adolescent mental health

Abstract The COVID-19 pandemic created social disruptions, leading to high levels of mental health problems for adolescents. Interpersonal stressors, such as lack of familial support, peer victimization, and discrimination, may have further exacerbated teen mental health issues. Yet, the psychological impact of interpersonal stressors and their interactive effects with high levels of loneliness remains unknown. In this pre-registered study , conducted in November and December 2020 (approximately eight months into the COVID-19 pandemic), we used a diverse sample of adolescents from across 43 U.S. states with elevated depressive symptoms (n = 2,452, ages 13–16) to examine how familial support, peer victimization, and discrimination are concurrently associated with mental health outcomes. Results indicated that perceived discrimination was the strongest standardized correlate across continuous internalizing outcomes (depressive symptoms, anxiety symptoms, and hopelessness), whereas lack of familial support was the primary correlate of suicidal ideation; if youth reported a lack of familial support, they were over three times as likely to report suicidal ideation. Loneliness significantly moderated the cross-sectional links between lack of familial support and depressive symptoms, as well as perceived discrimination and hopelessness. Simple slope probing demonstrated a distress ceiling effect: interpersonal stressors were most strongly associated with elevated distress among youth reporting low baseline loneliness, whereas youth experiencing high loneliness exhibited consistently elevated distress regardless of stressor exposure. These findings underscore interpersonal stressors and loneliness as high-priority targets for youth prevention and intervention programs, particularly during periods of widespread social disruption.

Background and Purpose: Non-suicidal self-injury (NSSI) is a global concern in adolescent mental health. Rural boarding middle school students, as a unique and vulnerable population, remain understudied regarding the potential heterogeneity and longitudinal trajectories of NSSI. This study aimed to identify latent classes of NSSI among this group, examine their transition patterns over time, and evaluate the effectiveness of an emotion management group intervention. Methods: Study 1 cross-sectionally surveyed 927 adolescents; we split samples into non-NSSI and NSSI subgroups and ran latent profile analysis (LPA) only among participants with NSSI ( n =285). Study 2 conducted a 6-month follow-up of 550 participants and applied latent transition analysis (LTA) to examine class shifts and predictive factors. Study 3 was a randomized controlled trial in which 30 students from the High-NSSI received an 8-week emotion-management group intervention. Intervention effects were evaluated using repeated-measures ANCOVA with demographic covariates. Results: Within the NSSI subgroup ( n = 285), two classes were identified: a High-NSSI class ( n = 21, 7.4%) and a Low-NSSI class ( n = 264, 92.6%). Poor sleep quality and bullying victimization independently predicted High-NSSI membership. Longitudinal analysis revealed high stability in the Low-NSSI class (91%) and high fluidity in the High-NSSI class (83% transitioning to low-risk). The emotion-management intervention significantly reduced both NSSI frequency and negative affect. Discussion: These findings demonstrate that clinically meaningful NSSI subtypes exist among rural boarding adolescents and that sleep quality and bullying are key modifiable risk factors. The results support a stepped-care approach in school settings, where the High-NSSI class requires intensive intervention and the Low-NSSI class may benefit from less intensive, universal supports. The emotion-management group intervention is an effective school-based program for the most severe NSSI subtype. Keywords: non-suicidal self-injury, latent profile analysis, latent transition analysis, emotion management, group intervention

Anxiety and depressive symptoms frequently co-occur during adolescence. Physical activity is associated with adolescent mental health at the scale-score level, but its links with individual symptoms and their temporal ordering remain less clear. This study examined contemporaneous and one-year prospective associations between physical activity and individual anxiety/depression symptoms, evaluated the robustness of pooling three annual wave-pair cohorts, and compared network patterns between male and female adolescents. Three adjacent annual wave-pair cohorts (2020–2021, 2021–2022, and 2022–2023) from a Chinese national adolescent health survey were analyzed ( N = 13,785 wave-pair records). Physical activity was measured with the PAQ-A and anxiety/depression symptoms with the SCL-90. Gaussian graphical models and cross-lagged panel networks (CLPNs) were estimated. Annual-cohort invariance, missingness, centrality, bridge centrality, accuracy, stability, and male/female differences were examined. Annual-cohort comparisons showed no detectable network-structure differences (M = 0.07–0.08, p = 0.120–0.270) or global-strength differences (ΔS = 0.12–0.32, p = 0.150–0.320). Little’s test was nonsignificant (χ² = 79.39, df = 89, p = 0.531), providing no evidence against a completely-at-random missingness mechanism. In the pooled contemporaneous network, physical activity had negative partial correlations with low motivation (weight = -0.0732), low energy (-0.0651), and nervousness (-0.0532). Worthlessness (expected influence [EI] = 1.39), tension (EI = 1.38), and nervousness (EI = 1.34) were influential nodes. Panic had the highest reported bridge EI (0.659). In the CLPN, physical activity was prospectively associated with lower low motivation ( β = -0.0602) and low mood ( β = -0.0561), while nervousness was associated with lower subsequent physical activity ( β = -0.0539). Male and female networks differed in structure (M = 0.112, p < 0.001) but not global strength (ΔS = 0.19, p = 0.709). Physical activity occupied a peripheral position in the contemporaneous network but showed small prospective associations with selected anxiety and depressive symptoms. These temporal associations do not establish causality. The stable annual-cohort pattern and male/female-specific edge configuration support further confirmatory work using designs that can address unmeasured confounding and within-person change.

Cyberbullying has become an important concern for adolescent well-being because online harassment can continue beyond school settings and expose young people to repeated social stress. This study examined the relationships between cyberbullying exposure, emotion-regulation strategies, and mental health among adolescents. A quantitative, cross-sectional correlational design was used with 100 secondary-school adolescents aged 13-18 years (M = 15.42, SD = 1.38). Measures included the Cyber-Victimization Scale (CYBVICS), Emotion Regulation Questionnaire (ERQ), and Early Adolescent Mental Health Scale (EAMHS). Descriptive statistics, Pearson product-moment correlations, and simple linear regression analyses were reported. Cyberbullying exposure was negatively correlated with cognitive reappraisal (r = -.42, p < .001) and mental health (r = -.58, p < .001), and positively correlated with expressive suppression (r = .48, p < .001). Cognitive reappraisal was positively associated with mental health (r = .51, p < .001), whereas expressive suppression was negatively associated with mental health (r = -.46, p < .001). Regression analysis indicated that cyberbullying exposure accounted for 33.6% of the variance in mental-health scores, R? = .336, F(1, 98) = 49.68, p < .001. The findings indicate meaningful associations among online victimization, emotion regulation, and adolescent well-being. Because the study is cross-sectional and relies on self-report measures, the findings do not establish causality.

Adolescent depression and anxiety symptoms are major health concerns, and the family environment plays a critical role. This study aimed to investigate the relationship between parental mental health literacy (PMHL) and adolescent depression and anxiety scores. Based on cross-sectional data from the 2023 Guangdong Adolescent Mental Health Survey, the study included 4,697 pairs of adolescents and their primary caregivers. Questionnaires were used to assess PMHL and adolescents’ levels of depression and anxiety, and weighted linear regression, restricted cubic splines, and subgroup analyses were employed. For every 1-point increase in PMHL, adolescents’ depression scores decreased by 0.033 and anxiety scores by 0.034 (both P < 0.05). The high PMHL group had significantly lower depression and anxiety scores than the low PMHL group. The dose-response relationship was linear. Subgroup analysis revealed interaction effects involving boarding status, mobile phone usage duration, and educational level. Higher PMHL is significantly associated with a lower risk of depression and anxiety among adolescents. Enhancing PMHL may help prevent and intervene in adolescent emotional problems; longitudinal studies are needed to verify the causal relationship.

علائم افسردگی و اضطراب در نوجوانان از نگرانی‌های عمده سلامت محسوب می‌شوند و محیط خانواده نقش حیاتی ایفا می‌کند. هدف این مطالعه بررسی رابطه بین سواد سلامت روانی والدین (PMHL) و نمرات افسردگی و اضطراب نوجوانان بود. بر اساس داده‌های مقطعی حاصل از پیمایش سلامت روان نوجوانان گوانگ‌دونگ ۲۰۲۳، مطالعه حاضر شامل ۴٬۶۹۷ جفت نوجوان و مراقب اصلی آن‌ها بود. برای ارزیابی PMHL و سطوح افسردگی و اضطراب نوجوانان از پرسشنامه استفاده شد و رگرسیون خطی وزنی، اسپلاین مکعبی محدود و تحلیل‌های زیرگروه به کار گرفته شد. به ازای هر افزایش یک واحدی در PMHL، نمره افسردگی نوجوانان به میزان ۰٫۰۳۳ و نمره اضطراب به میزان ۰٫۰۳۴ کاهش یافت (هر دو P < 0.05). گروه دارای PMHL بالا به طور معناداری نمرات افسردگی و اضطراب پایین‌تری نسبت به گروه دارای PMHL پایین داشتند. رابطه دوز-پاسخ خطی بود. تحلیل زیرگروه‌ها اثرات متقابل وضعیت شبانه‌روزی بودن، مدت زمان استفاده از تلفن همراه و سطح تحصیلات را نشان داد. PMHL بالاتر به طور معناداری با کاهش خطر افسردگی و اضطراب در نوجوانان مرتبط است. ارتقای PMHL می‌تواند به پیشگیری و مداخله در مشکلات هیجانی نوجوانان کمک کند؛ مطالعات طولی برای بررسی رابطه علّی مورد نیاز است.

Abstract Internalizing disorders are the most common adolescent mental disorders. Using complementary variable-centered and person-centered approaches, we examined whether internalizing symptoms across eight years of adolescence (Grades 5–12) followed a continuous developmental trend or were disrupted by the transition to secondary school, and if different subgroups followed different pathways. Participants were 701 Canadian youth (52.9% girls; 75.9% white). Annual self-reported internalizing symptoms (ages 11–18) were examined using piecewise latent growth curve analysis (LGCM), revealing significant curve and level discontinuity at the transition, with distinct developmental phases in elementary and secondary school. Girls, youth with lower household income, and those with higher bullying victimization and lower social support showed elevated symptoms and/or steeper growth. An LGCM yielded four classes: Low (51.8%), Moderate (32.5%), Increasing (10.6%), and Declining (5.1%). The Declining and Moderate classes had comparable risk for early adulthood outcomes, demonstrating equifinality. Although beginning with similar levels, the Increasing class was at elevated risk compared to the Moderate class, demonstrating multifinality. Findings underscore that the secondary school transition can be viewed as a transition-linked turning point for a subset of adolescents, with implications for targeted screening and intervention beginning in elementary school.

اختلالات درونی‌سازی شایع‌ترین اختلالات روانی در نوجوانان هستند. با استفاده از رویکردهای مکمل مبتنی بر متغیر و مبتنی بر فرد، بررسی کردیم که آیا نشانه‌های درونی‌سازی در طول هشت سال نوجوانی (پایه‌های پنجم تا دوازدهم) روند رشدی پیوسته‌ای را دنبال می‌کنند یا با گذار به دبیرستان دچار اختلال می‌شوند و اینکه آیا زیرگروه‌های مختلف مسیرهای متفاوتی را دنبال می‌کنند. شرکت‌کنندگان شامل 701 نوجوان کانادایی (52.9٪ دختر؛ 75.9٪ سفیدپوست) بودند. نشانه‌های درونی‌سازی خودگزارش‌شده سالانه (سنین 11 تا 18 سال) با استفاده از تحلیل منحنی رشد نهفته قطعه‌ای (LGCM) بررسی شد که ناپیوستگی معنادار منحنی و سطح را در زمان گذار نشان داد و فازهای رشدی متمایزی را در دبستان و دبیرستان آشکار ساخت. دختران، نوجوانان با درآمد خانوادگی پایین‌تر و افرادی که قربانی‌پذیری بیشتری در برابر زورگویی و حمایت اجتماعی پایین‌تری داشتند، نشانه‌های بالاتر و/یا رشد تندتری را نشان دادند. تحلیل LGCM چهار طبقه را مشخص کرد: پایین (51.8٪)، متوسط (32.5٪)، افزایشی (10.6٪) و کاهشی (5.1٪). طبقات کاهشی و متوسط خطر قابل مقایسه‌ای برای پیامدهای اوایل بزرگسالی داشتند که هم‌نهایی را نشان می‌دهد. اگرچه با سطوح مشابهی آغاز شدند، طبقه افزایشی نسبت به طبقه متوسط در معرض خطر بالاتری قرار داشت که چندنهایی را نشان می‌دهد. یافته‌ها تأکید می‌کنند که گذار به دبیرستان می‌تواند به‌عنوان یک نقطه عطف مرتبط با گذار برای بخشی از نوجوانان تلقی شود و پیامدهایی برای غربالگری و مداخله هدفمند از دبستان دارد.

Over the past decade, there has been a surge in mental health challenges among adolescents. While social and emotional learning (SEL) programs are positioned to bolster young people's social, emotional, and academic success and mental health, too few SEL programs center adolescent development in the present context, largely ignoring the realities and needs of Black, Indigenous, and People of Color (BIPOC), LGBTQ2SIA+, and students with disabilities. To fill this gap and need for transformative SEL, we hosted a series of focus groups with fifteen BIPOC middle schoolers to ask what they need to belong and thrive at school, given our belief that the youth most marginalized carry the genius to transform schools for every student. In this paper, we share their insights on how educators can create learning environments that ensure their safety, honor their humanity, cultivate joy, and foster their social, emotional, and academic well-being through transformative SEL and liberatory teaching practices. Youth shared easy-to-implement examples of how educators can nurture relationships with students, create safe and caring classroom environments, humanize education, and advance social justice and civic engagement. Based on what we learned from youth, we urge SEL program developers and educators to start by discovering who young people are and what they need to flourish socially, emotionally, and academically, then to use what students share to inform instructional practice, create and select academic content, guide interactions, and build communities where students feel a sense of trust, belonging, and care.

در دهه گذشته، چالش‌های سلامت روان در میان نوجوانان افزایش چشمگیری داشته است. در حالی که برنامه‌های یادگیری اجتماعی و عاطفی (SEL) برای تقویت موفقیت اجتماعی، عاطفی و تحصیلی و سلامت روان جوانان طراحی شده‌اند، تعداد کمی از این برنامه‌ها بر رشد نوجوانان در بستر کنونی تمرکز دارند و عمدتاً واقعیت‌ها و نیازهای نوجوانان سیاه‌پوست، بومی و رنگین‌پوست (BIPOC)، افراد LGBTQ2SIA+ و دانش‌آموزان دارای معلولیت را نادیده می‌گیرند. برای پر کردن این خلأ و پاسخ به نیاز به SEL تحول‌آفرین، مجموعه‌ای از گروه‌های متمرکز با پانزده دانش‌آموز راهنمایی BIPOC برگزار کردیم تا بپرسیم برای تعلق داشتن و شکوفایی در مدرسه به چه چیزهایی نیاز دارند، با این باور که جوانان بیش از همه به حاشیه رانده‌شده، توانایی تحول مدارس برای همه دانش‌آموزان را دارند. در این مقاله، دیدگاه‌های آنان را درباره چگونگی ایجاد محیط‌های یادگیری توسط معلمان که امنیت، انسانیت، شادی و بهزیستی اجتماعی، عاطفی و تحصیلی آنان را از طریق SEL تحول‌آفرین و شیوه‌های تدریس رهایی‌بخش تضمین می‌کند، به اشتراک می‌گذاریم. نوجوانان نمونه‌هایی ساده و قابل اجرا از چگونگی پرورش روابط توسط معلمان با دانش‌آموزان، ایجاد محیط‌های کلاسی ایمن و مراقبت‌آمیز، انسانی‌سازی آموزش و پیشبرد عدالت اجتماعی و مشارکت مدنی ارائه کردند. بر اساس آنچه از نوجوانان آموختیم، از توسعه‌دهندگان برنامه‌های SEL و معلمان می‌خواهیم که ابتدا با کشف این‌که جوانان چه کسانی هستند و برای شکوفایی اجتماعی، عاطفی و تحصیلی به چه نیاز دارند آغاز کنند و سپس آنچه دانش‌آموزان به اشتراک می‌گذارند را برای اطلاع‌رسانی به شیوه تدریس، ایجاد و انتخاب محتوای آموزشی، هدایت تعاملات و ساخت جوامعی که در آن دانش‌آموزان احساس اعتماد، تعلق و مراقبت می‌کنند، به کار گیرند.

Parental psychological control is consistently associated with internalizing problems among college students. However, less is known about the indirect role of interpersonal sensitivity in this association and whether upward social comparison on social media is related to variation across different pathways. A questionnaire survey was conducted among 1026 college students (proportion of males: 56.53%, age: 20.28 ± 1.09). A moderated mediation model was then constructed. Parental psychological control was positively associated with stress, anxiety, and depression. Interpersonal sensitivity accounted for significant indirect associations between parental psychological control and each dimension of internalizing problems. Upward social comparison on social media negatively moderated the association between parental psychological control and interpersonal sensitivity, as well as the associations of parental psychological control with stress and depression. In contrast, upward social comparison on social media positively moderated the association between interpersonal sensitivity and stress. These findings provide targeted intervention ideas for college students’ mental health education in the digital media era through parental psychological control.

کنترل روان‌شناختی والدین به طور مداوم با مشکلات درونی‌سازی‌شده در میان دانشجویان دانشگاه مرتبط است. با این حال، نقش غیرمستقیم حساسیت بین‌فردی در این ارتباط و این‌که آیا مقایسه اجتماعی صعودی در شبکه‌های اجتماعی با تفاوت در مسیرهای مختلف مرتبط است، کمتر شناخته شده است. یک پیمایش پرسش‌نامه‌ای در میان ۱۰۲۶ دانشجوی دانشگاه (نسبت مردان: ۵۶٫۵۳٪، میانگین سن: ۲۰٫۲۸ ± ۱٫۰۹) انجام شد. سپس یک الگوی میانجی‌گری تعدیل‌شده ساخته شد. کنترل روان‌شناختی والدین با استرس، اضطراب و افسردگی ارتباط مثبت داشت. حساسیت بین‌فردی برای ارتباطات غیرمستقیم معنادار بین کنترل روان‌شناختی والدین و هر بعد از مشکلات درونی‌سازی‌شده نقش داشت. مقایسه اجتماعی صعودی در شبکه‌های اجتماعی، ارتباط بین کنترل روان‌شناختی والدین و حساسیت بین‌فردی و همچنین ارتباط کنترل روان‌شناختی والدین با استرس و افسردگی را به طور منفی تعدیل کرد. در مقابل، مقایسه اجتماعی صعودی در شبکه‌های اجتماعی، ارتباط بین حساسیت بین‌فردی و استرس را به طور مثبت تعدیل کرد. این یافته‌ها ایده‌هایی هدفمند برای مداخلات آموزشی سلامت روان دانشجویان دانشگاه در عصر رسانه‌های دیجیتال از طریق کنترل روان‌شناختی والدین ارائه می‌دهد.

Disruptive Behaviour Disorders (DBDs), comprising Conduct Disorder (CD) and Oppositional Defiant Disorder (ODD), represent significant mental health concerns among adolescents due to their adverse effects on academic achievement, interpersonal relationships, and psychosocial development. Despite the growing burden of these disorders, there is a paucity of empirical evidence on their prevalence among adolescents attending secondary school in Lagos State, Nigeria. The research therefore examines the assessment of disruptive behaviour disorders. The quantitative research employed a descriptive survey design and 915 participants comprising males 49.5% (mean age = 14.94, SD = 1.57). The research employed a multistage sampling technique. The findings revealed that disruptive behaviour disorders were highly prevalent among the adolescents, with 90.4% exhibiting moderate to severe symptoms and 16.4% falling within the severe category. The prevalence of adolescents at risk of Conduct Disorder was 35.4%, while 83.4% were at risk of Oppositional Defiant Disorder. The results further showed that female adolescents displayed significantly lower levels of DBDs compared to their male counterparts. The study concluded and recommended that DBDs (CD and ODD) are common among in-school adolescents in Lagos State and therefore school administrators, management, and owners should employ psychological intervention in addressing the rising disruptive behaviour symptoms among adolescents.

اختلالات رفتار مخرب (DBDs) که شامل اختلال سلوک (CD) و اختلال نافرمانی مقابله‌ای (ODD) می‌باشد، از جمله نگرانی‌های مهم سلامت روان در میان نوجوانان به شمار می‌روند، چرا که تأثیرات منفی بر پیشرفت تحصیلی، روابط بین‌فردی و رشد روانی‌اجتماعی آنان دارند. با وجود افزایش بار این اختلالات، شواهد تجربی اندکی درباره شیوع آن‌ها در میان نوجوانان دبیرستانی استان لاگوس، نیجریه وجود دارد. بنابراین این پژوهش به ارزیابی اختلالات رفتار مخرب پرداخته است. این پژوهش کمی با استفاده از طرح پیمایش توصیفی و با مشارکت ۹۱۵ نفر (۴۹/۵٪ پسر؛ میانگین سنی = ۱۴/۹۴، انحراف معیار = ۱/۵۷) انجام شد. نمونه‌گیری به روش چندمرحله‌ای صورت گرفت. یافته‌ها نشان داد که اختلالات رفتار مخرب در میان نوجوانان شیوع بالایی دارد، به طوری که ۹۰/۴٪ علائم متوسط تا شدید و ۱۶/۴٪ در دامنه شدید قرار داشتند. شیوع نوجوانان در معرض خطر اختلال سلوک ۳۵/۴٪ و در معرض خطر اختلال نافرمانی مقابله‌ای ۸۳/۴٪ بود. نتایج همچنین نشان داد که نوجوانان دختر به طور معناداری سطوح پایین‌تری از DBDs را نسبت به همتایان پسر خود نشان دادند. مطالعه نتیجه‌گیری و توصیه کرد که DBDs (CD و ODD) در میان نوجوانان مدارس استان لاگوس شایع است و بنابراین مدیران، مسئولان و مالکان مدارس باید از مداخلات روان‌شناختی برای مقابله با علائم رو به افزایش رفتار مخرب در میان نوجوانان استفاده کنند.

Nationwide studies of selective mutism (SM) are scarce. This study examined the prevalence of SM in Child and Adolescent Mental Health Services (CAMHS), referral reasons, occurrence of additional mental disorders, and psychotropic medication use in a nationally representative clinical population. The sample comprised all youth referred to CAMHS and registered with a diagnosis of SM in the Norwegian Patient Registry from 2008 to 2022. In total, 1591 youth with SM were identified, with a female-to-male ratio of 2:1. The mean age at first CAMHS referral was 9.1 years (SD 4.0). Boys were referred significantly earlier than girls (8.8 years (SD 4.0) versus 9.3 years (SD 4.0, t = -2.29, df 1589, p = .02)). The main referral reasons were suspected anxiety and affective disorders. The mean age at SM diagnosis was 10.1 years (SD 4.2); boys were diagnosed slightly earlier than girls (9.8 years (SD 4.2) versus 10.2 years (SD 4.2, t = -2.12, df 1589, p = .03)). Additional mental disorders were diagnosed in 51.4% at a mean age of 13.2 years (SD 3.7), most commonly anxiety disorders (33%; ICD-10 F40–F41, F93). Learning difficulties were diagnosed in 9% at a mean age of 11.0 years (SD 4.0). Nearly one-third (31.5%) were prescribed psychotropic medication, mainly during adolescence, with selective serotonin reuptake inhibitors (SSRIs) being most common. This nationwide study demonstrates a relatively late age at SM diagnosis and frequent additional mental disorders. Though further longitudinal research is warranted, findings suggest that earlier diagnosis with earlier specialist care for anxiety may be needed to improve outcomes in SM, especially in girls.

مطالعات سراسری درباره لالی انتخابی (SM) نادر هستند. این پژوهش به بررسی شیوع SM در خدمات سلامت روان کودکان و نوجوانان (CAMHS)، دلایل ارجاع، بروز اختلالات روانی همراه و مصرف داروهای روان‌گردان در یک جمعیت بالینی نماینده ملی پرداخت. نمونه شامل تمامی کودکان و نوجوانانی بود که به CAMHS ارجاع داده شده و با تشخیص SM در سامانه ثبت بیماران نروژ از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۲۲ ثبت شده بودند. در مجموع، ۱۵۹۱ کودک و نوجوان مبتلا به SM شناسایی شدند که نسبت دختر به پسر ۲ به ۱ بود. میانگین سن در اولین ارجاع به CAMHS، ۹/۱ سال (انحراف معیار ۴/۰) بود. پسران به طور معناداری زودتر از دختران ارجاع داده شدند (۸/۸ سال (انحراف معیار ۴/۰) در مقابل ۹/۳ سال (انحراف معیار ۴/۰)، t = ‎-۲/۲۹، df ۱۵۸۹، p = ‎.۰۲). دلایل اصلی ارجاع، شک به اختلالات اضطرابی و خلقی بود. میانگین سن در زمان تشخیص SM، ۱۰/۱ سال (انحراف معیار ۴/۲) بود؛ پسران اندکی زودتر از دختران تشخیص داده شدند (۹/۸ سال (انحراف معیار ۴/۲) در مقابل ۱۰/۲ سال (انحراف معیار ۴/۲)، t = ‎-۲/۱۲، df ۱۵۸۹، p = ‎.۰۳). اختلالات روانی همراه در ۵۱/۴٪ با میانگین سن ۱۳/۲ سال (انحراف معیار ۳/۷) تشخیص داده شد که شایع‌ترین آن‌ها اختلالات اضطرابی (۳۳٪؛ ICD-10 F40–F41, F93) بود. مشکلات یادگیری در ۹٪ با میانگین سن ۱۱/۰ سال (انحراف معیار ۴/۰) تشخیص داده شد. نزدیک به یک‌سوم (۳۱/۵٪) داروهای روان‌گردان دریافت کردند که عمدتاً در دوره نوجوانی و عمدتاً مهارکننده‌های انتخابی بازجذب سروتونین (SSRIs) بود. این مطالعه سراسری نشان می‌دهد که سن تشخیص SM نسبتاً بالا و اختلالات روانی همراه شایع است. اگرچه پژوهش‌های طولی بیشتری مورد نیاز است، یافته‌ها حاکی از آن است که تشخیص زودهنگام همراه با مراقبت تخصصی زودتر برای اضطراب می‌تواند به بهبود پیامدهای SM، به ویژه در دختران، کمک کند.

Abstract Background: Child sexual abuse (CSA) is associated with substantial psychiatric morbidity, yet the nature and scope of integrated child and adolescent psychiatry within specialist CSA services in Ireland are poorly described. Methods: This retrospective chart review included all children and adolescents referred to an embedded child and adolescent psychiatry clinic within The Alders Unit, a specialist CSA service, between 1 January 2024 and 31 December 2025. Data included demographics, psychosocial adversity, referral characteristics, psychiatric diagnoses, psychotropic prescribing, prior Child and Adolescent Mental Health Service (CAMHS) involvement and onward referrals. Descriptive statistics summarised sample characteristics, and associations between categorical variables were examined using chi-square or Fisher’s exact tests. Results: Fifty young people (approximately 5% of Alders referrals) were seen by psychiatry (mean age 15.7 years, predominantly female). Nearly two-thirds experienced two or more psychosocial adversity domains, and 58% had a suspected or confirmed neurodevelopmental disorder. Depressive, anxiety and trauma-related disorders were the most common primary diagnoses. Acute risk related to self-harm or suicidality was the leading reason for referral and was associated with onward referral. Most young people required follow-up for more than 12 months. Psychotropic medication was prescribed in two-thirds of cases, largely confined to those with primary Axis I disorders; none were prescribed medication where the primary formulation was emerging emotionally unstable personality disorder traits. Conclusions: Integrated child and adolescent psychiatry within a specialist CSA service appears to be required for a small but complex subgroup of young people, supporting inclusion of dedicated psychiatry within Barnahus services in Ireland.

زمینه: سوء‌استفاده جنسی از کودک (CSA) با آسیب‌شناسی روانی قابل توجهی همراه است، با این حال ماهیت و دامنه روان‌پزشکی یکپارچه کودک و نوجوان در خدمات تخصصی CSA در ایرلند به‌خوبی توصیف نشده است. روش‌ها: این مرور پرونده گذشته‌نگر شامل تمامی کودکان و نوجوانانی بود که به کلینیک روان‌پزشکی کودک و نوجوان مستقر در واحد Alders، یک مرکز تخصصی CSA، بین ۱ ژانویه ۲۰۲۴ تا ۳۱ دسامبر ۲۰۲۵ ارجاع شده بودند. داده‌ها شامل اطلاعات جمعیت‌شناختی، مشکلات روانی-اجتماعی، ویژگی‌های ارجاع، تشخیص‌های روان‌پزشکی، تجویز داروهای روان‌گردان، سابقه مراجعه به خدمات سلامت روان کودک و نوجوان (CAMHS) و ارجاعات بعدی بود. آمار توصیفی برای خلاصه‌سازی ویژگی‌های نمونه به‌کار رفت و ارتباط بین متغیرهای طبقه‌ای با استفاده از آزمون کای‌دو یا آزمون دقیق فیشر بررسی شد. یافته‌ها: پنجاه نفر از جوانان (تقریباً ۵٪ از ارجاعات Alders) توسط روان‌پزشکی ویزیت شدند (میانگین سنی ۱۵/۷ سال، عمدتاً دختر). نزدیک به دوسوم، دو یا چند حوزه مشکلات روانی-اجتماعی را تجربه کرده بودند و ۵۸٪ دارای اختلال عصب‌تحولی مشکوک یا تأییدشده بودند. اختلالات افسردگی، اضطراب و اختلالات مرتبط با تروما شایع‌ترین تشخیص‌های اولیه بودند. خطر حاد مرتبط با خودآسیبی یا تمایلات خودکشی مهم‌ترین دلیل ارجاع بود و با ارجاع بعدی ارتباط داشت. بیشتر جوانان به پیگیری بیش از ۱۲ ماه نیاز داشتند. داروی روان‌گردان در دوسوم موارد تجویز شد که عمدتاً محدود به افرادی با اختلالات اولیه محور I بود؛ هیچ موردی که تشخیص اولیه آن صفات در حال ظهور اختلال شخصیت ناپایدار هیجانی بود، دارو دریافت نکرد. نتیجه‌گیری: روان‌پزشکی یکپارچه کودک و نوجوان در یک مرکز تخصصی CSA به نظر می‌رسد برای زیرگروه کوچکی اما پیچیده از جوانان مورد نیاز باشد و از گنجاندن روان‌پزشکی اختصاصی در خدمات Barnahus در ایرلند حمایت می‌کند.

INTRODUCTION: Lifestyle factors are increasingly recognized as important correlates of adolescent mental health and wellbeing. However, existing research has largely focused on sleep, nutrition, and physical activity in isolation, with less attention to cumulative multidomain lifestyle protective factors and their prospective associations with subsequent wellbeing beyond prior mental health. METHODS: Data were drawn from 163 adolescents (55.2% female; aged 12-17 years) participating in the Australian Longitudinal Adolescent Brain Study between 2018 and 2025. Lagged generalized estimating equation models examined associations between cumulative lifestyle protective factors and wellbeing at the subsequent assessment after adjustment for prior wellbeing, age, and sex. Two lifestyle protective factor indices were examined: a Base Index comprising nutrition, sleep, and physical activity, and an Extended Index additionally incorporating mindfulness and social connectedness. Outcomes were positive wellbeing measured using the COMPAS-W and low psychological distress measured using the Kessler Psychological Distress Scale (K10). RESULTS: Lifestyle protective factors commonly co-occurred across behavioral and psychosocial domains. Higher scores on both the Base and Extended lifestyle protective factor indices were associated with greater odds of subsequent positive wellbeing and low psychological distress after adjustment for prior wellbeing, age, and sex. CONCLUSIONS: Cumulative lifestyle protective factors were prospectively associated with subsequent adolescent wellbeing after accounting for prior levels of wellbeing, highlighting multidomain lifestyle protection as a potentially important contributor to mental health across adolescence.

مقدمه: عوامل سبک زندگی به طور فزاینده‌ای به عنوان همبسته‌های مهم سلامت روان و بهزیستی نوجوانان شناخته می‌شوند. با این حال، پژوهش‌های موجود عمدتاً به خواب، تغذیه و فعالیت بدنی به صورت مجزا پرداخته‌اند و به عوامل محافظ سبک زندگی چندحوزه‌ای تجمعی و ارتباطات آینده‌نگر آن‌ها با بهزیستی بعدی فراتر از سلامت روان قبلی کمتر توجه شده است. روش‌ها: داده‌ها از ۱۶۳ نوجوان (۵۵/۲٪ دختر؛ در بازه سنی ۱۲ تا ۱۷ سال) شرکت‌کننده در مطالعه طولی مغز نوجوانان استرالیا بین سال‌های ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۵ جمع‌آوری شد. مدل‌های معادلات برآورد تعمیم‌یافته با تاخیر، ارتباط بین عوامل محافظ سبک زندگی تجمعی و بهزیستی در ارزیابی بعدی را پس از تعدیل برای بهزیستی قبلی، سن و جنسیت بررسی کردند. دو شاخص عوامل محافظ سبک زندگی مورد بررسی قرار گرفت: شاخص پایه شامل تغذیه، خواب و فعالیت بدنی و شاخص گسترده که ذهن‌آگاهی و پیوند اجتماعی را نیز در بر می‌گیرد. پیامدها شامل بهزیستی مثبت با استفاده از COMPAS-W و پریشانی روان‌شناختی پایین با استفاده از مقیاس پریشانی روان‌شناختی Kessler (K10) اندازه‌گیری شد. نتایج: عوامل محافظ سبک زندگی معمولاً در حوزه‌های رفتاری و روانی‌اجتماعی به طور همزمان رخ می‌دهند. نمرات بالاتر در هر دو شاخص پایه و گسترده عوامل محافظ سبک زندگی با احتمال بیشتر بهزیستی مثبت بعدی و پریشانی روان‌شناختی پایین پس از تعدیل برای بهزیستی قبلی، سن و جنسیت همراه بود. نتیجه‌گیری: عوامل محافظ سبک زندگی تجمعی به طور آینده‌نگر با بهزیستی بعدی نوجوانان پس از در نظر گرفتن سطوح قبلی بهزیستی مرتبط بودند و بر اهمیت حفاظت چندحوزه‌ای سبک زندگی به عنوان یک عامل بالقوه مهم در سلامت روان در سراسر نوجوانی تأکید می‌کنند.

Social-emotional learning (SEL) is increasingly recognised as an important approach to adolescent mental health promotion in school settings. However, evidence regarding culturally adapted and technology-supported SEL interventions in non-Western educational contexts remains limited. This study reports the expert-validation and pilot-feasibility components of the REAL™ (Read Emotion and Learn to Regulate) module, a culturally adapted, virtual reality (VR)-integrated SEL intervention developed for Malaysian lower-secondary students. These developmental phases preceded a subsequently completed and separately reported randomised controlled trial (RCT). A sequential two-phase design was used. In Phase 1, six Malaysian experts from psychiatry, psychology, education, and social-emotional learning completed a three-round Modified Delphi process evaluating 15 module structure and delivery components and 12 activity stations on a 5-point Likert scale. Content validity was assessed using the item-level content validity index (I-CVI), scale-level average content validity index (S-CVI/Ave), and interquartile range (IQR). In Phase 2, a single-session school-based feasibility pilot was conducted with 15 lower-secondary students, four facilitators, and one school administrator to assess practical implementation of one chapter from the initial 12-station module. In Round 1, the S-CVI/Ave across 15 module structure and delivery components was 0.92. In Round 2, five of 12 activity stations did not meet the I-CVI retention criterion of ≥0.83 (S-CVI/Ave = 0.65). Following module revision and reassessment, 11 of 12 stations met the retention criterion in Round 3. Manage Your Emotions VR improved following revision and was retained, whereas The Drama of Life received uniformly unfavourable ratings (I-CVI = 0.00) and was removed because of concerns regarding suitability, feasibility, and potential physical safety in school settings. The final S-CVI/Ave across the 11 retained stations was 0.85. The findings provide developmental evidence that informed refinement and subsequent evaluation of the REAL™ module. Pilot findings should be interpreted cautiously because of the small, teacher-selected, single-site sample and use of a researcher-developed feedback measure without established psychometric properties.

یادگیری اجتماعی‌هیجانی (SEL) به طور فزاینده‌ای به عنوان رویکردی مهم برای ارتقای سلامت روان نوجوانان در محیط‌های مدرسه‌ای شناخته می‌شود. با این حال، شواهد مربوط به مداخلات SEL با سازگاری فرهنگی و پشتیبانی فناوری در زمینه‌های آموزشی غیرغربی همچنان محدود است. این مطالعه اجزای روایی توسط خبرگان و امکان‌سنجی آزمایشی ماژول REAL™ (خواندن هیجان و یادگیری تنظیم آن)، یک مداخله SEL با سازگاری فرهنگی و ادغام واقعیت مجازی (VR) که برای دانش‌آموزان مقطع متوسطه اول مالزی توسعه یافته است را گزارش می‌کند. این مراحل توسعه‌ای پیش از کارآزمایی تصادفی‌سازی و کنترل‌شده (RCT) که به طور جداگانه گزارش شده، انجام شده‌اند. یک طرح متوالی دو فازی مورد استفاده قرار گرفت. در فاز اول، شش کارشناس مالزیایی از حوزه‌های روان‌پزشکی، روان‌شناسی، آموزش و یادگیری اجتماعی‌هیجانی، یک فرآیند دلفی اصلاح‌شده سه‌مرحله‌ای را برای ارزیابی ۱۵ مؤلفه ساختاری و اجرایی ماژول و ۱۲ ایستگاه فعالیت بر اساس مقیاس لیکرت ۵ درجه‌ای تکمیل کردند. روایی محتوا با استفاده از شاخص روایی محتوای سطح آیتم (I-CVI)، شاخص روایی محتوای سطح مقیاس میانگین (S-CVI/Ave) و دامنه بین چارکی (IQR) ارزیابی شد. در فاز دوم، یک پایلوت امکان‌سنجی مبتنی بر مدرسه با حضور ۱۵ دانش‌آموز متوسطه اول، چهار تسهیل‌گر و یک مدیر مدرسه برای ارزیابی اجرای عملی یک فصل از ماژول اولیه ۱۲ ایستگاهی انجام شد. در دور اول، S-CVI/Ave در میان ۱۵ مؤلفه ساختاری و اجرایی ماژول برابر با ۰.۹۲ بود. در دور دوم، پنج مورد از ۱۲ ایستگاه فعالیت به معیار نگهداری I-CVI برابر یا بیشتر از ۰.۸۳ نرسیدند (S-CVI/Ave = 0.65). پس از بازنگری و ارزیابی مجدد ماژول، ۱۱ مورد از ۱۲ ایستگاه در دور سوم به معیار نگهداری رسیدند. ایستگاه Manage Your Emotions VR پس از بازنگری بهبود یافت و حفظ شد، در حالی که ایستگاه The Drama of Life به طور یکنواخت امتیاز نامطلوب دریافت کرد (I-CVI = 0.00) و به دلیل نگرانی درباره تناسب، امکان‌پذیری و ایمنی فیزیکی بالقوه در محیط مدرسه حذف شد. S-CVI/Ave نهایی در میان ۱۱ ایستگاه حفظ‌شده برابر با ۰.۸۵ بود. یافته‌ها شواهد توسعه‌ای را ارائه می‌دهند که اصلاح و ارزیابی بعدی ماژول REAL™ را اطلاع‌رسانی کردند. یافته‌های پایلوت به دلیل نمونه کوچک، انتخاب‌شده توسط معلم، تک‌مکانه و استفاده از ابزار بازخورد توسعه‌یافته توسط پژوهشگر بدون ویژگی‌های روان‌سنجی معتبر باید با احتیاط تفسیر شوند.

21st-century Islamic education demands mastery of non-cognitive spiritual competencies, such as optimism (Husnuzan and Raja’), to mitigate adolescent mental health crises and academic anxiety (qalaq). Teologically anchored in QS. Az-Zumar: 53, QS. Al-Baqarah: 286, and QS. Al-Insyirah verses 5–6, optimism represents a mandatory spiritual-cognitive stance. However, school counseling and Islamic moral nurturing (Tarbiyah Akhlak) remain dominated by conventional, passive-verbalistic methods that trigger student boredom. This study aims to develop a block-based board game called Optimism Bridge to foster an optimistic attitude in Junior High School (SMP) students through an Islamic-integrated cognitive restructuring process.Using the Research and Development (R&D) method with the 4D model limited to the Develop stage, this study involved 20 grade IX-C students at SMP Negeri 42 Medan, two expert validators, and a field practitioner. Data collected via Likert and Guttman questionnaires were analyzed descriptively quantitatively. The results indicate that the media is highly feasible based on validation by media experts (84.00%) and material experts (94.70%), and is highly practical based on responses from counselors (97.50%) and students (84.00%).Philosophically, optimism in Islamic counseling is a cognitive-spiritual skill (Amal Qalbi) intervened through experiential activities. The findings confirm that integrating Seligman’s ABCDE Model and Islamic theological values (Raja’-Ikhtiar-Tawakal) into game mechanics effectively facilitates students’ disputation abilities (Mujahadah an-Nafs) against negative emotions and desperate thoughts (Waswas). Implications for a global audience, this study expands Islamic game-based learning by demonstrating that concrete visualization shifts the school counseling paradigm from passive-doctrinal to an emancipatory internalization of positive divine awareness.

آموزش اسلامی در قرن بیست‌ویکم مستلزم تسلط بر شایستگی‌های معنوی غیرشناختی، همچون خوش‌بینی (حسن‌ظن و رجاء)، به منظور کاهش بحران‌های سلامت روان نوجوانان و اضطراب تحصیلی (قلق) است. خوش‌بینی که ریشه در QS. Az-Zumar: 53، QS. Al-Baqarah: 286 و QS. Al-Insyirah آیات ۵ و ۶ دارد، یک رویکرد معنوی-شناختی الزامی محسوب می‌شود. با این حال، مشاوره مدرسه و پرورش اخلاق اسلامی (تربیت اخلاق) همچنان تحت سلطه روش‌های سنتی و منفعل-کلامی قرار دارد که موجب کسالت دانش‌آموزان می‌شود. هدف این پژوهش، توسعه یک بازی رومیزی مبتنی بر بلوک با عنوان «پل خوش‌بینی» برای تقویت نگرش خوش‌بینانه در دانش‌آموزان متوسطه اول (SMP) از طریق فرایند بازسازی شناختی تلفیق‌شده با آموزه‌های اسلامی است. این مطالعه با استفاده از روش تحقیق و توسعه (R&D) و مدل 4D محدود به مرحله توسعه، با مشارکت ۲۰ دانش‌آموز پایه نهم-C در SMP Negeri 42 Medan، دو ارزیاب خبره و یک کارشناس میدانی انجام شد. داده‌ها از طریق پرسشنامه‌های لیکرت و گاتمن جمع‌آوری و به صورت توصیفی-کمی تحلیل گردید. نتایج نشان داد که این رسانه بر اساس اعتبارسنجی توسط متخصصان رسانه (۸۴٫۰۰٪) و متخصصان محتوا (۹۴٫۷۰٪) بسیار مطلوب است و از نظر عملی بودن نیز بر اساس پاسخ‌های مشاوران (۹۷٫۵۰٪) و دانش‌آموزان (۸۴٫۰۰٪) در سطح بالایی قرار دارد. از منظر فلسفی، خوش‌بینی در مشاوره اسلامی یک مهارت شناختی-معنوی (عمل قلبی) است که از طریق فعالیت‌های تجربی مداخله می‌شود. یافته‌ها تأیید می‌کند که ادغام مدل ABCDE سلیگمن و ارزش‌های الهی اسلامی (رجاء-اختیار-توکل) در مکانیک بازی، به طور مؤثری توانایی مناظره دانش‌آموزان (مجاهدۀ نفس) در برابر هیجانات منفی و افکار یأس‌آور (وسواس) را تسهیل می‌کند. پیامدهای این پژوهش برای مخاطبان جهانی، گسترش یادگیری مبتنی بر بازی اسلامی را نشان می‌دهد و اثبات می‌کند که تجسم عینی، پارادایم مشاوره مدرسه را از حالت منفعل-آموزشی به درونی‌سازی رهایی‌بخش آگاهی الهی مثبت تغییر می‌دهد.

Artificial intelligence (AI)-assisted digital mental health interventions are being increasingly discussed as a potential strategy for improving access to psychological support among adolescents with anxiety symptoms and anxiety disorders. Their possible advantages include flexible availability, reduced barriers to help-seeking, psychoeducation, symptom monitoring, CBT-informed exercises, conversational interaction, and personalized feedback. However, their clinical role remains insufficiently defined, particularly regarding efficacy, safety, ethical governance, and the distinction between digital support and psychotherapy in the traditional clinical sense. This narrative review examines current evidence and conceptual debates regarding AI-assisted digital interventions relevant to adolescent anxiety disorders, with a focus on usability, acceptability, preliminary efficacy, safety, ethical and legal considerations, and human clinical oversight. Available literature suggests that conversational agents and CBT-informed digital tools may provide low-threshold support and may reduce the symptoms of anxiety, depression, or general emotional distress in some users. Nevertheless, existing evidence remains heterogeneous and preliminary, often relying on young adult, mixed-age, non-clinical, or transdiagnostic samples, short follow-up periods, and self-report outcomes. Direct evidence for AI-assisted interventions specifically in adolescents with formally diagnosed anxiety disorders remains limited, and findings from broader youth, young adult, mixed-age, or transdiagnostic samples should not be directly generalized to this clinical population. It should not be considered a replacement for therapist-delivered psychotherapy, clinical assessment, or specialist child and adolescent mental health care. Their most appropriate current role is as adjunctive or supportive tools within supervised, stepped-care, or blended-care models. Future research should include adolescent-specific clinical trials, anxiety-focused outcomes, longer follow-up, systematic safety reporting, and clear evaluation of human oversight models. AI-assisted digital interventions may help reduce parts of the adolescent mental health treatment gap; however, their use must remain evidence-informed, developmentally sensitive, ethically regulated, and clinically supervised.

مداخلات سلامت روان دیجیتال با کمک هوش مصنوعی (AI) به طور فزاینده‌ای به عنوان راهبردی بالقوه برای بهبود دسترسی نوجوانان دارای علائم اضطراب و اختلالات اضطرابی به حمایت روان‌شناختی مورد بحث قرار گرفته‌اند. مزایای احتمالی این مداخلات شامل دسترسی انعطاف‌پذیر، کاهش موانع جستجوی کمک، آموزش روانی، پایش علائم، تمرینات مبتنی بر درمان شناختی-رفتاری (CBT)، تعامل مکالمه‌ای و بازخورد شخصی‌سازی‌شده است. با این حال، نقش بالینی آن‌ها همچنان به طور کافی تعریف نشده است، به ویژه در زمینه اثربخشی، ایمنی، حاکمیت اخلاقی و تمایز میان حمایت دیجیتال و روان‌درمانی به معنای بالینی سنتی. این مرور روایتی به بررسی شواهد موجود و مباحث مفهومی پیرامون مداخلات دیجیتال با کمک هوش مصنوعی مرتبط با اختلالات اضطرابی نوجوانان می‌پردازد، با تمرکز بر قابلیت استفاده، پذیرش، اثربخشی مقدماتی، ایمنی، ملاحظات اخلاقی و حقوقی و نظارت بالینی انسانی. ادبیات موجود نشان می‌دهد که عامل‌های مکالمه‌ای و ابزارهای دیجیتال مبتنی بر درمان شناختی-رفتاری (CBT) ممکن است حمایت با آستانه پایین فراهم کنند و علائم اضطراب، افسردگی یا پریشانی هیجانی کلی را در برخی کاربران کاهش دهند. با این حال، شواهد موجود ناهمگون و مقدماتی باقی مانده و اغلب بر نمونه‌های بزرگسال جوان، گروه‌های سنی مختلط، نمونه‌های غیر بالینی یا فراتشخیصی، دوره‌های پیگیری کوتاه و نتایج خودگزارشی متکی است. شواهد مستقیم برای مداخلات با کمک هوش مصنوعی به طور خاص در نوجوانان با اختلالات اضطرابی تشخیص‌گذاری‌شده به طور رسمی محدود است و یافته‌های حاصل از نمونه‌های وسیع‌تر جوانان، بزرگسالان جوان، گروه‌های سنی مختلط یا فراتشخیصی نباید مستقیماً به این جمعیت بالینی تعمیم داده شود. این مداخلات نباید جایگزین روان‌درمانی ارائه‌شده توسط درمانگر، ارزیابی بالینی یا مراقبت تخصصی سلامت روان کودک و نوجوان تلقی شود. مناسب‌ترین نقش فعلی آن‌ها به عنوان ابزارهای کمکی یا حمایتی در چارچوب مدل‌های مراقبت پله‌ای، تلفیقی یا تحت نظارت است. پژوهش‌های آینده باید شامل کارآزمایی‌های بالینی ویژه نوجوانان، نتایج متمرکز بر اضطراب، پیگیری طولانی‌تر، گزارش‌دهی نظام‌مند ایمنی و ارزیابی شفاف مدل‌های نظارت انسانی باشد. مداخلات دیجیتال با کمک هوش مصنوعی ممکن است به کاهش بخشی از فاصله درمان سلامت روان نوجوانان کمک کند؛ با این حال، استفاده از آن‌ها باید مبتنی بر شواهد، حساس به رشد، تحت نظارت اخلاقی و با نظارت بالینی باقی بماند.

Background The Strengths and Difficulties Questionnaire (SDQ) is a commonly used screening instrument for assessing emotional and behavioral strengths and difficulties among children and adolescents. However, although the SDQ’s psychometric properties have been tested extensively in the literature, its current form is under debate as to whether it is suitable as a tool to assess adolescent mental health, especially among refugees. Therefore, this study aims to validate the SDQ scale among Adolescent Palestinian refugees in the West Bank, Palestine, and Jordan. Methods The psychometric properties of the original SDQ and other suggested alternatives were tested. First, construct validity for the original SDQ was tested through confirmatory factor analysis (CFA). Then, exploratory factor analysis (EFA) was used to evaluate the latent factorial structure for suggested alternatives, followed by CFA to provide additional evaluation of each alternative. Then, convergent, discriminant, and criterion validity were assessed. Finally, the internal consistency and reliability were assessed using multiple tests. Results This study included 2,828 adolescent girls living in Palestine refugee camps in the West Bank and Jordan. Of these, 2,725 participants were included in the final analysis based on completion of the SDQ. CFA indicated that the original five-factor SDQ demonstrated poor fit in this sample (CFI/TLI < 0.40; RMSEA = 0.081; SRMR = 0.110), with several items showing low standardized loadings. EFA and CFA analyses supported alternative factorial structures. A four-factor model showed acceptable fit (CFI = 0.896; RMSEA = 0.040; SRMR = 0.039) after removing poorly performing items, but a three-factor solution provided the best overall fit (CFI = 0.942; TLI = 0.930; RMSEA = 0.034; SRMR = 0.033). The final three-factor model retained 15 items representing Emotional Symptoms, Prosocial behavior, and Conduct Problems. The weak correlation between the difficulties did not support convergent validity score and WHO-5 well-being (r = −0.245). Criterion validity analyses showed acceptable discrimination for overall difficulties (AUC = 0.776). Reliability analyses indicated adequate internal consistency for the composite difficulties scale (α = 0.71). Conclusion The original SDQ structure validity and reliability were not supported for use among Palestinian refugees in the West Bank and Jordan. Instead, the 3-factor and 15-item alternative might be a better alternative, given its superior model fit indices and construct validity. However, it still had limitations in reliability and convergent validity, making it far from being an adequate substitute for the original SDQ. Contexts, culture, and the surrounding environment might influence how adolescents in refugee settings understand, interpret, and respond to SDQ items.

زمینه: پرسشنامه نقاط قوت و ضعف (SDQ) ابزاری رایج برای غربالگری نقاط قوت و ضعف هیجانی و رفتاری در کودکان و نوجوانان است. با این حال، اگرچه ویژگی‌های روان‌سنجی SDQ به طور گسترده‌ای در متون علمی آزمون شده است، اما درباره مناسب بودن فرم فعلی آن به عنوان ابزاری برای ارزیابی سلامت روان نوجوانان، به ویژه در میان پناهندگان، بحث‌هایی وجود دارد. بنابراین، هدف این مطالعه اعتبارسنجی مقیاس SDQ در میان نوجوانان پناهنده فلسطینی در کرانه باختری، فلسطین و اردن است. روش‌ها: ویژگی‌های روان‌سنجی فرم اصلی SDQ و سایر فرم‌های پیشنهادی مورد آزمون قرار گرفت. ابتدا روایی سازه فرم اصلی SDQ از طریق تحلیل عاملی تأییدی (CFA) بررسی شد. سپس، تحلیل عاملی اکتشافی (EFA) برای ارزیابی ساختار عاملی نهفته فرم‌های جایگزین پیشنهادی به کار رفت و پس از آن CFA برای ارزیابی بیشتر هر جایگزین انجام شد. سپس، روایی همگرا، واگرا و روایی ملاکی بررسی شد. در نهایت، انسجام درونی و پایایی با استفاده از آزمون‌های متعدد ارزیابی شد. یافته‌ها: این مطالعه شامل ۲٬۸۲۸ دختر نوجوان ساکن اردوگاه‌های پناهندگان فلسطین در کرانه باختری و اردن بود. از این تعداد، ۲٬۷۲۵ نفر بر اساس تکمیل SDQ در تحلیل نهایی وارد شدند. تحلیل CFA نشان داد که فرم اصلی پنج‌عاملی SDQ برازش ضعیفی در این نمونه دارد (CFI/TLI < 0.40؛ RMSEA = 0.081؛ SRMR = 0.110) و چندین گویه بار عاملی استاندارد پایینی داشتند. تحلیل‌های EFA و CFA ساختارهای عاملی جایگزین را تأیید کردند. مدل چهارعاملی پس از حذف گویه‌های ضعیف، برازش قابل قبولی نشان داد (CFI = 0.896؛ RMSEA = 0.040؛ SRMR = 0.039)، اما راه‌حل سه‌عاملی بهترین برازش کلی را داشت (CFI = 0.942؛ TLI = 0.930؛ RMSEA = 0.034؛ SRMR = 0.033). مدل نهایی سه‌عاملی شامل ۱۵ گویه بود که نمایانگر نشانه‌های هیجانی، رفتار موافق اجتماعی و مشکلات رفتاری بودند. همبستگی ضعیف میان مشکلات با نمره روایی همگرای SDQ و بهزیستی WHO-5 (r = −0.245) مشاهده شد. تحلیل‌های روایی ملاکی تمایزپذیری قابل قبولی برای مشکلات کلی نشان دادند (AUC = 0.776). تحلیل‌های پایایی انسجام درونی مناسب برای مقیاس ترکیبی مشکلات را نشان داد (α = 0.71). نتیجه‌گیری: روایی ساختاری و پایایی فرم اصلی SDQ برای استفاده در میان پناهندگان فلسطینی در کرانه باختری و اردن تأیید نشد. در عوض، فرم جایگزین سه‌عاملی و ۱۵ گویه‌ای ممکن است گزینه بهتری باشد، زیرا شاخص‌های برازش مدل و روایی سازه بهتری دارد. با این حال، همچنان محدودیت‌هایی در پایایی و روایی همگرا وجود دارد که آن را از جایگزینی مناسب برای فرم اصلی SDQ دور می‌کند. زمینه، فرهنگ و محیط پیرامون ممکن است بر نحوه درک، تفسیر و پاسخ‌دهی نوجوانان در شرایط پناهندگی به گویه‌های SDQ تأثیرگذار باشد.

Background Globally, suicide is the fourth highest cause of adolescent mortality ( Suicide : https://www.who.int/news‐room/fact‐sheets/detail/suicide ). The effects of post‐primary school‐based suicide prevention (PSSP) on adolescent suicidal thoughts and behaviours (STBs) have not been comprehensively synthesised. We aim to estimate the population effect for PSSP interventions on adolescent STBs and explore how intervention effects vary based on intervention and contextual moderators. Methods Searches of PsycINFO, Medline, Education Source, ERIC, Web of Science, and the Cochrane Central Register of Controlled Trials identified cluster randomised trials examining the effectiveness of PSSP on adolescent STBs. The Cochrane Risk of Bias tool assessed bias. Crude and adjusted back‐transformed odds ratios (ORs) were calculated. Multilevel random‐effects models accounted for dependencies of effects. Univariate meta‐regression explored variability of intervention and contextual moderators on pooled effects. Results There were 19 and 12 effects for suicidal ideation (SI) and suicide attempts (SA). Compared with controls, interventions were associated with 13% (OR = 0.87, 95%CI [0.78, 0.96]) and 34% (OR = 0.66, 95%CI [0.47, 0.91]) lower crude odds reductions for SI and SA, respectively. Effects were similar for adjusted SI (OR = 0.85, 95%CI [0.75, 0.95]) and SA (OR = 0.72, 95%CI [0.59, 0.87]) models. Within‐study (0.20–9.10%) and between‐study (0–51.20%) heterogeneity ranged for crude and adjusted SA models and SI heterogeneity was 0%. Moderator analyses did not vary SA effects ( p s > .05). Conclusions This meta‐analysis contributes to the PSSP evidence‐base by demonstrating that PSSP targeting STBs as both primary intervention outcomes and with other health and well‐being outcomes reduced SI and SA among 33,155 adolescents attending 329 schools, compared to controls. The number needed to treat estimates suggests the potential of reducing the incidence of SA and SI in one adolescent by implementing PSSP in 1–2 classrooms, supporting PSSP as a clinically relevant suicide prevention strategy. Although moderator analyses were nonsignificant and contained a small number of trials, larger SA effect sizes support particular effectiveness for interventions of a duration of ≤1 week, involving multiple stakeholders and with a 12‐month follow‐up.

زمینه: خودکشی در سطح جهانی چهارمین علت مرگ‌ومیر نوجوانان است (خودکشی: https://www.who.int/news‐room/fact‐sheets/detail/suicide). آثار پیشگیری از خودکشی مبتنی بر مدرسه پس از دوره ابتدایی (PSSP) بر افکار و رفتارهای خودکشی نوجوانان (STBs) به طور جامع تلفیق نشده است. هدف ما برآورد اثر جمعیتی مداخلات PSSP بر STBs نوجوانان و بررسی چگونگی تغییر آثار مداخله بر اساس عوامل مداخله‌ای و زمینه‌ای است. روش‌ها: جستجو در پایگاه‌های PsycINFO، Medline، Education Source، ERIC، Web of Science و Cochrane Central Register of Controlled Trials، کارآزمایی‌های تصادفی خوشه‌ای را که اثربخشی PSSP بر STBs نوجوانان را بررسی کرده‌اند، شناسایی کرد. ابزار Cochrane Risk of Bias برای ارزیابی سوگیری به کار رفت. نسبت شانس خام و تعدیل‌شده (OR) پس‌گردانده محاسبه شد. مدل‌های تصادفی چندسطحی برای وابستگی آثار در نظر گرفته شد. فرارگرسیون تک‌متغیره برای بررسی تغییرپذیری عوامل مداخله‌ای و زمینه‌ای بر آثار تجمیعی به کار رفت. یافته‌ها: ۱۹ و ۱۲ اثر برای افکار خودکشی (SI) و اقدام به خودکشی (SA) وجود داشت. در مقایسه با گروه کنترل، مداخلات با کاهش ۱۳٪ (OR = 0.87, 95%CI [0.78, 0.96]) و ۳۴٪ (OR = 0.66, 95%CI [0.47, 0.91]) در نسبت شانس خام برای SI و SA همراه بود. آثار برای مدل‌های تعدیل‌شده SI (OR = 0.85, 95%CI [0.75, 0.95]) و SA (OR = 0.72, 95%CI [0.59, 0.87]) مشابه بود. ناهمگنی درون‌مطالعه‌ای (۰.۲۰–۹.۱۰٪) و بین‌مطالعه‌ای (۰–۵۱.۲۰٪) برای مدل‌های خام و تعدیل‌شده SA متغیر بود و ناهمگنی SI برابر با ۰٪ بود. تحلیل عوامل مداخله‌ای تفاوتی در آثار SA نشان نداد (ps > .05). نتیجه‌گیری: این فراتحلیل با نشان دادن اینکه PSSP که STBs را به عنوان پیامد اولیه مداخله و همراه با سایر پیامدهای سلامت و رفاه هدف قرار می‌دهد، SI و SA را در میان ۳۳٬۱۵۵ نوجوان حاضر در ۳۲۹ مدرسه نسبت به گروه کنترل کاهش داده است، به شواهد PSSP می‌افزاید. برآوردهای تعداد مورد نیاز برای درمان نشان می‌دهد که اجرای PSSP در ۱ تا ۲ کلاس می‌تواند بروز SA و SI را در یک نوجوان کاهش دهد و از PSSP به عنوان یک راهبرد پیشگیری از خودکشی با اهمیت بالینی حمایت می‌کند. اگرچه تحلیل عوامل مداخله‌ای معنادار نبود و شامل تعداد کمی کارآزمایی بود، اندازه اثر بزرگ‌تر SA از اثربخشی ویژه مداخلاتی با مدت ≤۱ هفته، با مشارکت ذینفعان متعدد و پیگیری ۱۲ ماهه حمایت می‌کند.