school, small-sample design cannot establish causality or verify changes in pupil outcomes. The study recommends sustained, school-based training, peer coaching, mentoring, instructional observation, and structured reflection to support transfer of professional learning to everyday teaching.

Teachers’ participation in professional development is often high, yet it does not always translate into classroom innovation, a persistent transfer-of-learning gap. This study explores how principals’ assertive communication was associated with teachers’ professional competence development in two junior high schools (one public, one private) in Brebes Regency, Indonesia. An explanatory sequential mixed-methods design was used: baseline teacher competence was descriptively mapped from the Ruang GTK platform and the Education Report (Rapor Pendidikan), followed by a qualitative phase with 22 purposively selected informants (principals, vice-principals, teachers, students, and parents). Data were gathered through surveys, interviews, observations, and document analysis, and analyzed using Miles et al.’s interactive model with triangulation. Baseline data showed high training participation (score 4) but stagnant instructional innovation and classroom management (scores 2–3). Four interactional dimensions of assertive communication emerged: directive transparency, dialogic respect, non-blaming corrective feedback, and facilitative advocacy. These were associated with reduced teacher defensiveness and greater openness to interactive and digital teaching, and varied with institutional readiness. The study frames assertive leadership as a dynamic system of instructional communication rather than a fixed trait. Given its two-school, non-causal design, the findings are context-specific; they suggest that sustaining competence requires structured post-training clinical supervision and a constructive feedback culture.

Amid persistent classroom shortages in resource constrained educational system, makeshift classrooms have emerged as a widespread yet underexamined learning environment that may profoundly shape students’ academic experiences and outcomes.practical response to the shortage of classrooms. Nevertheless, there is limited knowledge concerning how these makeshift classrooms influence students’ educational experiences, especially in Social Studies. The study explored the lived experiences and academic performances of the students in learning Social Studies in the makeshift classrooms in Upper Sepaka Integrated School, Talahik Integrated School and Tapok Integrated School in Surallah North District. A phenomenological research design was used. Data were collected via in-depth interviews and analyzed using thematic analysis. The results indicated that students encountered several challenges including poor classroom conditions, instructional challenges, learning challenges and lack of involvement. Nevertheless, they showed resilience through peer collaboration, independent learning, self-regulation, and a positive mindset. Teachers also made adaptations includes interactive instruction, instructional adaptations, effective classroom management, and environmental adjustments to continue learning. However, the makeshift educational environment continued to impact on academic results with reduced engagement, interrupted learning, poor academic performance and reduced learning development. The key finding of the study is that although students and teachers can adapt to challenging learning environments, adaptation alone cannot compensate for poor classroom conditions. The findings highlight the need for better learning facilities, increased instructional support, and more responsive educational policies to provide equitable opportunities for success for students in marginalized learning spaces.

This study determined the relationship between self-efficacy and job satisfaction among secondary public-school teachers in the Dupax del Sur District. Using a quantitative-descriptive design, data were collected from 80 teachers from Ganao, Carolotan, and Dupax del Sur National High Schools through an adopted standardized questionnaire. Findings revealed that teachers possessed a high level of self-efficacy in student engagement, instructional strategies, and classroom management. They have high job satisfaction in compensation and benefits, leadership, social relationship, and work environment. Significant relationships found between teachers' self-efficacy in student engagement with compensation and benefits, social relationship, and leadership; and self-efficacy in classroom management with compensation and benefits. This indicates that teachers exhibited high self-efficacy and job satisfaction, driven by supportive leadership and a positive work environment. To sustain and further improve these positive outcomes, the implementation of the proposed action plan is strongly recommended. The action plan is designed to systematically enhance teachers’ self-efficacy and job satisfaction through targeted professional development initiatives, strengthened leadership support mechanisms, and structured recognition and reward programs. Effective implementation of this action plan will provide schools with a practical framework for fostering a supportive organizational climate, promoting continuous teacher growth, and ultimately improving teaching quality and educational outcomes.

این پژوهش به تعیین رابطه بین خودکارآمدی و رضایت شغلی معلمان مدارس دولتی مقطع متوسطه در ناحیه دپاکس دل سور پرداخت. با استفاده از طرح توصیفی-کمی، داده‌ها از طریق یک پرسشنامه استاندارد برگرفته‌شده از ۸۰ معلم از دبیرستان‌های ملی گائائو، کارولوتان و دپاکس دل سور جمع‌آوری شد. یافته‌ها نشان داد که معلمان دارای سطح بالایی از خودکارآمدی در درگیری دانش‌آموزان، راهبردهای آموزشی و مدیریت کلاس هستند. آن‌ها نیز از رضایت شغلی بالایی در زمینه‌های جبران خدمات و مزایا، رهبری، روابط اجتماعی و محیط کار برخوردارند. روابط معناداری میان خودکارآمدی معلمان در درگیری دانش‌آموزان با جبران خدمات و مزایا، روابط اجتماعی و رهبری؛ و همچنین میان خودکارآمدی در مدیریت کلاس با جبران خدمات و مزایا مشاهده شد. این موضوع نشان می‌دهد که معلمان دارای خودکارآمدی و رضایت شغلی بالایی هستند که تحت تأثیر رهبری حمایت‌گر و محیط کاری مثبت شکل گرفته است. برای تداوم و بهبود بیشتر این پیامدهای مثبت، اجرای برنامه عملیاتی پیشنهادی به شدت توصیه می‌شود. این برنامه عملیاتی با هدف ارتقای سیستماتیک خودکارآمدی و رضایت شغلی معلمان از طریق راهبردهای توسعه حرفه‌ای هدفمند، تقویت مکانیسم‌های حمایت رهبری و برنامه‌های ساختاریافته تقدیر و پاداش طراحی شده است. اجرای مؤثر این برنامه عملیاتی چارچوبی کاربردی برای مدارس جهت پرورش اقلیم سازمانی حمایت‌گر، ترویج رشد مستمر معلمان و در نهایت بهبود کیفیت تدریس و پیامدهای آموزشی فراهم خواهد کرد.

This study examined the influence of teacher classroom practices on perceived primary school effectiveness in Southwestern Nigeria. Specifically, the study assessed the level of perceived school effectiveness and examined teachers’ digital instructional practices, classroom management, teacher–pupil interaction, and digital assessment and feedback practices, as well as the joint and relative contributions of these classroom practices to school effectiveness. A descriptive survey research design was adopted. The population comprised public primary school teachers in the six states of Southwestern Nigeria, while a multistage sampling procedure was used to select 1,200 teachers from 90 public primary schools across Ogun, Osun, and Ekiti States. Data were collected using the Teacher Classroom Practices and Primary School Effectiveness Questionnaire (TCPSPEQ), which demonstrated satisfactory internal consistency with a Cronbach’s alpha coefficient of 0.87. Data were analysed using frequencies, percentages, weighted means, standard deviations, Pearson Product Moment Correlation, and multiple regression at the 0.05 level of significance. Findings showed that perceived school effectiveness was relatively high (weighted mean = 2.90), while classroom management (3.08) and teacher–pupil interaction (3.10) were rated high. Teachers also reported high perceptions of interactive digital storytelling (3.00), blended learning (2.93), and mobile learning (2.89), although actual use of digital tools was comparatively limited. The study concludes that strengthening classroom management, teacher–pupil relationships, and purposeful digital instructional and assessment practices can enhance primary school effectiveness in Southwestern Nigeria. It therefore recommended school administrators should strengthen classroom supervision and instructional support to sustain effective classroom management practices among teachers.

این مطالعه به بررسی تأثیر شیوه‌های معلمان در کلاس درس بر اثربخشی ادراک‌شده مدارس ابتدایی در جنوب‌غربی نیجریه پرداخت. به طور خاص، سطح اثربخشی ادراک‌شده مدارس ارزیابی شد و شیوه‌های آموزشی دیجیتال معلمان، مدیریت کلاس درس، تعامل معلم و دانش‌آموز، و شیوه‌های ارزیابی و بازخورد دیجیتال معلمان مورد بررسی قرار گرفت، همچنین سهم مشترک و نسبی این شیوه‌های کلاسی در اثربخشی مدرسه تحلیل شد. طرح پژوهش از نوع پیمایشی توصیفی بود. جامعه آماری شامل معلمان مدارس ابتدایی دولتی در شش ایالت جنوب‌غربی نیجریه بود و با استفاده از روش نمونه‌گیری چندمرحله‌ای، تعداد ۱۲۰۰ معلم از ۹۰ مدرسه ابتدایی دولتی در ایالت‌های Ogun، Osun و Ekiti انتخاب شدند. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه شیوه‌های معلمان در کلاس درس و اثربخشی مدارس ابتدایی (TCPSPEQ) گردآوری شد که از نظر پایایی درونی با ضریب آلفای کرونباخ ۰٫۸۷ رضایت‌بخش بود. داده‌ها با استفاده از فراوانی، درصد، میانگین وزنی، انحراف معیار، همبستگی حاصل‌ضرب لحظه‌ای پیرسون و رگرسیون چندگانه در سطح معناداری ۰٫۰۵ تحلیل شدند. یافته‌ها نشان داد اثربخشی ادراک‌شده مدارس نسبتاً بالا بود (میانگین وزنی = ۲٫۹۰)، در حالی که مدیریت کلاس درس (۳٫۰۸) و تعامل معلم و دانش‌آموز (۳٫۱۰) نیز در سطح بالایی ارزیابی شدند. معلمان همچنین ادراک بالایی نسبت به روایت‌گری دیجیتال تعاملی (۳٫۰۰)، یادگیری ترکیبی (۲٫۹۳) و یادگیری سیار (۲٫۸۹) گزارش کردند، هرچند استفاده واقعی از ابزارهای دیجیتال نسبتاً محدود بود. مطالعه نتیجه می‌گیرد که تقویت مدیریت کلاس درس، روابط معلم و دانش‌آموز و شیوه‌های هدفمند آموزشی و ارزیابی دیجیتال می‌تواند اثربخشی مدارس ابتدایی در جنوب‌غربی نیجریه را افزایش دهد. بنابراین توصیه می‌شود مدیران مدارس نظارت بر کلاس درس و حمایت آموزشی را برای حفظ شیوه‌های مؤثر مدیریت کلاس درس در میان معلمان تقویت کنند.

This study assessed interns’ performance in school-based tasks as a basis for an internship preparedness program among student-teachers. It examined internship preparedness in terms of pedagogical knowledge, lesson planning, classroom management, professional behavior, and time, communication, and technological skills, as well as performance in teaching demonstrations, lesson preparation, classroom management, collaboration, and professional conduct. A descriptive-correlational research design was employed to determine the level of preparedness and performance of the respondents. Findings revealed that student-teachers demonstrated a very high level of internship preparedness, with all indicators interpreted as “Strongly Agree” and reflected in high weighted mean scores. Professional behavior obtained the highest rating, while classroom management obtained the lowest, although still interpreted as “Strongly Agree.” In terms of performance, collaboration and professional conduct obtained the highest mean scores, followed by teaching demonstration and lesson preparation, indicating strong teaching competencies among the respondents. Inferential results showed that all components of internship preparedness were significantly related to teaching performance, leading to the rejection of the null hypothesis. This confirms that higher levels of preparedness are associated with better teaching performance among student-teachers. Overall, the study concludes that student-teachers are highly prepared and competent for their teaching internship. The findings emphasize the need to further strengthen classroom management skills while sustaining training in pedagogical and technological competencies to enhance internship effectiveness.

این پژوهش عملکرد کارورزان را در وظایف مبتنی بر مدرسه به عنوان مبنایی برای برنامه آمادگی کارورزی در میان دانشجومعلمان ارزیابی کرد. آمادگی کارورزی از نظر دانش آموزشی، برنامه‌ریزی درسی، مدیریت کلاس، رفتار حرفه‌ای، و مهارت‌های زمانی، ارتباطی و فناورانه، همچنین عملکرد در ارائه‌های آموزشی، آماده‌سازی درس، مدیریت کلاس، همکاری و رفتار حرفه‌ای مورد بررسی قرار گرفت. از طرح پژوهش توصیفی-همبستگی برای تعیین سطح آمادگی و عملکرد پاسخ‌دهندگان استفاده شد. یافته‌ها نشان داد که دانشجومعلمان سطح بسیار بالایی از آمادگی کارورزی را نشان دادند، به طوری که همه شاخص‌ها به عنوان «کاملاً موافقم» تفسیر شدند و در میانگین وزنی بالا منعکس گردیدند. رفتار حرفه‌ای بالاترین امتیاز را کسب کرد، در حالی که مدیریت کلاس پایین‌ترین امتیاز را به دست آورد، اگرچه همچنان به عنوان «کاملاً موافقم» تفسیر شد. از نظر عملکرد، همکاری و رفتار حرفه‌ای بالاترین میانگین امتیاز را کسب کردند و پس از آن ارائه آموزشی و آماده‌سازی درس قرار گرفتند که نشان‌دهنده شایستگی قوی آموزشی در میان پاسخ‌دهندگان است. نتایج استنباطی نشان داد که همه مؤلفه‌های آمادگی کارورزی با عملکرد آموزشی رابطه معناداری دارند و این امر منجر به رد فرضیه صفر شد. این امر تأیید می‌کند که سطوح بالاتر آمادگی با عملکرد بهتر آموزشی در میان دانشجومعلمان همراه است. به طور کلی، پژوهش نتیجه می‌گیرد که دانشجومعلمان برای کارورزی آموزشی خود بسیار آماده و شایسته هستند. یافته‌ها بر لزوم تقویت بیشتر مهارت‌های مدیریت کلاس و در عین حال حفظ آموزش در شایستگی‌های آموزشی و فناورانه برای افزایش اثربخشی کارورزی تأکید می‌کند.

This descriptive-correlational study examined the relationship between teacher–pupils’ interaction and the academic performance of Grade VI pupils in Edukasyon sa Pagpapakatao (EsP) at Bislig City SPED Center during School Year 2025–2026. The study involved 63 Grade VI pupils selected through complete enumeration. Teacher–pupils’ interaction was assessed in terms of emotional support, classroom management, and instructional support using the adapted Classroom Assessment Scoring System–Student Report (CLASS-SR), while academic performance was measured through official quarterly grades. Findings showed that teacher–pupils’ interaction was generally high, with emotional support consistently demonstrated and classroom management and instructional support often demonstrated. Pupils likewise exhibited generally very satisfactory academic performance. Correlation analysis revealed a statistically significant moderate positive relationship between teacher–pupils’ interaction and academic performance (r = 0.452, p < 0.05), indicating that stronger classroom interactions were associated with better academic outcomes. Based on the findings, interventions emphasizing emotional support, effective classroom management, instructional support, and learner engagement in values-based activities were proposed to further strengthen pupils’ performance in EsP.

این پژوهش توصیفی-همبستگی به بررسی رابطه بین تعامل معلم و دانش‌آموزان و عملکرد تحصیلی دانش‌آموزان پایه ششم در درس آموزش ارزش‌های انسانی (Edukasyon sa Pagpapakatao یا EsP) در مرکز آموزش ویژه بیسلیگ سیتی در سال تحصیلی ۲۰۲۵–۲۰۲۶ پرداخت. جامعه پژوهش شامل ۶۳ دانش‌آموز پایه ششم بود که به روش سرشماری کامل انتخاب شدند. تعامل معلم و دانش‌آموزان از نظر حمایت عاطفی، مدیریت کلاس و حمایت آموزشی با استفاده از نسخه اقتباس‌شده ابزار Classroom Assessment Scoring System–Student Report (CLASS-SR) ارزیابی شد و عملکرد تحصیلی از طریق نمرات رسمی فصلی سنجیده شد. یافته‌ها نشان داد که تعامل معلم و دانش‌آموزان به طور کلی در سطح بالایی قرار دارد، به طوری که حمایت عاطفی به طور مستمر و مدیریت کلاس و حمایت آموزشی اغلب نشان داده می‌شود. همچنین، دانش‌آموزان به طور کلی عملکرد تحصیلی بسیار رضایت‌بخشی از خود نشان دادند. تحلیل همبستگی نشان داد که بین تعامل معلم و دانش‌آموزان و عملکرد تحصیلی رابطه مثبت متوسط و معناداری وجود دارد (r = 0.452, p < 0.05)، که بیانگر آن است که تعاملات قوی‌تر در کلاس با پیامدهای تحصیلی بهتر همراه است. بر اساس یافته‌ها، مداخلاتی با تأکید بر حمایت عاطفی، مدیریت مؤثر کلاس، حمایت آموزشی و مشارکت دانش‌آموزان در فعالیت‌های مبتنی بر ارزش‌ها برای تقویت بیشتر عملکرد دانش‌آموزان در EsP پیشنهاد شد.

This study examined the transformational leadership styles of secondary school administrators and their relationship with teachers’ self-efficacy in Balamban District I during School Year 2025–2026 as a basis for developing a Leadership Enhancement Program. Employing a descriptive-correlational research design, the study involved 65 secondary school teachers selected as respondents. Data were collected using standardized instruments, namely the Multifactor Leadership Questionnaire (MLQ Form 5X) and the Teachers’ Sense of Efficacy Scale (TSES Long Form). Statistical analyses included frequency, percentage, weighted mean, standard deviation, and Pearson correlation. Findings revealed that most respondents were female, married, experienced teachers handling English and Mathematics, and had pursued graduate education. School administrators demonstrated high levels of transformational leadership, particularly in idealized influence, inspirational motivation, intellectual stimulation, contingent reward, effectiveness, satisfaction, and extra effort. Conversely, laissez-faire leadership and passive management practices received low ratings. Teachers exhibited high self-efficacy in student engagement, instructional strategies, and classroom management. Correlation analysis revealed a low but statistically significant positive relationship between transformational leadership and teachers’ self-efficacy (ρ = 0.293, p = 0.018). Specifically, idealized influence, intellectual stimulation, and contingent reward demonstrated significant associations with teachers’ self-efficacy. The findings suggest that effective transformational leadership practices are associated with greater teacher confidence in fulfilling instructional responsibilities and managing classroom environments. Consequently, a Leadership Enhancement Program was proposed to strengthen administrators’ leadership competencies, promote supportive educational environments, and further enhance teachers’ professional effectiveness and self-efficacy across secondary schools within Balamban District I.

این پژوهش به بررسی سبک‌های رهبری تحول‌آفرین مدیران مدارس متوسطه و رابطه آن با خودکارآمدی معلمان در ناحیه اول بالامبان طی سال تحصیلی ۲۰۲۵–۲۰۲۶ به‌عنوان مبنایی برای تدوین برنامه ارتقای رهبری پرداخت. این مطالعه با بهره‌گیری از طرح پژوهش توصیفی-همبستگی و با مشارکت ۶۵ معلم مدارس متوسطه که به‌عنوان پاسخ‌دهنده انتخاب شدند، انجام شد. داده‌ها با استفاده از ابزارهای استاندارد، شامل پرسشنامه چندعاملی رهبری (MLQ Form 5X) و مقیاس احساس خودکارآمدی معلمان (TSES Long Form) گردآوری شد. تحلیل‌های آماری شامل فراوانی، درصد، میانگین وزنی، انحراف معیار و همبستگی پیرسون بود. یافته‌ها نشان داد که اکثر پاسخ‌دهندگان زن، متأهل، معلمان با تجربه در تدریس زبان انگلیسی و ریاضیات و دارای تحصیلات تکمیلی بودند. مدیران مدارس سطوح بالایی از رهبری تحول‌آفرین، به‌ویژه در نفوذ آرمانی، انگیزش الهام‌بخش، تحریک فکری، پاداش مشروط، اثربخشی، رضایت و تلاش مضاعف از خود نشان دادند. در مقابل، رهبری عدم مداخله و شیوه‌های مدیریت منفعل امتیاز پایینی کسب کردند. معلمان در ابعاد مشارکت دانش‌آموزان، راهبردهای آموزشی و مدیریت کلاس، خودکارآمدی بالایی از خود نشان دادند. تحلیل همبستگی نشان داد که بین رهبری تحول‌آفرین و خودکارآمدی معلمان رابطه مثبت اما ضعیف و معناداری وجود دارد (ρ = 0.293, p = 0.018). به طور خاص، نفوذ آرمانی، تحریک فکری و پاداش مشروط با خودکارآمدی معلمان ارتباط معناداری داشتند. یافته‌ها حاکی از آن است که شیوه‌های مؤثر رهبری تحول‌آفرین با افزایش اعتماد به نفس معلمان در انجام مسئولیت‌های آموزشی و مدیریت محیط کلاس مرتبط است. بر این اساس، برنامه ارتقای رهبری به منظور تقویت شایستگی‌های رهبری مدیران، ارتقای محیط‌های آموزشی حمایتی و افزایش اثربخشی حرفه‌ای و خودکارآمدی معلمان در مدارس متوسطه ناحیه اول بالامبان پیشنهاد شد.

This study examines the implementation of academic supervision in efforts to improve the quality of Islamic Religious Education (IRE) instruction. Academic supervision serves not merely as a monitoring mechanism but as a form of guidance that helps teachers improve the quality of the teaching process. The main focus of this study includes the implementation of academic supervision in IRE, its contribution to improving the quality of instruction, as well as the determining factors and obstacles in its implementation. This research employs a qualitative approach using the library research method. Data were sourced from various relevant literature on academic supervision, PAI instruction, educator professionalism, and previous research findings. Data analysis was conducted by examining, categorizing, comparing, and integrating various findings in accordance with the study’s focus. The results of the study indicate that academic supervision is carried out systematically through the stages of planning, classroom observation, feedback, evaluation, and follow-up. This process helps teachers refine their lesson planning, selection of methods and media, classroom management, use of technology, and evaluation of learning outcomes. The implementation of supervision is supported by teachers’ openness, the active role of supervisors, program clarity, the availability of facilities, and collaboration among educators. Conversely, the school’s packed schedule poses a major obstacle..

این پژوهش به بررسی اجرای نظارت علمی در تلاش برای ارتقای کیفیت آموزش تعلیمات دینی اسلامی (IRE) می‌پردازد. نظارت علمی صرفاً به‌عنوان یک سازوکار پایش مطرح نیست، بلکه نوعی راهنمایی است که به معلمان در بهبود کیفیت فرایند تدریس کمک می‌کند. تمرکز اصلی این پژوهش شامل اجرای نظارت علمی در تعلیمات دینی اسلامی، نقش آن در ارتقای کیفیت آموزش، عوامل تعیین‌کننده و موانع موجود در اجرای آن است. این پژوهش با رویکرد کیفی و با استفاده از روش پژوهش کتابخانه‌ای انجام شده است. داده‌ها از منابع مختلف مرتبط با نظارت علمی، آموزش PAI، حرفه‌ای‌گری معلمان و یافته‌های پژوهش‌های پیشین گردآوری شده‌اند. تحلیل داده‌ها از طریق بررسی، دسته‌بندی، مقایسه و تلفیق یافته‌های مختلف مطابق با محور پژوهش صورت گرفته است. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که نظارت علمی به‌صورت نظام‌مند و از طریق مراحل برنامه‌ریزی، مشاهده کلاس، بازخورد، ارزیابی و پیگیری اجرا می‌شود. این فرایند به معلمان در اصلاح برنامه‌ریزی درسی، انتخاب روش‌ها و رسانه‌ها، مدیریت کلاس، استفاده از فناوری و ارزیابی نتایج یادگیری کمک می‌کند. اجرای نظارت با شفافیت معلمان، نقش فعال ناظران، وضوح برنامه، وجود امکانات و همکاری میان معلمان حمایت می‌شود. در مقابل، برنامه فشرده مدرسه به‌عنوان مانع اصلی مطرح است.

This study explores the professional identity development of pre-service English teachers through Possible Selves Theory (PST). It examines how they envision their ideal and feared selves while they are reflecting on their current selves during their practicum experience. Despite growing interest in PST in teacher education, previous research has largely relied on cross-sectional designs and has paid limited attention to how pre-service EFL teachers’ current, ideal, and feared selves evolve during the practicum, a critical period of professional identity formation. Using a phenomenological qualitative design, the researchers followed six final-year students of an English language and literature program during a twelve-week compulsory practicum. Because practicum is an important initial stage for preservice teachers to reflect on their professional identity, exploring how they express their current and future selves offers useful insights for teachers’ professional development. Data were gathered through observation tasks, reflection papers, and focus group interviews and analyzed thematically. The two overarching themes identified were fragile instructional self-efficacy and ambivalent professional identity. These themes indicate that ideal selves were associated with aspirations for pedagogical competence, student engagement, and professional recognition, whereas feared selves reflected concerns over classroom management, ineffective teaching, and professional stagnation. These future-oriented self-conceptions functioned both as motivational drivers and preventive safeguards, influencing teaching behaviors and identity formation. These future-oriented self-conceptions served as reference points that should influence teaching behaviors and identity formation. By tracing the dynamic interplay between current, ideal, and feared selves through longitudinal, practicum-embedded qualitative inquiry in a Turkish EFL context, the study provides a process-oriented account of professional identity development that is often overlooked in cross-sectional PST research. The findings suggest that structured reflection and mentor-supported practicum experiences may foster more intentional and adaptive identity construction, offering practical implications for teacher education programs seeking to integrate identity-oriented reflective practices into professional preparation.

این پژوهش به بررسی تحول هویت حرفه‌ای معلمان زبان انگلیسی پیش‌خدمت از طریق نظریه خودهای ممکن (PST) می‌پردازد. این مطالعه بررسی می‌کند که چگونه این معلمان در حین تأمل بر خود کنونی‌شان در طول تجربه کارورزی، خود آرمانی و خود مورد هراس خود را تصور می‌کنند. علی‌رغم افزایش علاقه به نظریه خودهای ممکن در آموزش معلمان، پژوهش‌های پیشین عمدتاً بر طرح‌های مقطعی تکیه داشته و توجه محدودی به چگونگی تحول خود کنونی، آرمانی و مورد هراس معلمان زبان انگلیسی پیش‌خدمت در طول دوره کارورزی، که دوره‌ای حیاتی برای شکل‌گیری هویت حرفه‌ای است، داشته‌اند. با استفاده از طرح کیفی پدیدارشناختی، پژوهشگران شش دانشجوی سال آخر رشته زبان و ادبیات انگلیسی را در طول یک دوره کارورزی اجباری دوازده هفته‌ای دنبال کردند. از آنجا که کارورزی مرحله اولیه مهمی برای تأمل معلمان پیش‌خدمت بر هویت حرفه‌ای‌شان است، بررسی نحوه بیان خود کنونی و آینده آن‌ها، بینش‌های مفیدی برای توسعه حرفه‌ای معلمان ارائه می‌دهد. داده‌ها از طریق تکالیف مشاهده‌ای، مقالات تأملی و مصاحبه‌های گروهی متمرکز گردآوری و به صورت تماتیک تحلیل شدند. دو مضمون کلی شناسایی‌شده عبارت بودند از خودکارآمدی آموزشی شکننده و هویت حرفه‌ای دوگانه. این مضامین نشان دادند که خودهای آرمانی با آرمان‌هایی برای شایستگی آموزشی، درگیرسازی دانش‌آموزان و شناسایی حرفه‌ای مرتبط بودند، در حالی که خودهای مورد هراس نگرانی‌هایی درباره مدیریت کلاس، تدریس غیرموثر و رکود حرفه‌ای را منعکس می‌کردند. این تصورات خودی آینده‌محور هم به عنوان محرک‌های انگیزشی و هم به عنوان سازوکارهای پیشگیرانه عمل کرده و بر رفتارهای تدریس و شکل‌گیری هویت تأثیر می‌گذاشتند. این تصورات خودی آینده‌محور به عنوان نقاط مرجع عمل می‌کردند که باید بر رفتارهای تدریس و شکل‌گیری هویت تأثیرگذار باشند. با ردیابی تعامل پویا میان خود کنونی، آرمانی و مورد هراس از طریق پژوهش کیفی طولی مبتنی بر کارورزی در زمینه آموزش زبان انگلیسی به عنوان زبان خارجی در ترکیه، این مطالعه روایتی فرایندی از تحول هویت حرفه‌ای ارائه می‌دهد که اغلب در پژوهش‌های مقطعی مبتنی بر نظریه خودهای ممکن نادیده گرفته می‌شود. یافته‌ها نشان می‌دهد که تأمل ساختاریافته و تجارب کارورزی با حمایت مربی می‌تواند به ساخت هویت هدفمندتر و سازگارتر کمک کند و دلالت‌های عملی برای برنامه‌های آموزش معلم که به دنبال ادغام رویکردهای تأملی مبتنی بر هویت در آماده‌سازی حرفه‌ای هستند، ارائه می‌دهد.

This study assessed the instructional skills of Master Teachers, organizational commitment, and school performance in public junior high schools in the Division of Bacoor City and used the findings as the basis for a capability-building program. A descriptive-comparative-correlational design was employed using a validated researcher-made survey questionnaire and documentary analysis of school performance records. The study involved 878 respondents comprising 11 Education Program Supervisors, 21 school administrators, 50 Master Teachers, and 796 teachers. Percentage, weighted mean, one-way analysis of variance, Tukey-Kramer post-hoc test, Pearson correlation, and regression analysis were used. Master Teachers’ instructional skills were rated highly evident overall (grand mean = 4.50), with classroom management receiving the highest composite mean (4.67) and innovation and research the lowest (4.15). Organizational commitment was rated very committed (grand mean = 4.46), led by affective commitment (4.57). Significant differences were found among respondent groups across all seven instructional-skill domains. School performance showed varying enrollment, school-leaver, retention, and promotion patterns across schools over three school years. Instructional skills were significantly related to organizational commitment (R = .935, F = 9.234, p = .049), but instructional skills and organizational commitment did not significantly predict school performance. Challenges in instructional skills and organizational commitment were moderately encountered, with composite means of 2.65 and 2.40, respectively. The proposed capability-building program was rated highly suitable, highly acceptable, and highly feasible, each with an overall mean of 4.61. The findings support sustained professional development focused on research, innovation, mentoring, instructional leadership, and organizational engagement.

این پژوهش به ارزیابی مهارت‌های آموزشی معلمان راهنما، تعهد سازمانی و عملکرد مدرسه در دبیرستان‌های دولتی دوره اول متوسطه در منطقه Bacoor City پرداخته و یافته‌ها را به عنوان مبنایی برای برنامه توانمندسازی مورد استفاده قرار داده است. طرح پژوهش توصیفی-مقایسه‌ای-همبستگی با استفاده از پرسشنامه محقق‌ساخته معتبر و تحلیل اسنادی سوابق عملکرد مدارس به کار گرفته شد. جامعه پژوهش شامل ۸۷۸ نفر از جمله ۱۱ ناظر برنامه آموزشی، ۲۱ مدیر مدرسه، ۵۰ معلم راهنما و ۷۹۶ معلم بود. از درصد، میانگین وزنی، تحلیل واریانس یک‌طرفه، آزمون پس از hoc توکی-کرامر، همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون استفاده شد. مهارت‌های آموزشی معلمان راهنما در مجموع بسیار مشهود ارزیابی شد (میانگین کل = ۴٫۵۰)، که مدیریت کلاس بالاترین میانگین ترکیبی (۴٫۶۷) و نوآوری و پژوهش پایین‌ترین (۴٫۱۵) را داشتند. تعهد سازمانی در سطح بسیار متعهد (میانگین کل = ۴٫۴۶) ارزیابی شد و تعهد عاطفی (۴٫۵۷) در صدر قرار داشت. تفاوت معناداری میان گروه‌های پاسخ‌دهنده در تمامی هفت حوزه مهارت آموزشی مشاهده شد. عملکرد مدرسه در سه سال تحصیلی مختلف، الگوهای متفاوتی از ثبت‌نام، ترک تحصیل، ماندگاری و ارتقاء را نشان داد. مهارت‌های آموزشی با تعهد سازمانی رابطه معناداری داشتند (R = .935, F = 9.234, p = .049)، اما مهارت‌های آموزشی و تعهد سازمانی پیش‌بینی‌کننده معناداری برای عملکرد مدرسه نبودند. چالش‌های مربوط به مهارت‌های آموزشی و تعهد سازمانی در حد متوسط تجربه شدند، با میانگین ترکیبی به ترتیب ۲٫۶۵ و ۲٫۴۰. برنامه پیشنهادی توانمندسازی از نظر تناسب، پذیرش و امکان‌پذیری، هر یک با میانگین کل ۴٫۶۱، بسیار مطلوب ارزیابی شد. یافته‌ها بر توسعه حرفه‌ای مستمر با تمرکز بر پژوهش، نوآوری، مشاوره، رهبری آموزشی و مشارکت سازمانی تأکید دارند.

Inclusive education aims to offer equitable learning opportunities, meaningful participation, and a sense of belonging to students with special needs within regular school environments. This study examined teachers lived experiences in implementing inclusive education and the support strategies they employed to address the diverse needs of learners. Utilizing a phenomenological qualitative design, the study involved eight regular classroom teachers from Van Lang School and Doan Thi Diem Halong School in Halong City, Quang Ninh Province, Vietnam, who were selected through purposive sampling. Data were gathered through semi-structured individual interviews and analyzed using a thematic analysis. The findings identified eight themes: inclusive education as equality and belonging, flexible and differentiated teaching strategies, peer support and meaningful participation, emotional and behavioral management, limited formal training and experiential learning, collaboration with parents and school personnel, challenges in resources, time, and classroom management, and positive experiences of student success and inclusion. Teachers noted that inclusive education requires patience, adaptability, collaboration, continuous learning, and meaningful opportunities for students to participate. The findings further suggest that effective inclusion requires more than individual teacher efforts; it relies on professional development, adequate resources, collaborative support, systematic monitoring, and a supportive classroom culture. Based on the findings, an Inclusive Classroom Support and Development (ICSD) Framework was proposed to enhance teacher capacity, stakeholder collaboration, classroom resources, student-centered engagement, monitoring and evaluation, and inclusive classroom culture. This study highlights the importance of coordinated school-level support to strengthen inclusive education practices and improve the experiences of students with special needs in regular school settings.

آموزش فراگیر با هدف ارائه فرصت‌های یادگیری برابر، مشارکت معنادار و احساس تعلق به دانش‌آموزان با نیازهای ویژه در محیط‌های مدارس عادی طراحی شده است. این پژوهش به بررسی تجارب زیسته معلمان در اجرای آموزش فراگیر و راهبردهای حمایتی مورد استفاده آنان برای پاسخ‌گویی به نیازهای متنوع یادگیرندگان پرداخت. با بهره‌گیری از طرح کیفی پدیدارشناسانه، هشت معلم کلاس عادی از مدارس Van Lang و Doan Thi Diem Halong در شهر Halong، استان Quang Ninh، ویتنام، که به روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شده بودند، در این مطالعه شرکت کردند. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته فردی گردآوری و با استفاده از تحلیل تماتیک مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته‌ها هشت تم را شناسایی کردند: آموزش فراگیر به‌مثابه برابری و تعلق، راهبردهای تدریس انعطاف‌پذیر و تمایز یافته، حمایت همسالان و مشارکت معنادار، مدیریت هیجانی و رفتاری، آموزش رسمی محدود و یادگیری تجربی، همکاری با والدین و کارکنان مدرسه، چالش‌های منابع، زمان و مدیریت کلاس، و تجارب مثبت موفقیت و فراگیری دانش‌آموزان. معلمان اشاره کردند که آموزش فراگیر مستلزم صبر، سازگاری، همکاری، یادگیری مستمر و فرصت‌های معنادار برای مشارکت دانش‌آموزان است. یافته‌ها همچنین نشان می‌دهد که فراگیری مؤثر فراتر از تلاش‌های فردی معلمان بوده و به توسعه حرفه‌ای، منابع کافی، حمایت‌های مشارکتی، پایش نظام‌مند و فرهنگ حمایتی کلاس نیازمند است. بر اساس یافته‌ها، چارچوب حمایت و توسعه کلاس فراگیر (ICSD) برای ارتقای ظرفیت معلمان، همکاری ذی‌نفعان، منابع کلاسی، مشارکت دانش‌آموزمحور، پایش و ارزیابی و فرهنگ کلاس فراگیر پیشنهاد شد. این پژوهش بر اهمیت حمایت هماهنگ در سطح مدرسه برای تقویت شیوه‌های آموزش فراگیر و بهبود تجارب دانش‌آموزان با نیازهای ویژه در محیط‌های مدارس عادی تأکید می‌کند.

This qualitative phenomenological study explored the motivations and challenges of Filipino science teachers in selected schools in the Central Region of Thailand. It sought to understand the factors driving their decision to teach abroad and the obstacles encountered in their professional journey. Using Colaizzi’s descriptive phenomenological method and MAXQDA24 for data analysis, interviews with eight participants revealed five key themes: (1) Personal Motivation and Commitment, including financial stability, professional growth, and cultural pride; (2) Teaching Environment and Support, emphasizing resources, training, and teacher-student relationships; (3) Cultural and Language Adaptation, focusing on linguistic barriers and cultural immersion; (4) Working Environment and Support Systems, including recognition and collaboration; and (5) Teaching and Cultural Challenges, such as limited academic freedom and classroom management. Despite these challenges, participants showed resilience, using creative strategies to succeed in a foreign educational system. The findings highlight the importance of institutional support and cultural adaptation in cross-cultural teaching, providing insights for policymakers and administrators to enhance teacher retention and professional development. This study contributes to understanding the dynamics of international teaching and offers actionable recommendations to support Filipino science teachers in Thailand and similar contexts.

این مطالعه کیفی پدیدارشناختی به بررسی انگیزه‌ها و چالش‌های معلمان علوم فیلیپینی در مدارس منتخب منطقه مرکزی تایلند پرداخت. هدف پژوهش، درک عوامل مؤثر بر تصمیم آنان برای تدریس در خارج از کشور و موانعی بود که در مسیر حرفه‌ای خود با آن مواجه شده‌اند. با بهره‌گیری از روش پدیدارشناسی توصیفی Colaizzi و نرم‌افزار MAXQDA24 برای تحلیل داده‌ها، مصاحبه با هشت شرکت‌کننده پنج مضمون کلیدی را آشکار ساخت: (۱) انگیزه و تعهد شخصی، شامل ثبات مالی، رشد حرفه‌ای و افتخار فرهنگی؛ (۲) محیط تدریس و حمایت، با تأکید بر منابع، آموزش و روابط معلم-دانش‌آموز؛ (۳) سازگاری فرهنگی و زبانی، با تمرکز بر موانع زبانی و غوطه‌وری فرهنگی؛ (۴) محیط کاری و نظام‌های حمایتی، شامل شناسایی و همکاری؛ و (۵) چالش‌های تدریس و فرهنگی، مانند آزادی علمی محدود و مدیریت کلاس. با وجود این چالش‌ها، شرکت‌کنندگان تاب‌آوری نشان دادند و با بهره‌گیری از راهبردهای خلاقانه در نظام آموزشی بیگانه موفق شدند. یافته‌ها بر اهمیت حمایت نهادی و سازگاری فرهنگی در تدریس بین‌فرهنگی تأکید می‌کند و بینش‌هایی برای سیاست‌گذاران و مدیران به منظور ارتقای ماندگاری معلمان و توسعه حرفه‌ای ارائه می‌دهد. این پژوهش به فهم پویایی‌های تدریس بین‌المللی کمک می‌کند و توصیه‌های عملی برای حمایت از معلمان علوم فیلیپینی در تایلند و زمینه‌های مشابه ارائه می‌دهد.

Recent quantitative literature in mathematics education has exposed a critical empirical paradox: neither classroom management nor mastery-oriented instructional practices statistically mediate the relationship between teachers' Pedagogical Content Knowledge (PCK) and secondary student achievement. Because quantitative designs rely on standardized numerical surveys, they frequently treat the interactive classroom environment as a black box, leaving the operational mechanisms behind this statistical breakdown completely unexplained. To address this literature gap, this interpretive qualitative multi-case study investigated the lived experiences of secondary school students within the Kumasi Metropolis of Ghana to explore why traditional structural optimization fails to translate into conceptual understanding. Four distinct public Senior High School mathematics classrooms characterized by highly qualified instructors yet uneven student performance were selected as bounded cases. Data collection was thoroughly triangulated over a two-month period using non-participant classroom observations, four student focus group discussions ( n = 32 ), and four semi-structured teacher interviews. Following an inductive and deductive thematic analysis guided by Self-Determination Theory, the findings revealed that students predominantly experience classroom management as a restrictive mechanism of rigid behavioral control rather than an instructional resource. Although strict behavioral strategies successfully secure classroom silence, they create an atmosphere of intense emotional anxiety that thwarts students' basic psychological needs for autonomy and relatedness. This psychological alienation creates a severe instructional barrier where students become passive spectators who engage in superficial compliance and rote copying rather than the cognitive vulnerability required to master complex mathematical tasks. Consequently, high teacher PCK remains pedagogically locked within a teacher-centered framework because the controlling environment actively thwarts the interactive, communicative discourse necessary for internalizing knowledge. This study concludes that classroom management fails as a statistical mediator because it prioritizes structural containment over genuine cognitive engagement. Based on these findings, it is recommended that the Ministry of Education and the Ghana Education Service restructure professional development to favor autonomy-supportive management frameworks and relational, error-tolerant learning environments.

ادبیات کمی اخیر در آموزش ریاضی یک پارادوکس تجربی مهم را آشکار ساخته است: نه مدیریت کلاس و نه شیوه‌های تدریس مبتنی بر تسلط، رابطه میان دانش محتوایی-تدریسی (PCK) معلمان و پیشرفت دانش‌آموزان متوسطه را به طور آماری میانجی‌گری نمی‌کنند. از آنجا که طرح‌های کمی بر پرسشنامه‌های عددی استاندارد تکیه دارند، اغلب محیط تعاملی کلاس را به مثابه یک جعبه سیاه تلقی می‌کنند و سازوکارهای عملیاتی این گسست آماری را کاملاً توضیح‌ناپذیر باقی می‌گذارند. به منظور رفع این خلأ در ادبیات، این مطالعه کیفی تفسیری چندموردی، تجارب زیسته دانش‌آموزان متوسطه در کلان‌شهر Kumasi در غنا را برای بررسی اینکه چرا بهینه‌سازی ساختاری سنتی به درک مفهومی منجر نمی‌شود، مورد بررسی قرار داد. چهار کلاس ریاضی دبیرستان دولتی با معلمان بسیار واجد شرایط اما عملکرد دانش‌آموزان نامتوازن به عنوان موارد محدود انتخاب شدند. گردآوری داده‌ها طی دو ماه با استفاده از مشاهده غیرمشارکتی کلاس، چهار بحث گروهی متمرکز دانش‌آموزان (n = 32) و چهار مصاحبه نیمه‌ساختاریافته با معلمان به طور کامل مثلث‌بندی شد. بر اساس تحلیل تماتیک استقرایی و قیاسی با راهنمایی نظریه خودتعیین‌گری، یافته‌ها نشان داد که دانش‌آموزان عمدتاً مدیریت کلاس را به عنوان سازوکاری محدودکننده برای کنترل رفتاری سختگیرانه تجربه می‌کنند، نه به عنوان منبعی آموزشی. اگرچه راهبردهای رفتاری سختگیرانه سکوت کلاس را تضمین می‌کند، اما فضایی از اضطراب شدید عاطفی ایجاد می‌کند که نیازهای روان‌شناختی اساسی دانش‌آموزان به خودمختاری و ارتباط را ناکام می‌گذارد. این بیگانگی روان‌شناختی مانعی جدی برای آموزش ایجاد می‌کند که در آن دانش‌آموزان به تماشاگران منفعل بدل می‌شوند و به جای آسیب‌پذیری شناختی لازم برای تسلط بر وظایف پیچیده ریاضی، صرفاً به تبعیت سطحی و رونویسی طوطی‌وار می‌پردازند. در نتیجه، دانش محتوایی-تدریسی بالای معلم در چارچوبی معلم‌محور محبوس می‌ماند، زیرا محیط کنترل‌کننده به طور فعال گفتمان تعاملی و ارتباطی لازم برای درونی‌سازی دانش را ناکام می‌گذارد. این مطالعه نتیجه می‌گیرد که مدیریت کلاس به عنوان میانجی آماری شکست می‌خورد، زیرا مهار ساختاری را بر درگیری شناختی اصیل ترجیح می‌دهد. بر اساس این یافته‌ها، توصیه می‌شود وزارت آموزش و خدمات آموزش غنا توسعه حرفه‌ای را به سوی چارچوب‌های مدیریت حمایت‌کننده از خودمختاری و محیط‌های یادگیری رابطه‌محور و خطاپذیر بازسازی کنند.

Abstract : This study explored the experiences of multigrade teachers in managing classrooms in a rural elementary school as the basis for the development of Project ELEVATE-MG (Enhancing Learner Engagement and Versatile Approaches in Teaching for Effective Multigrade Education). This study employed an action research design to describe the classroom management experiences and needs of multigrade teachers and develop a context-responsive intervention. Data was gathered from three multigrade teachers and one school head through interviews and a post-intervention Google Form survey. Thematic analysis was used to analyze the experiences of the participants, while descriptive-narrative analysis describes participants’ feedback on the intervention. Findings revealed challenges involving instructional complexity, learner behavior, low engagement and participation, and curriculum implementation. Teachers employed strategies such as jump-jump, differentiated instruction, peer teaching, and individualized instruction to address learners’ varied needs. They also utilized flexible classroom management styles and utilized available resources and technology. The findings further indicated that teachers identified continuing needs for strategies, instructional resources, and professional support in managing the classroom. These identified needs informed the development of Project ELEVATE-MG through a LAC session focusing on learner engagement strategies and classroom management practices. Participants described the intervention as practical, relevant, and applicable to their teaching context, reporting increased confidence, enhanced classroom management, and instructional practices. The study recommends sustained professional development, mentoring, and LAC sessions to support multigrade teachers in addressing the classroom management and instructional challenges.

چکیده: این پژوهش به بررسی تجربیات معلمان کلاس‌های چندپایه در مدیریت کلاس‌های درس در یک مدرسه ابتدایی روستایی به‌عنوان مبنایی برای توسعه پروژه ELEVATE-MG (افزایش مشارکت یادگیرندگان و رویکردهای متنوع در آموزش برای آموزش مؤثر چندپایه) می‌پردازد. این مطالعه با بهره‌گیری از طرح پژوهش اقدام‌پژوهی به توصیف تجربیات و نیازهای معلمان چندپایه در مدیریت کلاس و توسعه یک مداخله متناسب با زمینه پرداخت. داده‌ها از طریق مصاحبه با سه معلم چندپایه و یک مدیر مدرسه و همچنین پرسشنامه Google Form پس از مداخله گردآوری شد. برای تحلیل تجربیات شرکت‌کنندگان از تحلیل تماتیک و برای توصیف بازخورد شرکت‌کنندگان نسبت به مداخله از تحلیل توصیفی-روایی استفاده شد. یافته‌ها چالش‌هایی از جمله پیچیدگی آموزشی، رفتار یادگیرندگان، مشارکت و درگیری پایین و اجرای برنامه درسی را نشان داد. معلمان برای پاسخ به نیازهای متنوع یادگیرندگان از راهبردهایی مانند jump-jump، آموزش تفکیکی، آموزش همسالان و آموزش فردی استفاده کردند. همچنین از سبک‌های مدیریت کلاس انعطاف‌پذیر و منابع و فناوری‌های موجود بهره بردند. یافته‌ها همچنین نشان داد که معلمان نیازهای مستمری برای راهبردها، منابع آموزشی و حمایت حرفه‌ای در مدیریت کلاس شناسایی کردند. این نیازها توسعه پروژه ELEVATE-MG را از طریق یک جلسه LAC با تمرکز بر راهبردهای افزایش مشارکت یادگیرندگان و شیوه‌های مدیریت کلاس هدایت کرد. شرکت‌کنندگان مداخله را عملی، مرتبط و قابل اجرا در زمینه تدریس خود توصیف کردند و افزایش اعتماد به نفس، بهبود مدیریت کلاس و شیوه‌های آموزشی را گزارش دادند. مطالعه توصیه می‌کند که توسعه حرفه‌ای مستمر، مشاوره و جلسات LAC برای حمایت از معلمان چندپایه در مواجهه با چالش‌های مدیریت کلاس و آموزش ادامه یابد.

This study examines the management of the Teacher Competency Improvement Program at UPT SMA Negeri 10 Jeneponto, describing the processes of planning, organizing, implementing, and supervising/evaluating, as well as identifying the supporting and inhibiting factors in its implementation. This study employed a qualitative approach with a descriptive research design. The research informants consisted of the principal and teachers. Data were collected through observation, interviews, and documentation. Data analysis techniques included data reduction, data presentation, and conclusion drawing, while data validity was ensured through source and technique triangulation. The results showed that the management of the Teacher Competency Improvement Program at UPT SMA Negeri 10 Jeneponto was carried out through the four management functions proposed by George R. Terry, namely planning, organizing, implementing, and supervising/evaluating. Planning was conducted by identifying teachers' competency needs based on learning conditions, supervision results, and professional development needs, adjusted to the school's programs and available resources. Organizing was carried out through assigning teachers according to their areas of expertise, coordination, teacher involvement, and facilitation of participation in professional development programs. Implementation was conducted through the Teacher Professional Education Program (PPG), Subject Teachers' Working Groups (MGMP), training, workshops, and the utilization of digital technology, which resulted in positive changes in teaching practices, such as the use of more varied teaching methods and media and improved classroom management. Supervision/evaluation was conducted through academic supervision, Teacher Performance Assessment (PKG), classroom observation, and evaluation of teachers' competency development as a basis for mentoring and further program development. Supporting factors included support from the school and the Education Office, teacher participation, and the involvement of MGMP, while inhibiting factors included limited budgets and inadequate facilities and infrastructure, particularly technological devices, internet access, and training facilities. To address these challenges, the school implemented priority-setting and optimized the available resources. Thus, the management of the program has been implemented systematically and continuously, although it has not yet been fully optimal due to resource limitations.

این پژوهش به بررسی مدیریت برنامه ارتقاء شایستگی معلمان در UPT SMA Negeri 10 Jeneponto می‌پردازد و فرآیندهای برنامه‌ریزی، سازماندهی، اجرا و نظارت/ارزشیابی را توصیف می‌کند و همچنین عوامل حمایتی و بازدارنده در اجرای آن را شناسایی می‌نماید. این پژوهش با رویکرد کیفی و طرح پژوهش توصیفی انجام شده است. مشارکت‌کنندگان پژوهش شامل مدیر مدرسه و معلمان بودند. داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه و اسناد جمع‌آوری شدند. تکنیک‌های تحلیل داده شامل کاهش داده، ارائه داده و نتیجه‌گیری بود و روایی داده‌ها از طریق مثلث‌سازی منبع و روش تضمین شد. نتایج نشان داد که مدیریت برنامه ارتقاء شایستگی معلمان در UPT SMA Negeri 10 Jeneponto از طریق چهار وظیفه مدیریتی پیشنهادی George R. Terry، یعنی برنامه‌ریزی، سازماندهی، اجرا و نظارت/ارزشیابی انجام می‌شود. برنامه‌ریزی با شناسایی نیازهای شایستگی معلمان بر اساس شرایط یادگیری، نتایج نظارت و نیازهای توسعه حرفه‌ای، متناسب با برنامه‌های مدرسه و منابع موجود صورت گرفت. سازماندهی از طریق تخصیص معلمان بر اساس حوزه تخصصی، هماهنگی، مشارکت معلمان و تسهیل حضور در برنامه‌های توسعه حرفه‌ای انجام شد. اجرا از طریق برنامه آموزش حرفه‌ای معلمان (PPG)، گروه‌های کاری معلمان موضوعی (MGMP)، آموزش، کارگاه‌ها و بهره‌گیری از فناوری دیجیتال انجام شد که منجر به تغییرات مثبت در شیوه‌های تدریس، مانند استفاده از روش‌ها و رسانه‌های متنوع‌تر و بهبود مدیریت کلاس گردید. نظارت/ارزشیابی از طریق نظارت آموزشی، ارزیابی عملکرد معلمان (PKG)، مشاهده کلاس و ارزیابی توسعه شایستگی معلمان به عنوان مبنایی برای مشاوره و توسعه بیشتر برنامه انجام شد. عوامل حمایتی شامل حمایت مدرسه و اداره آموزش، مشارکت معلمان و مشارکت MGMP بود، در حالی که عوامل بازدارنده شامل محدودیت بودجه و ناکافی بودن امکانات و زیرساخت‌ها، به ویژه تجهیزات فناوری، دسترسی به اینترنت و امکانات آموزشی بود. برای مقابله با این چالش‌ها، مدرسه اولویت‌بندی و بهینه‌سازی منابع موجود را اجرا کرد. بنابراین، مدیریت برنامه به صورت نظام‌مند و مستمر اجرا شده است، هرچند به دلیل محدودیت منابع هنوز به طور کامل بهینه نشده است.

This study determined the impact of classroom management techniques on the academic performance of Grade 6 learners in public elementary schools in San Fabian, District II, Division of Pangasinan II during School Year 2024–2025. Specifically, it examined the level of impact of teacher-centered, student-centered, acceptance, assertive, behavior modification, and success classroom management techniques; determined whether there was a significant difference between the perceptions of teachers and school heads; identified the problems encountered by teachers; and proposed a plan of action to improve classroom management. The study employed a descriptive research design using a questionnaire as the primary data-gathering instrument. The respondents consisted of forty-six (46) Grade 6 teachers and fifteen (15) school heads from fifteen (15) public elementary schools. Findings revealed that the different classroom management techniques had a high level of impact on the academic performance of Grade 6 learners. No significant difference was found between the perceptions of teachers and school heads, indicating that their perceptions were generally similar. The most serious problems encountered by teachers included difficulty in integrating learning competencies, difficulty in using appropriate instructional strategies for multilevel groups, and learner absenteeism. Based on the findings, a plan of action was designed to improve the implementation of classroom management techniques and support the academic performance of Grade 6 learners.

این پژوهش تأثیر فنون مدیریت کلاس را بر عملکرد تحصیلی دانش‌آموزان پایه ششم در مدارس ابتدایی دولتی منطقه دوم سن فابیان، ناحیه دوم پانگاسینان در سال تحصیلی ۲۰۲۴–۲۰۲۵ تعیین کرد. به طور خاص، سطح تأثیر فنون مدیریت کلاس معلم‌محور، دانش‌آموزمحور، پذیرشی، قاطعانه، اصلاح رفتار و موفقیت را بررسی نمود؛ وجود تفاوت معنادار بین ادراکات معلمان و مدیران مدارس را تعیین کرد؛ مشکلاتی که معلمان با آن مواجه بودند را شناسایی نمود؛ و برنامه عملی برای بهبود مدیریت کلاس پیشنهاد داد. این پژوهش از طرح پژوهش توصیفی با استفاده از پرسشنامه به عنوان ابزار اصلی گردآوری داده‌ها بهره برد. پاسخ‌دهندگان شامل چهل‌وشش (۴۶) معلم پایه ششم و پانزده (۱۵) مدیر مدرسه از پانزده (۱۵) مدرسه ابتدایی دولتی بودند. یافته‌ها نشان داد که فنون مختلف مدیریت کلاس تأثیر بالایی بر عملکرد تحصیلی دانش‌آموزان پایه ششم دارند. تفاوت معناداری بین ادراکات معلمان و مدیران مدارس مشاهده نشد و این امر نشان‌دهنده شباهت کلی دیدگاه‌های آنان بود. جدی‌ترین مشکلات گزارش‌شده توسط معلمان شامل دشواری در ادغام شایستگی‌های یادگیری، دشواری در استفاده از راهبردهای آموزشی مناسب برای گروه‌های چندسطحی و غیبت دانش‌آموزان بود. بر اساس یافته‌ها، برنامه عملی برای بهبود اجرای فنون مدیریت کلاس و حمایت از عملکرد تحصیلی دانش‌آموزان پایه ششم طراحی شد.

Large class sizes pose significant challenges to the quality of teaching and learning, although previous studies have examined the effects of large class sizes on teaching and learning outcomes, relatively few studies have been given to the pedagogical strategies that can mitigate these challenges and enhance educational quality. This study therefore investigated the effects of large class sizes on the quality of teaching and learning and explored pedagogical strategies that can be employed to improve instructional effectiveness in such contexts. Two research questions were formulated to guide the study:(1) What are the challenges faced by teachers in handling large class sizes and their effects? (2) What pedagogies could be employed to improve the quality of teaching and learning in large classes? A qualitative research method was employed, and a purposive sampling approach was used to arrive at 38 respondents. Primary data were gathered through focus group discussions and personal interviews. The findings highlighted significant issues faced by teachers, such as difficulties in providing individualised attention, proper assessments, several assignments, timely feedback, and good classroom control and management. These challenges hinder academic progress and contribute to poor student performance. To address these issues and enhance the quality of teaching and learning, the findings further revealed several strategies, including peer teaching and marking, group studies, collaborative teaching, field trips, and the use of projectors. The study also emphasises the importance of professional development training programs for in-service teachers to improve their teaching methodologies and confidence in managing large classes. The study concludes that these methods reduce teacher workload and improve the overall learning experience. The study recommends that the Ghana Education Service should encourage teachers to employ these teaching strategies in large classes to improve the quality of teaching and learning.

کلاس‌های پرجمعیت چالش‌های قابل توجهی برای کیفیت آموزش و یادگیری ایجاد می‌کنند. اگرچه پژوهش‌های پیشین به بررسی اثرات کلاس‌های پرجمعیت بر پیامدهای آموزش و یادگیری پرداخته‌اند، اما مطالعات نسبتاً اندکی به راهبردهای آموزشی که می‌توانند این چالش‌ها را کاهش داده و کیفیت آموزشی را ارتقا دهند، اختصاص یافته است. بنابراین، این پژوهش به بررسی اثرات کلاس‌های پرجمعیت بر کیفیت آموزش و یادگیری پرداخته و راهبردهای آموزشی قابل استفاده برای بهبود اثربخشی تدریس در چنین زمینه‌هایی را مورد بررسی قرار داده است. دو سؤال پژوهشی برای هدایت مطالعه تدوین شد: (۱) چالش‌هایی که معلمان در مدیریت کلاس‌های پرجمعیت با آن مواجه هستند و اثرات آن‌ها چیست؟ (۲) چه روش‌های آموزشی می‌توانند برای بهبود کیفیت آموزش و یادگیری در کلاس‌های پرجمعیت به کار گرفته شوند؟ این پژوهش از روش کیفی بهره برد و با استفاده از نمونه‌گیری هدفمند، ۳۸ نفر به عنوان پاسخ‌دهنده انتخاب شدند. داده‌های اولیه از طریق بحث‌های گروهی متمرکز و مصاحبه‌های فردی گردآوری شد. یافته‌ها مسائل مهمی را که معلمان با آن مواجه هستند، از جمله دشواری در ارائه توجه فردی، ارزیابی مناسب، تکالیف متعدد، بازخورد به موقع و کنترل و مدیریت مطلوب کلاس را برجسته ساخت. این چالش‌ها پیشرفت تحصیلی را مختل کرده و به عملکرد ضعیف دانش‌آموزان منجر می‌شوند. برای رفع این مسائل و ارتقای کیفیت آموزش و یادگیری، یافته‌ها راهبردهای متعددی از جمله آموزش و تصحیح همتایان، مطالعات گروهی، تدریس مشارکتی، بازدیدهای میدانی و استفاده از پروژکتور را نشان دادند. همچنین پژوهش بر اهمیت برنامه‌های آموزش حرفه‌ای برای معلمان شاغل جهت بهبود روش‌های تدریس و افزایش اعتماد به نفس در مدیریت کلاس‌های پرجمعیت تأکید می‌کند. نتیجه‌گیری پژوهش آن است که این روش‌ها بار کاری معلمان را کاهش داده و تجربه کلی یادگیری را بهبود می‌بخشند. پژوهش توصیه می‌کند که سرویس آموزش غنا معلمان را به استفاده از این راهبردهای تدریس در کلاس‌های پرجمعیت برای ارتقای کیفیت آموزش و یادگیری تشویق کند.

Many teachers feel unprepared to meet the challenges childhood trauma presents in classrooms. Using a convergent parallel design, we explored the results of several interventions designed to help preservice teachers (PSTs) understand and apply trauma-informed instruction principles and strategies during student teaching. Qualitative findings included a growth in confidence for PSTs who participated in the interventions. Using the Teacher Sense of Efficacy Scale, quantitative results showed a modest change in efficacy in classroom management and student engagement. Although some participants attributed this change to the interventions, the relationship between their growth and the interventions is inconclusive, suggesting a need for large-scale mixed-methods studies that employ random sampling.

بسیاری از معلمان احساس می‌کنند برای مواجهه با چالش‌های ناشی از تروما در کودکی در کلاس‌های درس آمادگی کافی ندارند. با استفاده از طرح همگرای موازی، نتایج چندین مداخله که با هدف کمک به معلمان پیش‌خدمت (PSTs) برای درک و به‌کارگیری اصول و راهبردهای آموزش مبتنی بر آگاهی از تروما در طول تدریس دانشجویی طراحی شده بودند، مورد بررسی قرار گرفت. یافته‌های کیفی شامل افزایش اعتماد به نفس در معلمان پیش‌خدمتی بود که در این مداخلات شرکت کردند. با استفاده از مقیاس Teacher Sense of Efficacy، نتایج کمی نشان‌دهنده تغییر اندکی در اثربخشی مدیریت کلاس و مشارکت دانش‌آموزان بود. اگرچه برخی شرکت‌کنندگان این تغییر را به مداخلات نسبت دادند، اما رابطه بین رشد آن‌ها و مداخلات قطعی نیست و این امر نشان‌دهنده نیاز به پژوهش‌های ترکیبی در مقیاس وسیع با استفاده از نمونه‌گیری تصادفی است.

Teacher self-efficacy influences instructional quality, classroom management, and student outcomes, and has direct implications for school psychologists who design and deliver teacher support systems. This study examined whether hours of professional development (PD) in classroom and behavior management and years of teaching experience predict overall teacher self-efficacy and its three domains: student engagement, instructional strategies, and classroom management. Participants were 194 K–12 teachers from urban, suburban, and rural districts in the Midwest, United States of America. Self-efficacy was measured using the Teachers’ Sense of Efficacy Scale. Hierarchical regression analyses showed that PD hours did not significantly predict any self-efficacy domain whereas years of teaching experience predicted overall self-efficacy, as well as instructional strategies and classroom management efficacy. These findings suggest that the quantity of PD alone may not be sufficient to strengthen efficacy beliefs. For school psychologists, the results highlight the importance of designing PD that is ongoing, collaborative, and targeted to specific skill areas. Recommendations for tailoring PD to different career stages and for integrating self-efficacy support into teacher retention strategies are discussed.

خودکارآمدی معلمان بر کیفیت تدریس، مدیریت کلاس درس و پیامدهای دانش‌آموزان تأثیر می‌گذارد و پیامدهای مستقیمی برای روان‌شناسان مدرسه که نظام‌های حمایتی معلمان را طراحی و اجرا می‌کنند، دارد. این مطالعه بررسی کرد که آیا ساعات توسعه حرفه‌ای (PD) در مدیریت کلاس و رفتار و سال‌های تجربه تدریس، خودکارآمدی کلی معلمان و سه حوزه آن یعنی درگیری دانش‌آموز، راهبردهای تدریس و مدیریت کلاس را پیش‌بینی می‌کند یا خیر. شرکت‌کنندگان شامل ۱۹۴ معلم K–12 از مناطق شهری، حومه و روستایی در ایالت‌های غرب میانه ایالات متحده آمریکا بودند. خودکارآمدی با استفاده از مقیاس Teachers’ Sense of Efficacy Scale اندازه‌گیری شد. تحلیل‌های رگرسیون سلسله‌مراتبی نشان داد که ساعات PD هیچ‌یک از حوزه‌های خودکارآمدی را به طور معناداری پیش‌بینی نکرد، در حالی که سال‌های تجربه تدریس، خودکارآمدی کلی و همچنین خودکارآمدی در راهبردهای تدریس و مدیریت کلاس را پیش‌بینی کرد. این یافته‌ها نشان می‌دهد که صرفاً میزان PD ممکن است برای تقویت باورهای خودکارآمدی کافی نباشد. برای روان‌شناسان مدرسه، نتایج بر اهمیت طراحی PD مستمر، مشارکتی و هدفمند بر حوزه‌های مهارتی خاص تأکید دارد. توصیه‌هایی برای تطبیق PD با مراحل مختلف شغلی و ادغام حمایت از خودکارآمدی در راهبردهای نگهداشت معلمان مورد بحث قرار گرفته است.