working memory

This study examined how executive functions and cognitive-linguistic skills relate to online lexical processing during sentence reading as a function of word frequency, word length, and concreteness in 171 first- and second-grade children. Executive functions (interference, verbal working memory, and fluency) and linguistic abilities (vocabulary, Rapid Automatized Naming, and phonological awareness) were assessed and linked to two oculomotor indices of word processing, namely First Fixation Duration (FFD) and Total Fixation Duration (TFD), computed for six lexical areas of interest, using descriptive analyses and regression models. Children processed high-frequency words more efficiently than low-frequency words in both FFD and TFD. Early efficiency was associated with fluency and phonological awareness (PA), whereas later efficiency was linked to interference control. Although long words descriptively elicited longer fixations, neither age nor cognitive and linguistic skills significantly predicted differences in FFD or TFD, suggesting that word length was not a reliable predictor of lexical processing efficiency in this task. No consistent advantage was found for concrete over abstract words. Abstract words imposed greater demands during the initial stages of processing (FFD), but these differences diminished in TFD and were not explained by cognitive or linguistic skills. Taken together, these findings provide preliminary evidence that lexical processing efficiency in emergent readers may depend more strongly on word familiarity and on cognitive and linguistic skills than on word length or concreteness, highlighting the interaction between stimulus properties and individual competencies in early reading. However, the findings should be interpreted with caution, as they are task-specific and based on limited item sampling, with only one item representing each lexical category.

Executive function (EF) is foundational for school readiness, mental health, and social adaptation. Although cross-national studies document cultural variation in EF, less is known about whether EF differs across ethnic groups within the same national and educational context. In China, Yi, Bai, and Naxi children may differ in home language, childrearing practices, and educational beliefs, making them informative for examining universal and context-specific patterns of EF development. This study examined Executive Function (EF) development in a sample of 190 Chinese ethnic children (Yi, Bai, Naxi; 115 boys, 75 girls) aged 4–6 years. These findings revealed that, (1) Overall EF scores were highest for Bai children, followed by Naxi children, and than Yi children. (2) For inhibition control (IC), at ages 4 and 5, Bai and Naxi children performed significantly better than Yi children, whereas no significant differences were observed among the three ethnic groups at age 6. (3) For cognitive flexibility (CF), Bai and Naxi children are significantly better than Yi children. On the size, color, and shape sub-dimensions, pass rates were highest for Bai children, followed by Naxi and then Yi children; on the quantity sub-dimension, pass rates were highest for Naxi children, followed by Bai and then Yi children. (4) For working memory (WM), at ages 4 and 6, the ranking of scores across the three ethnic groups showed that Bai children obtained the highest scores, followed by Naxi children and than Yi children; at age 5, Bai children scored significantly higher than Naxi and Yi children. These findings contribute to theories of EF development by revealing both age-related convergence and cross-ethnic variation, and they inform culturally responsive early childhood education and intervention.

Executive functions (EF) predict school readiness and later adjustment. The cultural-historical tradition gives play a central place in preschool education, yet it remains unclear which types of play, under what conditions, and through which pathways support EF between the ages of 3 and 6. This article aims to critically analyze the evidence on play and EF in this age range, distinguishing between efficacy, association, and mechanism. The method was a systematic review with narrative synthesis, reported according to PRISMA 2020. Of 88 records (2000–2026), 21 primary studies provided direct evidence and 26 works provided complementary evidence. Rule-based games and pretend play showed favorable effects in studies with active control conditions, particularly on inhibitory control. However, the largest-scale curricular study found no effects, and block play showed no main effects. Benefits tend to be concentrated among children with initial disadvantages, and evidence on working memory, cognitive flexibility, and transfer to the classroom is scarce. In conclusion, play appears to be a promising context rather than an effective intervention in itself; its effects depend on executive demand, adult mediation, progression, and implementation fidelity.

Introduction Tactical decision-making in basketball depends on the rapid extraction, maintenance, and use of changing spatial information, but the cognitive abilities associated with tactical performance may not be the same at different levels of expertise. Methods In this cross-sectional study, 90 male basketball players were classified as expert, intermediate, or novice ( n = 30 per group). Participants completed an MOT task, a computerized Corsi block-tapping task assessing VSWM, and a video-based TDM task. Group differences, within-group correlations, and expertise-moderated regression models were examined. Results Experts showed higher MOT thresholds and TDM scores than both intermediate and novice players, and higher Corsi spans than novices. Within experts, MOT was positively associated with TDM ( r = 0.535, FDR-adjusted p = 0.010), whereas within intermediate players, Corsi span was positively associated with TDM ( r = 0.726, FDR-adjusted p < 0.001). The omnibus moderated-regression interaction block was significant, F (4, 80) = 3.331, p = 0.014. Direct pairwise slope contrasts showed that the MOT–TDM slope was stronger in experts than in intermediate players (Δ B = 7.210, Holm-adjusted p = 0.043) and that the Corsi–TDM slope was stronger in intermediate than in expert players (Δ B = 6.682, Holm-adjusted p = 0.042); the other pairwise slope contrasts did not survive multiplicity correction. Sensitivity analyses using Spearman correlations, HC3 robust standard errors, and influence diagnostics supported the main expert–intermediate contrasts. Discussion These findings provide exploratory evidence that cognitive–decision associations differ across basketball expertise levels, particularly between expert and intermediate players. The cross-sectional design does not establish causal mechanisms or developmental transitions.

The main purpose of this study was to determine the differences in executive function performance levels of esports players who play First-Person Shooter (FPS) and Multiplayer Online Battle Arena (MOBA) game types compared to non-video game players (NVGPs). Other purposes of the study are to examine the relationships of executive function components and their relationships with in-game rank and total game play time variables. The study groups consisted of ninety volunteer participants, all of whom were male young adults between the ages of 18 and 34, 30 of whom actively played FPS video games, 30 of whom actively played MOBA video games, and 30 of whom NVGPs. Corsi Block-Tapping Test (CBT), Wisconsin (Berg) Card Sorting Test (WCST), and Stroop Test Çapa Form (ST) were used as data collection tools. According to the findings of the study; FPS players had significantly higher scores than NVGPs (p < 0.001, F = 8.55) in CBT and less error percentage than the NVGPs (p < 0.01, F = 5.58) and MOBA players had significantly less interference time than NVGPs in the ST (p < 0.001, F = 7.66). In addition, there was a significant negative correlation between CBT and ST interference times for all players (p < 0.05; r = −0.28) and a significant negative correlation between in-game skill and ST interference times for FPS players (p < 0.05; r = −0.41). These findings suggest that digital video game experience shapes cognitive profiles based on genre-specific demands; while FPS gameplay primarily enhances visuospatial working memory capacity, MOBA gameplay fosters stronger inhibition control, with higher in-game skill level reflecting superior inhibitory control in FPS gameplay, and relationship of visuospatial working memory and inhibition components demonstrating an underlying interrelated structure.

هدف اصلی این مطالعه تعیین تفاوت‌های سطوح عملکرد کارکرد اجرایی بازیکنان ورزش‌های الکترونیکی (esports) که انواع بازی‌های تیراندازی اول‌شخص (First-Person Shooter یا FPS) و میدان نبرد آنلاین چندنفره (Multiplayer Online Battle Arena یا MOBA) را بازی می‌کنند، در مقایسه با افرادی که بازی‌های ویدیویی انجام نمی‌دهند (NVGPs)، بود. اهداف دیگر پژوهش عبارت بودند از بررسی روابط میان مؤلفه‌های کارکرد اجرایی و ارتباط آن‌ها با متغیرهای رتبه درون‌بازی و مجموع زمان بازی. گروه‌های مطالعه شامل نود شرکت‌کننده داوطلب مرد جوان در بازه سنی ۱۸ تا ۳۴ سال بودند که ۳۰ نفر از آن‌ها به طور فعال بازی‌های ویدیویی FPS، ۳۰ نفر به طور فعال بازی‌های ویدیویی MOBA و ۳۰ نفر NVGPs بودند. برای جمع‌آوری داده‌ها از آزمون ضربه‌زدن به بلوک کورسی (Corsi Block-Tapping Test یا CBT)، آزمون دسته‌بندی کارت ویسکانسین (Berg) (Wisconsin (Berg) Card Sorting Test یا WCST) و آزمون استروپ فرم چَپا (Stroop Test Çapa Form یا ST) استفاده شد. بر اساس یافته‌های پژوهش؛ بازیکنان FPS در آزمون CBT به طور معناداری امتیاز بالاتری نسبت به NVGPs داشتند (p < 0.001, F = 8.55) و درصد خطای کمتری نسبت به NVGPs داشتند (p < 0.01, F = 5.58) و بازیکنان MOBA در آزمون ST زمان تداخل به طور معناداری کمتری نسبت به NVGPs داشتند (p < 0.001, F = 7.66). علاوه بر این، برای همه بازیکنان بین زمان‌های تداخل CBT و ST همبستگی منفی معناداری وجود داشت (p < 0.05; r = −0.28) و برای بازیکنان FPS بین مهارت درون‌بازی و زمان تداخل ST همبستگی منفی معناداری مشاهده شد (p < 0.05; r = −0.41). این یافته‌ها نشان می‌دهد که تجربه بازی‌های ویدیویی دیجیتال، پروفایل‌های شناختی را بر اساس نیازهای خاص هر ژانر شکل می‌دهد؛ به‌طوری‌که بازی FPS عمدتاً ظرفیت حافظه کاری فضایی-بصری را افزایش می‌دهد، در حالی که بازی MOBA کنترل مهاری قوی‌تری را پرورش می‌دهد و سطح بالاتر مهارت درون‌بازی، کنترل مهاری برتر را در بازی FPS منعکس می‌کند و رابطه بین مؤلفه‌های حافظه کاری فضایی-بصری و مهار، ساختار درهم‌تنیده زیربنایی را نشان می‌دهد.

Esports research increasingly recognizes that multiplayer online battle arena (MOBA) games contain differentiated team roles, yet it remains unclear whether these role differences correspond to cognitive and learning-related profiles beyond immediate gameplay. This exploratory secondary analysis examined whether naturally emerging predominant roles were associated with post-intervention transfer-related outcomes among novice League of Legends players. Here, transfer-related refers to outcomes assessed beyond immediate gameplay and does not imply causal demonstration of transfer. Data came from the experimental arm of an eight-week quasi-experimental intervention requiring at least 18 hours of gameplay. Of 42 experimental participants, one predominantly played jungle and was excluded because this created a single-participant category. The final sample comprised 41 undergraduates classified as top lane (n = 5), mid lane (n = 15), marksman/ADC (n = 12), or support (n = 9). Outcomes included EEG-based attention-related engagement, working-memory-related theta activity, and theta/alpha-based cognitive load recorded during a standardized dual n-back task, together with 21st-century learner skills and content-specific learning performance. After z-standardization, Euclidean distances were analyzed using PERMANOVA with 9,999 permutations, principal coordinates analysis, and a multivariate dispersion diagnostic. The omnibus PERMANOVA did not detect statistically significant role-based differentiation, pseudo-F(3, 37) = 0.941, p = .526, R² = .071. PCoA showed substantial overlap, no statistically detectable dispersion differences were found, and the baseline sensitivity analysis was non-significant. These findings suggest that functional role differentiation within MOBA gameplay should not be assumed to produce corresponding differentiation in transfer-related outcomes among novice players with relatively short role exposure.

پژوهش‌های ورزش‌های الکترونیکی به طور فزاینده‌ای اذعان دارند که بازی‌های چندنفره آنلاین میدان نبرد (MOBA) دارای نقش‌های تیمی متمایزی هستند، اما هنوز مشخص نیست که آیا این تفاوت‌های نقش با ویژگی‌های شناختی و مرتبط با یادگیری فراتر از بازی بلافاصله مرتبط هستند یا خیر. این تحلیل ثانویه اکتشافی بررسی کرد که آیا نقش‌های غالب به طور طبیعی پدیدآمده با پیامدهای انتقالی پس از مداخله در میان بازیکنان مبتدی League of Legends ارتباط دارند یا خیر. در اینجا، انتقالی به پیامدهایی اشاره دارد که فراتر از بازی بلافاصله ارزیابی شده‌اند و دلالت بر اثبات علی انتقال ندارد. داده‌ها از بازوی تجربی یک مداخله شبه‌آزمایشی هشت‌هفته‌ای که حداقل ۱۸ ساعت بازی را الزامی می‌کرد، به دست آمد. از میان ۴۲ شرکت‌کننده گروه تجربی، یک نفر عمدتاً نقش جنگل را بازی می‌کرد و به دلیل ایجاد یک دسته تک‌شرکت‌کننده‌ای حذف شد. نمونه نهایی شامل ۴۱ دانشجوی کارشناسی بود که به صورت تاپ‌لاین (n = 5)، مید‌لاین (n = 15)، مارکسمن/ADC (n = 12)، یا ساپورت (n = 9) طبقه‌بندی شدند. پیامدها شامل درگیری مبتنی بر توجه با استفاده از EEG، فعالیت تتا مرتبط با حافظه کاری، و بار شناختی مبتنی بر تتا/آلفا که در طول یک تکلیف استاندارد دوگانه n-back ثبت شد، به همراه مهارت‌های یادگیرنده قرن بیست‌ویکم و عملکرد یادگیری محتوامحور بودند. پس از استانداردسازی z، فاصله‌های اقلیدسی با استفاده از PERMANOVA با ۹٬۹۹۹ جایگشت، تحلیل مختصات اصلی و تشخیص پراکندگی چندمتغیره تحلیل شدند. آزمون کلی PERMANOVA تمایز معنادار آماری مبتنی بر نقش را شناسایی نکرد، pseudo-F(3, 37) = 0.941, p = .526, R² = .071. تحلیل مختصات اصلی همپوشانی قابل توجهی را نشان داد، تفاوت پراکندگی آماری معناداری یافت نشد و تحلیل حساسیت پایه نیز غیرمعنادار بود. این یافته‌ها نشان می‌دهد که تمایز نقش عملکردی در بازی MOBA نباید به طور پیش‌فرض منجر به تمایز متناظر در پیامدهای انتقالی در میان بازیکنان مبتدی با مواجهه نسبتاً کوتاه با نقش‌ها تلقی شود.

Shared cognitive–linguistic skills support reading and spelling, yet they may dissociate into heterogeneous literacy profiles. This study examined whether Chinese students learning English as a second language (ESL) with poor reading (PR), poor spelling (PS), combined word-reading and spelling difficulties (English learning difficulties; ELD), and typical development (TD) exhibited distinct literacy outcomes and cognitive–linguistic profiles, and which skills uniquely predicted subgroup membership. Participants were 190 Grade 2–3 Hong Kong Chinese students who were classified into predefined literacy profiles based on grade-normed performance on standardized English word reading and word spelling measures. Students completed assessments of vocabulary knowledge, phonological awareness, orthographic knowledge, rapid naming, morphological awareness, working memory, and IQ. Multivariate analyses of covariance showed that the predefined literacy profiles were associated with overlapping but differentially expressed cognitive-linguistic patterns. Hierarchical multinomial logistic regression analysis showed that vocabulary knowledge and phonological awareness consistently differentiated all difficulty groups from TD peers. In contrast, orthographic knowledge uniquely predicted PR and ELD but not isolated PS. Rapid naming and morphological awareness did not show unique contributions. These findings are consistent with literacy difficulties reflecting shared but differentially weighted cognitive-linguistic constraints, supporting a multiple-deficit perspective and highlighting vocabulary knowledge and phonological awareness as important targets for assessment and intervention in ESL learners.

مهارت‌های شناختی-زبانی مشترک از خواندن و املا حمایت می‌کنند، اما ممکن است به پروفایل‌های سواد ناهمگن تقسیم شوند. این پژوهش بررسی کرد که آیا دانش‌آموزان چینی که زبان انگلیسی را به عنوان زبان دوم (ESL) می‌آموزند و دارای مشکلات خواندن (PR)، مشکلات املا (PS)، مشکلات ترکیبی خواندن و املا (مشکلات یادگیری زبان انگلیسی؛ ELD) و رشد طبیعی (TD) هستند، نتایج سواد و پروفایل‌های شناختی-زبانی متمایزی نشان می‌دهند و کدام مهارت‌ها به طور منحصر به فرد عضویت در زیرگروه‌ها را پیش‌بینی می‌کنند. شرکت‌کنندگان شامل ۱۹۰ دانش‌آموز چینی پایه دوم و سوم از هنگ‌کنگ بودند که بر اساس عملکرد نرمال‌شده با توجه به پایه تحصیلی در آزمون‌های استاندارد خواندن واژه‌های انگلیسی و املا به پروفایل‌های سواد از پیش تعیین‌شده طبقه‌بندی شدند. دانش‌آموزان ارزیابی‌هایی از دانش واژگان، آگاهی واجی، دانش املایی، نام‌گذاری سریع، آگاهی صرفی، حافظه کاری و بهره هوشی را تکمیل کردند. تحلیل کوواریانس چندمتغیره نشان داد که پروفایل‌های سواد از پیش تعیین‌شده با الگوهای شناختی-زبانی همپوشان اما متفاوت همراه هستند. تحلیل رگرسیون لجستیک چندجمله‌ای سلسله‌مراتبی نشان داد که دانش واژگان و آگاهی واجی به طور مداوم همه گروه‌های دارای مشکل را از همتایان TD متمایز می‌کند. در مقابل، دانش املایی فقط PR و ELD را به طور منحصر به فرد پیش‌بینی کرد و نه PS منفرد را. نام‌گذاری سریع و آگاهی صرفی نقش منحصر به فردی نشان ندادند. این یافته‌ها با این دیدگاه که مشکلات سواد بازتاب محدودیت‌های شناختی-زبانی مشترک اما با وزن‌دهی متفاوت هستند، سازگار است و دیدگاه چندنقصی را حمایت می‌کند و دانش واژگان و آگاهی واجی را به عنوان اهداف مهم برای ارزیابی و مداخله در زبان‌آموزان ESL برجسته می‌سازد.

Objective Executive function may protect against internalizing and externalizing problems, but it may also be compromised by these problems. This longitudinal study examined the developmental transactions between executive function and internalizing and externalizing problems across late childhood to adolescence using a Chinese sample.Method A total of 285 fifth-graders (younger cohort, 10.81 years, 58.6% boys) and 269 ninth-graders (older cohort, 14.74 years, 47.2% boys) were assessed for five waves across 3 years. At each wave (starting November 2020), youth reported internalizing and externalizing problems and completed inhibitory control, shifting, and updating tasks, and caregivers reported their child’s executive functioning by questionnaire.Results Random-intercept cross-lagged panel models revealed that poorer task-based executive functions predicted later externalizing problems in the younger cohort. In the older cohort, bidirectional associations emerged between rating-based executive function and internalizing problems, with component-specific analyses revealing that rating-based updating showed the most consistent associations. Gender differences emerged: parent-rated poorer executive functions predicted increases in externalizing and internalizing problems among girls in the older cohort.Conclusions These findings suggest the variations across age cohorts and measurement approaches in the associations between executive function and internalizing and externalizing problems from late childhood through adolescence. Further, these findings, derived from a Chinese cultural context, highlight the need for cross-cultural replication to determine generalizability.

هدف: کارکرد اجرایی ممکن است در برابر مشکلات درونی‌سازی و برونی‌سازی نقش محافظتی داشته باشد، اما همچنین ممکن است توسط این مشکلات تضعیف شود. این مطالعه طولی به بررسی تعاملات رشدی بین کارکرد اجرایی و مشکلات درونی‌سازی و برونی‌سازی از اواخر کودکی تا نوجوانی با استفاده از یک نمونه چینی پرداخت. روش: در مجموع ۲۸۵ دانش‌آموز پایه پنجم (گروه سنی پایین‌تر، ۱۰٫۸۱ سال، ۵۸٫۶٪ پسر) و ۲۶۹ دانش‌آموز پایه نهم (گروه سنی بالاتر، ۱۴٫۷۴ سال، ۴۷٫۲٪ پسر) طی پنج موج در طول ۳ سال مورد ارزیابی قرار گرفتند. در هر موج (از نوامبر ۲۰۲۰ آغاز شد)، نوجوانان مشکلات درونی‌سازی و برونی‌سازی را گزارش کردند و وظایف کنترل مهاری، تغییر و به‌روزرسانی را انجام دادند و مراقبان نیز کارکرد اجرایی فرزند خود را از طریق پرسشنامه گزارش کردند. نتایج: مدل‌های پانل متقاطع با رهگیری تصادفی نشان دادند که کارکردهای اجرایی ضعیف‌تر مبتنی بر وظیفه، مشکلات برونی‌سازی بعدی را در گروه سنی پایین‌تر پیش‌بینی کردند. در گروه سنی بالاتر، ارتباطات دوطرفه بین کارکرد اجرایی مبتنی بر ارزیابی و مشکلات درونی‌سازی مشاهده شد و تحلیل‌های جزءمحور نشان داد که به‌روزرسانی مبتنی بر ارزیابی بیشترین ارتباطات پایدار را نشان می‌دهد. تفاوت‌های جنسیتی نیز مشاهده شد: کارکردهای اجرایی ضعیف‌تر ارزیابی‌شده توسط والدین، افزایش مشکلات برونی‌سازی و درونی‌سازی را در میان دختران گروه سنی بالاتر پیش‌بینی کرد. نتیجه‌گیری: این یافته‌ها بیانگر تفاوت‌های بین گروه‌های سنی و رویکردهای اندازه‌گیری در ارتباط بین کارکرد اجرایی و مشکلات درونی‌سازی و برونی‌سازی از اواخر کودکی تا نوجوانی است. همچنین، این یافته‌ها که از یک زمینه فرهنگی چینی به‌دست آمده‌اند، بر لزوم تکرار بین‌فرهنگی برای تعیین قابلیت تعمیم تأکید دارند.

The increasing integration of digital media into children's lives has raised concerns about possible associations between screen exposure and cognitive development. This narrative review synthesizes empirical evidence published from 2014 to 2025 on associations between screen exposure and attention, memory, executive function, and related developmental outcomes among school-aged children (6–11 years) and adolescents (12–18 years) and interprets the findings through Cognitive Load Theory. Searches of PubMed, PsycINFO, and Google Scholar were conducted in May 2025 and updated in June 2025. Following duplicate removal and screening by one reviewer, 13 empirical studies were included. The evidence encompassed cross-sectional, longitudinal, neuroimaging, and Mendelian randomization designs. Higher or poorly structured screen exposure was generally associated with attention difficulties, weaker working memory or executive function, academic challenges, and differences in brain regions involved in cognitive control. However, findings were not uniform: interactive, purposeful, and developmentally appropriate digital activities were sometimes associated with neutral or beneficial cognitive outcomes. Cognitive Load Theory offers a plausible interpretation in which rapid, distracting, or multitasked media increases extraneous cognitive load and leaves fewer working-memory resources for task-relevant processing and schema construction. Because most included studies were observational and screen exposure was measured inconsistently, the evidence does not establish that screen use directly causes cognitive impairment. Future research should use longitudinal or experimental designs, objective and multidimensional measures of digital use, and direct measures of cognitive load. Guidance for families and educators should consider content, context, timing, and purpose in addition to duration.

افزایش ادغام رسانه‌های دیجیتال در زندگی کودکان، نگرانی‌هایی را درباره ارتباطات احتمالی بین مواجهه با صفحه‌نمایش و رشد شناختی ایجاد کرده است. این مرور روایتی، شواهد تجربی منتشرشده از سال ۲۰۱۴ تا ۲۰۲۵ را درباره ارتباط بین مواجهه با صفحه‌نمایش و توجه، حافظه، عملکرد اجرایی و پیامدهای رشدی مرتبط در کودکان سنین مدرسه (۶ تا ۱۱ سال) و نوجوانان (۱۲ تا ۱۸ سال) گردآوری و یافته‌ها را از منظر نظریه بار شناختی تفسیر می‌کند. جستجوها در پایگاه‌های PubMed، PsycINFO و Google Scholar در ماه مه ۲۰۲۵ انجام و در ژوئن ۲۰۲۵ به‌روزرسانی شد. پس از حذف موارد تکراری و غربالگری توسط یک مرورگر، ۱۳ مطالعه تجربی وارد شدند. شواهد شامل طرح‌های مقطعی، طولی، تصویربرداری عصبی و تصادفی‌سازی مندلی بود. مواجهه بیشتر یا ساختارنیافته با صفحه‌نمایش عموماً با دشواری‌های توجه، ضعف حافظه کاری یا عملکرد اجرایی، چالش‌های تحصیلی و تفاوت در نواحی مغزی مرتبط با کنترل شناختی همراه بود. با این حال، یافته‌ها یکنواخت نبودند: فعالیت‌های دیجیتال تعاملی، هدفمند و متناسب با رشد گاهی با پیامدهای شناختی خنثی یا سودمند همراه بودند. نظریه بار شناختی تفسیر معتبری ارائه می‌دهد که در آن رسانه‌های سریع، حواس‌پرت‌کننده یا چندوظیفه‌ای، بار شناختی زائد را افزایش داده و منابع حافظه کاری کمتری برای پردازش مرتبط با تکلیف و ساخت طرح‌واره باقی می‌گذارند. از آنجا که بیشتر مطالعات واردشده مشاهده‌ای بودند و مواجهه با صفحه‌نمایش به‌طور ناسازگار اندازه‌گیری شده بود، شواهد موجود اثبات نمی‌کند که استفاده از صفحه‌نمایش مستقیماً موجب اختلال شناختی می‌شود. پژوهش‌های آینده باید از طرح‌های طولی یا تجربی، سنجه‌های عینی و چندبعدی استفاده دیجیتال و سنجه‌های مستقیم بار شناختی بهره ببرند. راهنمایی برای خانواده‌ها و مربیان باید علاوه بر مدت زمان، محتوا، زمینه، زمان‌بندی و هدف را نیز مدنظر قرار دهد.

Artificial intelligence (AI) is increasingly embedded in second language (L2) learning, yet the cognitive demands of AI-mediated environments, particularly for logographic languages such as Chinese, remain underexplored. This study investigated the interrelationships among executive function (EF), reading-related linguistic skills, AI literacy, and Chinese L2 reading comprehension in 155 Form 4 Southeast Asian ethnic minority students in Hong Kong. Using a quantitative design, we validated a three-factor EF model (working memory, cognitive flexibility, inhibitory control) and examined how these components, together with orthographic and morphological skills, relate to L2 reading outcomes. Structural equation modeling showed that all three EF components significantly predicted reading comprehension, underscoring the importance of executive control for processing a complex logographic script. AI literacy significantly supported both foundational reading skills and overall reading comprehension. A key finding of the integrated model is that cognitive flexibility significantly predicted AI literacy, which in turn significantly predicted reading comprehension, indicating an indirect pathway from EF to reading via AI literacy. This pattern highlights the cognitive underpinnings of digital engagement in L2 learning. The study extends the Reading Systems Framework by positioning AI literacy as an external scaffold that interacts with learners’ cognitive resources, and offers practical implications for designing cognitively supportive, AI-enhanced Chinese L2 instruction for ethnic minority learners.

هوش مصنوعی (AI) به طور فزاینده‌ای در یادگیری زبان دوم (L2) ادغام می‌شود، اما الزامات شناختی محیط‌های مبتنی بر هوش مصنوعی، به ویژه برای زبان‌های لوگوگرافی مانند چینی، همچنان کمتر مورد بررسی قرار گرفته‌اند. این پژوهش به بررسی روابط متقابل میان کارکرد اجرایی (EF)، مهارت‌های زبانی مرتبط با خواندن، سواد هوش مصنوعی و درک مطلب خواندن زبان چینی به عنوان زبان دوم در ۱۵۵ دانش‌آموز اقلیت قومی جنوب شرق آسیا در پایه چهارم متوسطه در هنگ‌کنگ پرداخت. با استفاده از طرح کمی، یک مدل سه‌عاملی کارکرد اجرایی (حافظه کاری، انعطاف‌پذیری شناختی، کنترل بازداری) اعتبارسنجی شد و بررسی گردید که این مؤلفه‌ها، همراه با مهارت‌های املایی و واژگانی، چگونه با پیامدهای خواندن زبان دوم مرتبط هستند. مدل‌یابی معادلات ساختاری نشان داد که هر سه مؤلفه کارکرد اجرایی به طور معناداری درک مطلب خواندن را پیش‌بینی می‌کنند و اهمیت کنترل اجرایی برای پردازش خط لوگوگرافی پیچیده را برجسته می‌سازند. سواد هوش مصنوعی به طور معناداری از هر دو مهارت پایه‌ای خواندن و درک مطلب کلی حمایت کرد. یافته کلیدی مدل یکپارچه این است که انعطاف‌پذیری شناختی به طور معناداری سواد هوش مصنوعی را پیش‌بینی می‌کند و سواد هوش مصنوعی نیز به طور معناداری درک مطلب خواندن را پیش‌بینی می‌کند، که به یک مسیر غیرمستقیم از کارکرد اجرایی به خواندن از طریق سواد هوش مصنوعی اشاره دارد. این الگو بر بنیان‌های شناختی مشارکت دیجیتال در یادگیری زبان دوم تأکید می‌کند. این پژوهش چارچوب سیستم‌های خواندن را با قرار دادن سواد هوش مصنوعی به عنوان یک تکیه‌گاه بیرونی که با منابع شناختی یادگیرندگان تعامل دارد، گسترش می‌دهد و پیامدهای عملی برای طراحی آموزش زبان چینی به عنوان زبان دوم مبتنی بر هوش مصنوعی و حمایت‌کننده شناختی برای یادگیرندگان اقلیت قومی ارائه می‌دهد.

This study examined the associations between inhibitory control, working memory, inductive reasoning, awareness, and children’s narrative retelling abilities in early childhood. A total of 212 children aged 4–7 years participated in the study. Executive functions were assessed through measures of verbal and visuospatial working memory and inhibitory control, inductive reasoning was assessed using a Raven-like matrix task, and awareness was assessed through perceptual and inferential awareness tasks. Narrative retelling was evaluated using a story retelling task that captured multiple aspects of narrative performance. Correlational analyses indicated moderate associations between inhibitory control, working memory, and several narrative retelling indicators. Narrative retelling performance also increased significantly with age, indicating clear developmental gains from the preschool to the early school years. Structural equation modeling further showed that inhibitory control and verbal working memory were significant predictors of the latent narrative retelling construct, whereas visuospatial working memory and inductive reasoning were not significantly associated with narrative retelling. Awareness showed small but significant associations with certain narrative retelling indicators.

این پژوهش به بررسی ارتباط بین کنترل مهاری، حافظه کاری، استدلال استقرایی، آگاهی و توانایی‌های بازگویی روایت در کودکان اوایل کودکی پرداخت. در مجموع ۲۱۲ کودک ۴ تا ۷ ساله در این مطالعه شرکت کردند. عملکردهای اجرایی از طریق سنجش‌های حافظه کاری کلامی و دیداری-فضایی و کنترل مهاری ارزیابی شد؛ استدلال استقرایی با استفاده از یک آزمون ماتریسی مشابه Raven سنجیده شد و آگاهی از طریق وظایف آگاهی ادراکی و استنباطی مورد ارزیابی قرار گرفت. بازگویی روایت با استفاده از یک وظیفه بازگویی داستان که جنبه‌های مختلف عملکرد روایی را در بر می‌گرفت، ارزیابی شد. تحلیل‌های همبستگی نشان داد که بین کنترل مهاری، حافظه کاری و چندین شاخص بازگویی روایت، ارتباطات متوسطی وجود دارد. عملکرد بازگویی روایت همچنین با افزایش سن به طور معناداری افزایش یافت که نشان‌دهنده پیشرفت‌های رشدی آشکار از دوره پیش‌دبستانی تا سال‌های ابتدایی مدرسه است. مدل‌سازی معادلات ساختاری نشان داد که کنترل مهاری و حافظه کاری کلامی پیش‌بینی‌کننده‌های معنادار سازه نهفته بازگویی روایت هستند، در حالی که حافظه کاری دیداری-فضایی و استدلال استقرایی ارتباط معناداری با بازگویی روایت نداشتند. آگاهی نیز ارتباطات کوچک اما معناداری با برخی شاخص‌های بازگویی روایت نشان داد.

Students increasingly rely on online video for help with class material. Here we ask if this form of self-directed learning can be leveraged to improve learning outcomes of regular classroom instruction. Specifically, we test whether encouraging students to find relevant instructional videos online, paired with scaffolding through association questions, benefits learning in an introductory college physics course. A total of 103 undergraduate students were assigned to either a control group (conventional reading assignments and exercises) or an intervention group (unassisted free video search and viewing along with association questions). We also assessed working memory capacity, motivation, and collected their grade-point averages (GPA) to determine the effect of these individual traits. Learning performance was assessed via quizzes, exams, and pre/post physics knowledge tests. In all three measures, we found evidence for a beneficial effect of this intervention. However, on the exam the evidence was only indirect, namely, performance depended on the level of engagement with the association questions. Working memory, GPA, and motivation were significant predictors on most outcomes measures. These findings suggest that student engagement and cognitive traits play a critical role in the effectiveness of video-based, autonomous learning interventions. These results indicate that integrating scaffolding questions into regular at home self directed video search enhances learning, as students are prompted to actively engage with the material.

دانشجویان به طور فزاینده‌ای برای کمک به یادگیری مطالب درسی به ویدئوهای آنلاین متکی می‌شوند. در این پژوهش بررسی می‌شود که آیا این شکل از یادگیری خودراهبر می‌تواند برای بهبود پیامدهای یادگیری در آموزش کلاس درس مورد استفاده قرار گیرد یا خیر. به طور خاص، آزمون می‌شود که آیا تشویق دانشجویان به یافتن ویدئوهای آموزشی مرتبط به صورت آنلاین، همراه با پشتیبانی از طریق پرسش‌های ارتباطی، به یادگیری در یک درس مقدماتی فیزیک دانشگاهی سود می‌رساند یا خیر. در مجموع ۱۰۳ دانشجوی کارشناسی به دو گروه کنترل (تکالیف خواندن متعارف و تمرین‌ها) یا گروه مداخله (جست‌وجو و مشاهده آزاد ویدئو بدون کمک همراه با پرسش‌های ارتباطی) تقسیم شدند. همچنین ظرفیت حافظه کاری، انگیزش و معدل کل (GPA) آن‌ها برای تعیین تأثیر این ویژگی‌های فردی ارزیابی شد. عملکرد یادگیری از طریق آزمونک‌ها، امتحانات و آزمون‌های دانش فیزیک پیش/پس از مداخله سنجیده شد. در هر سه معیار، شواهدی مبنی بر اثر سودمند این مداخله یافت شد. با این حال، در امتحان، شواهد فقط غیرمستقیم بود؛ به این معنا که عملکرد به میزان درگیری با پرسش‌های ارتباطی بستگی داشت. حافظه کاری، معدل کل و انگیزش پیش‌بین‌های معناداری برای اغلب شاخص‌های پیامد بودند. این یافته‌ها نشان می‌دهد که درگیری دانشجو و ویژگی‌های شناختی نقش حیاتی در اثربخشی مداخلات یادگیری خودراهبر مبتنی بر ویدئو ایفا می‌کنند. این نتایج حاکی از آن است که ادغام پرسش‌های پشتیبان در جست‌وجوی ویدئویی خودراهبر خانگی، یادگیری را بهبود می‌بخشد؛ چرا که دانشجویان به مشارکت فعال با مطالب ترغیب می‌شوند.

In recent years, serious games have gained increasing attention as effective tools for supporting learning and assessing emerging cognitive skills in early educational settings. Within this perspective, the present study introduces Starlex, a serious game designed to screen pre-literacy skills in children aged 5–7 years, a critical stage for the development of foundational reading and writing abilities. Developed within a PNRR-funded project, the game comprises four mini-games aimed at assessing key predictors of reading acquisition, including visual discrimination and working memory. Following an initial phase of playability and usability testing, Starlex was administered to a pilot sample of 84 children in early education contexts. Game-based performance was compared with standardized assessments targeting the same cognitive domains. Findings indicate that Starlex provides a promising and engaging approach to the early identification of learning-related difficulties, showing good alignment with traditional measures, as well as satisfactory levels of usability and acceptance among young learners. While further refinements are needed to enhance the robustness of the tool, its replicability emerges as a key feature, supporting sustained engagement and enabling continuous observation of children’s performance over time. Overall, this study highlights the potential of serious games as complementary tools for formative assessment and early screening within educational environments, contributing to more accessible and child-friendly evaluation practices.

در سال‌های اخیر، بازی‌های جدی به عنوان ابزارهایی مؤثر برای حمایت از یادگیری و ارزیابی مهارت‌های شناختی نوظهور در محیط‌های آموزشی ابتدایی، توجه فزاینده‌ای را به خود جلب کرده‌اند. در این راستا، مطالعه حاضر بازی جدی Starlex را معرفی می‌کند که با هدف غربالگری مهارت‌های پیش‌سوادآموزی در کودکان ۵ تا ۷ ساله، یعنی مرحله‌ای حیاتی برای رشد توانایی‌های پایه خواندن و نوشتن، طراحی شده است. این بازی که در قالب پروژه‌ای با حمایت مالی PNRR توسعه یافته است، شامل چهار بازی کوچک است که به ارزیابی پیش‌بینی‌کننده‌های کلیدی اکتساب خواندن، از جمله تمایز دیداری و حافظه کاری می‌پردازد. پس از مرحله اولیه آزمون قابلیت بازی و قابلیت استفاده، Starlex بر روی نمونه مقدماتی ۸۴ کودک در محیط‌های آموزشی ابتدایی اجرا شد. عملکرد مبتنی بر بازی با ارزیابی‌های استانداردشده که حوزه‌های شناختی مشابهی را هدف قرار می‌دهند، مقایسه شد. یافته‌ها نشان می‌دهند که Starlex رویکردی نویدبخش و جذاب برای شناسایی زودهنگام دشواری‌های مرتبط با یادگیری فراهم می‌کند و هم‌راستایی خوبی با سنجه‌های سنتی و همچنین سطوح رضایت‌بخش قابلیت استفاده و پذیرش در میان یادگیرندگان خردسال نشان می‌دهد. اگرچه بهبودهای بیشتری برای افزایش استحکام ابزار مورد نیاز است، اما قابلیت تکرارپذیری آن به عنوان ویژگی کلیدی مطرح می‌شود که از مشارکت پایدار حمایت کرده و امکان مشاهده مستمر عملکرد کودکان در طول زمان را فراهم می‌کند. در مجموع، این مطالعه بر پتانسیل بازی‌های جدی به عنوان ابزارهای مکمل برای ارزیابی تکوینی و غربالگری زودهنگام در محیط‌های آموزشی تأکید می‌کند و به ارتقای شیوه‌های ارزیابی در دسترس‌تر و دوستدار کودک کمک می‌کند.

Children show considerable individual differences in their early literacy and numeracy skills around the start of primary school. In this study, we explored the domain-specific and domain-general predictors of these differences by following 205 children longitudinally across four time points, during kindergarten and first grade. Using a person-centered approach, we identified three latent longitudinal profiles for literacy and four profiles for numeracy. The differences between profiles were largely quantitative, reflecting a stable order from ‘low’ to ‘high’ performance across time on all tasks. The profiles were predictive of later reading and math achievement in second grade, including cross-domain effects. Domain-general cognitive skills (verbal and visuospatial working memory, non-verbal reasoning, RAN) differentiated more strongly between the numeracy profiles than between literacy profiles. Rapid development of letter knowledge, word decoding and arithmetic around the start of first grade may reflect a role of formal education in these skills. Our findings indicate that early literacy and numeracy development are characterized primarily by stable, quantitative differences between children, with domain-general cognitive skills showing a stronger association with numeracy compared to literacy. Together, these results highlight the importance of early identification of developmental trajectories, as these profiles strongly predict later academic outcomes across domains.

کودکان در مهارت‌های سواد و حساب ابتدایی خود در آغاز ورود به دبستان تفاوت‌های فردی قابل توجهی نشان می‌دهند. در این پژوهش، پیش‌بینی‌کننده‌های خاص حوزه و عمومی حوزه این تفاوت‌ها را با پیگیری طولی ۲۰۵ کودک در چهار مقطع زمانی، طی دوره پیش‌دبستانی و پایه اول ابتدایی بررسی کردیم. با استفاده از رویکرد فردمحور، سه نیمرخ پنهان طولی برای سواد و چهار نیمرخ برای حساب شناسایی شد. تفاوت‌های بین نیمرخ‌ها عمدتاً کمی بود و ترتیب پایداری از عملکرد «پایین» تا «بالا» را در تمامی وظایف طی زمان منعکس می‌کرد. این نیمرخ‌ها پیش‌بینی‌کننده موفقیت‌های بعدی در خواندن و ریاضی در پایه دوم ابتدایی بودند و شامل اثرات بین‌حوزه‌ای نیز می‌شدند. مهارت‌های شناختی عمومی حوزه (حافظه کاری کلامی و دیداری-فضایی، استدلال غیرکلامی، RAN) تمایز قوی‌تری بین نیمرخ‌های حساب نسبت به نیمرخ‌های سواد ایجاد کردند. رشد سریع دانش حروف، رمزگشایی واژه و حساب در آغاز پایه اول ابتدایی ممکن است نقش آموزش رسمی در این مهارت‌ها را منعکس کند. یافته‌های ما نشان می‌دهد که رشد سواد و حساب ابتدایی عمدتاً با تفاوت‌های کمی و پایدار بین کودکان مشخص می‌شود و مهارت‌های شناختی عمومی حوزه ارتباط قوی‌تری با حساب نسبت به سواد دارند. این نتایج اهمیت شناسایی زودهنگام مسیرهای رشد را برجسته می‌کند، چرا که این نیمرخ‌ها به طور قوی پیامدهای تحصیلی بعدی را در حوزه‌های مختلف پیش‌بینی می‌کنند.

This Hypothesis and Theory paper addresses a design problem at the center of AI-assisted research writing: which cognitive demands should AI reduce, and which must remain the writer’s own work. Generative AI can absorb the effort of drafting, organizing, and synthesizing prose, but that same effort is where understanding takes shape. Recent empirical work documents reduced neural engagement, weaker recall of one’s own writing, and a diminished sense of authorship among writers who rely heavily on AI assistance. The paper grounds this problem in cognitive load theory, which distinguishes intrinsic load (the element interactivity a task inherently requires) from extraneous load (demands that do not contribute to learning), and which treats germane processes as the working memory resources a writer allocates to intrinsic load. It draws on productive struggle and generative processing to explain why germane processing cannot be offloaded: when a tool performs the work, the processing does not transfer to the writer; it does not occur. Two research questions are posed. First, which cognitive demands in research writing constitute extraneous load that AI could reduce, and which require germane processing that must remain the writer’s own. Second, how can human-in-the-loop AI collaboration be designed across the phases of research writing so that this distinction is operationalized through human judgment? The contribution is a nine-phase conceptual framework mapped to the sections of a research paper, from curiosity and inquiry through references and submission. Each phase specifies the dominant cognitive demand, the AI role (ranging from minimal involvement to full collaboration), and design guidelines for tools and interactions. The framework addresses research writing from secondary school (grades 9–12) through postdoctoral and professional research, across disciplines. It treats phase-aware AI use as responsive pedagogy applied to research writing: instruction and tool design that respond to the cognitive demands of the task rather than to the tool’s capabilities. The paper draws implications for the design of responsive digital education, including tool selection, assessment, equity, and support for writers with cognitive differences. The framework is intended to preserve the cognitive work that makes research meaningful.

این مقاله از نوع فرضیه و نظریه به یک مسئله طراحی در مرکز نگارش پژوهشی با کمک هوش مصنوعی می‌پردازد: کدام مطالبات شناختی باید توسط هوش مصنوعی کاهش یابد و کدام باید همچنان کار خود نویسنده باقی بماند. هوش مصنوعی مولد می‌تواند تلاش مربوط به پیش‌نویس‌نویسی، سازماندهی و ترکیب نثر را بر عهده گیرد، اما همین تلاش جایی است که فهم شکل می‌گیرد. پژوهش‌های تجربی اخیر کاهش درگیری عصبی، یادآوری ضعیف‌تر نوشته‌های خود و کاهش حس مالکیت نویسندگی را در میان نویسندگانی که به شدت به کمک هوش مصنوعی متکی هستند، مستند کرده‌اند. مقاله این مسئله را در نظریه بار شناختی ریشه‌یابی می‌کند که بار ذاتی (تعامل عناصر مورد نیاز ذاتی یک وظیفه) را از بار زائد (مطالباتی که به یادگیری کمک نمی‌کنند) متمایز می‌سازد و فرایندهای مرتبط را به عنوان منابع حافظه فعال که نویسنده به بار ذاتی اختصاص می‌دهد، تلقی می‌کند. مقاله با بهره‌گیری از مفاهیم تلاش مولد و پردازش مولد توضیح می‌دهد که چرا پردازش مرتبط را نمی‌توان واگذار کرد: زمانی که یک ابزار کار را انجام می‌دهد، پردازش به نویسنده منتقل نمی‌شود؛ بلکه اصلاً رخ نمی‌دهد. دو پرسش پژوهشی مطرح می‌شود. نخست، کدام مطالبات شناختی در نگارش پژوهشی بار زائد محسوب می‌شوند که هوش مصنوعی می‌تواند آن را کاهش دهد و کدام نیازمند پردازش مرتبط است که باید کار خود نویسنده باقی بماند. دوم، چگونه می‌توان همکاری هوش مصنوعی با حضور انسان در حلقه را در مراحل مختلف نگارش پژوهشی به گونه‌ای طراحی کرد که این تمایز از طریق قضاوت انسانی عملیاتی شود؟ دستاورد مقاله، یک چارچوب مفهومی نه‌مرحله‌ای است که با بخش‌های یک مقاله پژوهشی، از کنجکاوی و پرسشگری تا منابع و ارسال، تطبیق یافته است. هر مرحله، مطالبه شناختی غالب، نقش هوش مصنوعی (از حداقل مداخله تا همکاری کامل) و راهنمای طراحی برای ابزارها و تعاملات را مشخص می‌کند. این چارچوب نگارش پژوهشی را از دبیرستان (پایه‌های ۹ تا ۱۲) تا پژوهش‌های فوق‌دکتری و حرفه‌ای، در رشته‌های مختلف پوشش می‌دهد. استفاده مرحله‌محور از هوش مصنوعی را به عنوان آموزش پاسخگو در نگارش پژوهشی تلقی می‌کند: آموزش و طراحی ابزار که به مطالبات شناختی وظیفه پاسخ می‌دهد نه به قابلیت‌های ابزار. مقاله پیامدهایی برای طراحی آموزش دیجیتال پاسخگو، از جمله انتخاب ابزار، ارزیابی، عدالت و حمایت از نویسندگان با تفاوت‌های شناختی ارائه می‌دهد. هدف چارچوب، حفظ کار شناختی است که پژوهش را معنادار می‌کند.

Background Hikikomori, a form of prolonged social withdrawal, has been widely studied in East Asia but remains underexplored in the Middle East. Cultural and social factors may influence its cognitive profile, necessitating localized research. Aim To compare cognitive performance between Hikikomori cases and non-cases in Oman using the Cambridge Neuropsychological Test Automated Battery (CANTAB), focusing on executive function, memory recall, and processing speed. Methods A case-control study was conducted in 2024 with 150 participants (54 Hikikomori cases, 96 controls) recruited from a tertiary hospital in Oman. Hikikomori cases were classified using a broad HiDE-I definition, which included pathological, at-risk, and resemblance Hikikomori categories. CANTAB was used to assess key cognitive domains. Independent t-tests and linear regression analyses were performed to compare outcomes. Results Hikikomori cases showed significant impairments in visual processing accuracy (p < 0.001), response latency (p = 0.004), immediate recall (p = 0.031), delayed recall (p = 0.009), and planning efficiency (p < 0.001) compared to non-cases. Adjusted regression analyses—controlling for age, gender, education, income, employment, marital status, and governorate—confirmed that Hikikomori status was significantly associated with lower visual processing accuracy (β = −0.453, p = 0.001), slower response latency (β = 0.266, p = 0.001), poorer immediate (β = −0.201, p = 0.019) and delayed recall (β = −0.255, p = 0.003), and reduced planning efficiency (β = −0.453, p = 0.001). No significant differences were found for spatial working memory tasks. Conclusion Hikikomori individuals in Oman exhibit significant deficits in executive function, memory recall, processing speed, and visual attention, even after adjusting for socio-demographic factors. These findings underscore the importance of early neurocognitive screening and tailored interventions. This is one of the first studies to explore Hikikomori’s cognitive profile in the Middle East.

زمینه: هیکیکوموری، نوعی کناره‌گیری اجتماعی طولانی‌مدت، عمدتاً در شرق آسیا مورد مطالعه قرار گرفته اما در خاورمیانه کمتر بررسی شده‌است. عوامل فرهنگی و اجتماعی ممکن است بر نمایه شناختی آن تأثیرگذار باشند و انجام پژوهش‌های بومی را ضروری می‌سازند. هدف: مقایسه عملکرد شناختی بین موارد هیکیکوموری و غیرموارد در عمان با استفاده از مجموعه آزمون‌های عصب‌روان‌شناختی خودکار کمبریج (CANTAB)، با تمرکز بر عملکرد اجرایی، یادآوری حافظه و سرعت پردازش. روش‌ها: یک مطالعه مورد-شاهدی در سال ۲۰۲۴ با ۱۵۰ شرکت‌کننده (۵۴ مورد هیکیکوموری، ۹۶ شاهد) که از یک بیمارستان سطح سوم در عمان جذب شدند، انجام شد. موارد هیکیکوموری با استفاده از تعریف گسترده HiDE-I که شامل دسته‌های هیکیکوموری آسیب‌شناختی، در معرض خطر و مشابه بود، طبقه‌بندی شدند. CANTAB برای ارزیابی حوزه‌های کلیدی شناختی به‌کار رفت. برای مقایسه نتایج، آزمون t مستقل و تحلیل رگرسیون خطی انجام شد. یافته‌ها: موارد هیکیکوموری در مقایسه با غیرموارد، نارسایی‌های معناداری در دقت پردازش دیداری (p < 0.001)، تأخیر واکنش (p = 0.004)، یادآوری فوری (p = 0.031)، یادآوری با تأخیر (p = 0.009) و کارآمدی برنامه‌ریزی (p < 0.001) نشان دادند. تحلیل‌های رگرسیون تعدیل‌شده—با کنترل سن، جنسیت، تحصیلات، درآمد، اشتغال، وضعیت تأهل و استان—تأیید کرد که وضعیت هیکیکوموری به طور معناداری با دقت پایین‌تر پردازش دیداری (β = −0.453, p = 0.001)، تأخیر واکنش بیشتر (β = 0.266, p = 0.001)، یادآوری فوری ضعیف‌تر (β = −0.201, p = 0.019) و یادآوری با تأخیر ضعیف‌تر (β = −0.255, p = 0.003) و کاهش کارآمدی برنامه‌ریزی (β = −0.453, p = 0.001) مرتبط بود. تفاوت معناداری در تکالیف حافظه کاری فضایی مشاهده نشد. نتیجه‌گیری: افراد هیکیکوموری در عمان حتی پس از تعدیل عوامل جمعیت‌شناختی، نارسایی‌های معناداری در عملکرد اجرایی، یادآوری حافظه، سرعت پردازش و توجه دیداری نشان می‌دهند. این یافته‌ها بر اهمیت غربالگری زودهنگام عصب‌روان‌شناختی و مداخلات متناسب تأکید می‌کند. این پژوهش از نخستین مطالعاتی است که نمایه شناختی هیکیکوموری را در خاورمیانه بررسی می‌کند.

The current study was designed to examine the relation between intimate partner violence (IPV) and children's memory and drew from a socioeconomically and racially diverse sample of children living in and around a midsized southeastern city (n = 140). Mother-reported IPV when the children were 30 months old was a significant predictor of children's short-term, working, and deliberate memory at 60 months of age, even after controlling for the children's sex and race, the families' income-to-needs ratio, the children's expressive vocabulary, and maternal harsh-intrusive parenting behaviors. These findings add to the limited extant literature that finds linkages between IPV and children's cognitive functioning and suggest that living in households in which physical violence is perpetrated among intimate partners may have a negative effect on multiple domains of children's memory development.

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین خشونت شریک صمیمی (IPV) و حافظه کودکان طراحی شده است و از نمونه‌ای با تنوع اقتصادی-اجتماعی و نژادی از کودکان ساکن در یک شهر متوسط در جنوب شرقی ایالات متحده و اطراف آن (n = 140) بهره برده است. گزارش مادران از خشونت شریک صمیمی زمانی که کودکان ۳۰ ماهه بودند، پیش‌بینی‌کننده معناداری برای حافظه کوتاه‌مدت، حافظه فعال و حافظه عمدی کودکان در سن ۶۰ ماهگی بود؛ حتی پس از کنترل جنسیت و نژاد کودک، نسبت درآمد به نیاز خانواده، واژگان بیانی کودک و رفتارهای فرزندپروری خشن-مداخله‌گر مادرانه. این یافته‌ها به ادبیات محدود موجود که ارتباط بین خشونت شریک صمیمی و عملکرد شناختی کودکان را نشان می‌دهد، می‌افزاید و حاکی از آن است که زندگی در خانواده‌هایی که در آن‌ها خشونت فیزیکی میان شرکای صمیمی رخ می‌دهد، می‌تواند تأثیر منفی بر حوزه‌های مختلف رشد حافظه کودکان داشته باشد.