emotional engagement

This study examined the classroom and instructional management practices of new and experienced teachers and their relationship with students’ learning engagement in selected public secondary schools in Cortes District, Division of Bohol, during School Year 2026–2027. Anchored in the Classroom Management Scripts Model, Instructional Clarity Framework, Multidimensional Student Engagement Framework, and Huberman’s Teacher Career Cycle, the study employed a quantitative comparative-correlational research design. Respondents comprised 15 new teachers, 46 experienced teachers, and 278 students, totaling 339 participants. Data were gathered using a researcher-modified, validated, and pilot-tested questionnaire and analyzed through descriptive statistics, Pearson product–moment correlation, and independent-samples t-tests. Results revealed consistently high classroom and instructional management practices among both teacher groups, with no statistically significant differences. Classroom management and instructional management exhibited a strong positive relationship (r = 0.724, p < 0.001), whereas neither classroom management (r = 0.040, p = 0.760) nor instructional management (r = −0.062, p = 0.635) was significantly associated with students’ overall learning engagement. Students taught by new teachers demonstrated significantly higher overall and emotional engagement (p = 0.017), while behavioral and cognitive engagement showed no significant differences. The study concluded that teaching experience alone does not determine management effectiveness and that favorable management practices do not necessarily correspond to higher student engagement. A school-based professional development program emphasizing mentoring, collaborative lesson planning, peer observation, and instructional improvement was proposed. The study supports Sustainable Development Goal 4 (Quality Education) by promoting effective teaching, inclusive learning environments, and continuous professional growth. Its educational and institutional sustainability contribution lies in providing localized evidence to guide sustained professional development and improvements in students’ learning experiences.

Student engagement positively influences academic achievement, yet instruments suited to the Indonesian cultural context remain limited. This study aimed to develop a valid, reliable, and user-friendly student engagement scale for high school students. Using a quantitative descriptive design, the study involved 295 male and female students aged 15–18 years recruited through convenience sampling. The scale comprised three dimensions: behavioral, emotional, and cognitive engagement. The results showed that the scale demonstrated a good model fit based on the goodness-of-fit indices (χ2/df = 1.60; CFI = 0.966; TLI = 0.962; SRMR = 0.074; RMSEA = 0.045) and good reliability, with Cronbach’s alpha values of 0.844 for emotional engagement, 0.753 for behavioral engagement, and 0.782 for cognitive engagement. The developed scale can be used by teachers, counselors, and educational researchers to identify students’ levels of engagement and inform the development of programs to improve student engagement.

As AI virtual influencers (AIVIs) proliferate, understanding human-AI emotional engagement is vital for advancing affective computing. To examine whether AIVIs evoke comparable affective responses to human influencers (HIs), we analyzed 156,918 Instagram comments that received 12+ million likes, integratinglarge language model (LLM)-derived knowledge graphs, emotion analysis, and machine learning. HI-directed discourse shows more differentiated emotional expression and a pattern consistent with more cohesive semantic networks than AIVI-directed discourse. AIVI-directed comments are less likely to express positive affect (24.8% vs. 41.5%) and also less likely to express negative affect (5.8% vs. 9.3%), indicating reduced affective expression of either valence rather than heightened negativity. This group-level tendency is not uniform: affective engagement varies substantially across AIVIs, and that variation is more closely associated with positive than with negative expression. Our Multi-Signal Embedding Network (MSEN), incorporating behavioral metrics and OpenAI semantic embeddings, classified influencer types from behavioral, affective and semantic features (F1 = 0.89), outperforming baselines including a state-of-the-art zero-shot LLM. These findings identify a boundary condition for the Computers Are Social Actors (CASA) paradigm: human-like appearance can elicit social responses without producing affective and semantic response patterns as rich as those elicited by HIs.

Synchronous video conferencing (VC) has become an established mode of higher education, but sustaining student engagement remains challenging, particularly in practice-oriented disciplines such as graphic design. This study examined the effects of three gamification mechanisms, including animated badges, experience points, and level upgrades, on behavioural, emotional, and cognitive engagement in synchronous VC learning. Guided by Self-Determination Theory (SDT), a quasi-experimental non-equivalent control group design was implemented with 124 first-year graphic design students from three public universities in China. Participants were distributed equally across a non-gamified control condition and three gamified conditions (n = 31 per group). Engagement was assessed before and after a four-week instructional intervention. Significant improvements were observed within the engagement components across all three gamified conditions, with no statistically significant change observed within the control condition. Participant-level total scores for each dimension of engagement were then used to estimate baseline-adjusted regression models. The models accounted for 97.4% of the variance in post-intervention behavioural engagement, 96.6% in emotional engagement, and 98.8% in cognitive engagement. Relative to the control condition and after controlling for baseline engagement, animated badges, experience points, and level upgrades were associated with increases of 40.35, 46.90, and 49.36 points in behavioural engagement; 48.82, 51.76, and 52.48 points in emotional engagement; and 95.86, 105.46, and 107.36 points in cognitive engagement, respectively. The results suggest that gamification mechanisms vary in the strength and direction of their relationship with engagement, with the strongest adjusted relationships being found between progression-based gamification and the cognitive dimension of engagement. The study extends the analysis beyond significance testing by introducing a quantitative, baseline-adjusted model to estimate post-intervention engagement given gamification condition and baseline engagement and offers a more precise basis for the design of gamified VC interfaces.

Introduction Taking a positive education perspective, this study investigates the link between subjective well-being (SWB) and student engagement. Although many studies have found a positive link between the two multidimensional constructs, the literature lacks longitudinal analyses. Methods Based on the broaden-and-build theory and the upwards spiral hypothesis it was hypothesised that the dimensions of the two constructs would show bidirectional relationships. To test this, 1,762 fifth-grade students in Austria completed an online survey at two time points; the data were then analysed using a cross-lagged panel model with a three-factor model of SWB (positive affect, negative affect and life satisfaction) and a bifactorial model of student engagement (a general factor for student engagement and a specific factor for emotional engagement). Results Only one bidirectional relationship was found – between general student engagement and positive affect – but significant positive effects of both the general and specific student engagement factors at Time 1 on life satisfaction at Time 2 and of the specific engagement factor at Time 1 on positive affect at Time 2 were also identified. However, no significant relationships were found between either of the student engagement factors and negative affect. Conclusions Overall, the findings highlight the positive association between SWB and student engagement. Therefore, the results provide support for the upward spiral hypothesis and partial support for the broaden-and-build theory.

This study examines how poetry listening instruction using YouTube-based audio media provides opportunities for empathetic engagement among 40 Indonesian Language Education students. Using a descriptive qualitative design, data were collected through classroom observation, written reflections, and interviews with eight students. The data were qualitatively analyzed by identifying and comparing students’ responses across four analytical dimensions: comprehension, cognitive empathy, affective empathy, and reflective empathy. The findings indicated a response pattern moving from understanding the emotional situations represented in the poem toward perspective-taking, emotional engagement, and, for some students, personal reflection. Affective-empathy-related responses were evident when students oriented their emotional reactions toward the experiences of the figures in the poem, whereas reflective empathy varied in depth across students. Intonation, pauses, tempo, and vocal expression supported students’ recognition of emotional nuances; however, emotional engagement alone was not treated as evidence of empathy. Rather than demonstrating that audio media directly internalized empathy, the findings suggest that expressive poetry listening, when combined with interpretation and reflection, can provide opportunities for perspective-taking and empathy-related reflection. The study highlights a pedagogical pathway linking literary comprehension, auditory experience, emotional engagement, perspective-taking, and reflection.

این پژوهش به بررسی چگونگی فراهم شدن فرصت‌های درگیر شدن همدلانه از طریق آموزش شنیدن شعر با استفاده از رسانه صوتی مبتنی بر YouTube در میان ۴۰ دانشجوی آموزش زبان اندونزیایی می‌پردازد. با استفاده از طرح کیفی توصیفی، داده‌ها از طریق مشاهده کلاسی، تأملات مکتوب و مصاحبه با هشت دانشجو گردآوری شد. داده‌ها به صورت کیفی و با شناسایی و مقایسه پاسخ‌های دانشجویان در چهار بُعد تحلیلی شامل درک، همدلی شناختی، همدلی عاطفی و همدلی تأملی تحلیل شدند. یافته‌ها نشان دادند که الگوی پاسخ‌دهی دانشجویان از فهم موقعیت‌های عاطفی بازنمایی‌شده در شعر به سوی اتخاذ دیدگاه، درگیری عاطفی و برای برخی دانشجویان، تأمل شخصی حرکت می‌کند. پاسخ‌های مرتبط با همدلی عاطفی زمانی آشکار شد که دانشجویان واکنش‌های عاطفی خود را به سوی تجربه‌های شخصیت‌های شعر جهت دادند، در حالی که عمق همدلی تأملی در میان دانشجویان متفاوت بود. لحن، مکث‌ها، سرعت و بیان صوتی به شناسایی ظرافت‌های عاطفی توسط دانشجویان کمک کرد؛ با این حال، صرفاً درگیری عاطفی به عنوان شواهدی از همدلی تلقی نشد. یافته‌ها به جای آنکه نشان دهند رسانه صوتی به طور مستقیم همدلی را درونی می‌کند، حاکی از آن است که شنیدن شعر به شیوه‌ای بیانی، زمانی که با تفسیر و تأمل همراه شود، می‌تواند فرصت‌هایی برای اتخاذ دیدگاه و تأمل مرتبط با همدلی فراهم آورد. این مطالعه مسیر آموزشی‌ای را برجسته می‌کند که فهم ادبی، تجربه شنیداری، درگیری عاطفی، اتخاذ دیدگاه و تأمل را به یکدیگر پیوند می‌دهد.

This classroom action research aimed to improve student activeness through the implementation of the Station Learning strategy in class V.C of SDN 238 Palembang. The study used the Kemmis and Mc Taggart action research design, conducted in two cycles involving 28 students as research subjects. Data were collected using an observation sheet covering six indicators of student activeness, namely visual, questioning, opinion-giving, writing/motoric, cooperation, and mental-emotional engagement. The pre-cycle observation showed an average activeness score of 58.48 percent, categorized as Fairly Active. After the implementation of Station Learning in the first cycle, the average increased to 63.69 percent, and in the second cycle it reached 71.58 percent with a classical mastery level of 96.43 percent, meaning that 27 of the 28 students were categorized as Active or Very Active. These findings indicate that Station Learning, which organizes students into visual, auditory, and kinesthetic learning stations according to their learning style tendencies, is effective in increasing student engagement across all indicators of activeness. The study concludes that Station Learning is an effective strategy for enhancing elementary students' learning activeness and recommends its continued and consistent use, with particular attention to strengthening the questioning and cooperation indicators.

این پژوهش اقدام‌پژوهی کلاسی با هدف ارتقاء فعالیت دانش‌آموزان از طریق اجرای راهبرد یادگیری ایستگاهی در کلاس پنجم‌جیم دبستان ۲۳۸ پالمبانگ انجام شد. این مطالعه از طرح پژوهش اقدام‌پژوهی کمیس و مک‌تاگارت استفاده کرد و در دو چرخه با مشارکت ۲۸ دانش‌آموز به عنوان آزمودنی انجام گرفت. داده‌ها با استفاده از برگه مشاهده شامل شش شاخص فعالیت دانش‌آموزان، یعنی بصری، پرسشگری، اظهار نظر، نوشتاری/حرکتی، همکاری و درگیری ذهنی-هیجانی گردآوری شد. مشاهده پیش‌چرخه میانگین نمره فعالیت را ۵۸/۴۸ درصد نشان داد که در دسته نسبتاً فعال قرار گرفت. پس از اجرای یادگیری ایستگاهی در چرخه اول، میانگین به ۶۳/۶۹ درصد افزایش یافت و در چرخه دوم به ۷۱/۵۸ درصد با سطح تسلط کلاسیک ۹۶/۴۳ درصد رسید، به این معنا که ۲۷ نفر از ۲۸ دانش‌آموز در دسته فعال یا بسیار فعال قرار گرفتند. این یافته‌ها نشان می‌دهد که یادگیری ایستگاهی، که دانش‌آموزان را بر اساس گرایش‌های سبک یادگیری‌شان به ایستگاه‌های بصری، شنیداری و جنبشی سازمان‌دهی می‌کند، در افزایش مشارکت دانش‌آموزان در تمامی شاخص‌های فعالیت مؤثر است. پژوهش نتیجه می‌گیرد که یادگیری ایستگاهی راهبردی مؤثر برای ارتقاء فعالیت یادگیری دانش‌آموزان ابتدایی است و استفاده مستمر و منظم از آن با توجه ویژه به تقویت شاخص‌های پرسشگری و همکاری توصیه می‌شود.

Project-Based Learning (PBL) is a teaching methodology that enhances students’ engagement in learning. While there are some models that seek to comprehensively explain the factors associated with engagement, few studies focus on the process itself to understand the dynamics of PBL that lead to student engagement. This study aims to identify the factors that affect student engagement and performance during the PBL process. This exploratory study focused on a PBL experience conducted over two academic years, involving five secondary schools. Structural equation models were developed to analyze the relationships between the program structure and teacher behavior with student engagement and self-reported learning, both at the beginning and at the end of the project. Preliminary results from the study suggest that the initial phase of the project may be important for teachers to foster group autonomy, while in the final phase, it seems advisable to provide structure and emotional involvement in the learning process. This study offers initial evidence that could help promote student engagement in PBL.

یادگیری مبتنی بر پروژه (PBL) روشی آموزشی است که مشارکت دانش‌آموزان در یادگیری را افزایش می‌دهد. اگرچه مدل‌هایی وجود دارند که به طور جامع به تبیین عوامل مرتبط با مشارکت می‌پردازند، اما تعداد کمی از پژوهش‌ها بر خود فرایند تمرکز دارند تا پویایی‌های PBL را که منجر به مشارکت دانش‌آموز می‌شود، درک کنند. هدف این پژوهش شناسایی عواملی است که بر مشارکت و عملکرد دانش‌آموزان در طول فرایند PBL تأثیر می‌گذارند. این مطالعه اکتشافی بر تجربه‌ای از PBL که طی دو سال تحصیلی و در پنج دبیرستان اجرا شد، متمرکز است. مدل‌های معادلات ساختاری برای تحلیل روابط بین ساختار برنامه و رفتار معلم با مشارکت دانش‌آموز و یادگیری خودگزارش‌شده، هم در آغاز و هم در پایان پروژه، توسعه یافتند. نتایج اولیه این پژوهش نشان می‌دهد که مرحله ابتدایی پروژه ممکن است برای معلمان جهت تقویت خودمختاری گروه اهمیت داشته باشد، در حالی که در مرحله پایانی، فراهم‌کردن ساختار و درگیری هیجانی در فرایند یادگیری توصیه می‌شود. این پژوهش شواهد اولیه‌ای ارائه می‌دهد که می‌تواند به ارتقای مشارکت دانش‌آموزان در PBL کمک کند.

This study investigated the effects of the Outcomes-Based Independent Learning Paradigm (OBILP) on Grade 10 students’ engagement and performance in chemistry, focusing on the domains of gas laws, biomolecules, and chemical equations and reactions. An Explanatory Sequential Mixed-Methods design was employed. The quantitative phase utilized a quasi-experimental pretest–posttest control group design involving Grade 10 students from Bacayawan National High School during the school year 2022–2023. Results indicated that both control and experimental groups exhibited very high levels of affective engagement and high levels of behavioral and cognitive engagement, with no significant differences across the three components. However, the experimental group achieved significantly higher mean scores (p = 0.010) and mean gain scores (p = 0.035) than the control group. No significant correlation was found between students’ engagement and performance before and after the intervention. The qualitative phase, through interviews and student journal entries, provided explanatory insights into these findings, revealing that OBILP enhanced student engagement and performance, while chemical reactions and equations remained the most challenging topic domain. These results suggest that OBILP has the potential to improve chemistry learning outcomes, although future studies should employ larger samples and broader contexts to strengthen generalizability.

این پژوهش تأثیرات الگوی یادگیری مستقل مبتنی بر نتایج (OBILP) را بر مشارکت و عملکرد دانش‌آموزان پایه دهم در درس شیمی، با تمرکز بر حوزه‌های قوانین گازها، بیومولکول‌ها و معادلات و واکنش‌های شیمیایی مورد بررسی قرار داد. روش پژوهش، طرح آمیخته تبیینی متوالی بود. در مرحله کمی، از طرح شبه‌آزمایشی پیش‌آزمون–پس‌آزمون با گروه کنترل استفاده شد که دانش‌آموزان پایه دهم دبیرستان Bacayawan در سال تحصیلی 2022–2023 را دربر می‌گرفت. نتایج نشان داد که هر دو گروه کنترل و آزمایش دارای سطوح بسیار بالای مشارکت عاطفی و سطوح بالای مشارکت رفتاری و شناختی بودند و تفاوت معناداری در سه مؤلفه مشاهده نشد. با این حال، گروه آزمایش میانگین نمرات (p = 0.010) و میانگین نمرات افزایشی (p = 0.035) به طور معناداری بالاتری نسبت به گروه کنترل کسب کرد. هیچ همبستگی معناداری بین مشارکت و عملکرد دانش‌آموزان پیش و پس از مداخله مشاهده نشد. مرحله کیفی پژوهش، از طریق مصاحبه‌ها و یادداشت‌های روزانه دانش‌آموزان، بینش‌های تبیینی درباره این یافته‌ها ارائه داد و نشان داد که OBILP موجب ارتقای مشارکت و عملکرد دانش‌آموزان شده است، در حالی که واکنش‌ها و معادلات شیمیایی همچنان چالش‌برانگیزترین حوزه موضوعی باقی مانده‌اند. این نتایج حاکی از آن است که OBILP پتانسیل بهبود پیامدهای یادگیری شیمی را دارد، هرچند مطالعات آینده باید با نمونه‌های بزرگ‌تر و زمینه‌های گسترده‌تر انجام شود تا قابلیت تعمیم نتایج افزایش یابد.

This article proposes a methodological framework for promoting preschool children’s development through emotional engagement in preschool education settings in Uzbekistan. Emotional engagement is understood as children’s meaningful involvement in learning experiences that acknowledge their feelings, encourage curiosity, and provide supportive relationships with educators and peers. The framework integrates storytelling, imaginative play, music, movement, creative activities, and responsive adult communication within everyday preschool routines. Its purpose is to create opportunities for emotional expression, developing self-regulation, social participation, and sustained involvement in learning. Particular attention is given to individual developmental needs, linguistic backgrounds, sensory preferences, and family experiences. Educators are encouraged to recognise children’s emotional cues, offer choices, adjust activity demands, and support participation without requiring uniform emotional responses. Observation during play and routine activities is proposed as a means of informing instructional decisions and documenting participation over time. The article is conceptual and methodological; it does not report an implemented intervention or measured developmental outcomes. Its contribution is an adaptable framework for preschool practice and the professional preparation of future educators at pedagogical universities. Further empirical research is required to assess its feasibility, effectiveness, and suitability across different preschool environments.

این مقاله چارچوبی روش‌شناختی برای ارتقای رشد کودکان پیش‌دبستانی از طریق درگیری هیجانی در محیط‌های آموزشی پیش‌دبستانی در ازبکستان ارائه می‌دهد. درگیری هیجانی به‌عنوان مشارکت معنادار کودکان در تجارب یادگیری که احساسات آن‌ها را به رسمیت می‌شناسد، کنجکاوی را تشویق می‌کند و روابط حمایتی با مربیان و همسالان فراهم می‌آورد، درک می‌شود. این چارچوب، داستان‌گویی، بازی تخیلی، موسیقی، حرکت، فعالیت‌های خلاقانه و ارتباط پاسخگو با بزرگسالان را در روال‌های روزمره پیش‌دبستانی ادغام می‌کند. هدف آن ایجاد فرصت‌هایی برای ابراز هیجانی، توسعه خودتنظیمی، مشارکت اجتماعی و درگیری پایدار در یادگیری است. توجه ویژه‌ای به نیازهای رشدی فردی، پیشینه‌های زبانی، ترجیحات حسی و تجارب خانوادگی معطوف شده است. از مربیان خواسته می‌شود نشانه‌های هیجانی کودکان را تشخیص دهند، گزینه‌هایی ارائه دهند، الزامات فعالیت‌ها را تعدیل کنند و از مشارکت حمایت نمایند بدون آن‌که پاسخ‌های هیجانی یکسانی را مطالبه کنند. مشاهده در حین بازی و فعالیت‌های روزمره به‌عنوان روشی برای اطلاع‌رسانی تصمیمات آموزشی و مستندسازی مشارکت در طول زمان پیشنهاد می‌شود. این مقاله ماهیتی مفهومی و روش‌شناختی دارد و گزارشی از اجرای مداخله یا سنجش پیامدهای رشدی ارائه نمی‌دهد. سهم آن، ارائه چارچوبی قابل انطباق برای عمل پیش‌دبستانی و آماده‌سازی حرفه‌ای مربیان آینده در دانشگاه‌های تربیت معلم است. انجام پژوهش‌های تجربی بیشتر برای ارزیابی امکان‌پذیری، اثربخشی و تناسب آن در محیط‌های مختلف پیش‌دبستانی ضروری است.

This study assessed cooperative learning implementation in international schools in Myanmar and examined its relationship with Grade 3 learners’ engagement and academic performance. It determined the profile of Grade 3 teachers, the level of collaborative learning implementation, the levels of learner engagement and academic performance, and the significant relationships among these variables. The study used a quantitative descriptive-correlational research design and collected data from 50 Grade 3 teachers using a questionnaire. Findings revealed that collaborative learning practices were highly implemented (grand mean = 4.62), with interpersonal and collaborative skills receiving the highest rating (4.69). Grade 3 learners were highly engaged (grand mean = 4.29), and their academic performance was high (grand mean = 4.16). Emotional engagement obtained the highest rating (4.42), while conceptual understanding ranked highest among academic performance dimensions (4.24). A strong, statistically significant relationship was found between collaborative learning implementation and learner engagement (r = .642, p = .001), while a moderate, positive, and statistically significant relationship existed between collaborative learning implementation and academic performance (r = .482, p = .001). The study found no significant relationship between collaborative learning implementation and teacher profile variables. The study proposed a capacity-building program to sustain collaborative learning practices and strengthen learner engagement and academic performance.

این پژوهش به ارزیابی اجرای یادگیری تعاونی در مدارس بین‌المللی میانمار و بررسی رابطه آن با مشارکت و عملکرد تحصیلی دانش‌آموزان پایه سوم پرداخت. در این مطالعه، ویژگی‌های معلمان پایه سوم، سطح اجرای یادگیری تعاونی، سطوح مشارکت و عملکرد تحصیلی دانش‌آموزان و روابط معنادار میان این متغیرها تعیین شد. پژوهش حاضر از طرح پژوهش توصیفی-همبستگی کمی بهره برد و داده‌ها از ۵۰ معلم پایه سوم با استفاده از پرسشنامه جمع‌آوری گردید. یافته‌ها نشان داد که شیوه‌های یادگیری تعاونی در سطح بالایی اجرا می‌شوند (میانگین کل = ۴٫۶۲) و مهارت‌های بین‌فردی و تعاونی بالاترین امتیاز را کسب کردند (۴٫۶۹). دانش‌آموزان پایه سوم مشارکت بالایی داشتند (میانگین کل = ۴٫۲۹) و عملکرد تحصیلی آن‌ها نیز بالا بود (میانگین کل = ۴٫۱۶). مشارکت هیجانی بالاترین امتیاز را به دست آورد (۴٫۴۲) و در میان ابعاد عملکرد تحصیلی، فهم مفهومی بالاترین رتبه را داشت (۴٫۲۴). رابطه‌ای قوی و معنادار از نظر آماری میان اجرای یادگیری تعاونی و مشارکت دانش‌آموزان مشاهده شد (r = .642, p = .001) و همچنین رابطه‌ای متوسط، مثبت و معنادار میان اجرای یادگیری تعاونی و عملکرد تحصیلی وجود داشت (r = .482, p = .001). پژوهش هیچ رابطه معناداری میان اجرای یادگیری تعاونی و متغیرهای ویژگی‌های معلمان نیافت. این مطالعه برنامه‌ای برای توانمندسازی جهت تداوم شیوه‌های یادگیری تعاونی و تقویت مشارکت و عملکرد تحصیلی دانش‌آموزان پیشنهاد کرد.

Background Internships connect academic learning with workplace practice, yet the psychological process through which students' academic self-perceptions are associated with internship success remains insufficiently specified. This study examined whether multidimensional internship engagement statistically mediates the association between academic self-concept and internship outcomes. Methods A quantitative, multi-institutional, three-wave time-lagged survey was conducted with 522 undergraduate students from Chinese universities. Academic self-concept was assessed at internship entry, internship engagement at the internship midpoint, and internship outcomes after completion. Established instruments were adapted through forward translation, back-translation, expert review, and pilot testing. Confirmatory factor analysis, latent-variable structural equation modeling, 5,000-resample bootstrap mediation analysis, full-information maximum likelihood, robustness checks, and subgroup analyses were used. Results The hypothesized three-factor measurement model fit better than the two-factor and one-factor alternatives. The structural model showed acceptable fit (CFI = 0.958, TLI = 0.953, RMSEA = 0.034, and SRMR = 0.044). Academic self-concept was positively associated with internship engagement, and internship engagement was positively associated with internship outcomes. The indirect association through internship engagement was 0.249 (95% bootstrap confidence interval: 0.184 to 0.319). The proportion mediated was 50.6% (95% bootstrap confidence interval: 39.4% to 62.6%), and the direct association remained statistically significant. The pattern was stable across alternative specifications and exploratory subgroup analyses. Conclusion Internship engagement statistically accounted for part of the association between academic self-concept and internship outcomes. The findings support a theoretically ordered, but not causal, pathway in which students' academic self-evaluations are associated with stronger behavioral, cognitive, and emotional engagement during workplace learning.

زمینه: کارآموزی‌ها پیوندی میان یادگیری دانشگاهی و عمل‌کرد در محیط کار برقرار می‌کنند، اما فرایند روان‌شناختی که از طریق آن ادراکات تحصیلی دانشجویان با موفقیت کارآموزی مرتبط می‌شود، به‌طور کافی مشخص نشده است. این پژوهش بررسی کرد که آیا درگیری چندبعدی در کارآموزی به‌طور آماری میانجی‌گری ارتباط میان خودپنداره تحصیلی و پیامدهای کارآموزی را انجام می‌دهد یا خیر. روش‌ها: یک پیمایش کمی، چندمؤسسه‌ای و سه‌موجی با تأخیر زمانی با ۵۲۲ دانشجوی کارشناسی از دانشگاه‌های چین اجرا شد. خودپنداره تحصیلی در ابتدای کارآموزی، درگیری در کارآموزی در میانه کارآموزی و پیامدهای کارآموزی پس از اتمام آن ارزیابی شد. ابزارهای معتبر از طریق ترجمه پیشرو، بازترجمه، بازبینی توسط خبرگان و آزمون مقدماتی تطبیق داده شدند. تحلیل عاملی تأییدی، مدل‌سازی معادلات ساختاری با متغیر پنهان، تحلیل میانجی‌گری بوت‌استرپ با ۵۰۰۰ بازنمونه‌گیری، حداکثر درست‌نمایی با اطلاعات کامل، آزمون‌های پایداری و تحلیل‌های زیرگروهی به کار رفت. یافته‌ها: مدل اندازه‌گیری سه‌عاملی فرض‌شده نسبت به مدل‌های دو‌عاملی و تک‌عاملی برازش بهتری داشت. مدل ساختاری برازش قابل قبولی نشان داد (CFI = 0.958، TLI = 0.953، RMSEA = 0.034، و SRMR = 0.044). خودپنداره تحصیلی با درگیری در کارآموزی رابطه مثبت داشت و درگیری در کارآموزی نیز با پیامدهای کارآموزی رابطه مثبت نشان داد. ارتباط غیرمستقیم از طریق درگیری در کارآموزی برابر با 0.249 (فاصله اطمینان بوت‌استرپ ۹۵٪: 0.184 تا 0.319) بود. نسبت میانجی‌گری شده ۵۰.۶٪ (فاصله اطمینان بوت‌استرپ ۹۵٪: ۳۹.۴٪ تا ۶۲.۶٪) بود و ارتباط مستقیم همچنان از لحاظ آماری معنادار باقی ماند. این الگو در مشخصات جایگزین و تحلیل‌های اکتشافی زیرگروه‌ها پایدار بود. نتیجه‌گیری: درگیری در کارآموزی بخشی از ارتباط میان خودپنداره تحصیلی و پیامدهای کارآموزی را به‌طور آماری تبیین کرد. یافته‌ها از یک مسیر نظری منظم، اما نه علّی، حمایت می‌کنند که در آن خودارزیابی‌های تحصیلی دانشجویان با درگیری رفتاری، شناختی و هیجانی قوی‌تر در یادگیری محیط کار مرتبط است.

This study investigated how written and video laboratory reports are associated with pre-service science teachers’ engagement and experiences in a chemistry laboratory. Designed as an embedded single-case study, the research was conducted with 45 pre-service science teachers enrolled in a Chemistry I laboratory course at a state university. During the semester, the participants completed five experiments and prepared written reports for two experiments and video reports for three experiments. Data were collected through semi-structured interviews and Comparative Item Form (CIF) adapted from the Student Engagement in the General Chemistry Laboratory Survey. The comparative item responses showed that students associated video reports more strongly with several cognitive and behavioral engagement experiences. The emotional findings were mixed, as video reports were associated with both greater interest and stronger feelings of anxiety and concern. They stated that video reports supported repeated viewing, careful use of laboratory materials, correct application of laboratory techniques, and more active participation in the laboratory process. The students also described video reports as enjoyable and instructive, although some experienced anxiety and stress during video recording. Overall, the study suggests that video laboratory reports can be used as an alternative or complementary reporting format to support student engagement in chemistry laboratory courses.

این مطالعه به بررسی ارتباط گزارش‌های آزمایشگاهی نوشتاری و ویدیویی با میزان مشارکت و تجارب دانشجویان معلم علوم در آزمایشگاه شیمی پرداخت. این پژوهش به صورت مطالعه موردی تک‌موردی تعبیه‌شده طراحی شد و با ۴۵ دانشجوی معلم علوم که در درس آزمایشگاه شیمی ۱ در یک دانشگاه دولتی ثبت‌نام کرده بودند، انجام گرفت. در طول نیم‌سال تحصیلی، شرکت‌کنندگان پنج آزمایش انجام دادند و برای دو آزمایش گزارش نوشتاری و برای سه آزمایش گزارش ویدیویی تهیه کردند. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته و فرم مقایسه‌ای آیتم (CIF) که از پرسشنامه مشارکت دانشجویی در آزمایشگاه شیمی عمومی اقتباس شده بود، گردآوری شد. پاسخ‌های مقایسه‌ای آیتم‌ها نشان داد که دانشجویان گزارش‌های ویدیویی را با تجارب مشارکتی شناختی و رفتاری بیشتری مرتبط می‌دانستند. یافته‌های هیجانی متنوع بود؛ به‌طوری‌که گزارش‌های ویدیویی با علاقه بیشتر و همچنین احساسات قوی‌تر اضطراب و نگرانی همراه بود. دانشجویان اظهار داشتند که گزارش‌های ویدیویی امکان مشاهده مکرر، استفاده دقیق از مواد آزمایشگاهی، کاربرد صحیح تکنیک‌های آزمایشگاهی و مشارکت فعال‌تر در فرایند آزمایشگاه را فراهم می‌کند. همچنین گزارش‌های ویدیویی را لذت‌بخش و آموزنده توصیف کردند، هرچند برخی در هنگام ضبط ویدیو دچار اضطراب و استرس شدند. به طور کلی، این مطالعه نشان می‌دهد که گزارش‌های آزمایشگاهی ویدیویی می‌تواند به عنوان قالب جایگزین یا مکمل گزارش‌نویسی برای حمایت از مشارکت دانشجویان در دروس آزمایشگاه شیمی مورد استفاده قرار گیرد.

Personalized psychological counseling is essential for tailoring therapeutic strategies to individual needs. However, existing methods often rely on static approaches that fail to dynamically adapt responses based on emotional and contextual changes in client conversations. The primary objective is to improve personalized psychological counseling for college students experiencing academic stress, social adjustment challenges, and emotional well-being concerns. The proposed model is termed the Grizzly Bear Fat-Increase Optimization–Driven Encoder–Decoder Long Short-Term Memory (GBFI–EDLSTM) architecture to dynamically adjust counseling strategies. The model utilizes an Encoder–Decoder LSTM to process and generate personalized counseling responses. GBFI fine-tunes these responses by analyzing emotional cues, ensuring that the generated strategies are tailored to the client’s evolving needs within a college academic and social environment. The model is trained on a curated dataset consisting of mental health conversation dialogues collected from college students and university counseling sessions, which contain text-based interactions between student clients and professional counselors. Preprocessing steps such as tokenization, stop-word removal, lemmatization, and punctuation removal to standardize the input. BERT embeddings are used for feature extraction, enabling the model to capture meaningful semantic relationships. These features assist the model in generating contextually appropriate and emotionally relevant responses. The model is implemented using Python, with Tensorflow and Keras for DL, and NLTK and spaCy for text preprocessing. The model accuracy (0.936), precision (0.93), recall (0.92), and F1-score (0.92), along with a PHQ-9 reduction (4.3) and dropout rate (8.8%). It outperforms traditional models in terms of emotional engagement and therapeutic progress prediction.

مشاوره روان‌شناختی شخصی‌سازی‌شده برای تطبیق راهبردهای درمانی با نیازهای فردی ضروری است. با این حال، روش‌های موجود اغلب بر رویکردهای ایستا تکیه دارند که قادر به انطباق پویا با تغییرات هیجانی و زمینه‌ای در مکالمات مراجع نیستند. هدف اصلی، بهبود مشاوره روان‌شناختی شخصی‌سازی‌شده برای دانشجویان دانشگاه است که با استرس تحصیلی، چالش‌های سازگاری اجتماعی و نگرانی‌های بهزیستی هیجانی مواجه هستند. مدل پیشنهادی با عنوان معماری Grizzly Bear Fat-Increase Optimization–Driven Encoder–Decoder Long Short-Term Memory (GBFI–EDLSTM) ارائه می‌شود تا راهبردهای مشاوره را به صورت پویا تنظیم کند. این مدل از یک Encoder–Decoder LSTM برای پردازش و تولید پاسخ‌های مشاوره‌ای شخصی‌سازی‌شده بهره می‌برد. GBFI این پاسخ‌ها را با تحلیل نشانه‌های هیجانی بهینه می‌کند تا اطمینان حاصل شود که راهبردهای تولیدشده با نیازهای در حال تحول مراجع در محیط دانشگاهی و اجتماعی تطابق دارند. مدل بر روی مجموعه داده‌ای منتخب شامل گفتگوهای سلامت روان جمع‌آوری‌شده از دانشجویان و جلسات مشاوره دانشگاهی آموزش داده می‌شود که شامل تعاملات متنی بین مراجعان دانشجو و مشاوران حرفه‌ای است. مراحل پیش‌پردازش مانند توکنیزاسیون، حذف کلمات توقف، لماتیزاسیون و حذف علائم نگارشی برای استانداردسازی ورودی انجام می‌شود. برای استخراج ویژگی‌ها از تعبیه‌های BERT استفاده می‌شود تا مدل بتواند روابط معنایی معنادار را دریافت کند. این ویژگی‌ها به مدل در تولید پاسخ‌های متناسب با زمینه و مرتبط با هیجان کمک می‌کنند. مدل با استفاده از Python و کتابخانه‌های Tensorflow و Keras برای یادگیری عمیق و NLTK و spaCy برای پیش‌پردازش متنی پیاده‌سازی شده است. دقت مدل (0.936)، دقت مثبت (0.93)، یادآوری (0.92) و امتیاز F1 (0.92)، همراه با کاهش PHQ-9 (4.3) و نرخ دراپ‌اوت (8.8%) گزارش شده است. این مدل از نظر درگیری هیجانی و پیش‌بینی پیشرفت درمانی عملکرد بهتری نسبت به مدل‌های سنتی دارد.