digital technologies

Slovak Republic has accumulated significant experience in integrating digital technologies into the professional development of educators, and a systematic analysis of this experience could serve as a resource for modernising the Ukrainian system of postgraduate education. The aim of this article is to provide a theoretical analysis, systematisation and classification of digital technologies for professional development of educators in Slovakia and to justify a model for professional development of educators using digital technologies. General scientific methods such as analysis, classification and systematisation of the results of scientific publications, as well as content analysis of strategic and regulatory documents of the EU and the SR, were employed. The article highlights the results of national and international projects implemented at Comenius University in Bratislava, which are aimed at supporting the professional development of teachers in digital environment. Strategic and regulatory documents, project materials, methodological resources and practices developed within the framework of national and international initiatives have been analysed, with particular attention paid to the DiTEdu project and the digital professional development of educators. Based on the systematisation and comparative analysis of the identified practices, an original structural-functional model of professional development for educators using digital technologies has been developed, and a classification of the main types of digital tools used in the Slovak context has been proposed. The findings have made it possible to identify the key organisational, pedagogical and technological conditions for effective digital professional development, in particular personalised learning, blended formats, professional networking, learning using artificial intelligence, the development of digital competence and ongoing methodological support. Recommendations are proposed at the national, institutional and individual levels for Ukrainian postgraduate education regarding the implementation of the Slovak experience in the using of digital technologies in the professional development of educators.

The article substantiates the feasibility of adaptive foreign language phonetics teaching, enhanced by artificial intelligence technologies, as an alternative to traditional standardized methods that fail to account for higher education students' individual articulatory features and lead to persistent phonetic errors. The study is interdisciplinary, combining the methodology of specialties A4 Secondary Education (A4.021 English Language and Literature), A5 Vocational Education (A5.39 Digital Technologies), and F7 Computer Engineering. The purpose of the study is to develop and justify a model of an adaptive learning platform for improving higher education students' phonetic skills through the integration of speech formant synthesis with machine learning algorithms. A formant synthesizer model based on parallel digital filters has been developed, generating reference vowel sounds by simulating the resonant frequencies of the vocal tract. An approach to personalizing learning is proposed based on a Long Short-Term Memory (LSTM) neural network, which analyzes a student's error history and dynamically adjusts formant parameters in real time. Technical validation of the model demonstrated high accuracy of formant frequency correction, with a root-mean-square error of 45 Hz for the first formant and 78 Hz for the second, enabling objective assessment of pronunciation quality and adaptation of exercise difficulty to the individual student's level. A pilot quasi-experimental verification of the platform involving experimental and control groups of higher education students confirmed its pedagogical potential for implementing differentiated learning principles based on objective acoustic data. The conclusions confirm the platform's prospects for modernizing linguistic education. Further research directions include expanding empirical validation on a larger sample and conducting perceptual evaluation of synthesized speech quality by native speakers to confirm its naturalness and suitability for learning purposes.

Digital technologies are now at the center of university teaching and learning. They can also cause technostress, a strain that arises when technology demands outpace a person's capacity to cope. This study examined how technostress relates to psychological well-being in undergraduates and how these variables differ across demographic and academic groups. The study used a cross-sectional survey design. Using multi-stage sampling, the study selected 1001 undergraduate students (317 male and 684 female). They were enrolled in the faculties of Education, Arts, and Science at two public and two private universities in Lahore District, Pakistan. The study used a 21-item scale to assess technostress across five creators: overload, complexity, uncertainty, insecurity, and invasion. Well-being was assessed with the 42-item form of the Ryff scales. In a pilot sample of 300 students, internal consistency was .71 for technostress and .880 for well-being. Analyses were run in SPSS version 21 and included correlation, t tests for two groups, and ANOVA for more than two groups. The pilot study aimed to determine the instrument’s Cronbach's alpha reliability (TS = 0.705 and RSPW = 0.840). Experts were consulted to confirm the instrument's validity. The study tested the hypotheses using both descriptive and inferential statistics. The findings revealed a weak positive relationship between technostress and psychological well-being among undergraduate students (r = 0.22), which was statistically significant. There was no significant difference between male and female students in technostress and psychological well-being. However, the mean values indicate that females (M = 68.38) have slightly higher technostress than males (M = 67.16). Therefore, universities should foster a supportive digital environment that helps diminish the negative effects of technostress on students’ psychological well-being.

Digital technologies can expand opportunities for language practice, feedback, and access to learning materials, but their educational value depends on how they are integrated into instruction. This conceptual article draws on a selective narrative review to examine automatic speech recognition, conversational agents, machine translation, and virtual environments in language learning. It distinguishes the functions of these technologies from the learning outcomes that teachers must evaluate. The discussion identifies opportunities for pronunciation practice, sustained interaction, reflective revision, and contextualized communication, alongside problems involving unreliable feedback, cognitive demands, unequal access, and personal data. Alpha School is considered briefly as an institutional illustration of adaptive learning and human guidance, rather than as evidence of foreign-language learning effectiveness. Four proposed classroom applications show how teachers can connect digital activity to observable language performance. The article argues that responsible integration requires clear learning objectives, appropriate scaffolding, human review of feedback, and opportunities to demonstrate learning beyond the original tool. Its contribution is a practical framework for evaluating instructional use; the proposed applications require subsequent classroom investigation.

The rapid integration of digital technologies into teaching, learning, and assessment has created new avenues through which technology-facilitated gender-based violence (TFGBV) may occur in school settings. Existing scholarship has examined TFGBV mainly through the lenses of cyberbullying, digital safety, and student well-being. At the same time, emerging work has also begun to conceptualise digital assessment systems as sites of structural and institutional gendered risk. Building on this systems-level perspective, this conceptual paper shifts attention to the pedagogical and interactional layer of digital assessment, examining how teachers' assessment design and oversight decisions may shape the conditions under which TFGBV becomes more or less likely. Developed through a critical interdisciplinary literature review, the paper draws on Bronfenbrenner's ecological systems theory, digital citizenship frameworks, and classroom assessment scholarship to examine how learning management systems, peer assessment tools, collaborative online assignments, and social media-integrated assessment activities may create conditions conducive to gendered harassment, image-based abuse, and exclusionary behaviour among learners of all genders. The paper proposes the Assessment-Mediated Digital Ethics (AMDE) framework, a theoretically grounded but not yet empirically validated model integrating gender-responsive assessment design, embedded digital behavioural expectations, and structured teacher oversight. AMDE is presented as a complementary pedagogical extension of existing justice-oriented approaches to digital assessment and TFGBV, rather than as a claim of first conceptualisation. The framework provides a basis for future empirical research examining teacher-mediated assessment practices and their relationship to digital safety, ethical participation, and TFGBV risk across diverse educational contexts. Responsibility for TFGBV prevention is understood as shared among teachers, learners, schools, families, technology providers, and policymakers.

Mental health disorders are a major concern with millions of people living with mental illnesses, but only a small fraction of them have access to treatment due to stigma attached, lack of resources and trained personnel. Therefore, the inclusion of mental healthcare services in primary health care (PHC) is essential for improving its accessibility. The present review investigates the effectiveness, the different models, and the barriers in integrating mental health services into primary health care in India. The review was conducted following the PRISMA protocol using database like PubMed and Scopus between January 2016 and January 2026. The systematic search yielded 62 results, of which 23 were selected based on established inclusion criteria and were subsequently analyzed thematically. Successful integration of mental health services into primary healthcare was identified as including, but not limited to, task-sharing, use of digital technologies, use of telepsychiatry, and creating an improved policy-driven system. Task-sharing with lay personnel was found to greatly increase the identification and management of people with mental illnesses, while digital technology and telepsychiatry led to better access to mental health services, especially in rural areas. Barriers to implementing integrated mental health services included a lack of training, stigma, insufficient workforce, and limited infrastructure. Integrated mental health services into primary healthcare exist and demonstrate positive results, but to sustain successful implementation, the identified barriers to integration must be eliminated or mitigated to reduce the existing treatment gap for mental illness in India.

Digital technologies have become integral to higher education, yet the psychological strain they create for students is still poorly understood from the students’ own perspective, particularly in developing countries. This qualitative study explored university students lived experiences of digital stress (used interchangeably with technology stress and technostress to denote stress arising from digital devices and technology-based academic systems), including its sources, psychological impacts, and coping strategies. A phenomenological qualitative design was employed. Fifteen students (7 male, 8 females; aged 19–28 years) enrolled in BS, MS/MPhil, and PhD programmes at public and private universities in Islamabad and Rawalpindi, Pakistan, were selected through purposive sampling and interviewed using semi-structured, in-depth interviews. The data were analysed using the thematic analysis approach of Braun and Clarke (2006). Five themes were identified: (1) Academic Digital Overload, (2) Technological Anxiety and Uncertainty, (3) Emotional and Cognitive Exhaustion, (4) Constant Connectivity Pressure, and (5) Coping Strategies for Digital Stress. Students described managing multiple platforms and a continuous digital workload, fear of technical failure during examinations and submissions, mental fatigue, reduced concentration and irritability, and an expectation of being permanently available. Despite these stressors, students used time management, digital breaks, and peer support to cope. Interpreted through Technostress Theory and the Transactional Model of Stress and Coping, the findings show that digital stress is a multidimensional phenomenon shaped by academic demands, technological environments, and coping resources. Universities should develop student-centred digital learning systems that reduce technology-induced stress and promote psychological well-being.

Access to functional digital infrastructure is a prerequisite for teachers to convert information and communication Technology (ICT) competence into classroom practice, yet the quality and distribution of infrastructure remain uneven in many developing education systems. This paper examined the effect of the status of institutional ICT infrastructure and digital tools on teacher use of digital technologies in public junior schools (JS) in Kakamega County, Kenya. Relying on the Theory of Organizational Information Processing, the study used a convergent parallel mixed-methods design involving 332 responding JSS teachers, 11 Sub-County Directors of Education and observations from 78 schools. Factor analysis of 12 infrastructure indicators produced a factor-based index of 3.500, interpreted as good, although important differences were evident across infrastructure components. Electricity, computer rooms, broadband connectivity, and technical support were relatively strong, whereas specialized digital tools, suitable educational software and security mechanisms were weaker. Teachers most frequently identified inadequate computers/devices (26.8%) and unstable or absent internet connectivity (22.9%) as the leading infrastructure challenges. Pearson correlation showed a significant positive moderate relationship between infrastructure status and technology use (r = .417, p < .001). In Model 1, infrastructure significantly predicted technology use (B = .525, β approximately .417, p < .001; R² = .174). After adjustment for gender, age, education, teaching experience, subject and JSS enrolment, the detailed regression table reported B = .579, β = .465, t = 7.94, p < .001, R² = .473 and adjusted R² = .451. The null hypothesis was rejected. The paper concludes that functional infrastructure and appropriate digital tools are essential enabling conditions, but infrastructure development should address advanced tools, software, connectivity, maintenance and security rather than focusing only on basic provision. This study also recommends that the infrastructure budgets should move beyond hardware acquisition to include suitable educational software, specialized digital tools, maintenance, backups, antivirus protection and user-safety measures.

The professionalism of guidance and counseling (BK) teachers plays an important role in services that support students’ personal, social, academic, and career development. However, research on professional challenges, competencies, and development strategies for BK teachers tends to examine these three aspects separately without integrating ethical responsibilities. This article aimed to analyze BK teachers’ professionalism in the digital era, encompassing competencies, challenges and opportunities associated with technology use, and continuing competency development. The study employed a literature review method with a descriptive qualitative approach. Articles and documents published between 2020 and 2025 were retrieved through Google Scholar and Portal Garuda and analyzed thematically. The findings indicate that BK teachers’ professionalism rests on mastery of pedagogical, personal, social, and professional competencies, alongside continuing competency development. However, training and supervision remain limited in terms of duration, evaluation indicators, and monitoring, with a greater focus on professional competence. Digital technologies extend the reach of services but require digital competence and protection of client data confidentiality. The reviewed literature also indicates limited availability of standardized guidelines for online counseling in Indonesia. These findings provide an integrated perspective on BK teachers’ professionalism in the digital era, linking competency mastery, ethical responsibilities, and the ability to use technology. In practical terms, competency development for BK teachers needs to integrate digital competence and online counseling ethics through continuing training, supervision, and evaluation based on measurable indicators. Support from professional associations in developing online counseling guidelines is also needed to strengthen professional and responsible service delivery.

Introduction Universal Design for Learning (UDL) has emerged as a prominent framework for promoting inclusive education by addressing learner variability through flexible curriculum design, instruction, and assessment. Although interest in UDL has expanded globally, evidence regarding its implementation in primary mathematics education remains fragmented across diverse educational contexts. This systematic review synthesized empirical evidence on UDL implementation in primary mathematics education and developed an evidence-informed integrative framework to guide research and practice. Methods The review followed the Preferred Reporting Items for Systematic Reviews and Meta-Analyses (PRISMA 2020) guidelines. Searches conducted in Scopus and Web of Science identified 168 records, from which 14 studies met the inclusion criteria. Methodological quality was assessed using the Mixed Methods Appraisal Tool (MMAT, Version 2018), and data were synthesized through thematic analysis. Results Three substantive themes emerged: instructional practices supporting UDL implementation, educational outcomes associated with UDL implementation, and contextual challenges and enabling factors. The findings revealed that effective UDL implementation was characterized by differentiated instruction, multiple means of representation, engagement, and action and expression, supported by accessible learning resources and digital technologies. These practices were associated with improved mathematics achievement, conceptual understanding, learner engagement, participation, and accessibility. However, successful implementation depended on sustained teacher professional development, institutional support, and equitable access to instructional resources. Discussion The review informed the development of an evidence-informed integrative framework that contextualizes UDL implementation within primary mathematics education. By linking enabling conditions, instructional practices, contextual influences, and learner outcomes, the framework extends existing UDL applications and offers a comprehensive model for advancing inclusive mathematics education. The findings underscore the importance of systemic support structures in ensuring effective and sustainable UDL implementation.

This article reflects upon the possibilities of remote teaching in the context of Emergency Remote Teaching (ERT), a response to the suspension of in-person activities during the COVID-19 pandemic. Against this backdrop, the article examines resources, strategies, and pedagogical possibilities mediated by digital technologies experimented with by higher education institutions (HEIs) to ensure the continuity of academic activities. The reorganization of educational practices has driven the incorporation and reappraisal of digital technologies and environments, expanding possibilities for interaction, communication, access, and student monitoring. In this context, remote teaching highlighted not only the availability of technology but also the need to articulate it with methodological approaches consistent with educational objectives and students’ concrete conditions. It is concluded that emergency remote teaching has enhanced possibilities already present in the educational landscape while simultaneously revealing challenges regarding interaction, pedagogical mediation, and the participation of those involved in the educational process.

Educational leadership is increasingly recognised as a critical determinant of the quality, relevance and sustainability of education systems. The rapid development of digital technologies, changing learner expectations, increasing demands for accountability, teacher shortages, resource constraints and the emergence of artificial intelligence have expanded the responsibilities of educational leaders beyond traditional administration. This paper discusses the changing educational leadership in the digital age. The paper posits that educational leaders should not merely introduce technology into schools but should create an institutional culture where technology supports teaching, learning, and professional development. The paper notes that digital transformation cannot succeed through technology acquisition alone. Inadequate infrastructure, electricity challenges, digital inequality, limited professional development, resistance to change, weak institutional support, and insufficient leadership preparation may constrain implementation. The paper therefore advocates a context-sensitive model of educational leadership that integrates vision, instructional leadership, digital competence, distributed leadership, ethical practice, teacher development and community engagement. It was suggested that systematic preparation and continuous professional development of educational leaders, investment in digital infrastructure, stronger leadership standards, participatory governance, digital citizenship education, and context-sensitive monitoring of school leadership is important in Nigerian schools. The paper concludes that Nigeria's educational transformation requires leaders who can combine human-centred leadership with technological competence to create schools that are innovative, inclusive, collaborative and focused on meaningful learning

رهبری آموزشی به طور فزاینده‌ای به عنوان یکی از عوامل تعیین‌کننده کیفیت، ارتباط و پایداری نظام‌های آموزشی شناخته می‌شود. توسعه سریع فناوری‌های دیجیتال، تغییر انتظارات یادگیرندگان، افزایش تقاضا برای پاسخگویی، کمبود معلم، محدودیت منابع و ظهور هوش مصنوعی، مسئولیت‌های رهبران آموزشی را فراتر از مدیریت سنتی گسترش داده است. این مقاله به بررسی تحول رهبری آموزشی در عصر دیجیتال می‌پردازد. مقاله مطرح می‌کند که رهبران آموزشی نباید صرفاً فناوری را وارد مدارس کنند، بلکه باید فرهنگی نهادی ایجاد نمایند که در آن فناوری از آموزش، یادگیری و توسعه حرفه‌ای حمایت کند. مقاله تأکید می‌کند که تحول دیجیتال تنها از طریق تهیه فناوری محقق نمی‌شود. زیرساخت ناکافی، مشکلات برق، نابرابری دیجیتال، محدودیت در توسعه حرفه‌ای، مقاومت در برابر تغییر، حمایت نهادی ضعیف و آمادگی ناکافی رهبران می‌تواند اجرای این تحول را محدود کند. بنابراین، مقاله مدل حساس به زمینه‌ای از رهبری آموزشی را پیشنهاد می‌کند که چشم‌انداز، رهبری آموزشی، شایستگی دیجیتال، رهبری توزیعی، رفتار اخلاقی، توسعه معلمان و مشارکت جامعه را ادغام می‌کند. همچنین پیشنهاد شده است که آمادگی نظام‌مند و توسعه حرفه‌ای مستمر رهبران آموزشی، سرمایه‌گذاری در زیرساخت دیجیتال، استانداردهای قوی‌تر رهبری، حکمرانی مشارکتی، آموزش شهروندی دیجیتال و پایش حساس به زمینه رهبری مدارس در مدارس نیجریه اهمیت دارد. مقاله نتیجه می‌گیرد که تحول آموزشی نیجریه نیازمند رهبرانی است که بتوانند رهبری انسان‌محور را با شایستگی فناورانه ترکیب کنند تا مدارسی نوآور، فراگیر، مشارکتی و متمرکز بر یادگیری معنادار ایجاد نمایند.

The rapid transformation of higher education through digital technologies has changed how students acquire, evaluate, interpret, and construct knowledge. In philological education, where linguistic evidence and textual interpretation are central, epistemic competence is increasingly essential. This article analyzes theoretical and pedagogical approaches to enhancing philology students’ epistemic competence in digital learning environments. Using conceptual analysis and a critical synthesis of scholarship on epistemic cognition, digital literacy, and technology-enhanced education, the study develops a five-dimensional framework encompassing cognitive-epistemic understanding, critical analysis, metacognitive reflection, digital research, and ethical communication. It discusses problem-based inquiry, corpus-based analysis, collaborative interpretation, reflective portfolios, and critical verification of AI-generated materials as instructional strategies. These approaches are presented as pedagogical propositions rather than experimentally validated outcomes. The article argues that digital tools can support responsible academic judgment when they are accompanied by explicit instruction in evidence evaluation, awareness of uncertainty, and academic integrity. The framework provides a basis for curriculum design and future empirical research in university philology programs.

تحول سریع آموزش عالی از طریق فناوری‌های دیجیتال، نحوه کسب، ارزیابی، تفسیر و ساخت دانش توسط دانشجویان را دگرگون کرده است. در آموزش زبان‌شناسی، که شواهد زبانی و تفسیر متون در آن نقش محوری دارد، شایستگی معرفتی اهمیت فزاینده‌ای یافته است. این مقاله رویکردهای نظری و آموزشی برای ارتقای شایستگی معرفتی دانشجویان زبان‌شناسی در محیط‌های یادگیری دیجیتال را تحلیل می‌کند. با بهره‌گیری از تحلیل مفهومی و ترکیب انتقادی پژوهش‌ها در حوزه‌های شناخت معرفتی، سواد دیجیتال و آموزش مبتنی بر فناوری، این مطالعه چارچوبی پنج‌بعدی شامل فهم شناختی-معرفتی، تحلیل انتقادی، بازتاب فراشناختی، پژوهش دیجیتال و ارتباطات اخلاقی ارائه می‌دهد. در این مقاله، راهبردهای آموزشی همچون پژوهش مبتنی بر مسئله، تحلیل مبتنی بر پیکره، تفسیر مشارکتی، پرتفوی‌های بازتابی و راستی‌آزمایی انتقادی مواد تولیدشده توسط هوش مصنوعی مورد بحث قرار می‌گیرد. این رویکردها به عنوان پیشنهادهای آموزشی و نه نتایج تجربی اعتبارسنجی‌شده ارائه شده‌اند. مقاله استدلال می‌کند که ابزارهای دیجیتال می‌توانند از قضاوت علمی مسئولانه حمایت کنند، مشروط بر آنکه با آموزش صریح در ارزیابی شواهد، آگاهی از عدم قطعیت و رعایت صداقت علمی همراه باشند. این چارچوب مبنایی برای طراحی برنامه درسی و پژوهش‌های تجربی آتی در برنامه‌های دانشگاهی زبان‌شناسی فراهم می‌کند.

As artificial intelligence (AI) and digital technologies continue to transform online communication and social interactions, cyberbullying and cyber-violence have emerged as growing concerns that require a deeper understanding of the individual and contextual factors underlying these behaviors. This study aims to provide a comprehensive understanding of the factors influencing cyberbullying and cyber-violence in Jordan. Specifically, it examines the effects of individual characteristics and contextual factors, including the legal and policy environment and aggressive social environment, on both cyberbullying and cyber-violence. A total of 472 participants from different demographic groups were included in the study sample. The data were analyzed using Smart PLS software. The results indicate that individual factors such as age, gender, and educational level have varying effects on cyberbullying and cyber-violence. Both age and gender have a significant negative and positive relationship, respectively, with both cyberbullying and cyber-violence. There is no significant relationship between these outcomes and educational level. Contextual factors, on the other hand, have differential effects. The aggressive social environment is positively associated with cyberbullying and cyber-violence, while the legal and policy environment is negatively associated with cyber-violence but not with cyberbullying. This study examines both contextual and individual factors, contributing to a better understanding of factors influencing cyberbullying and cyber-violence. It provides evidence on the impact of age, gender, social context, and legal and regulatory influences, and offers insights that can guide policy, education, and community engagement and inform best prevention practices.

با تداوم تحول ارتباطات آنلاین و تعاملات اجتماعی توسط هوش مصنوعی (AI) و فناوری‌های دیجیتال، قلدری سایبری و خشونت سایبری به عنوان نگرانی‌های فزاینده‌ای مطرح شده‌اند که نیازمند درک عمیق‌تری از عوامل فردی و زمینه‌ای زیربنای این رفتارها هستند. هدف این پژوهش، ارائه درک جامعی از عوامل مؤثر بر قلدری سایبری و خشونت سایبری در اردن است. به طور خاص، این مطالعه به بررسی تأثیر ویژگی‌های فردی و عوامل زمینه‌ای، از جمله محیط حقوقی و سیاست‌گذاری و محیط اجتماعی پرخاشگرانه، بر هر دو پدیده قلدری سایبری و خشونت سایبری می‌پردازد. در مجموع ۴۷۲ نفر از گروه‌های جمعیتی مختلف در نمونه پژوهش شرکت داشتند. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار Smart PLS تحلیل شدند. نتایج نشان می‌دهد که عوامل فردی مانند سن، جنسیت و سطح تحصیلات تأثیرات متفاوتی بر قلدری سایبری و خشونت سایبری دارند. سن و جنسیت به ترتیب دارای رابطه منفی و مثبت معنادار با هر دو متغیر قلدری سایبری و خشونت سایبری هستند. بین این پیامدها و سطح تحصیلات رابطه معناداری مشاهده نشد. از سوی دیگر، عوامل زمینه‌ای تأثیرات متفاوتی دارند. محیط اجتماعی پرخاشگرانه با قلدری سایبری و خشونت سایبری رابطه مثبت دارد، در حالی که محیط حقوقی و سیاست‌گذاری با خشونت سایبری رابطه منفی و معنادار و با قلدری سایبری رابطه معناداری ندارد. این پژوهش با بررسی همزمان عوامل زمینه‌ای و فردی، به درک بهتر عوامل مؤثر بر قلدری سایبری و خشونت سایبری کمک می‌کند. همچنین شواهدی درباره تأثیر سن، جنسیت، زمینه اجتماعی و تأثیرات حقوقی و مقرراتی ارائه می‌دهد و بینش‌هایی را برای هدایت سیاست‌گذاری، آموزش، مشارکت اجتماعی و اطلاع‌رسانی درباره بهترین شیوه‌های پیشگیری فراهم می‌آورد.

Teaching excellence in higher education is often conceptualized through isolated dimensions such as instructional quality, assessment practices, or technological integration. However, these approaches may overlook the dynamic and interdependent nature of educational processes. This study presents a critical analytical reflection aimed at synthesizing high-level evidence and proposing an integrative conceptual model of teaching excellence. An interpretative synthesis was conducted using 35 high-level studies (systematic reviews, meta-analyses, umbrella reviews, and scoping reviews) published between 2015 and 2025, complemented by five international policy reports. The analysis followed a thematic and iterative approach supported by an analytical matrix, coding procedures, and conceptual triangulation. The findings reveal convergence across five interrelated dimensions: teacher–student interaction, higher-order cognitive processes, pedagogical strategies, formative and authentic assessment, and digital technologies. These dimensions are conceptualized as interconnected elements embedded within teaching and learning processes rather than as independent components. Based on this convergence, the study proposes the Dynamic Pyramidal Model of Teaching Excellence, which conceptualizes excellence as an integrative construct organized through the interaction and alignment of multiple educational dimensions. The model integrates relational, cognitive, pedagogical, evaluative, technological, contextual, and individual factors within a dynamic system characterized by continuous feedback. The proposed framework integrates dimensions commonly addressed separately in the literature and provides a conceptual basis for future empirical validation across diverse higher-education contexts.

شایستگی تدریس در آموزش عالی اغلب از طریق ابعاد مجزایی نظیر کیفیت تدریس، شیوه‌های ارزشیابی یا ادغام فناوری conceptualized می‌شود. با این حال، این رویکردها ممکن است ماهیت پویا و وابسته به هم فرایندهای آموزشی را نادیده بگیرند. این مطالعه با هدف ارائه یک بازتاب تحلیلی انتقادی و تلفیق شواهد سطح بالا، به ارائه یک مدل مفهومی یکپارچه از شایستگی تدریس می‌پردازد. سنتز تفسیری با استفاده از ۳۵ مطالعه سطح بالا (مرور نظام‌مند، فراتحلیل، مرور چتری و مرور گسترده) که بین سال‌های ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۵ منتشر شده‌اند، و همچنین پنج گزارش سیاست‌گذاری بین‌المللی تکمیل شده است. تحلیل بر اساس رویکردی موضوعی و تکرارشونده، با پشتیبانی از ماتریس تحلیلی، رویه‌های کدگذاری و مثلث‌سازی مفهومی انجام شد. یافته‌ها همگرایی در پنج بعد مرتبط را نشان می‌دهد: تعامل معلم و دانشجو، فرایندهای شناختی سطح بالا، راهبردهای آموزشی، ارزشیابی تکوینی و اصیل، و فناوری‌های دیجیتال. این ابعاد به عنوان عناصر درهم‌تنیده در فرایندهای تدریس و یادگیری conceptualized می‌شوند و نه به عنوان اجزای مستقل. بر اساس این همگرایی، مطالعه حاضر مدل هرمی پویای شایستگی تدریس را پیشنهاد می‌کند که شایستگی را به عنوان یک سازه یکپارچه سازمان‌یافته از طریق تعامل و همسویی ابعاد مختلف آموزشی conceptualizes می‌کند. این مدل، عوامل ارتباطی، شناختی، آموزشی، ارزشیابانه، فناورانه، زمینه‌ای و فردی را در یک نظام پویا با بازخورد مستمر ادغام می‌کند. چارچوب پیشنهادی ابعادی را که معمولاً در ادبیات به صورت جداگانه بررسی می‌شوند، یکپارچه ساخته و مبنایی مفهومی برای اعتبارسنجی تجربی آینده در زمینه‌های متنوع آموزش عالی فراهم می‌آورد.

This article examines the theoretical and methodological foundations for improving the development of students’ communicative competence in Russian as a foreign language through interactive and digital technologies. The study draws on communicative language teaching, the action-oriented approach, constructivism, collaborative learning, and the updated CEFR model. The CEFR Companion Volume conceptualizes language use through reception, production, interaction, and mediation and gives explicit attention to online interaction and collaborative meaning-making. On this basis, the article proposes a cyclical methodology consisting of diagnostic assessment, linguistic scaffolding, an authentic communicative task, role-play or problem-based interaction, collaborative mediation, reflection, and criteria-based formative assessment. The analysis suggests that the effectiveness of interactive technology depends less on the tool itself than on its pedagogically coherent connection to communicative goals, learners’ proficiency, language material, and feedback. In higher education, a systematic combination of role-play, debate, jigsaw tasks, case studies, project work, peer feedback, LMS forums, collaborative documents, and video/audio assignments can shift students from passive knowledge reception toward active participation as social agents.

این مقاله به بررسی مبانی نظری و روش‌شناختی بهبود توسعه شایستگی ارتباطی دانشجویان در زبان روسی به عنوان زبان خارجی از طریق فناوری‌های تعاملی و دیجیتال می‌پردازد. این پژوهش بر آموزش زبان مبتنی بر ارتباط، رویکرد کنش‌محور، سازنده‌گرایی، یادگیری مشارکتی و مدل به‌روزشده CEFR تکیه دارد. جلد همراه CEFR استفاده از زبان را از طریق دریافت، تولید، تعامل و میانجی‌گری مفهوم‌سازی می‌کند و توجه صریحی به تعامل آنلاین و ساخت مشترک معنا دارد. بر این اساس، مقاله یک روش‌شناسی چرخه‌ای شامل ارزیابی تشخیصی، حمایت زبانی، یک تکلیف ارتباطی اصیل، ایفای نقش یا تعامل مبتنی بر مسئله، میانجی‌گری مشارکتی، بازتاب و ارزیابی تکوینی مبتنی بر معیارها پیشنهاد می‌کند. تحلیل‌ها نشان می‌دهد که اثربخشی فناوری تعاملی کمتر به خود ابزار وابسته است و بیشتر به پیوند منسجم آموزشی آن با اهداف ارتباطی، سطح مهارت زبان‌آموزان، مواد زبانی و بازخورد بستگی دارد. در آموزش عالی، ترکیب نظام‌مند ایفای نقش، مناظره، تکالیف جورچین، مطالعات موردی، کار پروژه‌ای، بازخورد همتایان، انجمن‌های LMS، اسناد مشارکتی و تکالیف ویدئویی/صوتی می‌تواند دانشجویان را از دریافت منفعلانه دانش به سوی مشارکت فعال به عنوان عاملان اجتماعی سوق دهد.

Background: The digital era presents unprecedented opportunities and challenges for establishing learning societies that support lifelong learning, digital literacy, and sustainable human capital development. Educational and community leaders play pivotal roles in this transformation, yet their integrated contributions remain underexplored in emerging regional contexts. Objective: This study aims to develop an integrated understanding of how educational and community leaders contribute to the creation of a learning society in the digital era, with specific focus on lifelong learning mechanisms, digital literacy initiatives, and human capital development pathways. Method: A qualitative descriptive multi-stakeholder inquiry was conducted with 28 participants including school principals, university leaders, community organization leaders, government representatives, and NGO officials from Banten Province, Indonesia. Data were collected through semi-structured interviews (n=18), focus group discussions (n=3), document analysis, and observation protocols. Thematic analysis with source, method, and theory triangulation was employed. Findings: Educational and community leaders jointly establish learning societies through five interconnected mechanisms: institutional learning infrastructure development, digital literacy ecosystems, collaborative knowledge-sharing platforms, civic engagement frameworks, and capability development initiatives. Leaders emphasized the necessity of integrating formal and informal learning, bridging digital divides, and fostering social capital through community engagement. An Integrated Learning Society Development Framework emerged, highlighting the synergistic relationship between educational institutions, community organizations, and government agencies in facilitating sustainable human capital growth. Novelty: This research uniquely positions learning society development as an educational-community collaborative endeavor within the digital era context of emerging regional economies, departing from institution-centric approaches that dominate current literature. Implications: Findings provide strategic guidance for policymakers and institutional leaders in designing integrated learning society frameworks that harness digital technologies while maintaining social cohesion and equitable access to learning opportunities.

زمینه: عصر دیجیتال فرصت‌ها و چالش‌های بی‌سابقه‌ای را برای ایجاد جوامع یادگیرنده که از یادگیری مادام‌العمر، سواد دیجیتال و توسعه پایدار سرمایه انسانی حمایت می‌کنند، فراهم آورده است. رهبران آموزشی و اجتماعی نقش‌های محوری در این تحول ایفا می‌کنند، اما مشارکت‌های یکپارچه آن‌ها در زمینه‌های منطقه‌ای نوظهور کمتر مورد بررسی قرار گرفته است. هدف: این مطالعه با هدف توسعه درک یکپارچه‌ای از نحوه مشارکت رهبران آموزشی و اجتماعی در ایجاد جامعه یادگیرنده در عصر دیجیتال، با تمرکز ویژه بر سازوکارهای یادگیری مادام‌العمر، ابتکارات سواد دیجیتال و مسیرهای توسعه سرمایه انسانی انجام شده است. روش: یک پژوهش کیفی توصیفی با رویکرد چند ذینفعی با مشارکت ۲۸ نفر شامل مدیران مدارس، رهبران دانشگاهی، رهبران سازمان‌های اجتماعی، نمایندگان دولت و مسئولان سازمان‌های غیردولتی از استان بانتن اندونزی انجام شد. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته (n=18)، بحث‌های گروهی متمرکز (n=3)، تحلیل اسناد و پروتکل‌های مشاهده گردآوری شد. تحلیل تماتیک با مثلث‌سازی منبع، روش و نظریه به کار گرفته شد. یافته‌ها: رهبران آموزشی و اجتماعی به طور مشترک از طریق پنج سازوکار به هم پیوسته شامل توسعه زیرساخت‌های یادگیری نهادی، اکوسیستم‌های سواد دیجیتال، بسترهای اشتراک دانش مشارکتی، چارچوب‌های مشارکت مدنی و ابتکارات توسعه قابلیت‌ها، جوامع یادگیرنده را ایجاد می‌کنند. رهبران بر ضرورت ادغام یادگیری رسمی و غیررسمی، پر کردن شکاف دیجیتال و تقویت سرمایه اجتماعی از طریق مشارکت اجتماعی تأکید کردند. چارچوب یکپارچه توسعه جامعه یادگیرنده استخراج شد که بر رابطه هم‌افزا میان نهادهای آموزشی، سازمان‌های اجتماعی و نهادهای دولتی در تسهیل رشد پایدار سرمایه انسانی تأکید دارد. نوآوری: این پژوهش توسعه جامعه یادگیرنده را به عنوان یک تلاش مشترک آموزشی-اجتماعی در زمینه عصر دیجیتال اقتصادهای منطقه‌ای نوظهور مطرح می‌کند و از رویکردهای نهاد-محور غالب در ادبیات فعلی فاصله می‌گیرد. پیامدها: یافته‌ها راهنمایی راهبردی برای سیاست‌گذاران و رهبران نهادی در طراحی چارچوب‌های یکپارچه جامعه یادگیرنده که از فناوری‌های دیجیتال بهره می‌گیرند و در عین حال انسجام اجتماعی و دسترسی عادلانه به فرصت‌های یادگیری را حفظ می‌کنند، ارائه می‌دهد.

This study investigates children’s understandings of smartphones and their usage configurations in the context of emerging global policies aimed at regulating young people’s smartphone use. Drawing on China’s early implementation of similar regulatory initiatives, we conducted in-depth interviews with children to explore how they conceptualize smartphones in their everyday lives. Coding analysis reveals that children possess differentiated concepts of smartphones. These include “everyday concepts” derived from children’s lived experiences and what this study analytically terms “scientific concepts,” referring to more structured, school-mediated, or institutionally transmitted discourses about smartphone structures, mechanisms, and risks. Building on these findings, the study employs the cognitive–affective–conative (CAC) framework to analyze children’s smartphone usage tendencies, highlighting the crucial role of emotional experience in shaping usage intentions. The analysis further explores how children reinterpret the meaning of “playing with smartphones.” These findings provide insights into the development of targeted media education interventions that build on children’s existing understandings while addressing potential misconceptions. This study situates children’s cognition of smartphones within the global research framework on children’s digital rights, offering empirical insights into how children engage with digital technologies as meaning-makers.

این مطالعه به بررسی درک کودکان از تلفن‌های هوشمند و پیکربندی‌های استفاده آن‌ها در زمینه سیاست‌های نوظهور جهانی که با هدف تنظیم استفاده جوانان از تلفن‌های هوشمند تدوین شده‌اند، می‌پردازد. با بهره‌گیری از تجربه زودهنگام چین در اجرای ابتکارات مقررات‌گذاری مشابه، مصاحبه‌های عمیقی با کودکان انجام شد تا نحوه مفهوم‌سازی تلفن‌های هوشمند در زندگی روزمره آن‌ها مورد بررسی قرار گیرد. تحلیل کدگذاری نشان می‌دهد که کودکان مفاهیم متمایزی از تلفن‌های هوشمند دارند. این مفاهیم شامل «مفاهیم روزمره» برگرفته از تجارب زیسته کودکان و آنچه که این پژوهش به طور تحلیلی «مفاهیم علمی» می‌نامد، یعنی گفتمان‌های ساختارمندتر، مدرسه‌محور یا انتقال‌یافته از سوی نهادها درباره ساختارها، سازوکارها و مخاطرات تلفن‌های هوشمند است. بر اساس این یافته‌ها، پژوهش حاضر از چارچوب شناختی–عاطفی–کنشی (CAC) برای تحلیل گرایش‌های استفاده کودکان از تلفن‌های هوشمند بهره می‌گیرد و نقش اساسی تجربه عاطفی در شکل‌گیری نیت استفاده را برجسته می‌سازد. تحلیل بیشتر نشان می‌دهد که کودکان چگونه معنای «بازی با تلفن هوشمند» را بازتفسیر می‌کنند. این یافته‌ها بینش‌هایی را برای توسعه مداخلات آموزش رسانه‌ای هدفمند که بر درک‌های موجود کودکان بنا می‌شوند و در عین حال به سوءبرداشت‌های احتمالی می‌پردازند، فراهم می‌کند. این مطالعه شناخت کودکان از تلفن‌های هوشمند را در چارچوب پژوهش جهانی درباره حقوق دیجیتال کودکان قرار می‌دهد و بینش‌های تجربی درباره نحوه مواجهه کودکان با فناوری‌های دیجیتال به عنوان معناپردازان ارائه می‌دهد.

The growing use of digital technologies in mathematics education highlights the need to develop students’ digital literacy alongside their mathematical knowledge and problem-solving skills. In Presidential Schools in Uzbekistan, Cambridge International A Level Mathematics courses emphasize mathematical reasoning and the presentation of worked solutions, whereas digital examinations such as the Digital SAT require students to interact effectively with digital testing environments and technological tools. This difference creates an opportunity to integrate digital technologies more systematically into A Level mathematics teaching. This study aims to examine the potential of selected digital learning platforms, including College Board resources, Save My Exams, and Desmos, and to propose a STEAM-based framework for their integration into A Level Mathematics lessons. The comparative analysis focuses on curriculum alignment, opportunities for independent practice, mathematical visualization, feedback, and the development of digital problem-solving skills. The proposed framework seeks to connect conceptual mathematical understanding with purposeful technology use while preserving the emphasis on rigorous mathematical reasoning and worked solutions. The study offers practical recommendations for integrating digital resources into mathematics education and identifies directions for further empirical investigation of their contribution to students’ digital literacy.

افزایش استفاده از فناوری‌های دیجیتال در آموزش ریاضیات، ضرورت توسعه سواد دیجیتال دانش‌آموزان را در کنار دانش ریاضی و مهارت‌های حل مسئله آن‌ها برجسته می‌کند. در مدارس ریاست‌جمهوری ازبکستان، دوره‌های ریاضیات سطح A بین‌المللی کمبریج بر استدلال ریاضی و ارائه راه‌حل‌های حل‌شده تأکید دارند، در حالی که آزمون‌های دیجیتال مانند Digital SAT مستلزم تعامل مؤثر دانش‌آموزان با محیط‌های آزمون دیجیتال و ابزارهای فناورانه است. این تفاوت، فرصتی را برای ادغام نظام‌مندتر فناوری‌های دیجیتال در آموزش ریاضیات سطح A فراهم می‌کند. هدف این مطالعه بررسی ظرفیت پلتفرم‌های منتخب یادگیری دیجیتال، از جمله منابع College Board، Save My Exams و Desmos و ارائه یک چارچوب مبتنی بر STEAM برای ادغام آن‌ها در دروس ریاضیات سطح A است. تحلیل تطبیقی بر هم‌راستایی با برنامه درسی، فرصت‌های تمرین مستقل، تجسم ریاضی، بازخورد و توسعه مهارت‌های حل مسئله دیجیتال متمرکز است. چارچوب پیشنهادی در پی پیوند دادن درک مفهومی ریاضی با استفاده هدفمند از فناوری است، در حالی که تأکید بر استدلال ریاضی دقیق و راه‌حل‌های حل‌شده حفظ می‌شود. این مطالعه توصیه‌های عملی برای ادغام منابع دیجیتال در آموزش ریاضیات ارائه می‌دهد و مسیرهایی را برای تحقیقات تجربی بیشتر درباره نقش آن‌ها در ارتقای سواد دیجیتال دانش‌آموزان شناسایی می‌کند.

STEAM education in early childhood settings requires not only teaching and learning resources but also organizational conditions that support their use in educational practice. This study examined resource provision and the broader organizational context associated with STEAM implementation in Lithuanian early childhood education institutions using a sequential mixed-methods design. The quantitative component drew on national survey data from 831 institutions and examined teaching and learning resource provision. The subsequent qualitative component involved open-ended responses from 38 educational leaders from institutions included in the quantitative dataset and explored their perspectives on resources, professional learning, collaboration, leadership practices, and barriers associated with STEAM implementation. The quantitative findings revealed variation in resource provision levels across curriculum areas and resource types. Within “Exploring and Understanding the Environment,” several resources showed provision levels above 70%, whereas the provision level for specialized STEAM laboratory kits was 30.01%. Qualitative findings showed that material resources and digital technologies were the most frequently identified resource subcategory ( n = 27), followed by teachers’ STEAM competencies ( n = 23). Leaders also identified learning environments, professional learning, collaboration, leadership practices, partnerships, and organizational conditions. Material barriers were prominent, particularly limited specialized STEAM resources and digital technologies ( n = 17) and lack of dedicated STEAM learning spaces and laboratory equipment ( n = 15), alongside pedagogical, organizational, and financial barriers. Integration of the findings indicates that material provision is an important but not isolated dimension of STEAM implementation. The qualitative findings situate national patterns of resource provision within a broader organizational context involving professional capacities, leadership practices, collaboration, learning environments, and institutional conditions. A data-informed conceptual framework synthesizes these dimensions without implying causal or hierarchical relationships. The findings suggest that efforts to support STEAM implementation may benefit from addressing material provision and broader organizational conditions in combination.

آموزش STEAM در محیط‌های آموزش دوران کودکی نه‌تنها به منابع آموزشی و یادگیری نیاز دارد، بلکه به شرایط سازمانی‌ای که از به‌کارگیری این منابع در عمل آموزشی حمایت می‌کند نیز وابسته است. این پژوهش، تأمین منابع و زمینه سازمانی گسترده‌تر مرتبط با اجرای STEAM را در مؤسسات آموزش دوران کودکی لیتوانی با استفاده از طرح پژوهش آمیخته‌روشی متوالی بررسی کرده است. بخش کمی پژوهش بر داده‌های پیمایش ملی از ۸۳۱ مؤسسه تکیه داشته و تأمین منابع آموزشی و یادگیری را مورد بررسی قرار داده است. بخش کیفی متعاقب آن شامل پاسخ‌های باز از ۳۸ رهبر آموزشی از مؤسسات حاضر در مجموعه داده کمی بوده و دیدگاه‌های آنان درباره منابع، یادگیری حرفه‌ای، همکاری، شیوه‌های رهبری و موانع مرتبط با اجرای STEAM را کاوش کرده است. یافته‌های کمی نشان‌دهنده تفاوت در سطح تأمین منابع در حوزه‌های برنامه درسی و انواع منابع بوده است. در حوزه «کاوش و درک محیط»، چندین منبع دارای سطح تأمین بالاتر از ۷۰٪ بوده‌اند، در حالی که سطح تأمین کیت‌های آزمایشگاهی تخصصی STEAM برابر با ۳۰٫۰۱٪ گزارش شده است. یافته‌های کیفی نشان داد که منابع مادی و فناوری‌های دیجیتال بیشترین زیرمجموعه منابع شناسایی‌شده (n = ۲۷) بوده‌اند و پس از آن شایستگی‌های معلمان در STEAM (n = ۲۳) قرار داشته است. رهبران همچنین محیط‌های یادگیری، یادگیری حرفه‌ای، همکاری، شیوه‌های رهبری، مشارکت‌ها و شرایط سازمانی را شناسایی کردند. موانع مادی برجسته بودند، به‌ویژه محدودیت منابع تخصصی STEAM و فناوری‌های دیجیتال (n = ۱۷) و فقدان فضاهای اختصاصی یادگیری STEAM و تجهیزات آزمایشگاهی (n = ۱۵)، در کنار موانع آموزشی، سازمانی و مالی. ادغام یافته‌ها نشان می‌دهد که تأمین منابع مادی بُعدی مهم اما مجزا از اجرای STEAM نیست. یافته‌های کیفی الگوهای ملی تأمین منابع را در زمینه‌ای سازمانی گسترده‌تر شامل ظرفیت‌های حرفه‌ای، شیوه‌های رهبری، همکاری، محیط‌های یادگیری و شرایط نهادی قرار می‌دهد. یک چارچوب مفهومی مبتنی بر داده این ابعاد را بدون القای روابط علّی یا سلسله‌مراتبی تلفیق می‌کند. یافته‌ها حاکی از آن است که تلاش‌ها برای حمایت از اجرای STEAM ممکن است از پرداختن همزمان به تأمین منابع مادی و شرایط سازمانی گسترده‌تر سود ببرند.

The rapid expansion of digital technologies has changed the learning environment in which preschool children grow and develop. However, digital literacy in early childhood should not be reduced to the ability to operate a smartphone or tablet. It includes age-appropriate knowledge, practical skills, attitudes and safe patterns of interaction with digital information and tools. This article develops a methodological framework for forming preschool children's digital literacy through purposeful use of digital learning tools in activity centers. The study uses theoretical analysis, comparative analysis of international guidance, pedagogical modeling and methodological generalization. The proposed framework integrates digital tools into language, mathematics, science, construction, art, role-play and music-oriented activity centers while preserving hands-on, social and movement-based learning. A four-stage model—motivation and orientation, guided exploration, creative production, and reflection and transfer—is proposed. The article also identifies methodological principles, teacher roles, criteria for selecting digital content, indicators for monitoring children's progress, and safeguards related to screen balance, privacy, accessibility and adult co-engagement. The proposed approach positions technology as a pedagogical means rather than an independent learning goal and can be adapted to preschool institutions with different levels of technological provision.

گسترش سریع فناوری‌های دیجیتال محیط یادگیری‌ای را که کودکان پیش‌دبستانی در آن رشد می‌کنند، دگرگون ساخته است. با این حال، سواد دیجیتال در اوایل کودکی نباید صرفاً به توانایی کار با تلفن هوشمند یا تبلت تقلیل یابد. این مفهوم شامل دانش متناسب با سن، مهارت‌های عملی، نگرش‌ها و الگوهای ایمن تعامل با اطلاعات و ابزارهای دیجیتال است. این مقاله چارچوبی روش‌شناختی برای شکل‌دهی سواد دیجیتال کودکان پیش‌دبستانی از طریق استفاده هدفمند از ابزارهای یادگیری دیجیتال در مراکز فعالیت ارائه می‌دهد. این پژوهش از تحلیل نظری، تحلیل تطبیقی رهنمودهای بین‌المللی، مدل‌سازی آموزشی و تعمیم روش‌شناختی بهره می‌گیرد. چارچوب پیشنهادی، ابزارهای دیجیتال را در مراکز فعالیت با محوریت زبان، ریاضیات، علوم، ساخت‌وساز، هنر، بازی نقش‌آفرینی و موسیقی ادغام می‌کند و در عین حال یادگیری عملی، اجتماعی و مبتنی بر حرکت را حفظ می‌نماید. یک مدل چهار مرحله‌ای—انگیزش و جهت‌دهی، اکتشاف هدایت‌شده، تولید خلاقانه و بازتاب و انتقال—پیشنهاد شده است. همچنین، مقاله اصول روش‌شناختی، نقش‌های معلم، معیارهای انتخاب محتوای دیجیتال، شاخص‌های پایش پیشرفت کودکان و تدابیر حفاظتی مرتبط با تعادل صفحه‌نمایش، حریم خصوصی، دسترس‌پذیری و مشارکت بزرگسالان را شناسایی می‌کند. رویکرد پیشنهادی، فناوری را به عنوان ابزاری آموزشی و نه هدف یادگیری مستقل تلقی می‌کند و قابلیت انطباق با مؤسسات پیش‌دبستانی با سطوح مختلف تأمین فناوری را دارد.

This paper presents an innovative interdisciplinary teaching model based on the integration of acoustic phonetics into STEAM education (Science, Technology, Engineering, Arts, Mathematics). This study is based on the premise that the interdisciplinary nature of acoustic phonetics, connecting language with physics, mathematics, and digital technologies, provides a suitable basis for designing STEAM-oriented educational activities that engage students in scientific inquiry, acoustic measurement, data analysis and programming. The paper presents a pilot classroom implementation in English language instruction in which students used Praat-based acoustic analysis together with a Python-based supervised machine-learning classifier to investigate whether speakers could be differentiated on the basis of measurable acoustic characteristics. The computational component employed a Random Forest classifier based on selected acoustic features, while supplementary manual analysis of the F3–F2 distance was used to examine/r/ realizations in cases of acoustic overlap. The classroom implementation involved 30 seventh-grade students, while the acoustic speaker dataset consisted of recordings from six students selected for the speaker-differentiation component of the project. A special section of the paper is devoted to the development of educational projects combining phonetic analysis, physical models of the vocal tract, and artificial intelligence algorithms, with the aim of bringing the scientific method closer to students and enabling active learning through research. The paper demonstrates that phonetic research can serve not only as a component of language teaching but also as a powerful instrument of interdisciplinary education. The conclusion emphasizes that phonetics represents an authentic STEAM discipline in miniature and that its systematic implementation in teaching contributes to the development of functional knowledge, an investigative mindset, and students' digital competencies.

این مقاله الگویی نوآورانه برای آموزش میان‌رشته‌ای مبتنی بر ادغام آواشناسی آکوستیکی در آموزش STEAM (علوم، فناوری، مهندسی، هنر، ریاضیات) ارائه می‌دهد. این مطالعه بر این فرض استوار است که ماهیت میان‌رشته‌ای آواشناسی آکوستیکی که زبان را با فیزیک، ریاضیات و فناوری‌های دیجیتال پیوند می‌دهد، بستر مناسبی برای طراحی فعالیت‌های آموزشی مبتنی بر STEAM فراهم می‌کند که دانش‌آموزان را درگیر پژوهش علمی، اندازه‌گیری آکوستیکی، تحلیل داده‌ها و برنامه‌نویسی می‌سازد. مقاله حاضر اجرای آزمایشی این مدل را در کلاس زبان انگلیسی ارائه می‌کند که در آن دانش‌آموزان با استفاده از تحلیل آکوستیکی مبتنی بر Praat و یک طبقه‌بند یادگیری ماشین نظارت‌شده مبتنی بر Python بررسی کردند که آیا می‌توان گویندگان را بر اساس ویژگی‌های آکوستیکی قابل اندازه‌گیری از یکدیگر تمییز داد یا خیر. بخش محاسباتی از طبقه‌بند Random Forest مبتنی بر ویژگی‌های آکوستیکی منتخب بهره برد، در حالی که تحلیل دستی مکمل فاصله F3–F2 برای بررسی تحقق /r/ در موارد همپوشانی آکوستیکی به کار رفت. اجرای کلاسی با حضور ۳۰ دانش‌آموز پایه هفتم انجام شد و مجموعه داده‌های آکوستیکی گویندگان شامل ضبط‌های شش دانش‌آموز منتخب برای مؤلفه تمییز گوینده پروژه بود. بخشی ویژه از مقاله به توسعه پروژه‌های آموزشی ترکیبی از تحلیل آوایی، مدل‌های فیزیکی مجرای صوتی و الگوریتم‌های هوش مصنوعی اختصاص یافته است تا روش علمی را به دانش‌آموزان نزدیک‌تر کند و یادگیری فعال از طریق پژوهش را ممکن سازد. مقاله نشان می‌دهد که پژوهش آوایی نه‌تنها می‌تواند به‌عنوان بخشی از آموزش زبان بلکه به‌عنوان ابزاری قدرتمند برای آموزش میان‌رشته‌ای عمل کند. نتیجه‌گیری تأکید می‌کند که آواشناسی به‌مثابه یک رشته اصیل STEAM در مقیاس کوچک است و اجرای نظام‌مند آن در آموزش به توسعه دانش کاربردی، ذهنیت پژوهشگرانه و شایستگی‌های دیجیتال دانش‌آموزان کمک می‌کند.

Introduction This study explores how barriers to technology integration in mathematics education can be bridged within rural and resource-constrained school contexts. Although technology is increasingly recognised as a catalyst for improving access, equity, conceptual understanding, and learner engagement, meaningful ICT integration remains limited in many under-resourced schools due to persistent structural and pedagogical barriers. Guided by the Technological Pedagogical Content Knowledge (TPACK) framework, the study contributes to the literature by examining how teachers employ contextually responsive strategies to integrate digital technologies in mathematics classrooms. Methods This qualitative multiple-case study explored mathematics teachers’ experiences and perceptions of technology integration across three rural secondary schools in the Vhembe District, South Africa. Data were generated through semi-structured interviews with six mathematics teachers and three Departmental Heads. An interpretivist paradigm guided the study, and Framework Analysis was used to systematically analyse the data. Results The findings revealed four interrelated themes shaping technology integration: structural barriers related to infrastructure and connectivity; pedagogical barriers linked to teacher confidence and assessment challenges; opportunities for transformative instruction through dynamic visualisation and AI-supported learning; and the enabling role of professional development and instructional leadership. Technologies such as GeoGebra and graphing applications enhanced conceptual understanding by dynamically linking algebraic, graphical, and geometric representations. However, limited infrastructure and insufficient professional development in mathematics constrained transformative integration. Discussion The study contributes a Global South perspective by demonstrating how teachers in rural schools employ adaptive strategies such as offline preparation, blended learning, and collaborative device-sharing to sustain mathematics instruction despite resource constraints. The findings highlight the need for equitable ICT investment, mathematics-focused professional development, and leadership-driven support to promote transformative and inclusive mathematics education.

مقدمه: این پژوهش به بررسی چگونگی پل‌زدن بر موانع ادغام فناوری در آموزش ریاضیات در بستر مدارس روستایی و دارای منابع محدود می‌پردازد. اگرچه فناوری به طور فزاینده‌ای به عنوان محرکی برای بهبود دسترسی، عدالت، درک مفهومی و مشارکت یادگیرندگان شناخته می‌شود، اما ادغام معنادار فناوری اطلاعات و ارتباطات (ICT) در بسیاری از مدارس کم‌منبع به دلیل موانع ساختاری و آموزشی پایدار، همچنان محدود باقی مانده است. این مطالعه با بهره‌گیری از چارچوب دانش محتوایی-آموزشی-فناورانه (TPACK)، به ادبیات موضوع با بررسی چگونگی به‌کارگیری راهبردهای پاسخگو به زمینه توسط معلمان برای ادغام فناوری‌های دیجیتال در کلاس‌های ریاضی، کمک می‌کند. روش‌ها: این مطالعه کیفی چندموردی به بررسی تجارب و ادراکات معلمان ریاضی درباره ادغام فناوری در سه مدرسه متوسطه روستایی در منطقه Vhembe، آفریقای جنوبی پرداخت. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با شش معلم ریاضی و سه رئیس بخش گردآوری شد. پارادایم تفسیرگرایانه راهنمای پژوهش بود و تحلیل چارچوبی برای تحلیل نظام‌مند داده‌ها به کار رفت. یافته‌ها: نتایج چهار مضمون مرتبط را که شکل‌دهنده ادغام فناوری هستند، آشکار ساخت: موانع ساختاری مرتبط با زیرساخت و اتصال؛ موانع آموزشی مرتبط با اعتماد به نفس معلم و چالش‌های ارزشیابی؛ فرصت‌هایی برای آموزش تحول‌آفرین از طریق تجسم پویای مفاهیم و یادگیری پشتیبانی‌شده با هوش مصنوعی؛ و نقش تسهیل‌گر توسعه حرفه‌ای و رهبری آموزشی. فناوری‌هایی مانند GeoGebra و برنامه‌های رسم نمودار با پیوند پویای نمایش‌های جبری، نموداری و هندسی، درک مفهومی را ارتقا دادند. با این حال، محدودیت زیرساخت و ناکافی بودن توسعه حرفه‌ای در حوزه ریاضیات، ادغام تحول‌آفرین را محدود ساخت. بحث: این پژوهش با ارائه چشم‌اندازی از جنوب جهانی، نشان می‌دهد که معلمان مدارس روستایی با به‌کارگیری راهبردهای سازگارانه‌ای همچون آماده‌سازی آفلاین، یادگیری ترکیبی و اشتراک‌گذاری گروهی دستگاه‌ها، آموزش ریاضی را علی‌رغم محدودیت منابع تداوم می‌بخشند. یافته‌ها بر ضرورت سرمایه‌گذاری عادلانه در فناوری اطلاعات و ارتباطات، توسعه حرفه‌ای متمرکز بر ریاضیات و حمایت مبتنی بر رهبری برای ارتقای آموزش ریاضیات تحول‌آفرین و فراگیر تأکید می‌کند.

Introduction Teaching complex and abstract concepts in atomic physics remains challenging. Integrating STEM principles, applied-oriented learning, and immersive technologies such as virtual reality (VR) may support conceptual understanding and visualization. Methods This study combined bibliometric analysis, a quantitative meta-analysis of 15 eligible empirical studies, and a pilot VR-based assessment. The pilot involved 22 pre-service physics teachers who completed a VR-based lesson on Rutherford's experiment and evaluated the learning experience using a Likert-scale survey covering conceptual clarity, visualization and interactivity, motivation and interest, and STEM and applied orientation. Results The meta-analysis showed a strong positive effect of STEM- and applied-oriented instruction on learning outcomes, with a mean standardized difference (Cohen's d) of 1.28 (95% CI: 0.98–1.58). The pilot assessment also showed generally positive student evaluations across all four dimensions. Discussion The findings support the pedagogical potential of combining STEM-oriented, applied, and immersive approaches in atomic physics education and may inform the preparation of future physics teachers and the integration of digital technologies into secondary and higher education.

مقدمه آموزش مفاهیم پیچیده و انتزاعی در فیزیک اتمی همچنان چالش‌برانگیز است. ادغام اصول STEM، یادگیری مبتنی بر کاربرد و فناوری‌های فراگیر مانند واقعیت مجازی (VR) می‌تواند به درک مفهومی و تجسم کمک کند. روش‌ها این پژوهش با ترکیب تحلیل کتاب‌سنجی، فراتحلیل کمی ۱۵ مطالعه تجربی واجد شرایط و یک ارزیابی آزمایشی مبتنی بر VR انجام شد. در بخش آزمایشی، ۲۲ دانشجوی معلم فیزیک پیش‌خدمت در یک درس مبتنی بر VR درباره آزمایش رادرفورد شرکت کردند و تجربه یادگیری خود را با استفاده از پرسشنامه لیکرت در چهار بعد شفافیت مفهومی، تجسم و تعاملی بودن، انگیزش و علاقه‌مندی، و جهت‌گیری STEM و کاربردی ارزیابی کردند. یافته‌ها فراتحلیل نشان داد که آموزش مبتنی بر STEM و کاربردی تأثیر مثبت و قوی بر پیامدهای یادگیری دارد، با میانگین تفاوت استاندارد شده (d کوهن) برابر با ۱٫۲۸ (فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۹۸ تا ۱٫۵۸). ارزیابی آزمایشی نیز به طور کلی ارزیابی‌های مثبت دانشجویان را در هر چهار بعد نشان داد. بحث یافته‌ها از ظرفیت آموزشی ترکیب رویکردهای مبتنی بر STEM، کاربردی و فراگیر در آموزش فیزیک اتمی حمایت می‌کند و می‌تواند به آماده‌سازی معلمان آینده فیزیک و ادغام فناوری‌های دیجیتال در آموزش متوسطه و عالی کمک کند.

Introduction The rapid digitalization of services for migrant populations has transformed the ways in which information, guidance, and social support are delivered. However, existing research has primarily focused on clinical digital mental health interventions or on migrants' own uses of digital technologies, paying considerably less attention to digital devices developed by public institutions and community organizations. This study comparatively analyzes four digital intervention devices implemented in Spain and Argentina, two public and two community-based, to examine how they may contribute to psychosocial well-being from a social determinants of health perspective. Methods and Results Using a qualitative design based on digital ethnography and comparative thematic content analysis, the study explores the characteristics, functions, and intervention strategies of these digital resources, with particular attention to their roles in information provision, guidance, psychosocial support, and community participation. The findings show that these digital resources function as hybrid intervention ecosystems that integrate technological tools, professional support, and community networks rather than merely providing information. Four predominant intervention models were identified: administrative-information, institutional guidance and service access, rights-based community, and community guidance, accompaniment, and referral. Discussion Together, these models offer a novel analytical framework for understanding the diverse roles of digital interventions in migration contexts. Rather than providing direct therapeutic care, these devices contribute to psychosocial well-being by reducing barriers to access, strengthening social support networks, promoting rights, and facilitating connections with specialized services. By shifting the focus from clinical digital health to digital social intervention ecosystems, this study expands current debates on digital interventions for migrant populations and provides practical implications for the development of more inclusive, accessible, and culturally responsive digital resources aimed at promoting psychosocial well-being.

مقدمه: دیجیتالی‌ شدن سریع خدمات برای جمعیت‌های مهاجر، شیوه‌های ارائه اطلاعات، راهنمایی و حمایت اجتماعی را دگرگون کرده است. با این حال، پژوهش‌های موجود عمدتاً بر مداخلات بالینی سلامت روان دیجیتال یا بر استفاده مهاجران از فناوری‌های دیجیتال تمرکز داشته‌اند و به ابزارهای دیجیتالی که توسط نهادهای عمومی و سازمان‌های اجتماعی توسعه یافته‌اند، توجه بسیار کمتری شده است. این مطالعه به صورت مقایسه‌ای چهار ابزار مداخله دیجیتال اجرا شده در اسپانیا و آرژانتین، دو مورد عمومی و دو مورد مبتنی بر جامعه را تحلیل می‌کند تا بررسی نماید که چگونه این ابزارها می‌توانند از منظر عوامل اجتماعی تعیین‌کننده سلامت به بهزیستی روانی‌اجتماعی کمک کنند. روش‌ها و نتایج: با استفاده از طراحی کیفی مبتنی بر قوم‌نگاری دیجیتال و تحلیل محتوای مقایسه‌ای تماتیک، این پژوهش ویژگی‌ها، کارکردها و راهبردهای مداخله‌ای این منابع دیجیتال را با تمرکز ویژه بر نقش آن‌ها در ارائه اطلاعات، راهنمایی، حمایت روانی‌اجتماعی و مشارکت اجتماعی بررسی می‌کند. یافته‌ها نشان می‌دهد که این منابع دیجیتال به عنوان اکوسیستم‌های مداخله‌ای ترکیبی عمل می‌کنند که ابزارهای فناورانه، حمایت حرفه‌ای و شبکه‌های اجتماعی را ادغام می‌نمایند و صرفاً به ارائه اطلاعات محدود نمی‌شوند. چهار الگوی غالب مداخله شناسایی شد: اطلاعات اداری، راهنمایی نهادی و دسترسی به خدمات، جامعه‌محور مبتنی بر حقوق، و راهنمایی، همراهی و ارجاع اجتماعی. بحث: این الگوها در مجموع چارچوب تحلیلی نوینی برای درک نقش‌های متنوع مداخلات دیجیتال در زمینه مهاجرت ارائه می‌دهند. این ابزارها به جای ارائه مراقبت درمانی مستقیم، با کاهش موانع دسترسی، تقویت شبکه‌های حمایت اجتماعی، ترویج حقوق و تسهیل ارتباط با خدمات تخصصی، به بهزیستی روانی‌اجتماعی کمک می‌کنند. با تغییر تمرکز از سلامت دیجیتال بالینی به اکوسیستم‌های مداخله اجتماعی دیجیتال، این مطالعه مباحث جاری درباره مداخلات دیجیتال برای جمعیت‌های مهاجر را گسترش داده و پیامدهای عملی برای توسعه منابع دیجیتال فراگیرتر، قابل دسترس‌تر و پاسخگوتر به فرهنگ با هدف ارتقای بهزیستی روانی‌اجتماعی ارائه می‌دهد.

The expanding integration of digital technologies and artificial intelligence (AI) in higher education has heightened the need to identify learner competencies associated with academic achievement. This study examined the associations of metacognition, self-directed learning ability, and AI literacy with self-reported academic achievement among university students in the Republic of Korea. A descriptive cross-sectional survey was conducted with 175 undergraduates from 11 universities between September 30 and November 1, 2025; 78.3% were enrolled in health-related majors. Metacognition, self-directed learning ability, and AI literacy were measured using the SMI, SDLI, and MAILS, respectively; academic achievement was measured as self-reported cumulative GPA on a 4.5-point scale. Data were analyzed using descriptive statistics, group comparisons, Pearson correlations, and hierarchical multiple regression with HC3 heteroscedasticity-robust standard errors. GPA differed by age, school life satisfaction, and AI-related course experience in unadjusted comparisons. Metacognition (r = .348, p < .001) and self-directed learning ability (r = .377, p < .001) were positively correlated with GPA, whereas AI literacy was not (r = .105, p = .167). In the adjusted six-predictor model, age ( β = .151, p = .023), AI-related course experience ( β = .145, p = .040), and self-directed learning ability ( β = .329, p = .023) were independently associated with GPA; metacognition and AI literacy were not. The model explained 20.0% of the variance (adjusted R 2 = .171). These findings identify self-directed learning ability as the only examined learner competency that remained significantly associated with GPA after adjustment. Longitudinal and intervention studies are needed before causal or mediational conclusions can be drawn.

ادغام فزاینده فناوری‌های دیجیتال و هوش مصنوعی (AI) در آموزش عالی، نیاز به شناسایی شایستگی‌های یادگیرندگان مرتبط با پیشرفت تحصیلی را افزایش داده است. این مطالعه ارتباط‌های فراشناخت، توانایی یادگیری خودراهبر، و سواد هوش مصنوعی را با پیشرفت تحصیلی خودگزارش‌شده در میان دانشجویان دانشگاهی در جمهوری کره بررسی کرد. یک پیمایش توصیفی مقطعی با ۱۷۵ دانشجوی کارشناسی از ۱۱ دانشگاه بین ۳۰ سپتامبر تا ۱ نوامبر ۲۰۲۵ انجام شد؛ ۷۸٫۳٪ در رشته‌های مرتبط با سلامت تحصیل می‌کردند. فراشناخت، توانایی یادگیری خودراهبر، و سواد هوش مصنوعی به‌ترتیب با استفاده از SMI، SDLI و MAILS سنجیده شدند؛ پیشرفت تحصیلی به‌صورت معدل تجمعی خودگزارش‌شده در مقیاس ۴٫۵ نمره‌ای اندازه‌گیری شد. داده‌ها با استفاده از آمار توصیفی، مقایسه‌های گروهی، همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه سلسله‌مراتبی با خطاهای استاندارد مقاوم به ناهمگنی واریانس HC3 تحلیل شدند. معدل (GPA) در مقایسه‌های بدون تعدیل بر اساس سن، رضایت از زندگی دانشگاهی و تجربه گذراندن دوره‌های مرتبط با هوش مصنوعی متفاوت بود. فراشناخت (r = .348, p < .001) و توانایی یادگیری خودراهبر (r = .377, p < .001) با معدل رابطه مثبت داشتند، در حالی که سواد هوش مصنوعی چنین نبود (r = .105, p = .167). در مدل شش‌پیش‌بین تعدیل‌شده، سن (β = .151, p = .023)، تجربه گذراندن دوره‌های مرتبط با هوش مصنوعی (β = .145, p = .040)، و توانایی یادگیری خودراهبر (β = .329, p = .023) به طور مستقل با معدل مرتبط بودند؛ فراشناخت و سواد هوش مصنوعی مرتبط نبودند. این مدل ۲۰٫۰٪ از واریانس را تبیین کرد (R² تعدیل‌شده = .171). این یافته‌ها توانایی یادگیری خودراهبر را به عنوان تنها شایستگی یادگیرنده بررسی‌شده که پس از تعدیل همچنان با معدل ارتباط معنادار داشت، شناسایی می‌کند. پیش از نتیجه‌گیری علّی یا میانجی‌گرانه، مطالعات طولی و مداخله‌ای مورد نیاز است.

The development of digital technology has increased gadget use among elementary school-aged children, including students in Islamic elementary schools (Madrasah Ibtidaiyah). This situation poses challenges in developing children's religious character, necessitating collaboration between teachers and parents. This study aims to analyze the forms of collaboration between teachers and parents in developing religious character amidst increasing gadget use. The study used a descriptive qualitative approach. Data collection techniques were conducted through observation, interviews, and documentation, while data validity was tested using source triangulation. The results showed that gadget use among students was relatively high, with an average duration of 2–5 hours per day, which resulted in a decline in religious discipline, the habit of reading the Quran, and participation in religious activities. Teachers attempted to shape religious character through the habit of praying together, tadarus (recitation of the Asmaul Husana), reciting the Asmaul Husana (Asmaul Husana), and praying Dhuha in congregation. However, these efforts were not optimal without family support. Collaboration between teachers and parents was carried out through WhatsApp group communication, reporting on student progress, and involvement in school activities, but this did not occur routinely and sustainably. The main obstacles included limited parental time, a lack of understanding of digital controls, and weak supervision of gadget use at home. This study concludes that effective collaboration between teachers and parents is an important factor in minimizing the negative impact of gadgets and strengthening children's religious character through intensive communication, consistent supervision, and the habituation of religious values ​​at school and at home.

توسعه فناوری دیجیتال موجب افزایش استفاده از ابزارهای هوشمند در میان کودکان سنین دبستان، از جمله دانش‌آموزان مدارس ابتدایی اسلامی (مدرسه ابتدایی/مدرسه ابتدایی اسلامی) شده است. این وضعیت چالش‌هایی را در پرورش شخصیت دینی کودکان ایجاد می‌کند و نیازمند همکاری میان معلمان و والدین است. هدف این پژوهش تحلیل اشکال همکاری میان معلمان و والدین در پرورش شخصیت دینی در شرایط افزایش استفاده از ابزارهای هوشمند است. این مطالعه با رویکرد کیفی توصیفی انجام شده است. تکنیک‌های گردآوری داده‌ها شامل مشاهده، مصاحبه و مستندسازی بوده و روایی داده‌ها از طریق مثلث‌سازی منبع مورد آزمون قرار گرفته است. نتایج نشان داد که میزان استفاده از ابزارهای هوشمند در میان دانش‌آموزان نسبتاً بالا بوده و میانگین مدت زمان استفاده روزانه ۲ تا ۵ ساعت است که این امر منجر به کاهش نظم دینی، عادت به قرائت قرآن و مشارکت در فعالیت‌های دینی شده است. معلمان تلاش کردند تا از طریق ایجاد عادت نماز جماعت، تلاوت (تدارس) اسماالحسنی، قرائت اسماالحسنی و اقامه نماز ضحی به صورت جماعت، شخصیت دینی را شکل دهند. با این حال، این تلاش‌ها بدون حمایت خانواده به طور مطلوب محقق نشد. همکاری میان معلمان و والدین از طریق ارتباط در گروه واتساپ، گزارش‌دهی پیشرفت دانش‌آموزان و مشارکت در فعالیت‌های مدرسه انجام شد، اما این همکاری به صورت منظم و پایدار صورت نگرفت. مهم‌ترین موانع شامل محدودیت زمانی والدین، فقدان درک کافی از کنترل‌های دیجیتال و ضعف نظارت بر استفاده از ابزارهای هوشمند در منزل بود. این پژوهش نتیجه می‌گیرد که همکاری مؤثر میان معلمان و والدین عاملی مهم در کاهش تأثیرات منفی ابزارهای هوشمند و تقویت شخصیت دینی کودکان از طریق ارتباطات فشرده، نظارت مستمر و نهادینه‌سازی ارزش‌های دینی در مدرسه و خانه است.

The article analyzes the current state, major challenges, and development trends of human resource management (HRM) in Uzbekistan’s education system. The study is based on scientific literature, regulatory and legal documents of the Republic of Uzbekistan, and publicly available statistical data from the National Statistics Committee of the Republic of Uzbekistan. At the same time, the study substantiates the need to further improve mechanisms for strategic workforce planning, employee performance assessment, the use of digital HR technologies, professional development, and the retention of qualified personnel in the education system. Based on the research findings, an integrated approach is proposed that combines strategic HRM, KPI, HRIS, Talent Management, and employee professional development.

این مقاله به تحلیل وضعیت کنونی، چالش‌های عمده و روندهای توسعه مدیریت منابع انسانی (HRM) در نظام آموزشی ازبکستان می‌پردازد. این مطالعه مبتنی بر ادبیات علمی، اسناد مقرراتی و حقوقی جمهوری ازبکستان و داده‌های آماری در دسترس عموم کمیته آمار ملی جمهوری ازبکستان است. همزمان، پژوهش بر لزوم بهبود بیشتر سازوکارهای برنامه‌ریزی راهبردی نیروی کار، ارزیابی عملکرد کارکنان، استفاده از فناوری‌های دیجیتال منابع انسانی، توسعه حرفه‌ای و حفظ نیروی انسانی متخصص در نظام آموزشی تأکید می‌کند. بر اساس یافته‌های پژوهش، رویکردی یکپارچه پیشنهاد می‌شود که مدیریت راهبردی منابع انسانی، KPI، HRIS، مدیریت استعداد و توسعه حرفه‌ای کارکنان را با یکدیگر ترکیب می‌کند.

The Erasmus+ acaSTEMy Teacher Academy project seeks to operationalize a future-oriented approach to Science, Technology, Engineering, and Mathematics (STEM) teacher education that connects disciplinary learning with authentic societal challenges. This conceptual paper synthesizes research-informed principles underpinning the project and explains how they are translated into teacher professional learning. The framework positions integrated STEM education as problem-centered learning that combines scientific inquiry, engineering design, mathematical reasoning, digital technologies, and responsible societal decision-making. It brings together transversal and transformative competences, sustainability education, systems thinking, digital confidence, strategic thinking, and career awareness within a three-stage model that moves from socio-scientific relevance through inquiry and conceptual learning to reflection and evidence-informed action. These principles are operationalized through teacher-education modules, micro-credentials, job shadowing, mobility, and professional-learning networks. The paper argues that the main contribution of the acaSTEMy project lies not in proposing a single universal teaching model but in providing a coherent and adaptable framework for translating contemporary STEM-education priorities into teacher development and classroom practice across diverse European contexts. It also identifies implementation challenges related to disciplinary traditions, resources, institutional capacity, and the need for longer-term evaluation.

پروژه آکادمی معلمان acaSTEMy تحت برنامه Erasmus+ در پی عملیاتی‌سازی رویکردی آینده‌نگر به آموزش معلمان علوم، فناوری، مهندسی و ریاضیات (STEM) است که یادگیری رشته‌ای را با چالش‌های اصیل اجتماعی پیوند می‌دهد. این مقاله مفهومی، اصول مبتنی بر پژوهش که زیربنای این پروژه هستند را تلفیق کرده و توضیح می‌دهد که این اصول چگونه به یادگیری حرفه‌ای معلمان ترجمه می‌شوند. چارچوب ارائه‌شده، آموزش یکپارچه STEM را به عنوان یادگیری مسئله‌محور معرفی می‌کند که پژوهش علمی، طراحی مهندسی، استدلال ریاضی، فناوری‌های دیجیتال و تصمیم‌گیری مسئولانه اجتماعی را با یکدیگر ترکیب می‌کند. این چارچوب، شایستگی‌های عرضی و تحول‌آفرین، آموزش پایداری، تفکر سیستمی، اعتماد به نفس دیجیتال، تفکر راهبردی و آگاهی شغلی را در قالب یک مدل سه‌مرحله‌ای که از اهمیت اجتماعی-علمی آغاز شده، از طریق پژوهش و یادگیری مفهومی ادامه یافته و به تأمل و اقدام مبتنی بر شواهد منتهی می‌شود، گرد هم می‌آورد. این اصول از طریق ماژول‌های آموزش معلمان، ریزمدارک، هم‌سایه‌پروری شغلی، جابجایی و شبکه‌های یادگیری حرفه‌ای عملیاتی می‌شوند. مقاله استدلال می‌کند که مهم‌ترین دستاورد پروژه acaSTEMy نه در ارائه یک مدل آموزشی جهان‌شمول، بلکه در فراهم‌سازی چارچوبی منسجم و قابل انطباق برای ترجمه اولویت‌های معاصر آموزش STEM به توسعه حرفه‌ای معلمان و عمل کلاسی در زمینه‌های متنوع اروپایی است. همچنین چالش‌های اجرایی مرتبط با سنت‌های رشته‌ای، منابع، ظرفیت نهادی و نیاز به ارزیابی بلندمدت را شناسایی می‌کند.

People living with severe mental illness experience substantial health inequalities and high rates of premature mortality, largely driven by modifiable lifestyle-related risk factors, including poor diet quality. Digital technologies may provide scalable and flexible opportunities to support healthier behaviours; however, few interventions have specifically targeted nutrition-related outcomes as a primary focus in this population. MindBia is a co-designed, web-based digital nutrition intervention consisting of six structured modules developed for individuals residing in high-support mental health hostels. The intervention was informed by prior studies with service users and mental health staff. This pilot study aims to evaluate the feasibility, acceptability, and preliminary effectiveness of the MindBia intervention over eight weeks. A mixed-method pre-post design will be employed. Participants will complete baseline and post-intervention assessments examining dietary behaviours, digital literacy, and general wellbeing. Engagement with the web-based application will be monitored using embedded usage analytics. Semi-structured interviews conducted post-intervention will explore participants’ experiences, perceived impact, and barriers to engagement. Findings from this pilot study will inform refinement of the MindBia web-based application and guide the design of a larger scale trial evaluating its overall effectiveness.

افراد مبتلا به اختلال روانی شدید با نابرابری‌های قابل توجه سلامت و نرخ بالای مرگ‌ومیر زودرس مواجه هستند که عمدتاً ناشی از عوامل خطر مرتبط با سبک زندگی قابل تغییر، از جمله کیفیت پایین رژیم غذایی است. فناوری‌های دیجیتال ممکن است فرصت‌هایی مقیاس‌پذیر و انعطاف‌پذیر برای حمایت از رفتارهای سالم‌تر فراهم کنند؛ با این حال، تعداد کمی از مداخلات به طور خاص پیامدهای مرتبط با تغذیه را به عنوان تمرکز اصلی در این جمعیت هدف قرار داده‌اند. MindBia یک مداخله تغذیه‌ای دیجیتال مبتنی بر وب است که با مشارکت کاربران خدمات و کارکنان سلامت روان، شامل شش ماژول ساختاریافته برای افراد ساکن در خوابگاه‌های سلامت روان با حمایت بالا طراحی شده است. این مطالعه مقدماتی با هدف ارزیابی امکان‌سنجی، مقبولیت و اثربخشی اولیه مداخله MindBia طی هشت هفته انجام می‌شود. از طرح پژوهشی ترکیبی پیش‌آزمون-پس‌آزمون استفاده خواهد شد. شرکت‌کنندگان ارزیابی‌های پایه و پس از مداخله را در زمینه رفتارهای تغذیه‌ای، سواد دیجیتال و سلامت عمومی تکمیل خواهند کرد. میزان مشارکت با برنامه مبتنی بر وب از طریق تحلیل‌های کاربری تعبیه‌شده پایش می‌شود. مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته پس از مداخله به منظور بررسی تجارب شرکت‌کنندگان، تأثیر ادراک‌شده و موانع مشارکت انجام خواهد شد. یافته‌های این مطالعه مقدماتی به اصلاح برنامه مبتنی بر وب MindBia و هدایت طراحی کارآزمایی بزرگ‌مقیاس برای ارزیابی اثربخشی کلی آن کمک خواهد کرد.

Background Handwriting is central to children's written-language development, but conventional assessment usually emphasizes the completed product and provides limited information about the processes that produced it. Digital technologies can capture handwriting as an unfolding motor and orthographic activity. Objective This scoping review mapped technologies for capturing children's handwriting process data, the raw signals and derived features obtained, the assessment constructs supported by process measures, and their educational, developmental, and clinical applications. Methods Following scoping-review guidance and PRISMA-ScR, we searched Scopus, PubMed, ERIC, Web of Science Core Collection, and IEEE Xplore and conducted backward citation searching of 11 relevant review or framework articles. Of 198 reports sought for full-text assessment, one could not be retrieved, 197 were assessed, 39 were excluded, and 158 were included. All included reports were charted with the same 16-field framework. Independent verification by a second researcher covered randomly selected samples of 40 of 197 full-text eligibility decisions (20.3%; 97.5% agreement; Cohen's κ = 0.918) and 32 of 158 extractions (20.3%). Results Digitizing or graphics tablets were used in 136 reports (86.1%), and 117 (74.1%) used Wacom hardware. Position or trajectory (145, 91.8%) and time or timestamps (124, 78.5%) were the most common raw signals, followed by pen pressure or normal force (82, 51.9%) and pen-state or in-air information (71, 44.9%). Common derived feature families included speed or velocity (97, 61.4%), temporal or duration measures (84, 53.2%), spatial or geometric measures (67, 42.4%), and pressure- or force-derived measures (59, 37.3%). Developmental or normative characterization (75, 47.5%) and clinical characterization or differential assessment (74, 46.8%) were the most frequent applications. Latin-alphabetic handwriting appeared in 114 reports (72.2%), followed by Hebrew (23, 14.6%), Chinese (19, 12.0%), and Arabic (5, 3.2%). Conclusions Digital handwriting assessment is well established in process capture but less consistently translated into applied educational or clinical decisions. Classification performance should not be equated with diagnostic validity. A theory-informed and review-refined four-level framework organizes raw signals, derived features, assessment constructs, and empirical interpretation or action without implying a validated developmental or psychometric hierarchy.

زمینه و هدف: دست‌خط نقش مرکزی در رشد زبان نوشتاری کودکان دارد، اما ارزیابی‌های متداول معمولاً بر محصول نهایی تأکید می‌کنند و اطلاعات محدودی درباره فرایندهایی که به تولید آن منجر شده‌اند ارائه می‌دهند. فناوری‌های دیجیتال قادرند دست‌خط را به عنوان یک فعالیت حرکتی و املایی در حال شکل‌گیری ثبت کنند. هدف: این مرور گسترده به شناسایی فناوری‌های ثبت داده‌های فرایندی دست‌خط کودکان، سیگنال‌های خام و ویژگی‌های استخراج‌شده، سازه‌های ارزیابی پشتیبانی‌شده توسط سنجه‌های فرایندی و کاربردهای آموزشی، رشدی و بالینی آن‌ها پرداخت. روش‌ها: با پیروی از راهنمای مرور گسترده و PRISMA-ScR، پایگاه‌های Scopus، PubMed، ERIC، Web of Science Core Collection و IEEE Xplore جست‌وجو شدند و جست‌وجوی ارجاعات معکوس ۱۱ مقاله مروری یا چارچوبی مرتبط انجام شد. از میان ۱۹۸ گزارش مورد بررسی برای ارزیابی متن کامل، یک مورد قابل بازیابی نبود، ۱۹۷ مورد ارزیابی شدند، ۳۹ مورد حذف شدند و ۱۵۸ مورد وارد مطالعه شدند. همه گزارش‌های واردشده با یک چارچوب ۱۶ بخشی یکسان ثبت شدند. راستی‌آزمایی مستقل توسط پژوهشگر دوم بر روی نمونه‌های تصادفی ۴۰ تصمیم صلاحیت متن کامل از ۱۹۷ مورد (۲۰.۳٪؛ توافق ۹۷.۵٪؛ کاپای Cohen's κ = ۰.۹۱۸) و ۳۲ استخراج از ۱۵۸ مورد (۲۰.۳٪) انجام شد. یافته‌ها: در ۱۳۶ گزارش (۸۶.۱٪) از تبلت‌های دیجیتایزر یا گرافیکی استفاده شد و ۱۱۷ مورد (۷۴.۱٪) از سخت‌افزار Wacom بهره بردند. موقعیت یا مسیر (۱۴۵ مورد، ۹۱.۸٪) و زمان یا برچسب‌های زمانی (۱۲۴ مورد، ۷۸.۵٪) رایج‌ترین سیگنال‌های خام بودند و پس از آن فشار قلم یا نیروی عمودی (۸۲ مورد، ۵۱.۹٪) و اطلاعات وضعیت قلم یا در هوا (۷۱ مورد، ۴۴.۹٪) قرار داشتند. خانواده‌های رایج ویژگی‌های استخراج‌شده شامل سرعت یا تندی (۹۷ مورد، ۶۱.۴٪)، سنجه‌های زمانی یا مدت (۸۴ مورد، ۵۳.۲٪)، سنجه‌های فضایی یا هندسی (۶۷ مورد، ۴۲.۴٪) و سنجه‌های مبتنی بر فشار یا نیرو (۵۹ مورد، ۳۷.۳٪) بودند. بیشترین کاربردها، توصیف رشدی یا هنجاری (۷۵ مورد، ۴۷.۵٪) و توصیف بالینی یا ارزیابی افتراقی (۷۴ مورد، ۴۶.۸٪) بود. دست‌خط الفبای لاتین در ۱۱۴ گزارش (۷۲.۲٪) مشاهده شد و پس از آن عبری (۲۳ مورد، ۱۴.۶٪)، چینی (۱۹ مورد، ۱۲.۰٪) و عربی (۵ مورد، ۳.۲٪) قرار داشتند. نتیجه‌گیری: ارزیابی دیجیتال دست‌خط در ثبت فرایند به خوبی تثبیت شده است اما کمتر به تصمیمات کاربردی آموزشی یا بالینی ترجمه شده است. عملکرد طبقه‌بندی نباید معادل روایی تشخیصی تلقی شود. یک چارچوب چهارسطحی مبتنی بر نظریه و اصلاح‌شده توسط مرور، سیگنال‌های خام، ویژگی‌های استخراج‌شده، سازه‌های ارزیابی و تفسیر یا اقدام تجربی را سازمان‌دهی می‌کند بدون آنکه سلسله‌مراتب رشدی یا روان‌سنجی روایی‌شده‌ای را القا کند.