digitalization

The article presents a comprehensive analysis of the methodological toolkit for research on language education in the Baltic States under conditions of digitalization. The expediency of using a multi-level structure of scientific inquiry, which includes theoretical-methodological, system-analytical, and generalizing-prognostic levels, is substantiated. It is proven that such a research logic ensures the integrity of the scientific strategy, consistency in studying the problem, and reliability of the obtained results. The content of the theoretical-methodological level is revealed, which involves understanding the essence of language education digitalization, forming the source base, clarifying the conceptual and terminological framework, and defining the conceptual foundations of the study. The significance of general scientific methods of analysis, synthesis, systematization, generalization, and interpretation, as well as specific scientific methods of theoretical generalization, historical-structural, comparative-historical, and terminological analysis, is determined. The system-analytical level aimed at an in-depth study of the source base, systematization of factual material, development of the periodization of language education digitalization, and comparative analysis of educational practices in Lithuania, Latvia, and Estonia is characterized. The role of the problem-search method, theoretical modeling, retrospective analysis, comparative approach, and periodization method is identified. It has been found that the generalizing-prognostic level ensures the integration of research results, the identification of leading trends in the digital transformation of language education, the formulation of practical recommendations for higher education institutions in Ukraine, and the forecasting of prospects for the field's further development. Particular attention is paid to the possibilities for adapting the Baltic States' construction experience to the Ukrainian educational space. It is concluded that the application of an integrated system of methods and scientific approaches creates a proper basis for studying digitalization of language education, makes it possible to identify patterns of its development, and determine effective directions for modernizing language training in higher education.

Digital transformation is reshaping school management and creating new demands for leadership competencies, decision-making, and resource allocation. This study examines the development of management competencies among general secondary school principals in Uzbekistan and proposes an organizational and economic mechanism to support their professional growth. Drawing on scientific literature, functional analysis, and process modelling, the research identifies key factors influencing effective school leadership in a digital environment. The proposed mechanism integrates competency assessment, targeted professional development, collaborative implementation, and systematic evaluation of managerial performance. Particular attention is given to evidence-based decision-making, efficient resource management, and staff coordination. The findings provide a conceptual foundation for strengthening school governance and improving organizational practices while highlighting the need for further empirical validation.

ABSTRACT Digital transformation in education has encouraged changes in school management, requiring school principals to demonstrate adaptive and visionary leadership and to facilitate organizational change. Transformational leadership is a relevant approach because it emphasizes the ability of leaders to build a vision, provide motivation, encourage innovation, and empower teachers in responding to change. This study aimed to analyze teachers’ perceptions of the principal’s transformational leadership in the digital era at SMAN 9 Mataram based on the dimensions of idealized influence, inspirational motivation, intellectual stimulation, and individualized consideration. The study employed a quantitative approach with a descriptive survey design. The study population and sample consisted of 57 teachers selected using total sampling (census sampling), in which all active teachers were included as respondents. Data were collected through questionnaires and analyzed using descriptive statistics. The results showed that teachers’ perceptions of the principal’s transformational leadership were in the positive category. The principal was perceived as demonstrating exemplary leadership, fostering motivation, supporting innovation, and paying attention to teachers’ professional development. These findings indicate that transformational leadership is reflected in various leadership practices that support an adaptive school environment in response to educational change and digital transformation. ABSTRAK Transformasi digital dalam pendidikan telah mendorong perubahan dalam pola pengelolaan sekolah sehingga kepala sekolah dituntut memiliki kepemimpinan yang adaptif, visioner, dan mampu menggerakkan perubahan organisasi. Kepemimpinan transformasional menjadi pendekatan yang relevan karena menekankan kemampuan pemimpin dalam membangun visi, memberikan motivasi, mendorong inovasi, serta memberdayakan guru dalam menghadapi perubahan. Penelitian ini bertujuan untuk menganalisis persepsi guru terhadap kepemimpinan transformasional kepala sekolah pada era digital di SMAN 9 Mataram berdasarkan dimensi idealized influence, inspirational motivation, intellectual stimulation, dan individualized consideration. Penelitian ini menggunakan pendekatan kuantitatif dengan desain survei deskriptif. Populasi sekaligus sampel penelitian berjumlah 57 guru yang dipilih menggunakan teknik sampling jenuh (sensus), sehingga seluruh guru aktif dijadikan responden. Data diperoleh melalui kuesioner dan dianalisis menggunakan statistik deskriptif. Hasil penelitian menunjukkan bahwa persepsi guru terhadap kepemimpinan transformasional kepala sekolah berada pada kategori positif. Kepala sekolah dinilai mampu memberikan keteladanan, membangun motivasi, mendukung inovasi, serta memperhatikan pengembangan kompetensi guru. Temuan ini menunjukkan bahwa kepemimpinan transformasional tercermin dalam berbagai praktik kepemimpinan yang mendukung terciptanya lingkungan sekolah yang adaptif terhadap perubahan dan transformasi digital pendidikan.

Introduction Computer teachers are widely recognized as key drivers of digital transformation in education, given their central role in integrating technology into teaching and learning processes. Their position places them at the forefront of adopting and modeling innovative pedagogical approaches and associated technologies—such as gamification—to support sustainable integration within schools. Methods The study aimed to identify the extent of gamification adoption among computer teachers in Jordan; to do so, a descriptive approach was used. The study instrument was a questionnaire that had items measuring computer teachers' familiarity with gamification, attitudes toward gamification, employment of gamification, and the obstacles to employing gamification. The participants were 104 computer teachers from one governorate in Jordan. Results Results indicated that computer teachers had high familiarity with gamification and positive attitudes toward gamification, reflecting strong conceptual acceptance, whereas their reported classroom use was moderate. Teachers tended to rely on basic elements such as points and rewards rather than advanced strategies, indicating surface-level application. Additionally, familiarity with gamification was not comprehensive, with a stronger understanding of general concepts than specific tools. Perceived obstacles were moderate, with administrative and institutional factors identified as the most influential barriers. Discussion The study recommends strengthening institutional support and providing targeted training to enable effective and sustained implementation of gamification in practice.

Sleep quality is fundamental to college students’ physical and psychological health and academic functioning. Amid increasing digitalization and stress, sleep problems remain prevalent among college students. Previous research has shown that physical activity, cognitive processing styles, and behavioral regulation patterns are associated with sleep outcomes, but these variables have often been examined separately, with limited attention to their integrated association structure. Based on cross-sectional survey data, this study used latent-variable structural equation modeling to examine the sequential indirect association pattern among physical activity, negative attentional bias, bedtime procrastination, and sleep quality. Using cluster sampling, data were collected from 921 college students from four universities in East China (439 males, 482 females; M_age = 20.34, SD = 1.59). Measures included the Physical Activity Rating Scale (PARS-3), Negative Attentional Bias Scale, Bedtime Procrastination Scale, and Pittsburgh Sleep Quality Index (PSQI). Structural equation modeling and bootstrap methods examined indirect associations. Results indicated that physical activity was significantly associated with lower PSQI scores, indicating better sleep quality (B_total = −0.072, β _total = −0.440, p < 0.001). Negative attentional bias and bedtime procrastination both showed significant partial indirect associations. The simple indirect associations through negative attentional bias and bedtime procrastination accounted for 20.8 and 15.3% of the total association, respectively. The sequential indirect association “physical activity → negative attentional bias → bedtime procrastination → sleep quality” was also significant, although its proportion was relatively small (4.2%). Overall, the total indirect association accounted for 40.3% of the total association. Multi-group structural analysis indicated that the association structure was broadly comparable across gender groups, although associations involving bedtime procrastination appeared stronger among female students. By integrating cognitive processing and behavioral regulation perspectives, this study provides a more integrative view of the association between physical activity and sleep quality. The findings suggest that college students’ sleep problems may be embedded within a broader system of health behaviors and psychological processes. Given the cross-sectional design, future longitudinal or experimental studies should examine the dynamic associations among these variables.

Objective: to report the experience of remote teaching in an academic master’s degree course during the covid-19 pandemic. Methods: this is a descriptive study, experience report type, experienced from October to December 2020 in a mandatory subject of the Postgraduate Program in Nursing of a Public University in the state of Pará. Results: The educational activities took place synchronously and asynchronous, from virtual classes and texts for reading, all of that was possible by the use of educational technological strategies in the experienced pandemic scenario. Remote teaching required students and teachers to adapt to the new classroom routine in their homes, adapting the study environment and appropriate equipment for this context. Even with the challenges faced, the establishment of the remote learning process added skills among those involved, improvement of tools and digital transformation of the conventional classroom. Conclusion: remote teaching was efficient and provided opportunities for pedagogical mediations, promoting collaborative learning among students. It also revealed the need for training for those involved in the process.

Digital transformation in vocational education necessitates practical learning that goes beyond mere skill mastery; it must also foster deep understanding, critical thinking, problem-solving, collaboration, and learner autonomy. This study aims to develop a digital-based vocational practical learning model utilizing a "deep learning" approach to enhance the quality of instruction at SMK Werdhi Sila Kumara. The study employs the Research and Development (R&D) method using the ADDIE model, comprising the stages of Analysis, Design, Development, Implementation, and Evaluation. Participants included teachers, 120 Grade X students, and expert validators. Data were collected through observations, interviews, questionnaires, practical skill assessments, and learning outcome tests, then analyzed using both descriptive and quantitative methods. The results indicate that the model was developed to meet the need for practical learning that is more active, contextual, digital, and reflective. The model integrates mindful, meaningful, and joyful learning through digital exploration, hands-on practice, problem-solving, collaboration, reflection, and evaluation. The model was deemed valid and practical, with average response scores of 4.17 from teachers and 4.04 from students (on a 5-point scale). Its effectiveness was demonstrated by an increase in average learning outcomes from 75 in the pre-test to 80 in the post-test. The final model is considered valid, practical, and effective in supporting the improvement of vocational practical learning quality.

تحول دیجیتال در آموزش‌های فنی و حرفه‌ای مستلزم یادگیری عملی است که فراتر از صرفاً تسلط بر مهارت‌ها باشد؛ بلکه باید درک عمیق، تفکر انتقادی، حل مسئله، همکاری و خودمختاری یادگیرنده را نیز تقویت کند. هدف این پژوهش، توسعه یک مدل آموزش عملی مهارت‌های فنی مبتنی بر دیجیتال با بهره‌گیری از رویکرد «یادگیری عمیق» به منظور ارتقای کیفیت آموزش در دبیرستان فنی حرفه‌ای Werdhi Sila Kumara است. این پژوهش با روش تحقیق و توسعه (R&D) و با استفاده از مدل ADDIE شامل مراحل تحلیل، طراحی، توسعه، اجرا و ارزیابی انجام شده است. شرکت‌کنندگان شامل معلمان، ۱۲۰ دانش‌آموز پایه دهم و ارزیابان خبره بودند. داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه، پرسشنامه، ارزیابی مهارت‌های عملی و آزمون‌های نتایج یادگیری گردآوری و با روش‌های توصیفی و کمی تحلیل شدند. نتایج نشان می‌دهد که مدل توسعه‌یافته، نیاز به یادگیری عملی فعال‌تر، زمینه‌مند، دیجیتال و تأملی را برآورده می‌کند. این مدل یادگیری آگاهانه، معنادار و لذت‌بخش را از طریق کاوش دیجیتال، تمرین عملی، حل مسئله، همکاری، تأمل و ارزیابی ادغام می‌کند. مدل مذکور از نظر اعتبار و کاربردپذیری با میانگین امتیاز پاسخ ۴.۱۷ از معلمان و ۴.۰۴ از دانش‌آموزان (در مقیاس ۵ امتیازی) تأیید شد. اثربخشی مدل با افزایش میانگین نتایج یادگیری از ۷۵ در پیش‌آزمون به ۸۰ در پس‌آزمون نشان داده شد. مدل نهایی از نظر اعتبار، کاربردپذیری و اثربخشی در حمایت از ارتقای کیفیت آموزش عملی مهارت‌های فنی تأیید می‌شود.

The transformation of higher education, marked by curriculum changes, digitalization of learning, and demands for quality improvement, places lecturers as strategic actors in realizing superior higher education institutions. However, the development of lecturer competencies still faces various challenges, such as high administrative burdens, a low research culture, limited ongoing training, suboptimal digital literacy, and the lack of internalization of Islamic Religious Education values ​​in the development of lecturer professionalism. This study aims to analyze the actual condition of lecturer competencies, formulate a conceptual model for optimizing lecturer competencies based on Islamic Religious Education, and identify strategies that can support the improvement of higher education quality. The study used a library research method with a descriptive qualitative approach. Data were collected through documentation of various relevant literature, including scientific journals, books, proceedings, regulations, and previous research results, then analyzed using content analysis and thematic analysis. The results show that pedagogical, professional, social, personality competencies, as well as research and community service competencies have a significant influence on the quality of learning, student academic achievement, research productivity, and the quality of higher education institutions. Optimization of lecturer competency can be done through continuous training, mentoring systems, quality-based performance evaluation, utilization of digital technology, and internalization of Islamic Religious Education values ​​such as tauhid, amanah, ihsan, istiqamah, and adab. This research produces a conceptual model that integrates the development of academic competency with the strengthening of Islamic character as a strategy to improve the quality of higher education.

تحول آموزش عالی که با تغییرات برنامه درسی، دیجیتالی‌شدن فرایند یادگیری و الزامات ارتقای کیفیت همراه است، اعضای هیئت علمی را به عنوان بازیگران راهبردی در تحقق دانشگاه‌های برتر مطرح می‌کند. با این حال، توسعه شایستگی‌های اعضای هیئت علمی همچنان با چالش‌هایی نظیر بار بالای امور اداری، ضعف فرهنگ پژوهش، محدودیت آموزش‌های مستمر، سواد دیجیتال کمتر از حد مطلوب و فقدان درونی‌سازی ارزش‌های آموزش معارف اسلامی در توسعه حرفه‌ای اعضای هیئت علمی مواجه است. هدف این پژوهش تحلیل وضعیت واقعی شایستگی‌های اعضای هیئت علمی، تدوین مدل مفهومی بهینه‌سازی شایستگی‌های اعضای هیئت علمی مبتنی بر آموزش معارف اسلامی و شناسایی راهبردهایی است که می‌تواند به ارتقای کیفیت آموزش عالی کمک کند. این پژوهش با روش کتابخانه‌ای و رویکرد کیفی توصیفی انجام شده است. داده‌ها از طریق مستندسازی منابع مختلف مرتبط، از جمله مجلات علمی، کتاب‌ها، مجموعه مقالات، مقررات و نتایج پژوهش‌های پیشین گردآوری و با استفاده از تحلیل محتوا و تحلیل تماتیک بررسی شدند. نتایج نشان می‌دهد که شایستگی‌های آموزشی، حرفه‌ای، اجتماعی، شخصیتی و همچنین شایستگی‌های پژوهشی و خدمات اجتماعی تأثیر معناداری بر کیفیت یادگیری، موفقیت تحصیلی دانشجویان، بهره‌وری پژوهشی و کیفیت دانشگاه‌ها دارند. بهینه‌سازی شایستگی اعضای هیئت علمی می‌تواند از طریق آموزش‌های مستمر، نظام‌های مشاوره‌ای، ارزیابی عملکرد مبتنی بر کیفیت، بهره‌گیری از فناوری دیجیتال و درونی‌سازی ارزش‌های آموزش معارف اسلامی مانند توحید، امانت، احسان، استقامت و ادب صورت گیرد. این پژوهش مدل مفهومی‌ای ارائه می‌دهد که توسعه شایستگی‌های علمی را با تقویت منش اسلامی به عنوان راهبردی برای ارتقای کیفیت آموزش عالی تلفیق می‌کند.

This study aims to systematically model the enablers shaping STEM teachers’ critical-thinking abilities (CTAs) by employing a hybrid FAHP–ISM–MICMAC framework. Following a rigorous stages screening process based on a comprehensive literature review and expert validation, 20 key enablers were identified. ISM was applied to establish hierarchical relationships, while MICMAC analysis classified them according to their driving and dependence power, and weighted them using FAHP to address ambiguity. The conclusions reveal a complex impact: enablers demonstrate high perceived importance; the ISM hierarchy indicates that only the enabler “Effective Professional Approach” is considered extremely fundamental, further verified by a MICMAC analysis that classifies them into high-driving, low-dependence, which hold the entire system steady. FAHP analysis indicates that “Curriculum & Digitalization” has the most significant weight (0.3216). This study provides a systematic structure that helps the STEM education sector (STEMES) develop teacher professionals to strengthen CTAs, specifically in the Pakistani context.

هدف این پژوهش، مدل‌سازی نظام‌مند عوامل تسهیل‌کننده شکل‌دهنده توانایی‌های تفکر انتقادی معلمان STEM (CTAs) با به‌کارگیری چارچوب ترکیبی FAHP–ISM–MICMAC است. پس از یک فرایند غربالگری دقیق مبتنی بر مرور جامع ادبیات و اعتبارسنجی توسط خبرگان، ۲۰ عامل کلیدی شناسایی شد. روش ISM برای تعیین روابط سلسله‌مراتبی به‌کار رفت، در حالی که تحلیل MICMAC آن‌ها را بر اساس قدرت محرک و وابستگی طبقه‌بندی کرد و با استفاده از FAHP برای رفع ابهام، وزن‌دهی انجام شد. نتایج نشان‌دهنده تأثیر پیچیده‌ای است: عوامل تسهیل‌کننده از اهمیت ادراک‌شده بالایی برخوردارند؛ سلسله‌مراتب ISM نشان می‌دهد که تنها عامل «رویکرد حرفه‌ای مؤثر» به‌عنوان بنیادی‌ترین عامل تلقی می‌شود که این موضوع با تحلیل MICMAC نیز تأیید شد و آن را در دسته عوامل با قدرت محرک بالا و وابستگی پایین قرار داد که کل سیستم را پایدار نگه می‌دارند. تحلیل FAHP نشان می‌دهد که «برنامه درسی و دیجیتالی‌سازی» دارای بیشترین وزن (0.3216) است. این پژوهش ساختاری نظام‌مند ارائه می‌دهد که به بخش آموزش STEM (STEMES) کمک می‌کند تا حرفه‌ای‌گری معلمان را برای تقویت CTAs، به‌ویژه در زمینه پاکستانی، توسعه دهد.

The article examines microlearning as a modern educational technology in the context of teaching Russian as a foreign language. The relevance of the study is determined by the digitalization of the educational environment, changes in learners’ cognitive characteristics, and the demand for flexible formats of language training. The aim of the work is to provide a theoretical justification for applying microlearning in the linguodidactics of RFL and to identify its methodological potential. The methodological foundation includes cognitive load theory, self-determination theory, and the connectivist approach. The analysis of domestic and foreign studies shows that dividing learning material into short targeted modules increases motivation, information retention, and learner autonomy. It has been established that microlearning is effective in developing lexical, grammatical, and pronunciation skills, but it involves risks of knowledge fragmentation and reduced depth of understanding. It is substantiated that the technology should be integrated into a holistic methodological system rather than replace traditional formats. The principles of designing microcontent for RFL are defined: unity of the learning task, dosing, multimodality, and feedback. The practical significance lies in developing recommendations for implementing microformats in mobile and blended learning models. It is concluded that microlearning is a promising tool for supplementing, but not replacing, systematic language education.

این مقاله به بررسی یادگیری خرد به‌عنوان فناوری آموزشی نوین در زمینه آموزش زبان روسی به‌عنوان زبان خارجی می‌پردازد. اهمیت این پژوهش با توجه به دیجیتالی‌شدن محیط آموزشی، تغییر ویژگی‌های شناختی یادگیرندگان و نیاز به قالب‌های انعطاف‌پذیر آموزش زبان تعیین می‌شود. هدف این پژوهش ارائه توجیه نظری برای به‌کارگیری یادگیری خرد در زبان‌آموزی زبان روسی به‌عنوان زبان خارجی و شناسایی ظرفیت‌های روش‌شناختی آن است. مبانی روش‌شناختی شامل نظریه بار شناختی، نظریه خودتعیینی و رویکرد ارتباط‌گرایی است. تحلیل پژوهش‌های داخلی و خارجی نشان می‌دهد که تقسیم محتوای آموزشی به ماژول‌های کوتاه و هدفمند موجب افزایش انگیزش، حفظ اطلاعات و خودمختاری یادگیرنده می‌شود. مشخص شده‌است که یادگیری خرد در توسعه مهارت‌های واژگانی، دستوری و تلفظی مؤثر است، اما خطر تکه‌تکه‌شدن دانش و کاهش عمق درک را به همراه دارد. اثبات شده‌است که این فناوری باید در یک نظام روش‌شناختی جامع ادغام شود و جایگزین قالب‌های سنتی نگردد. اصول طراحی محتوای خرد برای آموزش زبان روسی به‌عنوان زبان خارجی تعریف شده‌است: وحدت وظیفه آموزشی، تعیین میزان محتوا، چندرسانه‌ای بودن و بازخورد. اهمیت عملی این پژوهش در ارائه توصیه‌هایی برای اجرای قالب‌های خرد در مدل‌های یادگیری تلفیقی و موبایلی نهفته‌است. نتیجه‌گیری می‌شود که یادگیری خرد ابزاری نویدبخش برای تکمیل، اما نه جایگزینی آموزش نظام‌مند زبان است.

This study investigates how university teachers in Morocco understand and implement pedagogical innovation within a higher education system undergoing continuous reform. Although innovation is widely promoted in national strategies, its translation into everyday teaching remains uneven. A qualitative approach was adopted to explore teachers’ experiences, using semi-structured interviews with fifteen faculty members from eight public universities. The analysis followed Braun and Clarke’s thematic method and was complemented by document review. Findings show that innovation is often perceived through the lens of digital technology rather than through deeper instructional redesign. Professional development appears fragmented, dominated by short technical workshops that seldom provide sustained pedagogical guidance. Teachers express motivation to improve their practices, yet institutional constraints limited recognition, insufficient infrastructure, and traditional academic cultures significantly restrict their capacity to innovate. Comparing this context with the Quebec model highlights how structured development pathways, collaborative cultures, and governance mechanisms create more favorable environments for pedagogical transformation. The study contributes to current debates by positioning innovation as both an individual and systemic process. It emphasizes that sustainable change requires coherent institutional ecosystems where training, support, and recognition reinforce teachers’ efforts. The results also offer practical insights for policymakers seeking to align digital transformation with pedagogical objectives.

این مطالعه به بررسی نحوه درک و اجرای نوآوری آموزشی توسط اعضای هیئت علمی دانشگاه‌های مراکش در نظام آموزش عالی که به طور مستمر در حال اصلاح است، می‌پردازد. اگرچه نوآوری در راهبردهای ملی به طور گسترده ترویج می‌شود، اما ترجمه آن به تدریس روزمره همچنان نامتوازن باقی مانده است. رویکردی کیفی برای بررسی تجارب اساتید اتخاذ شد و از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با پانزده عضو هیئت علمی از هشت دانشگاه دولتی داده‌ها گردآوری گردید. تحلیل داده‌ها بر اساس روش تماتیک Braun و Clarke انجام شد و با مرور اسناد تکمیل گردید. یافته‌ها نشان می‌دهد که نوآوری اغلب از منظر فناوری دیجیتال درک می‌شود تا بازطراحی عمیق‌تر آموزشی. توسعه حرفه‌ای به صورت پراکنده و عمدتاً در قالب کارگاه‌های فنی کوتاه‌مدت است که به ندرت راهنمایی آموزشی پایدار ارائه می‌دهند. اساتید انگیزه بهبود عملکرد خود را ابراز می‌کنند، اما محدودیت‌های نهادی، فقدان شناسایی کافی، زیرساخت ناکافی و فرهنگ‌های سنتی دانشگاهی به طور قابل توجهی ظرفیت آنان برای نوآوری را محدود می‌کند. مقایسه این زمینه با مدل کبک نشان می‌دهد که مسیرهای توسعه ساختاریافته، فرهنگ‌های همکاری‌محور و سازوکارهای حکمرانی محیط‌های مساعدتری برای تحول آموزشی فراهم می‌آورند. این مطالعه با قرار دادن نوآوری به عنوان فرایندی فردی و نظام‌مند، به مباحث جاری کمک می‌کند و تأکید دارد که تغییر پایدار نیازمند اکوسیستم‌های نهادی منسجم است که در آن آموزش، حمایت و شناسایی، تلاش‌های اساتید را تقویت می‌کند. نتایج همچنین بینش‌های عملی برای سیاست‌گذاران جهت همسویی تحول دیجیتال با اهداف آموزشی ارائه می‌دهد.

Introduction The rapid digitalization of services for migrant populations has transformed the ways in which information, guidance, and social support are delivered. However, existing research has primarily focused on clinical digital mental health interventions or on migrants' own uses of digital technologies, paying considerably less attention to digital devices developed by public institutions and community organizations. This study comparatively analyzes four digital intervention devices implemented in Spain and Argentina, two public and two community-based, to examine how they may contribute to psychosocial well-being from a social determinants of health perspective. Methods and Results Using a qualitative design based on digital ethnography and comparative thematic content analysis, the study explores the characteristics, functions, and intervention strategies of these digital resources, with particular attention to their roles in information provision, guidance, psychosocial support, and community participation. The findings show that these digital resources function as hybrid intervention ecosystems that integrate technological tools, professional support, and community networks rather than merely providing information. Four predominant intervention models were identified: administrative-information, institutional guidance and service access, rights-based community, and community guidance, accompaniment, and referral. Discussion Together, these models offer a novel analytical framework for understanding the diverse roles of digital interventions in migration contexts. Rather than providing direct therapeutic care, these devices contribute to psychosocial well-being by reducing barriers to access, strengthening social support networks, promoting rights, and facilitating connections with specialized services. By shifting the focus from clinical digital health to digital social intervention ecosystems, this study expands current debates on digital interventions for migrant populations and provides practical implications for the development of more inclusive, accessible, and culturally responsive digital resources aimed at promoting psychosocial well-being.

مقدمه: دیجیتالی‌ شدن سریع خدمات برای جمعیت‌های مهاجر، شیوه‌های ارائه اطلاعات، راهنمایی و حمایت اجتماعی را دگرگون کرده است. با این حال، پژوهش‌های موجود عمدتاً بر مداخلات بالینی سلامت روان دیجیتال یا بر استفاده مهاجران از فناوری‌های دیجیتال تمرکز داشته‌اند و به ابزارهای دیجیتالی که توسط نهادهای عمومی و سازمان‌های اجتماعی توسعه یافته‌اند، توجه بسیار کمتری شده است. این مطالعه به صورت مقایسه‌ای چهار ابزار مداخله دیجیتال اجرا شده در اسپانیا و آرژانتین، دو مورد عمومی و دو مورد مبتنی بر جامعه را تحلیل می‌کند تا بررسی نماید که چگونه این ابزارها می‌توانند از منظر عوامل اجتماعی تعیین‌کننده سلامت به بهزیستی روانی‌اجتماعی کمک کنند. روش‌ها و نتایج: با استفاده از طراحی کیفی مبتنی بر قوم‌نگاری دیجیتال و تحلیل محتوای مقایسه‌ای تماتیک، این پژوهش ویژگی‌ها، کارکردها و راهبردهای مداخله‌ای این منابع دیجیتال را با تمرکز ویژه بر نقش آن‌ها در ارائه اطلاعات، راهنمایی، حمایت روانی‌اجتماعی و مشارکت اجتماعی بررسی می‌کند. یافته‌ها نشان می‌دهد که این منابع دیجیتال به عنوان اکوسیستم‌های مداخله‌ای ترکیبی عمل می‌کنند که ابزارهای فناورانه، حمایت حرفه‌ای و شبکه‌های اجتماعی را ادغام می‌نمایند و صرفاً به ارائه اطلاعات محدود نمی‌شوند. چهار الگوی غالب مداخله شناسایی شد: اطلاعات اداری، راهنمایی نهادی و دسترسی به خدمات، جامعه‌محور مبتنی بر حقوق، و راهنمایی، همراهی و ارجاع اجتماعی. بحث: این الگوها در مجموع چارچوب تحلیلی نوینی برای درک نقش‌های متنوع مداخلات دیجیتال در زمینه مهاجرت ارائه می‌دهند. این ابزارها به جای ارائه مراقبت درمانی مستقیم، با کاهش موانع دسترسی، تقویت شبکه‌های حمایت اجتماعی، ترویج حقوق و تسهیل ارتباط با خدمات تخصصی، به بهزیستی روانی‌اجتماعی کمک می‌کنند. با تغییر تمرکز از سلامت دیجیتال بالینی به اکوسیستم‌های مداخله اجتماعی دیجیتال، این مطالعه مباحث جاری درباره مداخلات دیجیتال برای جمعیت‌های مهاجر را گسترش داده و پیامدهای عملی برای توسعه منابع دیجیتال فراگیرتر، قابل دسترس‌تر و پاسخگوتر به فرهنگ با هدف ارتقای بهزیستی روانی‌اجتماعی ارائه می‌دهد.

Values are transmitted from family to child not through explicit instruction but within the ordinary flow of everyday life and, more often than not, without words, which renders this transmission at once durable and fragile. This study examines how value transmission has been transformed by digitalization through the narratives of a transitional generation that spent its childhood within traditional patterns of settlement and relationships yet carries out its parenting in a digitalized environment. Within an interpretive phenomenological design, semi-structured interviews were conducted with 21 parents living in Afyonkarahisar, and the data were analyzed thematically. In childhood narratives, transmission operated without recourse to words, through the gaze, example, and shared space. The entry of digital media into the home fragmented this shared time-space, and children’s capacity to verify their parents instantly brought the family’s relative monopoly over knowledge to an end. Authority has not disappeared; rather, its legitimacy has shifted from threat and fear to persuasion and negotiation. Privacy has emerged as a new domain of value which, when read through the lens of contextual integrity, operates as a local order woven from gendered visibility and religious-moral references. Narrative-level comparison shows that traditional and negotiated elements coexist within individual narratives, including those of the youngest and oldest participants. While the family has lost its epistemic authority, it retains its moral authority; the process thus amounts to a restructuring rather than a dissolution.

ارزش‌ها از طریق آموزش صریح منتقل نمی‌شوند، بلکه در جریان عادی زندگی روزمره و اغلب بدون استفاده از کلمات از خانواده به کودک انتقال می‌یابند؛ امری که این انتقال را همزمان بادوام و شکننده می‌سازد. این پژوهش به بررسی چگونگی تحول انتقال ارزش‌ها در اثر دیجیتالی‌شدن از خلال روایت‌های نسلی گذار می‌پردازد که کودکی خود را در الگوهای سنتی سکونت و روابط سپری کرده اما نقش والدگری را در محیطی دیجیتالی ایفا می‌کند. در قالب طراحی پدیدارشناسی تفسیری، مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با ۲۱ والد ساکن آفیون‌قره‌حصار انجام شد و داده‌ها به شیوه تحلیل تماتیک بررسی گردید. در روایت‌های کودکی، انتقال ارزش‌ها بدون توسل به کلام و از طریق نگاه، الگو و فضای مشترک صورت می‌گرفت. ورود رسانه‌های دیجیتال به خانه این زمان‌ـ‌فضای مشترک را تکه‌تکه کرد و توانایی کودکان در راستی‌آزمایی فوری والدین، انحصار نسبی خانواده بر دانش را پایان داد. اقتدار از میان نرفته است؛ بلکه مشروعیت آن از تهدید و ترس به اقناع و مذاکره تغییر یافته است. حریم خصوصی به عنوان حوزه‌ای نوین از ارزش‌ها پدیدار شده که با خوانش از منظر یکپارچگی زمینه‌ای، به مثابه نظمی محلی بافته‌شده از مرئی‌سازی جنسیتی و ارجاعات دینی‌ـ‌اخلاقی عمل می‌کند. مقایسه در سطح روایت نشان می‌دهد عناصر سنتی و مذاکره‌ای در روایت‌های فردی، حتی در میان جوان‌ترین و مسن‌ترین مشارکت‌کنندگان، همزیستی دارند. هرچند خانواده اقتدار معرفتی خود را از دست داده، اقتدار اخلاقی آن حفظ شده است؛ بنابراین این فرایند بیشتر به بازساخت می‌ماند تا فروپاشی.