جستجوی پیشرفته

OBJECTIVE: The present study used the Pairfam longitudinal dataset to examine the effects of Big Five and Dark Triad personality traits on the probability of being single. METHOD: Generalized linear mixed models with a within-between decomposition distinguished stable individual differences (between-person component) from wave-to-wave fluctuations (within-person component). RESULTS: For the Big Five, higher between-person Openness was associated with greater odds of being single, particularly for women, while higher between-person Conscientiousness, Extraversion, and Agreeableness were each associated with lower odds, with the Extraversion effect more pronounced for men. Higher mean Neuroticism was associated with greater odds of being single for men but not for women. For the Dark Triad, higher between-person Machiavellianism was associated with lower odds of being single, while Psychopathy and Narcissistic Admiration were associated with higher odds, the latter particularly for women. Narcissistic Rivalry was a risk factor concentrated among men. Within-person fixed effects were largely non-significant, consistent with the rank-order stability of personality, but significant random slopes indicated substantial heterogeneity across individuals. CONCLUSIONS: The findings indicate that personality predicts singlehood primarily through stable dispositional channels, with selective and heterogeneous contributions from within-person dynamics.

هدف: پژوهش حاضر با استفاده از داده‌های طولی Pairfam به بررسی اثرات صفات شخصیتی پنج‌گانه بزرگ و سه‌گانه تاریک بر احتمال مجرد بودن پرداخت. روش: مدل‌های خطی تعمیم‌یافته آمیخته با تجزیه درون‌فردی-برون‌فردی، تفاوت‌های پایدار فردی (مولفه برون‌فردی) را از نوسانات موج به موج (مولفه درون‌فردی) متمایز کردند. یافته‌ها: در مورد پنج‌گانه بزرگ، برون‌فردی بالاتر در باز بودن با احتمال بیشتر مجرد بودن همراه بود، به‌ویژه در زنان، در حالی که برون‌فردی بالاتر در وظیفه‌شناسی، برون‌گرایی و توافق‌پذیری هر یک با احتمال کمتر مجرد بودن همراه بود و اثر برون‌گرایی در مردان برجسته‌تر بود. میانگین بالاتر روان‌رنجوری با احتمال بیشتر مجرد بودن در مردان، اما نه در زنان، همراه بود. در مورد سه‌گانه تاریک، برون‌فردی بالاتر در ماکیاولیسم با احتمال کمتر مجرد بودن همراه بود، در حالی که روان‌پریشی و تحسین خودشیفته با احتمال بیشتر مجرد بودن مرتبط بودند و دومی به‌ویژه در زنان مشاهده شد. رقابت خودشیفته به عنوان یک عامل خطر عمدتاً در مردان متمرکز بود. اثرات ثابت درون‌فردی عمدتاً معنادار نبودند که با ثبات رتبه‌ای شخصیت سازگار است، اما شیب‌های تصادفی معنادار نشان‌دهنده ناهمگونی قابل توجه در میان افراد بود. نتیجه‌گیری: یافته‌ها نشان می‌دهد که شخصیت عمدتاً از طریق کانال‌های پایدار صفتی، مجردی را پیش‌بینی می‌کند و مشارکت‌های انتخابی و ناهمگونی از پویایی‌های درون‌فردی وجود دارد.

Although clinicians often report significant emotional challenges in psychotherapy for personality disorders, we still know relatively little about how these difficulties are enacted and reorganized in moment-to-moment patient-therapist interaction.We examine whether interactional resonance and mediopassive agency can help illuminate relational difficulties and change in a good-outcome long-term psychodynamic psychotherapy involving a patient with severe interpersonal pathology, chronic depressive symptoms, and somatic complaints.The patient met the diagnostic criteria for borderline and avoidant personality disorders, as well as depressive and somatic symptom disorders.For much of the treatment, the therapist described sessions as highly distressing.Over time, sessions were experienced as less distressing and more productive.We examined whether this shift could be accounted for by changes in how patient and therapist took up and developed each other's contributions in interaction.Following a preliminary screening of therapist reports, case notes, and session recordings, we selected 10 sessions for multimodal conversation analysis.Using exploratory conversation analysis, we specified analytic indicators for interactional resonance and then compared five high-distress sessions with five lower distress sessions.High-distress sessions showed lower interactional resonance, whereas lower distress sessions showed higher resonance.In lower distress sessions, patient and therapist more often engaged in mediopassive interactions-that is, they jointly participated in the stepwise construction of meaning across turns.Psychotherapy for severe interpersonal pathology may involve working with persistently low levels of interactional resonance that constrain spontaneous, collaborative meaning-making.The findings further suggest that a dyad's capacity for interactional resonance may increase over the course of long-term treatment. Clinical Impact StatementQuestion: How can we explain the emotional challenges that often arise in psychotherapy with patients with severe personality disorder?Findings: Sessions with subjectively high emotional distress lacked interactional resonance, while lower distress sessions showed higher interactional resonance as well as more mediopassive agency-collaborative meaning-making that is not fully predictable or controllable by either participant.Meaning: Very low interactional resonance may be linked to severe emotional difficulties in therapeutic relationships, but long-term therapy may foster increases in a dyad's capacity for resonance.Next Steps: Future research should explore how therapists can foster the development of interpersonal resonance in patients with severe personality disorder and how clinical training might better prepare clinicians to effectively recognize and work with noninterpretive mechanisms of change.

اگرچه درمانگران اغلب از چالش‌های هیجانی قابل توجه در روان‌درمانی اختلالات شخصیت گزارش می‌کنند، اما هنوز نسبتاً اندک می‌دانیم که این دشواری‌ها چگونه در تعامل لحظه‌به‌لحظه بیمار و درمانگر به اجرا درمی‌آیند و بازسازماندهی می‌شوند. ما بررسی می‌کنیم که آیا هم‌طنینی تعاملی و عاملیت میان‌منفعل می‌تواند به روشن شدن دشواری‌های رابطه‌ای و تغییر در یک روان‌درمانی پویشی بلندمدت با پیامد مطلوب که شامل بیماری با آسیب‌شناسی شدید بین‌فردی، علائم مزمن افسردگی و شکایات جسمانی است، کمک کند یا خیر. بیمار معیارهای تشخیصی اختلال شخصیت مرزی و اجتنابی، همچنین اختلال افسردگی و اختلال علائم جسمانی را داشت. در بخش عمده‌ای از درمان، درمانگر جلسات را بسیار ناراحت‌کننده توصیف می‌کرد. با گذشت زمان، جلسات کمتر ناراحت‌کننده و پربارتر تجربه شدند. ما بررسی کردیم که آیا این تغییر را می‌توان با تغییر در نحوه برداشت و توسعه مشارکت‌های یکدیگر توسط بیمار و درمانگر در تعامل توضیح داد. پس از غربالگری اولیه گزارش‌های درمانگر، یادداشت‌های موردی و ضبط جلسات، ۱۰ جلسه برای تحلیل مکالمه چندوجهی انتخاب شد. با استفاده از تحلیل مکالمه اکتشافی، شاخص‌های تحلیلی برای هم‌طنینی تعاملی مشخص شد و سپس پنج جلسه با ناراحتی بالا با پنج جلسه با ناراحتی کمتر مقایسه گردید. جلسات با ناراحتی بالا هم‌طنینی تعاملی پایین‌تری نشان دادند، در حالی که جلسات با ناراحتی کمتر هم‌طنینی بالاتری داشتند. در جلسات با ناراحتی کمتر، بیمار و درمانگر بیشتر در تعاملات میان‌منفعل شرکت می‌کردند؛ یعنی به طور مشترک در ساخت تدریجی معنا در طول نوبت‌ها مشارکت داشتند. روان‌درمانی برای آسیب‌شناسی شدید بین‌فردی ممکن است شامل کار با سطوح مداوم پایین هم‌طنینی تعاملی باشد که ساخت معنای خودجوش و مشارکتی را محدود می‌کند. یافته‌ها همچنین نشان می‌دهد که ظرفیت یک زوج درمانی برای هم‌طنینی تعاملی ممکن است در طول درمان بلندمدت افزایش یابد. بیانیه تأثیر بالینی: پرسش: چگونه می‌توان چالش‌های هیجانی که اغلب در روان‌درمانی بیماران مبتلا به اختلال شخصیت شدید بروز می‌کند را توضیح داد؟ یافته‌ها: جلساتی با ناراحتی هیجانی بالا فاقد هم‌طنینی تعاملی بودند، در حالی که جلسات با ناراحتی کمتر هم‌طنینی تعاملی بالاتر و همچنین عاملیت میان‌منفعل بیشتری داشتند؛ یعنی ساخت معنای مشارکتی که به طور کامل توسط هیچ یک از شرکت‌کنندگان قابل پیش‌بینی یا کنترل نیست. معنا: هم‌طنینی تعاملی بسیار پایین ممکن است با دشواری‌های شدید هیجانی در روابط درمانی مرتبط باشد، اما درمان بلندمدت می‌تواند موجب افزایش ظرفیت زوج درمانی برای هم‌طنینی شود. گام‌های بعدی: پژوهش‌های آینده باید بررسی کنند که درمانگران چگونه می‌توانند رشد هم‌طنینی بین‌فردی را در بیماران مبتلا به اختلال شخصیت شدید تقویت کنند و آموزش بالینی چگونه می‌تواند درمانگران را برای شناسایی و کار مؤثر با سازوکارهای غیرتفسیری تغییر بهتر آماده سازد.

This article investigates the function of sarcasm as a sophisticated tool for character creation in cinematic narratives, using the character of Norman Thayer Jr. in On Golden Pond as a case study. Moving beyond classical Gricean models, this study adopts an integrated pragmatic stylistic framework that combines Relevance Theory (RT) with Impoliteness Theory and the study of telecinematic discourse. By examining emblematic excerpts from the film's dialogue, the analysis demonstrates how Norman's acerbic wit operates not merely as a psychological defence mechanism but as a calculated series of intentional face-attacks. Through RT's concept of echoic use and Bousfield's (2008) impoliteness framework, the article explains how Norman forces his interlocutors into cognitive traps, demanding significant inferential work to decode his hostility. Furthermore, situating these interactions within the realm of telecinematic discourse reveals that Norman's interpersonal aggression simultaneously functions as “entertaining impoliteness” for the overhearing audience (Simpson, 2003). Ultimately, this research illuminates the structural and cognitive artistry behind complex character portrayal, offering a systematic paradigm for analysing sarcasm as a narrative engine in screen discourse.

این مقاله به بررسی کارکرد طنز تلخ به‌عنوان ابزاری پیچیده برای خلق شخصیت در روایت‌های سینمایی می‌پردازد و شخصیت Norman Thayer Jr. در فیلم «در کنار برکه طلایی» را به‌عنوان مطالعه موردی انتخاب می‌کند. این پژوهش با عبور از مدل‌های کلاسیک گریس، چارچوبی تلفیقی در سبک‌شناسی کاربردی اتخاذ می‌کند که نظریه ارتباط (RT) را با نظریه بی‌ادبی و مطالعات گفتمان تلوسینمایی ترکیب می‌کند. با تحلیل گزیده‌های شاخصی از دیالوگ‌های فیلم، پژوهش نشان می‌دهد که شوخ‌طبعی تند و گزنده نورمن صرفاً به‌عنوان یک مکانیسم دفاع روان‌شناختی عمل نمی‌کند، بلکه مجموعه‌ای حساب‌شده از حملات عمدی به وجهه مخاطب است. با بهره‌گیری از مفهوم کاربرد اکوئیک در RT و چارچوب بی‌ادبی Bousfield (2008)، مقاله توضیح می‌دهد که چگونه نورمن مخاطبان خود را در دام‌های شناختی قرار می‌دهد و آن‌ها را وادار به تلاش استنباطی قابل توجهی برای رمزگشایی از خصومتش می‌کند. افزون بر این، قرار دادن این تعاملات در بستر گفتمان تلوسینمایی نشان می‌دهد که پرخاشگری بین‌فردی نورمن به‌طور همزمان به‌عنوان «بی‌ادبی سرگرم‌کننده» برای مخاطب شنونده (Simpson, 2003) عمل می‌کند. در نهایت، این پژوهش به ظرافت‌های ساختاری و شناختی در پسِ بازنمایی پیچیده شخصیت‌ها نور می‌افکند و الگویی نظام‌مند برای تحلیل طنز تلخ به‌عنوان موتور روایی در گفتمان سینمایی ارائه می‌دهد.

Abstract Background Borderline personality disorder (BPD) is a severe mental illness associated with emotional and functional impairment, elevated suicide risk, and high individual and societal costs. BPD is under-researched in the general population, especially among males, and from a developmental perspective. We examined the prevalence and development of BPD symptoms in young men and explored the longitudinal associations with risk-taking behaviors. Methods Data came from the prospective-longitudinal Cohort Study on Substance Use Risk Factors (C-SURF), a population sample of young men. Participants were screened for BPD risk using the McLean Screening Instrument (MSI-BPD) at mean age 25 (2016–2018; n = 5,516) and again at mean age 28 (2019–2020; n = 5,367). Risk-taking behaviors (e.g., interpersonal violence, gambling, substance use) were self-reported at both time points. Multilevel regression models examined within-person changes in BPD symptoms, including self-harm, and risk-taking behaviors over time. Results 7.4% of participants had a high risk of BPD, defined by endorsing 7 + MSI-BPD items at least once. Among those with 7 + items endorsed at the first assessment, 29.5% still endorsed 7 + items three years later. Despite a general within-person decline in BPD symptoms with age, participants at initially high risk for BPD continued to exhibit elevated levels of risk-taking behaviors after three years. Conclusion BPD symptomatology affects a substantial proportion of young men. Despite its modest stability over time, it is associated with persistent engagement in various risk-taking behaviors. Interventions targeting BPD symptoms in male populations may offer a promising avenue towards mitigating substantial psychosocial burden associated with these behaviors.

Introduction Emotional maltreatment has been associated with problematic short-video use during adolescence, but the nature of this association remains unclear. This cross-sectional study examined the association between emotional maltreatment and problematic short-video use, estimated the indirect statistical association through narcissism, and tested whether physical activity moderated the direct association between emotional maltreatment and problematic short-video use. Methods Data were obtained in November 2025 from six schools across three Chinese provinces. The analytic sample included 1,622 adolescents, comprising 772 males and 850 females. Participants completed measures of emotional maltreatment, narcissism, problematic short-video use, and physical activity. Results Emotional maltreatment was positively associated with problematic short-video use, and an indirect statistical association was observed through narcissism. Physical activity moderated the direct association between emotional maltreatment and problematic short-video use, which was weaker at higher levels of physical activity. Discussion Considering a personality characteristic and a health-related behavior within the same model provides a broader understanding of the circumstances under which emotional maltreatment is associated with problematic short-video use. These findings may inform family- and school-based support concerning adolescents’ emotional needs, healthy short-video use, and regular physical activity.

مقدمه: بدرفتاری هیجانی با استفاده مسئله‌ساز از ویدئوهای کوتاه در دوره نوجوانی مرتبط دانسته شده است، اما ماهیت این ارتباط همچنان نامشخص باقی مانده است. این مطالعه مقطعی به بررسی ارتباط میان بدرفتاری هیجانی و استفاده مسئله‌ساز از ویدئوهای کوتاه پرداخت، ارتباط آماری غیرمستقیم از طریق خودشیفتگی را برآورد نمود و بررسی کرد که آیا فعالیت بدنی ارتباط مستقیم میان بدرفتاری هیجانی و استفاده مسئله‌ساز از ویدئوهای کوتاه را تعدیل‌گری می‌کند یا خیر. روش‌ها: داده‌ها در نوامبر ۲۰۲۵ از شش مدرسه در سه استان چین گردآوری شد. نمونه تحلیلی شامل ۱٬۶۲۲ نوجوان (۷۷۲ پسر و ۸۵۰ دختر) بود. شرکت‌کنندگان مقیاس‌های بدرفتاری هیجانی، خودشیفتگی، استفاده مسئله‌ساز از ویدئوهای کوتاه و فعالیت بدنی را تکمیل کردند. یافته‌ها: بدرفتاری هیجانی با استفاده مسئله‌ساز از ویدئوهای کوتاه رابطه مثبت داشت و ارتباط آماری غیرمستقیم از طریق خودشیفتگی مشاهده شد. فعالیت بدنی ارتباط مستقیم میان بدرفتاری هیجانی و استفاده مسئله‌ساز از ویدئوهای کوتاه را تعدیل‌گری کرد، به‌طوری که این ارتباط در سطوح بالاتر فعالیت بدنی ضعیف‌تر بود. بحث: در نظر گرفتن یک ویژگی شخصیتی و یک رفتار مرتبط با سلامت در یک مدل واحد، درک گسترده‌تری از شرایطی که در آن بدرفتاری هیجانی با استفاده مسئله‌ساز از ویدئوهای کوتاه مرتبط است، فراهم می‌کند. این یافته‌ها می‌تواند به حمایت‌های مبتنی بر خانواده و مدرسه در خصوص نیازهای هیجانی نوجوانان، استفاده سالم از ویدئوهای کوتاه و فعالیت بدنی منظم کمک کند.

Adaptability is defined as appropriate cognitive, behavioral, and/or affective adjustment in the face of uncertainty and novelty. Building on prior measurement work demonstrating the psychometric properties of an adaptability construct, the present study investigates dispositional predictors (personality, implicit theories) of adaptability, and the role of adaptability in predicting academic (motivation, engagement, disengagement) and non-academic (self-esteem, life satisfaction, sense of meaning and purpose, emotional instability) outcomes. This longitudinal study (2 time points, 1 year apart), involving 969 adolescents from 9 high schools, found that personality (conscientiousness and agreeableness—positively; neuroticism—negatively) and implicit theories (effort-related beliefs about intelligence—positively) significantly predicted adaptability (beyond the effects of socio-demographics and prior achievement). Further, adaptability significantly predicted academic (class participation, school enjoyment, and positive academic intentions—positively; self-handicapping and disengagement—negatively) and non-academic (self-esteem, life satisfaction, and sense of meaning and purpose—positively) outcomes beyond the effects of socio-demographic factors, prior achievement, personality, implicit theories, and 2 cognate correlates (buoyancy and self-regulation). These findings hold implications for researchers and practitioners seeking to understand and address young people’s responses to their changing academic and non-academic worlds.

سازگاری به عنوان تنظیم شناختی، رفتاری و/یا عاطفی مناسب در مواجهه با عدم قطعیت و نوآوری تعریف می‌شود. با تکیه بر پژوهش‌های پیشین که ویژگی‌های روان‌سنجی سازه سازگاری را نشان داده‌اند، مطالعه حاضر به بررسی پیش‌بین‌های صفتی (شخصیت، نظریه‌های ضمنی) سازگاری و نقش سازگاری در پیش‌بینی پیامدهای تحصیلی (انگیزش، مشارکت، کناره‌گیری) و غیرتحصیلی (عزت نفس، رضایت از زندگی، احساس معنا و هدف، بی‌ثباتی عاطفی) می‌پردازد. این مطالعه طولی (در دو نقطه زمانی با فاصله یک سال)، با مشارکت ۹۶۹ نوجوان از ۹ دبیرستان، نشان داد که شخصیت (وظیفه‌شناسی و توافق‌پذیری—به طور مثبت؛ روان‌رنجوری—به طور منفی) و نظریه‌های ضمنی (باورهای مرتبط با تلاش درباره هوش—به طور مثبت) به طور معناداری سازگاری را پیش‌بینی کردند (فراتر از اثرات عوامل جمعیت‌شناختی و پیشرفت قبلی). همچنین، سازگاری به طور معناداری پیامدهای تحصیلی (مشارکت در کلاس، لذت از مدرسه و نیت‌های تحصیلی مثبت—به طور مثبت؛ خودناتوان‌سازی و کناره‌گیری—به طور منفی) و غیرتحصیلی (عزت نفس، رضایت از زندگی و احساس معنا و هدف—به طور مثبت) را فراتر از اثرات عوامل جمعیت‌شناختی، پیشرفت قبلی، شخصیت، نظریه‌های ضمنی و دو همبسته مشابه (شناوری و خودتنظیمی) پیش‌بینی کرد. این یافته‌ها برای پژوهشگران و متخصصانی که به دنبال درک و پرداختن به واکنش‌های نوجوانان نسبت به دنیای تحصیلی و غیرتحصیلی در حال تغییر آن‌ها هستند، دارای پیامدهایی است.

Background-Education is not only oriented toward cognitive development but also contributes to students’ social and character development. Literary works can provide contextual representations of social relationships, conflicts, and values that are relevant to literature learning. Prie GS’s novel Hidup ini Keras Maka Gebuklah presents adolescent social realities, family relationships, educational experiences, economic inequality, and interpersonal conflict through the character of Ipung. Previous studies of this novel have mainly focused on comparative literary elements, character psychology, and dehumanization. Objectives-This study aims to examine the social values represented in the novel and to analyze their potential relevance as literature teaching material for high school students. Method-This study employed a descriptive qualitative design using documentation, heuristic reading, hermeneutic interpretation, and qualitative content analysis. Relevant textual excerpts were identified, recorded, coded, categorized, and interpreted according to their narrative and social contexts. The credibility of the analysis was strengthened through an audit trail and theoretical cross-checking. Results-The analysis identified twelve categories of social values, namely empathy, caring, kinship, responsibility, solidarity, tolerance, democracy, self-control, self-acceptance, material values, vital values, and spiritual values. These values are represented through character responses, dialogue, family relationships, school experiences, economic conditions, interpersonal conflicts, and reflections on social life. The findings also indicate that the novel has potential relevance for Phase F Indonesian language literature learning because it provides linguistic, psychological, and socio-cultural content that can be integrated into literary appreciation activities. Conclusions-Hidup Ini Keras Maka Gebuklah contains diverse social values that may support literature learning and character-oriented discussion among high school students. However, this study does not empirically establish its classroom suitability because teachers, students, curriculum experts, and classroom implementation were not involved in the research. Therefore, the novel should be considered a potentially relevant literature teaching resource rather than a validated instructional intervention.

زمینه و هدف: آموزش صرفاً معطوف به رشد شناختی نیست، بلکه به رشد اجتماعی و شخصیتی دانش‌آموزان نیز کمک می‌کند. آثار ادبی می‌توانند بازنمایی‌های زمینه‌مند از روابط اجتماعی، تعارضات و ارزش‌هایی ارائه دهند که برای یادگیری ادبیات مرتبط هستند. رمان Hidup ini Keras Maka Gebuklah اثر Prie GS واقعیت‌های اجتماعی نوجوانان، روابط خانوادگی، تجارب آموزشی، نابرابری اقتصادی و تعارضات بین‌فردی را از طریق شخصیت Ipung به تصویر می‌کشد. مطالعات پیشین درباره این رمان عمدتاً بر عناصر تطبیقی ادبی، روان‌شناسی شخصیت و بی‌انسانی تمرکز داشته‌اند. هدف: این پژوهش با هدف بررسی ارزش‌های اجتماعی بازنمایی‌شده در رمان و تحلیل قابلیت ارتباط آن‌ها به‌عنوان مواد آموزشی ادبیات برای دانش‌آموزان دبیرستان انجام شده است. روش: این پژوهش با رویکرد کیفی توصیفی و با استفاده از مستندسازی، خوانش هورستیک، تفسیر هرمنوتیکی و تحلیل محتوای کیفی انجام شد. گزیده‌های متنی مرتبط شناسایی، ثبت، کدگذاری، دسته‌بندی و بر اساس زمینه‌های روایی و اجتماعی تفسیر شدند. اعتبار تحلیل از طریق ردپای حسابرسی و تطبیق نظری تقویت شد. یافته‌ها: تحلیل، دوازده مقوله ارزش اجتماعی شامل همدلی، مراقبت، خویشاوندی، مسئولیت‌پذیری، همبستگی، مدارا، دموکراسی، خودمهارگری، خودپذیری، ارزش‌های مادی، ارزش‌های حیاتی و ارزش‌های معنوی را شناسایی کرد. این ارزش‌ها از طریق واکنش‌های شخصیتی، گفتگوها، روابط خانوادگی، تجارب مدرسه‌ای، شرایط اقتصادی، تعارضات بین‌فردی و تأملات درباره زندگی اجتماعی بازنمایی شده‌اند. یافته‌ها همچنین نشان می‌دهد که این رمان برای یادگیری ادبیات زبان اندونزیایی در مرحله F دارای قابلیت ارتباط است، زیرا محتوای زبانی، روان‌شناختی و جامعه‌شناختی را ارائه می‌دهد که می‌تواند در فعالیت‌های قدردانی ادبی ادغام شود. نتیجه‌گیری: رمان Hidup Ini Keras Maka Gebuklah دارای ارزش‌های اجتماعی متنوعی است که می‌تواند از یادگیری ادبیات و بحث‌های مبتنی بر شخصیت در میان دانش‌آموزان دبیرستان حمایت کند. با این حال، این پژوهش شایستگی تجربی آن را برای کلاس درس اثبات نمی‌کند، زیرا معلمان، دانش‌آموزان، متخصصان برنامه درسی و اجرای کلاسی در پژوهش مشارکت نداشتند. بنابراین، این رمان باید به‌عنوان منبع بالقوه مرتبط برای آموزش ادبیات در نظر گرفته شود و نه به‌عنوان یک مداخله آموزشی تأییدشده.

The integration of Islamic Religious Education (PAI) and Science represents a crucial approach to developing students' scientific competence while simultaneously strengthening Islamic values ​​and character. This study aims to identify the general and specific characteristics of integrated PAI and Science instruction, serving as an empirical foundation for developing an integrated learning model at MI Muhammadiyah Sains Qur'an (MIM SAINSQU) Balong. A qualitative descriptive approach was employed, with data collected through interviews with the principal, curriculum coordinator, PAI teachers, and classroom or Science teachers; classroom observations; and an analysis of relevant school and instructional documents. The findings indicate that this integration is realized through Quran-oriented contextualization, scientific inquiry, environment-based learning, active student participation, teacher facilitation, and the development of cognitive and affective competencies. However, implementation varies depending on the learning topic, teacher readiness, and the availability of integrated learning resources and assessment frameworks. The study concludes that MIM SAINSQU Balong possesses a strong institutional and pedagogical foundation for integrated PAI and Science instruction but requires a systematic model that coherently links scientific concepts, Quranic values, learning activities, resources, the roles of teachers and students, and assessment.

Humanistic–religious education integrates spiritual values, social relationships, and character development in primary education. However, its conceptual dimensions, implementation mechanisms, and outcome evidence remain inconsistently documented, particularly in Satuan Pendidikan Kerjasama (SPK) schools. This study presents a systematic review protocol with preliminary synthesis to examine conceptualisation, implementation practices, potential best practices, and contextual conditions. The planned review covers publications from 2014 to 2026 across Scopus, Web of Science, ERIC, DOAJ, Google Scholar, and Indonesian academic sources. The preliminary corpus comprises ten studies identified through targeted searches, including qualitative case studies, quantitative and mixed-methods research, and conceptual analysis. Formal database searching, PRISMA screening, and critical appraisal remain incomplete. Preliminary patterns indicate that vertical–spiritual and horizontal–social dimensions predominate, while habituation and school culture feature prominently in implementation. Explicit curriculum mapping and family–community engagement are less consistently documented, and comparable pupil-outcome evidence remains limited. Evidence concerning SPK schools is particularly sparse, precluding definitive best-practice claims. A proposed four-layer framework may guide further synthesis of conceptual dimensions, implementation mechanisms, outcomes, and contextual conditions. These preliminary observations require verification through completion of the systematic review before supporting evidence-based recommendations.

Character education in Vocational High Schools (SMK) faces challenges in aligning technical skill development with student work ethics. This study aims to analyze the role of the Intra-School Student Organization (OSIS) in supporting character education at SMK Puspita Bangsa, South Tangerang City. This study used a descriptive qualitative approach with a case study design. Data collection was carried out through in-depth interviews, participatory observation, and documentation studies, with data validity tested using source and technique triangulation. Data analysis followed the interactive model of Miles, Huberman, and Saldaña. The results show that OSIS plays a crucial role through three main aspects: (1) acting as a peer role model for discipline; (2) executing structured work programs encompassing religious, disciplinary, leadership, and social care dimensions; and (3) internalizing industrial work culture values. The main obstacles encountered include the dynamics of Field Work Practice (PKL) schedules and fluctuations in member participation, which are mitigated through flexible coordination and school management support. This study concludes that OSIS is effectively a strategic vehicle for student character development in vocational schools.

General Background Pesantren-based madrasas integrate national curricula with Islamic traditions to build academic and religious competencies simultaneously. Specific Background The increasing enrollment of daily commuting learners creates institutional challenges regarding their limited exposure to intensive religious environments compared to dormitory residents. Knowledge Gap Existing literature primarily compares academic outcomes without comprehensively analyzing the pedagogical administration tailored specifically for commuting learners in their natural setting. Aims This research describes the planning, implementation, and evaluation of religious pedagogy specifically for commuting learners at MTs Unggulan Al-Qodiri 1 Jember. Results Planning involves specialized supplementary programs in Qur'an reading, Fiqh, and Basic English structured around formal schedules. Implementation integrates national and boarding curricula through dual supervision systems involving parents and teachers, alongside strict worship habituation. Evaluation applies authentic multi-aspect assessments focusing on practical mastery and attitude development, though challenges persist in adapting teaching methods and maintaining discipline at home. Novelty The study provides a multidimensional framework focusing exclusively on commuting learners as a single unit within a specialized dual-system ecosystem. Implications Successful character building necessitates robust structural synergy among schools, families, and targeted pedagogical differentiation to bridge the environmental divide. Highlights Dual supervision systems synergize teacher monitoring and parental oversight to maintain religious habituation outside dormitories. Authentic assessments evaluate practical worship competencies alongside cognitive mastery through customized pedagogical targets. Curricular differentiation strategies address environmental exposure limitations by integrating specialized supplementary subjects without disrupting formal academic schedules. Keywords Curriculum Integration; Authentic Assessment; Differentiated Instruction; Dual Supervision; Character Development

Defense mechanisms, one of the core constructs of psychodynamically oriented psychotherapy and a concept with broader relevance across psychiatric practice, remain difficult to grasp for many trainees. Given their clinical utility, this article aims to provide postgraduate psychiatry residents with an overview and foundational understanding of the concept, including its historical origins, established classifications, relationship to personality organization and psychopathology, and emerging neurobiological perspectives. A detailed discussion of individual defense and their technical use in psychotherapy is beyond the scope of this manuscript. A suggested reading list is provided for further understanding. Rather than serving as a treatment guide or manual, this article is intended as a sensitizer — an orientation toward understanding how the mind protects itself against conflicts, and why that understanding matters clinically.

مکانیزم‌های دفاعی، که یکی از مفاهیم بنیادی در روان‌درمانی با رویکرد روان‌پویشی و مفهومی با اهمیت گسترده‌تر در سراسر عمل روان‌پزشکی هستند، همچنان برای بسیاری از فراگیران دشوار درک می‌شوند. با توجه به کاربرد بالینی آن‌ها، این مقاله با هدف ارائه مروری کلی و درک پایه‌ای از این مفهوم برای دستیاران تخصصی روان‌پزشکی نگاشته شده است؛ از جمله ریشه‌های تاریخی، طبقه‌بندی‌های تثبیت‌شده، ارتباط با سازمان شخصیت و آسیب‌شناسی روانی، و دیدگاه‌های عصب‌زیستی نوظهور. بحث تفصیلی درباره مکانیزم‌های دفاعی فردی و کاربرد فنی آن‌ها در روان‌درمانی خارج از حیطه این مقاله است. برای درک بیشتر، فهرستی از منابع پیشنهادی ارائه شده است. این مقاله به جای آنکه به عنوان راهنمای درمان یا دستورالعمل عمل کند، به عنوان یک آگاهی‌بخش و جهت‌دهنده برای فهم چگونگی محافظت ذهن از خود در برابر تعارضات و اهمیت بالینی این درک نگاشته شده است.

ABSTRACT Dynamic shifts in the Society 5.0 era demand moral resilience in students starting from the primary school level, making educators the central pillar in transforming social values. This study deeply explores how the cultivation of religious, independent, and responsible character traits is implemented at SD Negeri 01 Margo Rejo, while mapping the various influencing factors. Utilizing a descriptive qualitative approach, data were gathered through semi-structured interviews, direct observations of daily activities, and document analysis involving the school principal, the fifth-grade teacher, and four students. Interactive data analysis and technical triangulation confirmed that ethical development is executed through a combination of spiritual routines, disciplinary guidance, and role modeling. Throughout this process, the teacher seamlessly integrates six core roles as an instructor, counselor, motivator, demonstrator, facilitator, and evaluator while equipping students with 21st-century 4C skills (critical thinking, creativity, communication, collaboration). Although character building is supported by strong teacher modeling and adequate school facilities, limited parental engagement and unmonitored digital device usage remain notable hurdles. These findings emphasize the necessity of strengthening collective synergy among schools, families, and communities to establish a solid foundation for children's character development. ABSTRAK Dinamika perubahan di era society 5.0 menuntut ketahanan moral peserta didik sejak jenjang sekolah dasar, sehingga keberadaan figur pendidik menjadi tumpuan utama dalam mentransformasikan nilai-nilai sosial. Riset ini mengurai secara mendalam bagaimana praktik pembentukan karakter religius, mandiri, dan tanggung jawab dijalankan di SD Negeri 01 Margo Rejo, sekaligus memetakan berbagai faktor yang memengaruhinya. Lewat pendekatan kualitatif deskriptif, informasi digali secara intensif dari kepala sekolah, guru kelas V, serta empat peserta didik melalui wawancara semi terstruktur, pengamatan aktivitas harian, dan telaah dokumen pendukung. Analisis data interaktif serta uji triangulasi teknik mengonfirmasi bahwa penanaman etika dilakukan melalui kombinasi pembiasaan ritus spiritual, pengarahan disiplin, dan pemberian contoh konkrit. Dalam proses tersebut, guru secara terpadu mengintegrasikan enam peran mendasar sebagai pengajar, pembimbing, motivator, demonstrator, fasilitator, hingga evaluator seraya membekali siswa dengan kecakapan 4C (critical thinking, creativity, communication, collaboration). Meskipun efektivitas pembinaan ini disokong oleh keteladanan pendidik serta sarana sekolah yang memadai, keterbatasan kepedulian sebagian orang tua dan penetrasi teknologi digital tanpa pengawasan ketat masih menjadi tantangan nyata. Temuan ini menggarisbawahi pentingnya penguatan sinergi kolektif antara pihak sekolah, keluarga, dan masyarakat demi membangun benteng karakter anak yang tangguh.

Discipline assessment in elementary schools is essential for systematically monitoring students’ character development and providing a basis for continuous guidance. However, effective assessment depends not only on the availability of instruments but also on consistent implementation and the appropriate use of assessment results. This study aimed to describe the implementation of discipline attitude assessment instruments and the disciplinary behavior of students at SD Negeri 071206 Taluzusua. The study employed a qualitative approach with a descriptive method. The informants consisted of two homeroom teachers and one subject teacher selected purposively based on their direct involvement in teaching and attitude assessment. Data were collected through in-depth interviews, observations, and documentation, then analyzed through data reduction, data display, and conclusion drawing. Data credibility was strengthened through source, technique, and time triangulation. The findings indicated that instrument implementation involved three stages: planning, assessment, and utilization of results. Teachers used observation sheets and attitude assessment journals to assess punctuality, compliance with rules, and responsibility for completing assignments. Students generally demonstrated fairly good discipline, although their behavior was not yet consistent across all indicators. Assessment results were used to provide reminders, guidance, reinforcement, and continuous character development. These findings highlight the importance of systematic assessment and appropriate follow-up in fostering discipline in elementary schools. ABSTRAK Penilaian sikap kedisiplinan penting dilakukan di sekolah dasar untuk memantau perkembangan karakter peserta didik secara sistematis dan menjadi dasar pembinaan yang berkelanjutan. Namun, keberhasilan penilaian tidak hanya ditentukan oleh ketersediaan instrumen, tetapi juga oleh konsistensi penggunaannya dan pemanfaatan hasilnya. Penelitian ini bertujuan mendeskripsikan implementasi instrumen penilaian sikap kedisiplinan dan gambaran kedisiplinan peserta didik di SD Negeri 071206 Taluzusua. Penelitian menggunakan pendekatan kualitatif dengan metode deskriptif. Informan terdiri atas dua wali kelas dan satu guru mata pelajaran yang dipilih secara purposive. Data dikumpulkan melalui wawancara mendalam, observasi, dan dokumentasi, kemudian dianalisis melalui reduksi data, penyajian data, dan penarikan kesimpulan. Keabsahan data diperkuat melalui triangulasi sumber, teknik, dan waktu. Hasil penelitian menunjukkan bahwa implementasi instrumen meliputi perencanaan, pelaksanaan penilaian, dan pemanfaatan hasil. Guru menggunakan lembar observasi dan jurnal penilaian untuk menilai ketepatan waktu, kepatuhan terhadap aturan, dan tanggung jawab dalam menyelesaikan tugas. Kedisiplinan peserta didik secara umum cukup baik, tetapi belum konsisten. Hasil penilaian dimanfaatkan untuk memberikan pengingat, arahan, penguatan, dan pembinaan karakter secara berkelanjutan.

Background Teacher burnout is an increasing psychological challenge in educational settings, affecting teachers’ emotional wellbeing and students’ learning experiences. Aim This study examined the psychological mechanisms through which teacher burnout influences learner engagement in English language classrooms, with particular attention to the role of emotional regulation. Framework Drawing on emotion regulation theory and educational psychology perspectives, this study explored whether teachers’ ability to manage emotional demands can reduce the negative impact of burnout on students’ classroom involvement. Method Data were collected in 2025 from 428 English language teachers and 1,284 students from secondary and higher education institutions. Teacher burnout was assessed through emotional exhaustion, depersonalisation, and reduced professional efficacy; emotional regulation was measured through cognitive reappraisal and emotional control strategies; learner engagement was evaluated through behavioral participation, emotional involvement, and cognitive engagement indicators. Structural equation modelling was used to test direct and indirect relationships while controlling for relevant contextual factors. Findings Teacher burnout significantly predicted lower learner engagement ( β = −0.36, p < 0.001), whereas emotion regulation showed a positive association with student engagement ( β = 0.42, p < 0.001). Mediation analysis indicated that emotion regulation partially mediated the adverse effects of burnout, highlighting its role in classroom interactions. Implications Improving teachers’ emotional regulation skills and reducing occupational stress should be important priorities in educational policy. Integrating psychological support, emotional skills training, and burnout prevention initiatives may enhance teachers’ wellbeing and promote more engaging English language learning environments.

زمینه: فرسودگی شغلی معلمان به‌عنوان یک چالش روان‌شناختی رو به افزایش در محیط‌های آموزشی، بر سلامت هیجانی معلمان و تجربیات یادگیری دانش‌آموزان تأثیر می‌گذارد. هدف: این پژوهش به بررسی سازوکارهای روان‌شناختی پرداخت که از طریق آن‌ها فرسودگی شغلی معلمان بر مشارکت یادگیرندگان در کلاس‌های زبان انگلیسی تأثیر می‌گذارد و به‌ویژه نقش تنظیم هیجان را مورد توجه قرار داد. چارچوب: با تکیه بر نظریه تنظیم هیجان و دیدگاه‌های روان‌شناسی تربیتی، این مطالعه بررسی کرد که آیا توانایی معلمان در مدیریت تقاضاهای هیجانی می‌تواند اثرات منفی فرسودگی شغلی بر درگیری دانش‌آموزان در کلاس را کاهش دهد یا خیر. روش: داده‌ها در سال ۲۰۲۵ از ۴۲۸ معلم زبان انگلیسی و ۱۲۸۴ دانش‌آموز از مؤسسات آموزش متوسطه و عالی گردآوری شد. فرسودگی شغلی معلمان از طریق خستگی هیجانی، مسخ شخصیت و کاهش کارآمدی حرفه‌ای ارزیابی شد؛ تنظیم هیجان با استفاده از راهبردهای بازارزیابی شناختی و کنترل هیجانی سنجیده شد؛ مشارکت یادگیرندگان نیز از طریق شاخص‌های مشارکت رفتاری، درگیری هیجانی و مشارکت شناختی ارزیابی گردید. برای آزمون روابط مستقیم و غیرمستقیم و کنترل عوامل زمینه‌ای مرتبط، مدل‌سازی معادلات ساختاری به کار رفت. یافته‌ها: فرسودگی شغلی معلمان به طور معناداری پیش‌بینی‌کننده کاهش مشارکت یادگیرندگان بود (β = −۰.۳۶, p < ۰.۰۰۱)، در حالی که تنظیم هیجان با مشارکت دانش‌آموزان رابطه مثبت نشان داد (β = ۰.۴۲, p < ۰.۰۰۱). تحلیل میانجی‌گری نشان داد که تنظیم هیجان به طور جزئی اثرات منفی فرسودگی شغلی را میانجی‌گری می‌کند و نقش آن را در تعاملات کلاسی برجسته می‌سازد. پیامدها: بهبود مهارت‌های تنظیم هیجان معلمان و کاهش استرس شغلی باید از اولویت‌های مهم سیاست‌گذاری آموزشی باشد. ادغام حمایت روان‌شناختی، آموزش مهارت‌های هیجانی و ابتکارات پیشگیری از فرسودگی شغلی می‌تواند به ارتقای سلامت روان معلمان و ایجاد محیط‌های یادگیری زبان انگلیسی پویاتر کمک کند.

Support for the growing population of family caregivers in the United States remains a challenging public health issue. With a limited workforce to support families coping with chronic and degenerative conditions, caregivers are turning to individualized approaches to gain information and emotional support. One approach that may be gaining popularity in caregiving support is the use of Artificial Intelligence (AI) chatbots. This study examined caregivers' awareness and general use of AI chatbots, their use of AI chatbots for caregiving purposes, and variations in these outcomes by individual characteristics (e.g., the Big 5 personality traits, internet literacy, cognitive ability) and caregiving contextual factors (e.g., caregiving relationship, caregiving stress, the health condition of the care recipient). To this end, we used one of the waves of the Understanding America Study-Caregiving Lifecourse Experiences Assessed in Real-time (UAS-CLEAR), a longitudinal study of caregivers in the U.S. The sample consisted of 1,300 caregivers, with data collected between August and October 2025. We employed a cross-sectional, mixed-methods design, combining quantitative analysis of structured survey items with thematic coding of open-ended responses. Of the 487 respondents who reported being AI chatbot users, 25% used the technology for caregiving. Those who were more likely to use AI for caregiving were higher in openness, lower in internet literacy, lower in cognitive ability, helped with more caregiving tasks, and were more uncertain in their caregiving role. Over half (58%) used AI chatbots for information about caregiving, 34% for emotional support related to caregiving, and 37% reported other uses. Open-ended responses about individuals' experiences using AI chatbots for caregiving also revealed that the most common reason for use was information seeking. In addition, caregivers found the chatbot support to be useful, while acknowledging some limitations of their use. Future research should examine perceptions of AI chatbots among non-users, the mechanisms linking individual traits to caregiving-related chatbot use, and the longitudinal effects of such use on caregiver well-being.

حمایت از جمعیت رو به رشد مراقبان خانوادگی در ایالات متحده همچنان یک مسئله چالش‌برانگیز در حوزه سلامت عمومی است. با توجه به نیروی کار محدود برای حمایت از خانواده‌هایی که با شرایط مزمن و تحلیل‌برنده مواجه هستند، مراقبان به رویکردهای فردی برای کسب اطلاعات و حمایت عاطفی روی آورده‌اند. یکی از رویکردهایی که ممکن است در حمایت از مراقبان محبوبیت بیشتری پیدا کند، استفاده از چت‌بات‌های هوش مصنوعی (AI) است. این مطالعه به بررسی آگاهی و استفاده کلی مراقبان از چت‌بات‌های هوش مصنوعی، استفاده آن‌ها از چت‌بات‌های هوش مصنوعی برای اهداف مراقبتی، و تفاوت‌های این پیامدها بر اساس ویژگی‌های فردی (مانند پنج عامل بزرگ شخصیت، سواد اینترنتی، توانایی شناختی) و عوامل زمینه‌ای مراقبت (مانند نوع رابطه مراقبتی، استرس مراقبت، وضعیت سلامت دریافت‌کننده مراقبت) پرداخت. بدین منظور، یکی از موج‌های مطالعه Understanding America Study-Caregiving Lifecourse Experiences Assessed in Real-time (UAS-CLEAR)، که یک مطالعه طولی درباره مراقبان در ایالات متحده است، مورد استفاده قرار گرفت. نمونه شامل ۱۳۰۰ مراقب بود و داده‌ها بین اوت و اکتبر ۲۰۲۵ جمع‌آوری شد. ما از یک طرح مقطعی با روش‌های ترکیبی استفاده کردیم که تحلیل کمی پرسش‌های ساختاریافته پرسشنامه را با کدگذاری تماتیک پاسخ‌های باز ترکیب می‌کرد. از میان ۴۸۷ پاسخ‌دهنده‌ای که گزارش کردند کاربر چت‌بات هوش مصنوعی هستند، ۲۵٪ از این فناوری برای مراقبت استفاده کردند. افرادی که احتمال بیشتری داشت از هوش مصنوعی برای مراقبت استفاده کنند، در باز بودن بالاتر، در سواد اینترنتی پایین‌تر، در توانایی شناختی پایین‌تر، در انجام وظایف مراقبتی بیشتر و در نقش مراقبتی خود نامطمئن‌تر بودند. بیش از نیمی (۵۸٪) از چت‌بات‌های هوش مصنوعی برای کسب اطلاعات درباره مراقبت، ۳۴٪ برای حمایت عاطفی مرتبط با مراقبت و ۳۷٪ برای سایر کاربردها استفاده کردند. پاسخ‌های باز درباره تجربه افراد از استفاده از چت‌بات‌های هوش مصنوعی برای مراقبت نیز نشان داد که رایج‌ترین دلیل استفاده، جستجوی اطلاعات بوده است. علاوه بر این، مراقبان حمایت چت‌بات را مفید یافتند، در حالی که به برخی محدودیت‌های استفاده از آن نیز اذعان داشتند. پژوهش‌های آتی باید به بررسی ادراکات نسبت به چت‌بات‌های هوش مصنوعی در میان غیرکاربران، سازوکارهای پیونددهنده ویژگی‌های فردی با استفاده مراقبتی از چت‌بات و اثرات طولی چنین استفاده‌ای بر بهزیستی مراقبان بپردازند.

Abstract Background: Child sexual abuse (CSA) is associated with substantial psychiatric morbidity, yet the nature and scope of integrated child and adolescent psychiatry within specialist CSA services in Ireland are poorly described. Methods: This retrospective chart review included all children and adolescents referred to an embedded child and adolescent psychiatry clinic within The Alders Unit, a specialist CSA service, between 1 January 2024 and 31 December 2025. Data included demographics, psychosocial adversity, referral characteristics, psychiatric diagnoses, psychotropic prescribing, prior Child and Adolescent Mental Health Service (CAMHS) involvement and onward referrals. Descriptive statistics summarised sample characteristics, and associations between categorical variables were examined using chi-square or Fisher’s exact tests. Results: Fifty young people (approximately 5% of Alders referrals) were seen by psychiatry (mean age 15.7 years, predominantly female). Nearly two-thirds experienced two or more psychosocial adversity domains, and 58% had a suspected or confirmed neurodevelopmental disorder. Depressive, anxiety and trauma-related disorders were the most common primary diagnoses. Acute risk related to self-harm or suicidality was the leading reason for referral and was associated with onward referral. Most young people required follow-up for more than 12 months. Psychotropic medication was prescribed in two-thirds of cases, largely confined to those with primary Axis I disorders; none were prescribed medication where the primary formulation was emerging emotionally unstable personality disorder traits. Conclusions: Integrated child and adolescent psychiatry within a specialist CSA service appears to be required for a small but complex subgroup of young people, supporting inclusion of dedicated psychiatry within Barnahus services in Ireland.

زمینه: سوء‌استفاده جنسی از کودک (CSA) با آسیب‌شناسی روانی قابل توجهی همراه است، با این حال ماهیت و دامنه روان‌پزشکی یکپارچه کودک و نوجوان در خدمات تخصصی CSA در ایرلند به‌خوبی توصیف نشده است. روش‌ها: این مرور پرونده گذشته‌نگر شامل تمامی کودکان و نوجوانانی بود که به کلینیک روان‌پزشکی کودک و نوجوان مستقر در واحد Alders، یک مرکز تخصصی CSA، بین ۱ ژانویه ۲۰۲۴ تا ۳۱ دسامبر ۲۰۲۵ ارجاع شده بودند. داده‌ها شامل اطلاعات جمعیت‌شناختی، مشکلات روانی-اجتماعی، ویژگی‌های ارجاع، تشخیص‌های روان‌پزشکی، تجویز داروهای روان‌گردان، سابقه مراجعه به خدمات سلامت روان کودک و نوجوان (CAMHS) و ارجاعات بعدی بود. آمار توصیفی برای خلاصه‌سازی ویژگی‌های نمونه به‌کار رفت و ارتباط بین متغیرهای طبقه‌ای با استفاده از آزمون کای‌دو یا آزمون دقیق فیشر بررسی شد. یافته‌ها: پنجاه نفر از جوانان (تقریباً ۵٪ از ارجاعات Alders) توسط روان‌پزشکی ویزیت شدند (میانگین سنی ۱۵/۷ سال، عمدتاً دختر). نزدیک به دوسوم، دو یا چند حوزه مشکلات روانی-اجتماعی را تجربه کرده بودند و ۵۸٪ دارای اختلال عصب‌تحولی مشکوک یا تأییدشده بودند. اختلالات افسردگی، اضطراب و اختلالات مرتبط با تروما شایع‌ترین تشخیص‌های اولیه بودند. خطر حاد مرتبط با خودآسیبی یا تمایلات خودکشی مهم‌ترین دلیل ارجاع بود و با ارجاع بعدی ارتباط داشت. بیشتر جوانان به پیگیری بیش از ۱۲ ماه نیاز داشتند. داروی روان‌گردان در دوسوم موارد تجویز شد که عمدتاً محدود به افرادی با اختلالات اولیه محور I بود؛ هیچ موردی که تشخیص اولیه آن صفات در حال ظهور اختلال شخصیت ناپایدار هیجانی بود، دارو دریافت نکرد. نتیجه‌گیری: روان‌پزشکی یکپارچه کودک و نوجوان در یک مرکز تخصصی CSA به نظر می‌رسد برای زیرگروه کوچکی اما پیچیده از جوانان مورد نیاز باشد و از گنجاندن روان‌پزشکی اختصاصی در خدمات Barnahus در ایرلند حمایت می‌کند.