self-confidence

Emotional self-regulation is an aspect of interest in mathematics learning given the emotional experiences associated with difficulties and errors; therefore, the study aimed to understand educational professionals’ perceptions of this phenomenon. The research was conducted using a qualitative approach, within the interpretive paradigm, and employing a descriptive-interpretive design. It involved a mathematics teacher, a psychologist, and an educational psychologist, who participated in asynchronous, semi-structured interviews. The data were analyzed through coding and triangulation of sources. The findings showed that the professionals attribute significance to emotional experiences in the face of mathematical difficulties and recognize resources related to academic coping and self-confidence, in addition to situating emotional support, guidance, feedback, and the learning environment within these experiences. These results align with previous studies that acknowledge emotional and pedagogical components related to mathematics learning, although the present study interprets them from the perspective of professional perceptions. It is concluded that participants understand emotional self-regulation as a process related to managing emotional responses to mathematical challenges, situated within a context of personal, academic, and pedagogical support resources.

Background: Emergency nurses in earthquake prone regions require psychological resources to maintain resilience, manage occupational stress, and deliver effective care during disasters. Self confidence may contribute to their ability to adapt to challenging clinical situations. Objectives: This study examined the association between self confidence and resilience among emergency department nurses at Sayang Regional General Hospital, Cianjur Regency, Indonesia. Methods: A quantitative cross sectional study involved 50 emergency department nurses recruited through total sampling. Self confidence and resilience were assessed using structured questionnaires. Associations were examined using the Chi square test, with odds ratios (OR) and 95% confidence intervals (CI) calculated to estimate association strength. Results: High self confidence was reported by 34 nurses (68.0%), while 35 nurses (70.0%) demonstrated high resilience. Statistical analysis revealed a significant association between self confidence and resilience (p = 0.005; OR = 6.00; 95% CI: 1.60–22.55), indicating greater odds of high resilience among nurses with high self confidence. Conclusion: Self confidence was significantly associated with resilience among emergency nurses. Integrating psychological capacity building into hospital disaster preparedness programs may strengthen nurses' adaptive capabilities and support emergency care readiness.

زمینه: پرستاران اورژانس در مناطق زلزله‌خیز به منابع روان‌شناختی برای حفظ تاب‌آوری، مدیریت استرس شغلی و ارائه مراقبت مؤثر در هنگام بلایا نیاز دارند. اعتماد به نفس ممکن است به توانایی آن‌ها در سازگاری با موقعیت‌های بالینی چالش‌برانگیز کمک کند. اهداف: این مطالعه ارتباط بین اعتماد به نفس و تاب‌آوری را در میان پرستاران بخش اورژانس بیمارستان عمومی منطقه‌ای Sayang، شهرستان Cianjur، اندونزی مورد بررسی قرار داد. روش‌ها: یک مطالعه مقطعی کمی با مشارکت ۵۰ پرستار بخش اورژانس که از طریق نمونه‌گیری کل انتخاب شدند، انجام شد. اعتماد به نفس و تاب‌آوری با استفاده از پرسشنامه‌های ساختاریافته ارزیابی شد. ارتباطات با استفاده از آزمون کای دو بررسی شد و نسبت شانس (OR) و فاصله اطمینان ۹۵٪ (CI) برای برآورد قدرت ارتباط محاسبه گردید. نتایج: ۳۴ پرستار (۶۸٫۰٪) اعتماد به نفس بالا و ۳۵ پرستار (۷۰٫۰٪) تاب‌آوری بالا را گزارش کردند. تحلیل آماری ارتباط معناداری بین اعتماد به نفس و تاب‌آوری نشان داد (p = 0.005؛ OR = 6.00؛ 95% CI: 1.60–22.55)، که نشان‌دهنده شانس بیشتر تاب‌آوری بالا در میان پرستارانی با اعتماد به نفس بالا است. نتیجه‌گیری: اعتماد به نفس با تاب‌آوری در میان پرستاران اورژانس ارتباط معناداری داشت. ادغام برنامه‌های توانمندسازی روان‌شناختی در برنامه‌های آمادگی بیمارستان برای بلایا می‌تواند قابلیت‌های سازگاری پرستاران را تقویت کرده و آمادگی مراقبت اورژانس را حمایت کند.

Learning motivation plays an important role in supporting children's academic success; however, children in orphanages often face limited individual guidance and attention that can lower their learning enthusiasm. Based on observations and interviews, it was found that the learning motivation of elementary school children at Orphanage GA was relatively low, characterized by lack of enthusiasm, quick boredom, and low self-confidence. This community service activity aims to improve children's learning motivation through interactive and enjoyable educational strategies. The method used involved administering pre-tests and post-tests using a learning motivation instrument consisting of 24 statement items, covering eight indicators of learning motivation, each comprising three statement items. The instrument was measured using a four-point Likert scale with four response alternatives, namely Strongly Agree (SA), Agree (A), Disagree (D), and Strongly Disagree (SD), administered to 13 children aged 7-13 years, consisting of 11 boys and 2 girls. The intervention program included coloring activities, personal activity schedule creation, future goals presentations, picture-guessing games, English vocabulary learning using flashcards, an effective learning strategy seminar, and educational word scramble and word search games. The Paired Samples Test results showed that the average learning motivation score increased from 77.00 to 78.69, although the increase was not statistically significant (p = 0.651 > 0.05). Nevertheless, the children demonstrated greater enthusiasm and engagement during the activities. This program can serve as a potential initial step in fostering elementary school children's learning motivation in an orphanage setting and as a consideration for developing more effective and sustainable learning support programs. ABSTRAK Motivasi belajar memiliki peran penting dalam mendukung keberhasilan akademik anak, namun anak-anak di panti asuhan sering menghadapi keterbatasan pendampingan dan perhatian individu yang dapat menurunkan semangat belajar mereka. Berdasarkan observasi dan wawancara, ditemukan bahwa motivasi belajar anak-anak SD di Panti Asuhan GA masih tergolong rendah, ditandai dengan kurangnya antusiasme, mudah bosan, dan rendahnya rasa percaya diri. Kegiatan pengabdian ini bertujuan untuk meningkatkan motivasi belajar anak melalui strategi edukatif yang interaktif dan menyenangkan. Metode yang digunakan meliputi pemberian pre-test dan post-test menggunakan instrumen motivasi belajar yang terdiri atas 24 butir pernyataan, mencakup delapan indikator motivasi belajar yang masing-masing terdiri atas tiga butir pernyataan. Instrumen tersebut diukur menggunakan skala Likert empat poin dengan empat alternatif jawaban, yaitu Sangat Setuju (SS), Setuju (S), Tidak Setuju (TS), dan Sangat Tidak Setuju (STS), yang diberikan kepada 13 anak usia 7-13 tahun, terdiri atas 11 anak laki-laki dan 2 anak perempuan. Program intervensi meliputi kegiatan mewarnai, penyusunan personal activity schedule, presentasi cita-cita, permainan tebak gambar, pembelajaran kosakata bahasa Inggris menggunakan flashcard, seminar strategi belajar efektif, serta permainan edukatif word scramble dan word search. Hasil analisis menggunakan Paired Samples Test menunjukkan rata-rata skor motivasi belajar meningkat dari 77,00 menjadi 78,69, meskipun peningkatan tersebut belum signifikan secara statistik (p = 0,651 > 0,05). Walaupun demikian, anak-anak menunjukkan antusiasme dan keterlibatan yang lebih baik selama kegiatan berlangsung. Program ini dapat menjadi langkah awal yang potensial dalam menumbuhkan motivasi belajar anak di lingkungan panti asuhan serta menjadi bahan pertimbangan untuk pengembangan program pendampingan belajar yang lebih efektif dan berkelanjutan.

The aim of the study consists in the theoretical substantiation of the psychological preparation of basketball players before important matches and the identification of the most effective methods of regulating the psycho-emotional state of athletes. Research methods: theoretical analysis and generalisation of scientific and methodological literature. Research results. Analysis of scientific sources and practice of training basketball teams allows us to state that responsible matches are accompanied by significant psycho-emotional stress. It can be associated with the importance of the result, the level of the opponent, the expectations of the coach, partners and fans, as well as with previous experience of victories or defeats. One of the most common psychological states before a responsible game is pre-start anxiety. Its excessive level can negatively affect the accuracy of throws, speed of decision-making, coordination of movements and the ability to act in accordance with the tactical plan. At the same time, moderate mental stress can have a positive meaning, as it helps to mobilize forces, increase the activity and concentration of the athlete. An important result of the study is the statement that the psychological readiness of a basketball player is formed in the following main areas: the formation of self-confidence, the development of concentration, the use of breathing exercises and muscle relaxation, the use of mental rehearsal (imitation of competitive moments), the formation of team psychological readiness, the importance of the coach’s activities. Conclusions. Psychological preparation is an important component of the overall preparation of basketball players and directly affects the stability of their competitive activity. Before important matches, athletes may experience increased anxiety, emotional tension, lack of self-confidence, decreased concentration, and fear of making mistakes. The optimal mental state of a basketball player before the game involves a sufficient level of mobilization, emotional balance, self-confidence, concentration, and readiness for team interaction. The most effective methods of psychological preparation are breathing exercises, muscle relaxation, positive self-suggestion, mental rehearsal, modeling competitive situations, individual methods of preparing for the match, and team guidelines. Psychological preparation should be carried out systematically throughout the entire training process. Conducting it only on the eve of a critical match does not provide a sufficient level of psychological readiness.

Teaching English as a foreign language faces several challenges related to student motivation, active participation, and the development of communicative skills, particularly speaking. In response to this situation, gamification has emerged as an innovative teaching strategy that incorporates game elements into educational contexts in order to promote meaningful learning experiences. The aim of this study is to analyze the potential of gamification for the development of English-speaking skills, considering its theoretical foundations, key components, and practical applications in the teaching and learning process of foreign languages. From a theoretical and descriptive perspective, the study examines contributions from various scholars who emphasize the value of elements such as points, badges, levels, challenges, and immediate feedback systems in fostering motivation, participation, and learners' self-confidence. Likewise, practical experiences involving role-playing games, gamified debates, digital platforms, and collaborative learning environments are discussed as effective means of encouraging the contextualized use of the language. The analysis reveals that gamification contributes to reducing communication anxiety, increasing student interaction, and strengthening linguistic and social skills that are essential for English language learning. It is concluded that this methodology represents an effective alternative for enriching foreign language instruction, provided that its implementation is guided by clearly defined pedagogical objectives and adapted to the characteristics of the educational context in which it is applied.

This community service initiative aims to provide a platform for students to actualize their religious potential and to strengthen their religious literacy and character through an Islamic Religious Education (PAI) Performance. The activity employed a Participatory Action Research (PAR) approach, encompassing planning, action, and reflection (evaluation). It was held from September 10–16, 2026, at the Ki Hajar Dewantara Building in Aikmel District, East Lombok, involving 32 elementary schools and 143 students comprising 65 speech contestants, 44 Quran recitation participants, and 34 PAI Olympiad competitors. The results indicate that the three competition categories provided avenues for demonstrating religious capabilities through communication, Quranic recitation skills, and mastery of PAI knowledge. The event also fostered traits such as discipline, responsibility, self-confidence, perseverance, adherence to rules, and sportsmanship through the experience of competition. Future initiatives should focus on sustained guidance and systematic evaluation to measure the development of students' religious literacy and character in a more targeted and continuous manner.

This study aims to describe the implementation of intensive coaching, and it results in basic movement training for Minangkabau dance at SMP Adabiah Padang. The study is motivated by the still low mastery of basic Minangkabau dance movements among students, which is shown by difficulties in remembering various movements, performing techniques correctly, coordinating body movements, and a lack of confidence in dancing. This research uses a qualitative method with a descriptive approach. Data was collected through observation, interviews, and documentation, and then analyzed through the stages of data collection, data reduction, data presentation, and drawing conclusions. The research results show that intensive training is applied through identifying initial abilities, demonstrating movements, gradual practice, repetitive drills, individual guidance, providing feedback, and ongoing evaluation. Applying this training has positive effects on students' abilities, such as improved mastery of basic Minangkabau dance movements, the ability to remember movement sequences, accuracy in technique, coordination, and self-confidence. Mastering these basic movements becomes a foundation for students to apply them in the Syofyani Pasambahan Dance until they can perform the dance according to the training goals. Therefore, intensive training can be an effective strategy for improving mastery of basic Minangkabau dance movements in extracurricular dance activities at SMP Adabiah Padang.

هدف این پژوهش توصیف اجرای آموزش فشرده و نتایج آن در تمرین حرکات پایه رقص میننگکاباو در دبیرستان ادبیا پادانگ است. انگیزه انجام این پژوهش، پایین بودن میزان تسلط دانش‌آموزان بر حرکات پایه رقص میننگکاباو است که این امر با دشواری در به خاطر سپردن حرکات مختلف، اجرای صحیح تکنیک‌ها، هماهنگی حرکات بدن و کمبود اعتماد به نفس در رقصیدن نشان داده می‌شود. این پژوهش با روش کیفی و رویکرد توصیفی انجام شده است. داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه و مستندسازی گردآوری و سپس از طریق مراحل جمع‌آوری داده، کاهش داده، ارائه داده و نتیجه‌گیری تحلیل شده‌اند. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که آموزش فشرده از طریق شناسایی توانایی‌های اولیه، نمایش حرکات، تمرین تدریجی، تمرینات تکراری، راهنمایی فردی، ارائه بازخورد و ارزیابی مستمر اجرا می‌شود. اجرای این آموزش تأثیرات مثبتی بر توانایی‌های دانش‌آموزان دارد؛ از جمله بهبود تسلط بر حرکات پایه رقص میننگکاباو، توانایی به خاطر سپردن توالی حرکات، دقت در تکنیک، هماهنگی و اعتماد به نفس. تسلط بر این حرکات پایه، بنیانی برای دانش‌آموزان فراهم می‌کند تا بتوانند آن‌ها را در رقص Syofyani Pasambahan به کار گیرند و تا رسیدن به اهداف آموزشی، این رقص را اجرا کنند. بنابراین، آموزش فشرده می‌تواند راهبردی مؤثر برای ارتقای تسلط بر حرکات پایه رقص میننگکاباو در فعالیت‌های فوق‌برنامه رقص در دبیرستان ادبیا پادانگ باشد.

This study aims to describe the implementation of scale and interval exercises using a drill method during the choir extracurricular activities at SMP Negeri 16 Padang. Studying employs a qualitative approach with a descriptive method. Research informants consisted of the choir extracurricular instructor (as the primary informant) and five students (as supporting informants) selected through purposive sampling. Data was collected via observation, interviews, and documentation. The results indicate that the scale and interval exercises were conducted systematically, comprising planning, implementation, and evaluation stages. The exercises were carried out in a gradual and repetitive manner before being applied to the song "Indonesia Pusaka." The implementation of these exercises yielded positive results regarding the students' ability to distinguish between high and low pitches and execute pitch transitions more accurately, as well as boosting their confidence in participating in choir activities.

هدف این پژوهش توصیف اجرای تمرینات گام و فاصله با استفاده از روش دریل در فعالیت فوق‌برنامه گروه کر در دبیرستان دولتی شماره ۱۶ پادانگ است. این مطالعه با رویکرد کیفی و روش توصیفی انجام شده است. مطلعان پژوهش شامل مربی فوق‌برنامه گروه کر (به عنوان مطلع اصلی) و پنج دانش‌آموز (به عنوان مطلعان پشتیبان) بودند که به روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شدند. داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه و مستندسازی گردآوری شد. نتایج نشان داد که تمرینات گام و فاصله به صورت نظام‌مند و شامل مراحل برنامه‌ریزی، اجرا و ارزیابی انجام شده است. این تمرینات به صورت تدریجی و تکراری پیش از اجرای قطعه «Indonesia Pusaka» صورت گرفت. اجرای این تمرینات نتایج مثبتی در توانایی دانش‌آموزان برای تمایز بین زیر و بمی صدا و اجرای دقیق‌تر انتقال بین نت‌ها به همراه داشت و همچنین اعتماد به نفس آن‌ها را در شرکت در فعالیت‌های گروه کر افزایش داد.

This study aims to describe the implementation of the Suggestopedia method in increasing students' confidence in speaking Arabic and identify supporting and inhibiting factors. The method used is qualitative research with a descriptive approach that aims to describe the phenomenon in depth. The results of the study indicate that the Suggestopedia method is effective in increasing students' confidence in speaking Arabic. This is evident from the improvement in students' speaking ability, fluency in reading Arabic, and changes in students' attitudes from shyness to being more active and brave in speaking in front of the class. Supporting factors include school policies, teacher competence, parental support, the availability of teaching materials, and adequate learning facilities. Inhibiting factors include the inability of some students to read the hijaiyah letters, low learning motivation, and feelings of shame and fear of making mistakes.

این پژوهش با هدف توصیف اجرای روش Suggestopedia در افزایش اعتماد به نفس دانش‌آموزان در صحبت کردن به زبان عربی و شناسایی عوامل حمایت‌کننده و بازدارنده انجام شده است. روش مورد استفاده، پژوهش کیفی با رویکرد توصیفی است که هدف آن توصیف عمیق پدیده می‌باشد. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که روش Suggestopedia در افزایش اعتماد به نفس دانش‌آموزان در صحبت کردن به زبان عربی مؤثر است. این امر از بهبود توانایی گفتاری دانش‌آموزان، روانی در خواندن عربی و تغییر نگرش دانش‌آموزان از خجالت به فعال‌تر و شجاع‌تر شدن در صحبت کردن در مقابل کلاس مشهود است. عوامل حمایت‌کننده شامل سیاست‌های مدرسه، شایستگی معلم، حمایت والدین، در دسترس بودن مواد آموزشی و امکانات آموزشی کافی می‌باشد. عوامل بازدارنده شامل ناتوانی برخی دانش‌آموزان در خواندن حروف هجایی، انگیزه پایین یادگیری و احساس شرم و ترس از اشتباه کردن است.

This community service study examines the role of communication psychology in fostering children's self-confidence through the “Lomba Islami Anak Ceria” (Cheerful Islamic Children's Competition) held at At-Taqwa Mosque, Gaden Village, Trucuk District, Klaten Regency. The program was initiated following observations that many early childhood and elementary school children attending local Quranic learning centers lacked self-confidence, felt shy, and hesitated to perform publicly. The study employed a participatory approach integrating communication psychology principles, supported by evaluation through direct observation and qualitative reflection. The program consisted of three stages: preparation through TPA mentoring, implementation of competitions, and evaluation. Activities included adhan recitation, Islamic quizzes, calligraphy coloring, short surah recitation, and interactive quizzes. Approximately 100 children from TPAs across Gaden Village participated, supported by 21 student volunteers. The results showed that friendly, empathetic, and supportive communication strategies, combined with equal appreciation for all participants, created a safe and comfortable social environment. Children demonstrated greater enthusiasm, more active participation, and increased courage in interacting and expressing themselves publicly. These findings highlight the importance of positive communication in supporting children's psychological development. This study concludes that a supportive environment grounded in communication psychology can effectively foster self-confidence in early childhood, particularly through engaging, inclusive, and enjoyable Islamic educational activities.

این مطالعه خدمت‌رسانی به جامعه به بررسی نقش روان‌شناسی ارتباطات در پرورش اعتماد به نفس کودکان از طریق «مسابقه اسلامی کودکان شاد» که در مسجد التقوی روستای گادن، بخش تروچوک، شهرستان کلَتن برگزار شد، می‌پردازد. این برنامه پس از مشاهده این موضوع که بسیاری از کودکان پیش‌دبستانی و دبستانی که در مراکز آموزش قرآن محلی شرکت می‌کنند، فاقد اعتماد به نفس بوده، احساس خجالت می‌کنند و در اجرای عمومی تردید دارند، آغاز شد. این پژوهش با رویکرد مشارکتی و با ادغام اصول روان‌شناسی ارتباطات انجام شد و ارزیابی آن از طریق مشاهده مستقیم و بازتاب کیفی صورت گرفت. برنامه شامل سه مرحله بود: آمادگی از طریق مشاوره TPA، اجرای مسابقات و ارزیابی. فعالیت‌ها شامل اذان‌گویی، مسابقه‌های اسلامی، رنگ‌آمیزی خوشنویسی، قرائت سوره‌های کوتاه و مسابقه‌های تعاملی بود. حدود ۱۰۰ کودک از مراکز TPA سراسر روستای گادن با حمایت ۲۱ داوطلب دانشجویی در این برنامه شرکت کردند. نتایج نشان داد که راهبردهای ارتباطی دوستانه، همدلانه و حمایتی همراه با قدردانی برابر از همه شرکت‌کنندگان، محیط اجتماعی امن و راحتی ایجاد کرد. کودکان اشتیاق بیشتری نشان دادند، مشارکت فعال‌تری داشتند و جسارت بیشتری در تعامل و ابراز وجود در جمع پیدا کردند. این یافته‌ها اهمیت ارتباط مثبت را در حمایت از رشد روان‌شناختی کودکان برجسته می‌کند. این مطالعه نتیجه می‌گیرد که محیط حمایتی مبتنی بر روان‌شناسی ارتباطات می‌تواند به طور مؤثری اعتماد به نفس را در کودکان خردسال، به ویژه از طریق فعالیت‌های آموزشی اسلامی جذاب، فراگیر و لذت‌بخش، پرورش دهد.

Social Emotional Learning (SEL) is an essential approach in Physical Education (PJOK) to enhance students' self-confidence and motor skills. This study aims to examine the implementation of Social Emotional Learning (SEL) based on the CASEL framework to improve self-confidence and candle pose (sikap lilin) skill among Grade X.3 students at SMA YP Unila. This study used a Classroom Action Research (CAR) method based on Kemmis & Taggart model consisting of two cycles with 36 students as subjects. Data were collected using observation sheets, self-confidence questionnaires, field notes, and documentation. The results showed that the application of SEL significantly increased students' self-confidence from an average of 58.3% (moderate) in pre-cycle, to 72.5% (good) in Cycle I, and reached 86.4% (very good) in Cycle II. Classical mastery of the candle pose skill increased from 41.7% (15 students) in pre-cycle, to 66.7% (24 students) in Cycle I, and achieved 88.9% (32 students) in Cycle II. In conclusion, Social Emotional Learning is effective in increasing self-confidence and physical performance in gymnastics learning.

یادگیری اجتماعی‌عاطفی (SEL) رویکردی اساسی در آموزش تربیت‌بدنی (PJOK) به منظور ارتقاء اعتماد به نفس و مهارت‌های حرکتی دانش‌آموزان است. هدف این پژوهش بررسی اجرای یادگیری اجتماعی‌عاطفی (SEL) مبتنی بر چارچوب CASEL برای بهبود اعتماد به نفس و مهارت وضعیت شمع (sikap lilin) در میان دانش‌آموزان پایه دهم.۳ دبیرستان YP UNILA می‌باشد. این پژوهش با روش پژوهش اقدام کلاسی (CAR) مبتنی بر مدل Kemmis & Taggart در دو چرخه و با شرکت ۳۶ دانش‌آموز انجام شد. داده‌ها با استفاده از برگه‌های مشاهده، پرسشنامه اعتماد به نفس، یادداشت‌های میدانی و مستندسازی گردآوری شدند. نتایج نشان داد که اجرای SEL به طور معناداری اعتماد به نفس دانش‌آموزان را از میانگین ۵۸.۳٪ (متوسط) در پیش‌چرخه، به ۷۲.۵٪ (خوب) در چرخه اول و ۸۶.۴٪ (بسیار خوب) در چرخه دوم افزایش داد. تسلط کلاسیک بر مهارت وضعیت شمع نیز از ۴۱.۷٪ (۱۵ دانش‌آموز) در پیش‌چرخه، به ۶۶.۷٪ (۲۴ دانش‌آموز) در چرخه اول و ۸۸.۹٪ (۳۲ دانش‌آموز) در چرخه دوم رسید. در نتیجه، یادگیری اجتماعی‌عاطفی در افزایش اعتماد به نفس و عملکرد جسمانی در آموزش ژیمناستیک مؤثر است.

This study is motivated by the importance of the socio-emotional development of elementary school students in fostering their ability to interact, adapt, and build positive relationships with their environment. One initiative school undertake to support this development is the implementation of the "3S" habit (Smile, Greet, and Say Hello). However, research specifically analyzing student socio-emotional development through the 3S habit in lower-grade elementary classes remains limited. This study aims to describe the implementation of the 3S habit and the resulting socio-emotional development of the students. A descriptive qualitative approach was employed, utilizing data collection techniques such as observation, interviews, and documentation. The findings indicate that the 3S habit has been consistently implemented through morning student-welcoming activities, daily interactions within the school environment, and teachers setting a positive example. This habit contributes to students' socio-emotional development, evident in aspects such as self-confidence, social interaction skills, politeness, and concern for others. While self-confidence emerged as the most prominent aspect, other areas also showed positive development. The study implies a need for consistency in implementing the 3S habit to support the socio-emotional development of elementary school students.

این پژوهش با انگیزه اهمیت رشد اجتماعی‌عاطفی دانش‌آموزان دبستانی در پرورش توانایی تعامل، سازگاری و ایجاد روابط مثبت با محیط اطراف خود انجام شده‌است. یکی از ابتکارات مدارس برای حمایت از این رشد، اجرای عادت «۳س» (لبخند، سلام و سپاس) است. با این حال، پژوهش‌هایی که به طور خاص رشد اجتماعی‌عاطفی دانش‌آموزان را از طریق عادت ۳س در پایه‌های پایین دبستان تحلیل کنند، همچنان محدود هستند. هدف این پژوهش توصیف اجرای عادت ۳س و رشد اجتماعی‌عاطفی حاصل از آن در میان دانش‌آموزان است. رویکرد کیفی توصیفی به کار گرفته شده و از روش‌های گردآوری داده شامل مشاهده، مصاحبه و مستندسازی استفاده شده‌است. یافته‌ها نشان می‌دهد که عادت ۳س به طور مستمر از طریق فعالیت‌های استقبال صبحگاهی از دانش‌آموزان، تعاملات روزانه در محیط مدرسه و الگوسازی مثبت معلمان اجرا می‌شود. این عادت به رشد اجتماعی‌عاطفی دانش‌آموزان کمک می‌کند که در ابعادی مانند اعتمادبه‌نفس، مهارت‌های تعامل اجتماعی، ادب و توجه به دیگران مشهود است. در حالی که اعتمادبه‌نفس به عنوان برجسته‌ترین بعد ظاهر شد، سایر حوزه‌ها نیز رشد مثبتی نشان دادند. نتایج پژوهش بر ضرورت تداوم اجرای عادت ۳س برای حمایت از رشد اجتماعی‌عاطفی دانش‌آموزان دبستانی تأکید دارد.

Abstract This study investigated the effect of family planning services on the psychosocial well-being of persons with hearing impairment in Buea Sub-Division, Cameroon. The study adopted a quasi-experimental research design, complemented by qualitative data, involving an experimental group and a control group. Twelve participants were involved in the family planning intervention assessment, with six assigned to each group. Data were collected through pre-test and post-test assessments of psychosocial well-being, complemented by participants' testimonies. Quantitative data were analysed using descriptive statistics and independent-samples t-tests, while qualitative responses were examined thematically. Findings revealed no statistically significant differences in psychosocial well-being between the experimental and control groups at pre-test (p > .05). However, following the family planning counselling intervention, participants in the experimental group demonstrated significantly higher psychosocial well-being scores (M = 135.83) than those in the control group (M = 75.67), with a statistically significant overall difference (t = 7.608, p < .001). Significant improvements were observed across all six dimensions of psychosocial well-being, particularly environmental mastery, positive interpersonal relationships, autonomy and self-acceptance. Qualitative findings further revealed improved reproductive health knowledge, increased self-confidence, reduced fear, enhanced communication with partners and greater autonomy in reproductive decision-making. The study concluded that accessible family planning counselling significantly improves the psychosocial well-being of persons with hearing impairment. It recommended integrating disability-inclusive family planning counselling, qualified sign language interpretation and psychosocial support into reproductive healthcare services to promote equitable access, reproductive autonomy and psychological well-being. Keywords Family Planning ServicesPsychosocial Well-BeingHearing ImpairmentReproductive Health CounsellingQuasi-Experimental DesignBuea Municipality

چکیده: این پژوهش به بررسی تأثیر خدمات تنظیم خانواده بر بهزیستی روانی‌اجتماعی افراد دارای اختلال شنوایی در بخش بوا، کامرون پرداخت. طرح پژوهش از نوع شبه‌آزمایشی و با داده‌های کیفی تکمیل شد و شامل یک گروه آزمایش و یک گروه کنترل بود. دوازده شرکت‌کننده در ارزیابی مداخله تنظیم خانواده مشارکت داشتند که شش نفر در هر گروه قرار گرفتند. داده‌ها از طریق ارزیابی‌های پیش‌آزمون و پس‌آزمون بهزیستی روانی‌اجتماعی و همچنین شهادت‌های شرکت‌کنندگان گردآوری شد. داده‌های کمی با استفاده از آمار توصیفی و آزمون t مستقل تحلیل گردید و پاسخ‌های کیفی به صورت موضوعی بررسی شد. یافته‌ها نشان داد که در مرحله پیش‌آزمون، تفاوت معناداری از نظر آماری در بهزیستی روانی‌اجتماعی بین گروه آزمایش و کنترل وجود نداشت (p > .05). با این حال، پس از مداخله مشاوره تنظیم خانواده، شرکت‌کنندگان گروه آزمایش نمرات بهزیستی روانی‌اجتماعی به طور معناداری بالاتری (M = 135.83) نسبت به گروه کنترل (M = 75.67) کسب کردند و تفاوت کلی معناداری مشاهده شد (t = 7.608, p < .001). بهبودهای معناداری در هر شش بعد بهزیستی روانی‌اجتماعی، به ویژه تسلط بر محیط، روابط مثبت بین‌فردی، خودمختاری و پذیرش خود مشاهده گردید. یافته‌های کیفی نیز نشان‌دهنده بهبود دانش سلامت باروری، افزایش اعتماد به نفس، کاهش ترس، ارتقای ارتباط با شریک زندگی و خودمختاری بیشتر در تصمیم‌گیری‌های باروری بود. پژوهش نتیجه گرفت که مشاوره تنظیم خانواده در دسترس، به طور معناداری بهزیستی روانی‌اجتماعی افراد دارای اختلال شنوایی را بهبود می‌بخشد. همچنین، ادغام مشاوره تنظیم خانواده فراگیر برای افراد دارای معلولیت، تفسیر زبان اشاره تخصصی و حمایت روانی‌اجتماعی در خدمات سلامت باروری به منظور ارتقای دسترسی عادلانه، خودمختاری باروری و بهزیستی روان‌شناختی توصیه شد.

This study aims to determine the effect of differentiated learning on students' learning motivation in Informatics subjects and to analyze students' learning motivation before and after the implementation of differentiated learning in Class XI SMAN 7 Kupang. This research employed a quantitative approach with a quasi-experimental design involving two classes: XI-11 as the experimental class (30 students) treated with differentiated learning (content, process, and product) and XI-8 as the control class (25 students) using conventional learning methods. Data were collected using learning motivation questionnaires based on the ARCS model (Attention, Relevance, Confidence, Satisfaction) pre-test and post-test, observation sheets, and documentation. Data analysis techniques included normality tests, homogeneity tests, and hypothesis testing using the Independent Sample T-Test. The results showed that the average learning motivation score in the experimental class increased significantly from 51.4 in the pre-test to 88.0 in the post-test, whereas the control class increased from 35.6 to 63.2. The Independent Sample T-Test yielded a t-value of 7.609 with a significance value of Sig. (2-tailed) = 0.000 (< 0.05), leading to the rejection of H0 and acceptance of Ha. In conclusion, differentiated learning has a significant positive effect on students' learning motivation in Informatics. The approach effectively increases attention, relevance, self-confidence, and satisfaction by accommodating individual learning needs, readiness, interests, and learning profiles.

این پژوهش با هدف تعیین تأثیر یادگیری تمایزیافته بر انگیزش یادگیری دانش‌آموزان در درس انفورماتیک و تحلیل انگیزش یادگیری دانش‌آموزان پیش و پس از اجرای یادگیری تمایزیافته در کلاس یازدهم دبیرستان دولتی شماره ۷ کوپانگ انجام شده است. این پژوهش با رویکرد کمی و طرح شبه‌آزمایشی با مشارکت دو کلاس انجام شد: کلاس XI-11 به عنوان گروه آزمایش (۳۰ دانش‌آموز) که با یادگیری تمایزیافته (محتوا، فرایند و محصول) آموزش دیدند و کلاس XI-8 به عنوان گروه کنترل (۲۵ دانش‌آموز) که از روش‌های یادگیری متداول استفاده کردند. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه‌های انگیزش یادگیری مبتنی بر مدل ARCS (توجه، ارتباط، اعتماد به نفس، رضایت) در قالب پیش‌آزمون و پس‌آزمون، برگه‌های مشاهده و مستندسازی جمع‌آوری شد. روش‌های تحلیل داده شامل آزمون نرمالیتی، آزمون همگنی و آزمون فرضیه با استفاده از Independent Sample T-Test بود. نتایج نشان داد که میانگین نمره انگیزش یادگیری در گروه آزمایش به طور معناداری از ۵۱٫۴ در پیش‌آزمون به ۸۸٫۰ در پس‌آزمون افزایش یافت، در حالی که گروه کنترل از ۳۵٫۶ به ۶۳٫۲ افزایش داشت. آزمون Independent Sample T-Test مقدار t برابر با ۷٫۶۰۹ و مقدار معناداری Sig. (2-tailed) = ۰٫۰۰۰ (< ۰٫۰۵) را نشان داد که منجر به رد H0 و پذیرش Ha شد. در نتیجه، یادگیری تمایزیافته تأثیر مثبت و معناداری بر انگیزش یادگیری دانش‌آموزان در درس انفورماتیک دارد. این رویکرد با پاسخگویی به نیازها، آمادگی، علایق و پروفایل‌های یادگیری فردی، به طور مؤثری توجه، ارتباط، اعتماد به نفس و رضایت را افزایش می‌دهد.

This study explores the role of LKP Yani 20 in fostering a competent and competitive workforce through a fashion design skills training program. Employing a qualitative case study approach, data were gathered through in-depth interviews, direct observations, and document analysis involving institutional leaders, instructors, trainees, alumni, and members of the surrounding community. Thematic analysis was applied to capture patterns across the data. The findings reveal that the fashion training program substantially enhances participants’ sewing skills, work readiness, and self-confidence. Practice-oriented learning, combined with sustained instructor guidance, plays a crucial role in shaping work ethics and promoting learner independence, both for employment in the garment industry and for self-employment initiatives. Program outcomes are further reinforced by strong institutional commitment, instructor expertise, and high participant motivation. Nevertheless, limitations related to training facilities and limited industry partnerships continue to constrain program optimization. Keywords: Nonformal Education; Course And Training Institutions; Fashion Skills Training; Work Readiness Abstrak. Penelitian menggunakan pendekatan kualitatif dengan desain studi kasus. Data diperoleh melalui wawancara mendalam, observasi langsung, serta studi dokumentasi yang melibatkan pimpinan lembaga, instruktur, peserta, alumni, dan masyarakat sekitar. Analisis data dilakukan secara tematik untuk menangkap pola dan makna yang muncul dari temuan lapangan. Hasil penelitian menunjukkan bahwa pelatihan tata busana memberikan kontribusi nyata terhadap peningkatan keterampilan teknis menjahit, kesiapan kerja, serta kepercayaan diri peserta. Pembelajaran yang menekankan praktik, disertai pendampingan instruktur secara berkelanjutan, berperan penting dalam membentuk etos kerja dan kemandirian peserta, baik untuk memasuki industri garmen maupun mengembangkan usaha mandiri. Keberhasilan program didukung oleh komitmen kelembagaan, kompetensi instruktur, dan motivasi peserta, meskipun masih dihadapkan pada keterbatasan fasilitas pelatihan serta lemahnya jejaring dengan dunia industri. Temuan penelitian ini menegaskan relevansi Human Capital Theory dan Competency-Based Training dalam pendidikan nonformal serta memberikan implikasi praktis bagi penguatan peran LKP dalam meningkatkan daya saing tenaga kerja. Kata kunci: Pendidikan Nonformal; Lembaga Kursus Dan Pelatihan; Pelatihan Tata Busana; Kesiapan Kerja

این مطالعه به بررسی نقش مؤسسه LKP Yani 20 در پرورش نیروی کار ماهر و رقابتی از طریق برنامه آموزش مهارت‌های طراحی مد می‌پردازد. با بهره‌گیری از رویکرد کیفی و طرح مطالعه موردی، داده‌ها از طریق مصاحبه‌های عمیق، مشاهدات مستقیم و تحلیل اسناد، با مشارکت مدیران مؤسسه، مدرسان، کارآموزان، فارغ‌التحصیلان و اعضای جامعه محلی گردآوری شد. تحلیل داده‌ها به صورت تماتیک انجام گرفت تا الگوها و معانی موجود در داده‌ها استخراج شود. یافته‌ها نشان می‌دهد که برنامه آموزش مد به طور قابل توجهی مهارت‌های دوخت، آمادگی شغلی و اعتماد به نفس شرکت‌کنندگان را ارتقا می‌دهد. یادگیری مبتنی بر عمل، همراه با راهنمایی مستمر مدرسان، نقش مهمی در شکل‌دهی به اخلاق کاری و ترویج استقلال یادگیرندگان، چه برای اشتغال در صنعت پوشاک و چه برای کارآفرینی فردی ایفا می‌کند. نتایج برنامه با تعهد قوی نهادی، تخصص مدرسان و انگیزه بالای شرکت‌کنندگان تقویت می‌شود. با این حال، محدودیت‌هایی در زمینه امکانات آموزشی و کمبود همکاری با صنعت، بهینه‌سازی برنامه را با چالش مواجه کرده است.

This study aims to analyze the application of rewards and punishments on the motivation of students in memorizing the Qur'an at TPQ Nurul Islam, Payabenua village, using a Qur'anic values approach. The research method used is descriptive qualitative through observation, interviews, and documentation. The results of the study show that rewards, both non-material (praise, appreciation, recognition, and trust from teachers) and material (gifts, certificates, or incentives), are effective in increasing the intrinsic and extrinsic motivation of students. Non-material rewards foster self-confidence, inner satisfaction, and love for the Qur'an, while material rewards serve as an initial trigger for motivation with certain limitations so as not to diminish sincerity. Meanwhile, punishment in memorizing the Qur'an is applied in an educational and constructive manner, such as verbal reprimands, repetition of memorization, additional targets, and measured restrictions on rest time. Proportional application that takes into account the psychological condition of students has been proven to increase discipline, responsibility, and awareness in maintaining memorization, while inappropriate punishment can cause fear and decrease motivation. Meanwhile, the application of rewards and punishments is based on the principles of targhib and tarhib, as well as Qur'anic values such as justice, patience, compassion, exemplary behavior, education, and sincerity. Thus, these two approaches not only function as tools for controlling behavior, but also as means of shaping the Qur'anic character and spirituality of students, thereby significantly increasing their motivation to memorize the Qur'an

هدف این پژوهش تحلیل کاربرد پاداش و تنبیه بر انگیزش دانش‌آموزان در حفظ قرآن در مؤسسه TPQ Nurul Islam، روستای Payabenua با رویکرد ارزش‌های قرآنی است. روش پژوهش مورد استفاده، کیفی توصیفی از طریق مشاهده، مصاحبه و مستندسازی می‌باشد. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که پاداش‌ها، چه غیرمادی (تشویق، قدردانی، به رسمیت شناختن و اعتماد معلمان) و چه مادی (هدایا، گواهینامه‌ها یا مشوق‌ها)، در افزایش انگیزش درونی و بیرونی دانش‌آموزان مؤثر هستند. پاداش‌های غیرمادی موجب تقویت اعتماد به نفس، رضایت درونی و عشق به قرآن می‌شوند، در حالی که پاداش‌های مادی به عنوان محرک اولیه انگیزش با محدودیت‌هایی خاص به کار می‌روند تا از کاهش اخلاص جلوگیری شود. از سوی دیگر، تنبیه در حفظ قرآن به شیوه‌ای آموزشی و سازنده اعمال می‌شود؛ مانند تذکر شفاهی، تکرار حفظیات، تعیین اهداف اضافی و محدودیت‌های سنجیده در زمان استراحت. کاربرد متناسب که شرایط روان‌شناختی دانش‌آموزان را در نظر می‌گیرد، به اثبات رسیده که موجب افزایش نظم، مسئولیت‌پذیری و آگاهی در حفظ محفوظات می‌شود، در حالی که تنبیه نامناسب می‌تواند باعث ترس و کاهش انگیزش گردد. همچنین، کاربرد پاداش و تنبیه مبتنی بر اصول ترغیب و ترهیب و ارزش‌های قرآنی همچون عدالت، صبر، شفقت، رفتار الگویی، تربیت و اخلاص است. بنابراین، این دو رویکرد نه تنها به عنوان ابزار کنترل رفتار، بلکه به عنوان وسیله‌ای برای شکل‌دهی شخصیت و معنویت قرآنی دانش‌آموزان عمل می‌کنند و به طور معناداری انگیزش آنان را برای حفظ قرآن افزایش می‌دهند.

When students come to study at Australian universities from other countries, they often bring with them experiences that can be vastly different to dominant epistemological and ontological frameworks manifest in Australia. It may be difficult for them to adjust to these dominant epistemological and ontological frameworks particularly if their formal educational backgrounds did not provide them with opportunities to engage in in-depth critical thinking (CT), which is foundational in Australian higher education. This paper therefore examines the way in which international students may be disposed towards engaging in CT in higher education settings. Five interviews were conducted with students enrolled in an in-sessional EAP program at one Australian university. Students were asked questions related to their family, cultural, linguistic, and educational backgrounds, their understanding of CT, their confidence using it in academic contexts, and their perceptions of the impact of AI on their ability to think critically. The RICA CT curriculum model, which is based on dialogic theory and informed by these students’ narratives, is then presented. This model utilises a sequential iterative design to help students build confidence using CT, thus enabling them to better apply CT skills in their academic activities.

هنگامی که دانشجویان از کشورهای دیگر برای تحصیل به دانشگاه‌های استرالیا می‌آیند، اغلب تجربیاتی را با خود به همراه دارند که می‌تواند به طور قابل توجهی با چارچوب‌های معرفت‌شناختی و هستی‌شناختی غالب در استرالیا متفاوت باشد. ممکن است برای آنان سازگاری با این چارچوب‌های معرفت‌شناختی و هستی‌شناختی غالب دشوار باشد، به‌ویژه اگر پیشینه آموزشی رسمی آنان فرصت‌هایی برای مشارکت عمیق در تفکر انتقادی (CT) که در آموزش عالی استرالیا بنیادی است، فراهم نکرده باشد. بنابراین، این مقاله به بررسی نحوه گرایش دانشجویان بین‌المللی به مشارکت در تفکر انتقادی در محیط‌های آموزش عالی می‌پردازد. پنج مصاحبه با دانشجویان ثبت‌نام‌شده در یک برنامه EAP درون‌دوره‌ای در یکی از دانشگاه‌های استرالیا انجام شد. از دانشجویان درباره پیشینه خانوادگی، فرهنگی، زبانی و آموزشی، درک آنان از تفکر انتقادی، میزان اعتماد به نفس در به‌کارگیری آن در زمینه‌های دانشگاهی و ادراک آنان از تأثیر هوش مصنوعی بر توانایی‌شان در تفکر انتقادی سؤال شد. سپس الگوی برنامه درسی RICA CT که مبتنی بر نظریه دیالوژیک و با الهام از روایت‌های این دانشجویان است، ارائه می‌شود. این الگو از طراحی تکرارشونده و پی‌درپی بهره می‌گیرد تا به دانشجویان در تقویت اعتماد به نفس در استفاده از تفکر انتقادی کمک کند و بدین ترتیب آنان را قادر می‌سازد مهارت‌های تفکر انتقادی را بهتر در فعالیت‌های دانشگاهی خود به کار گیرند.

The present pilot study examined the feasibility and preliminary effects of a 30-day daily gratitude practice on gratitude, well-being, anxiety, and resilience among college athletes at a Division I National Collegiate Athletic Association (NCAA) institution. Participants (n = 27 completers) were assigned to gratitude (n = 12), mindfulness (n = 9), or control (n = 6) conditions. Pre- and post-intervention surveys assessed gratitude (GQ-6), well-being (WHO-5), resilience (BRS), and competitive state anxiety and self-confidence (CSAI-2). Across conditions, significant time effects were observed for gratitude, well-being, resilience, cognitive anxiety, and self-confidence. Significant Time × Condition interactions were observed for gratitude and cognitive anxiety; no significant main effects of condition were found. As a small pilot with substantial attrition, these findings should be interpreted as preliminary and are useful for refining recruitment, adherence procedures, and outcome assessment before a larger trial. The intervention’s brief format also suggests that gratitude practice may be feasible to integrate into collegiate athletic settings.

مطالعه مقدماتی حاضر، امکان‌سنجی و اثرات اولیه یک تمرین روزانه قدردانی به مدت ۳۰ روز را بر قدردانی، بهزیستی، اضطراب و تاب‌آوری در میان ورزشکاران دانشگاهی در یک مؤسسه بخش یک انجمن ملی ورزش دانشگاهی (NCAA) مورد بررسی قرار داد. شرکت‌کنندگان (n = ۲۷ تکمیل‌کننده) به شرایط قدردانی (n = ۱۲)، ذهن‌آگاهی (n = ۹) یا کنترل (n = ۶) اختصاص یافتند. پرسشنامه‌های پیش و پس از مداخله، قدردانی (GQ-6)، بهزیستی (WHO-5)، تاب‌آوری (BRS) و اضطراب رقابتی و اعتماد به نفس (CSAI-2) را ارزیابی کردند. در میان شرایط مختلف، اثرات زمانی معناداری برای قدردانی، بهزیستی، تاب‌آوری، اضطراب شناختی و اعتماد به نفس مشاهده شد. تعاملات معنادار زمان × شرایط برای قدردانی و اضطراب شناختی مشاهده گردید؛ هیچ اثر اصلی معناداری از شرایط یافت نشد. با توجه به اینکه این مطالعه مقدماتی کوچک با ریزش نمونه قابل توجهی همراه بود، یافته‌ها باید به صورت مقدماتی تفسیر شوند و برای اصلاح فرآیندهای جذب، پایبندی و ارزیابی پیامدها پیش از یک کارآزمایی بزرگ‌تر مفید هستند. همچنین، قالب کوتاه این مداخله نشان می‌دهد که تمرین قدردانی ممکن است قابلیت ادغام در محیط‌های ورزشی دانشگاهی را داشته باشد.

This study explores the teacher–student relationship and students’ sense of school belonging help prevent school dropout in Moroccan secondary schools. School dropout remains an issue with academic and social consequences. The study involved 480 students from educational settings. Data were collected through validated questionnaires. The results show that positive relationships with teachers strengthen students’ sense of belonging to their school. This stronger attachment reduces the risk of leaving school early. Mediation analysis confirms that school belonging explains part of the positive effect of teacher support on dropout prevention. However, the teacher–student relationship also has a direct influence. This suggests that other factors, such as motivation, self-confidence, and classroom engagement, play an important role. The findings emphasize the need to create supportive and inclusive school environments. They also encourage teacher training in relational skills, mentoring, and personalized guidance to improve student engagement and reduce dropout in Moroccan secondary education.

این پژوهش به بررسی نقش رابطه معلم–دانش‌آموز و احساس تعلق دانش‌آموزان به مدرسه در پیشگیری از ترک تحصیل در مدارس متوسطه مراکش می‌پردازد. ترک تحصیل همچنان مسئله‌ای با پیامدهای تحصیلی و اجتماعی است. نمونه پژوهش شامل ۴۸۰ دانش‌آموز از محیط‌های آموزشی بود. داده‌ها از طریق پرسشنامه‌های اعتبارسنجی‌شده گردآوری شد. نتایج نشان می‌دهد که روابط مثبت با معلمان، احساس تعلق دانش‌آموزان به مدرسه را تقویت می‌کند. این دلبستگی قوی‌تر، خطر ترک زودهنگام مدرسه را کاهش می‌دهد. تحلیل میانجی‌گری تأیید می‌کند که احساس تعلق به مدرسه بخشی از اثر مثبت حمایت معلم بر پیشگیری از ترک تحصیل را تبیین می‌کند. با این حال، رابطه معلم–دانش‌آموز نیز تأثیر مستقیمی دارد. این امر نشان می‌دهد که عوامل دیگری مانند انگیزش، اعتماد به نفس و مشارکت در کلاس نیز نقش مهمی ایفا می‌کنند. یافته‌ها بر ضرورت ایجاد محیط‌های مدرسه حمایتی و فراگیر تأکید دارند و همچنین آموزش مهارت‌های ارتباطی، راهنمایی و هدایت فردی معلمان را برای بهبود مشارکت دانش‌آموزان و کاهش ترک تحصیل در آموزش متوسطه مراکش توصیه می‌کنند.

This study aims to analyze the role of Islamic Qur'anic School (TPA) teachers in improving students' tahsin and tilawah skills at TPA Bustanul Athfal, Tanjung Agas Village. Using a qualitative descriptive approach with a case study design, data were collected through observation, in-depth interviews, and documentation involving two teachers. The findings reveal three main results. First, teachers' efforts include applying gradual teaching methods (talaqqi and Iqra), habituation of regular Qur'anic reading, providing correct reading examples, and conducting direct evaluations of students' recitations. Second, supporting factors include adequate facilities, parental support, and student motivation, while inhibiting factors include limited learning time, varying student abilities, lack of discipline, and insufficient teaching staff. Third, the impact of teachers' roles is evident in improved students' makhraj (pronunciation), tajwid application, reading fluency, self-confidence, and ease in memorizing the Qur'an. This study implies that competent and dedicated TPA teachers significantly contribute to enhancing Qur'anic reading quality among students, and their role should be strengthened through continuous training and parental involvement. Abstrak Penelitian ini bertujuan untuk menganalisis peran guru Taman Pendidikan Al-Qur'an (TPA) dalam meningkatkan kemampuan tahsin dan tilawah santri di TPA Bustanul Atfal Desa Tanjung Agas. Menggunakan pendekatan kualitatif deskriptif dengan desain studi kasus, data dikumpulkan melalui observasi, wawancara mendalam, dan dokumentasi terhadap dua orang guru. Hasil penelitian mengungkap tiga temuan utama. Pertama, upaya guru meliputi penerapan metode pembelajaran bertahap (talaqqi dan Iqra), pembiasaan membaca Al-Qur'an secara rutin, pemberian contoh bacaan yang benar, serta evaluasi langsung terhadap bacaan santri. Kedua, faktor pendukung meliputi sarana prasarana yang memadai, dukungan orang tua, dan motivasi santri, sedangkan faktor penghambat meliputi keterbatasan waktu belajar, perbedaan kemampuan santri, kurangnya kedisiplinan, dan keterbatasan jumlah guru. Ketiga, dampak peran guru terlihat pada peningkatan makhraj, penerapan tajwid, kelancaran membaca, kepercayaan diri, serta kemudahan menghafal Al-Qur'an santri. Penelitian ini mengimplikasikan bahwa guru TPA yang kompeten dan dedikatif memiliki kontribusi signifikan dalam meningkatkan kualitas bacaan Al-Qur'an santri.

این پژوهش با هدف تحلیل نقش معلمان مدرسه قرآنی اسلامی (TPA) در بهبود مهارت‌های تحسین و تلاوت قرآن‌آموزان در TPA Bustanul Athfal روستای Tanjung Agas انجام شده است. با استفاده از رویکرد توصیفی‌ـ‌کیفی و طراحی مطالعه موردی، داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه‌های عمیق و مستندسازی با مشارکت دو معلم گردآوری شد. یافته‌ها سه نتیجه اصلی را نشان می‌دهد. نخست، تلاش‌های معلمان شامل به‌کارگیری روش‌های تدریس تدریجی (تلقی و Iqra)، عادت‌دهی به قرائت منظم قرآن، ارائه نمونه‌های صحیح قرائت و ارزیابی مستقیم تلاوت قرآن‌آموزان است. دوم، عوامل حمایتی شامل امکانات کافی، حمایت والدین و انگیزه دانش‌آموزان و عوامل بازدارنده شامل محدودیت زمان آموزش، تفاوت توانایی دانش‌آموزان، کمبود انضباط و ناکافی بودن تعداد معلمان می‌باشد. سوم، تأثیر نقش معلمان در بهبود مخارج (تلفظ)، کاربرد تجوید، روان‌خوانی، اعتماد به نفس و سهولت در حفظ قرآن‌آموزان مشهود است. این پژوهش دلالت دارد که معلمان TPA شایسته و متعهد، نقش قابل توجهی در ارتقای کیفیت قرائت قرآن در میان دانش‌آموزان دارند و نقش آنان باید از طریق آموزش‌های مستمر و مشارکت والدین تقویت شود.

This study is based on by the importance of parental involvement in supporting students’ educational success. In the learning process, some parents do not fully understand the importance of academic support, provide limited supervision of their children’s learning activities. This study aimed to examine parents’ responses to their children’s learning achievement, describe the forms of academic support provided by parents to support learning activities, and determine the impact of parental attention and support on students’ learning achievement in PPKn. The findings showed that parental responses were manifested through attention to learning activities, monitoring academic development, providing motivation, assisting children when they experienced learning difficulties, and communicating with the school. Academic support was provided through learning facilities, educational needs, study assistance, guidance, moral support, and appreciation of children’s efforts and achievements. Such attention and support had positive impacts on students’ motivation, self-confidence, learning enthusiasm, discipline, and academic achievement. Conversely, limited parental attention and support could reduce students’ motivation and enthusiasm for learning. Therefore, parental responses and academic support are important factors contributing to students’ learning success in Pancasila and Civic Education

این پژوهش بر اهمیت مشارکت والدین در حمایت از موفقیت تحصیلی دانش‌آموزان مبتنی است. در فرایند یادگیری، برخی والدین به طور کامل اهمیت حمایت تحصیلی را درک نمی‌کنند و نظارت محدودی بر فعالیت‌های یادگیری فرزندان خود دارند. هدف این پژوهش بررسی پاسخ والدین به پیشرفت تحصیلی فرزندان، توصیف اشکال حمایت تحصیلی ارائه‌شده توسط والدین برای حمایت از فعالیت‌های یادگیری و تعیین تأثیر توجه و حمایت والدین بر پیشرفت تحصیلی دانش‌آموزان در درس آموزش شهروندی (PPKn) بود. یافته‌ها نشان داد که پاسخ والدین از طریق توجه به فعالیت‌های یادگیری، پایش پیشرفت تحصیلی، ارائه انگیزه، کمک به فرزندان هنگام مواجهه با مشکلات یادگیری و ارتباط با مدرسه نمود می‌یابد. حمایت تحصیلی از طریق فراهم‌سازی امکانات یادگیری، نیازهای آموزشی، کمک در مطالعه، راهنمایی، حمایت اخلاقی و قدردانی از تلاش‌ها و دستاوردهای فرزندان ارائه می‌شود. چنین توجه و حمایتی تأثیرات مثبتی بر انگیزه، اعتماد به نفس، اشتیاق به یادگیری، انضباط و پیشرفت تحصیلی دانش‌آموزان داشت. در مقابل، توجه و حمایت محدود والدین می‌تواند انگیزه و اشتیاق دانش‌آموزان به یادگیری را کاهش دهد. بنابراین، پاسخ والدین و حمایت تحصیلی از عوامل مهم مؤثر بر موفقیت تحصیلی دانش‌آموزان در درس آموزش شهروندی (Pancasila and Civic Education) است.

Package C is an equivalency education program at the senior high school level within the non-formal education system, providing learning opportunities for individuals who do not continue their formal education. This study aims to evaluate the implementation of the Package C Program at the Sanggar Kegiatan Belajar (SKB) of Gorontalo City using a qualitative evaluative approach with the CIPP (Context, Input, Process, Product) model. Informants were selected through purposive sampling and consisted of the head of SKB, two tutors, and three learners. Data were collected through observation, interviews, and documentation, and analyzed using the Miles and Huberman model. The results show that the Package C Program meets the needs of the community and is supported by competent tutors, an appropriate curriculum, adequate facilities and infrastructure, and sufficient funding. The learning process is conducted through face-to-face sessions, tutorials, and independent learning, although learner attendance is still affected by work commitments. The program also contributes to improvements in learners' knowledge, skills, self-confidence, and attainment of an equivalency certificate. The program is recommended to develop more flexible learning schedules and utilize technology-based learning media.

برنامه بسته C یک برنامه آموزش معادل در سطح دبیرستان در نظام آموزش غیررسمی است که فرصت‌های یادگیری را برای افرادی که تحصیلات رسمی خود را ادامه نمی‌دهند، فراهم می‌کند. هدف این پژوهش، ارزیابی اجرای برنامه بسته C در مرکز فعالیت‌های یادگیری (SKB) شهر گورونتالو با استفاده از رویکرد ارزیابی کیفی و مدل CIPP (زمینه، ورودی، فرایند، محصول) است. مطلعان از طریق نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شدند و شامل رئیس SKB، دو مدرس و سه فراگیر بودند. داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه و مستندسازی گردآوری و با استفاده از مدل Miles و Huberman تحلیل شدند. نتایج نشان می‌دهد که برنامه بسته C نیازهای جامعه را برآورده می‌کند و توسط مدرسان شایسته، برنامه درسی مناسب، امکانات و زیرساخت‌های کافی و تأمین مالی مناسب پشتیبانی می‌شود. فرایند یادگیری از طریق جلسات حضوری، آموزش‌های فردی و یادگیری مستقل انجام می‌شود، هرچند حضور فراگیران همچنان تحت تأثیر تعهدات شغلی قرار دارد. این برنامه همچنین به بهبود دانش، مهارت‌ها، اعتماد به نفس و دریافت گواهی معادل توسط فراگیران کمک می‌کند. توصیه می‌شود برنامه، زمان‌بندی‌های یادگیری انعطاف‌پذیرتری را توسعه داده و از رسانه‌های یادگیری مبتنی بر فناوری بهره گیرد.

The low level of student confidence in learning is one of the problems in the affective field that hinders students' active involvement in the classroom, especially at the elementary school level. This study aims to examine the effect of the use of Interactive Flat Panel (IFP) on student confidence in learning at Tanjung Jati 2 State Elementary School Bangkalan. This research uses a descriptive qualitative method. Primary data were obtained through semi-structured interviews with the principal, three classroom teachers representing each phase, and fifteen students selected using the Dispropostionate Stratified Random Sampling technique from grades I, III, and V. Secondary data were obtained from books, journals, and related articles. Data analysis includes data condensation, data presentation, and conclusion drawn, with the validity of the data strengthened through triangulation techniques and member checking. The results of the study show that the use of Interactive Flat Panel (IFP) has a significant positive impact on students' confidence in learning. The interactive touchscreen feature encourages students to boldly come to the front of the class, participate more actively, and respond to learning with more enthusiasm. Teachers reported changes in student behavior from passive to active. The integration of audio-visual teaching materials, learning animations, and educational applications through IFP is able to transform abstract concepts into more real and easy to understand. Students stated that they were more courageous to raise their hands, answer questions, and be actively involved in learning activities. This study concludes that IFP is not just a replacement for conventional media, but a transformative learning media that has a positive impact on the cognitive and affective dimensions, especially student confidence in elementary school.

سطح پایین اعتماد به نفس دانش‌آموزان در یادگیری یکی از مشکلات حوزه عاطفی است که مانع از مشارکت فعال دانش‌آموزان در کلاس، به ویژه در سطح ابتدایی، می‌شود. هدف این پژوهش بررسی تأثیر استفاده از پنل تخت تعاملی (Interactive Flat Panel - IFP) بر اعتماد به نفس دانش‌آموزان در یادگیری در دبستان دولتی تانجونگ جتی ۲ بانگکالان است. این پژوهش با روش کیفی توصیفی انجام شده است. داده‌های اولیه از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با مدیر مدرسه، سه معلم کلاس نماینده هر پایه، و پانزده دانش‌آموز که با استفاده از روش نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌بندی‌شده نامتناسب از پایه‌های اول، سوم و پنجم انتخاب شدند، گردآوری شد. داده‌های ثانویه از کتاب‌ها، مجلات و مقالات مرتبط به دست آمد. تحلیل داده‌ها شامل تقطیر داده‌ها، ارائه داده‌ها و نتیجه‌گیری است و روایی داده‌ها از طریق تکنیک‌های مثلث‌سازی و بررسی اعضا تقویت شد. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که استفاده از پنل تخت تعاملی (IFP) تأثیر مثبت و معناداری بر اعتماد به نفس دانش‌آموزان در یادگیری دارد. ویژگی صفحه لمسی تعاملی دانش‌آموزان را تشویق می‌کند تا با جسارت بیشتری به جلوی کلاس بیایند، مشارکت فعال‌تری داشته باشند و با اشتیاق بیشتری به یادگیری پاسخ دهند. معلمان تغییر رفتار دانش‌آموزان از حالت منفعل به فعال را گزارش کردند. ادغام محتوای آموزشی صوتی-تصویری، انیمیشن‌های آموزشی و برنامه‌های آموزشی از طریق IFP قادر است مفاهیم انتزاعی را به صورت واقعی‌تر و قابل فهم‌تر ارائه دهد. دانش‌آموزان اظهار داشتند که جسارت بیشتری برای بالا بردن دست، پاسخ به سوالات و مشارکت فعال در فعالیت‌های یادگیری پیدا کرده‌اند. این پژوهش نتیجه می‌گیرد که IFP صرفاً جایگزین رسانه‌های سنتی نیست، بلکه یک رسانه یادگیری تحول‌آفرین است که تأثیر مثبتی بر ابعاد شناختی و عاطفی، به ویژه اعتماد به نفس دانش‌آموزان در مقطع ابتدایی دارد.

This study is motivated by the importance of strengthening elementary school students’ democratic character through Pancasila and Civic Education (PPKn) instruction. Teachers hold a strategic role in instilling democratic values, yet implementation still faces various challenges. This study aims to describe the teacher’s role, the strategies employed, and the supporting and inhibiting factors in strengthening students’ democratic character in Grade V PPKn learning. A descriptive qualitative approach was used at UPTD SD Negeri Perigi 03, South Tangerang City, with the principal, Grade V teachers, and Grade V students as subjects. Data were collected through observation, interviews, and documentation, then analyzed using Miles and Huberman’s interactive model (data reduction, data display, and conclusion drawing/verification), with validity ensured through triangulation. The results show that teachers fulfilled five roles – educator, facilitator, guide, motivator, and role model – through strategies such as group discussion and deliberation, presentation and question-answer sessions, contextual problem-solving, class-president election and democracy simulation, varied instructional media, and positive reinforcement. Supporting factors included school commitment, facilities, character-habituation programs, teacher competence, and student enthusiasm, while inhibiting factors included an unconducive classroom atmosphere, low student self-confidence, disrespectful peer behavior, and uneven participation. Sustained, synergistic efforts among teachers, learning strategies, and the school environment are needed for democratic character strengthening to proceed optimally and equitably.

این پژوهش با انگیزه اهمیت تقویت شخصیت دموکراتیک دانش‌آموزان دبستان از طریق آموزش مطالعات اجتماعی و آموزش شهروندی (PPKn) انجام شده است. معلمان نقش راهبردی در نهادینه‌سازی ارزش‌های دموکراتیک دارند، اما اجرای آن همچنان با چالش‌های مختلفی مواجه است. هدف این پژوهش توصیف نقش معلم، راهبردهای به‌کاررفته و عوامل تسهیل‌کننده و بازدارنده در تقویت شخصیت دموکراتیک دانش‌آموزان در آموزش PPKn پایه پنجم است. این پژوهش با رویکرد کیفی توصیفی در UPTD SD Negeri Perigi 03 شهر تانگرانگ جنوبی و با مشارکت مدیر مدرسه، معلمان پایه پنجم و دانش‌آموزان پایه پنجم انجام شد. داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه و اسناد جمع‌آوری و با استفاده از مدل تعاملی مایلز و هابرمن (کاهش داده‌ها، نمایش داده‌ها و نتیجه‌گیری/تأیید) تحلیل شدند و روایی از طریق مثلث‌سازی تضمین گردید. نتایج نشان داد که معلمان پنج نقش—آموزگار، تسهیل‌گر، راهنما، انگیزه‌بخش و الگو—را از طریق راهبردهایی مانند بحث و گفت‌وگوی گروهی، ارائه و پرسش‌وپاسخ، حل مسئله‌های زمینه‌محور، انتخابات رئیس کلاس و شبیه‌سازی دموکراسی، رسانه‌های آموزشی متنوع و تقویت مثبت ایفا کردند. عوامل تسهیل‌کننده شامل تعهد مدرسه، امکانات، برنامه‌های عادت‌دهی به شخصیت، شایستگی معلم و اشتیاق دانش‌آموزان و عوامل بازدارنده شامل فضای نامناسب کلاس، اعتمادبه‌نفس پایین دانش‌آموزان، رفتار بی‌احترام همسالان و مشارکت نامتوازن بودند. تلاش‌های مستمر و هم‌افزا میان معلمان، راهبردهای یادگیری و محیط مدرسه برای تقویت شخصیت دموکراتیک به‌صورت بهینه و عادلانه ضروری است.

Public speaking is a skill that develops individuals, impacts the surrounding world, and promotes one's career. Now, public speaking is practiced in various societies, regardless of the individual's position. For the millennial generation, whose lives are highly intertwined with technology in every aspect, such as learning, shopping, communication, and booking transportation, face-to-face interaction with the general public is limited. However, through mastering public speaking skills, millennials can enhance their social communication and boost their self-confidence. This training activity was conducted for millennials using the lecture, discussion, practical (role-playing), and mentoring methods. Lectures and discussions helped expand knowledge, while practical exercises (role-playing) trained and motivated the participants, enabling them to gain the courage and familiarity to address an audience. The training results showed that most of the presented material was understood by the participants. Most of the participants' questions served to reinforce or clarify the concepts discussed. Practical sessions ran smoothly; although the participants initially felt fearful or lacked confidence to stand before the group, this nervousness dissipated after subsequent opportunities to practice. Moreover, participants successfully explored their own potential, demonstrating organized and focused speech, clearer vocal delivery, and even the use of humor and engaging body language. All participants appeared more at ease but serious in demeanor. They expressed a hope for continued public speaking training, realizing that it was significantly beneficial for millennials, especially the university students, who are expected not only to excel in academics but also to possess excellent public speaking skills.

سخنرانی عمومی مهارتی است که فرد را توسعه می‌دهد، بر جهان پیرامون تأثیر می‌گذارد و مسیر شغلی او را ارتقا می‌بخشد. امروزه سخنرانی عمومی در جوامع مختلف، بدون توجه به جایگاه فرد، تمرین می‌شود. برای نسل هزاره که زندگی آن‌ها در هر جنبه‌ای، مانند یادگیری، خرید، ارتباط و رزرو حمل‌ونقل، به شدت با فناوری درهم‌تنیده است، تعامل رو‌در‌رو با عموم مردم محدود است. با این حال، از طریق تسلط بر مهارت‌های سخنرانی عمومی، نسل هزاره می‌تواند ارتباطات اجتماعی خود را بهبود بخشد و اعتماد به نفس خود را افزایش دهد. این فعالیت آموزشی برای نسل هزاره با استفاده از روش‌های سخنرانی، بحث، تمرین عملی (نقش‌آفرینی) و مشاوره برگزار شد. سخنرانی‌ها و بحث‌ها به گسترش دانش کمک کردند، در حالی که تمرین‌های عملی (نقش‌آفرینی) شرکت‌کنندگان را آموزش داده و انگیزه بخشید و به آن‌ها جسارت و آشنایی لازم برای سخن گفتن در برابر جمع را بخشید. نتایج آموزش نشان داد که بیشتر مطالب ارائه‌شده توسط شرکت‌کنندگان درک شد. اکثر پرسش‌های شرکت‌کنندگان به منظور تقویت یا روشن‌سازی مفاهیم مطرح‌شده بود. جلسات عملی به خوبی پیش رفت؛ اگرچه شرکت‌کنندگان در ابتدا احساس ترس یا کمبود اعتماد به نفس برای ایستادن در برابر گروه داشتند، اما این اضطراب پس از فرصت‌های بعدی برای تمرین از بین رفت. علاوه بر این، شرکت‌کنندگان توانستند به طور موفقیت‌آمیز پتانسیل‌های خود را کشف کنند و سخنرانی‌هایی منظم و متمرکز، بیان صوتی واضح‌تر و حتی استفاده از طنز و زبان بدن جذاب را به نمایش بگذارند. همه شرکت‌کنندگان آرام‌تر اما جدی‌تر به نظر می‌رسیدند. آن‌ها امید خود را برای تداوم آموزش سخنرانی عمومی ابراز کردند و دریافتند که این آموزش برای نسل هزاره، به ویژه دانشجویان دانشگاه، که انتظار می‌رود نه تنها در زمینه علمی بلکه در مهارت‌های سخنرانی عمومی نیز ممتاز باشند، بسیار سودمند است.