incidence

Population ageing is increasing the number of older adults who experience overlapping depressive symptoms, anxiety, insomnia, loneliness, and cognitive vulnerability, often alongside multimorbidity, pain, frailty, and functional limitation. This structured narrative review evaluates Tai Chi as a scalable, low-intensity mind–body exercise for these interconnected problems. We synthesised 171 publications identified through PubMed and citation chaining, including Tai Chi-specific clinical studies, broader mind–body evidence, guidelines, and implementation literature. Evidence is most consistent for reducing depressive symptoms, improving sleep, and improving balance, with possible benefits for selected cognitive outcomes. Evidence is weaker for diagnosed depressive or anxiety disorders, loneliness as a primary outcome, long-term cognitive trajectories, and dementia incidence. Tai Chi should therefore be positioned as an adjunct to established care, not as a replacement for pharmacotherapy, psychotherapy, cognitive behavioral therapy for insomnia (CBT-I), or multidomain dementia-risk reduction. Proposed pathways include autonomic regulation, sleep stabilisation, behavioral activation, balance confidence, cognitive–motor integration, and group participation; however, most mechanism evidence is indirect or exploratory. Translation requires clearly specified protocols, active comparators, blinded outcome assessments where feasible, long-term follow-up, systematic adverse-event reporting, cost-effectiveness analyses, and equity-focused implementation. Tai Chi is the most credible as an adaptable component of stepped or integrated care for older adults, provided that programmes are standardised, safely delivered, and evaluated against clinically significant outcomes.

افزایش سالمندی جمعیت موجب افزایش تعداد سالمندانی می‌شود که علائم افسردگی، اضطراب، بی‌خوابی، احساس تنهایی و آسیب‌پذیری شناختی را به طور همزمان تجربه می‌کنند و اغلب این مشکلات با چندبیماری، درد، ناتوانی و محدودیت عملکردی همراه است. این مرور روایتی ساختاریافته، تای‌چی را به عنوان یک ورزش ذهنی-بدنی با شدت پایین و مقیاس‌پذیر برای این مشکلات درهم‌تنیده ارزیابی می‌کند. ما ۱۷۱ مقاله شناسایی‌شده از طریق PubMed و زنجیره‌سازی ارجاعات را شامل مطالعات بالینی اختصاصی تای‌چی، شواهد گسترده‌تر ورزش‌های ذهنی-بدنی، راهنماها و متون اجرایی مرور کردیم. شواهد بیشترین ثبات را در کاهش علائم افسردگی، بهبود خواب و بهبود تعادل نشان می‌دهند و احتمالاً برای برخی پیامدهای شناختی نیز مفید است. شواهد برای اختلالات افسردگی یا اضطراب تشخیص‌داده‌شده، احساس تنهایی به عنوان پیامد اصلی، روندهای شناختی بلندمدت و بروز زوال عقل ضعیف‌تر است. بنابراین، تای‌چی باید به عنوان مکمل مراقبت‌های تثبیت‌شده و نه جایگزین دارودرمانی، روان‌درمانی، درمان شناختی-رفتاری برای بی‌خوابی (CBT-I) یا کاهش چندبعدی خطر زوال عقل مطرح شود. مسیرهای پیشنهادی شامل تنظیم خودکار، تثبیت خواب، فعال‌سازی رفتاری، اعتماد به تعادل، یکپارچگی شناختی-حرکتی و مشارکت گروهی است؛ با این حال، بیشتر شواهد مربوط به مکانیسم‌ها غیرمستقیم یا اکتشافی هستند. انتقال به عمل مستلزم پروتکل‌های مشخص، مقایسه‌گرهای فعال، ارزیابی پیامدها به صورت کور در صورت امکان، پیگیری بلندمدت، گزارش‌دهی نظام‌مند عوارض، تحلیل‌های هزینه-اثربخشی و اجرای مبتنی بر عدالت است. تای‌چی در صورتی که برنامه‌ها استاندارد، ایمن و بر اساس پیامدهای بالینی معنادار ارزیابی شوند، معتبرترین گزینه به عنوان جزء قابل انطباق مراقبت پله‌ای یا یکپارچه برای سالمندان است.

Stroboscopic light stimulation (SLS) reliably evokes geometric visual hallucinations and, in some contexts, altered-state experiences. Its increasing use in research, public, recreational and exploratory clinical settings creates a need for proportionate safety guidance. The main concern is a visually triggered seizure in a susceptible individual; reported non-epileptic responses include discomfort or distress. We combined a retrospective survey of safety practices and reported events across four laboratories, provider-reported operational data from two commercial SLS platforms, and a focused review of photosensitivity and sensory intolerance. Laboratory contributors reported 20 non-serious events that interrupted or modified participation, with no reported seizures or syncopal episodes. One commercial provider reported nine medically important or otherwise notable events across approximately 3.8 million sessions. The other reported five such events across more than 400,000 sessions. Because commercial adverse-event capture was passive and the laboratory protocols and monitoring procedures were heterogeneous, these figures cannot be used to estimate incidence or establish screening effectiveness. This synthesis informed a provisional Sussex Strobe Safety Screening Questionnaire (4SQ) and a layered, context-specific risk-management approach. The resulting framework distinguishes non-serious tolerability concerns from the principal medical risk of a visually provoked seizure in a susceptible individual, and supports conservative monitored familiarisation exposure, immediate stopping procedures and systematic adverse-event surveillance. The predictive performance of the 4SQ and the effectiveness of these precautions require formal evaluation; absolute SLS risk remains uncertain.

تحریک نوری استروبوسکوپیک (SLS) به طور قابل اعتمادی توهمات بصری هندسی و، در برخی زمینه‌ها، تجارب تغییر یافته حالت را ایجاد می‌کند. افزایش استفاده از آن در پژوهش، محیط‌های عمومی، تفریحی و بالینی اکتشافی، نیاز به راهنمایی ایمنی متناسب را ایجاد کرده است. نگرانی اصلی، بروز تشنج ناشی از تحریک بصری در افراد مستعد است؛ پاسخ‌های غیرصرعی گزارش‌شده شامل ناراحتی یا پریشانی می‌باشد. ما یک پیمایش گذشته‌نگر از شیوه‌های ایمنی و رویدادهای گزارش‌شده در چهار آزمایشگاه، داده‌های عملیاتی گزارش‌شده توسط ارائه‌دهندگان از دو پلتفرم تجاری SLS، و مروری متمرکز بر حساسیت به نور و عدم تحمل حسی را ترکیب کردیم. مشارکت‌کنندگان آزمایشگاهی ۲۰ رویداد غیرجدی را گزارش کردند که موجب توقف یا تغییر در مشارکت شد، بدون هیچ مورد گزارش‌شده‌ای از تشنج یا سنکوپ. یکی از ارائه‌دهندگان تجاری، ۹ رویداد مهم پزشکی یا قابل توجه دیگر را در حدود ۳٫۸ میلیون جلسه گزارش کرد. دیگری ۵ رویداد مشابه را در بیش از ۴۰۰٬۰۰۰ جلسه گزارش نمود. از آنجا که ثبت رویدادهای نامطلوب تجاری به صورت غیرفعال انجام می‌شد و پروتکل‌ها و روش‌های پایش آزمایشگاهی ناهمگون بودند، این ارقام را نمی‌توان برای برآورد شیوع یا تعیین اثربخشی غربالگری به کار برد. این ترکیب شواهد، منجر به تدوین پرسشنامه غربالگری ایمنی استروب ساسکس (4SQ) و رویکرد مدیریت ریسک لایه‌ای و متناسب با زمینه شد. چارچوب حاصل، نگرانی‌های غیرجدی تحمل‌پذیری را از خطر اصلی پزشکی یعنی تشنج ناشی از تحریک بصری در فرد مستعد متمایز می‌کند و از آشنایی تدریجی و تحت نظارت، رویه‌های توقف فوری و پایش نظام‌مند رویدادهای نامطلوب حمایت می‌نماید. عملکرد پیش‌بینی‌کننده 4SQ و اثربخشی این اقدامات احتیاطی نیازمند ارزیابی رسمی است؛ ریسک مطلق SLS همچنان نامشخص باقی می‌ماند.

Purpose Depression is a known comorbidity in patients with chronic pain and musculoskeletal conditions, including specialty hand clinic patients. A subset experience active suicidal ideation or thoughts of self-harm at or around the time of their visit; however, epidemiological data are limited. We aimed to determine the prevalence of active suicidal ideation and hypothesized that hand surgery patients endorsing it would report greater pain, worse physical function, and greater socioeconomic disadvantage than those without suicidal ideation. Methods We conducted a retrospective review of patients presenting to our clinic from August 2022 to August 2023. They completed a Patient Health Questionnaire two-question (PHQ-2) screener; those scoring ≥3 completed the PHQ nine-question (PHQ-9). Active suicidal ideation ("high risk") was defined as a nonzero response to item 9 of the PHQ-9. Demographic, socioeconomic (including Area Deprivation Index), and patient-reported outcome data were collected. Chi-squared and t tests were used to compare high- and low-risk patients, and multivariable regression was used to assess adjusted associations between surgical status and follow-up patterns. Results Of the 7,023 new patients who completed the PHQ-2, 495 (7%) screened positive and completed the PHQ-9; 123 patients (1.8% of total) endorsed active suicidal ideation. Compared with low-risk patients, high-risk patients reported significantly higher pain, poorer global physical health, and worse upper extremity function, along with greater socioeconomic disadvantages, including higher Area Deprivation Index scores and more frequent transportation barriers. No significant differences occurred in surgical rates or follow-up utilization between high- and low-risk patients, including after stratification by procedure type. Conclusions Approximately 1 in 50 new patients reported active suicidality, greater pain, worse physical function, and greater socioeconomic burden—differences that exceeded published minimal clinically important differences. Screening tools and targeted surgeon education may aid in early identification and guide opportunities for intervention and support. Type of study/level of evidence Prognostic IV.

هدف: افسردگی یک همبودی شناخته‌شده در بیماران مبتلا به درد مزمن و اختلالات اسکلتی‌عضلانی، از جمله بیماران کلینیک تخصصی دست است. زیرمجموعه‌ای از این بیماران در زمان مراجعه یا حوالی آن، افکار فعال خودکشی یا افکار آسیب به خود را تجربه می‌کنند؛ با این حال، داده‌های اپیدمیولوژیک محدود است. هدف ما تعیین شیوع افکار فعال خودکشی بود و فرض کردیم که بیمارانی که در کلینیک جراحی دست این افکار را تأیید می‌کنند، درد بیشتری، عملکرد جسمی ضعیف‌تر و محرومیت اجتماعی-اقتصادی بیشتری نسبت به بیماران بدون افکار خودکشی گزارش می‌کنند. روش‌ها: ما یک مرور گذشته‌نگر بر بیماران مراجعه‌کننده به کلینیک خود از اوت ۲۰۲۲ تا اوت ۲۰۲۳ انجام دادیم. بیماران پرسشنامه سلامت بیمار دو سوالی (PHQ-2) را تکمیل کردند؛ کسانی که نمره ≥۳ کسب کردند، پرسشنامه نه سوالی (PHQ-9) را تکمیل نمودند. افکار فعال خودکشی («پرخطر») به عنوان پاسخ غیرصفر به سوال ۹ PHQ-9 تعریف شد. داده‌های جمعیت‌شناختی، اجتماعی-اقتصادی (از جمله شاخص محرومیت منطقه‌ای) و پیامدهای گزارش‌شده توسط بیمار جمع‌آوری شد. برای مقایسه بیماران پرخطر و کم‌خطر از آزمون کای‌دو و t استفاده شد و برای ارزیابی ارتباطات تعدیل‌شده بین وضعیت جراحی و الگوهای پیگیری از رگرسیون چندمتغیره بهره گرفته شد. نتایج: از میان ۷٬۰۲۳ بیمار جدید که PHQ-2 را تکمیل کردند، ۴۹۵ نفر (۷٪) غربالگری مثبت داشتند و PHQ-9 را تکمیل کردند؛ ۱۲۳ بیمار (۱٫۸٪ کل) افکار فعال خودکشی را تأیید کردند. در مقایسه با بیماران کم‌خطر، بیماران پرخطر به طور معناداری درد بیشتر، سلامت جسمی کلی ضعیف‌تر و عملکرد اندام فوقانی بدتری گزارش کردند و همچنین محرومیت اجتماعی-اقتصادی بیشتری از جمله نمرات بالاتر شاخص محرومیت منطقه‌ای و موانع حمل‌ونقل بیشتر داشتند. تفاوت معناداری در نرخ جراحی یا استفاده از پیگیری بین بیماران پرخطر و کم‌خطر مشاهده نشد، حتی پس از تفکیک بر اساس نوع عمل. نتیجه‌گیری: تقریباً یک نفر از هر ۵۰ بیمار جدید افکار فعال خودکشی، درد بیشتر، عملکرد جسمی ضعیف‌تر و بار اجتماعی-اقتصادی بیشتری گزارش کردند—تفاوت‌هایی که از حداقل تفاوت‌های بالینی مهم منتشرشده فراتر بود. ابزارهای غربالگری و آموزش هدفمند جراحان می‌تواند به شناسایی زودهنگام و هدایت فرصت‌های مداخله و حمایت کمک کند. نوع مطالعه/سطح شواهد: پیش‌آگهی IV.

Residents' mental health problems have become increasingly prevalent in recent years, accompanied by younger onset ages and rising incidence.Psychological distress among the elderly, emotional disorders in adolescents and mental stress in patients with chronic diseases 1 have gradually become prominent public health issues across communities.Against this backdrop, public demand for accessible and convenient mental health services has grown rapidly.As the first point of contact for community residents, primary healthcare institutions play a core role in early screening, preliminary intervention, health education and two-way referral of mental disorders.2 Frontline medical workers are the main executors of these services, and their willingness to participate directly determines the implementation quality and sustainability of grassroots mental health care.This cross-sectional study was conducted among medical staff from 49 community health service centers in Chaoyang District, Beijing.Participants included general practitioners, public health physicians, community nurses and other on-

مشکلات سلامت روان ساکنان در سال‌های اخیر به طور فزاینده‌ای شایع شده است و این روند با کاهش سن شروع و افزایش بروز همراه بوده است. پریشانی روان‌شناختی در سالمندان، اختلالات هیجانی در نوجوانان و استرس روانی در بیماران مبتلا به بیماری‌های مزمن به تدریج به مسائل برجسته سلامت عمومی در جوامع تبدیل شده‌اند. در چنین شرایطی، تقاضای عمومی برای دسترسی آسان و خدمات سلامت روان مناسب به سرعت افزایش یافته است. به عنوان اولین نقطه تماس ساکنان جامعه، مؤسسات مراقبت‌های اولیه نقش محوری در غربالگری اولیه، مداخله مقدماتی، آموزش سلامت و ارجاع دوطرفه اختلالات روانی ایفا می‌کنند. کارکنان خط مقدم پزشکی مجریان اصلی این خدمات هستند و تمایل آن‌ها به مشارکت، کیفیت اجرا و پایداری مراقبت سلامت روان در سطح پایه را به طور مستقیم تعیین می‌کند. این مطالعه مقطعی در میان کارکنان پزشکی ۴۹ مرکز خدمات سلامت جامعه در منطقه چائویانگ پکن انجام شد. شرکت‌کنندگان شامل پزشکان عمومی، پزشکان بهداشت عمومی، پرستاران جامعه و سایر افراد بودند.

The number of people seeking gender-affirming medical care and gender-affirming hormone therapy (GAHT) is increasing. As sex steroids shape cardiometabolic physiology, GAHT is expected to meaningfully alter cardiometabolic risk. The aim of this review was to systematically determine and narratively synthesize evidence on the cardiometabolic effects of GAHT and identify clinically relevant knowledge gaps. We searched PubMed for English-language primary human studies published through November 26, 2025. Of 346 screened records, 96 unique original investigations were included. Most studies had less than 3 years of follow-up, the longest being 20 years in one electronic health record-based study. In transgender women, BMI was often reported as stable with higher fat and lower lean mass compared to baseline; insulin resistance tended to increase while fasting glucose and HbA1c were usually longitudinally stable. Lipid changes often showed reductions in total and low-density lipoprotein cholesterol as well as triglyceride levels. Blood pressure generally remained stable or decreased. In transgender women, VTE incidence was higher than in both cisgender women and men, whereas stroke and MI incidence was higher primarily in comparison with cisgender women. In transgender men, BMI was increased or stable and lean mass increased with variable fat mass changes and some long-term increases in visceral and liver fat. Glucose usually remained stable while insulin resistance findings were mixed. Lipid profiles commonly shifted toward lower high-density lipoprotein cholesterol and higher low-density lipoprotein cholesterol and triglycerides. Blood pressure findings were mixed with some cohorts showing an increase. In transgender men, MI incidence was higher than in cisgender women but generally not higher than in cisgender men; evidence for other cardiovascular outcomes was limited and inconsistent. Overall, evidence on systemic inflammation, renal and hepatic outcomes is sparse. In conclusion, GAHT is associated with quantifiable cardiometabolic changes, but magnitude and clinical relevance vary by regimen, population, baseline risk and study follow-up duration. Heterogeneous regimens, study methods, and confounding contribute to mixed findings. Major gaps persist with limited long-term prospective data, sparse mechanistic insights, underrepresentation of adolescents and non-European ancestry populations, and insufficient information on cardiometabolic outcomes with ageing. Sex- and gender identity-stratified evidence synthesis: Distinguishes feminizing and masculinizing GAHT while presenting parallel outcome analyses for transgender women and transgender men, enabling more clinically precise interpretation of cardiometabolic effects. Systematic characterization of heterogeneity: Integrates regimen-, population-, and context-specific findings, including discordant results, into structured domain-specific evidence tables, improving transparency and interpretability across a heterogeneous literature base. Novel evidence mapping framework: Introduces a domain-level framework quantifying both evidence volume (number of primary studies) and directional concordance of findings, visualized within a sex-stratified cardiometabolic risk continuum to identify areas of consistency, uncertainty, and evidence gaps.

تعداد افرادی که به دنبال مراقبت‌های پزشکی تأییدکننده جنسیت و هورمون‌درمانی تأییدکننده جنسیت (GAHT) هستند در حال افزایش است. از آنجا که استروئیدهای جنسی فیزیولوژی قلبی‌متابولیک را شکل می‌دهند، انتظار می‌رود GAHT به طور معناداری ریسک قلبی‌متابولیک را تغییر دهد. هدف این مرور، تعیین نظام‌مند و تلفیق روایی شواهد درباره اثرات قلبی‌متابولیک GAHT و شناسایی شکاف‌های دانشی بالینی مرتبط بود. ما پایگاه PubMed را برای مطالعات انسانی اولیه به زبان انگلیسی منتشرشده تا ۲۶ نوامبر ۲۰۲۵ جست‌وجو کردیم. از میان ۳۴۶ رکورد غربال‌شده، ۹۶ پژوهش اصیل منحصربه‌فرد وارد شدند. اکثر مطالعات کمتر از ۳ سال پیگیری داشتند و طولانی‌ترین آن‌ها ۲۰ سال در یک مطالعه مبتنی بر پرونده الکترونیک سلامت بود. در زنان ترنسجندر، BMI اغلب به صورت پایدار گزارش شد و نسبت به خط پایه، توده چربی بیشتر و توده بدون چربی کمتر بود؛ مقاومت به انسولین تمایل به افزایش داشت در حالی که گلوکز ناشتا و HbA1c معمولاً به طور طولی پایدار بودند. تغییرات لیپیدی اغلب کاهش در کلسترول تام و کلسترول لیپوپروتئین با چگالی کم و همچنین سطح تری‌گلیسرید را نشان داد. فشار خون عموماً پایدار یا کاهش‌یافته باقی ماند. در زنان ترنسجندر، بروز VTE بالاتر از هر دو گروه زنان و مردان سیسجندر بود، در حالی که بروز سکته مغزی و MI عمدتاً در مقایسه با زنان سیسجندر بالاتر بود. در مردان ترنسجندر، BMI افزایش یافته یا پایدار بود و توده بدون چربی افزایش یافت با تغییرات متغیر در توده چربی و برخی افزایش‌های بلندمدت در چربی احشایی و کبدی. گلوکز معمولاً پایدار باقی ماند در حالی که یافته‌های مقاومت به انسولین متناقض بود. پروفایل‌های لیپیدی معمولاً به سمت کاهش کلسترول لیپوپروتئین با چگالی بالا و افزایش کلسترول لیپوپروتئین با چگالی کم و تری‌گلیسرید تغییر یافت. یافته‌های فشار خون متناقض بود و برخی گروه‌ها افزایش را نشان دادند. در مردان ترنسجندر، بروز MI بالاتر از زنان سیسجندر بود اما عموماً بالاتر از مردان سیسجندر نبود؛ شواهد برای سایر پیامدهای قلبی‌عروقی محدود و ناسازگار بود. به طور کلی، شواهد درباره التهاب سیستمیک، پیامدهای کلیوی و کبدی اندک است. در نتیجه، GAHT با تغییرات قلبی‌متابولیک قابل اندازه‌گیری همراه است، اما میزان و اهمیت بالینی آن بسته به رژیم، جمعیت، ریسک پایه و مدت پیگیری مطالعه متفاوت است. رژیم‌های ناهمگون، روش‌های مطالعه و عوامل مخدوش‌کننده به یافته‌های متناقض کمک می‌کنند. شکاف‌های عمده‌ای همچنان باقی است، از جمله داده‌های آینده‌نگر بلندمدت محدود، بینش‌های مکانیسمی اندک، نمایندگی ناکافی نوجوانان و جمعیت‌های با تبار غیراروپایی و اطلاعات ناکافی درباره پیامدهای قلبی‌متابولیک با افزایش سن. سنتز شواهد بر اساس جنس و هویت جنسیتی: GAHT زنانه‌ساز و مردانه‌ساز را متمایز می‌کند و در عین حال تحلیل‌های پیامدی موازی برای زنان ترنسجندر و مردان ترنسجندر ارائه می‌دهد که امکان تفسیر بالینی دقیق‌تر اثرات قلبی‌متابولیک را فراهم می‌سازد. توصیف نظام‌مند ناهمگونی: یافته‌های خاص رژیم، جمعیت و زمینه، از جمله نتایج ناسازگار را در جداول شواهد ساختاریافته حوزه‌محور ادغام می‌کند و شفافیت و قابلیت تفسیر را در یک بدنه ادبیات ناهمگون بهبود می‌بخشد. چارچوب جدید نگاشت شواهد: یک چارچوب سطح حوزه معرفی می‌کند که هم حجم شواهد (تعداد مطالعات اولیه) و هم همسویی جهت‌دار یافته‌ها را کمی‌سازی می‌کند و آن را در یک پیوستار ریسک قلبی‌متابولیک تفکیک‌شده بر اساس جنس به تصویر می‌کشد تا حوزه‌های ثبات، عدم قطعیت و شکاف‌های شواهد را شناسایی کند.

Background Functional tic-like behaviors (FTLBs) have emerged as a prominent clinical presentation within the context of the COVID-19 pandemic. Although FTLBs share phenomenological overlap with Tourette Syndrome and other tic disorders (collectively Tourette Syndrome, TS), evidence suggests that differences exist in demographics, phenomenology, clinical course, psychiatric comorbidity, and response to intervention. Given the rapid rise in the incidence of FTLBs—along with their complex clinical presentation—we provide a systematic review and integrated synthesis of the extant literature. Methods We conducted a systematic review following PRISMA guidelines. PubMed and PsycINFO databases searches were completed in June 2026, using terms related to functional tics and TS. Inclusion criteria were English-language studies reporting clinical data on FTLB with sample sizes of 8 or greater. Case reports, non-human studies, and commentaries were excluded. Thirty-nine studies were included. Data were extracted on demographics, phenomenology, clinical course, psychiatric comorbidity, and treatment responsiveness. Since multiple reports originated from the same data repositories, information was synthesized qualitatively by study sample and conceptual domain. Results The results of our review suggest that FTLBs predominantly affect adolescents and young adults and exhibit a strong female predominance—with higher than anticipated representation of gender-diverse individuals. Compared with TS, the onset of FTLB symptoms was abrupt and characterized by complex motor movements and vocalizations that cause functional impairment. While there is a considerable overlap between FTLBs and TS, there were distinctions in patterns of psychiatric comorbidities. Pharmacological and cognitive behavioral therapy (CBT) provided some benefit for individuals with FTLBs, but the therapeutic target of these interventions was not specified. Conclusions While sharing some similarities, FTLBs have a distinct clinical presentation from TS. There is some evidence to inform treatment approaches, but findings are complicated by the retrospective nature of most extant reports. Future research is essential to characterize longitudinal trajectories, underlying mechanisms, and evaluation of targeted interventions in randomized clinical trials.

زمینه: رفتارهای تیک‌مانند عملکردی (FTLBs) به عنوان یک تظاهر بالینی برجسته در زمینه همه‌گیری COVID-19 ظاهر شده‌اند. اگرچه FTLBs از نظر پدیدارشناسی با سندرم تورت و سایر اختلالات تیک (که به طور جمعی سندرم تورت، TS نامیده می‌شوند) همپوشانی دارند، شواهد نشان می‌دهد که تفاوت‌هایی در جمعیت‌شناسی، پدیدارشناسی، سیر بالینی، همبودی روان‌پزشکی و پاسخ به مداخله وجود دارد. با توجه به افزایش سریع بروز FTLBs و همچنین تظاهر بالینی پیچیده آن‌ها، ما یک مرور نظام‌مند و سنتز یکپارچه از ادبیات موجود ارائه می‌دهیم. روش‌ها: ما یک مرور نظام‌مند مطابق با دستورالعمل‌های PRISMA انجام دادیم. جستجو در پایگاه‌های PubMed و PsycINFO در ژوئن ۲۰۲۶ با استفاده از اصطلاحات مرتبط با تیک عملکردی و TS انجام شد. معیارهای ورود شامل مطالعات انگلیسی‌زبان گزارش‌دهنده داده‌های بالینی درباره FTLB با حجم نمونه ۸ نفر یا بیشتر بود. گزارش‌های موردی، مطالعات غیرانسانی و تفسیرها حذف شدند. سی و نه مطالعه وارد شدند. داده‌ها در زمینه جمعیت‌شناسی، پدیدارشناسی، سیر بالینی، همبودی روان‌پزشکی و پاسخ به درمان استخراج شد. از آنجا که چندین گزارش از منابع داده‌ای مشترک منشأ گرفته بودند، اطلاعات به صورت کیفی بر اساس نمونه مطالعه و حوزه مفهومی سنتز شد. یافته‌ها: نتایج مرور ما نشان می‌دهد که FTLBs عمدتاً نوجوانان و بزرگسالان جوان را تحت تأثیر قرار می‌دهد و غالباً در زنان شایع‌تر است، با نمایندگی بالاتر از حد انتظار افراد دارای تنوع جنسیتی. در مقایسه با TS، شروع علائم FTLB ناگهانی بوده و با حرکات پیچیده حرکتی و آواگری‌هایی که منجر به اختلال عملکردی می‌شود، مشخص می‌گردد. اگرچه همپوشانی قابل توجهی بین FTLBs و TS وجود دارد، اما تفاوت‌هایی در الگوهای همبودی روان‌پزشکی مشاهده شد. درمان دارویی و درمان شناختی-رفتاری (CBT) برای افراد مبتلا به FTLBs تا حدی سودمند بود، اما هدف درمانی این مداخلات مشخص نشده بود. نتیجه‌گیری: اگرچه برخی شباهت‌ها وجود دارد، FTLBs تظاهر بالینی متمایزی از TS دارند. شواهدی برای اطلاع‌رسانی رویکردهای درمانی وجود دارد، اما یافته‌ها به دلیل ماهیت گذشته‌نگر اکثر گزارش‌های موجود پیچیده شده‌اند. پژوهش‌های آینده برای توصیف مسیرهای طولی، سازوکارهای زمینه‌ای و ارزیابی مداخلات هدفمند در کارآزمایی‌های بالینی تصادفی ضروری است.

The article examines the rising incidence of corruption and apathetic behaviour among public officials in Indonesia, indicating a moral crisis in state governance. This condition reflects the weak implementation of Pancasila’s core values—particularly integrity and empathy—within bureaucratic practices and public leadership. The study aims to analyse the relevance of the values of integrity and empathy embedded in Pancasila's principles as a moral foundation for preventing corruption and for developing ethical public officials. This research uses a qualitative, descriptive-analytical approach, drawing on library research and content analysis of scholarly literature, official documents, and secondary data from credible sources. The analytical framework draws upon the theory of public integrity, empathic leadership, and ethical leadership theory. The findings indicate that the values of integrity and empathy in Pancasila serve a strategic function as catalysts for reconstructing the relationship between citizens and state administrators. Integrity promotes honesty, accountability, and fairness in decision-making, while empathy strengthens public officials’ social and moral sensitivity to societal conditions. Implementing these values can reinforce the moral legitimacy of governance and foster greater public trust in state institutions.

این مقاله به بررسی افزایش موارد فساد و رفتارهای بی‌تفاوت در میان مقامات دولتی اندونزی می‌پردازد که نشان‌دهنده بحران اخلاقی در حکمرانی دولتی است. این وضعیت بازتاب‌دهنده اجرای ضعیف ارزش‌های بنیادی پانچاسیلا، به‌ویژه درستکاری و همدلی، در رویه‌های بوروکراتیک و رهبری عمومی است. هدف این مطالعه تحلیل اهمیت ارزش‌های درستکاری و همدلی نهفته در اصول پانچاسیلا به‌عنوان بنیان اخلاقی برای پیشگیری از فساد و توسعه مقامات دولتی اخلاق‌مدار است. این پژوهش با رویکرد کیفی و توصیفی-تحلیلی انجام شده و مبتنی بر پژوهش کتابخانه‌ای و تحلیل محتوای متون علمی، اسناد رسمی و داده‌های ثانویه از منابع معتبر است. چارچوب تحلیلی پژوهش بر نظریه درستکاری عمومی، رهبری همدلانه و نظریه رهبری اخلاقی استوار است. یافته‌ها نشان می‌دهد که ارزش‌های درستکاری و همدلی در پانچاسیلا نقش راهبردی به‌عنوان محرک بازسازی رابطه میان شهروندان و مدیران دولتی ایفا می‌کنند. درستکاری موجب ارتقای صداقت، پاسخگویی و انصاف در تصمیم‌گیری می‌شود و همدلی حساسیت اجتماعی و اخلاقی مقامات دولتی نسبت به شرایط جامعه را تقویت می‌کند. اجرای این ارزش‌ها می‌تواند مشروعیت اخلاقی حکمرانی را تقویت کرده و اعتماد عمومی به نهادهای دولتی را افزایش دهد.

BACKGROUND: Although the Danish health registers provide rich data for epidemiological mental health research, the comparability of findings is hindered by different definitions of mental disorders across studies. We aimed to describe different approaches taken by researchers to define mental disorders using Danish register data and quantify the impact of selecting different definitions on estimates of prevalence and incidence. METHOD: We undertook a scoping review to identify the approaches to define mental disorders using Danish register data and produced a narrative synthesis. We compiled tables of potential definitions for any mental disorder and specific types of mental disorders using nationwide Danish registers. Using these definitions, we quantified (i) the number of individuals fulfilling each definition during 2018 and 2018-2022 and (ii) the estimated cumulative incidence. RESULTS: Our search identified 2185 papers, 1155 of which used Danish register data to define mental disorders to describe the study population, an exposure, or an outcome. Our estimates of the number of individuals fulfilling each definition and the estimated cumulative incidences indicated considerable variation with the data sources and variables used to define mental disorders within the Danish national registers. For example, the cumulative incidence of any mental disorder at 80 years among females varied between 29.2% when only psychiatric unit patient register data were used and 62.1% when somatic patient, prescription, cause of death, and health services register data were added. CONCLUSION: The different data sources and variables used to define mental disorders can result in substantial variation in the numbers of identified cases. Studies should clearly document all variables and values used to define their disorders of interest, as well as describe the disorder they aim to capture, discussing the strengths and limitations of their approach and the likely impacts on the sensitivity and specificity of including or omitting data from other available registers.

زمینه: اگرچه پایگاه‌های سلامت دانمارک داده‌های غنی‌ای برای پژوهش‌های اپیدمیولوژیک سلامت روان فراهم می‌کنند، اما مقایسه‌پذیری یافته‌ها به دلیل تعاریف متفاوت اختلالات روانی در مطالعات مختلف با چالش مواجه است. هدف ما توصیف رویکردهای مختلف پژوهشگران در تعریف اختلالات روانی با استفاده از داده‌های ثبت دانمارکی و کمی‌سازی تأثیر انتخاب تعاریف مختلف بر برآوردهای شیوع و بروز بود. روش: یک مرور دامنه‌ای برای شناسایی رویکردهای تعریف اختلالات روانی با داده‌های ثبت دانمارکی انجام دادیم و سنتز روایتی ارائه کردیم. جداولی از تعاریف بالقوه برای هر نوع اختلال روانی و انواع خاص اختلالات روانی با استفاده از پایگاه‌های سراسری دانمارک تهیه کردیم. با استفاده از این تعاریف، (۱) تعداد افرادی که هر تعریف را در سال ۲۰۱۸ و بازه ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۲ برآورده می‌کردند و (۲) بروز تجمعی تخمینی را کمی‌سازی کردیم. یافته‌ها: جستجوی ما ۲۱۸۵ مقاله را شناسایی کرد که ۱۱۵۵ مورد از آن‌ها از داده‌های ثبت دانمارکی برای تعریف اختلالات روانی به منظور توصیف جمعیت مطالعه، مواجهه یا پیامد استفاده کرده بودند. برآوردهای ما از تعداد افرادی که هر تعریف را برآورده می‌کردند و بروز تجمعی تخمینی نشان‌دهنده تفاوت قابل توجهی با توجه به منابع داده‌ای و متغیرهای مورد استفاده برای تعریف اختلالات روانی در پایگاه‌های ملی دانمارک بود. برای مثال، بروز تجمعی هر نوع اختلال روانی تا سن ۸۰ سالگی در زنان بین ۲۹.۲٪ (در صورت استفاده صرف از داده‌های ثبت بیماران واحد روانپزشکی) تا ۶۲.۱٪ (در صورت افزودن داده‌های بیماران جسمی، نسخه‌نویسی، علت مرگ و خدمات سلامت) متغیر بود. نتیجه‌گیری: منابع داده‌ای و متغیرهای مختلف مورد استفاده برای تعریف اختلالات روانی می‌تواند منجر به تفاوت چشمگیر در تعداد موارد شناسایی‌شده شود. مطالعات باید تمام متغیرها و مقادیر مورد استفاده برای تعریف اختلال مورد نظر خود را به‌وضوح مستند کنند و همچنین اختلال مورد هدف خود را توصیف کرده، نقاط قوت و محدودیت‌های رویکرد خود و تأثیرات احتمالی بر حساسیت و ویژگی ناشی از درج یا حذف داده‌ها از سایر پایگاه‌های موجود را مورد بحث قرار دهند.

Posterior fossa syndrome (PFS) is a common complication following surgical resection of paediatric posterior fossa tumours, characterised by mutism, ataxia, emotional disturbance, and cognitive impairment. Despite significant rehabilitation needs, there is limited evidence regarding effective therapeutic approaches, including the role of music therapy. Music therapy is uniquely positioned to address the multidimensional needs of children with PFS, yet the low incidence and clinical heterogeneity of the syndrome preclude traditional empirical research designs. International consensus guidelines are therefore needed to consolidate clinical knowledge and support consistent, high-quality practice. This protocol describes a two-phase study to develop international consensus guidelines for music therapy practice with children with PFS. Phase 1 involves a pre-Delphi consultation with three regional Advisory Panels (North America, Europe, Australia), each comprising family representatives, music therapists, allied health professionals, and medical practitioners. These panels will identify clinical priorities, family concerns, and interdisciplinary outcomes to inform the development of the survey instrument. Phase 2 uses an international Delphi process with a minimum of 30 experienced paediatric music therapists, proceeding through three to five iterative rounds of item generation, rating, and refinement. Consensus is defined a priori as ≥80% agreement. Quantitative analysis will be conducted in R; qualitative data will be analysed thematically. The study will be conducted and reported in line with DELPHISTAR recommendations. The resulting consensus guidelines will support developmentally responsive, family-centred music therapy assessment and intervention for children with PFS, while identifying priority areas for future research in paediatric neuro-oncology and neurorehabilitation.

سندرم حفره خلفی (PFS) یکی از عوارض شایع پس از برداشت جراحی تومورهای حفره خلفی در کودکان است که با لالی، آتاکسی، اختلالات هیجانی و نقص شناختی مشخص می‌شود. با وجود نیازهای قابل توجه توان‌بخشی، شواهد محدودی در مورد رویکردهای درمانی مؤثر، از جمله نقش موسیقی‌درمانی وجود دارد. موسیقی‌درمانی به طور منحصر به فردی قادر است به نیازهای چندبعدی کودکان مبتلا به PFS پاسخ دهد، اما شیوع پایین و ناهمگونی بالینی این سندرم، طراحی پژوهش‌های تجربی سنتی را دشوار می‌سازد. بنابراین، تدوین راهنمای اجماع بین‌المللی برای تجمیع دانش بالینی و حمایت از اجرای یکنواخت و با کیفیت بالا ضروری است. این پروتکل، یک مطالعه دو مرحله‌ای را برای تدوین راهنمای اجماع بین‌المللی در زمینه موسیقی‌درمانی برای کودکان مبتلا به PFS توصیف می‌کند. مرحله اول شامل مشاوره پیش‌دلفی با سه پانل مشورتی منطقه‌ای (آمریکای شمالی، اروپا، استرالیا) است که هر یک متشکل از نمایندگان خانواده، موسیقی‌درمانگران، متخصصان سلامت وابسته و پزشکان می‌باشند. این پانل‌ها اولویت‌های بالینی، نگرانی‌های خانواده و پیامدهای بین‌رشته‌ای را برای تدوین ابزار پرسشنامه شناسایی خواهند کرد. مرحله دوم از فرایند دلفی بین‌المللی با حداقل ۳۰ موسیقی‌درمانگر کودکان با تجربه استفاده می‌کند که طی سه تا پنج دور تکراری تولید، ارزیابی و اصلاح موارد انجام می‌شود. اجماع به صورت پیشینی به عنوان توافق ≥۸۰٪ تعریف شده است. تحلیل کمی با نرم‌افزار R انجام خواهد شد؛ داده‌های کیفی به صورت تماتیک تحلیل می‌شوند. این مطالعه مطابق با توصیه‌های DELPHISTAR اجرا و گزارش خواهد شد. راهنمای اجماع حاصل، از ارزیابی و مداخله موسیقی‌درمانی پاسخگو به رشد و خانواده‌محور برای کودکان مبتلا به PFS حمایت خواهد کرد و در عین حال حوزه‌های اولویت‌دار پژوهش آینده در نوروآنکولوژی و نوروتوان‌بخشی کودکان را شناسایی می‌کند.

Background Against the backdrop of digital empowerment, generative artificial intelligence has been widely applied in school-age children’s reading education, and digital reading has become one of the primary types of environmental exposure for school-age children. However, school-age children face challenges such as insufficient age-appropriate content and uncontrollable physical and mental strain. There is an urgent demand for a public health intervention model that balances reading-related health benefits, prevents and controls digital exposure risks, avoids physical and mental health impairments, and adapts to school-age children from diverse socioeconomic backgrounds. Methods A retrospective control study design was used in this study. A total of 100 cases of school-age children aged 6–12 were collected from the standardized intervention archive of our institution from September 2025 to December 2025. According to the intervention plan actually accepted in the archive records, they were divided into the collaborative intervention group and the AI-only reading group with 50 cases in each group. In the AI-only reading group, the recorded intervention is purely generative AI independent reading intervention (college students are only responsible for equipment operation and maintenance, and do not participate in reading guidance and emotional intervention), while in the collaborative intervention group, the recorded intervention is the structured auxiliary collaborative intervention of the whole process of generative AI voice multi-round interactive reading combined with standardized training for college students. The intervention period is 12 weeks, three times a week, and each time is 20–25 min. Retrospective analysis of longitudinal data at baseline, 6 weeks of intervention, 12 weeks of follow-up and 4 weeks of follow-up, with the comprehensive score of early reading as the only preset main outcome index, repeated measurement analysis of variance, independent sample t -test and chi-square test were used to analyze the inter-group and time effects, Cohen’s d was used to evaluate the effect, and the test level was α = 0.05. Results Retrospective archive data shows that, after intervention, the collaborative intervention group achieved significantly higher composite early reading scores, phonological awareness, vocabulary comprehension accuracy, reading attention duration and reading interest scores than the AI-only reading group ( p < 0.05). The main effects of group, time and the group-time interaction were all highly statistically significant ( p < 0.01), with an effect size of Cohen’s d = 0.50 representing a moderate intervention effect. The collaborative intervention group also showed significantly higher intervention adherence rate, AI interaction completion rate, reading task completion rate and frequency of active participation than the AI-only reading group ( p < 0.05). In terms of digital health-related outcomes, the collaborative intervention group had significantly lower incidence of adverse psychological states, incidence of prodromal signs of visual fatigue and digital eye strain symptoms, and study dropout rate ( p < 0.05). Among the digital health-related safety indicators, the incidence of negative emotions, visual fatigue and research dropout rate were significantly lower than those of the AI-only reading group ( p < 0.05). The archived records showed that the whole screen duration was strictly in compliance, and there was no privacy leakage and serious adverse events. The 10% lost visit rate was controllable, and the complete rate of informed consent and the qualified rate of implementation were all 100%, and there was no privacy leakage and serious adverse events. Conclusion The generative AI interaction mode paired with college student auxiliary support is associated with sustained improvement school-age children’s core early reading ability via cumulative short-term follow-up effects. Meanwhile, this collaborative model enables effective management of digital environmental exposure risks and may reduce risks related to visual and psychological health among school-age children. The intergroup differences remained stable with reliable effect sizes. This intervention model can be may provide a reference for future implementation as a digital public health intervention targeting school-age children’s early reading, and provides preliminary empirical evidence for the standardized application of AI-supported education for school-age children. This retrospective study only reflects the differences between groups of compound intervention programs in archived cases, and cannot establish strong causal inference.

زمینه: در بستر توانمندسازی دیجیتال، هوش مصنوعی مولد به طور گسترده‌ای در آموزش خواندن کودکان سن مدرسه به کار گرفته شده است و خواندن دیجیتال به یکی از انواع اصلی مواجهه‌ی محیطی برای کودکان سن مدرسه تبدیل شده است. با این حال، کودکان سن مدرسه با چالش‌هایی مانند کمبود محتوای متناسب با سن و فشارهای جسمی و روانی غیرقابل کنترل مواجه هستند. نیاز فوری به یک الگوی مداخله‌ی سلامت عمومی وجود دارد که منافع سلامت مرتبط با خواندن را متعادل کند، خطرات مواجهه‌ی دیجیتال را پیشگیری و کنترل نماید، از آسیب‌های سلامت جسمی و روانی جلوگیری کند و با کودکان سن مدرسه از زمینه‌های اجتماعی-اقتصادی متنوع سازگار باشد. روش‌ها: در این مطالعه از طرح کنترل گذشته‌نگر استفاده شد. در مجموع ۱۰۰ مورد از کودکان سن مدرسه ۶ تا ۱۲ ساله از آرشیو مداخله‌ی استانداردشده‌ی مؤسسه‌ی ما از سپتامبر ۲۰۲۵ تا دسامبر ۲۰۲۵ جمع‌آوری شد. بر اساس برنامه‌ی مداخله‌ای که واقعاً در سوابق آرشیو پذیرفته شده بود، آن‌ها به دو گروه مداخله‌ی مشارکتی و گروه خواندن صرفاً با هوش مصنوعی تقسیم شدند که هر گروه شامل ۵۰ نفر بود. در گروه خواندن صرفاً با هوش مصنوعی، مداخله‌ی ثبت‌شده صرفاً مداخله‌ی خواندن مستقل با هوش مصنوعی مولد بود (دانشجویان دانشگاه فقط مسئول راه‌اندازی و نگهداری تجهیزات بودند و در راهنمایی خواندن و مداخله‌ی عاطفی شرکت نداشتند)، در حالی که در گروه مداخله‌ی مشارکتی، مداخله‌ی ثبت‌شده، مداخله‌ی ساختاریافته‌ی کمکی مشارکتی در کل فرایند خواندن تعاملی چندمرحله‌ای صوتی با هوش مصنوعی مولد همراه با آموزش استانداردشده برای دانشجویان دانشگاه بود. دوره‌ی مداخله ۱۲ هفته، سه بار در هفته و هر بار ۲۰ تا ۲۵ دقیقه بود. تحلیل گذشته‌نگر داده‌های طولی در خط پایه، ۶ هفته مداخله، ۱۲ هفته پیگیری و ۴ هفته پیگیری انجام شد و امتیاز جامع خواندن اولیه به عنوان تنها شاخص اصلی از پیش تعیین‌شده در نظر گرفته شد. برای تحلیل اثرات بین‌گروهی و زمانی از تحلیل واریانس اندازه‌گیری مکرر، آزمون t مستقل و آزمون کای-دو استفاده شد، اندازه‌ی اثر با Cohen’s d ارزیابی شد و سطح آزمون α = ۰٫۰۵ بود. نتایج: داده‌های آرشیوی گذشته‌نگر نشان داد که پس از مداخله، گروه مداخله‌ی مشارکتی در امتیاز ترکیبی خواندن اولیه، آگاهی واجی، دقت درک واژگان، مدت زمان توجه به خواندن و امتیاز علاقه به خواندن به طور معناداری بالاتر از گروه خواندن صرفاً با هوش مصنوعی بود (p < 0.05). اثرات اصلی گروه، زمان و تعامل گروه-زمان همگی از نظر آماری بسیار معنادار بودند (p < 0.01) و اندازه‌ی اثر Cohen’s d = 0.50 نشان‌دهنده‌ی اثر مداخله‌ای متوسط بود. گروه مداخله‌ی مشارکتی همچنین نرخ پایبندی به مداخله، نرخ تکمیل تعامل با هوش مصنوعی، نرخ تکمیل وظیفه‌ی خواندن و فراوانی مشارکت فعال به طور معناداری بالاتری نسبت به گروه خواندن صرفاً با هوش مصنوعی نشان داد (p < 0.05). از نظر پیامدهای مرتبط با سلامت دیجیتال، گروه مداخله‌ی مشارکتی شیوع معناداری کمتری از وضعیت‌های روانی نامطلوب، نشانه‌های پیش‌درآمد خستگی بینایی و علائم خستگی چشمی دیجیتال و نرخ ترک تحصیل داشت (p < 0.05). در میان شاخص‌های ایمنی مرتبط با سلامت دیجیتال، شیوع هیجانات منفی، خستگی بینایی و نرخ ترک پژوهش به طور معناداری کمتر از گروه خواندن صرفاً با هوش مصنوعی بود (p < 0.05). سوابق آرشیوی نشان داد که مدت زمان کل استفاده از صفحه نمایش کاملاً مطابق با مقررات بوده و هیچ نشتی حریم خصوصی و رویداد نامطلوب جدی وجود نداشته است. نرخ مراجعه‌ی از دست رفته ۱۰٪ قابل کنترل بود و نرخ کامل بودن رضایت آگاهانه و نرخ اجرای واجد شرایط هر دو ۱۰۰٪ بود و هیچ نشتی حریم خصوصی و رویداد نامطلوب جدی وجود نداشت. نتیجه‌گیری: شیوه‌ی تعاملی هوش مصنوعی مولد همراه با حمایت کمکی دانشجویان دانشگاه با بهبود پایدار توانایی خواندن اولیه‌ی هسته‌ای کودکان سن مدرسه از طریق اثرات تجمعی پیگیری کوتاه‌مدت مرتبط است. در عین حال، این مدل مشارکتی امکان مدیریت مؤثر خطرات مواجهه با محیط دیجیتال را فراهم می‌کند و ممکن است خطرات مرتبط با سلامت بینایی و روانی کودکان سن مدرسه را کاهش دهد. تفاوت‌های بین‌گروهی با اندازه‌های اثر قابل اعتماد پایدار باقی ماندند. این مدل مداخله می‌تواند به عنوان مرجعی برای اجرای آینده به عنوان یک مداخله‌ی سلامت عمومی دیجیتال با هدف خواندن اولیه‌ی کودکان سن مدرسه مورد استفاده قرار گیرد و شواهد تجربی مقدماتی برای کاربرد استاندارد آموزش مبتنی بر هوش مصنوعی برای کودکان سن مدرسه فراهم می‌کند. این مطالعه‌ی گذشته‌نگر فقط تفاوت‌های بین گروه‌های برنامه‌های مداخله‌ی ترکیبی در موارد آرشیوی را منعکس می‌کند و نمی‌تواند استنباط علّی قوی ایجاد کند.

Introduction: Coding is a central step in many qualitative data analyses (QDA). Artificial intelligence (AI) has made inroads into the field with performance dependent on the prompting strategy used. This work examines the effectiveness of different prompting strategies on AI performance. Methods: Coding and theme analyses were performed on abstracts from a 16-study meta-analysis examining the association between air pollution and preeclampsia incidence. These were also performed in a second related corpus containing fewer formal sources. Coding was performed with R, NVivo 14, and ChatGPT 4.1. Several prompting strategies in increasing degree of complexity (zero-shot, few-shots, and chain-of-thought – CoT) were evaluated regarding their accuracy against manual coding. Direct thematic coding with AI was also examined. Results: Zero-shot prompting (with or without CoT) provided the best results for structured text. Requesting a full word-by-abstract matrix increases sensitivity. Supplementing CoT with general topic information and role playing made it the best strategy for more colloquial text. Directly inquiring thematic coding within AI showed good performance. Some prompting strategies are more prone to hallucinations. The latter are associated with errors in the frequency counting process while coding. Discussion: This work offers performance assessment of an AI tool for coding and theme extraction through a variety of prompting strategies combined with head-to-head comparison with popular QDA tools using readily available data. During user interaction, AI chatbots provide suggestions regarding potential next steps which may enhance results during coding. AI tools may require replication to ensure consistent findings and mitigate their probabilistic nature. Integrating results from at least two tools (AI and traditional) provides more comprehensive and accessible results for QDA.

مقدمه: کدگذاری یکی از مراحل اساسی در بسیاری از تحلیل‌های داده‌های کیفی (QDA) است. هوش مصنوعی (AI) به این حوزه وارد شده است و عملکرد آن وابسته به راهبرد پرامپت‌دهی مورد استفاده می‌باشد. این پژوهش اثربخشی راهبردهای مختلف پرامپت‌دهی بر عملکرد هوش مصنوعی را بررسی می‌کند. روش‌ها: کدگذاری و تحلیل مضامین بر روی چکیده‌های یک فراتحلیل ۱۶‌مطالعه‌ای که به بررسی ارتباط بین آلودگی هوا و بروز پره‌اکلامپسی می‌پرداخت، انجام شد. این تحلیل‌ها همچنین بر روی یک پیکره مرتبط دوم که منابع رسمی کمتری داشت، صورت گرفت. کدگذاری با استفاده از R، NVivo 14 و ChatGPT 4.1 انجام شد. چندین راهبرد پرامپت‌دهی با درجات مختلف پیچیدگی (zero-shot، few-shots و chain-of-thought – CoT) از نظر دقت نسبت به کدگذاری دستی ارزیابی شدند. کدگذاری مستقیم مضامین با هوش مصنوعی نیز بررسی شد. نتایج: پرامپت‌دهی zero-shot (با یا بدون CoT) بهترین نتایج را برای متون ساختاریافته ارائه داد. درخواست ماتریس کامل واژه-بر-چکیده حساسیت را افزایش می‌دهد. تکمیل CoT با اطلاعات کلی موضوع و ایفای نقش، آن را به بهترین راهبرد برای متون محاوره‌ای‌تر تبدیل کرد. استعلام مستقیم کدگذاری مضامین در هوش مصنوعی عملکرد خوبی نشان داد. برخی راهبردهای پرامپت‌دهی مستعد هالوسینیشن بیشتری هستند. این مورد با خطا در فرایند شمارش فراوانی هنگام کدگذاری همراه است. بحث: این پژوهش ارزیابی عملکرد یک ابزار هوش مصنوعی برای کدگذاری و استخراج مضامین را از طریق راهبردهای مختلف پرامپت‌دهی و مقایسه مستقیم با ابزارهای رایج QDA با استفاده از داده‌های در دسترس ارائه می‌دهد. در طول تعامل کاربر، چت‌بات‌های هوش مصنوعی پیشنهادهایی درباره گام‌های بعدی احتمالی ارائه می‌کنند که ممکن است نتایج را در حین کدگذاری بهبود بخشد. ابزارهای هوش مصنوعی ممکن است نیازمند تکرار برای اطمینان از یافته‌های پایدار و کاهش ماهیت احتمالی آن‌ها باشند. ادغام نتایج حداقل دو ابزار (هوش مصنوعی و سنتی) نتایج جامع‌تر و قابل دسترس‌تری برای QDA فراهم می‌کند.

Background Globally, suicide is the fourth highest cause of adolescent mortality ( Suicide : https://www.who.int/news‐room/fact‐sheets/detail/suicide ). The effects of post‐primary school‐based suicide prevention (PSSP) on adolescent suicidal thoughts and behaviours (STBs) have not been comprehensively synthesised. We aim to estimate the population effect for PSSP interventions on adolescent STBs and explore how intervention effects vary based on intervention and contextual moderators. Methods Searches of PsycINFO, Medline, Education Source, ERIC, Web of Science, and the Cochrane Central Register of Controlled Trials identified cluster randomised trials examining the effectiveness of PSSP on adolescent STBs. The Cochrane Risk of Bias tool assessed bias. Crude and adjusted back‐transformed odds ratios (ORs) were calculated. Multilevel random‐effects models accounted for dependencies of effects. Univariate meta‐regression explored variability of intervention and contextual moderators on pooled effects. Results There were 19 and 12 effects for suicidal ideation (SI) and suicide attempts (SA). Compared with controls, interventions were associated with 13% (OR = 0.87, 95%CI [0.78, 0.96]) and 34% (OR = 0.66, 95%CI [0.47, 0.91]) lower crude odds reductions for SI and SA, respectively. Effects were similar for adjusted SI (OR = 0.85, 95%CI [0.75, 0.95]) and SA (OR = 0.72, 95%CI [0.59, 0.87]) models. Within‐study (0.20–9.10%) and between‐study (0–51.20%) heterogeneity ranged for crude and adjusted SA models and SI heterogeneity was 0%. Moderator analyses did not vary SA effects ( p s > .05). Conclusions This meta‐analysis contributes to the PSSP evidence‐base by demonstrating that PSSP targeting STBs as both primary intervention outcomes and with other health and well‐being outcomes reduced SI and SA among 33,155 adolescents attending 329 schools, compared to controls. The number needed to treat estimates suggests the potential of reducing the incidence of SA and SI in one adolescent by implementing PSSP in 1–2 classrooms, supporting PSSP as a clinically relevant suicide prevention strategy. Although moderator analyses were nonsignificant and contained a small number of trials, larger SA effect sizes support particular effectiveness for interventions of a duration of ≤1 week, involving multiple stakeholders and with a 12‐month follow‐up.

زمینه: خودکشی در سطح جهانی چهارمین علت مرگ‌ومیر نوجوانان است (خودکشی: https://www.who.int/news‐room/fact‐sheets/detail/suicide). آثار پیشگیری از خودکشی مبتنی بر مدرسه پس از دوره ابتدایی (PSSP) بر افکار و رفتارهای خودکشی نوجوانان (STBs) به طور جامع تلفیق نشده است. هدف ما برآورد اثر جمعیتی مداخلات PSSP بر STBs نوجوانان و بررسی چگونگی تغییر آثار مداخله بر اساس عوامل مداخله‌ای و زمینه‌ای است. روش‌ها: جستجو در پایگاه‌های PsycINFO، Medline، Education Source، ERIC، Web of Science و Cochrane Central Register of Controlled Trials، کارآزمایی‌های تصادفی خوشه‌ای را که اثربخشی PSSP بر STBs نوجوانان را بررسی کرده‌اند، شناسایی کرد. ابزار Cochrane Risk of Bias برای ارزیابی سوگیری به کار رفت. نسبت شانس خام و تعدیل‌شده (OR) پس‌گردانده محاسبه شد. مدل‌های تصادفی چندسطحی برای وابستگی آثار در نظر گرفته شد. فرارگرسیون تک‌متغیره برای بررسی تغییرپذیری عوامل مداخله‌ای و زمینه‌ای بر آثار تجمیعی به کار رفت. یافته‌ها: ۱۹ و ۱۲ اثر برای افکار خودکشی (SI) و اقدام به خودکشی (SA) وجود داشت. در مقایسه با گروه کنترل، مداخلات با کاهش ۱۳٪ (OR = 0.87, 95%CI [0.78, 0.96]) و ۳۴٪ (OR = 0.66, 95%CI [0.47, 0.91]) در نسبت شانس خام برای SI و SA همراه بود. آثار برای مدل‌های تعدیل‌شده SI (OR = 0.85, 95%CI [0.75, 0.95]) و SA (OR = 0.72, 95%CI [0.59, 0.87]) مشابه بود. ناهمگنی درون‌مطالعه‌ای (۰.۲۰–۹.۱۰٪) و بین‌مطالعه‌ای (۰–۵۱.۲۰٪) برای مدل‌های خام و تعدیل‌شده SA متغیر بود و ناهمگنی SI برابر با ۰٪ بود. تحلیل عوامل مداخله‌ای تفاوتی در آثار SA نشان نداد (ps > .05). نتیجه‌گیری: این فراتحلیل با نشان دادن اینکه PSSP که STBs را به عنوان پیامد اولیه مداخله و همراه با سایر پیامدهای سلامت و رفاه هدف قرار می‌دهد، SI و SA را در میان ۳۳٬۱۵۵ نوجوان حاضر در ۳۲۹ مدرسه نسبت به گروه کنترل کاهش داده است، به شواهد PSSP می‌افزاید. برآوردهای تعداد مورد نیاز برای درمان نشان می‌دهد که اجرای PSSP در ۱ تا ۲ کلاس می‌تواند بروز SA و SI را در یک نوجوان کاهش دهد و از PSSP به عنوان یک راهبرد پیشگیری از خودکشی با اهمیت بالینی حمایت می‌کند. اگرچه تحلیل عوامل مداخله‌ای معنادار نبود و شامل تعداد کمی کارآزمایی بود، اندازه اثر بزرگ‌تر SA از اثربخشی ویژه مداخلاتی با مدت ≤۱ هفته، با مشارکت ذینفعان متعدد و پیگیری ۱۲ ماهه حمایت می‌کند.