emotional development

Early childhood is a critical period for emotional development and behavioral regulation. Increasing digital device use among young children has raised concerns about its association with tantrum behavior, although research examining addiction-related use rather than screen duration alone remains limited. This study aimed to examine the relationship between gadget addiction levels and tantrum behavior among children aged 4–6 years at Widya Santhi Buana Kindergarten, West Denpasar District. A quantitative correlational approach with a cross-sectional design was employed, involving 45 parents or guardians recruited through total sampling. Data were collected on April 15, 2026, through online questionnaires administered using Google Forms. The instruments comprised an adapted Digital Addiction Scale for Children with 25 items, which demonstrated high internal consistency during pilot testing (Cronbach’s α = .977), and the 31-item Rating Scale of Angry Emotional Behavior and Temper Tantrum. Univariate analysis summarized the distributions of gadget addiction levels and tantrum behavior, while Spearman’s rank correlation assessed their relationship. The results showed that 48.9% of children were classified as having moderate gadget addiction levels. Regarding tantrum behavior, 53.3% were classified as exhibiting no tantrum behavior, whereas 22.2% were classified as exhibiting severe tantrum behavior. A strong, positive, and statistically significant correlation was identified between gadget addiction levels and tantrum behavior (ρ = .641, p < .001). Higher parent-reported gadget addiction levels were therefore associated with greater tantrum severity within the participating group. The cross-sectional design and reliance on parent-reported measures limit causal interpretation. These findings may inform parent education concerning supervised device use and consistent family rules. Further research should include larger samples, examine parenting styles and other relevant factors, and use longitudinal designs to clarify the direction of the relationship.

Background: Father involvement is an important aspect of the caregiving environment that is associated with children’s social-emotional development. Such involvement includes interaction, support, attention, and participation in children’s activities. This study aimed to analyze the association between nine dimensions of father involvement and emotional and behavioral difficulties among children aged 5-9 years. Methods: This study used a quantitative research method with a cross-sectional design. Participants were 130 mothers who had children aged 5-9 years in Jonggol Village. Father involvement was measured using the Inventory of Father Involvement (IFI), consisting of nine dimensions, while children’s emotional and behavioral difficulties were assessed using the Strengths and Difficulties Questionnaire (SDQ) through the Total Difficulties score. Associations were analyzed using the Spearman Rank correlation test with a significance level of 5%. Results: Three of the nine IFI dimensions showed significant negative associations with SDQ Total Difficulties: Time and Talking (rs = −0.181; p = 0.040), Reading and Homework (rs = −0.227; p = 0.009), and Attention (rs = −0.178; p = 0.043). The other six dimensions were not significantly associated with SDQ Total Difficulties (p > 0.05). Findings are exploratory (p-values unadjusted). Conclusion: Specific aspects of father involvement, particularly time and communication, participation in reading and homework, and attention, were associated with lower emotional and behavioral difficulties among children. These findings highlight the importance of examining father involvement not only as an overall construct but also according to its specific dimensions

This action research study examined the relationship between social–emotional learning (SEL) and early mathematical achievement among transitional kindergarten and kindergarten students in a large urban Title I elementary school. National organizations emphasize that high-quality mathematics instruction for young children must consider cognitive, linguistic, physical, and social–emotional development. Guided by this framework, the study investigated whether systematic SEL instruction using the district adopted Second Step curriculum would increase students’ SEL competencies and support growth in foundational math skills measured by the Eureka Math Module 4 assessment. Using a pre- and post-test design, data were collected from eight students who received structured SEL and mathematics instruction over one semester. Results indicated consistent improvement in students’ SEL competencies, including executive functioning skills, alongside significant gains in mathematical performance. These findings align with prior research suggesting that SEL supports school readiness, adaptive learning behaviors, and academic achievement.

Abstract Educational innovation requires strategies that promote participation, social interaction, and the collective construction of learning. The objective was to analyze the perceptions of educational stakeholders regarding intergenerational play-based strategies as a pedagogical resource related to cognitive and socioemotional dimensions. The theoretical framework integrated play-based learning, intergenerational learning, and socioemotional development. A quantitative, non-experimental, descriptive-correlational, and cross-sectional study was conducted with 502 participants from the educational community. A structured survey was administered, and frequencies, percentages, and associations among categorical variables were analyzed. 96.0% considered intergenerational participation to be important or very important; 89.2% felt comfortable or very comfortable interacting with people of other ages; 93.2% rated their ability to work in teams favorably; and 88.0% rated their memory and concentration skills as good or excellent. A higher frequency of recreational activities was associated with greater cognitive stimulation (76.2% vs. 38.0%; χ²=74.63; p<0.001; V=0.386), and frequent stimulation was linked to a favorable perception of memory and concentration (94.0% vs. 79.4%; χ²=24.35; p<0.001; V=0.220). It is concluded that there is a favorable predisposition toward intergenerational activities, although the cross-sectional design does not allow for the establishment of causality.

This article analyzes the challenges and possibilities of incorporating socio-emotional competencies into teacher education, aiming to contribute to the development of an integrative and humanizing pedagogy. Based on a qualitative bibliographic review, recent studies (2020–2025) were examined, highlighting the impact of socio-emotional competencies on teacher well-being, student engagement, and the quality of pedagogical relationships. The findings indicate that, although theoretical and practical advances have been made, significant gaps remain in initial and continuing education curricula, which are still largely centered on technical and content-based models. The article argues for the urgent need for public policies, curricular guidelines, and formative practices that foster teachers' emotional development, recognizing its essential role in creating healthy school environments and promoting meaningful learning. It concludes that educating emotionally competent teachers is crucial for a more sensitive, ethical, and effective education.

این مقاله چالش‌ها و امکانات ادغام شایستگی‌های اجتماعی-هیجانی در آموزش معلمان را تحلیل می‌کند و هدف آن کمک به توسعه یک پداگوژی یکپارچه و انسان‌دوستانه است. بر اساس یک مرور کتابشناختی کیفی، مطالعات اخیر (۲۰۲۰–۲۰۲۵) مورد بررسی قرار گرفتند که بر تأثیر شایستگی‌های اجتماعی-هیجانی بر بهزیستی معلمان، مشارکت دانش‌آموزان و کیفیت روابط پداگوژیک تأکید دارند. یافته‌ها نشان می‌دهند که اگرچه پیشرفت‌های نظری و عملی حاصل شده است، شکاف‌های قابل‌توجهی در برنامه‌های درسی آموزش اولیه و مستمر باقی مانده است که همچنان عمدتاً بر مدل‌های فنی و محتوامحور متمرکز هستند. این مقاله بر ضرورت فوری سیاست‌های عمومی، راهنماهای برنامه درسی و عملکردهای تربیتی که توسعه هیجانی معلمان را تقویت می‌کنند، تأکید می‌ورزد و نقش اساسی آن‌ها را در ایجاد محیط‌های مدرسه سالم و ترویج یادگیری معنادار به رسمیت می‌شناسد. این مقاله نتیجه می‌گیرد که تربیت معلمان دارای شایستگی هیجانی برای آموزشی حساس‌تر، اخلاقی‌تر و کارآمدتر حیاتی است.

Social and emotional learning (SEL) is increasingly recognized as an important component of elementary education, supporting students’ social-emotional development, engagement, well-being, and academic learning. However, the relationships among teacher social-emotional competence, learning climate, implementation quality, and student outcomes remain insufficiently integrated, particularly in the Indonesian context. This study aims to synthesize literature on these relationships and examine their implications for SEL implementation in Indonesian elementary schools. A narrative literature review was conducted using an existing source corpus supplemented by relevant peer-reviewed literature. The synthesis examined major themes concerning teacher competence, classroom practices, learning climate, student outcomes, implementation conditions, and contextual adaptation. The findings suggest that teacher competence is associated with the quality of SEL enactment, while a supportive learning climate provides a context for student participation and social-emotional learning. Implementation quality and cultural context also shape how SEL is adapted and sustained. These relationships should not be interpreted as a universally established causal pathway. The review highlights the need for context-responsive teacher development, school-level support, and rigorous evaluation of SEL practices. Future empirical research in Indonesian elementary schools should investigate these relationships using longitudinal and mixed-methods approaches.

This study aims to analyze the effect of emotional maturity on interpersonal communication skills among eighth-grade students at SMP Negeri 14 Kota Jambi. Adolescence is a developmental phase characterized by significant physical, psychological, social, and emotional changes. During this phase, interpersonal communication skills are important for supporting social relationships, academic achievement, and self-adjustment. However, adolescents differ in their communication abilities, which may be influenced by their level of emotional maturity. This study employed a quantitative method with an ex post-facto approach. The sample consisted of 170 eighth-grade students at SMP Negeri 14 Kota Jambi selected using simple random sampling. Data were collected through questionnaires and analyzed using normality, linearity, and simple regression tests. The results showed that students’ emotional maturity was classified as high, with a percentage of 80.64%, while their interpersonal communication skills were also classified as high, with a percentage of 80.91%. The analysis revealed a positive and significant effect of emotional maturity on interpersonal communication skills. The coefficient of determination was 0.734, indicating that emotional maturity contributed 73.4% to interpersonal communication skills, while the remaining 26.6% was influenced by other factors. Thus, the higher the students’ emotional maturity, the higher their interpersonal communication skills.

هدف این پژوهش، تحلیل تأثیر بلوغ هیجانی بر مهارت‌های ارتباط بین‌فردی در میان دانش‌آموزان پایه هشتم دبیرستان دولتی شماره ۱۴ شهر جامبی است. نوجوانی مرحله‌ای از رشد است که با تغییرات قابل توجه جسمی، روان‌شناختی، اجتماعی و هیجانی همراه می‌باشد. در این مرحله، مهارت‌های ارتباط بین‌فردی برای حمایت از روابط اجتماعی، موفقیت تحصیلی و سازگاری فردی اهمیت دارند. با این حال، نوجوانان در توانایی‌های ارتباطی خود تفاوت دارند که ممکن است تحت تأثیر سطح بلوغ هیجانی آن‌ها باشد. این پژوهش با روش کمی و رویکرد پس‌رویدادی انجام شده است. نمونه شامل ۱۷۰ دانش‌آموز پایه هشتم دبیرستان دولتی شماره ۱۴ شهر جامبی بود که با روش نمونه‌گیری تصادفی ساده انتخاب شدند. داده‌ها از طریق پرسشنامه جمع‌آوری و با استفاده از آزمون‌های نرمالیتی، خطی بودن و رگرسیون ساده تحلیل شدند. نتایج نشان داد که بلوغ هیجانی دانش‌آموزان در سطح بالا با درصد ۸۰٫۶۴٪ و مهارت‌های ارتباط بین‌فردی آن‌ها نیز در سطح بالا با درصد ۸۰٫۹۱٪ قرار دارد. تحلیل‌ها تأثیر مثبت و معنادار بلوغ هیجانی بر مهارت‌های ارتباط بین‌فردی را نشان داد. ضریب تعیین ۰٫۷۳۴ بود که نشان می‌دهد بلوغ هیجانی ۷۳٫۴٪ از مهارت‌های ارتباط بین‌فردی را تبیین می‌کند و ۲۶٫۶٪ باقیمانده تحت تأثیر عوامل دیگر است. بنابراین، هرچه بلوغ هیجانی دانش‌آموزان بالاتر باشد، مهارت‌های ارتباط بین‌فردی آن‌ها نیز بالاتر خواهد بود.

This descriptive-survey study assessed the readiness of kindergarten learners in Barobo II District, Schools Division of Surigao del Sur, as basis for a School Readiness Enhancement Plan. Using an adopted ECCD-based questionnaire, the study examined seven developmental domains: gross motor, fine motor, self-help adaptive, social/emotional, receptive language, expressive language, and cognitive skills. The supplied data comprised 12 learner readiness records assessed through teacher ratings and analyzed using frequency, percentage, mean, and standard deviation. Results showed an overall High Readiness level (WM = 4.15, SD = 0.47). Gross motor skills (WM = 4.33) and cognitive skills (WM = 4.22) attained Very High Readiness, while fine motor, self-help adaptive, social/emotional, receptive language, and expressive language were rated High Readiness. Specific skills requiring further reinforcement were identified, particularly in self-help adaptive, expressive language, and selected fine motor and receptive language indicators. Based on these findings, a School Readiness Enhancement Plan was proposed to sustain developmental strengths and address areas needing additional support through coordinated school- and home-based interventions.

این پژوهش توصیفی-پیمایشی به ارزیابی میزان آمادگی نوآموزان پیش‌دبستانی در ناحیه باروبو II، اداره آموزش سورگائو دل سور، به‌عنوان مبنایی برای برنامه ارتقاء آمادگی مدرسه پرداخت. با استفاده از پرسشنامه اقتباس‌شده مبتنی بر ECCD، این مطالعه هفت حوزه رشدی را مورد بررسی قرار داد: مهارت‌های حرکتی درشت، مهارت‌های حرکتی ظریف، مهارت‌های خودیاری-انطباقی، اجتماعی/هیجانی، زبان دریافتی، زبان بیانی و مهارت‌های شناختی. داده‌های ارائه‌شده شامل ۱۲ پرونده آمادگی نوآموزان بود که از طریق ارزیابی معلمان گردآوری و با استفاده از فراوانی، درصد، میانگین و انحراف معیار تحلیل شد. نتایج نشان داد که سطح کلی آمادگی «بالا» بوده است (WM = 4.15، SD = 0.47). مهارت‌های حرکتی درشت (WM = 4.33) و مهارت‌های شناختی (WM = 4.22) به سطح «بسیار بالا» دست یافتند، در حالی که مهارت‌های حرکتی ظریف، خودیاری-انطباقی، اجتماعی/هیجانی، زبان دریافتی و زبان بیانی در سطح «بالا» ارزیابی شدند. مهارت‌های خاصی که نیاز به تقویت بیشتر داشتند، به‌ویژه در حوزه‌های خودیاری-انطباقی، زبان بیانی و برخی شاخص‌های مهارت‌های حرکتی ظریف و زبان دریافتی شناسایی شدند. بر اساس این یافته‌ها، برنامه‌ای برای ارتقاء آمادگی مدرسه پیشنهاد شد تا نقاط قوت رشدی حفظ شده و حوزه‌های نیازمند حمایت بیشتر از طریق مداخلات هماهنگ مدرسه‌محور و خانواده‌محور مورد توجه قرار گیرند.

This study is motivated by the importance of the socio-emotional development of elementary school students in fostering their ability to interact, adapt, and build positive relationships with their environment. One initiative school undertake to support this development is the implementation of the "3S" habit (Smile, Greet, and Say Hello). However, research specifically analyzing student socio-emotional development through the 3S habit in lower-grade elementary classes remains limited. This study aims to describe the implementation of the 3S habit and the resulting socio-emotional development of the students. A descriptive qualitative approach was employed, utilizing data collection techniques such as observation, interviews, and documentation. The findings indicate that the 3S habit has been consistently implemented through morning student-welcoming activities, daily interactions within the school environment, and teachers setting a positive example. This habit contributes to students' socio-emotional development, evident in aspects such as self-confidence, social interaction skills, politeness, and concern for others. While self-confidence emerged as the most prominent aspect, other areas also showed positive development. The study implies a need for consistency in implementing the 3S habit to support the socio-emotional development of elementary school students.

این پژوهش با انگیزه اهمیت رشد اجتماعی‌عاطفی دانش‌آموزان دبستانی در پرورش توانایی تعامل، سازگاری و ایجاد روابط مثبت با محیط اطراف خود انجام شده‌است. یکی از ابتکارات مدارس برای حمایت از این رشد، اجرای عادت «۳س» (لبخند، سلام و سپاس) است. با این حال، پژوهش‌هایی که به طور خاص رشد اجتماعی‌عاطفی دانش‌آموزان را از طریق عادت ۳س در پایه‌های پایین دبستان تحلیل کنند، همچنان محدود هستند. هدف این پژوهش توصیف اجرای عادت ۳س و رشد اجتماعی‌عاطفی حاصل از آن در میان دانش‌آموزان است. رویکرد کیفی توصیفی به کار گرفته شده و از روش‌های گردآوری داده شامل مشاهده، مصاحبه و مستندسازی استفاده شده‌است. یافته‌ها نشان می‌دهد که عادت ۳س به طور مستمر از طریق فعالیت‌های استقبال صبحگاهی از دانش‌آموزان، تعاملات روزانه در محیط مدرسه و الگوسازی مثبت معلمان اجرا می‌شود. این عادت به رشد اجتماعی‌عاطفی دانش‌آموزان کمک می‌کند که در ابعادی مانند اعتمادبه‌نفس، مهارت‌های تعامل اجتماعی، ادب و توجه به دیگران مشهود است. در حالی که اعتمادبه‌نفس به عنوان برجسته‌ترین بعد ظاهر شد، سایر حوزه‌ها نیز رشد مثبتی نشان دادند. نتایج پژوهش بر ضرورت تداوم اجرای عادت ۳س برای حمایت از رشد اجتماعی‌عاطفی دانش‌آموزان دبستانی تأکید دارد.

Social-emotional development is a crucial aspect of early childhood influenced by parenting styles. This study aims to describe parents' parenting styles, children's social-emotional development, and the obstacles encountered in supporting this development at PAUD Bustanul Huda, Pagar Puding Village. This research employed a qualitative approach with a descriptive type. Data were collected through interviews with one class A teacher and five parents, coded as A, B, C, D, and E. Data analysis techniques included data reduction, data presentation, and conclusion drawing. The results indicated that: 1) Most parents applied democratic parenting by providing explanations, setting rules, and training children's independence, although authoritarian and permissive styles were also found; 2) Children aged 4-5 years have shown good social-emotional development, characterized by sharing ability, adapting without crying when separating from parents, and independence; 3) The main obstacles were unmonitored gadget use, parents' limited time, and inconsistency in parenting between home and school.

رشد اجتماعی‌عاطفی یکی از جنبه‌های اساسی دوران کودکی است که تحت تأثیر سبک‌های فرزندپروری قرار می‌گیرد. هدف این پژوهش توصیف سبک‌های فرزندپروری والدین، رشد اجتماعی‌عاطفی کودکان و موانع موجود در حمایت از این رشد در مرکز پیش‌دبستانی بوستان‌الهدی، روستای پگار پودینگ است. این پژوهش با رویکرد کیفی و از نوع توصیفی انجام شده است. داده‌ها از طریق مصاحبه با یک معلم کلاس الف و پنج نفر از والدین (با کدهای A، B، C، D و E) گردآوری شد. تکنیک‌های تحلیل داده شامل کاهش داده، ارائه داده و نتیجه‌گیری بود. نتایج نشان داد: ۱) اکثر والدین از سبک فرزندپروری دموکراتیک با ارائه توضیح، تعیین قوانین و آموزش استقلال به کودکان استفاده می‌کنند، هرچند سبک‌های استبدادی و سهل‌گیرانه نیز مشاهده شد؛ ۲) کودکان ۴ تا ۵ ساله رشد اجتماعی‌عاطفی مطلوبی نشان داده‌اند که با توانایی اشتراک‌گذاری، سازگاری بدون گریه هنگام جدایی از والدین و استقلال مشخص می‌شود؛ ۳) مهم‌ترین موانع، استفاده کنترل‌نشده از ابزارهای دیجیتال، محدودیت زمانی والدین و ناهماهنگی در فرزندپروری بین خانه و مدرسه بود.

Life Skills Education (LSE) is now a crucial element of holistic learning in the 21st century, with the focus on the socio-emotional, cognitive, and behavioural progression among students. LSE is of special importance in the context of Eklavya Model Residential Schools (EMRS) as the schools cater to the needs of Scheduled Tribe (ST) students, where socio-cultural, linguistic, and economic issues impact them. This qualitative research which has been sponsored by the Indian Council of Social Science Research (ICSSR) under the major and minor research project for the session 2024-2025 investigated the opinions and best practices as well as assessment methods of teachers in reference to LSE in EMRS, even as the study explored the connection between tribal culture and the development of life skills. The semi-structured interviews were used to collect data on 20 EMRS teachers in Uttar Pradesh and Madhya Pradesh and were analysed thematically. The results of the study indicate that educators have a general perception of what life skills entail and how LSE is significant in equipping students to address real-life issues. The attitude of teachers towards the inclusion of LSE in the school curricula was positive, and the approaches that were considered to be effective were group activities, role-play, and collaborative learning. There exist gaps, though, arising because of insufficient training, no formal teaching modules and no formal assessment techniques. The research recommends the significance of culturally contextualised pedagogies, teacher capacity building and well-organised assessment frameworks to reinforce the LSE delivery and guarantee effective socio-emotional development in tribal students.

آموزش مهارت‌های زندگی (LSE) در قرن بیست‌ویکم به عنوان یکی از عناصر اساسی یادگیری جامع مطرح است و بر پیشرفت اجتماعی-هیجانی، شناختی و رفتاری دانش‌آموزان تمرکز دارد. اهمیت LSE در زمینه مدارس شبانه‌روزی مدل اکلوییا (EMRS) به‌ویژه برجسته است، زیرا این مدارس به نیازهای دانش‌آموزان اقوام ثبت‌شده (ST) می‌پردازند که مسائل اجتماعی-فرهنگی، زبانی و اقتصادی بر آن‌ها تأثیرگذار است. این پژوهش کیفی که با حمایت شورای تحقیقات علوم اجتماعی هند (ICSSR) در قالب پروژه‌های پژوهشی عمده و فرعی برای سال تحصیلی 2024-2025 انجام شده است، به بررسی دیدگاه‌ها و بهترین شیوه‌ها و همچنین روش‌های ارزیابی معلمان در ارتباط با LSE در EMRS پرداخته و همچنین ارتباط میان فرهنگ قبیله‌ای و توسعه مهارت‌های زندگی را مورد مطالعه قرار داده است. برای جمع‌آوری داده‌ها از مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با 20 معلم EMRS در ایالت‌های اوتار پرادش و مادیا پرادش استفاده شد و داده‌ها به روش تحلیل تماتیک بررسی گردید. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که معلمان درک کلی از ماهیت مهارت‌های زندگی و اهمیت LSE در تجهیز دانش‌آموزان برای مواجهه با مسائل واقعی زندگی دارند. نگرش معلمان نسبت به گنجاندن LSE در برنامه درسی مدارس مثبت بوده و رویکردهایی مانند فعالیت‌های گروهی، ایفای نقش و یادگیری مشارکتی مؤثر تلقی شده‌اند. با این حال، شکاف‌هایی به دلیل آموزش ناکافی، نبود ماژول‌های آموزشی رسمی و فقدان تکنیک‌های ارزیابی رسمی وجود دارد. پژوهش بر اهمیت روش‌های آموزشی بومی‌سازی‌شده، توانمندسازی معلمان و چارچوب‌های ارزیابی منسجم برای تقویت ارائه LSE و تضمین رشد اجتماعی-هیجانی مؤثر در دانش‌آموزان قبیله‌ای تأکید می‌کند.

Introduction Preschool peer acceptance is a pivotal marker of social-emotional well-being and future adaptation. Although teacher–child relationship quality is a known correlate of children’s peer status, the mechanisms linking this vertical relationship to horizontal peer relations remain insufficiently understood. Methods This two-wave longitudinal study examined whether emotion understanding and social initiative were associated with the prospective link between teacher–child relationship quality and later peer acceptance. Data were collected from 319 Chinese preschool children across a 12-month interval. Teachers reported teacher–child closeness, conflict, and children’s social initiative; children completed an emotion understanding task; and peer acceptance was assessed using peer nominations. Structural equation models controlled for baseline levels of emotion understanding, social initiative, peer acceptance, and relevant covariates. Results Results showed that T1 teacher closeness positively predicted, whereas teacher conflict negatively predicted, T2 peer acceptance. Emotion understanding and social initiative each served as significant indirect pathways linking teacher–child relationship quality with later peer acceptance. In addition, a theory-informed serial indirect pathway from T1 teacher–child relationship quality to T2 peer acceptance via T2 emotion understanding and T2 social initiative was statistically significant. Discussion However, because the study was observational and because the mediators and outcome were all assessed at T2, the findings should be interpreted as prospective associations consistent with the proposed theoretical model rather than as evidence of causal or strictly temporal mechanisms. These findings suggest that supportive teacher–child relationships may be linked to peer acceptance through children’s socioemotional understanding and proactive peer engagement.

مقدمه: پذیرش همسالان در دوره پیش‌دبستانی شاخصی محوری از بهزیستی اجتماعی-هیجانی و سازگاری آینده است. اگرچه کیفیت رابطه معلم-کودک به عنوان یکی از همبسته‌های شناخته‌شده وضعیت همسالان کودکان مطرح است، اما سازوکارهای پیونددهنده این رابطه عمودی با روابط افقی همسالان همچنان به‌طور کافی شناخته نشده‌اند. روش‌ها: این مطالعه طولی دو موجی بررسی کرد که آیا فهم هیجانی و ابتکار اجتماعی با پیوند آینده‌نگر بین کیفیت رابطه معلم-کودک و پذیرش بعدی همسالان مرتبط هستند یا خیر. داده‌ها از ۳۱۹ کودک پیش‌دبستانی چینی در یک بازه زمانی ۱۲ ماهه گردآوری شد. معلمان نزدیکی و تعارض معلم-کودک و ابتکار اجتماعی کودکان را گزارش کردند؛ کودکان یک تکلیف فهم هیجانی را انجام دادند؛ و پذیرش همسالان با استفاده از نام‌بردن همسالان ارزیابی شد. مدل‌های معادلات ساختاری سطوح پایه فهم هیجانی، ابتکار اجتماعی، پذیرش همسالان و متغیرهای همبسته مرتبط را کنترل کردند. نتایج: نتایج نشان داد که نزدیکی معلم در زمان T1 به طور مثبت و تعارض معلم به طور منفی پذیرش همسالان در زمان T2 را پیش‌بینی کرد. فهم هیجانی و ابتکار اجتماعی هر یک به عنوان مسیرهای غیرمستقیم معنادار، کیفیت رابطه معلم-کودک را به پذیرش بعدی همسالان پیوند دادند. علاوه بر این، یک مسیر غیرمستقیم سریالی مبتنی بر نظریه از کیفیت رابطه معلم-کودک در T1 به پذیرش همسالان در T2 از طریق فهم هیجانی و ابتکار اجتماعی در T2 از لحاظ آماری معنادار بود. بحث: با این حال، با توجه به اینکه مطالعه مشاهده‌ای بود و میانجی‌ها و پیامد همگی در T2 ارزیابی شدند، یافته‌ها باید به عنوان ارتباطات آینده‌نگر منطبق با مدل نظری پیشنهادی تفسیر شوند و نه به عنوان شواهدی از سازوکارهای علّی یا کاملاً زمانی. این یافته‌ها نشان می‌دهد که روابط حمایتی معلم-کودک ممکن است از طریق فهم اجتماعی-هیجانی کودکان و مشارکت فعال آن‌ها با همسالان به پذیرش همسالان مرتبط باشد.

ABSTRACT There is little doubt that children's social‐emotional skills predict better educational outcomes, yet few public preschool evaluation studies have explored associations between public preschool attendance and children's social‐emotional development through elementary school. This is surprising, as the field of preschool evaluation research has recently been consumed by a search for skills in the elementary school years that could be promising mechanisms linking preschool attendance to better adult educational and economic outcomes, especially for children from low‐income backgrounds who are typically the target of public preschool. The current study seeks to fill this knowledge gap, examining whether children who did not attend preschool versus those who attended one of the two primary public preschool programs in the US display more advanced social‐emotional skills in both the immediate aftermath of preschool—kindergarten—and into the mid‐elementary grades. Using propensity score methods, we predict children's social skills and emotional development in kindergarten ( n = 907; M age = 5.52 years) and again in fourth grade ( n = 595; M age = 9.52 years) from public preschool attendance (school‐based pre‐k and Head Start) versus no preschool. In our race‐ethnically diverse sample of children from low‐income families, there were no associations between preschool attendance and social‐emotional outcomes at either the end of kindergarten or in 4th grade. We interpret these results in the context of scientific evidence regarding what it might take to promote early social‐emotional development in typical US preschool settings.

چکیده: تردیدی نیست که مهارت‌های اجتماعی‌عاطفی کودکان پیش‌بینی‌کننده‌ی پیامدهای آموزشی بهتر هستند، اما تعداد کمی از پژوهش‌های ارزیابی پیش‌دبستانی عمومی به بررسی ارتباط بین حضور در پیش‌دبستانی عمومی و رشد اجتماعی‌عاطفی کودکان در طول دوران ابتدایی پرداخته‌اند. این امر شگفت‌آور است، زیرا حوزه‌ی پژوهش‌های ارزیابی پیش‌دبستانی اخیراً به شدت به دنبال یافتن مهارت‌هایی در سال‌های ابتدایی مدرسه بوده است که می‌توانند به عنوان سازوکارهای امیدوارکننده‌ای برای پیوند دادن حضور در پیش‌دبستانی با پیامدهای آموزشی و اقتصادی بهتر در بزرگسالی عمل کنند، به ویژه برای کودکانی که از خانواده‌های کم‌درآمد هستند و معمولاً هدف برنامه‌های پیش‌دبستانی عمومی قرار می‌گیرند. مطالعه‌ی حاضر درصدد پر کردن این خلأ دانشی است و بررسی می‌کند که آیا کودکانی که در پیش‌دبستانی شرکت نکرده‌اند در مقایسه با کودکانی که در یکی از دو برنامه‌ی اصلی پیش‌دبستانی عمومی در ایالات متحده شرکت کرده‌اند، مهارت‌های اجتماعی‌عاطفی پیشرفته‌تری را هم در دوره‌ی بلافاصله پس از پیش‌دبستانی (آمادگی) و هم در میانه‌ی دوران ابتدایی نشان می‌دهند یا خیر. با استفاده از روش‌های امتیاز تمایل، مهارت‌های اجتماعی و رشد عاطفی کودکان در دوره‌ی آمادگی (n = 907؛ میانگین سن = ۵/۵۲ سال) و مجدداً در پایه‌ی چهارم ابتدایی (n = 595؛ میانگین سن = ۹/۵۲ سال) بر اساس حضور در پیش‌دبستانی عمومی (پیش‌دبستانی مبتنی بر مدرسه و Head Start) در مقایسه با عدم حضور در پیش‌دبستانی پیش‌بینی شد. در نمونه‌ای با تنوع نژادی-قومیتی از کودکان خانواده‌های کم‌درآمد، هیچ ارتباطی بین حضور در پیش‌دبستانی و پیامدهای اجتماعی‌عاطفی نه در پایان دوره‌ی آمادگی و نه در پایه‌ی چهارم ابتدایی مشاهده نشد. این نتایج را در زمینه‌ی شواهد علمی مربوط به آنچه برای ارتقای رشد اجتماعی‌عاطفی اولیه در محیط‌های معمول پیش‌دبستانی ایالات متحده لازم است، تفسیر می‌کنیم.

This study aimed to determine the effect of parenting styles on the social-emotional development of children aged 5–6 years at TK Mutiara Balige. The research hypothesis stated that there was an effect of parenting styles on the social-emotional development of children aged 5–6 years. This study employed a quantitative method with a sample of 70 children, consisting of 35 children in the experimental class and 35 children in the control class. The research instruments consisted of observation sheets on parenting styles and children's social-emotional development. The data were analyzed using the N-Gain Score and Independent Samples Test. The results of the N-Gain Score calculation showed that the average improvement in social-emotional development in the experimental class was 0.2374, while the control class was 0.2258, with both falling into the medium category. The hypothesis test results showed that the calculated t-value was 0.377 > the t-table value of 1.995, with a significance value of 0.000 < 0.05. Thus, H₀ was rejected and H₁ was accepted, indicating that parenting styles had a positive andsignificant effect on the social-emotional development of children aged 5–6 years at TK Mutiara Balige.

هدف این پژوهش تعیین تأثیر الگوهای فرزندپروری والدین بر رشد اجتماعی‌عاطفی کودکان ۵ تا ۶ ساله در دبستان مروارید بالیگه بود. فرضیه پژوهش بیان می‌کرد که الگوهای فرزندپروری والدین بر رشد اجتماعی‌عاطفی کودکان ۵ تا ۶ ساله تأثیر دارد. این مطالعه با روش کمی و با نمونه‌ای شامل ۷۰ کودک، متشکل از ۳۵ کودک در گروه آزمایش و ۳۵ کودک در گروه کنترل انجام شد. ابزارهای پژوهش شامل برگه‌های مشاهده الگوهای فرزندپروری و رشد اجتماعی‌عاطفی کودکان بود. داده‌ها با استفاده از نمره N-Gain و آزمون مستقل نمونه‌ها تحلیل شدند. نتایج محاسبه نمره N-Gain نشان داد که میانگین بهبود رشد اجتماعی‌عاطفی در گروه آزمایش ۰٫۲۳۷۴ و در گروه کنترل ۰٫۲۲۵۸ بود که هر دو در دسته متوسط قرار گرفتند. نتایج آزمون فرضیه نشان داد که مقدار t محاسبه‌شده ۰٫۳۷۷ بزرگ‌تر از مقدار t جدول ۱٫۹۹۵ و مقدار معناداری ۰٫۰۰۰ کمتر از ۰٫۰۵ بود. بنابراین، H₀ رد و H₁ پذیرفته شد که نشان‌دهنده تأثیر مثبت و معنادار الگوهای فرزندپروری والدین بر رشد اجتماعی‌عاطفی کودکان ۵ تا ۶ ساله در دبستان مروارید بالیگه است.

Parenting behaviors play a critical role in children’s socioemotional development and risk for psychopathology. Prior research has relied on both variable- and person-centered approaches to examine links between parenting and children’s internalizing and externalizing behaviors, yet few studies have integrated these approaches within a single investigation. In the current study, we combined both approaches by first utilizing latent profile analyses to identify profiles of parenting practices across multiple dimensions. We then utilized path analyses to examine whether parenting profiles (person-centered) and individual parenting dimensions (variable-centered) were associated with children’s internalizing and externalizing behaviors. The sample included children participating in the ECHO Cohort (N = 2,752; 49% female; M age = 9.90 years, range = 5–18). Three parenting profiles were identified: Higher Positive Parenting–Better Supervision, Lower Positive Parenting–Medium Supervision, and Medium Positive Parenting–Poorer Supervision. The three profiles differed in children’s internalizing and externalizing behaviors, with symptom levels increasing from Higher Positive – Better Supervision to Lower Positive – Medium Supervision, and highest in Medium Positive – Poorer Supervision. At the dimension level, positive parenting was negatively related to both internalizing and externalizing behaviors, whereas inconsistent discipline was positively related to both outcomes. Poor supervision was positively related to externalizing behaviors but was not associated with internalizing behaviors. Together, these findings advance theoretical models of the caregiving environment and its associations with child psychopathology risk, suggesting that interventions should target both specific dimensions and broader profiles of parenting practices.

رفتارهای فرزندپروری نقش حیاتی در رشد اجتماعی‌عاطفی کودکان و خطر ابتلا به آسیب‌شناسی روانی ایفا می‌کنند. پژوهش‌های پیشین با استفاده از رویکردهای مبتنی بر متغیر و مبتنی بر فرد، ارتباط میان فرزندپروری و رفتارهای درونی‌سازی و برونی‌سازی کودکان را بررسی کرده‌اند، اما مطالعات اندکی این دو رویکرد را در یک پژوهش واحد ادغام کرده‌اند. در مطالعه حاضر، هر دو رویکرد با هم ترکیب شدند؛ بدین صورت که ابتدا با استفاده از تحلیل‌های نمایه پنهان، الگوهای فرزندپروری در ابعاد مختلف شناسایی شد. سپس با بهره‌گیری از تحلیل مسیر، بررسی شد که آیا نمایه‌های فرزندپروری (مبتنی بر فرد) و ابعاد منفرد فرزندپروری (مبتنی بر متغیر) با رفتارهای درونی‌سازی و برونی‌سازی کودکان مرتبط هستند یا خیر. نمونه شامل کودکانی بود که در گروه هم‌گروهی ECHO شرکت داشتند (N = ۲۷۵۲؛ ۴۹٪ دختر؛ میانگین سن = ۹/۹۰ سال، دامنه = ۵ تا ۱۸ سال). سه نمایه فرزندپروری شناسایی شد: فرزندپروری مثبت‌تر – نظارت بهتر، فرزندپروری مثبت کمتر – نظارت متوسط، و فرزندپروری مثبت متوسط – نظارت ضعیف‌تر. این سه نمایه از نظر رفتارهای درونی‌سازی و برونی‌سازی کودکان تفاوت داشتند، به‌طوری‌که سطح نشانه‌ها از فرزندپروری مثبت‌تر – نظارت بهتر به فرزندپروری مثبت کمتر – نظارت متوسط افزایش یافته و در فرزندپروری مثبت متوسط – نظارت ضعیف‌تر به بالاترین میزان رسید. در سطح ابعاد، فرزندپروری مثبت با هر دو رفتار درونی‌سازی و برونی‌سازی رابطه منفی داشت، در حالی که انضباط ناسازگار با هر دو پیامد رابطه مثبت نشان داد. نظارت ضعیف با رفتارهای برونی‌سازی رابطه مثبت داشت اما با رفتارهای درونی‌سازی ارتباطی نداشت. این یافته‌ها مدل‌های نظری محیط مراقبتی و ارتباط آن با خطر آسیب‌شناسی روانی کودک را پیش می‌برند و نشان می‌دهند که مداخلات باید هم بر ابعاد خاص و هم بر الگوهای کلی‌تر رفتارهای فرزندپروری تمرکز کنند.

Background Children are increasingly exposed to digital media from an early age. Screen exposure has been linked to poorer parent–child interactions, and less optimal language, cognitive, motor, and socio-emotional development. However, few studies have explored these relationships specifically in children born preterm. Methods Sixty-four very preterm infants (VPT; <32 weeks gestation) were assessed at 12-months corrected age. Data on media use within families and infant screen exposure were measured using the Family Media Use questionnaire. Psychomotor development, socio-emotional functioning, and tactile exploration abilities were evaluated using the Bayley Scales of Infant Development III (BSID III) and experimental tasks. Results At 12 months of age, most parents (72%) reported using screens in the presence of their child, with an average daily duration of 1 h. Furthermore, 39% of VPT infants were directly exposed to screens, averaging 4 h per week. No difference was observed in BSID III scores between infants exposed to screens and those who were not. Furthermore, across the entire cohort, no significant association was found between screen exposure and developmental outcomes. However, among infants exposed to screens, greater direct screen exposure was negatively associated with cognitive and language scores (ρ = −0.34, p = 0.048; ρ = −0.56, p = 0.002, respectively) as well as to tactile exploration (ρ = −0.39, p = 0.02), but not to prosocial behavior or joint attention. These associations remained significant after controlling gestational age at birth and parents' socio-economic status. Conclusions Early direct screen exposure in VPT infants is associated with lower language and cognitive performance, and reduced tactile exploration, highlighting potential developmental implications even within the first year. No associations were observed in socio-emotional skills suggesting that these aspects may evolve differently or become apparent later in development. The effects of screen exposure on the development of infants born VPT have not been extensively studied, and further research is needed to support families in offering alternatives to screen use.

زمینه: کودکان از سنین پایین به طور فزاینده‌ای در معرض رسانه‌های دیجیتال قرار می‌گیرند. مواجهه با صفحه‌نمایش با تعامل ضعیف‌تر والد-کودک و رشد کمتر بهینه زبانی، شناختی، حرکتی و اجتماعی-هیجانی مرتبط شده است. با این حال، مطالعات اندکی به طور خاص این روابط را در کودکان نارس بررسی کرده‌اند. روش‌ها: شصت‌وچهار نوزاد بسیار نارس (VPT؛ کمتر از ۳۲ هفته بارداری) در سن ۱۲ ماهگی اصلاح‌شده ارزیابی شدند. داده‌های مربوط به استفاده از رسانه در خانواده و مواجهه نوزاد با صفحه‌نمایش با استفاده از پرسشنامه Family Media Use جمع‌آوری شد. رشد روان‌حرکتی، عملکرد اجتماعی-هیجانی و توانایی‌های کاوش لمسی با استفاده از مقیاس‌های Bayley Scales of Infant Development III (BSID III) و وظایف آزمایشی ارزیابی گردید. یافته‌ها: در سن ۱۲ ماهگی، اکثر والدین (۷۲٪) گزارش کردند که در حضور کودک خود از صفحه‌نمایش استفاده می‌کنند، با میانگین مدت زمان روزانه ۱ ساعت. همچنین، ۳۹٪ از نوزادان VPT به طور مستقیم در معرض صفحه‌نمایش قرار داشتند، با میانگین ۴ ساعت در هفته. تفاوتی در نمرات BSID III بین نوزادان مواجه‌شده با صفحه‌نمایش و نوزادانی که مواجهه نداشتند مشاهده نشد. همچنین، در کل گروه، ارتباط معناداری بین مواجهه با صفحه‌نمایش و پیامدهای رشدی یافت نشد. با این حال، در میان نوزادان مواجه‌شده با صفحه‌نمایش، میزان بیشتر مواجهه مستقیم با صفحه‌نمایش با نمرات پایین‌تر شناختی و زبانی (ρ = −۰٫۳۴، p = ۰٫۰۴۸؛ ρ = −۰٫۵۶، p = ۰٫۰۰۲ به ترتیب) و همچنین کاوش لمسی (ρ = −۰٫۳۹، p = ۰٫۰۲) ارتباط منفی داشت، اما با رفتارهای اجتماعی مثبت یا توجه مشترک ارتباطی نداشت. این ارتباطات پس از کنترل سن بارداری هنگام تولد و وضعیت اجتماعی-اقتصادی والدین همچنان معنادار باقی ماند. نتیجه‌گیری: مواجهه مستقیم زودهنگام با صفحه‌نمایش در نوزادان VPT با عملکرد پایین‌تر زبانی و شناختی و کاهش کاوش لمسی همراه است و پیامدهای رشدی بالقوه حتی در سال اول زندگی را برجسته می‌کند. هیچ ارتباطی در مهارت‌های اجتماعی-هیجانی مشاهده نشد که نشان می‌دهد این جنبه‌ها ممکن است به گونه‌ای متفاوت تحول یابند یا بعداً در رشد آشکار شوند. اثرات مواجهه با صفحه‌نمایش بر رشد نوزادان بسیار نارس به طور گسترده مطالعه نشده است و پژوهش‌های بیشتری برای حمایت از خانواده‌ها در ارائه جایگزین‌هایی برای استفاده از صفحه‌نمایش مورد نیاز است.

Children in care have been shown to be at a higher risk of speech, language, and communication needs (SLCN). However, the presence of several co-occurring adversities means that SLCNs in this group are often overlooked. Improving understanding of SLCN vulnerability among children in care is therefore important for informing targeted interventions and supporting more positive educational and psychosocial outcomes. In our study, we examined the prevalence of SLCN among children in care and its association with educational attainment and social–emotional development as recorded in routine practice. A secondary analysis was conducted using routinely collected data recorded in a local authority database in an inner-city borough in South-East England. The eligible cohort comprised 141 children aged 5 to 14 years living in out-of-home care, of whom 78 had language screening data available. Measures included educational attainment in English, mathematics, and science, alongside social–emotional and behavioural functioning assessed using the Strengths and Difficulties Questionnaire. Forty-one percent of the sample presented with SLCN. Difficulties were evident across several domains, including word-finding, initiating and maintaining conversations, and peer relationships. Analyses revealed meaningful associations between SLCN, lower educational attainment, and poorer social–emotional outcomes. These findings provide preliminary group-level evidence of the higher prevalence and complexity of SLCN among children in care and their associations with educational and social–emotional outcomes. These results highlight the need for coordinated clinical, educational, and policy responses. These include improved recognition of multifaceted SLCN and timely referral to speech and language therapy services, to support more equitable outcomes for children in care.

مطالعات نشان داده‌اند که کودکان تحت سرپرستی در معرض خطر بالاتری از نیازهای گفتار، زبان و ارتباط (SLCN) قرار دارند. با این حال، وجود چندین عامل نامطلوب همزمان باعث می‌شود که SLCN در این گروه اغلب نادیده گرفته شود. بنابراین، بهبود درک آسیب‌پذیری SLCN در میان کودکان تحت سرپرستی برای اطلاع‌رسانی مداخلات هدفمند و حمایت از پیامدهای آموزشی و روان‌اجتماعی مثبت‌تر اهمیت دارد. در مطالعه حاضر، شیوع SLCN در میان کودکان تحت سرپرستی و ارتباط آن با پیشرفت تحصیلی و رشد اجتماعی‌ـ‌هیجانی همان‌گونه که در رویه‌های معمول ثبت شده است، مورد بررسی قرار گرفت. یک تحلیل ثانویه با استفاده از داده‌های جمع‌آوری‌شده به طور روتین که در پایگاه داده یک مرجع محلی در یکی از مناطق شهری جنوب‌شرق انگلستان ثبت شده بود، انجام شد. گروه واجد شرایط شامل ۱۴۱ کودک ۵ تا ۱۴ ساله ساکن در مراقبت خارج از خانه بود که از این میان، داده‌های غربالگری زبان برای ۷۸ نفر در دسترس بود. ابزارهای اندازه‌گیری شامل پیشرفت تحصیلی در زبان انگلیسی، ریاضیات و علوم، همراه با عملکرد اجتماعی‌ـ‌هیجانی و رفتاری که با استفاده از پرسشنامه Strengths and Difficulties Questionnaire ارزیابی شد، بودند. چهل‌ویک درصد از نمونه دارای SLCN بودند. مشکلات در چندین حوزه از جمله یافتن واژه، آغاز و حفظ مکالمه و روابط با همسالان مشاهده شد. تحلیل‌ها ارتباط معناداری بین SLCN، پیشرفت تحصیلی پایین‌تر و پیامدهای اجتماعی‌ـ‌هیجانی ضعیف‌تر نشان دادند. این یافته‌ها شواهد اولیه‌ای در سطح گروهی از شیوع و پیچیدگی بالاتر SLCN در میان کودکان تحت سرپرستی و ارتباط آن با پیامدهای آموزشی و اجتماعی‌ـ‌هیجانی ارائه می‌دهد. این نتایج بر نیاز به پاسخ‌های هماهنگ بالینی، آموزشی و سیاست‌گذاری تأکید می‌کند. این موارد شامل بهبود شناسایی SLCN چندوجهی و ارجاع به موقع به خدمات گفتاردرمانی و زبان‌درمانی برای حمایت از پیامدهای عادلانه‌تر برای کودکان تحت سرپرستی است.