madrasah

Madrasah leadership is increasingly expected to translate educational regulations and institutional visions into accountable practices that strengthen teaching, organizational culture, and Islamic character formation. This study is designed to examine how ethical, servant, spiritual, and authentic leadership are interpreted and enacted in educational policy at MTs Darussalam Lubuklinggau. A qualitative single-case study will be conducted. Purposively selected participants are expected to include the madrasah principal, vice-principals, teachers, educational staff, committee representatives, and selected students, subject to access and ethical approval. Data will be generated through in-depth interviews, non-participant observations, and analysis of institutional documents. The analysis will combine iterative data condensation, display, and conclusion verification with theory-informed and inductive thematic coding. Source and method triangulation, participant checking, and an audit trail will be used to strengthen trustworthiness. Since fieldwork has not yet been conducted, this manuscript does not report empirical findings. Its intended contribution is an analytical framework connecting four complementary leadership perspectives with the stages of madrasah policy formulation, communication, implementation, monitoring, and evaluation.

ABSTRACT The cognitive dynamics of madrasah students demand profound pedagogical sensitivity to ensure that knowledge transfer proceeds inclusively and aligns with individual needs. This study maps and elaborates the learning style tendencies of eighty-six grade nine pupils at MTs Negeri 5 Bantul through the theoretical lens of Honey and Mumford. Employing a quantitative approach with a descriptive survey design, data were gathered via a short-version dichotomous questionnaire encompassing four core psychological dimensions. Descriptive statistical procedures were utilized to compute means, standard deviations, percentage proportions, and classifications. Empirical findings confirm that the reflective typology occupies the highest rank with a mean score of 8.26 and a dominance share of 28%, followed sequentially by the pragmatic (7.80; 27%), theoretical (7.52; 26%), and activist variants (5.47; 19%). Categorization mapping situates the first three styles within high qualifications and the latter at a moderate level. These numerical insights underscore the urgency for educators to engineer adaptive instructional strategies, such as optimizing observational sessions and critical discussions within the classroom. ABSTRAK Dinamika kognitif peserta didik madrasah menuntut kepekaan pedagogis yang mendalam agar proses transfer pengetahuan dapat berjalan secara inklusif dan selaras dengan kebutuhan personal mereka. Penelitian ini digerakkan untuk memetakan serta menguraikan kecenderungan orientasi belajar delapan puluh enam subjek didik kelas IX di MTs Negeri 5 Bantul melalui kerangka teoretis Honey and Mumford. Menggunakan pendekatan kuantitatif berdesain survei deskriptif, seluruh informasi dikumpulkan lewat instrumen angket dikotomis versi pendek yang mencakup empat dimensi psikologis utama. Prosedur analisis data bertumpu pada kalkulasi statistik deskriptif guna mengekstrak nilai rata-rata, simpangan baku, proporsi persentase, serta kategorisasi kelas. Temuan empiris mengonfirmasi bahwa tipologi reflektif menempati urutan teratas dengan perolehan rerata 8,26 dan porsi dominasi 28%, yang disusul secara berturut-turut oleh varian pragmatis (7,80; 27%), teoretis (7,52; 26%), serta aktivis (5,47; 19%). Pengelompokan kategori menempatkan tiga tipe awal pada kualifikasi tinggi dan tipe terakhir pada tingkat sedang. Konstelasi data ini menyaratkan urgensi bagi para pendidik untuk merancang strategi pembelajaran yang adaptif, seperti mengoptimalkan sesi observasi dan diskusi kritis di ruang kelas.

Digital transformation in madrasahs is commonly understood as administrative efficiency, although any device that regulates students' daily routines can serve as a medium of value education. Disciplinary problems, such as lateness, neglecting attendance, and weak responsibility for presence, persist at MTs Syafiiyah Darussalam even after the madrasah adopted barcode-based attendance. This study analyses the implementation of barcode attendance, the internalisation of disciplinary values it generates, and its supporting factors, obstacles, and implications for Islamic character education. A descriptive qualitative case study design was employed. Data were collected through in-depth interviews with the head of the madrasah, the vice heads for student affairs and curriculum, and teachers, supported by participant observation and attendance documentation. Data were analysed using the interactive model of Miles, Huberman, and Saldaña and validated through source and technique triangulation. Thomas Lickona's character education theory served as the analytical lens. The findings show that barcode attendance accelerates recording and provides transparent time traces, fosters habits of punctuality and orderly attendance, and nurtures an emerging sense of responsibility. Barcode attendance is therefore effective as an instrument for habituating discipline when it is integrated with teacher modelling, supervision, and the articulation of Islamic values

تحول دیجیتال در مدارس دینی (مدrasah) معمولاً به‌عنوان کارآمدی اداری درک می‌شود، اگرچه هر دستگاهی که روال‌های روزانه دانش‌آموزان را تنظیم کند می‌تواند به‌عنوان رسانه‌ای برای آموزش ارزش‌ها عمل کند. مشکلات انضباطی، مانند تأخیر، غفلت از حضور و مسئولیت‌پذیری ضعیف نسبت به حضور، در مدرسه دینی MTs Syafiiyah Darussalam حتی پس از اتخاذ سیستم حضور و غیاب مبتنی بر بارکد همچنان پابرجاست. این پژوهش به تحلیل اجرای حضور و غیاب مبتنی بر بارکد، درونی‌سازی ارزش‌های انضباطی ناشی از آن، و عوامل حمایت‌کننده، موانع و پیامدهای آن برای آموزش شخصیت اسلامی می‌پردازد. از طرح مطالعه موردی توصیفی-کیفی استفاده شد. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های عمیق با مدیر مدرسه، معاونین امور دانش‌آموزان و برنامه درسی، و معلمان، همراه با مشاهده مشارکتی و مستندات حضور و غیاب جمع‌آوری شدند. داده‌ها با استفاده از مدل تعاملی Miles، Huberman و Saldaña تحلیل و از طریق مثلث‌سازی منبع و تکنیک اعتبارسنجی شدند. نظریه آموزش شخصیت Thomas Lickona به‌عنوان لنز تحلیلی مورد استفاده قرار گرفت. یافته‌ها نشان می‌دهد که حضور و غیاب مبتنی بر بارکد ثبت را تسریع کرده و ردپای زمانی شفاف ارائه می‌دهد، عادت‌های به‌موقع بودن و حضور منظم را پرورش می‌دهد و حس مسئولیت‌پذیری در حال ظهور را تقویت می‌کند. بنابراین، حضور و غیاب مبتنی بر بارکند زمانی که با الگوسازی معلمان، نظارت و تبیین ارزش‌های اسلامی ادغام شود، به‌عنوان ابزاری برای نهادینه‌سازی انضباط مؤثر است.

This study is a survey research that aims to determine students’ critical thinking skills in science learning at Madrasah Tsanawiyah (MTs) in Somba Opu District during the 2024/2025 academic year. The population of this study consisted of eighth-grade students totaling 229 students. The sample included 146 students from three schools: MTs Aisyiyah Sungguminasa 47 students, MTs Madani Pao-pao 87 students, and MTs Guppi Samata with 12 students. The indicators of critical thinking skills analyzed consisted of five aspects: providing simple explanations, building basic skills, drawing conclusions, providing further explanations, and organizing strategies and tactics. The data collection technique used was a critical thinking ability test in the form of multiple-choice questions, and the data were analyzed using descriptive statistical analysis. The results show that students’ critical thinking skills in science learning at MTs in Somba Opu District are categorized as low, with an average score of 7.40. The percentage of achievement shows that providing simple explanations reached 42.61% (fair), building basic skills reached 39.72% (low), drawing conclusions reached 31.41% (low), providing further explanations reached 41.93% (fair), and organizing strategies and tactics reached 27.33% (low). These results indicate that students’ critical thinking skills need improvement.

This study aimed to develop an Islamic Theology and Ethics learning module for Islamic Junior High Schools (Madrasah Tsanawiyah, MTs) based on tazkiyatun nafs (purification of the soul) for prospective Islamic Religious Education (IRE) teachers using the ADDIE development model. The research employed a research and development approach comprising five stages: analysis, design, development, implementation, and evaluation. The participants were 22 prospective IRE teachers enrolled in the Islamic Religious Education Materials for MTs course at STAI Al-Hamidiyah Bangkalan during the 2025/2026 academic year. Data were collected through expert validation forms, student response questionnaires, student reflections, observations, and documentation. Quantitative data were analyzed descriptively using percentages, while qualitative data were analyzed through data condensation, data display, and conclusion drawing. The validation results indicated that the module achieved feasibility scores of 91.00% from the subject matter expert and 89.00% from the instructional media expert, yielding an overall average of 90.00%, categorized as highly feasible. Student responses reached 83.18% (366 out of 440), indicating very positive responses. The practical examples received the highest score (86.36%), while the clarity and systematic presentation of the material received the lowest score (80.00%). Student reflections highlighted muhasabah (self-reflection), emotional regulation, moral awareness, and teacher role modeling as meaningful learning experiences. The module offers a contextual learning resource that integrates spiritual purification into Islamic Theology and Ethics education. However, the findings are limited to module feasibility and participants' perceptions and do not establish improvements in pedagogical competence or learning effectiveness. Future research should examine the module's effectiveness using larger samples and structured learning outcome assessments.

Qur’an memorization programs in Madrasah Tsanawiyah require alignment between memorization achievement, recitation accuracy, long-term retention, and learning support. An emphasis on the quantity of memorized material alone provides an incomplete account of program quality and sustainability. This study examines strategies for implementing Qur’an memorization programs by exploring the relationships among learning approaches, evaluation, and supporting factors. It adopts a qualitative approach using a narrative literature review design. Sources comprise scholarly articles on Qur’an memorization, educational management, memory, assessment, and learning motivation. Materials were collected through document review and examined using narrative analysis to interpret arguments, compare findings within their contexts, and explain relationships across concepts. The review indicates that tahfidz instruction should connect recitation guidance, the acquisition of new memorization, retrieval practice, and the continuous review of previously memorized material. Assessment can inform instructional adjustments when it addresses recitation accuracy, fluency, retention, and individual progress. Teacher competence, psychological support, family involvement, and institutional scheduling provide complementary support for implementing these adjustments. Taken together, the literature suggests that program strategies should connect students’ learning needs, instructional practices, assessment information, and follow-up actions. This interpretation offers a basis for reviewing tahfidz practices in Madrasah Tsanawiyah, while its application requires attention to students’ characteristics and institutional resources. The conclusions represent a synthesis of the reviewed literature rather than evidence of the effectiveness of a tested program model. [Program tahfidz Al-Qur’an di Madrasah Tsanawiyah memerlukan keselarasan antara capaian hafalan, ketepatan bacaan, retensi jangka panjang, dan dukungan belajar. Penekanan pada jumlah materi yang dihafal saja belum memberikan gambaran utuh tentang mutu dan keberlanjutan program. Penelitian ini mengkaji strategi pelaksanaan program tahfidz dengan menelaah hubungan antara pendekatan pembelajaran, evaluasi, dan faktor pendukung. Penelitian menggunakan pendekatan kualitatif dengan desain kajian literatur naratif. Sumber mencakup artikel ilmiah tentang tahfidz, pengelolaan pendidikan, memori, penilaian, dan motivasi belajar. Bahan dikumpulkan melalui studi dokumen dan dikaji menggunakan analisis naratif untuk menafsirkan argumentasi, membandingkan temuan sesuai konteksnya, serta menjelaskan hubungan antarkonsep. Hasil kajian menunjukkan bahwa pembelajaran tahfidz perlu menghubungkan bimbingan bacaan, penambahan hafalan, latihan mengambil kembali informasi, dan pengulangan berkelanjutan atas materi yang telah dihafal. Penilaian dapat menjadi dasar penyesuaian pembelajaran ketika memperhatikan ketepatan bacaan, kelancaran, retensi, dan kemajuan individual. Kompetensi guru, dukungan psikologis, keterlibatan keluarga, dan pengaturan jadwal kelembagaan saling melengkapi dalam mendukung penyesuaian tersebut. Secara keseluruhan, literatur mengisyaratkan bahwa strategi program perlu menghubungkan kebutuhan belajar siswa, praktik pembelajaran, informasi penilaian, dan tindakan tindak lanjut. Interpretasi ini memberikan dasar untuk meninjau praktik tahfidz di Madrasah Tsanawiyah, sementara penerapannya memerlukan perhatian terhadap karakteristik siswa dan sumber daya lembaga. Simpulan merupakan sintesis literatur yang dikaji, bukan bukti efektivitas model program yang telah diuji]

This study is motivated by the declining use of sagata, a form of Lampung oral literature, due to the influence of global culture and reduced transmission of the local language to younger generations. It aims to describe the implementation of sagata instruction among fifth-grade students at MIN 10 Bandar Lampung, including planning, implementation, evaluation, and supporting/inhibiting factors. A qualitative descriptive approach was used. The subjects were three participants: one Lampung language teacher, one madrasah principal, and one fifth-grade student selected through purposive sampling. Data were collected through observation, interviews, and documentation, then analyzed through data condensation, data display, and conclusion drawing; data validity was established through triangulation. Findings show that instructional planning was carried out systematically, covering module development, objective formulation, material selection, method selection, media preparation, and evaluation planning. Supporting factors included madrasah support, teachers’ roles, and student enthusiasm, while inhibiting factors included limited sagata-specific teaching materials, varying student vocabulary mastery, and the declining everyday use of sagata. Overall, sagata instruction has been implemented in a structured manner, though further strengthening of materials, media, and practice opportunities is needed to sustain its preservation through formal education. ABSTRAK Penelitian ini dilatarbelakangi oleh menurunnya penggunaan sagata, salah satu bentuk sastra lisan masyarakat Lampung, akibat derasnya arus budaya global serta berkurangnya pewarisan bahasa daerah kepada generasi muda. Penelitian ini bertujuan mendeskripsikan implementasi pembelajaran sastra lisan sagata pada siswa kelas V MIN 10 Bandar Lampung, mencakup perencanaan, pelaksanaan, evaluasi, serta faktor pendukung dan penghambat pembelajaran. Penelitian menggunakan pendekatan kualitatif dengan jenis penelitian deskriptif. Subjek penelitian berjumlah tiga orang, yaitu satu guru Bahasa Lampung, satu kepala madrasah, dan satu siswa kelas V yang dipilih melalui teknik purposive sampling. Data dikumpulkan melalui observasi, wawancara, dan dokumentasi, kemudian dianalisis melalui kondensasi data, penyajian data, dan penarikan kesimpulan. Keabsahan data diuji melalui triangulasi. Hasil penelitian menunjukkan bahwa perencanaan pembelajaran sagata dilakukan secara sistematis melalui penyusunan modul ajar, perumusan tujuan, penentuan materi, pemilihan metode, penyiapan media, dan perencanaan evaluasi. Faktor pendukung meliputi dukungan madrasah, peran guru, serta antusiasme siswa, sementara faktor penghambat mencakup keterbatasan bahan ajar khusus sagata, perbedaan penguasaan kosakata bahasa Lampung, dan berkurangnya penggunaan sagata dalam kehidupan sehari-hari. Implementasi pembelajaran sagata telah terlaksana secara terstruktur, meskipun masih memerlukan penguatan bahan ajar, media, dan kesempatan praktik untuk mendukung keberlanjutan pelestariannya melalui pendidikan formal.

Pesantren-based madrasahs may organize religious and general learning through two configurations, separated and integrated, yet students' experiences under the two configurations are rarely compared sequentially within one institution. Prior studies mostly address the epistemological and curricular dimensions of knowledge integration, while students' experiences under both configurations have not been compared directly. This study compares academic achievement, religious understanding, and student well-being between the cohort of students who studied under the separated system and the cohort who later studied under the integrated system at MA Khozinatul Ulum Blora, as reported by teachers and students. It uses an embedded case study with two units of analysis. Thirteen informants took part: five students from each cohort, one madrasah diniyah teacher, one general subject teacher, and one deputy head for curriculum. Data came from semi-structured interviews for both cohorts, along with observation and document analysis for the currently running integrated system, analyzed thematically with triangulation. Three differences emerged. Separated-system students described more structured learning, whereas integrated-system students described difficulty keeping focus as the scope of material widened. Broader religious understanding across subjects was described by integrated-system students, while separated-system students tied it to religion class hours. Fatigue was reported more often in the integrated group. The study contributes a comparison of two periods of learning systems within one institution.

Islamic Cultural History (Sejarah Kebudayaan Islam/SKI) learning requires students to understand values and meaning beyond historical facts, yet empirical explanations of how storytelling connects narratives with students’ meaning-making remain limited. This study analyzes storytelling as a narrative pedagogy practice in SKI learning, identifies its pedagogical potential and limitations in supporting students’ understanding and meaning-making of Islamic historical narratives, and formulates a conceptual model of the meaning-making process emerging from the practice. A qualitative approach with a case study design was employed at MA Khozinatul ‘Ulum Blora. Data were obtained from 10 informants, comprising one Grade XI SKI teacher, one vice principal for curriculum affairs, and eight Grade XI students, through classroom observation, semi-structured interviews, and documentation. Data were analyzed using the interactive model of Miles, Huberman, and Saldaña, involving data condensation, data display, and conclusion drawing and verification. The findings indicate that storytelling was implemented dialogically and adaptively rather than as a stand-alone method, being integrated with teacher explanations, questions, and classroom discussions. The practice supported students’ understanding of historical events, figures, conflicts, and values, while its limitations included students’ perceived difficulty in recalling factual details when narratives were lengthy or contained numerous names and dates, as well as dependence on teacher mediation. Meaning-making developed through narrative understanding, personal reflection, and pedagogical dialogue. The study contributes the Multi-Pathway Meaning-Making model, which conceptualizes storytelling as a trigger for engagement and meaning-making rather than as a single causal mechanism.

The integration of Islamic Religious Education (PAI) and Science represents a crucial approach to developing students' scientific competence while simultaneously strengthening Islamic values ​​and character. This study aims to identify the general and specific characteristics of integrated PAI and Science instruction, serving as an empirical foundation for developing an integrated learning model at MI Muhammadiyah Sains Qur'an (MIM SAINSQU) Balong. A qualitative descriptive approach was employed, with data collected through interviews with the principal, curriculum coordinator, PAI teachers, and classroom or Science teachers; classroom observations; and an analysis of relevant school and instructional documents. The findings indicate that this integration is realized through Quran-oriented contextualization, scientific inquiry, environment-based learning, active student participation, teacher facilitation, and the development of cognitive and affective competencies. However, implementation varies depending on the learning topic, teacher readiness, and the availability of integrated learning resources and assessment frameworks. The study concludes that MIM SAINSQU Balong possesses a strong institutional and pedagogical foundation for integrated PAI and Science instruction but requires a systematic model that coherently links scientific concepts, Quranic values, learning activities, resources, the roles of teachers and students, and assessment.

Low learning outcomes in Islamic Religious Education (PAI) and the prevalent use of conventional instructional models pose challenges in eighth-grade instruction at MTsN 2 Kota Pariaman. However, research specifically examining the effect of the probing–prompting model on PAI learning outcomes in this context remains limited. This study aimed to analyze the effect of the probing–prompting instructional model on eighth-grade students’ PAI learning outcomes at MTsN 2 Kota Pariaman. The study employed a quantitative approach with a quasi-experimental nonequivalent control group design. The sample comprised 64 students selected through purposive sampling, including 32 students from class VIII.2 as the experimental group and 32 students from class VIII.3 as the control group. Data were collected through achievement tests administered as a pretest and a posttest and analyzed using normality tests, homogeneity of variance tests, and an independent-samples t test with IBM SPSS Statistics 26. The results showed that the experimental group achieved a mean posttest score of 78.59, compared with 69.84 for the control group. The t test revealed a significant difference between the two groups (p < .001). These findings provide empirical evidence of higher PAI learning outcomes among students taught using the probing–prompting model. In practical terms, the findings support the use of this model as an alternative approach to PAI instruction that promotes student engagement through targeted questioning. Future research should involve larger samples, cover a broader range of instructional content, and examine students’ active participation, motivation, and critical thinking skills.

Oral communication skills are an important aspect of Akidah Akhlak instruction. However, teacher-centered instruction may limit students’ opportunities to ask questions, answer, and express opinions. This study aimed to analyze the effect of the Learning Cell cooperative learning model on students’ oral communication skills in Akidah Akhlak at MTI Tarusan Kamang. The study employed a quantitative approach with a quasi-experimental nonequivalent control group design. The sample comprised 40 ninth-grade students divided into experimental and control groups, with 20 students in each group. Data were collected through an oral communication skills questionnaire and documentation and analyzed using the Shapiro–Wilk normality test, Levene’s test for homogeneity of variance, and an independent-samples t test with SPSS version 26. The results showed that the experimental group’s mean questionnaire score increased from 36.85 on the pretest to 41.85 on the posttest, while the control group’s mean score increased from 37.50 to 38.45. Hypothesis testing revealed a significant difference between the two groups (t = 2.948; p = .005). These findings support the potential of the Learning Cell model to improve students’ oral communication skills as measured by the questionnaire. In practical terms, the findings may inform teachers’ development of interactive Akidah Akhlak instruction that encourages student participation. Future research should involve broader samples and supplement questionnaire-based measurement with direct observation to provide a more comprehensive understanding of students’ oral communication skills.

Vocabulary (mufrodat) mastery underpins speaking skills (maharah kalam), yet elementary Islamic school students may struggle to use vocabulary in speech and retain memorized words after instruction. This study aimed to analyze the effectiveness of El-Syarif-based vocabulary instruction in improving speaking skills and memorization retention among students at MI Najahiyah Palembang. A quantitative approach was employed using a quasi-experimental one-group pretest-posttest design. The sample comprised 35 fifth-grade students selected through total sampling. Data were collected through oral speaking tests, an immediate memorization test, and a delayed memorization test. The data were analyzed using descriptive statistics, a paired-samples t-test, the Wilcoxon Signed Rank test, and N-Gain. The results showed that the mean speaking score increased from 57.37 to 81.63, with an N-Gain of 0.58, categorized as moderate, and a statistically significant difference (p < 0.001). The mean memorization score decreased from 83.37 to 79.31, while retention reached 95.1%. These findings indicate that El-Syarif-based instruction can improve students’ speaking skills and help maintain most memorized vocabulary. However, the decline in delayed-test scores indicates that some vocabulary was still forgotten over time. ABSTRAK Penguasaan mufrodat menjadi dasar keterampilan berbicara (maharah kalam), tetapi siswa madrasah ibtidaiyah masih menghadapi kesulitan menggunakan kosakata dalam ujaran dan mempertahankan hafalan setelah pembelajaran. Penelitian ini bertujuan menganalisis efektivitas pembelajaran mufrodat berbasis metode El-Syarif dalam meningkatkan maharah kalam dan retensi hafalan siswa di MI Najahiyah Palembang. Penelitian menggunakan pendekatan kuantitatif dengan metode eksperimen semu (quasi-experimental) berdesain one-group pretest-posttest. Sampel terdiri atas 35 siswa kelas V yang dipilih melalui teknik total sampling. Data dikumpulkan melalui tes lisan, tes hafalan segera, dan tes hafalan tunda, kemudian dianalisis menggunakan statistik deskriptif, uji paired-samples t-test, uji Wilcoxon Signed Rank, dan N-Gain. Hasil menunjukkan bahwa rata-rata maharah kalam meningkat dari 57,37 menjadi 81,63, dengan N-Gain 0,58 dalam kategori sedang dan perbedaan signifikan (p < 0,001). Rata-rata hafalan menurun dari 83,37 menjadi 79,31, tetapi retensi mencapai 95,1%. Disimpulkan bahwa metode El-Syarif berpotensi meningkatkan keterampilan berbicara sekaligus mempertahankan sebagian besar hafalan siswa, meskipun penurunan hafalan tetap terjadi.

Student learning outcomes are often suboptimal due to inadequate internal factors, such as learning motivation, learning discipline, and critical thinking skills. Students can achieve optimal learning outcomes when these internal factors are consciously, systematically, and intentionally developed as part of their efforts to improve their learning achievement. This study aims to examine the factors that influence student learning outcomes, namely learning motivation, learning discipline, and critical thinking skills, among students at Al-Amin Islamic Senior High School, Sukodono, Sidoarjo. This study employed a quantitative approach, with data collected through questionnaire distribution, documentation of relevant documents, and direct observation at the research site. A total of 97 students constituted both the population and the sample, selected using the total sampling technique. The collected data were assessed for validity and reliability before being analyzed using multiple linear regression. Accordingly, classical assumption tests were conducted as prerequisites for the analysis. The results showed that two independent variables, namely learning motivation and critical thinking skills, had a positive and significant effect on student learning outcomes. In contrast, learning discipline did not show a significant effect on student learning outcomes.

This study examines the use of web-based interactive game platforms in the instruction of Islamic Cultural History (Sejarah Kebudayaan Islam/SKI) at MA Safinatul Huda, Jepara. The research employs a qualitative approach with a case study design. Data were collected through interviews, observations, and documentation, and subsequently analyzed thematically. This study involves informants consisting of Islamic Religious Education (PAI) teachers, the school principal, students, and parents/guardians at MA Safinatul Huda Sowan Kidul, Kedung, Jepara. The findings indicate that, based on the informants' experiences and perceptions, the use of web-based interactive game platforms is seen to support student engagement in the learning process, facilitate the understanding of course material, and encourage reflection on religious values. Nevertheless, these findings regarding understanding and attitudes represent the informants' perceptions rather than objective measurements of learning outcomes or behavioral changes. Consequently, this study provides a contextual overview of the informants' experiences with these platforms, without concluding that there has been any measurable improvement in learning outcomes or a definitive causal relationship.

Background. Indonesian language instruction at the high school (SMA), vocational high school (SMK), and Islamic high school (MAN) levels still tends to be focused on mastering course content, resulting in students' in-depth understanding not yet being optimal. Aims. This study aims to describe the implementation of the deep learning approach in Indonesian language instruction at high schools, vocational high schools, and Islamic high schools in Cirebon City, examining aspects of planning, implementation, language use, instructional structure, as well as challenges and their solutions. Methods. The study employed a qualitative approach using descriptive methods; data were collected through observation, interviews, and documentation, then analyzed using the Miles and Huberman interactive model. Result. The results indicate that all three schools have applied the principles of meaningful learning, mindful learning, and joyful learning to varying degrees, with one school demonstrating the most optimal implementation due to consistency across all aspects of instruction. Challenges still faced include time constraints, variations in student abilities, and less-than-ideal classroom conditions, which teachers address through adaptive strategies such as the use of engaging learning media and adjustments to teaching methods. Conclusion. This study concludes that the successful implementation of deep learning depends not only on the planning and execution of instruction but also on strengthening teacher competencies and support from the learning environment.

Inclusive education in Islamic education does not always take the form of explicit policies but may be manifested through values embedded in institutional documents. This study examines how inclusive education is understood and manifested as a value orientation in the vision and mission of MIS Nurul Muslimin Sungai Raya using Talcott Parsons’ structural functionalism. Employing a qualitative case study, data were collected through document analysis and interviews with key informants. The findings show that inclusive values are not explicitly formulated but are implicitly reflected in three orientations: akhlakul karimah (noble character), social harmony, and student potential development. These values provide a normative orientation toward diversity but have not been fully translated into operational educational practices. Within the AGIL framework, social harmony and akhlakul karimah are supported by interview data as indications of integration and pattern maintenance, while adaptation and goal attainment remain interpretive inferences from the vision and mission. The study also identifies a gap between articulated values and their implementation, indicating that inclusive values function as a systemic orientation but have not yet been fully internalized in practice. Thus, strengthening the operational dimension is essential to transform inclusive values from normative commitments into systematic and sustainable educational practices.

آموزش فراگیر در آموزش اسلامی همواره به صورت سیاست‌های صریح ظاهر نمی‌شود، بلکه ممکن است از طریق ارزش‌های نهفته در اسناد نهادی تجلی یابد. این پژوهش به بررسی نحوه درک و تجلی آموزش فراگیر به عنوان یک جهت‌گیری ارزشی در چشم‌انداز و رسالت MIS Nurul Muslimin Sungai Raya با استفاده از رویکرد کارکردگرایی ساختاری تالکوت پارسونز می‌پردازد. با بهره‌گیری از روش مطالعه موردی کیفی، داده‌ها از طریق تحلیل اسناد و مصاحبه با مطلعان کلیدی گردآوری شد. یافته‌ها نشان می‌دهد که ارزش‌های فراگیر به طور صریح صورت‌بندی نشده‌اند، اما به طور ضمنی در سه جهت‌گیری بازتاب یافته‌اند: اخلاق کریمه (اخلاق نیکو)، هم‌آهنگی اجتماعی و توسعه پتانسیل دانش‌آموزان. این ارزش‌ها جهت‌گیری هنجاری نسبت به تنوع فراهم می‌کنند، اما هنوز به طور کامل به شیوه‌های عملیاتی آموزشی ترجمه نشده‌اند. در چارچوب AGIL، هم‌آهنگی اجتماعی و اخلاق کریمه بر اساس داده‌های مصاحبه به عنوان نشانه‌هایی از یکپارچگی و حفظ الگو مورد حمایت قرار گرفته‌اند، در حالی که سازگاری و دستیابی به هدف همچنان استنباط‌های تفسیری از چشم‌انداز و رسالت هستند. این مطالعه همچنین شکافی میان ارزش‌های بیان‌شده و اجرای آن‌ها را شناسایی می‌کند که نشان می‌دهد ارزش‌های فراگیر به عنوان یک جهت‌گیری سیستمی عمل می‌کنند، اما هنوز به طور کامل در عمل درونی نشده‌اند. بنابراین، تقویت بُعد عملیاتی برای تبدیل ارزش‌های فراگیر از تعهدات هنجاری به شیوه‌های آموزشی نظام‌مند و پایدار ضروری است.

This study aims to develop interactive learning media based on Articulate Storyline 3 to improve reading skills (maharah al-qirā’ah) in seventh-grade students at MTs Negeri 1 Gorontalo City. The method used was Research and Development (R&D) with the ADDIE model (Analysis, Design, Development, Implementation, and Evaluation). The subjects were 35 students in grade VII.12. Data were obtained through validation by media experts, material experts, and linguists, as well as teacher and student questionnaire responses. The validation results showed the media was categorized as very suitable, with 100% of media experts, 82.5% of material experts, and 80% of linguists. Student response to the media's use reached 80.36% and teacher response 83.33%, categorized as very good. Thus, the learning media based on Articulate Storyline 3 is declared valid, practical, and suitable for use in Arabic language learning, specifically Maharah al-Qirā’ah.

این پژوهش با هدف توسعه رسانه یادگیری تعاملی مبتنی بر Articulate Storyline 3 به منظور ارتقاء مهارت خواندن (مهارت القِراءه) در دانش‌آموزان پایه هفتم مدرسه MTs Negeri 1 شهر گورونتالو انجام شده است. روش مورد استفاده، پژوهش و توسعه (R&D) با مدل ADDIE (تحلیل، طراحی، توسعه، اجرا و ارزیابی) بود. شرکت‌کنندگان شامل ۳۵ دانش‌آموز پایه هفتم کلاس VII.12 بودند. داده‌ها از طریق اعتبارسنجی توسط خبرگان رسانه، خبرگان محتوا و زبان‌شناسان، همچنین پرسشنامه‌های معلمان و دانش‌آموزان جمع‌آوری شد. نتایج اعتبارسنجی نشان داد که رسانه در دسته «بسیار مناسب» قرار دارد؛ به‌طوری‌که ۱۰۰٪ از خبرگان رسانه، ۸۲.۵٪ از خبرگان محتوا و ۸۰٪ از زبان‌شناسان این رسانه را تأیید کردند. پاسخ دانش‌آموزان به استفاده از این رسانه به ۸۰.۳۶٪ و پاسخ معلمان به ۸۳.۳۳٪ رسید که هر دو در دسته «بسیار خوب» قرار گرفتند. بنابراین، رسانه یادگیری مبتنی بر Articulate Storyline 3 معتبر، کاربردی و مناسب برای استفاده در آموزش زبان عربی، به‌ویژه مهارت القِراءه، اعلام می‌شود.

Arabic language communication skills have become an important competence for madrasah students, not only as an academic ability but also as a means of understanding Islamic knowledge and developing cultural identity. However, Arabic language learning at the elementary level still faces challenges in transforming vocabulary and grammatical knowledge into real communication practices. This study aims to analyze the implementation of an Arabic Language Program in improving students’ communicative competence at MIN Wonosobo. This research employed a qualitative approach with a case study design. Data were collected through in-depth interviews, observations, and document analysis involving 13 participants consisting of the head of the madrasah, curriculum coordinator, Arabic language teacher, program mentors, and students. The data were analyzed using thematic analysis. The findings revealed four main themes: Arabic as a madrasah identity, the transition from vocabulary mastery to communication practice, students’ emotional experiences in speaking Arabic, and challenges in developing a language environment. The study demonstrates that communicative competence is shaped through the interaction between school programs, pedagogical practices, and students’ social experiences. These findings contribute to the development of more contextual and communicative Arabic language programs in Islamic elementary education.

مهارت‌های ارتباطی زبان عربی به عنوان یکی از شایستگی‌های مهم برای دانش‌آموزان مدارس، نه تنها به عنوان یک توانایی علمی بلکه به عنوان ابزاری برای فهم دانش اسلامی و توسعه هویت فرهنگی اهمیت یافته است. با این حال، آموزش زبان عربی در سطح ابتدایی همچنان با چالش‌هایی در تبدیل دانش واژگان و دستور زبان به کاربرد واقعی در ارتباطات مواجه است. هدف این پژوهش، تحلیل اجرای برنامه زبان عربی در بهبود شایستگی ارتباطی دانش‌آموزان در MIN Wonosobo است. این پژوهش با رویکرد کیفی و با طرح مطالعه موردی انجام شده است. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های عمیق، مشاهده و تحلیل اسناد با مشارکت ۱۳ نفر شامل رئیس مدرسه، هماهنگ‌کننده برنامه درسی، معلم زبان عربی، مربیان برنامه و دانش‌آموزان گردآوری شد. داده‌ها با استفاده از تحلیل تماتیک مورد بررسی قرار گرفت. یافته‌ها چهار مضمون اصلی را نشان داد: زبان عربی به عنوان هویت مدرسه، گذار از تسلط واژگانی به تمرین ارتباطی، تجارب هیجانی دانش‌آموزان در صحبت کردن به زبان عربی و چالش‌های توسعه محیط زبانی. این مطالعه نشان می‌دهد که شایستگی ارتباطی از طریق تعامل میان برنامه‌های مدرسه، شیوه‌های آموزشی و تجارب اجتماعی دانش‌آموزان شکل می‌گیرد. این یافته‌ها به توسعه برنامه‌های زبان عربی زمینه‌مندتر و ارتباطی‌تر در آموزش ابتدایی اسلامی کمک می‌کند.

This study describes the implementation of the Ummi method in improving students’ Qur’an-reading skills at MI Plus Al-Hamid Banjarmasin and identifies the factors that support or hinder its implementation. It uses a qualitative field-research design, drawing on observation, interviews, and documentation as reported in the underlying thesis. The findings indicate that instruction follows seven stages: opening, apperception or muroja’ah, concept introduction, concept understanding, skills practice, evaluation, and closing. Teachers use Ummi books and visual teaching aids, model correct recitation, provide repeated practice, listen to students individually, and record progress. The process is associated in the reported field findings with better fluency, more careful recitation, increased confidence, and learning discipline, although the study does not provide standardized pre- and post-test scores from which a numerical effect can be calculated. Supporting factors include trained teachers, an integrated learning system, learning resources, student motivation, peer encouragement, and parental support. The main constraints are differences in students’ initial abilities and student absence. The study’s contribution is a context-specific account of how standardized instructional stages, formative correction, and school–family cooperation work together in an Islamic elementary-school setting

این پژوهش به توصیف اجرای روش اُمّی در بهبود مهارت‌های قرائت قرآن دانش‌آموزان در مدرسه MI Plus Al-Hamid Banjarmasin می‌پردازد و عوامل مؤثر یا بازدارنده در اجرای آن را شناسایی می‌کند. این مطالعه با رویکرد کیفی و مبتنی بر پژوهش میدانی انجام شده و از مشاهده، مصاحبه و اسناد، مطابق با گزارش پایان‌نامه مربوطه، بهره گرفته است. یافته‌ها نشان می‌دهد که آموزش بر اساس هفت مرحله شامل: آغاز، ادراک یا مُراجعه، معرفی مفهوم، درک مفهوم، تمرین مهارتی، ارزشیابی و پایان‌بندی صورت می‌گیرد. معلمان از کتاب‌های اُمّی و وسایل کمک‌آموزشی بصری استفاده می‌کنند، قرائت صحیح را الگو قرار می‌دهند، تمرین‌های تکراری ارائه می‌دهند، به صورت فردی به قرائت دانش‌آموزان گوش می‌دهند و پیشرفت آن‌ها را ثبت می‌کنند. بر اساس یافته‌های میدانی گزارش‌شده، این فرایند با روان‌خوانی بهتر، دقت بیشتر در قرائت، افزایش اعتماد به نفس و انضباط یادگیری همراه است، هرچند مطالعه حاضر نمرات استاندارد پیش‌آزمون و پس‌آزمون جهت محاسبه اثر عددی ارائه نمی‌دهد. عوامل حمایتی شامل معلمان آموزش‌دیده، نظام یادگیری یکپارچه، منابع یادگیری، انگیزه دانش‌آموزان، تشویق همسالان و حمایت والدین است. مهم‌ترین محدودیت‌ها تفاوت در توانایی اولیه دانش‌آموزان و غیبت آن‌ها می‌باشد. سهم این پژوهش ارائه گزارشی زمینه‌محور از نحوه تعامل مراحل استاندارد آموزش، اصلاحات تکوینی و همکاری مدرسه و خانواده در محیط مدرسه ابتدایی اسلامی است.

This research is motivated by the achievement gap between the Excellent Class and the Regular Class at MTs Negeri 1 Banjarnegara, with students in the Excellent Class demonstrating higher academic achievement. This gap makes it important to examine how the management of the Excellent Class program is planned, implemented, and evaluated to support student achievement. This study aims to analyze the management of teaching staff in the superior class program at the junior high school level. A qualitative case study approach was employed in this study. This research was conducted at MTs Negeri 1 Banjarnegara. The subjects of this study were the principal, the deputy principal for curriculum, and teachers. Data were collected through observation, interviews, and documentation. Data were analyzed interactively through data reduction, data presentation, and conclusion drawing. There are six processes of teaching staff management in the superior class program at MTs Negeri 1 Banjarnegara. First, collaboration carried out by MTs Negeri 1 Banjarnegara includes teacher recruitment tailored to the needs of each superior class program. Second, teaching staff development is designed comprehensively in each superior class program, such as curriculum training, teaching modules, assessments, workshops, and MGMP. Third, compensation has been provided by the madrasah to all teaching staff in the superior class program according to their contributions and proportionally. Fourth, integration is carried out by creating practical institutional policies that consider the role, capacity, and welfare of teaching staff. Fifth, maintenance carried out by MTs Negeri 1 Banjarnegara includes training, workshops, tarbawiyah trips, pilgrimages, awards, incentives, sufficient vacation time, and participation in national and international activities. Sixth, MTs Negeri 1 Banjarnegara manages the termination of teaching staff due to retirement, transfer, contract expiration, or other reasons through an approach that upholds the values ​​of respect and moral responsibility.

این پژوهش با انگیزه شکاف عملکردی میان کلاس ممتاز و کلاس عادی در مدرسه متوسطه دینی دولتی شماره ۱ بانجارنگارا انجام شده است؛ به‌گونه‌ای که دانش‌آموزان کلاس ممتاز، دستاوردهای تحصیلی بالاتری را نشان می‌دهند. این تفاوت، اهمیت بررسی نحوه برنامه‌ریزی، اجرا و ارزیابی مدیریت برنامه کلاس ممتاز را برای حمایت از پیشرفت تحصیلی دانش‌آموزان برجسته می‌کند. هدف این مطالعه، تحلیل مدیریت کارکنان آموزشی در برنامه کلاس ممتاز در سطح متوسطه اول است. رویکرد مطالعه موردی کیفی در این پژوهش به‌کار رفته است. این پژوهش در مدرسه متوسطه دینی دولتی شماره ۱ بانجارنگارا انجام شده است. شرکت‌کنندگان این مطالعه شامل مدیر مدرسه، معاون آموزشی و معلمان بوده‌اند. داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه و اسناد جمع‌آوری شده‌اند. تحلیل داده‌ها به‌صورت تعاملی از طریق کاهش داده، ارائه داده و نتیجه‌گیری انجام گرفته است. شش فرایند مدیریت کارکنان آموزشی در برنامه کلاس ممتاز مدرسه متوسطه دینی دولتی شماره ۱ بانجارنگارا شناسایی شده است. نخست، همکاری که توسط مدرسه از طریق جذب معلم متناسب با نیازهای هر برنامه کلاس ممتاز انجام می‌شود. دوم، توسعه کارکنان آموزشی که به‌صورت جامع در هر برنامه کلاس ممتاز طراحی شده است، مانند آموزش برنامه درسی، ماژول‌های تدریس، ارزیابی‌ها، کارگاه‌ها و MGMP. سوم، جبران خدمات که توسط مدرسه به همه کارکنان آموزشی برنامه کلاس ممتاز متناسب با سهم و به‌صورت عادلانه ارائه می‌شود. چهارم، یکپارچه‌سازی که از طریق تدوین سیاست‌های نهادی عملیاتی با در نظر گرفتن نقش، ظرفیت و رفاه کارکنان آموزشی انجام می‌شود. پنجم، نگهداری که شامل آموزش، کارگاه‌ها، سفرهای تربیتی، زیارت، اعطای جوایز، مشوق‌ها، زمان کافی برای تعطیلات و مشارکت در فعالیت‌های ملی و بین‌المللی است. ششم، مدیریت خاتمه همکاری با کارکنان آموزشی به دلایل بازنشستگی، انتقال، اتمام قرارداد یا سایر دلایل از طریق رویکردی مبتنی بر احترام و مسئولیت اخلاقی صورت می‌گیرد.

This study analyzes the impact of implementing a deep learning-based flipped classroom model on Fiqh madrasah students' learning outcomes in madrasah examinations, focusing on developing contextual and meaningful learning. The study uses a quantitative approach with a quasi-experimental pretest-posttest control group design. The research subjects consisted of 70 students divided into a group using the deep learning-based flipped classroom model and a group receiving conventional instruction. Data were collected through learning outcome tests, observation, and documentation. Data analysis used descriptive statistics, the N-Gain test, and the independent-samples t-test, after confirming normality and homogeneity assumptions. The results indicate a significant difference in learning outcomes between the deep learning-based flipped classroom group and the conventional group, with a significance value of 0.031 (<0.05). The experimental group achieved a mean posttest score of 87.65 with an N-Gain of 0.64, whereas the conventional group obtained a mean of 82.67 with an N-Gain of 0.54. The study's implications suggest that the deep learning-based flipped classroom model serves as an alternative instructional strategy for Fiqh that can enhance student engagement, strengthen conceptual understanding, and support the implementation of innovative learning practices in madrasah.

این پژوهش تأثیر اجرای مدل کلاس معکوس مبتنی بر یادگیری عمیق را بر نتایج یادگیری دانش‌آموزان فقه در آزمون‌های مدرسه دینی، با تمرکز بر توسعه یادگیری زمینه‌ای و معنادار، مورد تحلیل قرار می‌دهد. این مطالعه با رویکرد کمی و با طرح شبه‌آزمایشی پیش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه کنترل انجام شده است. جامعه پژوهش شامل ۷۰ دانش‌آموز بود که به دو گروه تقسیم شدند: یک گروه از مدل کلاس معکوس مبتنی بر یادگیری عمیق استفاده کردند و گروه دیگر آموزش متداول را دریافت نمودند. داده‌ها از طریق آزمون‌های نتایج یادگیری، مشاهده و مستندسازی گردآوری شد. تحلیل داده‌ها با استفاده از آمار توصیفی، آزمون N-Gain و آزمون t مستقل پس از تأیید فرض نرمال بودن و همگنی انجام گرفت. نتایج نشان داد که بین نتایج یادگیری گروه کلاس معکوس مبتنی بر یادگیری عمیق و گروه متداول تفاوت معناداری وجود دارد (مقدار معناداری ۰.۰۳۱ < ۰.۰۵). گروه آزمایشی میانگین نمره پس‌آزمون ۸۷.۶۵ با N-Gain برابر با ۰.۶۴ را کسب کرد، در حالی که گروه متداول میانگین ۸۲.۶۷ و N-Gain برابر با ۰.۵۴ را به دست آورد. دلالت‌های پژوهش حاکی از آن است که مدل کلاس معکوس مبتنی بر یادگیری عمیق می‌تواند به عنوان یک راهبرد آموزشی جایگزین برای درس فقه، موجب افزایش مشارکت دانش‌آموزان، تقویت درک مفهومی و حمایت از اجرای شیوه‌های نوآورانه یادگیری در مدرسه دینی شود.

This study aims to examine how the Student Council President election at Junior High School (SMP) Al-Azhar Medan, an Islamic school, works as a pedagogical space for internalizing political ethics grounded in divine values. A qualitative case study was carried out. Data came from semi-structured interviews with nine informants (two candidates, four student voters, a Pancasila Education teacher, the student council advisor, and the school principal), observation of the election, and documentation in the form of election photographs, the voter attendance list, the ballot box, and the public vote tally. The data were analyzed with the interactive model of Miles, Huberman, and Saldaña. The results show six patterns: honest campaigning, trustworthy leadership, respect for peers’ choices, civility in competition, rejection of manipulative practices, and a school culture that accompanies the election through counsel, habituation, supervision, and reflection. The election recorded 606 votes, 375 for Pair 01 and 231 for Pair 02. The study contributes an Islamic pedagogical reading of school democracy: divine values act as an ethical orientation that is transmitted through nasihat, pembiasaan, muraqabah, and muhasabah, so that an annual procedure becomes a moral learning experience for students.

این پژوهش با هدف بررسی چگونگی کارکرد انتخابات رئیس شورای دانش‌آموزی در دبیرستان اسلامی (SMP) Al-Azhar Medan به‌عنوان فضایی تربیتی برای درونی‌سازی اخلاق سیاسی مبتنی بر ارزش‌های الهی انجام شده است. این مطالعه به روش کیفی و با رویکرد مطالعه موردی صورت گرفته است. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با نه نفر از مطلعان (دو نامزد، چهار دانش‌آموز رأی‌دهنده، یک معلم آموزش پانچاسیلا، مشاور شورای دانش‌آموزی و مدیر مدرسه)، مشاهده فرایند انتخابات و اسناد شامل عکس‌های انتخابات، فهرست حضور رأی‌دهندگان، صندوق رأی و شمارش علنی آرا گردآوری شده‌اند. تحلیل داده‌ها با استفاده از مدل تعاملی Miles، Huberman و Saldaña انجام شده است. نتایج پژوهش شش الگو را نشان می‌دهد: تبلیغات صادقانه، رهبری امانت‌دارانه، احترام به انتخاب همسالان، رعایت ادب در رقابت، رد شیوه‌های فریبکارانه و فرهنگ مدرسه‌ای که انتخابات را با ارشاد، عادت‌دهی، نظارت و تأمل همراهی می‌کند. در این انتخابات ۶۰۶ رأی ثبت شد که ۳۷۵ رأی به زوج ۰۱ و ۲۳۱ رأی به زوج ۰۲ تعلق گرفت. این پژوهش خوانشی تربیتی اسلامی از دموکراسی مدرسه ارائه می‌دهد: ارزش‌های الهی به‌عنوان جهت‌گیری اخلاقی از طریق نصیحت، پمبیاسآن، مراقبه و محاسبه منتقل می‌شوند تا یک فرایند سالانه به تجربه‌ای اخلاقی برای دانش‌آموزان تبدیل شود.

This study aims to describe the implementation of the Service Learning model and analyze the improvement in student learning outcomes in Islamic Religious Education at MTs An-Nahdlah Makassar. The research employs Classroom Action Research (CAR) based on the Kemmis and McTaggart model, conducted through pre-cycle, Cycle I, and Cycle II stages. Each cycle consists of four phases: planning, action, observation, and reflection. The research subjects were 33 seventh-grade students at MTs An-Nahdlah Makassar. Data collection techniques included observation, interviews, multiple-choice tests, and documentation. Research data were analyzed quantitatively to determine the improvement in student learning outcomes following the implementation of the Service Learning model. The results indicate that the Service Learning model successfully improved student learning outcomes. In the pre-cycle stage, the average score was 66.66, with a mastery rate of 30.30%. In Cycle I, the average score rose to 75.15 with a mastery rate of 54.54%, and in Cycle II, it increased to 89.09 with a mastery rate of 90.90%. Quantitatively, there was an increase in mastery of 24.24% and an average score increase of 8.49 from the pre-cycle to Cycle I, followed by an increase in mastery of 36.36% and an average score increase of 13.94 from Cycle I to Cycle II. Thus, the implementation of the Service Learning model improved student learning outcomes in Islamic Religious Education and met the established success indicators.

هدف این پژوهش توصیف اجرای مدل یادگیری خدمت‌محور و تحلیل بهبود نتایج یادگیری دانش‌آموزان در آموزش دینی اسلامی در مدرسه MTs An-Nahdlah Makassar است. این پژوهش با بهره‌گیری از روش پژوهش اقدام کلاسی (CAR) مبتنی بر مدل Kemmis و McTaggart، در سه مرحله پیش‌چرخه، چرخه اول و چرخه دوم انجام شده است. هر چرخه شامل چهار مرحله برنامه‌ریزی، اقدام، مشاهده و بازتاب است. جامعه پژوهش شامل ۳۳ دانش‌آموز پایه هفتم مدرسه MTs An-Nahdlah Makassar بود. روش‌های گردآوری داده شامل مشاهده، مصاحبه، آزمون چندگزینه‌ای و مستندسازی بوده است. داده‌های پژوهش به صورت کمی برای تعیین بهبود نتایج یادگیری دانش‌آموزان پس از اجرای مدل یادگیری خدمت‌محور تحلیل شدند. نتایج نشان داد که مدل یادگیری خدمت‌محور به طور موفقیت‌آمیزی نتایج یادگیری دانش‌آموزان را بهبود بخشیده است. در مرحله پیش‌چرخه، میانگین نمره ۶۶٫۶۶ با نرخ تسلط ۳۰٫۳۰٪ بود. در چرخه اول، میانگین نمره به ۷۵٫۱۵ با نرخ تسلط ۵۴٫۵۴٪ افزایش یافت و در چرخه دوم، به ۸۹٫۰۹ با نرخ تسلط ۹۰٫۹۰٪ رسید. به طور کمی، افزایش تسلط ۲۴٫۲۴٪ و افزایش میانگین نمره ۸٫۴۹ از مرحله پیش‌چرخه تا چرخه اول مشاهده شد و پس از آن، افزایش تسلط ۳۶٫۳۶٪ و افزایش میانگین نمره ۱۳٫۹۴ از چرخه اول تا چرخه دوم به دست آمد. بنابراین، اجرای مدل یادگیری خدمت‌محور نتایج یادگیری دانش‌آموزان در آموزش دینی اسلامی را بهبود بخشیده و شاخص‌های موفقیت تعیین‌شده را محقق ساخته است.

This study examines how educational supervision and educational evaluation can be integrated to improve the quality of Islamic educational institutions at the madrasah tsanawiyah (MTs) level in Samarinda. The problem addressed is that supervision and evaluation are often discussed and managed as separate routines, so supervision findings rarely serve as evidence for institutional quality decisions. The study aims to explain the relationship between the two, to formulate an integration model, and to identify supporting and inhibiting factors. It employed a qualitative library research design. Data were drawn from scientific articles published between 2021 and 2026, a government regulation on national education standards, and a local study conducted at an MTs in Samarinda, and were analyzed through data reduction, data display, and conclusion drawing with source triangulation. The results show that supervision supplies process evidence, while evaluation turns that evidence into quality decisions. Integration is best designed as a five-stage cycle: quality mapping, supervision planning, supervision implementation, evaluation of results and impacts, and follow-up coaching. An illustrative application shows that a small MTs can run this cycle through a quality team, a shared instrument, and a collaborative coaching approach. Leadership, quality culture, time management, and documentation of follow-up determine its success. The model is conceptual and requires empirical testing in further field research.

این مطالعه به بررسی چگونگی ادغام نظارت آموزشی و ارزیابی آموزشی به منظور ارتقای کیفیت مؤسسات آموزش اسلامی در سطح مدرسه متوسطه اول (مدرسه تسناویّه، MTs) در شهر ساماریندا می‌پردازد. مسئله مورد بررسی این است که نظارت و ارزیابی غالباً به عنوان فعالیت‌هایی جداگانه مورد بحث و مدیریت قرار می‌گیرند، به‌گونه‌ای که یافته‌های نظارت به ندرت به عنوان شواهدی برای تصمیم‌گیری‌های مرتبط با کیفیت مؤسسه مورد استفاده قرار می‌گیرند. هدف پژوهش، تبیین رابطه میان این دو، تدوین یک مدل ادغام و شناسایی عوامل تسهیل‌کننده و بازدارنده است. این پژوهش با رویکرد کیفی و روش مطالعه کتابخانه‌ای انجام شده است. داده‌ها از مقالات علمی منتشرشده بین سال‌های 2021 تا 2026، یک مقرره دولتی درباره استانداردهای ملی آموزش و یک مطالعه محلی انجام‌شده در یک مدرسه MTs در ساماریندا گردآوری و از طریق کاهش داده‌ها، نمایش داده‌ها و نتیجه‌گیری با استفاده از مثلث‌سازی منابع تحلیل شده‌اند. نتایج نشان می‌دهد که نظارت شواهد فرایندی را فراهم می‌کند، در حالی که ارزیابی این شواهد را به تصمیمات مرتبط با کیفیت تبدیل می‌کند. ادغام به بهترین نحو به صورت یک چرخه پنج‌مرحله‌ای طراحی می‌شود: نقشه‌برداری کیفیت، برنامه‌ریزی نظارت، اجرای نظارت، ارزیابی نتایج و پیامدها و پیگیری و هدایت بعدی. یک کاربرد نمونه نشان می‌دهد که یک مدرسه MTs کوچک می‌تواند این چرخه را از طریق یک تیم کیفیت، ابزار مشترک و رویکرد هدایت مشارکتی اجرا کند. رهبری، فرهنگ کیفیت، مدیریت زمان و مستندسازی پیگیری‌ها موفقیت این مدل را تعیین می‌کنند. این مدل مفهومی است و نیازمند آزمون تجربی در پژوهش‌های میدانی بعدی می‌باشد.

This study aims to analyze the implementation of the Blue Ocean Strategy in creating value innovation for Islamic education services at MTs Azzakiyyah, Bandung Regency. Employing a qualitative approach with a mini-study design, data were collected through interviews, observation, and documentation involving madrasah stakeholders. The data analysis applies the Blue Ocean Strategy framework utilizing the concepts of Value Innovation, Strategy Canvas, the Six Paths Framework, and the ERRC (Eliminate, Reduce, Raise, Create) grid to formulate a future value profile via the To-Be Strategy Canvas. The analytical focus is centered on identifying and reconstructing critical value factors to create service novelty. Furthermore, this analysis explores the potential shift from a mere program orientation toward value creation that integrates academic excellence, Islamic values, character building, technology, creativity, and parental partnerships. In this study, the concept of an "Islamic Student Experience-Based Madrasah" is positioned as a proposed value innovation to be confirmed through empirical field findings rather than as a predetermined conclusion. The findings are expected to provide strategic perspectives for developing Islamic education services that are adaptive to stakeholder needs, centered on meaningful student experiences, and firmly rooted in Islamic values and social well-being.

هدف این پژوهش تحلیل اجرای راهبرد اقیانوس آبی در خلق نوآوری ارزش برای خدمات آموزش اسلامی در مدرسه متوسطه اسلامی MTs Azzakiyyah شهرستان باندونگ است. این پژوهش با رویکرد کیفی و طراحی مطالعه کوچک انجام شده و داده‌ها از طریق مصاحبه، مشاهده و مستندسازی با مشارکت ذی‌نفعان مدرسه گردآوری شده‌اند. تحلیل داده‌ها با بهره‌گیری از چارچوب راهبرد اقیانوس آبی و مفاهیم نوآوری ارزش، بوم راهبرد، چارچوب شش مسیر و ماتریس ERRC (حذف، کاهش، افزایش، خلق) صورت گرفته تا نمایه ارزش آینده از طریق بوم راهبرد To-Be ترسیم شود. تمرکز تحلیلی بر شناسایی و بازسازی عوامل ارزش حیاتی به منظور خلق نوآوری در خدمات است. افزون بر این، این تحلیل به بررسی امکان گذار از رویکرد صرفاً برنامه‌محور به سوی خلق ارزش یکپارچه با برتری علمی، ارزش‌های اسلامی، پرورش شخصیت، فناوری، خلاقیت و مشارکت والدین می‌پردازد. در این پژوهش، مفهوم «مدرسه اسلامی مبتنی بر تجربه دانش‌آموز» به عنوان نوآوری ارزش پیشنهادی مطرح شده که صحت آن از طریق یافته‌های میدانی تجربی مورد تأیید قرار می‌گیرد و نه به عنوان نتیجه‌ای از پیش تعیین‌شده. انتظار می‌رود یافته‌ها دیدگاه‌های راهبردی برای توسعه خدمات آموزش اسلامی ارائه دهند که سازگار با نیازهای ذی‌نفعان، متمرکز بر تجارب معنادار دانش‌آموزان و ریشه‌دار در ارزش‌های اسلامی و بهزیستی اجتماعی باشد.

This study examines the implementation of collaborative supervision and its contribution to student well-being at MI Al Mubarok Uman Agung, Central Lampung Regency. A qualitative approach with a case study design was employed. The participants included the principal, three classroom teachers, and three students selected purposively. Data were collected through semi-structured interviews, participant observation, and documentation. Data credibility was established through source and technique triangulation and member checking, while data analysis followed the interactive model of Miles and Huberman. The findings indicate that collaborative supervision was implemented through three interconnected stages: participatory planning, non-interventionist classroom observation, and dialogic reflection and follow-up. This approach reduced teachers' anxiety, encouraged openness during reflection, and supported changes in classroom practices. Its contribution to student well-being was most evident in the loving dimension through warmer teacher-student relationships and in the being dimension through greater student participation in learning. However, its contribution to the having and health dimensions remained limited because these aspects were closely related to school facilities and health-related policies. The study demonstrates that collaborative supervision can contribute to a school environment that supports student well-being, particularly by strengthening teachers' professional and interpersonal practices.

این پژوهش به بررسی اجرای نظارت مشارکتی و نقش آن در بهزیستی دانش‌آموزان در مدرسه MI Al Mubarok Uman Agung، شهرستان لامپونگ مرکزی می‌پردازد. رویکرد کیفی با طرح مطالعه موردی به کار گرفته شده است. شرکت‌کنندگان شامل مدیر مدرسه، سه معلم کلاس و سه دانش‌آموز بودند که به صورت هدفمند انتخاب شدند. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته، مشاهده مشارکتی و اسناد جمع‌آوری گردید. اعتبار داده‌ها از طریق مثلث‌سازی منبع و روش و بررسی اعضا تأمین شد و تحلیل داده‌ها بر اساس مدل تعاملی Miles و Huberman انجام گرفت. یافته‌ها نشان می‌دهد که نظارت مشارکتی از طریق سه مرحله به هم پیوسته شامل برنامه‌ریزی مشارکتی، مشاهده کلاس بدون مداخله و بازتاب و پیگیری گفت‌وگومحور اجرا شده است. این رویکرد موجب کاهش اضطراب معلمان، تقویت شفافیت در بازتاب و حمایت از تغییرات در شیوه‌های تدریس شد. نقش آن در بهزیستی دانش‌آموزان عمدتاً در بعد محبت‌آمیز از طریق روابط گرم‌تر معلم و دانش‌آموز و در بعد بودن از طریق مشارکت بیشتر دانش‌آموزان در یادگیری مشهود بود. با این حال، نقش آن در ابعاد داشتن و سلامت محدود باقی ماند، زیرا این جنبه‌ها ارتباط نزدیکی با امکانات مدرسه و سیاست‌های مرتبط با سلامت داشتند. این پژوهش نشان می‌دهد که نظارت مشارکتی می‌تواند به محیط مدرسه‌ای که از بهزیستی دانش‌آموزان حمایت می‌کند، به ویژه از طریق تقویت شایستگی‌های حرفه‌ای و بین‌فردی معلمان، کمک نماید.

Uswatun Hasanah, 2026. Improving Students’ Elaboration Skills through the Guided Inquiry Learning Model in Natural and Social Sciences (IPAS) for Grade V Students at SD Negeri 151/VII Raden Anom 1. Thesis, Study Program of Madrasah Ibtidaiyah Teacher Education, Faculty of Tarbiyah and Teacher Training, State Islamic University of Sulthan Thaha Saifuddin Jambi. This research was motivated by the low level of students’ elaboration skills in IPAS learning. Students still experienced difficulties in developing ideas or thoughts, providing detailed explanations, relating concepts to everyday life, expressing opinions, and asking meaningful questions. This condition was identified through an initial observation of 15 fifth-grade students, which showed that their elaboration skills were still in the low category. This study aimed to describe the implementation of the guided inquiry learning model and to determine the improvement of students’ elaboration skills in IPAS learning in Grade V at SD Negeri 151/VII Raden Anom 1. The research employed Classroom Action Research (CAR) using the Kurt Lewin model, which was conducted in two cycles. Each cycle consisted of four stages: planning, implementation, observation, and reflection. Data were collected through observation and tests, while the data were analyzed quantitatively and descriptively. The research subjects consisted of 15 fifth-grade students at SD Negeri 151/VII Raden Anom 1. The results showed that the implementation of the guided inquiry learning model could improve students’ elaboration skills. In Cycle I, only 6 students or 40% achieved the minimum mastery criteria, indicating that the results had not yet met the success indicator. After improvements were made to the learning process in Cycle II, all 15 students achieved mastery, representing 100%, with an average score of 80. Teacher teaching activity also increased from 50% in Cycle I to 87% in Cycle II. Therefore, the implementation of the guided inquiry learning model can improve students’ elaboration skills in IPAS learning in Grade V at SD Negeri 151/VII Raden Anom 1.

اسواتون حسنح، ۲۰۲۶. افزایش مهارت‌های بسط دانش‌آموزان از طریق مدل یادگیری اکتشافی هدایت‌شده در علوم طبیعی و اجتماعی (IPAS) برای دانش‌آموزان پایه پنجم دبستان دولتی ۱۵۱/VII رادن انوم ۱. پایان‌نامه، برنامه مطالعاتی آموزش معلمان مدرسه ابتدایی اسلامی، دانشکده تربیت و آموزش معلم، دانشگاه اسلامی دولتی سلطان طه صفی‌الدین جامبی. این پژوهش با انگیزه سطح پایین مهارت‌های بسط دانش‌آموزان در یادگیری IPAS انجام شد. دانش‌آموزان همچنان در توسعه ایده‌ها یا افکار، ارائه توضیحات جزئی، ارتباط مفاهیم با زندگی روزمره، بیان نظرات و طرح پرسش‌های معنادار با دشواری مواجه بودند. این وضعیت از طریق مشاهده اولیه ۱۵ دانش‌آموز پایه پنجم شناسایی شد که نشان داد مهارت‌های بسط آن‌ها همچنان در دسته پایین قرار دارد. هدف این مطالعه توصیف اجرای مدل یادگیری اکتشافی هدایت‌شده و تعیین بهبود مهارت‌های بسط دانش‌آموزان در یادگیری IPAS در پایه پنجم دبستان دولتی ۱۵۱/VII رادن انوم ۱ بود. این پژوهش با استفاده از روش پژوهش اقدام کلاسی (CAR) مبتنی بر مدل Kurt Lewin در دو چرخه انجام شد. هر چرخه شامل چهار مرحله برنامه‌ریزی، اجرا، مشاهده و بازتاب بود. داده‌ها از طریق مشاهده و آزمون جمع‌آوری شد و داده‌ها به صورت کمی و توصیفی تحلیل گردید. شرکت‌کنندگان پژوهش شامل ۱۵ دانش‌آموز پایه پنجم دبستان دولتی ۱۵۱/VII رادن انوم ۱ بودند. نتایج نشان داد که اجرای مدل یادگیری اکتشافی هدایت‌شده می‌تواند مهارت‌های بسط دانش‌آموزان را بهبود بخشد. در چرخه اول، تنها ۶ دانش‌آموز یا ۴۰٪ به حداقل معیار تسلط دست یافتند که نشان می‌دهد نتایج هنوز به شاخص موفقیت نرسیده است. پس از بهبود فرآیند یادگیری در چرخه دوم، همه ۱۵ دانش‌آموز به تسلط دست یافتند که معادل ۱۰۰٪ با میانگین نمره ۸۰ بود. فعالیت تدریس معلم نیز از ۵۰٪ در چرخه اول به ۸۷٪ در چرخه دوم افزایش یافت. بنابراین، اجرای مدل یادگیری اکتشافی هدایت‌شده می‌تواند مهارت‌های بسط دانش‌آموزان را در یادگیری IPAS در پایه پنجم دبستان دولتی ۱۵۱/VII رادن انوم ۱ بهبود بخشد.

This study aims to provide an in depth description of the utilization of Learning Management Systems (LMS), such as Google Classroom, in post-pandemic Early Childhood Education (PAUD) learning, and to examine the functions, negotiations, and challenges encountered in the field. Employing a qualitative approach with a case study design at RA Al Muttaqien, data were collected through semi-structured interviews with the school principal, who also serves as an educator, and were supplemented by observation and institutional document analysis. Data analysis was conducted using an interactive model consisting of data reduction, data display, and conclusion drawing. The main findings indicate that the use of Google Classroom operates in a selective and adaptive manner, primarily functioning as a digital archive for evidence of home-based practical activities to address device memory limitations. In contrast, daily communication and assessment continue to rely on WhatsApp and the Digital Madrasah Report (Raport Digital Madrasah/RDM). This pattern emerged through fluid negotiation processes in navigating constraints related to limited storage quotas and varying levels of parents’ digital literacy readiness, which ranged from 60 to 90 percent. This research contributes to expanding theoretical understanding of the integration of the TPACK framework and school-family partnerships at the early childhood education level. The findings imply the need for sustainable institutional policies in managing digital infrastructure and more contextual guidelines for documenting learning processes. Further research is recommended to involve a broader range of subjects or to compare inclusive and non-inclusive institutions.

این پژوهش با هدف ارائهٔ توصیفی عمیق از بهره‌برداری از سامانه‌های مدیریت یادگیری (LMS) مانند Google Classroom در آموزش پیش‌دبستانی (PAUD) پس از همه‌گیری و بررسی کارکردها، مذاکرات و چالش‌های موجود در این زمینه انجام شده‌است. این مطالعه با رویکرد کیفی و طراحی مطالعه موردی در RA Al Muttaqien صورت گرفته و داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با مدیر مدرسه که همزمان نقش آموزگار را نیز ایفا می‌کند، جمع‌آوری و با مشاهده و تحلیل اسناد نهادی تکمیل شده‌است. تحلیل داده‌ها با استفاده از مدل تعاملی شامل کاهش داده، نمایش داده و نتیجه‌گیری انجام شده‌است. یافته‌های اصلی نشان می‌دهد که استفاده از Google Classroom به‌صورت گزینشی و انطباقی انجام می‌شود و عمدتاً به‌عنوان آرشیو دیجیتال برای مستندسازی شواهد فعالیت‌های عملی مبتنی بر خانه جهت رفع محدودیت حافظه دستگاه‌ها به کار می‌رود. در مقابل، ارتباطات روزانه و ارزیابی‌ها همچنان بر WhatsApp و گزارش دیجیتال مدرسه (Raport Digital Madrasah/RDM) متکی است. این الگو از طریق فرآیندهای مذاکره سیال در مواجهه با محدودیت‌های مربوط به سهمیه ذخیره‌سازی و سطوح مختلف آمادگی سواد دیجیتال والدین که بین ۶۰ تا ۹۰ درصد متغیر بود، شکل گرفته‌است. این پژوهش به گسترش فهم نظری از ادغام چارچوب TPACK و مشارکت مدرسه و خانواده در سطح آموزش پیش‌دبستانی کمک می‌کند. یافته‌ها بر ضرورت سیاست‌های نهادی پایدار در مدیریت زیرساخت دیجیتال و دستورالعمل‌های زمینه‌ای‌تر برای مستندسازی فرآیندهای یادگیری دلالت دارد. انجام پژوهش‌های بیشتر با مشارکت دامنه وسیع‌تری از آزمودنی‌ها یا مقایسه مؤسسات فراگیر و غیر فراگیر توصیه می‌شود.

Although school-community partnerships are crucial, the formalistic nature of community participation and power imbalances among actors often hinder quality management in religious-based schools. This study aims to analyze and describe in depth the patterns of involvement and the dynamics of synergy in the tripartite partnership (madrasah, committee, and community) in the quality management of educational services at Nurul Jadid Senior High School. This descriptive qualitative research, designed as a case study, collects data through in-depth interviews with key informants, limited participatory observation, and document analysis, then analyses it using the interactive model of Miles, Huberman, and Saldana. The research results show that the tripartite partnership at Nurul Jadid Senior High School transforms administrative functions into humanistic relations, grounded in the pesantren's social capital, through open madrasah management, the committee's role as a substantive dialogic partner, and participatory supervision by the community and alums outside the school environment. This synergy has created a sustainable, community-based quality assurance model in which meeting national education standards aligns with religious culture and stakeholder satisfaction.

اگرچه شراکت مدرسه و جامعه اهمیت زیادی دارد، اما ماهیت صوری مشارکت جامعه و عدم توازن قدرت میان بازیگران اغلب مانع مدیریت کیفیت در مدارس مبتنی بر مذهب می‌شود. هدف این پژوهش تحلیل و توصیف عمیق الگوهای مشارکت و پویایی هم‌افزایی در شراکت سه‌جانبه (مدرسه، کمیته و جامعه) در مدیریت کیفیت خدمات آموزشی در دبیرستان نورالجدید است. این پژوهش کیفی توصیفی که به صورت مطالعه موردی طراحی شده است، داده‌ها را از طریق مصاحبه‌های عمیق با مطلعان کلیدی، مشاهده مشارکتی محدود و تحلیل اسناد گردآوری کرده و سپس با استفاده از مدل تعاملی Miles، Huberman و Saldana تحلیل می‌کند. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که شراکت سه‌جانبه در دبیرستان نورالجدید، کارکردهای اداری را به روابط انسانی مبتنی بر سرمایه اجتماعی مدرسه علمیه تبدیل می‌کند؛ این امر از طریق مدیریت باز مدرسه، نقش کمیته به عنوان شریک دیالوژیک محتوایی و نظارت مشارکتی جامعه و فارغ‌التحصیلان خارج از محیط مدرسه تحقق یافته است. این هم‌افزایی، مدل تضمین کیفیت پایدار مبتنی بر جامعه را ایجاد کرده است که در آن تحقق استانداردهای ملی آموزش با فرهنگ دینی و رضایت ذینفعان همسو می‌شود.

This study describes students' learning interest in the subject of Fiqh, the types of media used by teachers in teaching Fiqh, and the strategies used by teachers to increase students' learning interest in Fiqh at Madrasah Aliyah Ma'arif NU Kalonding, Mamuju Regency. This research is a descriptive qualitative study using phenomenological and pedagogical approaches. Data were collected through observation, interviews, and documentation. The research instruments were an observation guide, an interview guide, and documentation, while the data analysis consisted of data reduction, data display, and conclusion drawing or verification. Data validity was ensured through data triangulation. The results show that students' learning interest in Fiqh at Madrasah Aliyah Ma'arif NU Kalonding, Mamuju Regency is still relatively low. The Fiqh teachers attempt to increase it by applying various learning strategies, including the use of visual and audiovisual media such as pictures, PowerPoint presentations, and instructional videos, as well as a variety of learning methods such as group discussions, presentations, and ice breakers during the learning process. The use of varied media and learning strategies has proven effective in improving students' attention, enthusiasm, focus, and understanding of the Fiqh material.

این پژوهش به توصیف علاقه‌مندی دانش‌آموزان به یادگیری درس فقه، انواع رسانه‌های مورد استفاده معلمان در آموزش فقه، و استراتژی‌های به‌کاررفته توسط معلمان برای افزایش علاقه‌مندی دانش‌آموزان به یادگیری فقه در مدرسه متوسطه معارف نو کالوندینگ، شهرستان ماموجو می‌پردازد. این پژوهش، مطالعه‌ای کیفی توصیفی با رویکردهای پدیدارشناختی و تربیتی است. داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه و اسناد جمع‌آوری شده‌اند. ابزارهای پژوهش شامل راهنمای مشاهده، راهنمای مصاحبه و اسناد بوده و تحلیل داده‌ها شامل کاهش داده، نمایش داده و نتیجه‌گیری یا تأیید نتایج است. روایی داده‌ها از طریق مثلث‌سازی داده‌ها تضمین شده است. نتایج نشان می‌دهد علاقه‌مندی دانش‌آموزان به یادگیری فقه در مدرسه متوسطه معارف نو کالوندینگ، شهرستان ماموجو همچنان نسبتاً پایین است. معلمان فقه تلاش می‌کنند با به‌کارگیری استراتژی‌های مختلف آموزشی، از جمله استفاده از رسانه‌های بصری و شنیداری‌ـ‌بصری مانند تصاویر، ارائه‌های پاورپوینت و ویدئوهای آموزشی و همچنین تنوع‌بخشی به روش‌های یادگیری مانند بحث‌های گروهی، ارائه‌ها و یخ‌شکن‌ها در فرایند آموزش، این علاقه‌مندی را افزایش دهند. استفاده از رسانه‌ها و استراتژی‌های متنوع آموزشی در بهبود توجه، اشتیاق، تمرکز و درک دانش‌آموزان نسبت به محتوای درس فقه مؤثر بوده است.

This study aims to analyze the relationships of visionary leadership, emotional intelligence, and self-efficacy with teachers’ work discipline in private Islamic elementary schools in Pagedangan District. The study employed a quantitative approach using a survey method and an associative research design. The sample consisted of 100 respondents selected through stratified random sampling. Data were collected using questionnaires and analyzed through descriptive and inferential statistics with the assistance of SPSS software. Hypothesis testing employed Pearson correlation to examine the relationship between each independent variable and work discipline, as well as multiple correlation to assess their simultaneous relationship. The results showed that visionary leadership had a very weak, positive, and statistically insignificant relationship with work discipline, with a correlation coefficient of 0.053 and a significance value of 0.601. Emotional intelligence demonstrated a positive and significant relationship with work discipline, with a correlation coefficient of 0.242 and a significance value of 0.015. Self-efficacy also had a positive and significant relationship with work discipline, with a correlation coefficient of 0.348 and a significance value of 0.000. Simultaneously, visionary leadership, emotional intelligence, and self-efficacy had a positive and significant relationship with work discipline, with a multiple correlation coefficient of 0.381, a significance value of 0.002, and a coefficient of determination of 0.145. These findings indicate that the three variables were jointly associated with 14.5% of the variation in teachers’ work discipline, while the remaining 85.5% was associated with other factors outside the research model. In conclusion, emotional intelligence and self-efficacy had positive and significant partial relationships with teachers’ work discipline, whereas visionary leadership did not demonstrate a statistically significant partial relationship. These findings are expected to inform efforts to improve teachers’ work discipline through the development of emotional intelligence, self-efficacy, and effective educational management

هدف این پژوهش تحلیل روابط رهبری آینده‌نگر، هوش هیجانی و خودکارآمدی با انضباط کاری معلمان در مدارس ابتدایی اسلامی غیردولتی منطقه پاگدانگان است. این پژوهش با رویکرد کمی و با استفاده از روش پیمایشی و طرح پژوهش همبستگی انجام شده است. نمونه شامل ۱۰۰ نفر از پاسخ‌دهندگان بود که با روش نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌ای انتخاب شدند. داده‌ها از طریق پرسشنامه جمع‌آوری و با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی و با کمک نرم‌افزار SPSS تحلیل شدند. برای آزمون فرضیه‌ها از همبستگی پیرسون جهت بررسی رابطه هر متغیر مستقل با انضباط کاری و از همبستگی چندگانه برای ارزیابی رابطه همزمان آن‌ها استفاده شد. نتایج نشان داد که رهبری آینده‌نگر با ضریب همبستگی ۰.۰۵۳ و مقدار معناداری ۰.۶۰۱، رابطه‌ای بسیار ضعیف، مثبت و از نظر آماری غیرمعنادار با انضباط کاری دارد. هوش هیجانی با ضریب همبستگی ۰.۲۴۲ و مقدار معناداری ۰.۰۱۵، رابطه‌ای مثبت و معنادار با انضباط کاری نشان داد. خودکارآمدی نیز با ضریب همبستگی ۰.۳۴۸ و مقدار معناداری ۰.۰۰۰، رابطه‌ای مثبت و معنادار با انضباط کاری داشت. به طور همزمان، رهبری آینده‌نگر، هوش هیجانی و خودکارآمدی با ضریب همبستگی چندگانه ۰.۳۸۱، مقدار معناداری ۰.۰۰۲ و ضریب تعیین ۰.۱۴۵، رابطه‌ای مثبت و معنادار با انضباط کاری داشتند. این یافته‌ها نشان می‌دهد که سه متغیر مذکور به طور مشترک با ۱۴.۵٪ از تغییرات انضباط کاری معلمان مرتبط بودند و ۸۵.۵٪ باقی‌مانده به عوامل دیگری خارج از مدل پژوهش مربوط می‌شود. در نتیجه، هوش هیجانی و خودکارآمدی دارای روابط جزئی مثبت و معنادار با انضباط کاری معلمان بودند، در حالی که رهبری آینده‌نگر رابطه جزئی معناداری از نظر آماری نشان نداد. انتظار می‌رود این یافته‌ها در جهت بهبود انضباط کاری معلمان از طریق توسعه هوش هیجانی، خودکارآمدی و مدیریت آموزشی مؤثر مورد استفاده قرار گیرد.

IPAS learning in elementary schools needs to be implemented using methods and media that can increase students’ active participation and provide direct learning experiences. This study aimed to describe the application of experimental methods through interactive Smart Board media to improve IPAS learning among fifth-grade students at SD Islam Raudlatul Mubtadiin on the topic of human body organs. This study employed Classroom Action Research (CAR), which was conducted in two cycles, with each cycle consisting of planning, action, observation, and reflection stages. Data were collected through observation and tests. The results showed that the application of experimental methods through interactive Smart Board media improved students’ participation and learning process. Students became more active in observing, conducting experiments, discussing, and presenting their observations. The test results showed an average student score of 74.63, with the highest score of 85. Based on these results, it can be concluded that the application of experimental methods through interactive Smart Board media can improve IPAS learning among fifth-grade students at SD Islam Raudlatul Mubtadiin.

یادگیری علوم تجربی و اجتماعی (IPAS) در مدارس ابتدایی نیازمند به‌کارگیری روش‌ها و رسانه‌هایی است که بتواند مشارکت فعال دانش‌آموزان را افزایش داده و تجارب یادگیری مستقیم را فراهم آورد. هدف این پژوهش توصیف کاربرد روش آزمایشی از طریق رسانه تخته‌هوشمند تعاملی برای بهبود یادگیری IPAS در میان دانش‌آموزان پایه پنجم دبستان اسلام رَوضَةُ‌المُبتَدِئین در موضوع اندام‌های بدن انسان بود. این پژوهش با استفاده از روش پژوهش اقدام‌کلاسی (CAR) در دو چرخه انجام شد که هر چرخه شامل مراحل برنامه‌ریزی، اقدام، مشاهده و تأمل بود. داده‌ها از طریق مشاهده و آزمون جمع‌آوری شدند. نتایج نشان داد که کاربرد روش آزمایشی از طریق رسانه تخته‌هوشمند تعاملی موجب بهبود مشارکت و فرایند یادگیری دانش‌آموزان شد. دانش‌آموزان در مشاهده، انجام آزمایش، بحث و ارائه مشاهدات خود فعال‌تر شدند. نتایج آزمون میانگین نمره دانش‌آموزان را ۷۴٫۶۳ و بالاترین نمره را ۸۵ نشان داد. بر اساس این نتایج می‌توان نتیجه گرفت که کاربرد روش آزمایشی از طریق رسانه تخته‌هوشمند تعاملی می‌تواند یادگیری IPAS را در میان دانش‌آموزان پایه پنجم دبستان اسلام رَوضَةُ‌المُبتَدِئین بهبود بخشد.

This study aims to examine and compare the curriculum structures and content across four types of educational institutions: Public Elementary Schools (SD), Integrated Islamic Elementary Schools (SDIT), Islamic Elementary Schools (MI), and Islamic Junior High Schools (MTs). The study is motivated by the distinct educational objectives, subject matter, instructional time allocations, and unique characteristics associated with each institution. A literature review method was employed, gathering information from relevant books, scholarly journal articles, and official government documents. Data were analyzed using a descriptive-comparative technique to elucidate curriculum similarities and differences regarding subject structures, content, time allocation, and institutional characteristics. The findings indicate that SDs emphasize the development of foundational skills and general knowledge; SDITs integrate the national curriculum with a strong emphasis on Islamic values; and MIs combine general subjects with specialized Islamic religious instruction. Meanwhile, MTs provide lower secondary education featuring a blend of general and religious subjects tailored to the developmental stage of the students. These curricular variations are shaped by educational goals, government policies, institutional identities, and student needs. This study is expected to enhance understanding of the curriculum characteristics across various educational institutions in Indonesia.

هدف این مطالعه بررسی و مقایسه ساختار و محتوای برنامه‌های درسی در چهار نوع نهاد آموزشی شامل دبستان‌های دولتی (SD)، دبستان‌های اسلامی تلفیقی (SDIT)، مدارس ابتدایی اسلامی (MI) و مدارس راهنمایی اسلامی (MTs) است. انگیزه این پژوهش ناشی از اهداف آموزشی متفاوت، موضوعات درسی، تخصیص زمان آموزشی و ویژگی‌های منحصربه‌فرد هر یک از این نهادها است. روش مطالعه مروری به‌کار گرفته شد و اطلاعات از کتاب‌های مرتبط، مقالات علمی و اسناد رسمی دولتی گردآوری گردید. داده‌ها با استفاده از تکنیک توصیفی-مقایسه‌ای تحلیل شدند تا شباهت‌ها و تفاوت‌های برنامه‌های درسی از نظر ساختار دروس، محتوا، تخصیص زمان و ویژگی‌های نهادی تبیین شود. یافته‌ها نشان می‌دهد که دبستان‌های دولتی بر توسعه مهارت‌های پایه و دانش عمومی تأکید دارند؛ دبستان‌های اسلامی تلفیقی برنامه درسی ملی را با تأکید قوی بر ارزش‌های اسلامی ادغام می‌کنند؛ و مدارس ابتدایی اسلامی ترکیبی از دروس عمومی و آموزش تخصصی دینی اسلامی ارائه می‌دهند. در عین حال، مدارس راهنمایی اسلامی آموزش متوسطه اول را با ترکیبی از دروس عمومی و دینی متناسب با مرحله رشدی دانش‌آموزان فراهم می‌کنند. این تفاوت‌های برنامه درسی تحت تأثیر اهداف آموزشی، سیاست‌های دولتی، هویت‌های نهادی و نیازهای دانش‌آموزان شکل می‌گیرد. انتظار می‌رود این مطالعه به درک بهتر ویژگی‌های برنامه درسی در نهادهای مختلف آموزشی در اندونزی کمک کند.

Education financing planning is a strategic aspect in madrasah management that plays an important role in ensuring accountability in financial management. This study aims to analyze the planning of education financing in MTsN 10 Tasikmalaya, identify the suitability of fund allocation with the needs of madrasas, and examine the accountability mechanisms applied. This study uses a qualitative approach with a descriptive method. Data was obtained through interviews with deputy heads of madrasas, treasurers, and related parties, and through the distribution of questionnaires to educators and education staff, and supported by documentation data in the form of RKAM and financial statements. The results of the study show that financing planning at MTsN 10 Tasikmalaya has been carried out in an accountable manner with an average of 93% in the very good category. Thus, financing planning at MTsN 10 Tasikmalaya is not only administrative, but also strategic in supporting the achievement of Islamic education goals.

برنامه‌ریزی تأمین مالی آموزش، جنبه‌ای راهبردی در مدیریت مدارس اسلامی است که نقش مهمی در تضمین پاسخگویی در مدیریت مالی ایفا می‌کند. هدف این پژوهش، تحلیل برنامه‌ریزی تأمین مالی آموزش در مدرسه متوسطه دولتی شماره ۱۰ تاسیک‌مالایا، شناسایی میزان انطباق تخصیص منابع مالی با نیازهای مدرسه و بررسی سازوکارهای پاسخگویی اجراشده است. این پژوهش با رویکرد کیفی و روش توصیفی انجام شده است. داده‌ها از طریق مصاحبه با معاونان مدرسه، خزانه‌داران و سایر افراد مرتبط، همچنین توزیع پرسشنامه میان معلمان و کارکنان آموزشی و با پشتیبانی داده‌های اسنادی شامل RKAM و صورت‌های مالی گردآوری شده‌اند. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که برنامه‌ریزی تأمین مالی در مدرسه متوسطه دولتی شماره ۱۰ تاسیک‌مالایا به‌صورت پاسخگو و با میانگین ۹۳٪ در دسته بسیار خوب انجام شده است. بنابراین، برنامه‌ریزی تأمین مالی در این مدرسه نه‌تنها جنبه اداری دارد، بلکه به‌صورت راهبردی نیز در تحقق اهداف آموزش اسلامی نقش‌آفرینی می‌کند.

This study aims to explore the principal's efforts in fostering organizational culture at MTs Darunnajah Jakarta, particularly in creating an educational climate that supports character development, discipline, and quality of learning. This study uses a qualitative approach with a case study type. Data were collected through in-depth interviews with the principal, teachers, administrative staff, and students, participant observation of madrasah activities, and documentation analysis. The data obtained were analyzed using the Miles and Huberman model which includes data reduction, data presentation, and conclusion drawing. The results show that organizational culture at MTs Darunnajah Jakarta is characterized by the existence of behavioral rules, norms, and dominant values that emphasize respect, politeness, discipline, and kinship. The principal plays a central role in fostering this culture through structural strategies, such as religious programs and routine activities, as well as non-structural strategies such as role models, moral development, and democratic communication. Supporting factors for fostering organizational culture include parental involvement, teacher loyalty, and the existence of character-building programs, while inhibiting factors include limited resources and the inactivity of some teachers and students. These findings emphasize the importance of visionary, transformational, and participatory leadership in building a productive and competitive organizational culture in madrasas.

هدف این پژوهش بررسی تلاش‌های مدیر مدرسه در تقویت فرهنگ سازمانی در مدرسه MTs Darunnajah جاکارتا، به‌ویژه در ایجاد فضای آموزشی که از پرورش شخصیت، انضباط و کیفیت یادگیری حمایت می‌کند، می‌باشد. این پژوهش با رویکرد کیفی و به روش مطالعه موردی انجام شده است. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های عمیق با مدیر مدرسه، معلمان، کارکنان اداری و دانش‌آموزان، مشاهده مشارکتی فعالیت‌های مدرسه و تحلیل اسناد گردآوری شده‌اند. داده‌های به‌دست‌آمده با استفاده از مدل Miles و Huberman شامل کاهش داده، ارائه داده و نتیجه‌گیری تحلیل شدند. نتایج نشان می‌دهد که فرهنگ سازمانی در مدرسه MTs Darunnajah جاکارتا با وجود قواعد رفتاری، هنجارها و ارزش‌های غالب که بر احترام، ادب، انضباط و خویشاوندی تأکید دارند، مشخص می‌شود. مدیر مدرسه نقش محوری در تقویت این فرهنگ از طریق راهبردهای ساختاری مانند برنامه‌های مذهبی و فعالیت‌های روتین و همچنین راهبردهای غیرساختاری مانند الگو بودن، پرورش اخلاقی و ارتباط دموکراتیک ایفا می‌کند. عوامل حمایت‌کننده در تقویت فرهنگ سازمانی شامل مشارکت والدین، وفاداری معلمان و وجود برنامه‌های پرورش شخصیت است و عوامل بازدارنده شامل محدودیت منابع و غیرفعال بودن برخی معلمان و دانش‌آموزان می‌باشد. این یافته‌ها بر اهمیت رهبری آینده‌نگر، تحول‌آفرین و مشارکتی در ساخت فرهنگ سازمانی مولد و رقابتی در مدارس تأکید می‌کند.

This study aims to describe about the transformation of Islamic organizational culture in madrasah as a strategic effort to develop a quality-oriented learning environment. Using a literature review approach, that examine the role of spirituality, leadership, and management innovation in enhancing educational quality within Islamic institutions. The results reveal that Islamic organizational culture anchored in values such as sincerity (ikhlas), trustworthiness (amanah), and collective responsibility serves as a moral and managerial foundation for creating effective and sustainable educational systems. Furthermore, spiritual leadership emerges as a key driver in strengthening teachers' professional commitment and fostering continuous quality improvement. Madrasah that successfully integrate Islamic values into their management practices demonstrate higher levels of teacher satisfaction, student engagement, and institutional effectiveness. However, challenges remain in bridging the gap between ideal Islamic values and real-world administrative practices, particularly in resource-limited institutions. The study concludes that the transformation of Islamic organizational culture must be positioned as a central agenda in the quality development of madrasah. By harmonizing spiritual values with modern quality management principles, Islamic educational institutions can not only improve academic performance but also cultivate ethical and holistic human resources

این مطالعه با هدف توصیف تحول فرهنگ سازمانی اسلامی در مدارس به‌عنوان تلاشی راهبردی برای توسعه محیط یادگیری مبتنی بر کیفیت انجام شده است. این پژوهش با رویکرد مروری بر ادبیات، نقش معنویت، رهبری و نوآوری مدیریتی را در ارتقای کیفیت آموزشی در نهادهای اسلامی بررسی می‌کند. نتایج نشان می‌دهد که فرهنگ سازمانی اسلامی مبتنی بر ارزش‌هایی چون اخلاص، امانت‌داری و مسئولیت‌پذیری جمعی، به‌عنوان زیربنای اخلاقی و مدیریتی برای ایجاد نظام‌های آموزشی اثربخش و پایدار عمل می‌کند. افزون بر این، رهبری معنوی به‌عنوان عامل کلیدی در تقویت تعهد حرفه‌ای معلمان و ارتقای مستمر کیفیت مطرح می‌شود. مدارسی که موفق به ادغام ارزش‌های اسلامی در شیوه‌های مدیریتی خود شده‌اند، سطوح بالاتری از رضایت معلمان، مشارکت دانش‌آموزان و اثربخشی نهادی را نشان می‌دهند. با این حال، چالش‌هایی در پر کردن فاصله میان ارزش‌های ایده‌آل اسلامی و رویه‌های اداری واقعی، به‌ویژه در نهادهای دارای منابع محدود، وجود دارد. این مطالعه نتیجه می‌گیرد که تحول فرهنگ سازمانی اسلامی باید به‌عنوان دستور کار مرکزی در توسعه کیفیت مدارس قرار گیرد. با همسوسازی ارزش‌های معنوی با اصول مدیریت کیفیت نوین، نهادهای آموزشی اسلامی نه‌تنها می‌توانند عملکرد تحصیلی را بهبود بخشند بلکه منابع انسانی اخلاق‌مدار و جامع‌نگر نیز پرورش دهند.

The main objective of this study is to analyse the effectiveness of supervision techniques in Islamic educational institutions as a quality assurance mechanism at MA Roudlotul Muta'alimin Cluring Banyuwangi. This research employs a qualitative approach with a case study design to understand the supervision techniques at MA Roudlotul Muta'alimin Cluring Banyuwangi as a quality assurance mechanism. Primary data were obtained through in-depth interviews with the principal, teachers, the school committee, and students, while secondary data were drawn from school documents and reports. Data were collected through semi-structured interviews, participatory observations, and document studies. Data analysis was conducted thematically through coding, categorisation, and interpretation based on administrative and social aspects. Validity was maintained through triangulation and member checking, resulting in a holistic understanding and practical recommendations for quality assurance in Islamic education.The study at MA Roudlotul Muta'alimin Cluring Banyuwangi shows that supervision techniques play a strategic role in assuring the quality of Islamic education. The implementation of structured supervision improves the quality of learning, with teachers planning material more systematically and adjusting instructional methods to students' needs, thereby enhancing students' understanding and participation. Participatory supervision involving teachers, students, and the school committee strengthens the academic culture, encourages teacher motivation, increases creativity in teaching methods, and fosters student discipline and responsibility. The integration of administrative and social aspects produces a holistic and adaptive supervision mechanism, enabling objective performance evaluation, effective communication with parents, and relevant instructional strategies. The findings affirm that supervision functions as an instrument for teacher professional development, improvement of instructional quality, and the establishment of a sustainable academic culture

هدف اصلی این پژوهش، تحلیل اثربخشی تکنیک‌های نظارت در نهادهای آموزشی اسلامی به‌عنوان سازوکار تضمین کیفیت در دبیرستان اسلامی MA Roudlotul Muta'alimin Cluring Banyuwangi است. این پژوهش با رویکرد کیفی و با طراحی مطالعه موردی به بررسی تکنیک‌های نظارت در MA Roudlotul Muta'alimin Cluring Banyuwangi به‌عنوان سازوکار تضمین کیفیت می‌پردازد. داده‌های اولیه از طریق مصاحبه‌های عمیق با مدیر، معلمان، کمیته مدرسه و دانش‌آموزان گردآوری شده است و داده‌های ثانویه از اسناد و گزارش‌های مدرسه استخراج گردیده است. جمع‌آوری داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته، مشاهدات مشارکتی و مطالعات اسنادی انجام شده است. تحلیل داده‌ها به‌صورت تماتیک از طریق کدگذاری، دسته‌بندی و تفسیر بر اساس جنبه‌های اداری و اجتماعی صورت گرفته است. روایی پژوهش از طریق مثلث‌سازی و بررسی اعضا حفظ شده است که منجر به درک جامع و ارائه توصیه‌های عملی برای تضمین کیفیت در آموزش اسلامی گردیده است. یافته‌های پژوهش در MA Roudlotul Muta'alimin Cluring Banyuwangi نشان می‌دهد که تکنیک‌های نظارت نقش راهبردی در تضمین کیفیت آموزش اسلامی ایفا می‌کنند. اجرای نظارت ساختاریافته موجب ارتقای کیفیت یادگیری شده است، به‌گونه‌ای که معلمان برنامه‌ریزی مطالب را به‌صورت نظام‌مندتر انجام داده و روش‌های تدریس را با نیازهای دانش‌آموزان تطبیق می‌دهند و در نتیجه، فهم و مشارکت دانش‌آموزان افزایش می‌یابد. نظارت مشارکتی با درگیر کردن معلمان، دانش‌آموزان و کمیته مدرسه، فرهنگ علمی را تقویت کرده، انگیزه معلمان را افزایش داده، خلاقیت در روش‌های تدریس را ارتقا بخشیده و انضباط و مسئولیت‌پذیری دانش‌آموزان را تقویت می‌کند. ادغام جنبه‌های اداری و اجتماعی، سازوکار نظارتی جامع و سازگاری را ایجاد می‌کند که امکان ارزیابی عینی عملکرد، ارتباط مؤثر با والدین و راهبردهای آموزشی مرتبط را فراهم می‌سازد. یافته‌ها تأیید می‌کند که نظارت به‌عنوان ابزاری برای توسعه حرفه‌ای معلمان، بهبود کیفیت تدریس و استقرار فرهنگ علمی پایدار عمل می‌کند.

This study examines how Islamic madrasah curricula are often administratively replicated without embedding Islamic values or local wisdom. Using an explanatory sequential mixed-methods design, we surveyed 64 teachers and curriculum coordinators, then conducted 12 in-depth interviews. Quantitative analyses (descriptive statistics, Pearson correlation, simple regression) revealed that 78% of documents received only superficial identity changes and only 27% of teachers participated actively. Teacher engagement correlated strongly with document originality (r = 0.62; p < 0.01), while supervisory effectiveness explained 28% of quality variation. Qualitative themes highlight teachers' technical unpreparedness, viewing curriculum as an administrative burden, and a need for on-site case-based coaching. We propose a participatory mentoring model combining on-site training and document review to boost teachers' technical capacity and foster authentic, reflective, context-relevant curricula. Recommendations focus on sustained supervisory policy and co-design of curricula by teachers and supervisors.

این پژوهش بررسی می‌کند که چگونه برنامه‌های درسی مدارس اسلامی (مدارس دینی) اغلب به‌صورت اداری تکرار می‌شوند، بدون آنکه ارزش‌های اسلامی یا خرد بومی در آن‌ها نهادینه شود. با استفاده از طرح پژوهش آمیختهٔ تبیینی متوالی، ابتدا از ۶۴ معلم و هماهنگ‌کنندهٔ برنامهٔ درسی نظرسنجی شد و سپس ۱۲ مصاحبهٔ عمیق انجام گرفت. تحلیل‌های کمی (آمار توصیفی، همبستگی پیرسون، رگرسیون ساده) نشان داد که ۷۸٪ اسناد تنها تغییرات ظاهری در هویت دریافت کرده‌اند و تنها ۲۷٪ معلمان به‌طور فعال مشارکت داشته‌اند. مشارکت معلمان با اصالت اسناد همبستگی قوی داشت (r = 0.62؛ p < 0.01)، در حالی که اثربخشی نظارت ۲۸٪ از تغییرات کیفیت را تبیین کرد. مضامین کیفی به ناآمادگی فنی معلمان، تلقی برنامهٔ درسی به‌عنوان یک بار اداری و نیاز به آموزش موردی در محل اشاره دارند. ما یک الگوی راهنمایی مشارکتی را پیشنهاد می‌کنیم که آموزش حضوری و بازبینی اسناد را ترکیب می‌کند تا ظرفیت فنی معلمان افزایش یافته و برنامه‌های درسی اصیل، تأملی و متناسب با زمینه ایجاد شود. توصیه‌ها بر سیاست نظارتی پایدار و طراحی مشترک برنامهٔ درسی توسط معلمان و ناظران تأکید دارد.

The main objective of this study is to analyse the implications of teacher performance evaluation for students' learning achievement at MTs Al-Amiriyyah Darussalam, with an emphasis on the relationship between teachers' pedagogical, professional, and managerial competences and their impact on students' motivation and learning outcomes. This research employs a qualitative approach with a case study design to understand the implications of teacher performance evaluation for students' academic achievement at MTs Al-Amiriyyah Darussalam. The research site and informants were selected purposively, involving teachers, the principal, and students. Data were collected through in-depth interviews, participatory observations, documentation of learning outcomes, and analysis of teacher performance evaluation documents. The data were analysed thematically with data triangulation to ensure credibility. This approach enables a holistic understanding of how teachers' pedagogical, professional, and managerial competences influence students' motivation, engagement, and academic achievement, while taking into account research ethics and data confidentiality.

هدف اصلی این پژوهش تحلیل پیامدهای ارزیابی عملکرد معلمان بر پیشرفت تحصیلی دانش‌آموزان در مدرسه MTs Al-Amiriyyah Darussalam با تأکید بر رابطه میان شایستگی‌های آموزشی، حرفه‌ای و مدیریتی معلمان و تأثیر آن‌ها بر انگیزش و نتایج یادگیری دانش‌آموزان است. این پژوهش با رویکرد کیفی و با استفاده از طرح مطالعه موردی به منظور درک پیامدهای ارزیابی عملکرد معلمان بر پیشرفت تحصیلی دانش‌آموزان در مدرسه MTs Al-Amiriyyah Darussalam انجام شده است. محل پژوهش و افراد مطلع به صورت هدفمند انتخاب شدند و شامل معلمان، مدیر مدرسه و دانش‌آموزان بودند. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های عمیق، مشاهدات مشارکتی، مستندسازی نتایج یادگیری و تحلیل اسناد ارزیابی عملکرد معلمان گردآوری شدند. داده‌ها به صورت موضوعی و با استفاده از مثلث‌سازی داده‌ها به منظور اطمینان از اعتبار تحلیل شدند. این رویکرد امکان درک جامع از چگونگی تأثیر شایستگی‌های آموزشی، حرفه‌ای و مدیریتی معلمان بر انگیزش، مشارکت و پیشرفت تحصیلی دانش‌آموزان را فراهم می‌کند و در عین حال اصول اخلاق پژوهش و محرمانگی داده‌ها را مد نظر قرار می‌دهد.

The improvement of literacy and numeracy quality is a major challenge in primary education in Indonesia, including in madrasah ibtidaiyah. Various international reports such as the Programme for International Student Assessment (PISA) and the National Assessment (AN) show the low achievement of Indonesian students in reading, mathematics, and science. This condition is worsened by the dense madrasah curriculum, limited facilities and infrastructure, and the dominance of traditional teacher-centered learning methods. This study aims to analyze innovative learning strategies relevant to improving literacy and numeracy skills among madrasah ibtidaiyah students while maintaining Islamic identity. The method used is library research with a descriptive-analytical approach through a review of academic literature, educational policies, and student achievement data. The study results indicate that strategies such as Project-Based Learning, digital technology integration, and context-based approaches linked to everyday life and religious values are effective in developing students' critical, creative, collaborative, and communicative thinking skills. The implementation of these strategies not only increases learning motivation but also makes literacy and numeracy more applicable and meaningful as life skills aligned with the teachings of the Qur'an and Hadith. Thus, innovative learning strategies have the potential to become an important instrument in improving the quality of Islamic primary education in Indonesia while shaping a generation that is intelligent, critical, creative, and of noble character."

ارتقای کیفیت سواد خواندن و مهارت‌های عددی یکی از چالش‌های اساسی آموزش ابتدایی در اندونزی، از جمله در مدارس ابتدایی اسلامی (مدرسه ابتدایی/مدرسه ابتدایی اسلامی)، به‌شمار می‌رود. گزارش‌های بین‌المللی مختلفی مانند برنامه ارزیابی بین‌المللی دانش‌آموزان (PISA) و ارزیابی ملی (AN) نشان‌دهنده دستاورد پایین دانش‌آموزان اندونزیایی در حوزه‌های خواندن، ریاضیات و علوم است. این وضعیت با تراکم برنامه درسی مدارس ابتدایی اسلامی، محدودیت امکانات و زیرساخت‌ها و غلبه روش‌های سنتی آموزش معلم‌محور تشدید می‌شود. هدف این پژوهش، تحلیل راهبردهای نوآورانه یادگیری مرتبط با ارتقای مهارت‌های سواد خواندن و عددی در میان دانش‌آموزان مدارس ابتدایی اسلامی با حفظ هویت اسلامی است. روش مورد استفاده، پژوهش کتابخانه‌ای با رویکرد توصیفی-تحلیلی از طریق مرور ادبیات علمی، سیاست‌های آموزشی و داده‌های عملکرد دانش‌آموزان است. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که راهبردهایی مانند یادگیری مبتنی بر پروژه، ادغام فناوری دیجیتال و رویکردهای مبتنی بر زمینه که با زندگی روزمره و ارزش‌های دینی پیوند خورده‌اند، در توسعه مهارت‌های تفکر انتقادی، خلاقانه، مشارکتی و ارتباطی دانش‌آموزان مؤثر هستند. اجرای این راهبردها نه‌تنها انگیزه یادگیری را افزایش می‌دهد، بلکه سواد خواندن و مهارت‌های عددی را به‌عنوان مهارت‌های زندگی کاربردی‌تر و معنادارتر و همسو با آموزه‌های قرآن و حدیث می‌سازد. بنابراین، راهبردهای نوآورانه یادگیری می‌توانند به‌عنوان ابزاری مهم در ارتقای کیفیت آموزش ابتدایی اسلامی در اندونزی و تربیت نسلی هوشمند، انتقادی، خلاق و با اخلاق نیکو ایفای نقش کنند.

This study aims to analyze how compensation and work motivation influence the performance of honorary teachers in Public and Private Junior High Schools and Public and Private Islamic Junior High Schools in the Kotaagung Pusat District, Tanggamus Regency. The study used a quantitative approach with a survey method of 56 honorary teachers. Data were collected through questionnaires that had been tested for validity and reliability. Data analysis was carried out using simple linear regression and multiple linear regression with t-test and F-test at a significance level of 5%. The results of the study have shown that partially compensation has a positive and significant effect on the performance of honorary teachers (t = 5.009; p < 0.001) with a contribution percentage of 31.7%. Work motivation also has a positive and significant effect on the performance of honorary teachers (t = 3.918; p < 0.001) with a contribution percentage of 22.1%. Simultaneously, compensation and work motivation have a very significant influence on the performance of honorary teachers (F = 38.472; p < 0.001) with a coefficient of determination of 59.2%. Key Words: Compensation; Work Motivation; Teacher Performance; Honorary Teachers; Education. Abstrak: This study aims to analyze how compensation and work motivation influence the performance of honorary teachers in Public and Private Junior High Schools and Public and Private Islamic Junior High Schools in the Kotaagung Pusat District, Tanggamus Regency. The study used a quantitative approach with a survey method of 56 honorary teachers. Data were collected through questionnaires that had been tested for validity and reliability. Data analysis was carried out using simple linear regression and multiple linear regression with t-test and F-test at a significance level of 5%. The results of the study have shown that partially compensation has a positive and significant effect on the performance of honorary teachers (t = 5.009; p < 0.001) with a contribution percentage of 31.7%. Work motivation also has a positive and significant effect on the performance of honorary teachers (t = 3.918; p < 0.001) with a contribution percentage of 22.1%. Simultaneously, compensation and work motivation have a very significant influence on the performance of honorary teachers (F = 38.472; p < 0.001) with a coefficient of determination of 59.2%. Keywords: Compensation; Work Motivation; Teacher Performance; Honorary Teachers; Education .

هدف این پژوهش تحلیل نحوه تأثیر جبران خدمات و انگیزش شغلی بر عملکرد معلمان حق‌التدریس در مدارس متوسطه اول دولتی و غیردولتی و مدارس متوسطه اول اسلامی دولتی و غیردولتی در بخش Kotaagung Pusat شهرستان Tanggamus است. این پژوهش با رویکرد کمی و با استفاده از روش پیمایشی بر روی ۵۶ معلم حق‌التدریس انجام شد. داده‌ها از طریق پرسشنامه‌هایی که روایی و پایایی آن‌ها مورد آزمون قرار گرفته بود، گردآوری شد. تحلیل داده‌ها با استفاده از رگرسیون خطی ساده و رگرسیون خطی چندگانه و آزمون t و آزمون F در سطح معناداری ۵٪ انجام گرفت. نتایج پژوهش نشان داد که به طور جزئی، جبران خدمات تأثیر مثبت و معناداری بر عملکرد معلمان حق‌التدریس دارد (t = 5.009؛ p < 0.001) با درصد سهم ۳۱.۷٪. انگیزش شغلی نیز تأثیر مثبت و معناداری بر عملکرد معلمان حق‌التدریس دارد (t = 3.918؛ p < 0.001) با درصد سهم ۲۲.۱٪. به طور همزمان، جبران خدمات و انگیزش شغلی تأثیر بسیار معناداری بر عملکرد معلمان حق‌التدریس دارند (F = 38.472؛ p < 0.001) با ضریب تعیین ۵۹.۲٪.

This study explores the influence of Quranic memorization on the academic achievement of twelfth-grade students at Madrasah Aliyah Swasta Hidayatul Qur’an, Puding Besar. Using an associative quantitative approach with simple linear regression analysis, data were collected through questionnaires, observations, and documentation of semester grades. The findings indicate a significant positive relationship between the intensity of Quranic memorization and students’ academic performance, with a contribution rate of 40%. Statistical analysis shows that the calculated t-value (4.758) exceeds the critical value (2.034), supporting the acceptance of the alternative hypothesis. These results suggest that Quranic memorization is a key factor in enhancing academic achievement. The study offers practical recommendations for Islamic educational institutions to strengthen tahfidz programs as an integral part of the formal curriculum.

این پژوهش به بررسی تأثیر حفظ قرآن بر پیشرفت تحصیلی دانش‌آموزان پایه دوازدهم مدرسه متوسطه اسلامی خصوصی هدایت‌القرآن پودینگ بسار می‌پردازد. با استفاده از رویکرد کمی ارتباطی و تحلیل رگرسیون خطی ساده، داده‌ها از طریق پرسشنامه، مشاهده و مستندسازی نمرات نیم‌سال جمع‌آوری شد. یافته‌ها نشان می‌دهد که بین شدت حفظ قرآن و عملکرد تحصیلی دانش‌آموزان رابطه مثبت معناداری وجود دارد و نرخ مشارکت آن ۴۰٪ است. تحلیل آماری نشان می‌دهد که مقدار t محاسبه‌شده (۴.۷۵۸) از مقدار بحرانی (۲.۰۳۴) بیشتر است که پذیرش فرضیه جایگزین را تأیید می‌کند. این نتایج حاکی از آن است که حفظ قرآن یکی از عوامل کلیدی در ارتقای پیشرفت تحصیلی است. پژوهش حاضر توصیه‌های عملی برای مؤسسات آموزشی اسلامی جهت تقویت برنامه‌های حفظ (تَحفِیظ) به عنوان بخشی جدایی‌ناپذیر از برنامه درسی رسمی ارائه می‌دهد.

This study examines parents’ roles and responsibilities as the primary educational institution for children in the context of Islamic Religious Education (PAI) within modern families. Using a qualitative field research approach, data were collected through observation, interviews, and documentation to explore parents’ perceptions, efforts, and contributions to children's religious development. The findings reveal that parental involvement is influenced by religious awareness, habitus, and cultural capital rather than merely by work-related busyness. Parents who perceive religious education as a family responsibility remain actively engaged through supervision, religious habituation, educational support, and exemplary conduct. These efforts contribute to the development of children's self-control, religious commitment, moral character, and life orientation. The study highlights the importance of collaboration between families and educational institutions in strengthening the internalization of Islamic values. Its originality lies in integrating Bourdieu’s theory of habitus and cultural capital with Abdullah Nashih Ulwan’s Islamic educational perspective.

این پژوهش به بررسی نقش‌ها و مسئولیت‌های والدین به‌عنوان نهاد آموزشی اصلی برای کودکان در زمینه آموزش دینی اسلامی (PAI) در خانواده‌های مدرن می‌پردازد. با استفاده از رویکرد پژوهش میدانی کیفی، داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه و مستندسازی گردآوری شده‌اند تا ادراکات، تلاش‌ها و مشارکت‌های والدین در رشد دینی کودکان مورد بررسی قرار گیرد. یافته‌ها نشان می‌دهد که مشارکت والدین بیش از آنکه صرفاً تحت تأثیر اشتغال باشد، تحت تأثیر آگاهی دینی، هابیتوس و سرمایه فرهنگی قرار دارد. والدینی که آموزش دینی را مسئولیت خانواده تلقی می‌کنند، از طریق نظارت، عادت‌دهی دینی، حمایت آموزشی و رفتار الگویی به‌طور فعال مشارکت دارند. این تلاش‌ها به رشد خودکنترلی، تعهد دینی، منش اخلاقی و جهت‌گیری زندگی کودکان کمک می‌کند. پژوهش بر اهمیت همکاری میان خانواده و نهادهای آموزشی در تقویت درونی‌سازی ارزش‌های اسلامی تأکید می‌کند. نوآوری این مطالعه در ادغام نظریه هابیتوس و سرمایه فرهنگی بوردیو با دیدگاه تربیتی اسلامی عبدالله ناصح علوان نهفته است.

This study aims to examine the principal's role as a manager in improving teacher motivation at the Al-Ikhlas Private Islamic Senior High School (MAS) in Jambi City. The principal is both a leader and an educational manager with a strategic responsibility to manage human resources, particularly teachers, so that they can carry out their duties professionally and with full motivation. This study used a descriptive qualitative approach using literature review and field observation methods. The results indicate that an effective principal is able to optimally carry out managerial functions—including planning, organizing, directing, and controlling thus significantly impacting teacher intrinsic and extrinsic motivation. Factors such as open communication, rewards, constructive academic supervision, teacher professional development, and the creation of a conducive school climate are key variables influencing teacher motivation. The implications of this study provide recommendations for the principal of MAS Al-Ikhlas in Jambi City to optimize their managerial functions to achieve quality Islamic education

هدف این پژوهش بررسی نقش مدیر مدرسه به‌عنوان مدیر در بهبود انگیزه معلمان در مدرسه متوسطه اسلامی خصوصی ال‌اخلاص (MAS) در شهر جامبی است. مدیر مدرسه هم به‌عنوان رهبر و هم به‌عنوان مدیر آموزشی، مسئولیت راهبردی مدیریت منابع انسانی، به‌ویژه معلمان را بر عهده دارد تا بتوانند وظایف خود را به‌صورت حرفه‌ای و با انگیزه کامل انجام دهند. این پژوهش با رویکرد کیفی توصیفی و با استفاده از روش مرور ادبیات و مشاهده میدانی انجام شده است. نتایج نشان می‌دهد که یک مدیر مدرسه مؤثر قادر است وظایف مدیریتی از جمله برنامه‌ریزی، سازماندهی، هدایت و کنترل را به‌طور بهینه انجام دهد و بدین ترتیب تأثیر قابل‌توجهی بر انگیزه درونی و بیرونی معلمان داشته باشد. عواملی مانند ارتباط باز، پاداش، نظارت آموزشی سازنده، توسعه حرفه‌ای معلمان و ایجاد فضای مدرسه‌ای مطلوب، متغیرهای کلیدی مؤثر بر انگیزه معلمان هستند. پیامدهای این پژوهش توصیه‌هایی را برای مدیر مدرسه MAS ال‌اخلاص در شهر جامبی جهت بهینه‌سازی وظایف مدیریتی خود به‌منظور دستیابی به آموزش اسلامی با کیفیت ارائه می‌دهد.

Project-Based Learning (PjBL) is a learning strategy that can enhance competencies, including creativity. Creative thinking is one of the 21st-century skills that students need to possess. This study was motivated by the low level of students’ creative thinking skills, as indicated by a pretest average score of 49.14, which is below the Learning Objective Mastery Criteria (KKTP) of 78. Previous research has shown that PjBL and Student Worksheets (LKPD) can support the development of creative thinking skills; however, research integrating both approaches into the reproductive system curriculum at the Madrasah Aliyah level remains limited. This study aims to determine the effect of PjBL supported by Student Worksheets (LKPD) on the creative thinking skills of 11th-grade students at MAN 1 Pekanbaru. The study employed a quantitative approach using a quasi-experimental research method through a pretest-posttest control group design. The sample consisted of Class XI.2 Health 1 as the control group and Class XI.3 Health 2 as the experimental group, each comprising 33 students. The instrument used was a creative thinking test. The results of the hypothesis test showed a significant difference (Sig. 0.000 < 0.05; calculated t-value 5.593 > critical t-value 1.998). The average posttest score for the experimental group was 78.30% and for the control group 69.19%, with a difference of 9.11 points. PjBL supported by LKPD had a significant effect on creative thinking skills.

یادگیری مبتنی بر پروژه (PjBL) یک راهبرد آموزشی است که می‌تواند شایستگی‌هایی از جمله خلاقیت را ارتقاء دهد. تفکر خلاق یکی از مهارت‌های قرن بیست و یکم است که دانش‌آموزان باید دارا باشند. این پژوهش با انگیزه سطح پایین مهارت‌های تفکر خلاق دانش‌آموزان انجام شد، به‌گونه‌ای که میانگین نمره پیش‌آزمون 49.14 بود که پایین‌تر از معیار تسلط بر اهداف یادگیری (KKTP) با مقدار 78 است. پژوهش‌های پیشین نشان داده‌اند که PjBL و کاربرگ دانش‌آموز (LKPD) می‌توانند از توسعه مهارت‌های تفکر خلاق حمایت کنند؛ با این حال، پژوهش‌هایی که هر دو رویکرد را در برنامه درسی دستگاه تولیدمثل در سطح مدرسه متوسطه دینی (مدرسه علیا) ادغام کرده باشند، محدود است. هدف این پژوهش تعیین تأثیر PjBL با پشتیبانی کاربرگ دانش‌آموز (LKPD) بر مهارت‌های تفکر خلاق دانش‌آموزان پایه یازدهم در MAN 1 Pekanbaru است. این پژوهش با رویکرد کمی و با استفاده از روش شبه‌آزمایشی از نوع طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه کنترل انجام شد. نمونه شامل کلاس XI.2 Health 1 به عنوان گروه کنترل و کلاس XI.3 Health 2 به عنوان گروه آزمایش بود که هر یک شامل 33 دانش‌آموز بودند. ابزار مورد استفاده، آزمون تفکر خلاق بود. نتایج آزمون فرضیه تفاوت معناداری را نشان داد (Sig. 0.000 < 0.05؛ مقدار t محاسبه‌شده 5.593 > مقدار t بحرانی 1.998). میانگین نمره پس‌آزمون برای گروه آزمایش 78.30٪ و برای گروه کنترل 69.19٪ بود که اختلافی معادل 9.11 امتیاز داشت. PjBL با پشتیبانی LKPD تأثیر معناداری بر مهارت‌های تفکر خلاق داشت.

School well-being is a critical precondition for sustaining education quality in madrasah institutions shaped by Islamic values and Muhammadiyah's organizational culture. This study empirically examines the partial and simultaneous effects of principals' academic supervision and teachers' social capital on school well-being among 86 teachers at Muhammadiyah Islamic elementary schools (Madrasah Ibtidaiyah) in Matesih Subdistrict, Karanganyar Regency, and identifies which factor is more dominant. A quantitative correlational approach with an ex post facto design and total sampling technique was employed. Data were collected through validated and reliable Likert-scale questionnaires, then analyzed using multiple linear regression after classical assumption tests were satisfied. Both variables were partially significant, but when tested simultaneously, only teacher social capital remained significant (β = 0.739; p = 0.000), while academic supervision became non-significant (β = 0.104; p = 0.190). Together, both predictors explained 63.1% of the variance in school well-being (F = 73.560; p = 0.000). These findings confirm the dominance of teacher social capital, likely due to overlapping variance between predictors. Strengthening school well-being in madrasah settings therefore requires deliberate investment in trust, networks, and reciprocity among teachers, not merely formal supervision.

بهزیستی مدرسه پیش‌شرطی اساسی برای حفظ کیفیت آموزش در نهادهای مدرسه‌ای مبتنی بر ارزش‌های اسلامی و فرهنگ سازمانی محمدیه است. این پژوهش به‌صورت تجربی اثرات جزئی و همزمان نظارت آموزشی مدیران و سرمایه اجتماعی معلمان بر بهزیستی مدرسه را در میان ۸۶ معلم مدارس ابتدایی اسلامی محمدیه (مدرسه ابتدایی اسلامی) در بخش ماتسیه، شهرستان کارانگانیار بررسی می‌کند و عامل غالب را شناسایی می‌نماید. رویکرد کمی همبستگی با طرح پس‌رویدادی و روش نمونه‌گیری کل جامعه به‌کار گرفته شد. داده‌ها از طریق پرسشنامه‌های لیکرت معتبر و پایا گردآوری و پس از اطمینان از رعایت مفروضات کلاسیک، با استفاده از رگرسیون خطی چندگانه تحلیل شدند. هر دو متغیر به‌صورت جزئی معنادار بودند، اما در آزمون همزمان، تنها سرمایه اجتماعی معلمان معنادار باقی ماند (β = 0.739؛ p = 0.000) و نظارت آموزشی غیرمعنادار شد (β = 0.104؛ p = 0.190). مجموعاً، این دو پیش‌بین ۶۳.۱٪ از واریانس بهزیستی مدرسه را تبیین کردند (F = 73.560؛ p = 0.000). این یافته‌ها بر غلبه سرمایه اجتماعی معلمان تأکید دارد که احتمالاً ناشی از همپوشانی واریانس بین پیش‌بین‌ها است. بنابراین، تقویت بهزیستی مدرسه در محیط‌های مدرسه‌ای اسلامی مستلزم سرمایه‌گذاری هدفمند در اعتماد، شبکه‌ها و کنش متقابل میان معلمان است و نه صرفاً نظارت رسمی.

This research examines how student affairs management is applied to foster Islamic character among learners at MTs Matsaratul Huda Panempan Pamekasan, while also exploring the conditions that facilitate or constrain its implementation. A qualitative research design was adopted, with empirical information gathered through interviews, field observations, and document analysis. The findings reveal that student affairs management encompasses several interconnected processes, including program preparation, role allocation, activity implementation, and continuous monitoring. These managerial practices extend beyond the administrative regulation of students and are directed toward nurturing discipline, accountability, respectful conduct, religious awareness, and commendable moral behavior. The cultivation of Islamic character is reinforced through teachers’ exemplary conduct, the establishment of constructive daily routines, the application of institutional rules, active participation from members of the madrasah community, and parental involvement. Nevertheless, the implementation encounters challenges arising from variations in students’ personal characteristics and family backgrounds, uneven consistency in translating Islamic principles into daily conduct, and social influences originating from peer groups and environments beyond the madrasah. The study suggests that student affairs management can contribute substantially to character formation when it is systematically designed, consistently practiced, maintained over time, and strengthened through coordinated involvement among school leaders, educators, learners, and families.

این پژوهش به بررسی نحوه به‌کارگیری مدیریت امور دانش‌آموزی به منظور پرورش شخصیت اسلامی در میان دانش‌آموزان مدرسه MTs Matsaratul Huda Panempan Pamekasan می‌پردازد و همچنین شرایط تسهیل‌کننده یا محدودکننده اجرای آن را مورد واکاوی قرار می‌دهد. این مطالعه با رویکرد کیفی انجام شده و داده‌های تجربی از طریق مصاحبه، مشاهده میدانی و تحلیل اسناد گردآوری شده‌اند. یافته‌ها نشان می‌دهد که مدیریت امور دانش‌آموزی شامل چندین فرایند به‌هم‌پیوسته از جمله برنامه‌ریزی، تخصیص نقش‌ها، اجرای فعالیت‌ها و پایش مستمر است. این اقدامات مدیریتی فراتر از تنظیمات اداری دانش‌آموزان بوده و با هدف پرورش نظم، مسئولیت‌پذیری، رفتار محترمانه، آگاهی دینی و اخلاق پسندیده هدایت می‌شوند. پرورش شخصیت اسلامی از طریق الگو بودن معلمان، ایجاد روال‌های روزمره سازنده، اجرای قوانین مؤسسه، مشارکت فعال اعضای جامعه مدرسه و همکاری والدین تقویت می‌شود. با این حال، اجرای این فرایند با چالش‌هایی از جمله تفاوت در ویژگی‌های فردی و پیشینه خانوادگی دانش‌آموزان، ناهماهنگی در ترجمه اصول اسلامی به رفتار روزمره و تأثیرات اجتماعی ناشی از گروه همسالان و محیط‌های خارج از مدرسه مواجه است. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که مدیریت امور دانش‌آموزی زمانی می‌تواند به طور قابل توجهی در شکل‌گیری شخصیت مؤثر باشد که به صورت نظام‌مند طراحی، به طور مستمر اجرا، در طول زمان حفظ و از طریق همکاری هماهنگ میان مدیران، معلمان، دانش‌آموزان و خانواده‌ها تقویت شود.

At Madrasah Tsanawiyah Syech Qurro Al-Alawi Cikampek, Karawang. Several teachers difficulties in implementing teaching methods due to a lack of support, both in terms of facilities and school policies. There are absence of development programs like training, workshops, seminars, and so on, which hinder teachers' performance and motivation in developing their professionalisme. The objectives of this study are: to identify the leadership style of the school principal, to assess the professional competence of the teachers, and to determine the influence of the principal’s leadership on the professional competence of the teachers. This study employs a quantitative approach, The method for data collection is the survey method. The population in this study includes the principal and all teachers at MTS Syech Qurro Al-Alawi Cikampek, Karawang. The sampling technique used is total sampling (saturated sampling), in which all members of the population are taken as samples, totaling 40 individuals. The results shows that the school principal's leadership at Madrasah Tsanawiyah Syech Qurro Al-Alawi Cikampek, Karawang, has a minimum score of 19.00, a maximum score of 60.00, and a mean score of 47.3250 with a standard deviation of 9.40918. This indicates that the distribution of data falls within the Good category. The professional competence of teachers, the minimum score is 28.00, the maximum score is 56.00, and the mean score is 45.4750 with a standard deviation of 7.26067. These figures also indicate that the distribution of data is within the Good category. The results of the hypothesis testing and data analysis show that the leadership of the school principal (variable X) has a significant influence on the professional competence of teachers (variable Y), as evidenced by a t-count value of 4.064. This is supported by a significance value (Sig.) of < 0.001, which is much smaller than the standard significance threshold of 0.05. This means that there is a significant influence of the school principal's leadership on the professional competence of teachers.

در مدرسه متوسطه دینی Syech Qurro Al-Alawi چیکامپک، کاراوانگ، برخی از معلمان در اجرای روش‌های تدریس به دلیل کمبود حمایت، هم از نظر امکانات و هم سیاست‌های مدرسه، با دشواری‌هایی مواجه هستند. نبود برنامه‌های توسعه‌ای مانند آموزش، کارگاه‌ها، سمینارها و غیره، عملکرد و انگیزه معلمان را در توسعه حرفه‌ای‌شان مختل می‌کند. اهداف این پژوهش عبارت‌اند از: شناسایی سبک رهبری مدیر مدرسه، ارزیابی شایستگی حرفه‌ای معلمان و تعیین تأثیر رهبری مدیر بر شایستگی حرفه‌ای معلمان. این پژوهش از رویکرد کمی استفاده می‌کند و روش گردآوری داده‌ها، روش پیمایشی است. جامعه آماری این پژوهش شامل مدیر و کلیه معلمان مدرسه متوسطه دینی Syech Qurro Al-Alawi چیکامپک، کاراوانگ است. روش نمونه‌گیری مورد استفاده، نمونه‌گیری کامل (نمونه‌گیری اشباع) است که در آن همه اعضای جامعه به عنوان نمونه انتخاب می‌شوند و مجموعاً ۴۰ نفر را شامل می‌شود. نتایج نشان می‌دهد که رهبری مدیر مدرسه در مدرسه متوسطه دینی Syech Qurro Al-Alawi چیکامپک، کاراوانگ، دارای حداقل نمره ۱۹٫۰۰، حداکثر نمره ۶۰٫۰۰ و میانگین ۴۷٫۳۲۵۰ با انحراف معیار ۹٫۴۰۹۱۸ است. این امر نشان می‌دهد که توزیع داده‌ها در دسته «خوب» قرار می‌گیرد. شایستگی حرفه‌ای معلمان نیز دارای حداقل نمره ۲۸٫۰۰، حداکثر نمره ۵۶٫۰۰ و میانگین ۴۵٫۴۷۵۰ با انحراف معیار ۷٫۲۶۰۶۷ است. این ارقام نیز نشان می‌دهد که توزیع داده‌ها در دسته «خوب» قرار دارد. نتایج آزمون فرضیه و تحلیل داده‌ها نشان می‌دهد که رهبری مدیر مدرسه (متغیر X) تأثیر معناداری بر شایستگی حرفه‌ای معلمان (متغیر Y) دارد، چنان‌که مقدار t محاسبه‌شده ۴٫۰۶۴ است. این موضوع با مقدار معناداری (Sig.) کمتر از ۰٫۰۰۱ که بسیار کمتر از آستانه معناداری استاندارد ۰٫۰۵ است، تأیید می‌شود. این بدان معناست که تأثیر معناداری از رهبری مدیر مدرسه بر شایستگی حرفه‌ای معلمان وجود دارد.

In the increasingly advanced digital era, the problem of low reading and writing skills of Arabic-Hijaiyah scripts among some students of Madrasah Ibtidaiyah and the less than optimal use of technology in religious learning is still encountered today. The learning process is still dominated by conventional methods, causing students to easily feel bored and less motivated in learning. In addition, learning approaches that integrate Islamic values and environmental awareness have not been widely implemented in madrasah environments. This Community Service Program aims to improve students' reading and writing skills of Arabic-Hijaiyah scripts through digital-ecotheological-based mentoring. The implementation method is carried out through several stages, namely observing partner needs, preparing digital learning media, implementing mentoring, and evaluating activities. The learning media used are interactive videos, educational games, reading and writing exercises of Hijaiyah scripts, and the delivery of ecotheological values linked to Islamic teachings and environmental awareness. The implementation of the activity involved the Community Service team, teachers, and students of Madrasah Ibtidaiyah as the main partners. The results of the activity showed an increase in students' abilities to recognize, read, and write Arabic-Hijaiyah scripts better. Students also demonstrated greater enthusiasm and motivation to learn during the mentoring process. Furthermore, teachers gained more innovative and interactive alternative learning media for use in teaching and learning activities. Thus, the digital-ecotheological Arabic-Hijaiyah literacy mentoring program can be an effective, engaging, and relevant learning solution to technological developments and the needs of Islamic education in Islamic elementary schools.

در عصر دیجیتال که به‌طور فزاینده‌ای پیشرفته است، همچنان مسئله پایین بودن مهارت‌های خواندن و نوشتن خط عربی-حجاییه در میان برخی دانش‌آموزان مدارس ابتدایی اسلامی و استفاده کمتر از حد مطلوب فناوری در آموزش دینی مشاهده می‌شود. فرایند یادگیری همچنان تحت سلطه روش‌های سنتی است که باعث می‌شود دانش‌آموزان به‌راحتی احساس خستگی و کاهش انگیزه در یادگیری کنند. علاوه بر این، رویکردهای آموزشی که ارزش‌های اسلامی و آگاهی زیست‌محیطی را ادغام می‌کنند، هنوز به‌طور گسترده‌ای در محیط مدارس اسلامی اجرا نشده‌اند. هدف این برنامه خدمت‌رسانی به جامعه، ارتقای مهارت‌های خواندن و نوشتن خط عربی-حجاییه دانش‌آموزان از طریق همراهی مبتنی بر رویکرد دیجیتال-اکوتئولوژیک است. روش اجرای برنامه از طریق چندین مرحله انجام می‌شود، از جمله مشاهده نیازهای شرکای آموزشی، تهیه رسانه‌های یادگیری دیجیتال، اجرای همراهی و ارزیابی فعالیت‌ها. رسانه‌های یادگیری مورد استفاده شامل ویدئوهای تعاملی، بازی‌های آموزشی، تمرین‌های خواندن و نوشتن خط حجاییه و انتقال ارزش‌های اکوتئولوژیک مرتبط با آموزه‌های اسلامی و آگاهی زیست‌محیطی است. اجرای این فعالیت با مشارکت تیم خدمت‌رسانی به جامعه، معلمان و دانش‌آموزان مدارس ابتدایی اسلامی به‌عنوان شرکای اصلی صورت گرفت. نتایج فعالیت نشان داد که توانایی دانش‌آموزان در شناسایی، خواندن و نوشتن خط عربی-حجاییه بهبود یافته است. همچنین دانش‌آموزان شور و انگیزه بیشتری برای یادگیری در طول فرایند همراهی از خود نشان دادند. افزون بر این، معلمان به رسانه‌های یادگیری جایگزین نوآورانه و تعاملی بیشتری برای استفاده در فعالیت‌های آموزشی دست یافتند. بنابراین، برنامه همراهی سوادآموزی عربی-حجاییه مبتنی بر رویکرد دیجیتال-اکوتئولوژیک می‌تواند راه‌حلی مؤثر، جذاب و مرتبط با تحولات فناوری و نیازهای آموزش اسلامی در مدارس ابتدایی اسلامی باشد.

The implementation of the Love-Based Curriculum (Kurikulum Berbasis Cinta/KBC) in Islamic elementary schools requires teachers to integrate love-based values into instructional materials and lesson plans. The needs analysis indicated that teachers required more practical training because previous activities were predominantly focused on theoretical content delivery. This community service program aimed to facilitate teachers in developing KBC-based instructional materials through a workshop using a learning by doing strategy. The activity employed a Participatory Action approach combined with training and mentoring. The participants were 58 Islamic elementary school teachers from KKG 0008 Rayon 3, Siak Regency, consisting of classroom teachers, subject teachers, and tahfiz teachers. The activity consisted of needs analysis, material delivery, instructional material development practice, mentoring, presentation of participants' work, and evaluation. The results showed that all 58 participants participated in the workshop and produced drafts of KBC-based instructional materials according to the subjects and grades they taught. The products were subsequently reviewed through mentoring and presentation sessions to obtain feedback for further improvement. These findings indicate that a practice-oriented workshop can facilitate teachers in translating KBC concepts into instructional materials in a more applicable manner

اجرای برنامهٔ درسی مبتنی بر عشق (Kurikulum Berbasis Cinta/KBC) در مدارس ابتدایی اسلامی مستلزم آن است که معلمان ارزش‌های مبتنی بر عشق را در مواد آموزشی و طرح درس‌ها ادغام کنند. تحلیل نیازسنجی نشان داد که معلمان به آموزش عملی بیشتری نیاز دارند، زیرا فعالیت‌های قبلی عمدتاً بر انتقال محتوای نظری متمرکز بوده‌اند. هدف این برنامهٔ خدمات‌رسانی به جامعه، تسهیل توسعهٔ مواد آموزشی مبتنی بر KBC توسط معلمان از طریق کارگاهی با راهبرد یادگیری از طریق عمل بود. این فعالیت با رویکرد اقدام مشارکتی همراه با آموزش و مشاوره انجام شد. شرکت‌کنندگان شامل ۵۸ معلم مدرسه ابتدایی اسلامی از KKG 0008 رایون ۳ شهرستان سیاک بودند که شامل معلمان کلاس، معلمان موضوعی و معلمان حفظ قرآن (تحفیظ) می‌شدند. فعالیت شامل نیازسنجی، ارائهٔ مطالب، تمرین توسعهٔ مواد آموزشی، مشاوره، ارائهٔ آثار شرکت‌کنندگان و ارزیابی بود. نتایج نشان داد که هر ۵۸ شرکت‌کننده در کارگاه حضور یافتند و پیش‌نویس‌هایی از مواد آموزشی مبتنی بر KBC متناسب با موضوعات و پایه‌های تدریس خود تهیه کردند. این محصولات در ادامه از طریق جلسات مشاوره و ارائه مورد بازبینی قرار گرفت تا بازخورد لازم برای بهبود بیشتر دریافت شود. این یافته‌ها نشان می‌دهد که کارگاه‌های مبتنی بر عمل می‌تواند به معلمان در ترجمهٔ مفاهیم KBC به مواد آموزشی به شیوه‌ای کاربردی‌تر کمک کند.

Abstract The Tahfidz program at Madrasah Al-Barokah faced challenges related to Qur’anic recitation quality, particularly the accuracy of makharijul huruf and tajwid application, as well as limited structured mentoring. This community service program employed a Service Learning approach for 13 days, from 21 February to 5 March 2026. Attendance in madrasah learning sessions ranged from 18 to 35 children, while broader community activities involved up to 100 participants depending on the activity. The program included needs observation, halaqah grouping, tahfidz and tahsin mentoring through talaqqi, recitation submission and repetition, memorization evaluation, and student reflection. Observations during implementation indicated improvements in pronunciation accuracy and memorization fluency, accompanied by greater student engagement. University students also gained practical teaching and community-interaction experience through the reflective Service Learning process. The program demonstrates the value of structured mentoring, although complete individual achievement data and long-term memorization retention measurements were not available.

برنامه حفظ در مدرسه البرکه با چالش‌هایی در زمینه کیفیت قرائت قرآن، به‌ویژه دقت در مخارج الحروف و اجرای قواعد تجوید، همچنین محدودیت در راهنمایی ساختاریافته مواجه بود. این برنامه خدمت‌رسانی به جامعه با رویکرد یادگیری خدمت‌محور به مدت ۱۳ روز، از ۲۱ فوریه تا ۵ مارس ۲۰۲۶ اجرا شد. حضور دانش‌آموزان در جلسات آموزشی مدرسه بین ۱۸ تا ۳۵ کودک متغیر بود و فعالیت‌های گسترده‌تر اجتماعی بسته به نوع فعالیت تا ۱۰۰ شرکت‌کننده را دربر می‌گرفت. برنامه شامل مشاهده نیازها، گروه‌بندی حلقه‌ها، راهنمایی در حفظ و بهبود قرائت از طریق تلقی، ارائه و تکرار قرائت، ارزیابی حفظ و بازتاب دانش‌آموزان بود. مشاهدات حین اجرا نشان‌دهنده بهبود در دقت تلفظ و روانی حفظ، همراه با افزایش مشارکت دانش‌آموزان بود. دانشجویان دانشگاه نیز از طریق فرایند بازتابی یادگیری خدمت‌محور، تجربه عملی تدریس و تعامل با جامعه را کسب کردند. این برنامه ارزش راهنمایی ساختاریافته را نشان می‌دهد، هرچند داده‌های کامل مربوط به دستاوردهای فردی و سنجش ماندگاری بلندمدت حفظ در دسترس نبود.

The progress of a nation depends heavily on the quality of its human resources, with basic education playing a crucial role as the primary foundation for character development. However, the tide of globalization often triggers moral degradation and traps education in a purely cognitive orientation. In response to these challenges, this study aims to describe the implementation of an integrated teaching module based on the Panca Cinta concept which encompasses love for Allah SWT, the Prophet Muhammad SAW, the homeland, fellow human beings, and the natural environment as an effort to foster character development among students at Madrasah Ibtidaiyah Wali Songo Sumberrejo in Bojonegoro. Using a descriptive qualitative approach, data collection was conducted through observation, in-depth interviews, and documentation, and analyzed using the Miles, Huberman, and Saldana model. The research results show that the implementation of the integrated “Panca Cinta” teaching module was carried out in a structured manner through intracurricular and cocurricular activities in relevant subjects by applying systematic learning stages. The character-building process was carried out through three phases of value internalization, namely transformation, transaction, and transinternalization of values, which were integrated with the Contextual Teaching and Learning (CTL) approach and daily habit-forming methods. The success of this program was supported by the quality of the materials, teacher competence, student motivation, and synergy between the madrasah and parents.

پیشرفت یک ملت به شدت به کیفیت منابع انسانی آن وابسته است و آموزش پایه به عنوان زیربنای اصلی پرورش شخصیت نقش حیاتی ایفا می‌کند. با این حال، موج جهانی‌شدن اغلب منجر به افول اخلاقی شده و آموزش را در جهت‌گیری صرفاً شناختی گرفتار می‌سازد. در پاسخ به این چالش‌ها، این پژوهش با هدف توصیف اجرای یک ماژول آموزشی تلفیقی مبتنی بر مفهوم پانچا چینتا، که شامل محبت به الله SWT، پیامبر محمد SAW، میهن، همنوعان و محیط زیست است، به عنوان تلاشی برای پرورش شخصیت دانش‌آموزان در مدرسه ابتدایی مذهبی والی سونگو سومبرجو در بوجونگگورو انجام شده است. این پژوهش با رویکرد کیفی توصیفی و با استفاده از مشاهده، مصاحبه‌های عمیق و مستندسازی به جمع‌آوری داده‌ها پرداخته و داده‌ها با استفاده از مدل مایلز، هابرمن و سالدانا تحلیل شده‌اند. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که اجرای ماژول آموزشی تلفیقی «پانچا چینتا» به صورت ساختارمند از طریق فعالیت‌های درون‌برنامه‌ای و فوق‌برنامه‌ای در دروس مرتبط با به‌کارگیری مراحل نظام‌مند یادگیری انجام شده است. فرایند شخصیت‌سازی از طریق سه مرحله درونی‌سازی ارزش‌ها، شامل تحول، تراکنش و فرادرونی‌سازی ارزش‌ها، که با رویکرد آموزش و یادگیری زمینه‌محور (Contextual Teaching and Learning - CTL) و روش‌های عادت‌سازی روزانه تلفیق شده‌اند، صورت گرفته است. موفقیت این برنامه با کیفیت محتوا، شایستگی معلمان، انگیزه دانش‌آموزان و هم‌افزایی میان مدرسه و والدین حمایت شده است.

Learning motivation is an important factor in successful learning, yet reflective learning activities remain relatively limited at the Madrasah Ibtidaiyah level. This study aimed to analyze changes in students’ learning motivation following reflective learning activities through Little Thinker Journaling. A quantitative approach with a pre-experimental one-group pretest-posttest design was employed, involving 30 students. Data were analyzed using the Shapiro-Wilk test, Paired Sample t-Test, and N-Gain. The results showed an increase in the mean learning motivation score from 59.70 on the pretest to 66.43 on the posttest, with a significant difference (p < 0.05). However, the N-Gain score of 0.1638 indicated a low level of improvement. These findings indicate a change in learning motivation following the reflective learning activities through Little Thinker Journaling, although the improvement remained limited. Because the study involved a single group without a control group, the observed change cannot be fully attributed to the activities provided.

انگیزش یادگیری یکی از عوامل مهم در موفقیت تحصیلی است، با این حال فعالیت‌های یادگیری تأملی در سطح مدرسه ابتدایی اسلامی (مدرسه ابتدایی) نسبتاً محدود باقی مانده‌اند. هدف این پژوهش، تحلیل تغییرات انگیزش یادگیری دانش‌آموزان پس از فعالیت‌های یادگیری تأملی از طریق دفترچه‌نویسی Little Thinker بود. این مطالعه با رویکرد کمی و طرح پیش‌آزمایشی یک‌گروهی با پیش‌آزمون و پس‌آزمون انجام شد و ۳۰ دانش‌آموز را دربر گرفت. داده‌ها با استفاده از آزمون Shapiro-Wilk، آزمون t زوجی و N-Gain تحلیل شدند. نتایج نشان داد میانگین نمره انگیزش یادگیری از ۵۹٫۷۰ در پیش‌آزمون به ۶۶٫۴۳ در پس‌آزمون افزایش یافت و این تفاوت از لحاظ آماری معنادار بود (p < 0.05). با این حال، نمره N-Gain برابر با ۰٫۱۶۳۸ نشان‌دهنده سطح پایینی از بهبود بود. این یافته‌ها نشان می‌دهند که پس از فعالیت‌های یادگیری تأملی از طریق دفترچه‌نویسی Little Thinker، تغییراتی در انگیزش یادگیری دانش‌آموزان ایجاد شده است، هرچند میزان بهبود محدود باقی مانده است. با توجه به اینکه مطالعه حاضر تنها یک گروه و بدون گروه کنترل را شامل می‌شود، تغییر مشاهده‌شده را نمی‌توان به طور کامل به فعالیت‌های ارائه‌شده نسبت داد.

The development of digital technology has increased gadget use among elementary school-aged children, including students in Islamic elementary schools (Madrasah Ibtidaiyah). This situation poses challenges in developing children's religious character, necessitating collaboration between teachers and parents. This study aims to analyze the forms of collaboration between teachers and parents in developing religious character amidst increasing gadget use. The study used a descriptive qualitative approach. Data collection techniques were conducted through observation, interviews, and documentation, while data validity was tested using source triangulation. The results showed that gadget use among students was relatively high, with an average duration of 2–5 hours per day, which resulted in a decline in religious discipline, the habit of reading the Quran, and participation in religious activities. Teachers attempted to shape religious character through the habit of praying together, tadarus (recitation of the Asmaul Husana), reciting the Asmaul Husana (Asmaul Husana), and praying Dhuha in congregation. However, these efforts were not optimal without family support. Collaboration between teachers and parents was carried out through WhatsApp group communication, reporting on student progress, and involvement in school activities, but this did not occur routinely and sustainably. The main obstacles included limited parental time, a lack of understanding of digital controls, and weak supervision of gadget use at home. This study concludes that effective collaboration between teachers and parents is an important factor in minimizing the negative impact of gadgets and strengthening children's religious character through intensive communication, consistent supervision, and the habituation of religious values ​​at school and at home.

توسعه فناوری دیجیتال موجب افزایش استفاده از ابزارهای هوشمند در میان کودکان سنین دبستان، از جمله دانش‌آموزان مدارس ابتدایی اسلامی (مدرسه ابتدایی/مدرسه ابتدایی اسلامی) شده است. این وضعیت چالش‌هایی را در پرورش شخصیت دینی کودکان ایجاد می‌کند و نیازمند همکاری میان معلمان و والدین است. هدف این پژوهش تحلیل اشکال همکاری میان معلمان و والدین در پرورش شخصیت دینی در شرایط افزایش استفاده از ابزارهای هوشمند است. این مطالعه با رویکرد کیفی توصیفی انجام شده است. تکنیک‌های گردآوری داده‌ها شامل مشاهده، مصاحبه و مستندسازی بوده و روایی داده‌ها از طریق مثلث‌سازی منبع مورد آزمون قرار گرفته است. نتایج نشان داد که میزان استفاده از ابزارهای هوشمند در میان دانش‌آموزان نسبتاً بالا بوده و میانگین مدت زمان استفاده روزانه ۲ تا ۵ ساعت است که این امر منجر به کاهش نظم دینی، عادت به قرائت قرآن و مشارکت در فعالیت‌های دینی شده است. معلمان تلاش کردند تا از طریق ایجاد عادت نماز جماعت، تلاوت (تدارس) اسماالحسنی، قرائت اسماالحسنی و اقامه نماز ضحی به صورت جماعت، شخصیت دینی را شکل دهند. با این حال، این تلاش‌ها بدون حمایت خانواده به طور مطلوب محقق نشد. همکاری میان معلمان و والدین از طریق ارتباط در گروه واتساپ، گزارش‌دهی پیشرفت دانش‌آموزان و مشارکت در فعالیت‌های مدرسه انجام شد، اما این همکاری به صورت منظم و پایدار صورت نگرفت. مهم‌ترین موانع شامل محدودیت زمانی والدین، فقدان درک کافی از کنترل‌های دیجیتال و ضعف نظارت بر استفاده از ابزارهای هوشمند در منزل بود. این پژوهش نتیجه می‌گیرد که همکاری مؤثر میان معلمان و والدین عاملی مهم در کاهش تأثیرات منفی ابزارهای هوشمند و تقویت شخصیت دینی کودکان از طریق ارتباطات فشرده، نظارت مستمر و نهادینه‌سازی ارزش‌های دینی در مدرسه و خانه است.