Stress arising from academic, professional and financial demands is common among students and young professionals, and the coping methods within easiest reach, such as listening to music, do not always suffice. This paper presents a survey-driven design for a virtual reality (VR) gadget that combines selectable immersive natural environments, environment-matched sound therapy and heart-rate biofeedback for short relaxation sessions. An online questionnaire completed by 24 respondents, mostly college students, supplies the user requirements. Among those who answer the relevant items, 65.2% report daily stress, 73.9% name academic or job pressure as the main cause, and 47.8% state that a busy schedule prevents regular yoga or meditation. Music is the most common coping method (63.6%). Asked about a 10–15 minute VR relaxation session described as free of side effects, 83.3% answer “yes, definitely” and 8.3% answer “maybe” if the price is under Rs. 5000. The findings yield design requirements, a system architecture, a session workflow and a protocol for comparing the gadget with guided breathing, meditation and relaxing music. That comparison is planned, not yet carried out: the prototype has not been tested with users, and the paper makes no claim of clinical effectiveness.
The central issue that is being addressed in this particular research endeavor pertains to the notably inadequate science learning outcomes that have been observed among the fourth-grade students enrolled at SD Negeri 1 Labuah Ratu Dua. The primary objective of this research is to systematically investigate and elucidate the effects that the Team Games Tournament (TGT) learning model has on improving these educational outcomes. The methodological framework employed in this study is characterized by a quasi-experimental design, which allows for the exploration of causal relationships while maintaining a level of control over extraneous variables. The total population under consideration in this research comprises 60 students, and it is noteworthy that the sample size is also exactly 60 students, thereby ensuring comprehensive representation. In determining the research sample, a non-probability sampling technique was utilized, which is particularly relevant in contexts where random sampling is not feasible or practical. The data collection methods employed in this study encompass a variety of non-test techniques, including but not limited to observation and documentation, alongside test techniques, which are specifically structured in the format of multiple-choice questions. The subsequent data processing was conducted using statistical methods such as the chi-square formula, F-test, and simple linear regression analyses, all of which collectively provide robust evidence supporting the hypothesis. The results indicate a statistically significant effect of the TGT learning model on the academic performance of students in the fourth grade of elementary school, as substantiated by the finding that Fhitung exceeds Ftabel, specifically with values of 19.77 and 4.20, respectively. This compelling evidence serves to underscore the efficacy of the TGT learning model as an innovative pedagogical approach aimed at enhancing science learning outcomes within this educational context. Overall, the implications of these findings are far-reaching, suggesting that the implementation of such collaborative learning strategies could potentially transform educational practices in similar settings.
Background Yoga is a multidimensional mind–body practice, yet little is known about whether the weekly practice frequency of its individual components is differentially associated with subjective wellbeing (SWB). This study examined the associations between the weekly practice frequency of asana, pranayama, relaxation, and meditation and SWB among Hungarian yoga practitioners. Methods A cross-sectional online survey based on convenience snowball sampling was conducted in April–May 2021, during the COVID-19 pandemic, among 379 adult yoga practitioners (44.31 ± 10.12 years). SWB was assessed using the World Health Organization-Five Wellbeing Index (WHO-5). Associations between participant characteristics and SWB were examined using one-way ANOVA and Pearson’s correlations. Separate ANCOVA models examined associations between the weekly practice frequency of each yoga component and SWB after adjustment for place of residence, other physical exercise, yoga practice duration, and yoga expertise (Holm–Bonferroni corrected). Independent associations were examined using multiple linear regression, with a dummy-coded sensitivity analysis. Results Place of residence, yoga expertise, other physical exercise, and, weakly, yoga practice duration were associated with SWB. After adjustment, all four yoga components remained significantly associated with higher SWB (corrected p ≤ 0.029), with medium effect sizes for asana (ηp 2 = 0.070) and meditation (ηp 2 = 0.061) and small effect sizes for pranayama (ηp 2 = 0.050) and relaxation (ηp 2 = 0.024). Daily practice was consistently associated with the highest SWB. The regression model explained only 12.9% of the variance in SWB (Cohen’s f 2 = 0.15), and only asana ( B = 0.69, 95% CI [0.22, 1.17]) and meditation frequency ( B = 0.61, 95% CI [0.21, 1.00]) remained independently associated with SWB, as supported by the sensitivity analysis. Conclusion In this predominantly female, highly educated convenience sample, more frequent weekly practice of all four yoga components was associated with higher SWB. However, after accounting for participant characteristics, yoga experience, and the overlap among components, only asana and meditation frequency remained independently associated with SWB. These associations were small, and most of the variance in SWB remained unexplained. Given the cross-sectional design, causal conclusions cannot be drawn and generalization should be cautious; longitudinal and intervention studies of individual yoga components are needed.
This study aimed to examine the effect of resilience on psychological well-being among firefighters in Kutai Kartanegara Regency, Indonesia. Firefighters are exposed to high job demands, hazardous working conditions, and repeated traumatic incidents, all of which may adversely affect their psychological state. In this context, resilience is considered a potential factor that enables individuals to adapt to stress and maintain psychological well-being. A quantitative approach with a non-experimental associative design was employed. The sample consisted of 162 firefighters from Kutai Kartanegara Regency who participated as respondents. Data were analyzed using simple linear regression. The results indicated that resilience had a positive and significant effect on psychological well-being, with a regression coefficient of 0.266 and a significance value of p = 0.021 (p < 0.05). These findings suggest that higher levels of resilience are associated with higher levels of psychological well-being among firefighters. The coefficient of determination revealed that resilience contributed 8.7% to the variance in psychological well-being, while the remaining 91.3% was influenced by other factors outside the research model. The findings underscore the importance of resilience as a psychological factor related to the well-being of firefighters.
هدف این پژوهش بررسی تأثیر تابآوری بر بهزیستی روانشناختی در میان آتشنشانان شهرستان کوتای کارتاگارا، اندونزی بود. آتشنشانان با تقاضاهای شغلی بالا، شرایط کاری خطرناک و مواجهه مکرر با رویدادهای آسیبزا روبهرو هستند که همگی میتوانند وضعیت روانشناختی آنها را به طور منفی تحت تأثیر قرار دهند. در این زمینه، تابآوری به عنوان عاملی بالقوه در نظر گرفته میشود که به افراد امکان میدهد با استرس سازگار شوند و بهزیستی روانشناختی خود را حفظ کنند. رویکرد کمی با طرح همبستگی غیرآزمایشی به کار گرفته شد. نمونه شامل ۱۶۲ آتشنشان از شهرستان کوتای کارتاگارا بود که به عنوان پاسخدهنده شرکت کردند. دادهها با استفاده از رگرسیون خطی ساده تحلیل شدند. نتایج نشان داد که تابآوری تأثیر مثبت و معناداری بر بهزیستی روانشناختی دارد، به طوری که ضریب رگرسیون برابر با ۰٫۲۶۶ و مقدار معناداری p = ۰٫۰۲۱ (p < ۰٫۰۵) به دست آمد. این یافتهها حاکی از آن است که سطوح بالاتر تابآوری با سطوح بالاتر بهزیستی روانشناختی در میان آتشنشانان مرتبط است. ضریب تعیین نشان داد که تابآوری ۸٫۷٪ از واریانس بهزیستی روانشناختی را تبیین میکند، در حالی که ۹۱٫۳٪ باقیمانده تحت تأثیر سایر عوامل خارج از مدل پژوهش قرار دارد. این یافتهها اهمیت تابآوری را به عنوان یک عامل روانشناختی مرتبط با بهزیستی آتشنشانان برجسته میکند.
This study was motivated by the low Social Studies learning outcomes of sixth-grade students at SDN 49 Kuranji, Padang City, and the limited involvement of students in the learning process. This study aimed to determine the effect of the Project Based Learning (PjBL) model assisted by rewards on the Social Studies learning outcomes of sixth-grade students at SDN 49 Kuranji, Padang City. The study employed a quantitative approach using a quasi-experimental method with a Posttest Only Control Group Design. The population and sample consisted of 42 students, with 21 students in class VI B as the experimental group and 21 students in class VI A as the control group. Data were collected through a final test consisting of 20 multiple-choice items that had undergone validity, reliability, difficulty, and discrimination analyses. The data were analyzed using normality, homogeneity, and independent-samples t-test analyses. The results showed that the experimental group obtained a mean posttest score of 84.52, while the control group obtained 72.61. The hypothesis test produced a t-count of 4.645, which was greater than the t-table value of 1.684 at a 0.05 significance level. Therefore, the null hypothesis was rejected and the alternative hypothesis was accepted. The findings indicate that the implementation of Project Based Learning assisted by rewards had a significant positive effect on students' Social Studies learning outcomes.
این پژوهش با انگیزه نتایج پایین یادگیری مطالعات اجتماعی دانشآموزان پایه ششم دبستان SDN 49 کورانجی شهر پادانگ و مشارکت محدود دانشآموزان در فرایند یادگیری انجام شد. هدف این پژوهش تعیین تأثیر مدل یادگیری مبتنی بر پروژه (PjBL) با کمک پاداش بر نتایج یادگیری مطالعات اجتماعی دانشآموزان پایه ششم دبستان SDN 49 کورانجی شهر پادانگ بود. این پژوهش با رویکرد کمی و با استفاده از روش شبهآزمایشی و طرح گروه کنترل فقط پسآزمون انجام شد. جامعه و نمونه پژوهش شامل ۴۲ دانشآموز بود که ۲۱ نفر از کلاس VI B به عنوان گروه آزمایش و ۲۱ نفر از کلاس VI A به عنوان گروه کنترل انتخاب شدند. دادهها از طریق آزمون نهایی شامل ۲۰ سؤال چندگزینهای که مورد تحلیل روایی، پایایی، دشواری و تمایز قرار گرفته بودند، جمعآوری شد. دادهها با استفاده از تحلیل نرمالیتی، همگنی و آزمون t مستقل تحلیل شدند. نتایج نشان داد که گروه آزمایش میانگین نمره پسآزمون ۸۴٫۵۲ و گروه کنترل ۷۲٫۶۱ را کسب کردند. آزمون فرضیه مقدار t محاسبهشده ۴٫۶۴۵ را نشان داد که بزرگتر از مقدار t جدول ۱٫۶۸۴ در سطح معناداری ۰٫۰۵ بود. بنابراین فرض صفر رد و فرض جایگزین پذیرفته شد. یافتهها نشان میدهد اجرای یادگیری مبتنی بر پروژه با کمک پاداش تأثیر مثبت معناداری بر نتایج یادگیری مطالعات اجتماعی دانشآموزان داشته است.
Lumbar spondylosis, a degenerative condition affecting the intervertebral discs and facet joints of the lower spine, commonly presents with chronic low back pain, stiffness, and restricted mobility. In Ayurvedic and yogic rehabilitation, Bhujangāsana (Cobra Pose) is widely recommended as a therapeutic posture due to its spinal extension and strengthening effects. This asana gently mobilizes the lumbar vertebrae, stretches the anterior spinal structures, and strengthens the paraspinal and gluteal muscles, thereby improving lumbar stability. Regular practice helps to enhance inter vertebral space, reduce nerve root compression, and promote better postural alignment. Additionally, Bhujangasana increases blood circulation to the lumbosacral region, supports disc nutrition, and reduces muscular spasm. It's mindful breathing component further decreases pain perception by reducing stress-related muscle tension. Overall, Bhujangasana serves as an effective, non-invasive adjunct in the conservative management of lumbar spondylosis, contributing to pain reduction, improved flexibility, and enhanced functional outcomes. This article focuses on the anatomy and pathophysiology of lumbar spondylosis, its symptomatolgy and role of bhujangasana in it's management.
اسپوندیلوز کمری، یک وضعیت دژنراتیو است که دیسکهای بینمهرهای و مفاصل فاست در ناحیه تحتانی ستون فقرات را درگیر میکند و معمولاً با درد مزمن کمر، سفتی و محدودیت حرکتی همراه است. در توانبخشی آیورودایی و یوگایی، بوجانگاسانا (حالت کبرا) به عنوان یک وضعیت درمانی به دلیل اثرات کششی و تقویتی بر ستون فقرات به طور گسترده توصیه میشود. این آسانا به آرامی مهرههای کمری را متحرک میکند، ساختارهای قدامی ستون فقرات را کشش میدهد و عضلات پارااسپاینال و گلوتئال را تقویت میکند و در نتیجه پایداری کمری را بهبود میبخشد. تمرین منظم آن به افزایش فاصله بینمهرهای، کاهش فشار بر ریشههای عصبی و ارتقای همترازی بهتر وضعیت بدن کمک میکند. علاوه بر این، بوجانگاسانا موجب افزایش گردش خون در ناحیه لومبوساکرال، حمایت از تغذیه دیسک و کاهش اسپاسم عضلانی میشود. مؤلفه تنفس آگاهانه این وضعیت نیز با کاهش تنش عضلانی مرتبط با استرس، ادراک درد را کاهش میدهد. در مجموع، بوجانگاسانا به عنوان یک روش مکمل غیرتهاجمی در مدیریت محافظهکارانه اسپوندیلوز کمری مؤثر است و به کاهش درد، بهبود انعطافپذیری و ارتقای پیامدهای عملکردی کمک میکند. این مقاله بر آناتومی و پاتوفیزیولوژی اسپوندیلوز کمری، علائم آن و نقش بوجانگاسانا در مدیریت آن تمرکز دارد.
Lumbar spondylosis, a degenerative condition affecting the intervertebral discs and facet joints of the lower spine, commonly presents with chronic low back pain, stiffness, and restricted mobility. In Ayurvedic and yogic rehabilitation, Bhujangāsana (Cobra Pose) is widely recommended as a therapeutic posture due to its spinal extension and strengthening effects. This asana gently mobilizes the lumbar vertebrae, stretches the anterior spinal structures, and strengthens the paraspinal and gluteal muscles, thereby improving lumbar stability. Regular practice helps to enhance inter vertebral space, reduce nerve root compression, and promote better postural alignment. Additionally, Bhujangasana increases blood circulation to the lumbosacral region, supports disc nutrition, and reduces muscular spasm. It's mindful breathing component further decreases pain perception by reducing stress-related muscle tension. Overall, Bhujangasana serves as an effective, non-invasive adjunct in the conservative management of lumbar spondylosis, contributing to pain reduction, improved flexibility, and enhanced functional outcomes. This article focuses on the anatomy and pathophysiology of lumbar spondylosis, its symptomatolgy and role of bhujangasana in it's management.
اسپوندیلوز کمری، یک وضعیت دژنراتیو است که دیسکهای بینمهرهای و مفاصل فاست در ناحیه تحتانی ستون فقرات را درگیر میکند و معمولاً با درد مزمن کمر، سفتی و محدودیت حرکتی همراه است. در توانبخشی آیورودایی و یوگایی، بوجانگاسانا (حالت کبرا) به عنوان یک وضعیت درمانی به دلیل اثرات کششی و تقویتی بر ستون فقرات به طور گسترده توصیه میشود. این آسانا به آرامی مهرههای کمری را متحرک میکند، ساختارهای قدامی ستون فقرات را کشش میدهد و عضلات پارااسپاینال و گلوتئال را تقویت میکند و در نتیجه پایداری کمری را بهبود میبخشد. تمرین منظم آن به افزایش فاصله بینمهرهای، کاهش فشار بر ریشههای عصبی و ارتقای همترازی بهتر وضعیت بدن کمک میکند. علاوه بر این، بوجانگاسانا موجب افزایش گردش خون در ناحیه لومبوساکرال، حمایت از تغذیه دیسک و کاهش اسپاسم عضلانی میشود. مؤلفه تنفس آگاهانه این وضعیت نیز با کاهش تنش عضلانی مرتبط با استرس، ادراک درد را کاهش میدهد. در مجموع، بوجانگاسانا به عنوان یک روش مکمل غیرتهاجمی در مدیریت محافظهکارانه اسپوندیلوز کمری مؤثر است و به کاهش درد، بهبود انعطافپذیری و ارتقای پیامدهای عملکردی کمک میکند. این مقاله بر آناتومی و پاتوفیزیولوژی اسپوندیلوز کمری، علائم آن و نقش بوجانگاسانا در مدیریت آن تمرکز دارد.
The purpose of the present study was to examine the effect of Suryanamaskar practice on selected physical fitness variables among male district-level (Bandipora) volleyball players of Kashmir. Fifteen male volleyball players aged between 15 and 20 years were selected through simple random sampling. The study employed a single-group pre-test and post-test research design. The selected participants underwent a structured Suryanamaskar training program for six weeks, five days per week, with each session lasting 30–45 minutes. The dependent variables selected for the study were speed, agility, and flexibility. Speed was measured using the 50-Meter Dash Test, agility through the Shuttle Run Test, and flexibility through the Sit-and-Reach Test. Descriptive statistics, including mean and standard deviation, were computed, while a dependent-samples t-test was used to determine the significance of differences between pre-test and post-test scores at the 0.05 level of significance. The results revealed a significant improvement in agility (t = 3.25, p < 0.05) and flexibility (t = 7.95, p < 0.05) following the Suryanamaskar intervention. However, the improvement in speed was not statistically significant (t = 0.46, p > 0.05). The findings indicate that regular Suryanamaskar practice effectively enhances agility and flexibility among volleyball players but has limited influence on speed performance. Therefore, Suryanamaskar may be incorporated as a supplementary training modality in volleyball conditioning programs to improve selected components of physical fitness. The study concludes that traditional yogic practices can serve as cost-effective and scientifically supported methods for enhancing athletic performance and physical fitness.
هدف پژوهش حاضر بررسی تأثیر تمرین سوریا ناماسکار بر برخی متغیرهای آمادگی جسمانی در بازیکنان والیبال مرد سطح شهرستان (باندیپورا) کشمیر بود. پانزده بازیکن والیبال مرد با دامنه سنی ۱۵ تا ۲۰ سال به روش نمونهگیری تصادفی ساده انتخاب شدند. این پژوهش از طرح تحقیق تکگروهی با پیشآزمون و پسآزمون استفاده کرد. شرکتکنندگان منتخب به مدت شش هفته، پنج روز در هفته و هر جلسه به مدت ۳۰ تا ۴۵ دقیقه، در یک برنامه تمرینی ساختارمند سوریا ناماسکار شرکت کردند. متغیرهای وابسته انتخابشده برای پژوهش شامل سرعت، چابکی و انعطافپذیری بودند. سرعت با آزمون دوی ۵۰ متر، چابکی با آزمون شاتل ران و انعطافپذیری با آزمون نشستن و رسیدن سنجیده شد. آمار توصیفی شامل میانگین و انحراف معیار محاسبه گردید و برای تعیین معناداری تفاوت بین نمرات پیشآزمون و پسآزمون از آزمون t همبسته در سطح معناداری ۰/۰۵ استفاده شد. نتایج نشان داد که پس از مداخله سوریا ناماسکار، چابکی (t = 3.25, p < 0.05) و انعطافپذیری (t = 7.95, p < 0.05) به طور معناداری بهبود یافتند. با این حال، بهبود سرعت از لحاظ آماری معنادار نبود (t = 0.46, p > 0.05). یافتهها نشان میدهد که تمرین منظم سوریا ناماسکار به طور مؤثری چابکی و انعطافپذیری بازیکنان والیبال را افزایش میدهد اما تأثیر محدودی بر عملکرد سرعت دارد. بنابراین، سوریا ناماسکار میتواند به عنوان یک روش تمرینی مکمل در برنامههای آمادگی جسمانی والیبال برای بهبود برخی مؤلفههای آمادگی جسمانی گنجانده شود. پژوهش نتیجه میگیرد که تمرینات سنتی یوگا میتواند به عنوان روشهایی مقرونبهصرفه و علمی برای ارتقاء عملکرد ورزشی و آمادگی جسمانی مورد استفاده قرار گیرد.
