emotional abuse

Childhood trauma is a significant public health problem owing to its effects on the socioemotional development of adolescents, which calls for validated assessment instruments. This study aimed to adapt and examine the psychometric properties of the Childhood Trauma Questionnaire–Short Form (CTQ-SF) in adolescents from the Peruvian Amazon. An instrumental, cross-sectional study was conducted with 878 adolescents aged 12–17 years (M = 14.0; SD = 1.46) from public secondary schools in the San Martín Region, Peru, randomly divided into two subsamples of 439 participants each for exploratory (EFA) and confirmatory factor analysis (CFA); reliability, convergent and discriminant validity, and measurement invariance across sex were also examined. The original five-factor model did not show adequate performance. After removing items with weak loadings or redundant content, a three-factor, 18-item structure emerged—lack of perceived family support/neglect, sexual abuse, and physical–emotional abuse—which showed adequate fit (CFI = 0.958; TLI = 0.951; RMSEA = 0.051; SRMR = 0.067) and satisfactory internal consistency (ordinal α and ω = 0.76–0.95). Convergent validity was adequate for sexual abuse and physical–emotional abuse (AVE = 0.81 and 0.50) and borderline for lack of perceived family support/neglect (AVE = 0.42), whereas discriminant validity was supported for all factor pairs (HTMT = 0.262–0.626). Full scalar invariance across sex was also established (ΔCFI ≤ 0.002; ΔRMSEA ≤ 0.003). These findings indicate that the Peruvian CTQ-SF is better represented by a three-factor correlated structure, yielding a brief version that allows comparisons between sexes; nevertheless, because its temporal stability and external validity remain to be examined, its use should currently be restricted to research and preliminary screening purposes.

تروما دوران کودکی به دلیل تأثیرات آن بر رشد اجتماعی-عاطفی نوجوانان، یک معضل مهم سلامت عمومی محسوب می‌شود که نیازمند ابزارهای ارزیابی معتبر است. هدف این مطالعه، انطباق و بررسی ویژگی‌های روان‌سنجی پرسشنامه تروما دوران کودکی–فرم کوتاه (CTQ-SF) در نوجوانان منطقه آمازون پرو بود. این پژوهش به صورت ابزاری و مقطعی بر روی ۸۷۸ نوجوان ۱۲ تا ۱۷ ساله (میانگین = ۱۴.۰؛ انحراف معیار = ۱.۴۶) از مدارس متوسطه دولتی منطقه San Martín پرو انجام شد که به طور تصادفی به دو زیرنمونه ۴۳۹ نفری برای تحلیل عاملی اکتشافی (EFA) و تحلیل عاملی تأییدی (CFA) تقسیم شدند؛ همچنین پایایی، روایی همگرا و واگرا و ناهمسانی اندازه‌گیری در جنسیت نیز بررسی شد. مدل پنج‌عاملی اصلی عملکرد مناسبی نشان نداد. پس از حذف گویه‌های دارای بار عاملی ضعیف یا محتوای تکراری، ساختار سه‌عاملی با ۱۸ گویه شامل «فقدان حمایت/غفلت ادراک‌شده خانوادگی»، «سوءاستفاده جنسی» و «سوءاستفاده جسمی-عاطفی» استخراج شد که برازش مناسبی داشت (CFI = 0.958؛ TLI = 0.951؛ RMSEA = 0.051؛ SRMR = 0.067) و از انسجام درونی رضایت‌بخشی برخوردار بود (آلفای ترتیبی و ω = ۰.۷۶ تا ۰.۹۵). روایی همگرا برای سوءاستفاده جنسی و سوءاستفاده جسمی-عاطفی مناسب بود (AVE = 0.81 و 0.50) و برای فقدان حمایت/غفلت خانوادگی در مرز قابل قبول قرار داشت (AVE = 0.42)، در حالی که روایی واگرا برای تمام جفت‌عامل‌ها تأیید شد (HTMT = 0.262–0.626). ناهمسانی کامل مقیاس در جنسیت نیز برقرار شد (ΔCFI ≤ 0.002؛ ΔRMSEA ≤ 0.003). این یافته‌ها نشان می‌دهد که نسخه پرویی CTQ-SF با ساختار سه‌عاملی همبسته بهتر نمایان می‌شود و نسخه‌ای مختصر ارائه می‌دهد که امکان مقایسه بین جنسیت‌ها را فراهم می‌کند؛ با این حال، با توجه به اینکه پایداری زمانی و روایی بیرونی آن هنوز بررسی نشده است، استفاده از آن در حال حاضر باید به پژوهش‌ها و غربالگری مقدماتی محدود شود.

Adverse childhood experiences (ACEs) shape the lifecourse psychosocial well-being, yet evidence linking ACEs to pre-pregnancy stressful life events (pre-PSLEs) across generations remains limited. This study examined the associations between ACEs and pre-PSLEs across two generations of women and explored pathways of intergenerational stress transmission. A total of 2,235 mother-offspring pairs were obtained from the Grandmothers, Mothers, and Their Children’s Health study. Maternal and offspring ACEs were assessed using the Childhood Trauma Screener. Offspring pre-PSLEs included conflict with partners, conflict with family members, physical/sexual/emotional abuse, deaths of friends or relatives, and financial stress. We used multivariable logistic regression to examine associations between ACEs and pre-PSLEs, and structural equation modeling to explore mediation by offspring ACEs. Overall, 18.17% of mothers and 14.27% of offspring report ACEs; 29.49% of offspring report pre-PSLEs. Both maternal (OR = 1.79, 95% CI: 1.41–2.27) and offspring ACEs (OR = 2.23, 95% CI: 1.73–2.89) significantly increase the odds of offspring pre-PSLEs, showing dose–response relationships. These patterns persist across all ACE subtypes. Offspring ACEs mediate 79.64% of the association between maternal ACEs and offspring pre-PSLEs. ACEs are associated with pre-PSLEs both within and across generations, suggesting a pathway of stress transmission from early life into adulthood. These findings highlight the importance of early identification and intervention for ACEs within pre-pregnancy health management. Difficult childhood experiences, such as abuse or neglect, can affect health and wellbeing throughout life. We investigated whether these experiences, known as adverse childhood experiences (ACEs), are associated with stressful life events (SLEs) before pregnancy and whether a mother’s childhood adversity is linked to her daughter’s stress before pregnancy. We studied 2,235 mother–daughter pairs in China. Mothers and daughters reported their childhood experiences, and daughters also reported SLEs during the year before pregnancy. We found that both maternal and offspring ACEs were associated with greater pre-pregnancy stress. Most of the association between maternal ACEs and daughters’ pre-pregnancy stress was explained by daughters’ own ACEs. These findings highlight the importance of identifying and supporting women with childhood adversity before pregnancy to improve maternal and child health.

تجارب نامطلوب دوران کودکی (ACEs) بهزیستی روانی-اجتماعی در طول زندگی را شکل می‌دهند، اما شواهد مربوط به ارتباط ACEs با رویدادهای پراسترس زندگی پیش از بارداری (pre-PSLEs) در نسل‌های مختلف هنوز محدود است. این مطالعه ارتباط بین ACEs و pre-PSLEs را در دو نسل از زنان بررسی کرده و مسیرهای انتقال استرس بین‌نسلی را مورد کاوش قرار داده است. در مجموع، ۲٬۲۳۵ جفت مادر-فرزند از مطالعه سلامت مادربزرگ‌ها، مادران و فرزندان آن‌ها انتخاب شدند. ACEs مادران و فرزندان با استفاده از Childhood Trauma Screener ارزیابی شد. pre-PSLEs فرزندان شامل تعارض با شریک زندگی، تعارض با اعضای خانواده، سوءاستفاده جسمی/جنسی/عاطفی، مرگ دوستان یا بستگان و استرس مالی بود. برای بررسی ارتباط بین ACEs و pre-PSLEs از رگرسیون لجستیک چندمتغیره و برای بررسی میانجی‌گری توسط ACEs فرزندان از مدل‌سازی معادلات ساختاری استفاده شد. به طور کلی، ۱۸/۱۷٪ از مادران و ۱۴/۲۷٪ از فرزندان گزارش‌دهنده ACEs بودند؛ ۲۹/۴۹٪ از فرزندان pre-PSLEs را گزارش کردند. هم ACEs مادران (OR = 1.79, 95% CI: 1.41–2.27) و هم ACEs فرزندان (OR = 2.23, 95% CI: 1.73–2.89) به طور معناداری احتمال pre-PSLEs فرزندان را افزایش می‌دهند و رابطه دوز-پاسخ را نشان می‌دهند. این الگوها در تمام زیرگروه‌های ACEs پایدار باقی می‌ماند. ACEs فرزندان ۷۹/۶۴٪ از ارتباط بین ACEs مادران و pre-PSLEs فرزندان را میانجی‌گری می‌کند. ACEs هم درون‌نسلی و هم بین‌نسلی با pre-PSLEs مرتبط است و نشان‌دهنده مسیر انتقال استرس از اوایل زندگی به بزرگسالی است. این یافته‌ها اهمیت شناسایی و مداخله زودهنگام برای ACEs در مدیریت سلامت پیش از بارداری را برجسته می‌کند. تجارب دشوار دوران کودکی، مانند سوءاستفاده یا غفلت، می‌تواند بر سلامت و بهزیستی در سراسر زندگی تأثیر بگذارد. ما بررسی کردیم که آیا این تجارب، که به عنوان تجارب نامطلوب دوران کودکی (ACEs) شناخته می‌شوند، با رویدادهای پراسترس زندگی (SLEs) پیش از بارداری مرتبط هستند و آیا ناملایمات دوران کودکی مادر با استرس دخترش پیش از بارداری ارتباط دارد یا خیر. ما ۲٬۲۳۵ جفت مادر-دختر را در چین مورد مطالعه قرار دادیم. مادران و دختران تجارب دوران کودکی خود را گزارش کردند و دختران همچنین SLEs را در سال پیش از بارداری گزارش دادند. دریافتیم که هم ACEs مادر و هم فرزند با استرس بیشتر پیش از بارداری مرتبط است. بیشتر ارتباط بین ACEs مادر و استرس پیش از بارداری دختر توسط ACEs خود دختر توضیح داده می‌شود. این یافته‌ها اهمیت شناسایی و حمایت از زنانی با ناملایمات دوران کودکی پیش از بارداری را برای بهبود سلامت مادر و کودک برجسته می‌کند.

Purpose: This study examined with the aim of examining the levels of exposure to cyberbullying and emotional abuse among students in health sciences–related fields.Material and Methods: The sample for this cross-sectional study comprised 590 students enrolled in the departments of Midwifery (n = 200), Nursing (n = 144), Physiotherapy and Rehabilitation (n = 128), and Health Management (n = 118) at a Faculty of Health Sciences of a university. Data were collected using the Personal Information Form, the Revised Cyber Bullying Inventory–II (RCBI-II), and the Emotional Abuse Exposure Scale (EAES).Results: 41.9% of students reported witnessing cyberbullying at least once, while 36.1% reported being exposed at least once. Among exposed students cyberbullying, 27.3% indicated that cyberbullying occurred through social networking sites, and 53.9% reported awareness of emotional abuse. The mean RCBI-II scores were 13.92 ± 5.93 for cyber victimization and 12.47 ± 4.83 for cyberbullying, whereas the total EAES mean score was 54.27 ± 26.78. A statistically significant moderate positive correlation was identified between RCBI-II (cyber victimization and cyberbullying) scores and total EAES scores (p < 0.001).Conclusion: The findings indicate that students experience higher levels of cyber victimization and moderate levels of emotional abuse. As cyber victimization and cyberbullying levels increase, exposure to emotional abuse increases. Students in the midwifery department were found to experience lower levels of cyber victimization, to engage less frequently in cyberbullying behaviors, and to be exposed to lower levels of emotional abuse overall.

هدف: این پژوهش با هدف بررسی میزان مواجهه با آزار اینترنتی و سوءاستفاده عاطفی در میان دانشجویان رشته‌های مرتبط با علوم سلامت انجام شد. مواد و روش‌ها: نمونه این مطالعه مقطعی شامل ۵۹۰ دانشجو از دانشکده علوم سلامت یک دانشگاه بود که در رشته‌های مامایی (n = 200)، پرستاری (n = 144)، فیزیوتراپی و توانبخشی (n = 128) و مدیریت سلامت (n = 118) تحصیل می‌کردند. داده‌ها با استفاده از فرم اطلاعات فردی، پرسشنامه بازنگری‌شده آزار اینترنتی–II (RCBI-II) و مقیاس مواجهه با سوءاستفاده عاطفی (EAES) جمع‌آوری شد. یافته‌ها: ۴۱/۹٪ از دانشجویان گزارش کردند که حداقل یک بار شاهد آزار اینترنتی بوده‌اند، در حالی که ۳۶/۱٪ گزارش دادند که حداقل یک بار در معرض آن قرار گرفته‌اند. در میان دانشجویان در معرض آزار اینترنتی، ۲۷/۳٪ بیان کردند که آزار اینترنتی از طریق شبکه‌های اجتماعی رخ داده است و ۵۳/۹٪ از سوءاستفاده عاطفی آگاهی داشتند. میانگین نمرات RCBI-II برای قربانی شدن اینترنتی ۱۳/۹۲ ± ۵/۹۳ و برای آزار اینترنتی ۱۲/۴۷ ± ۴/۸۳ بود، در حالی که میانگین کل نمره EAES برابر با ۵۴/۲۷ ± ۲۶/۷۸ بود. همبستگی مثبت متوسط و معناداری بین نمرات RCBI-II (قربانی شدن اینترنتی و آزار اینترنتی) و نمره کل EAES مشاهده شد (p < 0.001). نتیجه‌گیری: یافته‌ها نشان می‌دهد که دانشجویان سطوح بالاتری از قربانی شدن اینترنتی و سطوح متوسطی از سوءاستفاده عاطفی را تجربه می‌کنند. با افزایش سطوح قربانی شدن اینترنتی و آزار اینترنتی، میزان مواجهه با سوءاستفاده عاطفی نیز افزایش می‌یابد. دانشجویان رشته مامایی سطوح پایین‌تری از قربانی شدن اینترنتی، مشارکت کمتر در رفتارهای آزار اینترنتی و مواجهه کمتر با سوءاستفاده عاطفی را تجربه کردند.

Impairments in emotional regulation and adverse experiences in early childhood are considered key factors in the development of personality disorders. However, existing theoretical approaches remain fragmented, failing to provide an interdisciplinary synthesis of the neurobiological, psychological, and interpersonal mechanisms within a single explanatory framework. This study aimed to reveal the relationship between deficits in affective regulation and early traumatisation as mutually reinforcing factors in the development of personality pathology, substantiating this relationship at multiple levels. This narrative review with elements of conceptual synthesis is based on 41 sources from PubMed, Scopus, Web of Science, and Google Scholar covering the period from 2020 to 2025. These sources include meta-analyses, longitudinal cohort studies, randomised controlled trials, and qualitative investigations from Kosovo, Norway, Lebanon, Canada, and other countries. According to the analysed studies, borderline personality disorder is characterised by limbic hyperreactivity associated with emotional abuse, with an odds ratio=11.02; conversely, antisocial personality disorder is characterised by prefrontal hypoactivation and a blunted cortisol response. The reviewed sources indicate that epigenetic modifications of the FK506 binding protein 5 (FKBP5) gene and accelerated biological ageing according to the GrimAge clock (β=0.12; p=0.03) constitute components of a cascading molecular mechanism linking early trauma with neurostructural changes. The literature analysis showed that emotional dysregulation forms a continuum ranging from affective overreactivity (cluster B) and overcontrol (cluster C) to incongruence (cluster A). Mentalisation deficits, self-compassion, and social support were described as mediators of the ‘trauma-personality pathology’ relationship. According to the results of meta-analyses, trauma-informed dialectical behaviour therapy reduces symptoms of borderline personality disorder with an effect size of g=-0.82. Group schema therapy demonstrates an effect size of g=0.859, and eye movement desensitisation shows d=0.65 for psychological symptoms. The four-level substantiation – carried out at molecular-neurobiological, developmental-interpersonal, psychological, and clinical-phenomenological levels – reveals the basis for a stratified approach.

اختلال در تنظیم هیجان و تجارب نامطلوب در اوایل کودکی به عنوان عوامل کلیدی در شکل‌گیری اختلالات شخصیت در نظر گرفته می‌شوند. با این حال، رویکردهای نظری موجود همچنان پراکنده بوده و نتوانسته‌اند یک سنتز میان‌رشته‌ای از سازوکارهای عصب‌زیستی، روان‌شناختی و بین‌فردی را در قالب یک چارچوب تبیینی واحد ارائه دهند. هدف این مطالعه، آشکار ساختن رابطه بین نقص در تنظیم عاطفی و تروماهای اولیه به عنوان عوامل تقویت‌کننده‌ی متقابل در شکل‌گیری آسیب‌شناسی شخصیت و اثبات این رابطه در سطوح مختلف بود. این مرور روایتی با عناصر سنتز مفهومی بر پایه‌ی ۴۱ منبع از PubMed، Scopus، Web of Science و Google Scholar در بازه‌ی زمانی ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۵ انجام شده است. این منابع شامل فراتحلیل‌ها، مطالعات کوهورت طولی، کارآزمایی‌های تصادفی کنترل‌شده و پژوهش‌های کیفی از کشورهایی چون کوزوو، نروژ، لبنان، کانادا و سایر کشورها می‌باشند. بر اساس مطالعات تحلیل‌شده، اختلال شخصیت مرزی با بیش‌فعالی لیمبیک مرتبط با سوءاستفاده‌ی عاطفی و نسبت شانس=۱۱.۰۲ مشخص می‌شود؛ در مقابل، اختلال شخصیت ضد اجتماعی با کاهش فعالیت پیش‌پیشانی و پاسخ کورتیزول کُند همراه است. منابع مرورشده نشان می‌دهند که تغییرات اپی‌ژنتیک ژن FK506 binding protein 5 (FKBP5) و پیری زیستی تسریع‌شده بر اساس ساعت GrimAge (β=۰.۱۲؛ p=۰.۰۳) اجزای یک سازوکار مولکولی آبشاری هستند که تروماهای اولیه را به تغییرات نوروساختاری پیوند می‌دهند. تحلیل متون نشان داد که نابهنجاری تنظیم هیجان، پیوستاری از بیش‌واکنشی عاطفی (خوشه B) و کنترل بیش از حد (خوشه C) تا ناسازگاری (خوشه A) را تشکیل می‌دهد. نقص در ذهنی‌سازی، شفقت به خود و حمایت اجتماعی به عنوان میانجی‌های رابطه‌ی «تروما-آسیب‌شناسی شخصیت» توصیف شده‌اند. بر اساس نتایج فراتحلیل‌ها، طرحواره‌درمانی گروهی با اندازه‌ی اثر g=۰.۸۵۹ و حساسیت‌زدایی با حرکات چشم با d=۰.۶۵ برای علائم روان‌شناختی نشان داده شده است. چهار سطح استدلال – در سطوح مولکولی-عصب‌زیستی، رشدی-بین‌فردی، روان‌شناختی و بالینی-فنومنولوژیک – مبنایی برای رویکرد لایه‌بندی‌شده را آشکار می‌سازد.