A major challenge for quantum workforce development is the need to both understand and reliably assess student learning of quantum information science (QIS) fundamentals. Yet student thinking is notoriously difficult to probe, even for seasoned education researchers. This article presents the story of Item 15 on the Quantum Computing Conceptual Survey (QCCS). This assessment item underwent more revision and discussion within the team than the remaining 19 assessment questions combined. This paper provides a behind-the-scenes look at the development of this assessment question: a story that both reveals interesting findings about student reasoning in quantum computing and illustrates why quantum education researchers insist on triangulating diverse quantitative and qualitative data sources when developing and refining assessment items, with implications for any researcher looking to understand and measure student conceptual reasoning in quantum computing, as well as for QIS curriculum and workforce development more broadly.
یکی از چالش‌های اصلی در توسعه نیروی کار کوانتومی، نیاز به درک و ارزیابی قابل اعتماد یادگیری دانشجویان در مبانی علم اطلاعات کوانتومی (QIS) است. با این حال، بررسی تفکر دانشجویان حتی برای پژوهشگران باتجربه آموزش نیز به‌طور berجسته‌ای دشوار است. این مقاله به شرح داستان سؤال ۱۵ در «پیمایش مفهومی محاسبات کوانتومی» (QCCS) می‌پردازد. این سؤال ارزیابی نسبت به ۱۹ سؤال دیگر این آزمون، بازنگری و بحث بیشتری را در تیم پژوهشی به خود اختصاص داد. این مقاله نگاهی پشت‌صحنه به فرآیند توسعه این سؤال ارزیابی ارائه می‌دهد: روایتی که هم یافته‌های جالبی درباره استدلال دانشجویان در محاسبات کوانتومی آشکار می‌کند و هم نشان می‌دهد چرا پژوهشگران آموزش کوانتومی بر مثلث‌بندی منابع متنوع داده‌های کمی و کیفی در هنگام توسعه و اصلاح سؤالات ارزیابی تأکید دارند؛ این موضوع پیامدهایی برای هر پژوهشگری دارد که به دنبال درک و سنجش استدلال مفهومی دانشجویان در محاسبات کوانتومی است و همچنین برای توسعه برنامه درسی QIS و نیروی کار در سطحی گسترده‌تر اهمیت دارد.
The thrust of this study was to examine social vices and academic performance of students in Social Studies in CalabarEducation Zone of Cross River State, Nigeria. To achieve the purpose of this study, three hypotheses were formulated toguide the study. Literature review was carried out accordingly. Survey research design was adopted for the study. A sampleof four hundred and eighty-eight (488) students from a population of 5,039 was randomly selected through the stratifiedsampling for the study. Questionnaire was the main instrument used for data collection. The reliability estimate of theinstruments was established through Cronbach Alpha reliability method. Regression analysis was the statistical techniqueemployed to test the hypotheses under study. Each hypothesis was tested at .05 level of significance. The result of theanalysis revealed that, cultism, drug abuse and Examination malpractice truancy significantly predicted academicperformance of students in Social Studies in Calabar Education Zone of Cross River State, Nigeria. Based on the findingsof the study it was recommended among others that government and non-governmental agencies and the media should stepup their campaigns against cultism and its destructive tendencies. The evil nature of cultism should be explained to Studentsat all levels through sensitization, seminars, workshops, symposium, posters, handbills and public lectures.
هدف این پژوهش بررسی آسیب‌های اجتماعی و عملکرد تحصیلی دانش‌آموزان در درس مطالعات اجتماعی در منطقه آموزشی کالابار ایالت کراس ریور، نیجریه بود. به منظور دستیابی به هدف این پژوهش، سه فرضیه تدوین شد تا پژوهش را هدایت کند. مرور ادبیات مرتبط به طور مقتضی انجام شد. طرح پژوهش از نوع پیمایشی انتخاب گردید. نمونه‌ای متشکل از چهارصد و هشتاد و هشت (488) دانش‌آموز از جمعیت 5,039 نفره به روش نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌ای انتخاب شد. پرسشنامه ابزار اصلی گردآوری داده‌ها بود. برآورد پایایی ابزارها از طریق روش پایایی آلفای کرونباخ تعیین شد. برای آزمون فرضیه‌های پژوهش از تحلیل رگرسیون به عنوان تکنیک آماری استفاده گردید. هر فرضیه در سطح معناداری 0.05 آزمون شد. نتایج تحلیل نشان داد که عضویت در فرقه‌ها، سوءمصرف مواد مخدر و تقلب در امتحان و ترک تحصیل به طور معناداری عملکرد تحصیلی دانش‌آموزان در درس مطالعات اجتماعی در منطقه آموزشی کالابار ایالت کراس ریور، نیجریه را پیش‌بینی می‌کنند. بر اساس یافته‌های پژوهش، توصیه شد که دولت، نهادهای غیردولتی و رسانه‌ها باید تلاش‌های خود را در زمینه مبارزه با عضویت در فرقه‌ها و پیامدهای مخرب آن افزایش دهند. ماهیت مخرب عضویت در فرقه‌ها باید از طریق آگاه‌سازی، سمینارها، کارگاه‌ها، سمپوزیوم‌ها، پوسترها، بروشورها و سخنرانی‌های عمومی در تمامی سطوح به دانش‌آموزان توضیح داده شود.
The thrust of this study was to examine social vices and academic performance of students in Social Studies in CalabarEducation Zone of Cross River State, Nigeria. To achieve the purpose of this study, three hypotheses were formulated toguide the study. Literature review was carried out accordingly. Survey research design was adopted for the study. A sampleof four hundred and eighty-eight (488) students from a population of 5,039 was randomly selected through the stratifiedsampling for the study. Questionnaire was the main instrument used for data collection. The reliability estimate of theinstruments was established through Cronbach Alpha reliability method. Regression analysis was the statistical techniqueemployed to test the hypotheses under study. Each hypothesis was tested at .05 level of significance. The result of theanalysis revealed that, cultism, drug abuse and Examination malpractice truancy significantly predicted academicperformance of students in Social Studies in Calabar Education Zone of Cross River State, Nigeria. Based on the findingsof the study it was recommended among others that government and non-governmental agencies and the media should stepup their campaigns against cultism and its destructive tendencies. The evil nature of cultism should be explained to Studentsat all levels through sensitization, seminars, workshops, symposium, posters, handbills and public lectures.
هدف این پژوهش بررسی آسیب‌های اجتماعی و عملکرد تحصیلی دانش‌آموزان در درس مطالعات اجتماعی در منطقه آموزشی کالابار ایالت کراس ریور، نیجریه بود. به منظور دستیابی به هدف این پژوهش، سه فرضیه تدوین شد تا پژوهش را هدایت کند. مرور ادبیات مرتبط به طور مقتضی انجام شد. طرح پژوهش از نوع پیمایشی انتخاب گردید. نمونه‌ای متشکل از چهارصد و هشتاد و هشت (488) دانش‌آموز از جمعیت 5,039 نفره به روش نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌ای انتخاب شد. پرسشنامه ابزار اصلی گردآوری داده‌ها بود. برآورد پایایی ابزارها از طریق روش پایایی آلفای کرونباخ تعیین شد. برای آزمون فرضیه‌های پژوهش از تحلیل رگرسیون به عنوان تکنیک آماری استفاده گردید. هر فرضیه در سطح معناداری 0.05 آزمون شد. نتایج تحلیل نشان داد که عضویت در فرقه‌ها، سوءمصرف مواد مخدر و تقلب در امتحان و ترک تحصیل به طور معناداری عملکرد تحصیلی دانش‌آموزان در درس مطالعات اجتماعی در منطقه آموزشی کالابار ایالت کراس ریور، نیجریه را پیش‌بینی می‌کنند. بر اساس یافته‌های پژوهش، توصیه شد که دولت، نهادهای غیردولتی و رسانه‌ها باید تلاش‌های خود را در زمینه مبارزه با عضویت در فرقه‌ها و پیامدهای مخرب آن افزایش دهند. ماهیت مخرب عضویت در فرقه‌ها باید از طریق آگاه‌سازی، سمینارها، کارگاه‌ها، سمپوزیوم‌ها، پوسترها، بروشورها و سخنرانی‌های عمومی در تمامی سطوح به دانش‌آموزان توضیح داده شود.
This study investigates the alignment between human judgment and artificial intelligence (AI) in IELTS speaking assessment to inform effective pedagogical practices. Through a comparative analysis of 30 Indonesian EFL learners’ performances evaluated by two experienced human raters and three AI systems (ChatGPT, Otter AI, Claude AI), we identified systematic and significant differences that varied considerably across individual AI systems. When AI scores were averaged, human evaluators assigned higher scores than the automated systems overall (mean difference = 0.522, p < .001), with a moderate positive correlation ( r = .497, p = .005). However, disaggregating the AI systems revealed that this overall pattern was driven primarily by two of the three tools: ChatGPT scores did not differ significantly from one of the two human raters, while Otter AI and, in particular, Claude AI diverged substantially from both human raters. Beyond quantifying these differences, this paper explores their profound implications for language teaching and learning. The findings reveal AI’s superior consistency in measuring technical accuracy (e.g., pronunciation, grammar) and human raters’ strength in assessing communicative effectiveness. We argue that this complementarity presents a critical opportunity rather than a problem. The research concludes by proposing a practical hybrid pedagogical framework where AI is leveraged for low-stakes practice, instantaneous feedback, and freeing up teacher time for high-value instruction on pragmatic and interactive speaking skills. This model positions AI not as a replacement for human judgment but as a transformative tool to enhance teaching efficiency and student learning outcomes in preparation for high-stakes speaking assessment.
این مطالعه به بررسی همسویی میان قضاوت انسانی و هوش مصنوعی (AI) در ارزیابی مهارت گفتاری آیلتس با هدف اطلاع‌رسانی به شیوه‌های آموزشی مؤثر می‌پردازد. از طریق تحلیل مقایسه‌ای عملکرد ۳۰ زبان‌آموز EFL اندونزیایی که توسط دو ارزیاب انسانی باتجربه و سه سامانه هوش مصنوعی (ChatGPT، Otter AI، Claude AI) ارزیابی شدند، تفاوت‌های نظام‌مند و معناداری شناسایی شد که به طور قابل توجهی میان سامانه‌های مختلف هوش مصنوعی متفاوت بود. زمانی که نمرات هوش مصنوعی به طور میانگین محاسبه شد، ارزیابان انسانی به طور کلی نمرات بالاتری نسبت به سامانه‌های خودکار اختصاص دادند (تفاوت میانگین = ۰٫۵۲۲، p < ۰٫۰۰۱)، با همبستگی مثبت متوسط (r = ۰٫۴۹۷، p = ۰٫۰۰۵). با این حال، تجزیه سامانه‌های هوش مصنوعی نشان داد که این الگوی کلی عمدتاً ناشی از دو ابزار از سه ابزار بود: نمرات ChatGPT تفاوت معناداری با یکی از دو ارزیاب انسانی نداشت، در حالی که Otter AI و به ویژه Claude AI به طور قابل توجهی از هر دو ارزیاب انسانی فاصله داشتند. فراتر از کمی‌سازی این تفاوت‌ها، این مقاله به بررسی پیامدهای عمیق آن‌ها برای آموزش و یادگیری زبان می‌پردازد. یافته‌ها نشان می‌دهد که هوش مصنوعی در سنجش دقت فنی (مانند تلفظ، دستور زبان) از ثبات بالاتری برخوردار است و ارزیابان انسانی در ارزیابی اثربخشی ارتباطی قوی‌تر عمل می‌کنند. استدلال می‌شود که این مکمل بودن، فرصتی حیاتی به شمار می‌رود نه یک مشکل. پژوهش با ارائه چارچوب آموزشی ترکیبی عملی به پایان می‌رسد که در آن از هوش مصنوعی برای تمرین کم‌خطر، بازخورد فوری و آزادسازی زمان معلم برای آموزش باارزش در مهارت‌های گفتاری کاربردی و تعاملی بهره گرفته می‌شود. این مدل، هوش مصنوعی را جایگزین قضاوت انسانی نمی‌داند، بلکه آن را ابزاری تحول‌آفرین برای ارتقای کارایی آموزش و نتایج یادگیری دانشجویان در آمادگی برای ارزیابی مهارت گفتاری با ریسک بالا معرفی می‌کند.
Amaç: Bireylerin duygusal deneyimleri ile beslenme alışkanlıkları arasındaki bağlantı, sağlık bilimleri ve psikoloji alanlarının kesişiminde önemli bir araştırma alanı oluşturmaktadır. Duygusal yeme davranışlarını etkileyen psikolojik faktörlerin anlaşılması, bütüncül sağlık yaklaşımları için giderek daha fazla önem kazanmaktadır. Çalışmanın temel amacı öz denetim ile duygusal yeme arasındaki ilişkide yaşam anlamının aracı rolünün incelenmesidir.Yöntem: Öz denetim bağımsız değişken, duygusal yeme bağımlı değişken olarak belirlenmiş ve ikisinin arasındaki ilişkide yaşam anlamının aracılık etkisi ölçümlenmiştir. Araştırmaya 18-65 yaş aralığında (Ort. = 35.14) toplam 421 yetişkin (%64.6 kadın, % 35.4 erkek) gönüllü olarak katılmıştır. Veri toplama araçları olarak Sosyo-Demografik Bilgi Formu, Öz-Denetim Ölçeği, Duygusal Yeme Ölçeği ve Yaşamda Anlam Ölçeği kullanılmıştır. Veriler SPSS 25.0 programı kullanılarak analiz edilmiştir. Değişkenler arasındaki ilişkiler Pearson korelasyon analizi ile, aracılık etkisi ise Hayes'in PROCESS Macro (Model 4) kullanılarak bootstrap yöntemi (5000 örneklem, %95 güven aralığı) ile test edilmiştir.Bulgular: Korelasyon analizi sonuçlarına göre, öz denetim ile duygusal yeme arasında zayıf düzeyde negatif ilişki (r = -.135, p < .01), yaşam anlamı ile duygusal yeme arasında zayıf düzeyde negatif ilişki (r = -.189, p < .01) ve öz denetim ile yaşam anlamı arasında orta düzeyde pozitif ilişki (r = .376, p < .01) tespit edilmiştir. Aracılık analizi sonuçları, yaşam anlamının öz denetim ile duygusal yeme arasındaki ilişkide kısmi aracı rol oynadığını ortaya koymuştur. Yenileyici öz denetim alt boyutu (β = -.022), onarıcı öz denetim alt boyutu (β = -.028) ve toplam öz denetim için (β = -.017) aracılık anlamlı bulunurken, yaşantısal öz denetim alt boyutunda aracılık etkisi anlamlı değildir.Sonuç: Bu bulgu, beslenme davranışlarının psikolojik temellerini anlamada ve duygusal yeme ile ilişkili sorunlara yönelik etkili müdahale programları geliştirmede önemli çıkarımlar sunmaktadır.
هدف: ارتباط بین تجارب هیجانی افراد و عادات تغذیه‌ای آن‌ها، حوزه‌ای مهم در تلاقی علوم سلامت و روان‌شناسی به‌شمار می‌رود. درک عوامل روان‌شناختی مؤثر بر رفتارهای خوردن هیجانی، برای رویکردهای سلامت کل‌نگر اهمیت فزاینده‌ای یافته است. هدف اصلی پژوهش حاضر، بررسی نقش واسطه‌ای معنای زندگی در رابطه بین خودنظم‌دهی و خوردن هیجانی است. روش: خودنظم‌دهی به‌عنوان متغیر مستقل، خوردن هیجانی به‌عنوان متغیر وابسته تعیین شد و نقش واسطه‌ای معنای زندگی در رابطه بین این دو سنجیده شد. در این پژوهش، ۴۲۱ بزرگسال (۶۴/۶٪ زن، ۳۵/۴٪ مرد) در دامنه سنی ۱۸ تا ۶۵ سال (میانگین = ۳۵/۱۴) به‌صورت داوطلبانه شرکت کردند. ابزارهای گردآوری داده‌ها شامل فرم اطلاعات جمعیت‌شناختی، مقیاس خودنظم‌دهی، مقیاس خوردن هیجانی و مقیاس معنای زندگی بود. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخه ۲۵ تحلیل شد. روابط بین متغیرها با تحلیل همبستگی پیرسون و نقش واسطه‌ای با استفاده از ماکروی PROCESS هایز (مدل ۴) و روش بوت‌استرپ (۵۰۰۰ نمونه، فاصله اطمینان ۹۵٪) آزمون شد. یافته‌ها: بر اساس نتایج تحلیل همبستگی، بین خودنظم‌دهی و خوردن هیجانی رابطه منفی ضعیف (r = -.135, p < .01)، بین معنای زندگی و خوردن هیجانی رابطه منفی ضعیف (r = -.189, p < .01) و بین خودنظم‌دهی و معنای زندگی رابطه مثبت متوسط (r = .376, p < .01) مشاهده شد. نتایج تحلیل واسطه‌ای نشان داد که معنای زندگی نقش واسطه‌ای جزئی در رابطه بین خودنظم‌دهی و خوردن هیجانی ایفا می‌کند. نقش واسطه‌ای برای زیرمقیاس خودنظم‌دهی بازسازنده (β = -.022)، زیرمقیاس خودنظم‌دهی ترمیمی (β = -.028) و مجموع خودنظم‌دهی (β = -.017) معنادار بود، اما در زیرمقیاس خودنظم‌دهی تجربی نقش واسطه‌ای معنادار نبود. نتیجه: این یافته در درک بنیان‌های روان‌شناختی رفتارهای تغذیه‌ای و توسعه برنامه‌های مداخله‌ای مؤثر برای مشکلات مرتبط با خوردن هیجانی، دلالت‌های مهمی دارد.
This study examined pre-tertiary students’ geometric problem-solving performance, the distribution of their errors across Van Hiele levels of geometric reasoning, and the nature of these errors using Newman's Error Hierarchical Model. A descriptive quantitative research design, complemented by qualitative content analysis of students’ written responses, was adopted. The sample comprised 300 final-year students selected through stratified random sampling. Data were collected using a researcher-designed Geometry Problem-Solving Test consisting of twelve open-ended items aligned with the senior high school geometry curriculum. Students’ responses were analysed using frequency and percentage distributions, while error patterns were classified using Newman's framework and mapped onto Van Hiele levels. The findings showed generally low performance in geometry problem solving, with most students scoring within the lower performance range. Error analysis indicated that students at lower Van Hiele levels, particularly visualisation and analysis, exhibited higher frequencies of comprehension and transformation errors. In contrast, students at higher reasoning levels showed fewer conceptual and representational difficulties but continued to experience process skills and encoding errors. The findings indicate different patterns of problem-solving errors observed among students demonstrating different levels of geometric reasoning. The results demonstrate the value of interpreting students’ geometric problem-solving through both the Van Hiele and Newman frameworks, providing complementary perspectives on students’ reasoning and the errors evident in their solution processes.
این مطالعه به بررسی عملکرد حل مسئله هندسی دانش‌آموزان پیش‌دانشگاهی، توزیع خطاهای آنان در سطوح استدلال هندسی ون هیله و ماهیت این خطاها با استفاده از مدل سلسله‌مراتبی خطای نیومن پرداخت. طرح پژوهش کمی توصیفی، همراه با تحلیل محتوای کیفی پاسخ‌های کتبی دانش‌آموزان، اتخاذ شد. نمونه شامل ۳۰۰ دانش‌آموز سال آخر بود که به روش نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌ای انتخاب شدند. داده‌ها با استفاده از آزمون حل مسئله هندسه طراحی‌شده توسط پژوهشگر، متشکل از دوازده سؤال بازپاسخ منطبق با برنامه درسی هندسه دبیرستان، گردآوری شد. پاسخ‌های دانش‌آموزان با استفاده از توزیع فراوانی و درصد تحلیل گردید و الگوهای خطا با چارچوب نیومن طبقه‌بندی و بر سطوح ون هیله نگاشته شد. یافته‌ها نشان داد که به طور کلی عملکرد حل مسئله هندسی پایین بوده و اکثر دانش‌آموزان در دامنه عملکرد پایین قرار گرفتند. تحلیل خطاها نشان داد که دانش‌آموزان در سطوح پایین‌تر ون هیله، به ویژه تجسم و تحلیل، فراوانی بیشتری از خطاهای درک مطلب و تبدیل را نشان دادند. در مقابل، دانش‌آموزان در سطوح بالاتر استدلال، دشواری‌های مفهومی و بازنمایی کمتری داشتند اما همچنان با خطاهای مهارت فرایندی و رمزگذاری مواجه بودند. یافته‌ها نشان‌دهنده الگوهای متفاوت خطاهای حل مسئله در میان دانش‌آموزانی است که سطوح مختلفی از استدلال هندسی را نشان می‌دهند. نتایج ارزش تفسیر حل مسئله هندسی دانش‌آموزان از طریق چارچوب‌های ون هیله و نیومن را نشان می‌دهد که دیدگاه‌های مکملی درباره استدلال دانش‌آموزان و خطاهای آشکار در فرایند حل آنان فراهم می‌کند.
The 2025 German Federal Election witnessed unprecedented levels of mainstream-to-challenger defection. Why did former mainstream supporters abandon the political center for the fringes? We contrast four theoretical explanations: general political frustration, positional representation, prioritization of issues “owned” by challengers, and differential performance evaluations. Moving beyond the conventional focus on effects, we assess the relative predictive reach of these explanations using Bayesian finite mixture models. Our analysis of the 2025 GLES Post-Election Cross-Section identifies the so far neglected importance of performance evaluations: beliefs that challengers are more capable political actors than their mainstream competitors consistently emerge as the strongest explanation of mainstream-to-challenger defection. This pattern even holds when accounting for the potential endogeneity of performance evaluations to the rival explanations. Our findings suggest that challengers, despite lacking executive experience, can mobilize support via subjective ascriptions of capability—challenging assumptions that mainstream parties’ accumulated reputational resources necessarily translate into electoral advantage.
انتخابات فدرال آلمان در سال 2025 شاهد سطوح بی‌سابقه‌ای از جدایی رأی‌دهندگان جریان اصلی به سوی احزاب چالش‌گر بود. چرا حامیان پیشین احزاب جریان اصلی، مرکز سیاسی را به نفع حاشیه‌ها ترک کردند؟ ما چهار تبیین نظری را با یکدیگر مقایسه می‌کنیم: نارضایتی کلی سیاسی، نمایندگی موضعی، اولویت‌بخشی به مسائلی که توسط چالش‌گران «مالکیت» یافته‌اند، و ارزیابی‌های متفاوت از عملکرد. فراتر از تمرکز متعارف بر اثرات، ما دامنه پیش‌بینی نسبی این تبیین‌ها را با استفاده از مدل‌های ترکیبی محدود بیزی مورد ارزیابی قرار می‌دهیم. تحلیل ما از مقطع مقطعی پس از انتخابات GLES 2025 اهمیت تاکنون مغفول ارزیابی‌های عملکرد را نشان می‌دهد: باور به اینکه چالش‌گران بازیگران سیاسی توانمندتری نسبت به رقبای جریان اصلی خود هستند، به طور مستمر به عنوان قوی‌ترین تبیین جدایی از جریان اصلی به سوی چالش‌گران ظاهر می‌شود. این الگو حتی زمانی که برای امکان درون‌زایی ارزیابی‌های عملکرد نسبت به تبیین‌های رقیب کنترل می‌شود نیز برقرار است. یافته‌های ما نشان می‌دهد که چالش‌گران، علی‌رغم فقدان تجربه اجرایی، می‌توانند از طریق انتساب ذهنی قابلیت، حمایت را بسیج کنند—و این امر مفروضات مربوط به اینکه منابع اعتباری انباشته احزاب جریان اصلی لزوماً به برتری انتخاباتی منجر می‌شود را به چالش می‌کشد.
Lectures as a primary method for knowledge transmission often fail to foster deep conceptual understanding among students. To investigate whether enabling peer discussion enhances learning outcomes, 88 undergraduate students from a Saudi medical school were randomly assigned to four experimental conditions: a lecture-only group, a peer-learning-only group, a peer-learning-followed-by-lecture group, and a lecture-followed-by-peer-learning group. A comprehensive concept retrieval test was administered before and after the intervention to isolate and evaluate the specific instructional effects of each approach separately. Pre-test scores showed no significant differences among the four groups, confirming successful randomization and equivalent baseline knowledge. Post-intervention test results revealed substantial variations in performance across the groups. Mean test scores (with standard deviations) were: lecture-only = 23.09 (2.84), peer-learning-only = 31.05 (3.94), lecture-then-peer-learning = 47.30 (5.75), and peer-learning-then-lecture = 49.55 (7.06). Statistical analysis demonstrated that combining lectures with peer learning significantly outperformed single-method instructional approaches ( p < 0.001 for both comparative evaluations), regardless of the order in which the two methods were implemented. Furthermore, peer learning in isolation produced significantly higher test scores compared to the traditional lecture-only strategy ( p = 0.05). These findings demonstrate that integrating peer learning with traditional lectures yields superior academic achievement compared to relying on lectures alone. Furthermore, the strong performance observed in the peer-learning-only condition highlights its promise as a highly effective standalone pedagogical strategy for medical education.
سخنرانی‌ها به عنوان روش اصلی انتقال دانش، اغلب در پرورش درک عمیق مفهومی در میان دانشجویان ناکام می‌مانند. به منظور بررسی اینکه آیا امکان‌پذیر ساختن بحث همتایان می‌تواند پیامدهای یادگیری را بهبود بخشد، ۸۸ دانشجوی کارشناسی از یک دانشکده پزشکی در عربستان سعودی به طور تصادفی به چهار وضعیت آزمایشی تقسیم شدند: گروه فقط سخنرانی، گروه فقط یادگیری همتایان، گروه یادگیری همتایان به دنبال سخنرانی، و گروه سخنرانی به دنبال یادگیری همتایان. یک آزمون جامع بازیابی مفاهیم پیش از مداخله و پس از آن اجرا شد تا اثرات آموزشی خاص هر رویکرد به طور جداگانه ایزوله و ارزیابی شود. نمرات پیش‌آزمون تفاوت معناداری میان چهار گروه نشان نداد و این امر تصادفی‌سازی موفق و برابری دانش پایه را تأیید کرد. نتایج آزمون پس از مداخله تفاوت‌های قابل توجهی در عملکرد گروه‌ها نشان داد. میانگین نمرات آزمون (با انحراف معیار) به شرح زیر بود: فقط سخنرانی = ۲۳٫۰۹ (۲٫۸۴)، فقط یادگیری همتایان = ۳۱٫۰۵ (۳٫۹۴)، سخنرانی سپس یادگیری همتایان = ۴۷٫۳۰ (۵٫۷۵)، و یادگیری همتایان سپس سخنرانی = ۴۹٫۵۵ (۷٫۰۶). تحلیل آماری نشان داد که ترکیب سخنرانی با یادگیری همتایان به طور معناداری از رویکردهای آموزشی تک‌روشی بهتر عمل می‌کند (p < ۰٫۰۰۱ برای هر دو مقایسه)، صرف‌نظر از ترتیب اجرای این دو روش. افزون بر این، یادگیری همتایان به تنهایی نمرات آزمون به طور معناداری بالاتری نسبت به راهبرد سنتی فقط سخنرانی ایجاد کرد (p = ۰٫۰۵). این یافته‌ها نشان می‌دهد که ادغام یادگیری همتایان با سخنرانی‌های سنتی، موفقیت تحصیلی برتری نسبت به اتکای صرف بر سخنرانی‌ها به همراه دارد. همچنین، عملکرد قوی مشاهده‌شده در وضعیت فقط یادگیری همتایان، نویدبخش بودن آن را به عنوان یک راهبرد آموزشی مستقل و بسیار مؤثر برای آموزش پزشکی برجسته می‌کند.
The main purpose of this study is to determine the antecedents of online game purchase intention. The theoretical background of the research is based on the Flow Experience Theory. In this context, the study examines the relationships between flow experience, online game addiction, smartphone addiction, stickiness, e-WOM, and in-game purchase intention. Data were obtained from 870 participants via an online survey using the convenience sampling technique. To test the hypotheses of the research, PLS-SEM was employed using the SmartPLS software. The results of the study show that flow experience and e-WOM are the variables that directly affect in-game purchase intention. In addition, flow experience was found to have a significant effect on online game addiction, smartphone addiction, and stickiness. Furthermore, the effects of flow experience, online game addiction, smartphone addiction, and stickiness on e-WOM were statistically confirmed. By identifying the determinants of in-game purchase intention, this study makes a theoretical contribution to the literature on consumer (user/player) behavior in digital gaming environments. The findings specifically demonstrate how flow experience, different forms of addiction, stickiness, and e-WOM are associated with in-game purchase intention, thereby advancing scholarly discussions on consumer behavior within the digital gaming context. From a practical standpoint, the results provide guidance for game and application developers, marketing professionals, and managers in designing strategies aimed at enhancing user engagement and purchase-related outcomes. Finally, future research is encouraged to examine the indirect effects of the variables included in this study on in-game purchase intention.
هدف اصلی این پژوهش تعیین پیشایندهای قصد خرید در بازی‌های آنلاین است. مبانی نظری پژوهش بر نظریه تجربه فلو استوار است. در این راستا، پژوهش حاضر روابط میان تجربه فلو، اعتیاد به بازی آنلاین، اعتیاد به تلفن هوشمند، چسبندگی، تبلیغات الکترونیکی دهان‌به‌دهان (e-WOM) و قصد خرید درون‌بازی را مورد بررسی قرار می‌دهد. داده‌ها از ۸۷۰ شرکت‌کننده از طریق پرسشنامه آنلاین و با استفاده از روش نمونه‌گیری در دسترس گردآوری شد. برای آزمون فرضیه‌های پژوهش، از مدل‌سازی معادلات ساختاری مبتنی بر واریانس (PLS-SEM) با نرم‌افزار SmartPLS استفاده شد. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که تجربه فلو و تبلیغات الکترونیکی دهان‌به‌دهان متغیرهایی هستند که به طور مستقیم بر قصد خرید درون‌بازی تأثیر می‌گذارند. همچنین مشخص شد که تجربه فلو تأثیر معناداری بر اعتیاد به بازی آنلاین، اعتیاد به تلفن هوشمند و چسبندگی دارد. افزون بر این، تأثیر تجربه فلو، اعتیاد به بازی آنلاین، اعتیاد به تلفن هوشمند و چسبندگی بر تبلیغات الکترونیکی دهان‌به‌دهان از نظر آماری تأیید شد. با شناسایی تعیین‌کننده‌های قصد خرید درون‌بازی، این پژوهش به ادبیات رفتار مصرف‌کننده (کاربر/بازیکن) در محیط‌های بازی دیجیتال از لحاظ نظری کمک می‌کند. یافته‌ها به طور خاص نشان می‌دهند که چگونه تجربه فلو، انواع مختلف اعتیاد، چسبندگی و تبلیغات الکترونیکی دهان‌به‌دهان با قصد خرید درون‌بازی مرتبط هستند و بدین ترتیب مباحث علمی درباره رفتار مصرف‌کننده در زمینه بازی‌های دیجیتال را پیش می‌برند. از منظر عملی، نتایج راهنمایی‌هایی برای توسعه‌دهندگان بازی و اپلیکیشن، متخصصان بازاریابی و مدیران در طراحی راهبردهایی با هدف افزایش درگیری کاربر و پیامدهای مرتبط با خرید ارائه می‌دهد. در نهایت، به پژوهش‌های آتی توصیه می‌شود که اثرات غیرمستقیم متغیرهای وارد شده در این پژوهش بر قصد خرید درون‌بازی را مورد بررسی قرار دهند.
This study was carried out to create a management model for health recreational centers for older adults in Thailand; the country now has a super-aged society, with the elderly having reached 20% of the population in 2024. The researchers tested the model using three methods: interviews with 7 experts, a survey of 400 people, and a focus group discussion with 15 specialists. Exploratory factor analysis was used to analyze the data, with Kaiser-Meyer-Olkin (KMO) values in the range of 0.80–0.90 and statistically significant Bartlett’s Test results (p < 0.05), which showed that the data were suitable for analysis. The result has two main parts: Business Management, with 4 parts, and Organizational Management, with 3 parts; these 7 main components, have 18 sub-components, and 48 minor components. The model is based on two ideas well-known in business, the 7Ps marketing mix and the McKinsey 7-S framework. The 15 specialists rated the model as highly appropriate, giving it a mean appropriateness score of 4.95 using a five-point Likert scale, which is well above the minimum pass score of 3.50. The model will serve as a working guide for center operators looking to improve digital services for older adults.
این پژوهش با هدف ایجاد یک مدل مدیریت برای مراکز تفریحی سلامت‌محور ویژه سالمندان در تایلند انجام شده‌است؛ کشوری که اکنون به یک جامعه فوق سالمند تبدیل شده و جمعیت سالمندان در سال ۲۰۲۴ به ۲۰٪ رسیده‌است. پژوهشگران مدل مذکور را با استفاده از سه روش مورد آزمون قرار دادند: مصاحبه با ۷ نفر از خبرگان، پیمایش ۴۰۰ نفر و بحث گروهی متمرکز با ۱۵ متخصص. برای تحلیل داده‌ها از تحلیل عاملی اکتشافی استفاده شد و مقادیر شاخص KMO در بازه ۰٫۸۰ تا ۰٫۹۰ و نتایج آزمون Bartlett (p < 0.05) که از لحاظ آماری معنادار بود، نشان داد که داده‌ها برای تحلیل مناسب هستند. نتیجه پژوهش دارای دو بخش اصلی است: مدیریت کسب‌وکار (شامل ۴ بخش) و مدیریت سازمانی (شامل ۳ بخش)؛ این ۷ مؤلفه اصلی، دارای ۱۸ زیرمؤلفه و ۴۸ مؤلفه فرعی هستند. مدل ارائه‌شده مبتنی بر دو ایده شناخته‌شده در حوزه کسب‌وکار، یعنی آمیخته بازاریابی 7Ps و چارچوب McKinsey 7-S است. ۱۵ متخصص، مدل را از نظر میزان تناسب بسیار بالا ارزیابی کردند و میانگین امتیاز تناسب آن را ۴٫۹۵ در مقیاس لیکرت پنج‌درجه‌ای اعلام کردند که به‌مراتب بالاتر از حداقل نمره قبولی ۳٫۵۰ است. این مدل به‌عنوان راهنمای عملیاتی برای مدیران مراکز جهت ارتقاء خدمات دیجیتال به سالمندان مورد استفاده قرار خواهد گرفت.
This article presents the results of an assessment of mental performance and attention characteristics in children attending preschool educational organizations. Using the Anfimov letter-based proofreading test, the speed, accuracy, error rate, and stability of attention were evaluated in 228 children from modular (n=114) and traditional (n=114) types of preschools in the city of Tashkent and the Surkhandarya region. The results showed that children in traditional preschools had significantly higher information processing speed and attention stability (P<0.01), whereas the attention accuracy rate was higher in modular preschools (P<0.05). Furthermore, in modular preschools, girls demonstrated a lower error rate compared to boys (P<0.05). These findings confirm that the organizational and structural features of the preschool educational environment affect individual components of children's attention and highlight the practical importance of the hygienic and pedagogical optimization of this environment.
این مقاله نتایج ارزیابی عملکرد ذهنی و ویژگی‌های توجه در کودکان حاضر در سازمان‌های آموزشی پیش‌دبستانی را ارائه می‌دهد. با استفاده از آزمون تصحیح‌خوانی مبتنی بر حروف Anfimov، سرعت، دقت، نرخ خطا و پایداری توجه در ۲۲۸ کودک از مهدکودک‌های مدولار (n=114) و سنتی (n=114) در شهر تاشکند و منطقه سرخان‌دریا مورد ارزیابی قرار گرفت. نتایج نشان داد که کودکان در مهدکودک‌های سنتی از سرعت پردازش اطلاعات و پایداری توجه به‌طور معناداری بالاتری برخوردار بودند (P<0.01)، در حالی که نرخ دقت توجه در مهدکودک‌های مدولار بالاتر بود (P<0.05). همچنین، در مهدکودک‌های مدولار، دختران نسبت به پسران نرخ خطای کمتری نشان دادند (P<0.05). این یافته‌ها تأیید می‌کند که ویژگی‌های سازمانی و ساختاری محیط آموزشی پیش‌دبستانی بر مؤلفه‌های فردی توجه کودکان تأثیر می‌گذارد و اهمیت عملی بهینه‌سازی بهداشتی و آموزشی این محیط را برجسته می‌سازد.
Introduction: Neovascular age-related macular degeneration (nAMD) is the leading cause of visual impairment and blindness worldwide. Intravitreal therapy (IVT) with anti-vascular endothelial growth factor (anti-VEGF) is the primary treatment option. However, there remains a substantial gap in visual acuity outcomes between clinical trial and real-world practice, with approximately 90% and 50%, respectively. Patient adherence with IVT influences treatment success; therefore, identifying the treatment burden is an important aspect. This study aimed to undertake the transcultural adaptation, validity, and reliability of the Indonesian version of the ABQ-IVT as an instrument to assess the treatment burden. Methods: A cross-sectional study was conducted involving patients with nAMD who have received at least three routine anti-VEGF IVT treatments and were fluent in Indonesian language. The ABQ-IVT underwent a systematic validity and reliability process. Results: The Indonesian version of the ABQ-IVT consisted of 17 items with content validity test showed an Individual-Content Validity Index (I-CVI) of 1.0, while construct validity testing produced correlation values (r) between 0.333 and 0.739 (r-calculated > r-table), indicating good result. The reliability test showed a Cronbach’s alpha value of 0.725, indicating good consistency across the items. Conclusion: The Indonesian of the ABQ-IVT was proven to be a valid and reliable instrument for assessing the treatment burden among nAMD patients.
مقدمه: دژنراسیون ماکولای وابسته به سن نوع نئوواسکولار (nAMD) علت اصلی اختلال بینایی و نابینایی در سراسر جهان است. درمان داخل زجاجیه (IVT) با عوامل ضد فاکتور رشد اندوتلیال عروقی (anti-VEGF) گزینه اصلی درمانی محسوب می‌شود. با این حال، همچنان فاصله قابل توجهی در نتایج حدت بینایی بین کارآزمایی‌های بالینی و عمل بالینی واقعی وجود دارد که به ترتیب حدود ۹۰٪ و ۵۰٪ است. پایبندی بیماران به IVT بر موفقیت درمان تأثیرگذار است؛ بنابراین، شناسایی بار درمانی جنبه مهمی به شمار می‌رود. هدف این مطالعه، تطبیق بین‌فرهنگی، روایی و پایایی نسخه اندونزیایی ABQ-IVT به عنوان ابزاری برای ارزیابی بار درمانی بود. روش‌ها: یک مطالعه مقطعی بر روی بیماران مبتلا به nAMD که حداقل سه بار درمان روتین IVT با anti-VEGF دریافت کرده و به زبان اندونزیایی مسلط بودند، انجام شد. ABQ-IVT فرایند نظام‌مند روایی و پایایی را طی کرد. نتایج: نسخه اندونزیایی ABQ-IVT شامل ۱۷ گویه بود که آزمون روایی محتوایی، شاخص روایی محتوای فردی (I-CVI) برابر با ۱.۰ را نشان داد، در حالی که آزمون روایی سازه، مقادیر همبستگی (r) بین ۰.۳۳۳ تا ۰.۷۳۹ (r محاسبه‌شده > r جدول) را به دست داد که نشان‌دهنده نتیجه مطلوب بود. آزمون پایایی مقدار آلفای کرونباخ ۰.۷۲۵ را نشان داد که بیانگر انسجام خوب بین گویه‌ها است. نتیجه‌گیری: نسخه اندونزیایی ABQ-IVT به عنوان ابزاری معتبر و پایا برای ارزیابی بار درمانی در بیماران nAMD اثبات شد.
Objectives Students’ well-being is a critical indicator of their academic performance, pro-social behavior, and future development. Students’ perceived relationships with parents, teachers, and peers, along with their sense of school belonging, are significantly associated with their well-being. This study aimed to examine whether students’ sense of school belonging mediates the relationship between perceived parent–teacher–student relationship and well-being. The study also explored whether there were differences between primary and secondary school students on the main dimensions. Methods Data were obtained from the Organisation for Economic Co-operation and Development Survey on Social and Emotional Skills, which included responses from 6,742 students in Suzhou, China (3,508 Grade 4 and 3,234 Grade 10 students). A t -test was used to determine whether any differences existed in the five dimensions between students in Grades 4 and 10. Correlation and regression analyses were used to analyze the relationship between different variables. Structural equation modeling with a bootstrap resampling procedure was employed to test the mediation model. Results The findings showed that primary school students reported positive relationships with parents and peers, greater overall well-being, and a stronger sense of school belonging than secondary school students. However, they reported less positive relationships with their teachers. After controlling for other variables, the findings indicated that students’ perceived parent–teacher–student relationships and sense of school belonging were positively and significantly related with students’ well-being. These four dimensions collectively explain 44.8% of the variation in the differences in students’ sense of well-being. The results of the bootstrap mediation analysis showed that students’ sense of school belonging significantly partially mediated the relationship between perceived parent-teacher-student relationships and well-being. Conclusion Well-being serves as an important indicator that is positively associated with students’ current learning and development and may be relevant to their future success. This study provides empirical evidence that a sense of school belonging serves as a key mediating mechanism through which perceived parent-teacher-student relationships translate into students’ well-being, extending the application of belongingness theory and self-determination theory within the Chinese educational context. It is imperative for school authorities, teachers, and parents to create a learning environment that promotes students’ aspirations, well-being, and academic development.
اهداف: بهزیستی دانش‌آموزان شاخصی حیاتی برای عملکرد تحصیلی، رفتارهای اجتماعی مثبت و رشد آینده آن‌ها است. روابط ادراک‌شده دانش‌آموزان با والدین، معلمان و همسالان، همراه با احساس تعلق به مدرسه، به طور معناداری با بهزیستی آن‌ها مرتبط است. هدف این مطالعه بررسی این بود که آیا احساس تعلق به مدرسه نقش میانجی‌گری در رابطه بین روابط ادراک‌شده والد–معلم–دانش‌آموز و بهزیستی ایفا می‌کند یا خیر. همچنین، تفاوت‌های بین دانش‌آموزان ابتدایی و متوسطه در ابعاد اصلی مورد بررسی قرار گرفت. روش‌ها: داده‌ها از پیمایش مهارت‌های اجتماعی و هیجانی سازمان همکاری و توسعه اقتصادی (OECD) به دست آمد که شامل پاسخ‌های ۶٬۷۴۲ دانش‌آموز در سوژو، چین (۳٬۵۰۸ دانش‌آموز پایه چهارم و ۳٬۲۳۴ دانش‌آموز پایه دهم) بود. برای تعیین وجود تفاوت در پنج بعد بین دانش‌آموزان پایه چهارم و دهم، از آزمون t استفاده شد. برای تحلیل رابطه بین متغیرهای مختلف، از تحلیل همبستگی و رگرسیون استفاده گردید. مدل‌یابی معادلات ساختاری با روش بوت‌استرپ برای آزمون مدل میانجی‌گری به کار رفت. یافته‌ها: نتایج نشان داد که دانش‌آموزان ابتدایی روابط مثبت‌تری با والدین و همسالان، بهزیستی کلی بالاتر و احساس تعلق به مدرسه قوی‌تری نسبت به دانش‌آموزان متوسطه گزارش کردند. با این حال، آن‌ها روابط مثبت کمتری با معلمان خود گزارش نمودند. پس از کنترل سایر متغیرها، یافته‌ها نشان داد که روابط ادراک‌شده والد–معلم–دانش‌آموز و احساس تعلق به مدرسه به طور مثبت و معناداری با بهزیستی دانش‌آموزان مرتبط است. این چهار بعد به طور جمعی ۴۴٫۸٪ از واریانس تفاوت‌های احساس بهزیستی دانش‌آموزان را تبیین می‌کنند. نتایج تحلیل میانجی‌گری بوت‌استرپ نشان داد که احساس تعلق به مدرسه به طور معناداری به صورت جزئی نقش میانجی‌گری در رابطه بین روابط ادراک‌شده والد–معلم–دانش‌آموز و بهزیستی ایفا می‌کند. نتیجه‌گیری: بهزیستی به عنوان شاخصی مهم مطرح است که با یادگیری و رشد فعلی دانش‌آموزان ارتباط مثبت دارد و ممکن است برای موفقیت آینده آن‌ها نیز حائز اهمیت باشد. این مطالعه شواهد تجربی ارائه می‌دهد که احساس تعلق به مدرسه به عنوان سازوکار میانجی‌گری کلیدی عمل می‌کند که از طریق آن روابط ادراک‌شده والد–معلم–دانش‌آموز به بهزیستی دانش‌آموزان منتهی می‌شود و کاربرد نظریه تعلق و نظریه خودتعیین‌گری را در بستر آموزشی چین گسترش می‌دهد. ضروری است که مسئولان مدرسه، معلمان و والدین محیط یادگیری‌ای فراهم کنند که موجب ارتقای انگیزه، بهزیستی و رشد تحصیلی دانش‌آموزان شود.
