Children's behaviour and social adjustment within the classroom are important considerations. Behaviour can refer to how a pupil engages with learning tasks, follows instructions, works with others and interacts within the classroom. Social adjustment can relate to how children feel they fit in, build friendships, communicate effectively and feel included. Although behaviour and social adjustment are two distinct areas, they will be influenced by each other. This conceptual article will discuss the relationship between behaviour and social adjustment for upper primary school students. Using theories such as ecological systems, social learning and sociocultural. School engagement, friendships and school belonging will also be discussed. It is important to consider how behaviour should be seen as more than just an individual trait. Family factors, teaching style, peer relationships, individual differences and school factors can influence how a pupil behaves. A strength based approach to children's behaviour and social adjustment will be advocated. The article will conclude with key implications for classroom settings and recommendations for future research. Future research should be culturally aware, developmentally appropriate and ethical. This article is theoretical and will not give any findings.
Social media use among young people has been associated with body dissatisfaction due to exposure to hegemonic beauty standards. This study examined the effect of hegemonic beauty content on body dissatisfaction among Indonesian adults. A true experiment with a pretest-posttest control group design involved 40 participants (20 females and 20 males) aged 18–25 years. Repeated-measures ANOVA showed no significant difference in body dissatisfaction between the experimental and control groups (p = .335). The control group had a higher mean score (44.770) than the experimental group (31.681), although the difference was not statistically significant. These findings indicate that brief exposure to body diversity content did not significantly affect body dissatisfaction. This result may reflect limited exposure duration and participants’ prior experiences with beauty standards. Future research should examine longer exposure periods using naturalistic longitudinal designs that account for individual differences and cultural context in social media use and body image.
ABSTRACT The Merdeka Belajar Kampus Merdeka (MBKM) program provides learning experiences that require students to adapt, learn from experience, and develop innovative ideas. Individual differences in personality may be associated with variations in these abilities, making further investigation of personality dimensions necessary. This study aimed to analyze the role of the five Big Five personality dimensions in predicting learning agility and innovative behavior among MBKM participants. A quantitative approach with a cross-sectional correlational design was employed, involving 303 students who were currently participating in or had previously participated in MBKM activities. Participants were selected using a non-probability sampling technique. Data were collected through self-report questionnaires and analyzed using Confirmatory Factor Analysis (CFA) and multivariate regression with Mplus 8.4. The results indicated that openness to experience was the strongest positive predictor of innovative behavior (β = 0.422; p < 0.001) and learning agility (β = 0.361; p < 0.001). Conscientiousness and extraversion were also positively associated with both outcomes. In contrast, agreeableness was negatively associated with innovative behavior (β = −0.116; p = 0.016) but was not significantly associated with learning agility. Neuroticism showed no significant association with either outcome. These findings highlight the relevance of personality characteristics in understanding variations in student competencies and support the development of adaptive MBKM mentoring programs without using personality profiles as the sole basis for student selection. ABSTRAK Program Merdeka Belajar Kampus Merdeka (MBKM) memberikan pengalaman belajar yang menuntut mahasiswa mampu beradaptasi, memanfaatkan pengalaman, dan mengembangkan gagasan inovatif. Perbedaan karakteristik individu diduga berkaitan dengan variasi kemampuan tersebut, sehingga perlu dikaji melalui dimensi kepribadian. Penelitian ini bertujuan menganalisis peran lima dimensi Big Five personality dalam memprediksi learning agility dan perilaku inovatif mahasiswa peserta MBKM. Penelitian menggunakan pendekatan kuantitatif dengan desain korelasional cross-sectional yang melibatkan 303 mahasiswa yang sedang atau pernah mengikuti kegiatan MBKM. Sampel diperoleh melalui teknik non-probability sampling. Data dikumpulkan menggunakan kuesioner laporan diri dan dianalisis dengan Confirmatory Factor Analysis (CFA) serta regresi multivariat menggunakan Mplus 8.4. Hasil penelitian menunjukkan bahwa openness to experience merupakan prediktor positif terkuat bagi perilaku inovatif (β = 0,422; p < 0,001) dan learning agility (β = 0,361; p < 0,001). Conscientiousness dan extraversion juga berhubungan positif dengan kedua variabel tersebut. Sebaliknya, agreeableness berhubungan negatif dengan perilaku inovatif (β = −0,116; p = 0,016), tetapi tidak signifikan terhadap learning agility. Neuroticism tidak menunjukkan hubungan signifikan dengan kedua variabel. Temuan ini menegaskan relevansi karakteristik kepribadian dalam memahami variasi kompetensi mahasiswa, sekaligus mendukung pengembangan pendampingan MBKM yang adaptif tanpa menjadikan profil kepribadian sebagai dasar tunggal seleksi mahasiswa.
Automotive electrical-system education requires an understanding of circuit principles and component functions, yet evaluations based on class averages can obscure individual differences and assessment limitations. This study examined changes in test performance before and after instruction recorded as problem-based learning in a headlamp and starter-system unit for Grade XI vocational automotive students. A one-group design was used to analyse 34 matched pre-test and post-test scores on a 0-to-100 scale. Descriptive statistics, paired t tests, Wilcoxon signed-rank tests, an exact sign test, standardized mean change, normalized gains, bootstrap confidence intervals, and exploratory analyses of baseline scores and gains were conducted. Mean scores increased from 71.91 to 95.88, representing a gain of 23.97 points. Thirty-two students improved, while two recorded lower post-test scores. All paired-change tests indicated statistically significant differences, with p values below 0.001, and the standardized within-student effect size was 1.09. An inverse association between baseline performance and arithmetic gain requires caution because the measures are mathematically linked. Seventeen students attained the maximum post-test score, indicating substantial ceiling concentration that may limit the assessment's discrimination at higher achievement levels. The results document a large, widespread improvement in recorded scores following the instructional unit. However, the absence of a comparison group prevents causal attribution of the improvement to problem-based learning. Student-level analysis and scrutiny of assessment properties offer a more informative basis for evaluating learning gains in vocational education.
Objective Individual differences in tendencies to approach or avoid physical effort may be relevant to exercise-related psychological and behavioral characteristics. This study examined the psychometric properties of the Chinese Physical Effort Scale (PES) and investigated individual differences in physical-effort approach and avoidance tendencies and their associations with exercise-related psychological and behavioral variables among Chinese university students. Methods Participants were 1,273 students from six universities across eastern, central, and western China. Exploratory and confirmatory factor analyses, reliability and validity analyses, and multigroup confirmatory factor analysis were used to evaluate the factor structure, reliability, validity, and measurement invariance of the Chinese PES. Latent profile analysis identified configurations of physical effort approach and avoidance, and BCH analyses compared profiles on emotion regulation, exercise motivation, and physical activity. Results Factor analyses supported a two-factor structure comprising physical effort approach and avoidance. The scale showed high internal consistency and test–retest reliability, with evidence supporting convergent and discriminant validity and metric and scalar invariance across gender and academic year. Three profiles were identified: Balanced (59.07%), Avoidance-Oriented (14.93%), and Approach-Oriented (26.00%). The Approach-Oriented profile showed higher cognitive reappraisal, expressive suppression, external regulation, introjected regulation, and autonomous regulation, and lower amotivation. It also showed higher total physical activity than the other profiles and higher weekly exercise frequency than the Balanced profile. Conclusion The Chinese PES showed psychometric support among Chinese university students. Distinct configurations of physical effort approach and avoidance were associated with emotion regulation, exercise motivation, and physical activity.
هدف: تفاوتهای فردی در گرایش به رویکرد یا اجتناب از تلاش بدنی ممکن است با ویژگیهای روانشناختی و رفتاری مرتبط با ورزش ارتباط داشته باشد. این پژوهش ویژگیهای روانسنجی مقیاس تلاش بدنی چینی (PES) را بررسی کرده و تفاوتهای فردی در گرایشهای رویکرد و اجتناب از تلاش بدنی و ارتباط آنها با متغیرهای روانشناختی و رفتاری مرتبط با ورزش را در میان دانشجویان دانشگاههای چین مورد مطالعه قرار داد. روشها: شرکتکنندگان شامل ۱۲۷۳ دانشجو از شش دانشگاه در مناطق شرقی، مرکزی و غربی چین بودند. برای ارزیابی ساختار عاملی، پایایی، روایی و ناوری اندازهگیری مقیاس PES چینی، تحلیل عاملی اکتشافی و تأییدی، تحلیلهای پایایی و روایی و تحلیل عاملی تأییدی چندگروهی به کار رفت. تحلیل پروفایل پنهان برای شناسایی الگوهای رویکرد و اجتناب از تلاش بدنی و تحلیلهای BCH برای مقایسه پروفایلها بر اساس تنظیم هیجان، انگیزش ورزشی و فعالیت بدنی استفاده شد. یافتهها: تحلیلهای عاملی ساختار دو عاملی شامل رویکرد و اجتناب از تلاش بدنی را تأیید کردند. مقیاس از انسجام درونی و پایایی بازآزمایی بالایی برخوردار بود و شواهدی از روایی همگرا و واگرا و ناوری متریک و اسکلار در بین جنسیت و سال تحصیلی ارائه شد. سه پروفایل شناسایی شد: متعادل (۵۹/۰۷٪)، گرایش به اجتناب (۱۴/۹۳٪) و گرایش به رویکرد (۲۶/۰۰٪). پروفایل گرایش به رویکرد، بازارزیابی شناختی، سرکوبگری بیانی، تنظیم بیرونی، تنظیم درونفکنیشده و تنظیم خودمختار بالاتر و بیانگیزگی پایینتری را نشان داد. همچنین این پروفایل نسبت به سایر پروفایلها فعالیت بدنی کل و نسبت به پروفایل متعادل، فراوانی هفتگی ورزش بیشتری داشت. نتیجهگیری: مقیاس PES چینی در میان دانشجویان دانشگاههای چین از حمایت روانسنجی برخوردار بود. الگوهای متمایز رویکرد و اجتناب از تلاش بدنی با تنظیم هیجان، انگیزش ورزشی و فعالیت بدنی مرتبط بودند.
Abstract Currently, machine learning technology has been widely used in electroencephalogram (EEG) automatic emotion recognition tasks. However, the non-stationarity, individual differences, and high annotation costs in EEG signals seriously affect the generalization ability of the model. To solve these problems, we propose a new unsupervised domain adaptation framework named EEG-UDAF for EEG emotion recognition. First, we design a dual-view frequency domain feature fusion module that can extract rich EEG signals frequency domain features from two perspectives, differential entropy and power spectral density, and fuse them based on the self-attention mechanism. Second, we propose a spatio-temporal feature extraction module based on graph convolutional network and bidirectional long short-term memory. It can comprehensively consider the spatial topological structure of the brain and the dynamic characteristics of temporal changes between EEG channels to extract complex spatio-temporal features. Third, we use the unsupervised domain adaptation strategy to solve the non-stationarity and individual differences in EEG signals without manual annotation, and introduce a semantic correction mechanism to prevent incorrect class alignment. Experiments based on intra-subject and inter-subject paradigms show that EEG-UDAF can effectively alleviate non-stationarity and individual differences. Moreover, these transferable EEG representations also provide a potential foundation for LLM-augmented multimodal data fusion in large-scale affective computing.
در حال حاضر، فناوری یادگیری ماشین به طور گستردهای در وظایف شناسایی خودکار احساسات مبتنی بر الکتروانسفالوگرام (EEG) مورد استفاده قرار گرفتهاست. با این حال، غیرایستایی، تفاوتهای فردی و هزینههای بالای برچسبگذاری در سیگنالهای EEG به طور جدی توانایی تعمیم مدل را تحت تأثیر قرار میدهد. برای حل این مشکلات، چارچوب جدیدی با نام EEG-UDAF برای شناسایی احساسات مبتنی بر EEG پیشنهاد میکنیم. نخست، یک ماژول همجوشی ویژگیهای حوزه فرکانس با دو نما طراحی کردهایم که میتواند ویژگیهای غنی حوزه فرکانسی سیگنالهای EEG را از دو منظر، آنتروپی تفاضلی و چگالی طیفی توان، استخراج کرده و آنها را بر اساس سازوکار خودتوجهی ادغام کند. دوم، یک ماژول استخراج ویژگیهای فضایی-زمانی مبتنی بر شبکه عصبی کانولوشنی گراف و حافظه کوتاهمدت دوطرفه پیشنهاد میکنیم. این ماژول میتواند ساختار توپولوژیکی فضایی مغز و ویژگیهای پویای تغییرات زمانی بین کانالهای EEG را به طور جامع در نظر گرفته و ویژگیهای پیچیده فضایی-زمانی را استخراج کند. سوم، از راهبرد تطبیق حوزه بدون نظارت برای حل غیرایستایی و تفاوتهای فردی در سیگنالهای EEG بدون نیاز به برچسبگذاری دستی استفاده کرده و سازوکار اصلاح معنایی را برای جلوگیری از همترازی نادرست کلاسها معرفی میکنیم. آزمایشهای مبتنی بر پارادایمهای درونفردی و بینفردی نشان میدهد که EEG-UDAF میتواند به طور مؤثری غیرایستایی و تفاوتهای فردی را کاهش دهد. افزون بر این، این بازنماییهای قابل انتقال EEG همچنین بنیانی بالقوه برای همجوشی دادههای چندوجهی تقویتشده با LLM در محاسبات عاطفی در مقیاس بزرگ فراهم میکند.
The aim of this research is to determine the profiles of students in the Faculty of Sports Sciences according to their levels of recreational anxiety and to examine these profiles in terms of various demographic variables. The study, conducted within the framework of the general survey model, a quantitative research method, included 325 undergraduate students in the research group. Data were collected through a Personal Information Form and a Recreational Anxiety Scale. Hierarchical clustering (Ward’s method) and K-means clustering analysis were used to determine profiles. One-way analysis of variance (ANOVA), chi-square test, and correspondence analysis were used for demographic variables. The findings showed that participants were divided into three different profiles: low, medium, and high recreational anxiety. Low, medium, and high anxiety profiles were determined in all sub-dimensions of recreational anxiety. A significant and low-level relationship was found between age, gender, class level, employment status, and weekly physical activity participation frequency and recreational anxiety profiles. However, a moderate and significant relationship was found between experiencing anxiety in previous recreational activities and current recreational anxiety profiles. Furthermore, it was observed that as the level of self-efficacy in recreational activities increased, recreational anxiety decreased. Consequently, it was determined that recreational anxiety does not exhibit a homogeneous structure among students, that different profiles emerge, and that past recreational experiences and the individual's perception of competence are particularly important in understanding these profiles. The findings indicate that it is important for recreation programs in universities to be planned with the individual differences and past experiences of students in mind.
هدف این پژوهش تعیین پروفایلهای دانشجویان دانشکده علوم ورزشی بر اساس سطوح اضطراب اوقات فراغت آنان و بررسی این پروفایلها از نظر متغیرهای جمعیتشناختی مختلف است. این مطالعه که در چارچوب مدل پیمایش عمومی و به عنوان یک روش پژوهش کمی انجام شده است، شامل ۳۲۵ دانشجوی کارشناسی در گروه پژوهش بود. دادهها از طریق فرم اطلاعات فردی و مقیاس اضطراب اوقات فراغت جمعآوری شد. برای تعیین پروفایلها از خوشهبندی سلسلهمراتبی (روش Ward) و تحلیل خوشهای K-means استفاده شد. برای متغیرهای جمعیتشناختی از تحلیل واریانس یکطرفه (ANOVA)، آزمون کایدو و تحلیل تطابق استفاده گردید. یافتهها نشان داد که شرکتکنندگان به سه پروفایل مختلف تقسیم شدند: اضطراب اوقات فراغت پایین، متوسط و بالا. پروفایلهای اضطراب پایین، متوسط و بالا در تمامی زیرمقیاسهای اضطراب اوقات فراغت تعیین شد. بین سن، جنسیت، سطح کلاس، وضعیت اشتغال و فراوانی مشارکت هفتگی در فعالیتهای بدنی با پروفایلهای اضطراب اوقات فراغت، رابطهای معنادار و در سطح پایین یافت شد. با این حال، بین تجربه اضطراب در فعالیتهای اوقات فراغت قبلی و پروفایلهای فعلی اضطراب اوقات فراغت، رابطهای معنادار و در سطح متوسط مشاهده شد. همچنین مشاهده شد که با افزایش سطح خودکارآمدی در فعالیتهای اوقات فراغت، اضطراب اوقات فراغت کاهش مییابد. در نتیجه، مشخص شد که اضطراب اوقات فراغت در میان دانشجویان ساختاری همگن ندارد، پروفایلهای متفاوتی ظاهر میشود و تجربیات گذشته اوقات فراغت و ادراک شایستگی فرد به طور خاص در فهم این پروفایلها اهمیت دارد. یافتهها نشان میدهد که برنامههای اوقات فراغت در دانشگاهها باید با توجه به تفاوتهای فردی و تجربیات گذشته دانشجویان برنامهریزی شود.
This study aims to analyze the effectiveness of the talaqqi method in shaping the character of students at MIN 4 Tanjung Balai, viewed from the perspective of Tafsir Al-Misbah on QS. Al-Alaq verses 1–5 and QS. Al-Qiyamah verses 16–19. This research uses a descriptive qualitative approach, with primary data obtained through in-depth interviews with Al-Quran teachers and secondary data from a literature study of Tafsir Al-Misbah. The data were analyzed through data reduction, data presentation, and conclusion drawing, combined with a simple thematic interpretation approach. The results show that the talaqqi method, through the stages of modeling, listening, imitating, and repetition, contributes to the development of discipline, patience, responsibility, religiosity, and attentiveness among students, although it still faces challenges related to individual differences in ability and limited instructional time. The study of Tafsir Al-Misbah reinforces these findings, in which the meaning of iqra in QS. Al-Alaq is understood as a process of learning as well as teaching, while the principle of listening before reading without haste in QS. Al-Qiyamah is consistent with the talaqqi procedure. Thus, the talaqqi method has a relevant theological foundation as an effective means of developing students' religious character based on Qur'anic values.
هدف این پژوهش، تحلیل اثربخشی روش تلقی در شکلدهی به شخصیت دانشآموزان مدرسه MIN 4 تانجونگ بالای از منظر تفسیر المیزان بر سوره علق آیات ۱ تا ۵ و سوره قیامه آیات ۱۶ تا ۱۹ است. این پژوهش با رویکرد کیفی توصیفی انجام شده است و دادههای اولیه از طریق مصاحبههای عمیق با معلمان قرآن و دادههای ثانویه از طریق مطالعه کتابخانهای تفسیر المیزان گردآوری شدهاند. دادهها با استفاده از کاهش داده، ارائه داده و نتیجهگیری، همراه با رویکرد تفسیر موضوعی ساده، تحلیل شدند. نتایج نشان میدهد که روش تلقی از طریق مراحل الگوسازی، شنیدن، تقلید و تکرار، در رشد نظم، صبر، مسئولیتپذیری، دینداری و توجه دانشآموزان مؤثر است، هرچند با چالشهایی مانند تفاوتهای فردی در توانایی و محدودیت زمان آموزش مواجه است. مطالعه تفسیر المیزان این یافتهها را تقویت میکند؛ بهگونهای که معنای «اقرأ» در سوره علق به عنوان فرایند یادگیری و آموزش درک میشود و اصل شنیدن پیش از خواندن و پرهیز از شتابزدگی در سوره قیامه با رویه تلقی همراستا است. بنابراین، روش تلقی دارای مبنای الهیاتی مرتبط و ابزاری مؤثر برای پرورش شخصیت دینی دانشآموزان بر اساس ارزشهای قرآنی است.
Background: As the war in Ukraine has become protracted, civilians have been forced to adapt to chronic danger, uncertainty, and repeated military threat. This prospective study examined mental health symptom change during a pivotal six-month period in 2023, encompassing the high hopes surrounding the rise of the Ukrainian counteroffensive and the subsequent disappointment of its stall.Methods: We conducted a two-wave online longitudinal study of 208 Ukrainian civilian adults (80.8% female; mean age 29.4 years) assessed in June 2023 and November 2023. Primary outcomes were generalised anxiety, depression, and somatic symptoms. We further examined whether symptom change was associated with baseline sleep disturbance, trait resilience, and sociodemographic factors. Subjective threat perception, confidence in military success, and objective indicators of military threat were included as contextual variables.Results: Confidence in military success declined significantly across the two waves, while objective indicators of military threat, including artillery attacks and air raid alarms, increased. Subjective threat perception remained stable. Despite this unfavourable context, generalised anxiety, depression, and somatic symptoms decreased on average over time. Individual differences in symptom change were partly associated with baseline characteristics. Higher baseline sleep disturbance predicted smaller reductions in anxiety and depression. Female sex was associated with smaller reduction in depression, and older age with greater reduction in anxiety. Trait resilience and socioeconomic factors were not significantly associated with symptom change.Conclusion: The findings suggest that anxiety, depression, and somatic symptoms may decrease over time even under worsening objective wartime conditions. This pattern is more consistent with partial adaptation under chronic threat than with improvement in external circumstances. Sleep disturbance emerged as a robust predictor of less favourable symptom change, highlighting sleep as a potentially important target for mental health support under prolonged war-related stress.
زمینه: با طولانی شدن جنگ در اوکراین، غیرنظامیان ناچار به سازگاری با خطر مزمن، عدم قطعیت و تهدیدهای نظامی مکرر شدهاند. این مطالعه آیندهنگر به بررسی تغییر علائم سلامت روان در یک دوره ششماهه کلیدی در سال ۲۰۲۳ میپردازد که شامل امیدهای فراوان پیرامون آغاز پاتک اوکراین و ناامیدی متعاقب توقف آن است. روشها: یک مطالعه طولی آنلاین در دو موج با شرکت ۲۰۸ بزرگسال غیرنظامی اوکراینی (۸۰/۸٪ زن؛ میانگین سن ۲۹/۴ سال) که در ژوئن ۲۰۲۳ و نوامبر ۲۰۲۳ ارزیابی شدند، انجام شد. پیامدهای اصلی شامل اضطراب فراگیر، افسردگی و علائم جسمانی بود. همچنین بررسی شد که آیا تغییر علائم با اختلال خواب در خط پایه، ویژگی تابآوری و عوامل جمعیتشناختی مرتبط است یا خیر. ادراک تهدید ذهنی، اطمینان به موفقیت نظامی و شاخصهای عینی تهدید نظامی به عنوان متغیرهای زمینهای لحاظ شدند. یافتهها: اطمینان به موفقیت نظامی به طور معناداری در دو موج کاهش یافت، در حالی که شاخصهای عینی تهدید نظامی، از جمله حملات توپخانهای و آژیرهای حمله هوایی، افزایش یافت. ادراک ذهنی تهدید ثابت ماند. با وجود این شرایط نامطلوب، به طور میانگین، اضطراب فراگیر، افسردگی و علائم جسمانی در طول زمان کاهش یافتند. تفاوتهای فردی در تغییر علائم تا حدی با ویژگیهای خط پایه مرتبط بود. اختلال خواب بالاتر در خط پایه پیشبینیکننده کاهش کمتر در اضطراب و افسردگی بود. جنسیت زن با کاهش کمتر افسردگی و سن بالاتر با کاهش بیشتر اضطراب مرتبط بود. ویژگی تابآوری و عوامل اجتماعی-اقتصادی با تغییر علائم ارتباط معناداری نداشتند. نتیجهگیری: یافتهها نشان میدهد که اضطراب، افسردگی و علائم جسمانی حتی در شرایط عینی رو به وخامت جنگی ممکن است در طول زمان کاهش یابند. این الگو بیشتر با سازگاری نسبی در مواجهه با تهدید مزمن سازگار است تا بهبود شرایط بیرونی. اختلال خواب به عنوان پیشبینیکننده قوی تغییر کمتر مطلوب علائم ظاهر شد و اهمیت خواب را به عنوان هدفی بالقوه برای حمایت سلامت روان در شرایط استرس طولانیمدت مرتبط با جنگ برجسته میکند.
This research proposes a “time–cognition–culture” self-system model to examine whether and under what conditions Future Self-Continuity (FSC) is associated with well-being among Chinese undergraduate students across three studies ( N = 1010). Study 1 experimentally showed that increasing FSC enhanced both Subjective Well-Being (SWB) and Interdependent Happiness (IH). In Study 2, PROCESS analyses showed that Self-Concept Clarity (SCC) moderated the associations between FSC and both well-being outcomes, such that the positive associations were stronger among individuals with higher SCC; however, the corresponding latent-variable interaction for SWB was positive but did not reach conventional statistical significance. Study 3 showed that self-construal qualified the FSC × SCC interaction. The clearest conditional patterns were observed for independent self-construal in relation to SWB and interdependent self-construal in relation to IH. Overall, these findings suggest that the association between FSC and well-being may vary as a function of SCC, with this moderation pattern further qualified by self-construal.
این پژوهش مدل خودسامانهای «زمان–شناخت–فرهنگ» را پیشنهاد میکند تا بررسی کند که آیا و تحت چه شرایطی تداوم خود آینده (FSC) با بهزیستی در میان دانشجویان کارشناسی چینی در سه مطالعه (N = 1010) مرتبط است. مطالعه اول بهصورت آزمایشی نشان داد که افزایش FSC هر دو شاخص بهزیستی ذهنی (SWB) و شادی وابسته به دیگران (IH) را ارتقاء میدهد. در مطالعه دوم، تحلیلهای PROCESS نشان داد که وضوح خودپنداره (SCC) ارتباط بین FSC و هر دو پیامد بهزیستی را تعدیلگری میکند، بهگونهای که این ارتباط مثبت در افرادی با SCC بالاتر قویتر بود؛ با این حال، تعامل متغیر پنهان متناظر برای SWB مثبت بود اما به سطح معناداری آماری متعارف نرسید. مطالعه سوم نشان داد که ساختار خود، تعامل FSC × SCC را مشروط میکند. الگوهای شرطی واضحتر برای ساختار خود مستقل در ارتباط با SWB و ساختار خود وابسته به دیگران در ارتباط با IH مشاهده شد. به طور کلی، این یافتهها نشان میدهد که ارتباط بین FSC و بهزیستی ممکن است تابعی از SCC باشد و این الگوی تعدیلگری نیز توسط ساختار خود بیشتر مشروط میشود.
OBJECTIVE: The present study used the Pairfam longitudinal dataset to examine the effects of Big Five and Dark Triad personality traits on the probability of being single. METHOD: Generalized linear mixed models with a within-between decomposition distinguished stable individual differences (between-person component) from wave-to-wave fluctuations (within-person component). RESULTS: For the Big Five, higher between-person Openness was associated with greater odds of being single, particularly for women, while higher between-person Conscientiousness, Extraversion, and Agreeableness were each associated with lower odds, with the Extraversion effect more pronounced for men. Higher mean Neuroticism was associated with greater odds of being single for men but not for women. For the Dark Triad, higher between-person Machiavellianism was associated with lower odds of being single, while Psychopathy and Narcissistic Admiration were associated with higher odds, the latter particularly for women. Narcissistic Rivalry was a risk factor concentrated among men. Within-person fixed effects were largely non-significant, consistent with the rank-order stability of personality, but significant random slopes indicated substantial heterogeneity across individuals. CONCLUSIONS: The findings indicate that personality predicts singlehood primarily through stable dispositional channels, with selective and heterogeneous contributions from within-person dynamics.
هدف: پژوهش حاضر با استفاده از دادههای طولی Pairfam به بررسی اثرات صفات شخصیتی پنجگانه بزرگ و سهگانه تاریک بر احتمال مجرد بودن پرداخت. روش: مدلهای خطی تعمیمیافته آمیخته با تجزیه درونفردی-برونفردی، تفاوتهای پایدار فردی (مولفه برونفردی) را از نوسانات موج به موج (مولفه درونفردی) متمایز کردند. یافتهها: در مورد پنجگانه بزرگ، برونفردی بالاتر در باز بودن با احتمال بیشتر مجرد بودن همراه بود، بهویژه در زنان، در حالی که برونفردی بالاتر در وظیفهشناسی، برونگرایی و توافقپذیری هر یک با احتمال کمتر مجرد بودن همراه بود و اثر برونگرایی در مردان برجستهتر بود. میانگین بالاتر روانرنجوری با احتمال بیشتر مجرد بودن در مردان، اما نه در زنان، همراه بود. در مورد سهگانه تاریک، برونفردی بالاتر در ماکیاولیسم با احتمال کمتر مجرد بودن همراه بود، در حالی که روانپریشی و تحسین خودشیفته با احتمال بیشتر مجرد بودن مرتبط بودند و دومی بهویژه در زنان مشاهده شد. رقابت خودشیفته به عنوان یک عامل خطر عمدتاً در مردان متمرکز بود. اثرات ثابت درونفردی عمدتاً معنادار نبودند که با ثبات رتبهای شخصیت سازگار است، اما شیبهای تصادفی معنادار نشاندهنده ناهمگونی قابل توجه در میان افراد بود. نتیجهگیری: یافتهها نشان میدهد که شخصیت عمدتاً از طریق کانالهای پایدار صفتی، مجردی را پیشبینی میکند و مشارکتهای انتخابی و ناهمگونی از پویاییهای درونفردی وجود دارد.
Introduction Anorexia nervosa (AN) is more prevalent in women than men, although rates in men are rising. Animal models can provide insight into whether this differential prevalence is rooted in biological mechanisms, but prior studies have yielded conflicting findings. Using the activity-based anorexia (ABA) model, we previously demonstrated that female mice exhibit distinct vulnerable and resilient phenotypes. Here, we use this phenotypic framework to investigate sex differences in ABA susceptibility. Methods We tested young adult male C57BL/6N mice using the same ABA protocol used to test age-matched C57BL/6N females. Individual differences in daily bodyweight, food intake, water intake, and wheel running were analyzed and compared across sexes. Results Males exhibit the same vulnerable and resilient phenotypes as females, with no sex difference in the proportion of mice exhibiting each phenotype or the repertoire of behaviors characterizing them. In both sexes, vulnerable mice exhibit catastrophic weight loss that is associated with excessive light cycle running, while resilient mice exhibit weight stabilization that is associated with adaptive changes in consumption. When food is available, vulnerable mice do not run more than resilient mice, indicating that vulnerability is not characterized by a decision to run instead of eat in either sex. Conclusions Our findings indicate that there are no sex differences in ABA in C57BL/6N mice. The shared behavioral responses to starvation observed across sexes demonstrate that ABA can be used to model adaptive and maladaptive responses to food restriction in men and women.
مقدمه: بیاشتهایی عصبی (AN) در زنان شایعتر از مردان است، هرچند نرخ آن در مردان رو به افزایش است. مدلهای حیوانی میتوانند بینشی درباره اینکه آیا این شیوع متفاوت ریشه در سازوکارهای زیستی دارد یا خیر، ارائه دهند، اما پژوهشهای پیشین یافتههای متناقضی داشتهاند. با استفاده از مدل بیاشتهایی مبتنی بر فعالیت (ABA)، پیشتر نشان دادیم که موشهای ماده فنوتیپهای آسیبپذیر و تابآور متمایزی را نشان میدهند. در این پژوهش، از این چارچوب فنوتیپی برای بررسی تفاوتهای جنسی در آسیبپذیری نسبت به ABA استفاده کردیم. روشها: موشهای نر بالغ جوان نژاد C57BL/6N با همان پروتکل ABA که برای موشهای ماده همسن C57BL/6N به کار رفته بود، آزمون شدند. تفاوتهای فردی در وزن بدن روزانه، مصرف غذا، مصرف آب و دویدن چرخشی تحلیل و بین دو جنس مقایسه شد. یافتهها: موشهای نر همان فنوتیپهای آسیبپذیر و تابآور را مانند موشهای ماده نشان دادند و تفاوت معناداری در نسبت موشهایی که هر فنوتیپ را نشان میدهند یا در الگوی رفتاری مشخصکننده آنها بین دو جنس مشاهده نشد. در هر دو جنس، موشهای آسیبپذیر کاهش وزن فاجعهآمیزی را تجربه کردند که با دویدن بیش از حد در چرخه نوری همراه بود، در حالی که موشهای تابآور تثبیت وزن را نشان دادند که با تغییرات سازگارانه در مصرف همراه بود. زمانی که غذا در دسترس است، موشهای آسیبپذیر بیش از موشهای تابآور نمیدوند، که نشان میدهد آسیبپذیری در هیچیک از دو جنس با تصمیم به دویدن به جای خوردن مشخص نمیشود. نتیجهگیری: یافتههای ما نشان میدهد که در موشهای C57BL/6N تفاوت جنسی در ABA وجود ندارد. پاسخهای رفتاری مشترک به گرسنگی که در هر دو جنس مشاهده شد، نشان میدهد که ABA میتواند برای مدلسازی پاسخهای سازگارانه و ناسازگارانه به محدودیت غذایی در مردان و زنان به کار رود.
Infidelity proneness reflects an individual’s tendency or inclination toward infidelity and is conceptually distinct from enacted infidelity. Although lower romantic relationship quality has been associated with greater infidelity-related intentions, less is known about the intrapersonal characteristics that may condition this association. The present study examined whether self-compassion moderates the association between perceived romantic relationship quality and infidelity proneness. Using a cross-sectional correlational design, data were collected from 384 adults in Türkiye aged 18–68 years ( M = 31.04, SD = 9.40). Participants completed measures of perceived romantic relationship quality, self-compassion, and infidelity proneness. Moderation analysis was conducted using PROCESS Model 1, adjusting for gender, age, and relationship duration. Perceived romantic relationship quality was negatively associated with infidelity proneness ( r = −0.614, p < 0.001), as was self-compassion ( r = −0.251, p < 0.001). Self-compassion significantly moderated the association between perceived romantic relationship quality and infidelity proneness ( b = 0.062, SE = 0.015, p < 0.001), accounting for an additional 2.2% of the variance. The negative association between relationship quality and infidelity proneness was significant at low, mean, and high levels of self-compassion but became progressively weaker as self-compassion increased. At lower levels of relationship quality, higher self-compassion corresponded to lower predicted infidelity proneness; however, this pattern was not uniform across the full range of relationship quality. These findings suggest that self-compassion may be relevant to understanding individual differences in how relational evaluations are associated with infidelity-related tendencies, while cautioning against interpreting self-compassion as uniformly protective. From a clinical perspective, the findings support considering both perceptions of relationship quality and intrapersonal regulation when assessing infidelity-related concerns in individual and couple contexts, while longitudinal research is needed before causal or intervention-related conclusions can be drawn.
گرایش به خیانت بازتابدهنده تمایل یا گرایش فرد به خیانت است و از لحاظ مفهومی با خیانت انجامشده متمایز است. اگرچه کیفیت پایینتر رابطه عاشقانه با نیتهای مرتبط با خیانت بیشتر همراه بوده است، اما درباره ویژگیهای درونفردی که ممکن است این ارتباط را مشروط کنند، اطلاعات کمتری وجود دارد. مطالعه حاضر بررسی کرد که آیا شفقت به خود نقش تعدیلگری در ارتباط بین کیفیت ادراکشده رابطه عاشقانه و گرایش به خیانت ایفا میکند یا خیر. با استفاده از طرح همبستگی مقطعی، دادهها از ۳۸۴ بزرگسال در ترکیه در بازه سنی ۱۸ تا ۶۸ سال (میانگین = ۳۱٫۰۴، انحراف معیار = ۹٫۴۰) جمعآوری شد. شرکتکنندگان مقیاسهایی از کیفیت ادراکشده رابطه عاشقانه، شفقت به خود و گرایش به خیانت را تکمیل کردند. تحلیل تعدیلگری با استفاده از مدل ۱ PROCESS و با کنترل جنسیت، سن و مدت رابطه انجام شد. کیفیت ادراکشده رابطه عاشقانه با گرایش به خیانت رابطه منفی داشت (r = −۰٫۶۱۴، p < ۰٫۰۰۱)، همانند شفقت به خود (r = −۰٫۲۵۱، p < ۰٫۰۰۱). شفقت به خود به طور معناداری نقش تعدیلگری در ارتباط بین کیفیت ادراکشده رابطه عاشقانه و گرایش به خیانت ایفا کرد (b = ۰٫۰۶۲، SE = ۰٫۰۱۵، p < ۰٫۰۰۱) و ۲٫۲٪ اضافی از واریانس را تبیین نمود. ارتباط منفی بین کیفیت رابطه و گرایش به خیانت در سطوح پایین، متوسط و بالای شفقت به خود معنادار بود اما با افزایش شفقت به خود، این ارتباط به تدریج ضعیفتر شد. در سطوح پایینتر کیفیت رابطه، شفقت به خود بالاتر با گرایش پیشبینیشده کمتر به خیانت همراه بود؛ با این حال، این الگو در سراسر دامنه کامل کیفیت رابطه یکسان نبود. این یافتهها نشان میدهند که شفقت به خود ممکن است برای درک تفاوتهای فردی در نحوه ارتباط ارزیابیهای رابطهای با گرایشهای مرتبط با خیانت اهمیت داشته باشد، در حالی که باید از تفسیر شفقت به خود به عنوان یک عامل محافظتی یکسان پرهیز کرد. از منظر بالینی، یافتهها بر اهمیت توجه به هر دو ادراک کیفیت رابطه و تنظیم درونفردی هنگام ارزیابی نگرانیهای مرتبط با خیانت در زمینههای فردی و زوجی تأکید دارند، در حالی که پژوهشهای طولی برای نتیجهگیریهای علّی یا مداخلاتی مورد نیاز است.
Understanding how personal values shape preference formation is a central concern in personality and social psychology, and increasingly relevant to tourism research. This study examines how openness to change (self-direction, stimulation, and hedonism) and conservation values (conformity, tradition, and security) are associated with preferences for novelty and familiarity in vacation experiences. Unlike prior variable-centered studies, this research adopts a person-centered approach to identify profiles based on within-person value structures. Using latent profile analysis on data from 498 US tourists, we identified four distinct value profiles: Tradition-focused, Stimulation-focused, Strong, and Weak. The Tradition-focused profile aligns with conservation values, favoring familiar experiences, while the Stimulation-focused profile, aligned with openness to change, favors novel experiences. The Strong profile places high importance on both openness to change and conservation values, showing the most balanced preference for new and familiar elements among the four profiles. The Weak profile places low importance on all values, reflecting flexible vacation preferences. These findings challenge the traditional dichotomy of novelty and familiarity, demonstrating that individuals can simultaneously hold preferences for both. By showing that openness to change and conservation values can be jointly important within individuals, this study extends the theoretical understanding of compatible and conflicting values and contributes to person-centered research on individual differences. Applied to tourism, these insights offer practical implications for tailoring vacation experiences to diverse value profiles.
درک چگونگی تأثیر ارزشهای فردی بر شکلگیری ترجیحات، یکی از دغدغههای اصلی در روانشناسی شخصیت و اجتماعی است و به طور فزایندهای در پژوهشهای گردشگری اهمیت یافته است. این مطالعه بررسی میکند که چگونه ارزشهای گشودگی نسبت به تغییر (خودراهبری، تحریک و لذتگرایی) و ارزشهای حفظ (همنوایی، سنت و امنیت) با ترجیحات برای نوآوری و آشنایی در تجارب تعطیلات مرتبط هستند. برخلاف مطالعات پیشین با رویکرد متغیرمحور، این پژوهش رویکرد فردمحور را اتخاذ کرده است تا با تحلیل ساختارهای ارزشی درونفردی، پروفایلهایی را شناسایی کند. با استفاده از تحلیل پروفایل نهفته بر دادههای ۴۹۸ گردشگر آمریکایی، چهار پروفایل ارزشی متمایز شناسایی شد: تمرکز بر سنت، تمرکز بر تحریک، قوی و ضعیف. پروفایل تمرکز بر سنت با ارزشهای حفظ همسو بوده و تجارب آشنا را ترجیح میدهد، در حالی که پروفایل تمرکز بر تحریک که با گشودگی نسبت به تغییر همراستا است، تجارب نو را ترجیح میدهد. پروفایل قوی، هم به ارزشهای گشودگی نسبت به تغییر و هم به ارزشهای حفظ اهمیت بالایی میدهد و متعادلترین ترجیح را برای عناصر جدید و آشنا در میان چهار پروفایل نشان میدهد. پروفایل ضعیف اهمیت اندکی برای همه ارزشها قائل است و ترجیحات تعطیلاتی انعطافپذیر را منعکس میکند. این یافتهها دوگانگی سنتی نوآوری و آشنایی را به چالش میکشد و نشان میدهد که افراد میتوانند همزمان ترجیحاتی برای هر دو داشته باشند. با نشان دادن اینکه ارزشهای گشودگی نسبت به تغییر و حفظ میتوانند به طور مشترک درون افراد اهمیت داشته باشند، این مطالعه فهم نظری از ارزشهای سازگار و متعارض را گسترش داده و به پژوهشهای فردمحور درباره تفاوتهای فردی کمک میکند. در کاربرد گردشگری، این بینشها پیامدهای عملی برای متناسبسازی تجارب تعطیلات با پروفایلهای ارزشی متنوع ارائه میدهد.
Abstract Wildlife in cities is often perceived as ‘out of place’ because urban environments are considered human territory. This can lead to stronger negative emotional responses than encounters in natural habitats. A representative sample of adults (n = 500) rated pictures of snakes in urban versus natural environments on five dimensions: positivity, negativity, disgust, threat and approach. We tested contextual differences and the moderating roles of nature-relatedness, disgust propensity/sensitivity and snake fear while controlling for anxiety and depressive symptoms. The emotional appraisal of snakes depicted in urban environments was found to be less positive and more negative, disgusting and threatening than when the same snakes were shown in natural environments. However, approach intentions remain unchanged, indicating that context strongly influences emotional responses. Evaluations were primarily influenced by personality-related factors in natural settings, with higher nature-relatedness predicting more favourable ratings, and greater disgust and snake fear predicting more negative ratings. These individual differences played a limited role in urban settings, suggesting that strong contextual cues can override dispositional variation. The findings demonstrate that perceived ecological congruence is a key driver of how humans perceive wildlife. Effective management and policy should therefore normalize the presence of wildlife in urban areas, provide clear information to distinguish between everyday encounters and genuine risk, and design urban environments that reduce perceived intrusion. This could support coexistence and conservation in increasingly urban landscapes.
حیاتوحش در شهرها اغلب به عنوان «نامتناسب با محیط» تلقی میشود، زیرا محیطهای شهری قلمرو انسان محسوب میگردند. این امر میتواند منجر به واکنشهای هیجانی منفی قویتری نسبت به مواجهه با حیاتوحش در زیستگاههای طبیعی شود. یک نمونه نماینده از بزرگسالان (n = 500) تصاویر مارها را در محیطهای شهری در مقایسه با محیطهای طبیعی بر اساس پنج بُعد: مثبت بودن، منفی بودن، نفرت، تهدید و قصد نزدیک شدن ارزیابی کردند. تفاوتهای زمینهای و نقش تعدیلکننده پیوند با طبیعت، تمایل/حساسیت به نفرت و ترس از مارها در حالی که علائم اضطراب و افسردگی کنترل شده بود، مورد بررسی قرار گرفت. ارزیابی هیجانی مارهایی که در محیطهای شهری به تصویر کشیده شده بودند، کمتر مثبت و بیشتر منفی، نفرتانگیز و تهدیدکننده نسبت به زمانی بود که همان مارها در محیطهای طبیعی نشان داده میشدند. با این حال، قصد نزدیک شدن تغییری نکرد، که نشان میدهد زمینه به شدت بر واکنشهای هیجانی تأثیر میگذارد. ارزیابیها عمدتاً تحت تأثیر عوامل مرتبط با ویژگیهای شخصیتی در محیطهای طبیعی قرار داشت، به طوری که پیوند بیشتر با طبیعت پیشبینیکننده ارزیابیهای مطلوبتر و نفرت و ترس بیشتر از مارها پیشبینیکننده ارزیابیهای منفیتر بود. این تفاوتهای فردی در محیطهای شهری نقش محدودی داشتند و این امر نشان میدهد که نشانههای قوی زمینهای میتوانند تفاوتهای فردی را تحتالشعاع قرار دهند. یافتهها نشان میدهند که ادراک تناسب بومشناختی عامل کلیدی در نحوه ادراک انسانها از حیاتوحش است. بنابراین مدیریت و سیاستگذاری مؤثر باید حضور حیاتوحش در مناطق شهری را عادیسازی کند، اطلاعات روشنی برای تمایز بین مواجهههای روزمره و خطر واقعی ارائه دهد و محیطهای شهری را به گونهای طراحی کند که احساس مزاحمت را کاهش دهد. این اقدامات میتواند به همزیستی و حفاظت از حیاتوحش در مناظر شهری رو به افزایش کمک کند.
Developing students’ capacity for mathematical reasoning and communication is a central goal of contemporary mathematics education, yet qualitative evidence on how these competencies are externalized during problem solving remains limited. This study investigates how students’ mathematical reasoning, use of representations, and modes of engagement differ in the ways 19 they become visible during problem solving, even when solutions are mathematically correct. Adopting a qualitative comparative case study design, three secondary school students exhibiting contrasting modes of engagement were examined while solving a non-routine algebraic problem designed to elicit representational transitions and justification. Data were drawn from written solution artefacts and follow-up semi-structured, artifact-based interviews. Thematic analysis focused on reasoning documentation, representational coordination, and forms of mathematical communication, emphasizing processes of externalization rather than evaluative correctness. Although all students produced correct solutions, their reasoning became visible in markedly different ways: one case demonstrated systematic written documentation and coordinated use of representations, another relied primarily on verbal explanation with limited written elaboration, and a third engaged in exploratory trial-and-error with minimal explicit justification. Rather than treating individual differences as fixed traits, these cases illuminate distinct pathways through which reasoning is externalized or remains partially concealed. The study contributes an analytic lens for examining the visibility of mathematical reasoning and offers implications for instructional practices that foreground explanation and representation in heterogeneous mathematics classrooms.
توسعه ظرفیت دانشآموزان برای استدلال و ارتباط ریاضی یکی از اهداف محوری آموزش ریاضی معاصر است، اما شواهد کیفی درباره چگونگی برونسازی این شایستگیها در حین حل مسئله همچنان محدود است. این پژوهش بررسی میکند که چگونه استدلال ریاضی دانشآموزان، استفاده از بازنماییها و شیوههای درگیری آنها در نحوه آشکار شدن طی حل مسئله متفاوت است، حتی زمانی که راهحلها از نظر ریاضی صحیح باشند. با اتخاذ طرح مطالعه موردی مقایسهای کیفی، سه دانشآموز دبیرستانی با شیوههای درگیری متضاد، در حین حل یک مسئله جبری غیرروتین که با هدف برانگیختن گذارهای بازنمایی و توجیه طراحی شده بود، مورد بررسی قرار گرفتند. دادهها از مصنوعات نوشتاری راهحل و مصاحبههای نیمهساختاریافته مبتنی بر مصنوعات گردآوری شد. تحلیل تماتیک بر مستندسازی استدلال، هماهنگی بازنماییها و اشکال ارتباط ریاضی متمرکز بود و بر فرایندهای برونسازی به جای صحت ارزشیابانه تأکید داشت. اگرچه همه دانشآموزان راهحلهای صحیح ارائه کردند، اما استدلال آنها به شیوههای کاملاً متفاوتی آشکار شد: یک مورد مستندسازی نظاممند نوشتاری و استفاده هماهنگ از بازنماییها را نشان داد، دیگری عمدتاً به توضیح شفاهی با بسط نوشتاری محدود متکی بود و سومی با رویکرد آزمون و خطای اکتشافی و حداقل توجیه صریح درگیر شد. به جای تلقی تفاوتهای فردی به عنوان ویژگیهای ثابت، این موارد مسیرهای متمایزی را که استدلال از طریق آنها برونسازی یا تا حدی پنهان میماند، روشن میکند. این پژوهش یک لنز تحلیلی برای بررسی آشکار بودن استدلال ریاضی ارائه میدهد و دلالتهایی برای شیوههای آموزشی که بر توضیح و بازنمایی در کلاسهای ریاضی ناهمگن تأکید دارند، مطرح میکند.
Children show considerable individual differences in their early literacy and numeracy skills around the start of primary school. In this study, we explored the domain-specific and domain-general predictors of these differences by following 205 children longitudinally across four time points, during kindergarten and first grade. Using a person-centered approach, we identified three latent longitudinal profiles for literacy and four profiles for numeracy. The differences between profiles were largely quantitative, reflecting a stable order from ‘low’ to ‘high’ performance across time on all tasks. The profiles were predictive of later reading and math achievement in second grade, including cross-domain effects. Domain-general cognitive skills (verbal and visuospatial working memory, non-verbal reasoning, RAN) differentiated more strongly between the numeracy profiles than between literacy profiles. Rapid development of letter knowledge, word decoding and arithmetic around the start of first grade may reflect a role of formal education in these skills. Our findings indicate that early literacy and numeracy development are characterized primarily by stable, quantitative differences between children, with domain-general cognitive skills showing a stronger association with numeracy compared to literacy. Together, these results highlight the importance of early identification of developmental trajectories, as these profiles strongly predict later academic outcomes across domains.
کودکان در مهارتهای سواد و حساب ابتدایی خود در آغاز ورود به دبستان تفاوتهای فردی قابل توجهی نشان میدهند. در این پژوهش، پیشبینیکنندههای خاص حوزه و عمومی حوزه این تفاوتها را با پیگیری طولی ۲۰۵ کودک در چهار مقطع زمانی، طی دوره پیشدبستانی و پایه اول ابتدایی بررسی کردیم. با استفاده از رویکرد فردمحور، سه نیمرخ پنهان طولی برای سواد و چهار نیمرخ برای حساب شناسایی شد. تفاوتهای بین نیمرخها عمدتاً کمی بود و ترتیب پایداری از عملکرد «پایین» تا «بالا» را در تمامی وظایف طی زمان منعکس میکرد. این نیمرخها پیشبینیکننده موفقیتهای بعدی در خواندن و ریاضی در پایه دوم ابتدایی بودند و شامل اثرات بینحوزهای نیز میشدند. مهارتهای شناختی عمومی حوزه (حافظه کاری کلامی و دیداری-فضایی، استدلال غیرکلامی، RAN) تمایز قویتری بین نیمرخهای حساب نسبت به نیمرخهای سواد ایجاد کردند. رشد سریع دانش حروف، رمزگشایی واژه و حساب در آغاز پایه اول ابتدایی ممکن است نقش آموزش رسمی در این مهارتها را منعکس کند. یافتههای ما نشان میدهد که رشد سواد و حساب ابتدایی عمدتاً با تفاوتهای کمی و پایدار بین کودکان مشخص میشود و مهارتهای شناختی عمومی حوزه ارتباط قویتری با حساب نسبت به سواد دارند. این نتایج اهمیت شناسایی زودهنگام مسیرهای رشد را برجسته میکند، چرا که این نیمرخها به طور قوی پیامدهای تحصیلی بعدی را در حوزههای مختلف پیشبینی میکنند.
