جستجوی پیشرفته

As workplaces become increasingly complicated, a new type of teaching and learning needs to emerge that can effectively combine theory with skill development in HE. Many attention has been paid to the way in which game-based learning has developed in the context of digital simulation, and yet the vast majority of existing research focuses on that medium while not actually addressing board games from a conceptual and empirical perspective. The purpose of this study is to define how board games can be understood as experiential microsimulations that can provide a formally structured method for developing structured skills in project management education. This study is based on experiential learning theory and frameworks for competency-based education, and we will conduct an empirical study to test a conceptual model that explains the relationship between board game-based learning, cognitive activation, strategic decision-making, collaborative behaviors, and risk-based reasoning, and, ultimately, how these activities improve project management skills. The research will use a mixed-methods approach, which will consist of conducting quantitative research in the context of a fourth-year industrial engineering project management course, and gathering qualitative data through students' written reflections. The findings of this research indicate that the use of board games has proven to be an effective way of creating structured experiential ecosystems for engaging students cognitively and in cooperative processes, and that these two processes will in turn significantly predict the acquisition of competencies. Additionally, the results of the research will provide evidence of the mediation effects of active engagement mechanisms with respect to the creation of professional skill development through the experiential learning process. Through theory, this study extends and builds upon simulation theories (micro-level) and their use in non-digital gaming environments (micro-level) by providing a theoretically grounded model of game-based (non-digital) experiential learning, as well as providing action-oriented information for curriculum design that incorporates structured experiential micro-simulations into management education. Additionally, the results of this study generate future areas for longitudinal and cross-contextual research regarding competency-based innovation in higher education.

با پیچیده‌تر شدن محیط‌های کاری، نوع جدیدی از آموزش و یادگیری باید پدید آید که بتواند به‌طور مؤثری نظریه را با توسعه مهارت در آموزش عالی ترکیب کند. توجه زیادی به نحوه توسعه یادگیری مبتنی بر بازی در زمینه شبیه‌سازی دیجیتال معطوف شده است، اما اکثریت قریب به اتفاق پژوهش‌ها بر این رسانه تمرکز دارند و در واقع به بازی‌های رومیزی از منظر مفهومی و تجربی نمی‌پردازند. هدف این مطالعه تعریف این است که چگونه می‌توان بازی‌های رومیزی را به‌عنوان ریزشبیه‌سازی‌های تجربی درک کرد که می‌توانند روشی ساختاریافته برای توسعه مهارت‌های ساختاریافته در آموزش مدیریت پروژه فراهم آورند. این مطالعه مبتنی بر نظریه یادگیری تجربی و چارچوب‌های آموزش مبتنی بر شایستگی است و یک مطالعه تجربی برای آزمون یک مدل مفهومی که رابطه بین یادگیری مبتنی بر بازی رومیزی، فعال‌سازی شناختی، تصمیم‌گیری راهبردی، رفتارهای تعاملی و استدلال مبتنی بر ریسک و در نهایت، چگونگی بهبود مهارت‌های مدیریت پروژه از طریق این فعالیت‌ها را تبیین می‌کند، انجام خواهد شد. این پژوهش از رویکرد روش‌های ترکیبی استفاده خواهد کرد که شامل انجام پژوهش کمی در زمینه یک درس مدیریت پروژه مهندسی صنایع در سال چهارم و گردآوری داده‌های کیفی از طریق بازتاب‌های مکتوب دانشجویان است. یافته‌های این پژوهش نشان می‌دهد که استفاده از بازی‌های رومیزی روشی مؤثر برای ایجاد اکوسیستم‌های تجربی ساختاریافته جهت درگیر کردن شناختی و فرایندهای تعاملی دانشجویان بوده است و این دو فرایند به‌طور معناداری اکتساب شایستگی‌ها را پیش‌بینی می‌کنند. افزون بر این، نتایج پژوهش شواهدی از اثرات میانجی‌گری سازوکارهای مشارکت فعال در ارتباط با ایجاد توسعه مهارت‌های حرفه‌ای از طریق فرایند یادگیری تجربی ارائه می‌دهد. این مطالعه از منظر نظری، نظریه‌های شبیه‌سازی (در سطح خرد) و کاربرد آن‌ها در محیط‌های بازی غیر دیجیتال (در سطح خرد) را با ارائه یک مدل نظری مبتنی بر یادگیری تجربی مبتنی بر بازی (غیر دیجیتال) گسترش می‌دهد و همچنین اطلاعات عملی برای طراحی برنامه درسی که ریزشبیه‌سازی‌های تجربی ساختاریافته را در آموزش مدیریت وارد می‌کند، فراهم می‌آورد. افزون بر این، نتایج این مطالعه زمینه‌های آینده‌ای برای پژوهش‌های طولی و بین‌زمینه‌ای در خصوص نوآوری مبتنی بر شایستگی در آموزش عالی ایجاد می‌کند.

Quality higher education plays a vital role in sustainable development by equipping graduates with knowledge, competencies, and skills required for economic and societal development. This study examined the relationship between instructional strategies and the employability skills of undergraduate students in the School of Art and Industrial Design at Kyambogo University, Uganda. Specifically, it investigated the relationships between cooperative teaching, collaborative teaching, inquiry/discovery learning, independent study, experiential (authentic) learning, project-based learning, and students’ employability skills. The study adopted a quantitative approach using a correlational research design. Data were collected from 378 third-year undergraduate students using a structured self-administered questionnaire. Pearson’s product-moment correlation and multiple regression analyses were used to determine the direction and statistical associations between instructional strategies and employability skills. Findings showed that cooperative teaching, inquiry/discovery learning, and experiential teaching had positive statistically significant associations with employability skills, whereas collaborative teaching had a negative statistical association. Independent study and project-based teaching had no statistically significant unique associations with employability skills. Inquiry/discovery teaching demonstrated the strongest statistical association with employability skills among the strategies examined. The study concluded that instructional strategies had different statistical associations with employability skills and that learner-centred approaches are most beneficial when they actively engage students in cooperative, inquiry-oriented, and authentic learning experiences aligned with intended graduate outcomes. The study recommended strengthening cooperative, inquiry, and experiential teaching through structured group tasks, inquiry-based activities, and authentic practical experiences. It further recommended improving the design and implementation of collaborative, independent, and project-based learning to enhance their contribution to graduate employability skills.

آموزش عالی باکیفیت با مجهز کردن فارغ‌التحصیلان به دانش، شایستگی‌ها و مهارت‌های مورد نیاز برای توسعه اقتصادی و اجتماعی، نقشی حیاتی در توسعه پایدار ایفا می‌کند. این پژوهش به بررسی رابطه بین راهبردهای آموزشی و مهارت‌های اشتغال‌پذیری دانشجویان کارشناسی دانشکده هنر و طراحی صنعتی در دانشگاه کیامبogo، اوگاندا پرداخت. به‌طور خاص، این مطالعه رابطه بین آموزش مشارکتی، آموزش همکاری‌محور، یادگیری اکتشافی/کاوشی، مطالعه مستقل، یادگیری تجربی (اصیل)، یادگیری مبتنی بر پروژه و مهارت‌های اشتغال‌پذیری دانشجویان را بررسی کرد. این پژوهش از رویکرد کمی با طرح پژوهشی همبستگی استفاده کرد. داده‌ها از طریق پرسشنامه خودمدیریتی ساختاریافته از ۳۷۸ دانشجوی سال سوم کارشناسی جمع‌آوری شد. از همبستگی حاصل‌ضرب پیرسون و تحلیل‌های رگرسیون چندگانه برای تعیین جهت و ارتباطات آماری بین راهبردهای آموزشی و مهارت‌های اشتغال‌پذیری استفاده شد. یافته‌ها نشان داد که آموزش مشارکتی، یادگیری اکتشافی/کاوشی و آموزش تجربی دارای ارتباطات مثبت و معنادار آماری با مهارت‌های اشتغال‌پذیری بودند، در حالی که آموزش همکاری‌محور دارای ارتباط آماری منفی بود. مطالعه مستقل و آموزش مبتنی بر پروژه هیچ‌گونه ارتباط معنادار یکتای آماری با مهارت‌های اشتغال‌پذیری نداشتند. آموزش اکتشافی/کاوشی قوی‌ترین ارتباط آماری با مهارت‌های اشتغال‌پذیری را در میان راهبردهای مورد بررسی نشان داد. این مطالعه نتیجه‌گیری کرد که راهبردهای آموزشی دارای ارتباطات آماری متفاوتی با مهارت‌های اشتغال‌پذیری هستند و رویکردهای دانش‌آموزمحور زمانی بیشترین سود را دارند که دانشجویان را به‌طور فعال در تجربیات یادگیری مشارکتی، کاوش‌محور و اصیل که با نتایج مورد انتظار فارغ‌التحصیلان همسو هستند، درگیر کنند. این مطالعه توصیه کرد که آموزش مشارکتی، کاوشی و تجربی از طریق تکالیف گروهی ساختاریافته، فعالیت‌های مبتنی بر کاوش و تجربیات عملی اصیل تقویت شود. همچنین توصیه شد که طراحی و اجرای یادگیری همکاری‌محور، مستقل و مبتنی بر پروژه برای ارتقای سهم آن‌ها در مهارت‌های اشتغال‌پذیری فارغ‌التحصیلان بهبود یابد.

This study aimed to describe the implementation of simulation game techniques based on Experiential Learning through classical guidance services to develop emotion regulation among seventh-grade students. The study was motivated by the developmental needs of students related to social responsibility and the importance of managing emotional responses in social interactions. This study employed Guidance and Counseling Action Research (PTBK) conducted in three cycles, each consisting of planning, action, observation, and reflection. The participants were 32 students of class VII-E at SMP Negeri 13 Madiun. The intervention applied Experiential Learning through different simulation games in each cycle, namely Guess the Emotional Situation in Cycle I, Emotion Snakes and Ladders in Cycle II, and Attitude Puzzle Relay in Cycle III. Data were collected through observation, student worksheets, reflections, and documentation, and were analyzed descriptively and qualitatively by comparing developments across cycles. The results showed a progressive development in students' emotion regulation. In Cycle I, students began to recognize emotions and their triggering situations. In Cycle II, students began to understand the relationship between situations, emotions, and emotional reactions. In Cycle III, students demonstrated the ability to consider alternative responses, explain the reasons for their choices, and understand the impact of their responses on themselves and others. These findings indicate that simulation games based on Experiential Learning can be used as an alternative approach in classical guidance services to facilitate students' gradual development of emotion regulation through concrete experiences, reflection, understanding, and application.

هدف این پژوهش توصیف اجرای فنون بازی شبیه‌سازی مبتنی بر یادگیری تجربی از طریق خدمات راهنمایی کلاسیک به منظور توسعه تنظیم هیجان در میان دانش‌آموزان پایه هفتم بود. انگیزه این پژوهش، نیازهای رشدی دانش‌آموزان مرتبط با مسئولیت‌پذیری اجتماعی و اهمیت مدیریت پاسخ‌های هیجانی در تعاملات اجتماعی بود. این پژوهش با استفاده از روش پژوهش اقدام راهنمایی و مشاوره (PTBK) در سه چرخه انجام شد که هر چرخه شامل برنامه‌ریزی، اقدام، مشاهده و تأمل بود. شرکت‌کنندگان شامل ۳۲ دانش‌آموز کلاس VII-E در دبیرستان دولتی شماره ۱۳ Madiun بودند. مداخله با به‌کارگیری یادگیری تجربی از طریق بازی‌های شبیه‌سازی متفاوت در هر چرخه اجرا شد؛ به‌طوری که در چرخه اول بازی «حدس موقعیت هیجانی»، در چرخه دوم بازی «مار و پله هیجانی» و در چرخه سوم بازی «پازل امدادی نگرش» مورد استفاده قرار گرفت. داده‌ها از طریق مشاهده، برگه‌های کار دانش‌آموزان، تأملات و مستندسازی گردآوری و به صورت توصیفی و کیفی با مقایسه پیشرفت‌ها در چرخه‌های مختلف تحلیل شد. نتایج نشان داد که توسعه تدریجی در تنظیم هیجان دانش‌آموزان مشاهده گردید. در چرخه اول، دانش‌آموزان شروع به شناسایی هیجان‌ها و موقعیت‌های برانگیزاننده آن‌ها کردند. در چرخه دوم، دانش‌آموزان رابطه بین موقعیت‌ها، هیجان‌ها و واکنش‌های هیجانی را درک کردند. در چرخه سوم، دانش‌آموزان توانایی در نظر گرفتن پاسخ‌های جایگزین، توضیح دلایل انتخاب‌های خود و درک تأثیر پاسخ‌هایشان بر خود و دیگران را نشان دادند. این یافته‌ها نشان می‌دهد که بازی‌های شبیه‌سازی مبتنی بر یادگیری تجربی می‌تواند به عنوان رویکردی جایگزین در خدمات راهنمایی کلاسیک برای تسهیل توسعه تدریجی تنظیم هیجان دانش‌آموزان از طریق تجارب عینی، تأمل، درک و کاربرد مورد استفاده قرار گیرد.

As women's participation in higher education is increasing, their representation in leadership positions is still limited, especially in Indonesia. This study examines how educational design, including classroom pedagogy, co-curricular engagement, and experiential learning, can shape female students' leadership aspirations. This qualitative study is based on Social Cognitive Career Theory and Transformational Learning Theory. The analysis applied a systematic thematic coding procedure, supported by code-frequency mapping, theme co-occurrence analysis, and researcher triangulation, in order to strengthen the transparency and rigor of the analysis. The findings show that gender-inclusive learning climates, active learning methods such as discussions and presentations, and micro-leadership roles within group assignments can improve leadership self-efficacy and identity formation. Co-curricular and experiential learning opportunities can serve as mastery experiences, which can strengthen confidence and relational leadership skills. However, cultural expectations and family norms still influence how women translate their educational experiences into leadership ambitions. This study highlights the role of higher education and also digital and interactive learning environments as spaces that can support inclusive leadership development in non-Western contexts.

با وجود افزایش مشارکت زنان در آموزش عالی، نمایندگی آنان در موقعیت‌های رهبری همچنان محدود است، به‌ویژه در اندونزی. این پژوهش بررسی می‌کند که چگونه طراحی آموزشی، از جمله روش‌های تدریس در کلاس، مشارکت‌های فوق‌برنامه و یادگیری تجربی، می‌تواند آرمان‌های رهبری دانشجویان زن را شکل دهد. این مطالعه کیفی مبتنی بر نظریه شناختی-اجتماعی مسیر شغلی و نظریه یادگیری تحول‌آفرین است. تحلیل داده‌ها با استفاده از رویه کدگذاری نظام‌مند تماتیک، نقشه‌برداری فراوانی کدها، تحلیل هم‌رخدادی تم‌ها و مثلث‌سازی پژوهشگران انجام شده است تا شفافیت و دقت تحلیل تقویت شود. یافته‌ها نشان می‌دهد که فضای یادگیری جنسیت‌پذیر، روش‌های یادگیری فعال مانند بحث و ارائه، و نقش‌های خردرهبری در تکالیف گروهی می‌تواند خودکارآمدی رهبری و شکل‌گیری هویت را بهبود بخشد. فرصت‌های یادگیری فوق‌برنامه و تجربی می‌تواند به‌عنوان تجارب تسلط‌یابنده عمل کند که اعتمادبه‌نفس و مهارت‌های رهبری ارتباطی را تقویت می‌کند. با این حال، انتظارات فرهنگی و هنجارهای خانوادگی همچنان بر نحوه ترجمه تجارب آموزشی زنان به آرمان‌های رهبری تأثیرگذار است. این پژوهش نقش آموزش عالی و همچنین محیط‌های یادگیری دیجیتال و تعاملی را به‌عنوان فضاهایی که می‌توانند از توسعه رهبری فراگیر در زمینه‌های غیرغربی حمایت کنند، برجسته می‌کند.

This study aims to determine the informative text writing skills and reading comprehension achievement of third-year pre-service primary school teachers. For this purpose, a one-group pre-test-post-test design, a quasi-experimental model based on the quantitative method, was implemented. The study involved 58 third-year students in the Department of Primary Education who took the Life Sciences Teaching course during the 2025-2026 academic year. A convenience sampling method was used to select the participants of the study. Data were collected using the “Reading Comprehension Achievement Test” developed by Karabay (2012) and the “Informative Text Writing Performance Rating Scale” developed by Dölek and Hamzadayı (2022). The results of the analyses indicated that the teacher candidates exhibited “moderate” levels of informative text writing skills in the Life Sciences Teaching course. In addition, it was concluded that the informative text writing skills differed by gender, with female teacher candidates showing greater improvement than their male counterparts. Furthermore, the teacher candidates demonstrated “moderate” levels of reading comprehension skills. The results obtained regarding whether there was a difference between the pre-test and post-test scores of the reading comprehension achievement of the teacher candidates suggest that their reading comprehension skills improved following the instructional and practice-based process.

هدف این پژوهش تعیین مهارت‌های نگارش متون اطلاعاتی و موفقیت درک مطلب دانشجویان سال سوم رشته آموزش ابتدایی است. بدین منظور، از طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون تک‌گروهی، به‌عنوان یک مدل شبه‌آزمایشی مبتنی بر روش کمی، استفاده شد. جامعه پژوهش شامل ۵۸ دانشجوی سال سوم گروه آموزش ابتدایی بود که در سال تحصیلی ۲۰۲۵-۲۰۲۶ درس آموزش علوم تجربی را اخذ کرده بودند. روش نمونه‌گیری در دسترس برای انتخاب شرکت‌کنندگان به‌کار رفت. داده‌ها با استفاده از «آزمون موفقیت درک مطلب» که توسط Karabay (2012) تدوین شده و «مقیاس ارزیابی عملکرد نگارش متون اطلاعاتی» که توسط Dölek و Hamzadayı (2022) توسعه یافته است، جمع‌آوری شد. نتایج تحلیل‌ها نشان داد که داوطلبان معلم در درس آموزش علوم تجربی از سطح «متوسط» مهارت‌های نگارش متون اطلاعاتی برخوردار بودند. همچنین، مشخص شد که مهارت‌های نگارش متون اطلاعاتی بر حسب جنسیت متفاوت است و داوطلبان معلم زن نسبت به مردان پیشرفت بیشتری داشتند. افزون بر این، داوطلبان معلم از سطح «متوسط» مهارت‌های درک مطلب برخوردار بودند. نتایج به‌دست‌آمده در خصوص تفاوت بین نمرات پیش‌آزمون و پس‌آزمون موفقیت درک مطلب داوطلبان معلم حاکی از آن است که مهارت‌های درک مطلب آنان پس از فرایند آموزشی و مبتنی بر تمرین بهبود یافته است.

Abstract : This study explored the experiences of multigrade teachers in managing classrooms in a rural elementary school as the basis for the development of Project ELEVATE-MG (Enhancing Learner Engagement and Versatile Approaches in Teaching for Effective Multigrade Education). This study employed an action research design to describe the classroom management experiences and needs of multigrade teachers and develop a context-responsive intervention. Data was gathered from three multigrade teachers and one school head through interviews and a post-intervention Google Form survey. Thematic analysis was used to analyze the experiences of the participants, while descriptive-narrative analysis describes participants’ feedback on the intervention. Findings revealed challenges involving instructional complexity, learner behavior, low engagement and participation, and curriculum implementation. Teachers employed strategies such as jump-jump, differentiated instruction, peer teaching, and individualized instruction to address learners’ varied needs. They also utilized flexible classroom management styles and utilized available resources and technology. The findings further indicated that teachers identified continuing needs for strategies, instructional resources, and professional support in managing the classroom. These identified needs informed the development of Project ELEVATE-MG through a LAC session focusing on learner engagement strategies and classroom management practices. Participants described the intervention as practical, relevant, and applicable to their teaching context, reporting increased confidence, enhanced classroom management, and instructional practices. The study recommends sustained professional development, mentoring, and LAC sessions to support multigrade teachers in addressing the classroom management and instructional challenges.

چکیده: این پژوهش به بررسی تجربیات معلمان کلاس‌های چندپایه در مدیریت کلاس‌های درس در یک مدرسه ابتدایی روستایی به‌عنوان مبنایی برای توسعه پروژه ELEVATE-MG (افزایش مشارکت یادگیرندگان و رویکردهای متنوع در آموزش برای آموزش مؤثر چندپایه) می‌پردازد. این مطالعه با بهره‌گیری از طرح پژوهش اقدام‌پژوهی به توصیف تجربیات و نیازهای معلمان چندپایه در مدیریت کلاس و توسعه یک مداخله متناسب با زمینه پرداخت. داده‌ها از طریق مصاحبه با سه معلم چندپایه و یک مدیر مدرسه و همچنین پرسشنامه Google Form پس از مداخله گردآوری شد. برای تحلیل تجربیات شرکت‌کنندگان از تحلیل تماتیک و برای توصیف بازخورد شرکت‌کنندگان نسبت به مداخله از تحلیل توصیفی-روایی استفاده شد. یافته‌ها چالش‌هایی از جمله پیچیدگی آموزشی، رفتار یادگیرندگان، مشارکت و درگیری پایین و اجرای برنامه درسی را نشان داد. معلمان برای پاسخ به نیازهای متنوع یادگیرندگان از راهبردهایی مانند jump-jump، آموزش تفکیکی، آموزش همسالان و آموزش فردی استفاده کردند. همچنین از سبک‌های مدیریت کلاس انعطاف‌پذیر و منابع و فناوری‌های موجود بهره بردند. یافته‌ها همچنین نشان داد که معلمان نیازهای مستمری برای راهبردها، منابع آموزشی و حمایت حرفه‌ای در مدیریت کلاس شناسایی کردند. این نیازها توسعه پروژه ELEVATE-MG را از طریق یک جلسه LAC با تمرکز بر راهبردهای افزایش مشارکت یادگیرندگان و شیوه‌های مدیریت کلاس هدایت کرد. شرکت‌کنندگان مداخله را عملی، مرتبط و قابل اجرا در زمینه تدریس خود توصیف کردند و افزایش اعتماد به نفس، بهبود مدیریت کلاس و شیوه‌های آموزشی را گزارش دادند. مطالعه توصیه می‌کند که توسعه حرفه‌ای مستمر، مشاوره و جلسات LAC برای حمایت از معلمان چندپایه در مواجهه با چالش‌های مدیریت کلاس و آموزش ادامه یابد.

Abstract: The study aims to determine the effect of the Canva Media-Assisted Experiential Learning Model on the Poetry Writing Skills at VIIIth class Students of SMP Negeri 1 Meranti in 2025/2026 Academic Year. The research method used is quantitative with a quasi-experimental design. The data collection technique used is a write poetry by writing test, which is processed and calculated using IBM SPSS Statistics version 32 software. Data analysis techniques used normality and homogeneity tests, and hypothesis testing using the t-test (Independent Samples T-Test). The data analysis results showed an average post-test score of 65.77 for the control class, while the experimental class achieved 88.87. Based on the hypothesis test, a 2-tailed Sig. value of <0.001 is obtained, which is smaller than the 0.05 significance level (<0.001 < 0.05), and a calculated t-value of -21.599, which is greater than the t-table. These results indicate that the Null Hypothesis (Ho) is rejected and the Alternative Hypothesis (Ha) is accepted. There is an effect of the Experiential Learning model on the ability to write poetry texts using Canva media at VIIIth class students of SMP Negeri 1 Meranti in 2025/2026 Academic Year. Keyword: Experiental Learning, Canva, Poetry Writing, Quantitative. Abstrak: Penelitian ini bertujuan untuk mengetahui Pengaruh Model Pembelajaran Experiental Learning Berbantuan Media Canva Terhadap Kemampuan Menulis Teks Puisi Siswa Kelas VIII SMP Negeri 1 Meranti Tahun Ajaran 2025/2026. Metode penelitian yang digunakan adalah kuantitatif dengan desain kuasi eksperimen. Teknik pengumpulan data yang digunakan adalah tes tertulis membuat puisi yang diolah dan dihitung menggunakan bantuan software IBM SPSS Statistics versi 32. Teknik analisis data menggunakan uji normalitas, homogenitas dan melalui uji hipotesis menggunakan uji-t (Independent Samples T-Test). Hasil analisis data menunjukkan nilai rata-rata post-test kelas kontrol sebesar 65,77, sedangkan kelas eksperimen mencapai 88,87. Berdasarkan uji hipotesis, diperoleh nilai (Sig. 2-tailed) sebesar <0,001 yang lebih kecil dari taraf signifikansi 0,05 (<0,001 < 0,05), serta nilai t-hitung -21,599 yang lebih besar dari t-tabel. Hasil tersebut menunjukkan bahwa Hipotesis Nol (Ho) ditolak dan Hipotesis Alternatif (Ha) diterima. Ada pengaruh model pembelajaran Experiental Learning terhadap kemampuan menulis teks puisi berbantuan media Canva di kelas VIII SMP Negeri 1 Meranti tahun ajaran 2025/2026. Kata kunci: Experiental Learning, Canva, Menulis Puisi, Kuantitatif.

چکیده: این پژوهش با هدف تعیین تأثیر مدل یادگیری تجربی با کمک رسانه Canva بر مهارت نوشتن شعر در دانش‌آموزان پایه هشتم دبیرستان دولتی شماره ۱ مرانتی در سال تحصیلی ۲۰۲۵/۲۰۲۶ انجام شده است. روش پژوهش مورد استفاده، کمی با طرح شبه‌آزمایشی است. تکنیک گردآوری داده‌ها، آزمون نوشتاری شعر بوده که داده‌های آن با استفاده از نرم‌افزار IBM SPSS Statistics نسخه ۳۲ پردازش و محاسبه شده است. تکنیک‌های تحلیل داده شامل آزمون نرمالیتی و همگنی و آزمون فرضیه با استفاده از آزمون t (Independent Samples T-Test) بوده است. نتایج تحلیل داده‌ها نشان داد میانگین نمره پس‌آزمون کلاس کنترل ۶۵٫۷۷ و کلاس آزمایش ۸۸٫۸۷ بوده است. بر اساس آزمون فرضیه، مقدار معناداری دوطرفه (Sig. 2-tailed) برابر با <۰٫۰۰۱ به دست آمد که کمتر از سطح معناداری ۰٫۰۵ است (<۰٫۰۰۱ < ۰٫۰۵) و مقدار t محاسبه‌شده برابر با ‎-۲۱٫۵۹۹ است که از مقدار t جدول بزرگ‌تر است. این نتایج نشان می‌دهد فرضیه صفر (Ho) رد و فرضیه جایگزین (Ha) پذیرفته می‌شود. بنابراین، مدل یادگیری تجربی بر توانایی نوشتن متن شعر با استفاده از رسانه Canva در دانش‌آموزان پایه هشتم دبیرستان دولتی شماره ۱ مرانتی در سال تحصیلی ۲۰۲۵/۲۰۲۶ تأثیر دارد.

The rapid transformation of higher education through digital technologies has changed how students acquire, evaluate, interpret, and construct knowledge. In philological education, where linguistic evidence and textual interpretation are central, epistemic competence is increasingly essential. This article analyzes theoretical and pedagogical approaches to enhancing philology students’ epistemic competence in digital learning environments. Using conceptual analysis and a critical synthesis of scholarship on epistemic cognition, digital literacy, and technology-enhanced education, the study develops a five-dimensional framework encompassing cognitive-epistemic understanding, critical analysis, metacognitive reflection, digital research, and ethical communication. It discusses problem-based inquiry, corpus-based analysis, collaborative interpretation, reflective portfolios, and critical verification of AI-generated materials as instructional strategies. These approaches are presented as pedagogical propositions rather than experimentally validated outcomes. The article argues that digital tools can support responsible academic judgment when they are accompanied by explicit instruction in evidence evaluation, awareness of uncertainty, and academic integrity. The framework provides a basis for curriculum design and future empirical research in university philology programs.

تحول سریع آموزش عالی از طریق فناوری‌های دیجیتال، نحوه کسب، ارزیابی، تفسیر و ساخت دانش توسط دانشجویان را دگرگون کرده است. در آموزش زبان‌شناسی، که شواهد زبانی و تفسیر متون در آن نقش محوری دارد، شایستگی معرفتی اهمیت فزاینده‌ای یافته است. این مقاله رویکردهای نظری و آموزشی برای ارتقای شایستگی معرفتی دانشجویان زبان‌شناسی در محیط‌های یادگیری دیجیتال را تحلیل می‌کند. با بهره‌گیری از تحلیل مفهومی و ترکیب انتقادی پژوهش‌ها در حوزه‌های شناخت معرفتی، سواد دیجیتال و آموزش مبتنی بر فناوری، این مطالعه چارچوبی پنج‌بعدی شامل فهم شناختی-معرفتی، تحلیل انتقادی، بازتاب فراشناختی، پژوهش دیجیتال و ارتباطات اخلاقی ارائه می‌دهد. در این مقاله، راهبردهای آموزشی همچون پژوهش مبتنی بر مسئله، تحلیل مبتنی بر پیکره، تفسیر مشارکتی، پرتفوی‌های بازتابی و راستی‌آزمایی انتقادی مواد تولیدشده توسط هوش مصنوعی مورد بحث قرار می‌گیرد. این رویکردها به عنوان پیشنهادهای آموزشی و نه نتایج تجربی اعتبارسنجی‌شده ارائه شده‌اند. مقاله استدلال می‌کند که ابزارهای دیجیتال می‌توانند از قضاوت علمی مسئولانه حمایت کنند، مشروط بر آنکه با آموزش صریح در ارزیابی شواهد، آگاهی از عدم قطعیت و رعایت صداقت علمی همراه باشند. این چارچوب مبنایی برای طراحی برنامه درسی و پژوهش‌های تجربی آتی در برنامه‌های دانشگاهی زبان‌شناسی فراهم می‌کند.

This study explored undergraduate students’ and community partners’ perceptions of the value of micro-credentials within community-engaged Work-Integrated Learning (WIL) in technical education programs in South-East Nigeria. Guided by Experiential Learning Theory, Human Capital Theory, and Signaling Theory, the study adopted a mixed-methods exploratory design to examine how micro-credentials were perceived in relation to employability-related competencies, professional confidence, and career readiness. Quantitative data were collected through a structured questionnaire administered to 412 undergraduate students enrolled in technical education programs incorporating community-engaged WIL, while qualitative data were generated through semi-structured interviews with 20 students and 12 community partners involved in WIL supervision and collaboration. Findings revealed generally positive student perceptions regarding the usefulness of micro-credentials for recognising competencies developed through experiential learning, strengthening confidence in communicating skills, and supporting preparedness for future employment. Qualitative findings further suggested that students viewed micro-credentials as useful for documenting technical and transferable competencies, encouraging reflective learning, and articulating skills gained through community-engaged experiences. Community partners similarly perceived micro-credentials as potentially valuable indicators of students’ preparedness and engagement within collaborative projects. However, participants identified institutional and contextual constraints, including limited awareness, inconsistent implementation, inadequate guidance, and weak digital infrastructure. The study suggests that micro-credentials may serve as useful mechanisms for recognising and communicating learning developed through community-engaged WIL while highlighting the need for stronger institutional support and clearer implementation strategies.

این پژوهش به بررسی ادراک دانشجویان کارشناسی و شرکای اجتماعی درباره ارزش ریزگواهی‌ها در چارچوب یادگیری تلفیقی با کار (WIL) مبتنی بر مشارکت اجتماعی در برنامه‌های آموزش فنی در جنوب شرق نیجریه پرداخت. این مطالعه با بهره‌گیری از نظریه یادگیری تجربی، نظریه سرمایه انسانی و نظریه سیگنال‌دهی، از طرح پژوهش آمیخته اکتشافی برای بررسی نحوه ادراک ریزگواهی‌ها در ارتباط با شایستگی‌های مرتبط با اشتغال‌پذیری، اعتماد به نفس حرفه‌ای و آمادگی شغلی استفاده کرد. داده‌های کمی از طریق پرسشنامه ساختاریافته‌ای که بین ۴۱۲ دانشجوی کارشناسی شاغل به تحصیل در برنامه‌های آموزش فنی با محوریت WIL مبتنی بر مشارکت اجتماعی توزیع شد، گردآوری گردید و داده‌های کیفی نیز از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با ۲۰ دانشجو و ۱۲ شریک اجتماعی درگیر در نظارت و همکاری WIL به دست آمد. یافته‌ها نشان داد که ادراک دانشجویان نسبت به سودمندی ریزگواهی‌ها در شناسایی شایستگی‌های حاصل از یادگیری تجربی، تقویت اعتماد به نفس در بیان مهارت‌ها و حمایت از آمادگی برای اشتغال آینده عموماً مثبت است. یافته‌های کیفی همچنین نشان داد که دانشجویان ریزگواهی‌ها را ابزاری مفید برای مستندسازی شایستگی‌های فنی و انتقال‌پذیر، تشویق به یادگیری تأملی و بیان مهارت‌های کسب‌شده از طریق تجارب مبتنی بر مشارکت اجتماعی می‌دانند. شرکای اجتماعی نیز ریزگواهی‌ها را به عنوان شاخص‌هایی بالقوه ارزشمند از آمادگی و مشارکت دانشجویان در پروژه‌های مشارکتی تلقی کردند. با این حال، شرکت‌کنندگان به محدودیت‌های نهادی و زمینه‌ای از جمله آگاهی محدود، اجرای ناسازگار، راهنمایی ناکافی و زیرساخت دیجیتال ضعیف اشاره کردند. این پژوهش پیشنهاد می‌کند که ریزگواهی‌ها می‌توانند به عنوان سازوکارهایی مفید برای شناسایی و انتقال یادگیری حاصل از WIL مبتنی بر مشارکت اجتماعی عمل کنند و در عین حال بر نیاز به حمایت نهادی قوی‌تر و راهبردهای اجرایی شفاف‌تر تأکید می‌کند.

Minority viewpoints are often suppressed in power-imbalanced group decision-making due to social pressure to comply with the majority. To address this problem, we developed an LLM-powered dissenting minority support system that aimed to foster attention to minority views through either AI-generated counterarguments or AI-mediated messages. We conducted a mixed-method experiment with 96 participants in 24 groups, comparing minority members’ experiences across baseline, AI-counterargument, and AI-mediated message conditions. Our findings revealed a nuanced trade-off: AI-generated counterarguments fostered a more flexible atmosphere and enhanced satisfaction, while AI-mediated messaging increased minority participation but unexpectedly reduced their psychological safety. This research contributes empirical evidence on how different AI implementations affect group dynamics, identifies a critical support paradox between participation and psychological safety, provides design implications for future systems, and highlights ethical challenges in implementing AI-mediated communication in hierarchical settings. These insights advance understanding of designing more equitable AI support for power-imbalanced group decision-making.

دیدگاه‌های اقلیت در تصمیم‌گیری گروهی با عدم توازن قدرت اغلب به دلیل فشار اجتماعی برای تبعیت از اکثریت سرکوب می‌شوند. برای رفع این مشکل، ما سامانه‌ای مبتنی بر مدل زبانی بزرگ (LLM) جهت حمایت از اقلیت مخالف توسعه دادیم که هدف آن جلب توجه به دیدگاه‌های اقلیت از طریق پاداستدلال‌های تولیدشده توسط هوش مصنوعی یا پیام‌های میانجی‌گری‌شده توسط هوش مصنوعی بود. ما یک آزمایش ترکیبی با ۹۶ شرکت‌کننده در ۲۴ گروه انجام دادیم و تجربیات اعضای اقلیت را در شرایط پایه، پاداستدلال هوش مصنوعی و پیام میانجی‌گری‌شده توسط هوش مصنوعی مقایسه کردیم. یافته‌های ما نشان داد که یک موازنه ظریف وجود دارد: پاداستدلال‌های تولیدشده توسط هوش مصنوعی فضای انعطاف‌پذیرتری ایجاد کرده و رضایت را افزایش دادند، در حالی که پیام‌های میانجی‌گری‌شده توسط هوش مصنوعی مشارکت اقلیت را افزایش داد اما به طور غیرمنتظره‌ای ایمنی روانی آن‌ها را کاهش داد. این پژوهش شواهد تجربی درباره تأثیر پیاده‌سازی‌های مختلف هوش مصنوعی بر پویایی‌های گروه ارائه می‌دهد، به یک پارادوکس حمایتی مهم میان مشارکت و ایمنی روانی اشاره می‌کند، پیامدهای طراحی برای سامانه‌های آینده را مطرح می‌سازد و چالش‌های اخلاقی در اجرای ارتباط میانجی‌گری‌شده توسط هوش مصنوعی در محیط‌های سلسله‌مراتبی را برجسته می‌کند. این یافته‌ها به درک بهتر طراحی حمایت‌های عادلانه‌تر مبتنی بر هوش مصنوعی برای تصمیم‌گیری گروهی با عدم توازن قدرت کمک می‌کند.

Grounded in Knowles’ theory of andragogy, this study employed a qualitative comparative case study design within a constructivist paradigm to examine how andragogical principles are applied by facilitators in urban and rural IFAE centers in North Mecha Woreda, Amhara Regional State, Ethiopia. 19 participants, comprising 2 facilitators, 16 adult learners, and 1 Adult and Non-Formal Education (ANFE) expert, were selected through purposive and total population sampling. Data were collected through semi-structured interviews, focus group discussions, and observations, and analyzed thematically using Knowles’ six andragogical assumptions as the primary analytical framework. The findings reveal that facilitators generally employed learner-centered, experiential, and contextually relevant instructional approaches, supporting the immediate application of learning across both settings. Contextualization of instruction, performance-based assessment, and peer-driven experiential exchange emerged as the most consistently operationalized andragogical principles. However, adult learners were systematically excluded from program planning and needs assessment, representing the most significant gap between andragogical theory and IFAE practice. The rural center demonstrated deeper and more intentional andragogical practice than the urban center, with application quality more strongly determined by facilitator training than by geographic setting. Theoretically, the study demonstrates that andragogical principles are selectively operationalized in IFAE contexts, mediated by institutional structures and facilitator preparation. The study recommends strengthening andragogically grounded facilitator professional development, institutionalizing participatory needs assessment to ensure meaningful learner involvement in program planning, and reactivating non-functional IFAE centers as critical policy priorities.

این پژوهش که بر نظریه آندراگوژی Knowles استوار است، با بهره‌گیری از طرح مطالعه موردی مقایسه‌ای کیفی در چارچوب پارادایم سازه‌گرایی، به بررسی نحوه به‌کارگیری اصول آندراگوژی توسط تسهیل‌گران در مراکز شهری و روستایی IFAE در منطقه North Mecha Woreda، ایالت منطقه‌ای Amhara، اتیوپی می‌پردازد. ۱۹ مشارکت‌کننده شامل ۲ تسهیل‌گر، ۱۶ یادگیرنده بزرگسال و ۱ کارشناس آموزش بزرگسالان و غیررسمی (ANFE) با روش نمونه‌گیری هدفمند و سرشماری انتخاب شدند. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته، بحث‌های گروهی متمرکز و مشاهده گردآوری و با استفاده از شش فرضیه آندراگوژیک Knowles به عنوان چارچوب تحلیلی اصلی، به صورت تماتیک تحلیل شدند. یافته‌ها نشان می‌دهد که تسهیل‌گران عموماً از رویکردهای آموزشی یادگیرنده‌محور، تجربی و متناسب با زمینه استفاده می‌کنند که از کاربرد فوری یادگیری در هر دو محیط حمایت می‌کند. بومی‌سازی آموزش، ارزیابی مبتنی بر عملکرد و تبادل تجربی مبتنی بر همسالان به عنوان اصول آندراگوژیک بیش از همه به طور مستمر اجرا شده‌اند. با این حال، یادگیرندگان بزرگسال به طور نظام‌مند از برنامه‌ریزی برنامه و نیازسنجی کنار گذاشته شده‌اند که این امر مهم‌ترین فاصله میان نظریه آندراگوژی و عمل IFAE را نشان می‌دهد. مرکز روستایی نسبت به مرکز شهری، اجرای عمیق‌تر و هدفمندتری از اصول آندراگوژیک را نشان داد و کیفیت اجرا بیش از آنکه به موقعیت جغرافیایی وابسته باشد، به آموزش تسهیل‌گر مربوط بود. از نظر نظری، این پژوهش نشان می‌دهد که اصول آندراگوژیک به صورت گزینشی در زمینه‌های IFAE عملیاتی می‌شوند و این امر تحت تأثیر ساختارهای نهادی و آمادگی تسهیل‌گران قرار دارد. پژوهش توصیه می‌کند که توسعه حرفه‌ای تسهیل‌گران مبتنی بر آندراگوژی تقویت شود، نیازسنجی مشارکتی برای تضمین مشارکت معنادار یادگیرندگان در برنامه‌ریزی برنامه نهادینه گردد و مراکز غیرعملیاتی IFAE به عنوان اولویت‌های مهم سیاستی مجدداً فعال شوند.

This study examined how university students related emotion labels to family relationships, social environments, and lived experiences in the elective course “Family Psychology and Education.” A classroom-based qualitative descriptive design was used to examine six writing activities conducted across five calendar weeks between May 20 and June 17, 2026, after ethics approval. Of 33 enrolled students, the 30 women who completed all activities formed the analytic sample; the all-women sample was not selected by gender. The dataset comprised 180 coded written forms. Meaningful text segments were coded inductively and semantically, developed into themes, and then interpreted through selected concepts of symbolic interactionism. Three themes addressed the distance between emotion labels and experiential meaning; emotions within loss, injustice, belonging, and autonomy; and connections among emotion, self, and relational roles. In final reflections, students described seeing more clearly how emotions took shape in everyday life, family relationships, and social experience. These statements were analyzed as accounts of perceived learning. Because the activities used different prompts, the study identifies contextual patterns of written meaning-making rather than a causal course effect or measured change.

این مطالعه بررسی کرد که دانشجویان دانشگاه چگونه برچسب‌های هیجانی را به روابط خانوادگی، محیط‌های اجتماعی و تجربه‌های زیسته خود در درس اختیاری «روان‌شناسی و آموزش خانواده» مرتبط می‌کنند. از یک طرح توصیفی کیفی مبتنی بر کلاس برای بررسی شش فعالیت نوشتاری که طی پنج هفته تقویمی بین ۲۰ مه تا ۱۷ ژوئن ۲۰۲۶، پس از اخذ تأییدیه اخلاقی، انجام شد، استفاده گردید. از میان ۳۳ دانشجوی ثبت‌نام‌شده، ۳۰ زن که تمامی فعالیت‌ها را تکمیل کردند، نمونه تحلیلی را تشکیل دادند؛ نمونه کاملاً زنانه بر اساس جنسیت انتخاب نشده بود. مجموعه داده شامل ۱۸۰ فرم نوشتاری کدگذاری‌شده بود. بخش‌های معنادار متن به‌صورت استقرایی و معنایی کدگذاری شدند، به مضامین توسعه یافتند و سپس از طریق مفاهیم منتخب کنش متقابل نمادین تفسیر شدند. سه مضمون به فاصله میان برچسب‌های هیجانی و معنای تجربی؛ هیجان‌ها در بستر فقدان، بی‌عدالتی، تعلق و خودمختاری؛ و پیوندهای میان هیجان، خود و نقش‌های ارتباطی پرداختند. در تأملات پایانی، دانشجویان توصیف کردند که چگونه هیجان‌ها را در زندگی روزمره، روابط خانوادگی و تجربه اجتماعی با وضوح بیشتری مشاهده می‌کنند. این بیانات به‌عنوان گزارش‌هایی از یادگیری ادراک‌شده تحلیل شدند. با توجه به اینکه فعالیت‌ها از محرک‌های متفاوتی استفاده کردند، این مطالعه الگوهای زمینه‌ای معناآفرینی نوشتاری را شناسایی می‌کند و نه اثر علی درس یا تغییر اندازه‌گیری‌شده.

Artificial intelligence (AI) is increasingly being integrated into higher education, yet empirical evidence on its pedagogical use in university physics remains fragmented. This systematic review synthesized empirical research on the applications, reported learning and pedagogical outcomes, methodological quality, challenges, and educational implications of AI-supported university physics education. We used six search sources: SpringerLink, Scopus, Web of Science, ScienceDirect, Google Scholar, and ERIC. The searches in the five original sources were updated through September 2026, and ERIC was added as an additional search source. Eligibility criteria were defined using the PICOS framework, study selection followed PRISMA 2020, and methodological quality was appraised using the 2018 Mixed Methods Appraisal Tool (MMAT). Eleven empirical studies met the inclusion criteria and were synthesized narratively. Across the included studies, AI was used for tutoring and explanations, formative feedback and scaffolding, collaborative problem solving, simulation and modeling, instructional design, and developing AI literacy. Reported outcomes were mixed and context-dependent. Some studies identified favorable short-term or task-specific outcomes related to feedback, learning performance, simulation-based activities, and AI-related competencies, whereas others reported limitations in transfer to independent performance, the pedagogical quality of AI-generated materials, and students’ ability to recognize scientifically inaccurate AI-generated responses. Cross-study patterns suggested that instructional structure, alignment between AI-supported activities and learning tasks, students’ disciplinary knowledge, and opportunities to critically evaluate AI outputs shaped the educational use of AI. The current evidence does not support a general conclusion that AI is uniformly effective in university physics education. Rather, its educational value appears to depend on how AI is integrated into learning activities and on the extent to which students and instructors retain responsibility for reasoning, evaluation, and pedagogical decision-making. Given the small and heterogeneous evidence base, larger longitudinal and multi-institutional studies are needed to examine the durability and transferability of reported outcomes.

هوش مصنوعی (AI) به طور فزاینده‌ای در آموزش عالی ادغام می‌شود، اما شواهد تجربی درباره کاربرد آموزشی آن در فیزیک دانشگاهی همچنان پراکنده است. این مرور نظام‌مند، پژوهش‌های تجربی درباره کاربردها، پیامدهای یادگیری و آموزشی گزارش‌شده، کیفیت روش‌شناختی، چالش‌ها و پیامدهای آموزشی آموزش فیزیک دانشگاهی مبتنی بر هوش مصنوعی را سنتز کرده است. شش منبع جستجو مورد استفاده قرار گرفت: SpringerLink، Scopus، Web of Science، ScienceDirect، Google Scholar و ERIC. جستجوها در پنج منبع اصلی تا سپتامبر ۲۰۲۶ به‌روزرسانی شد و ERIC به عنوان منبع جستجوی اضافی افزوده شد. معیارهای شایستگی با استفاده از چارچوب PICOS تعریف شد، انتخاب مطالعات بر اساس PRISMA 2020 انجام گرفت و کیفیت روش‌شناختی با ابزار ارزیابی روش‌های ترکیبی ۲۰۱۸ (MMAT) سنجیده شد. یازده مطالعه تجربی معیارهای ورود را داشتند و به صورت روایی سنتز شدند. در مطالعات وارد شده، AI برای آموزش و توضیح، بازخورد تکوینی و پشتیبانی، حل مسئله گروهی، شبیه‌سازی و مدل‌سازی، طراحی آموزشی و توسعه سواد هوش مصنوعی به کار رفته بود. پیامدهای گزارش‌شده متنوع و وابسته به زمینه بودند. برخی مطالعات پیامدهای مثبت کوتاه‌مدت یا خاص وظیفه مرتبط با بازخورد، عملکرد یادگیری، فعالیت‌های مبتنی بر شبیه‌سازی و شایستگی‌های مرتبط با AI را شناسایی کردند، در حالی که برخی دیگر به محدودیت‌هایی در انتقال به عملکرد مستقل، کیفیت آموزشی مواد تولیدشده توسط AI و توانایی دانشجویان در تشخیص پاسخ‌های علمی نادرست تولیدشده توسط AI اشاره کردند. الگوهای میان‌مطالعه‌ای نشان داد که ساختار آموزشی، هم‌راستایی میان فعالیت‌های مبتنی بر AI و وظایف یادگیری، دانش تخصصی دانشجویان و فرصت‌های ارزیابی انتقادی خروجی‌های AI، استفاده آموزشی از هوش مصنوعی را شکل می‌دهد. شواهد موجود از نتیجه‌گیری کلی مبنی بر اثربخشی یکنواخت AI در آموزش فیزیک دانشگاهی حمایت نمی‌کند؛ بلکه ارزش آموزشی آن به نحوه ادغام AI در فعالیت‌های یادگیری و میزان حفظ مسئولیت استدلال، ارزیابی و تصمیم‌گیری آموزشی توسط دانشجویان و مدرسان بستگی دارد. با توجه به شواهد اندک و ناهمگون، مطالعات طولی و چندنهادی بزرگ‌تر برای بررسی پایداری و انتقال‌پذیری پیامدهای گزارش‌شده مورد نیاز است.

Inconclusive evidence for leading third-person theories of consciousness has renewed scientific interest in its first-person nature. Self-inquiry, a first-person method from Advaita Vedanta, can be operationalized to meet this need, though it has not received prior empirical study, likely owing to Advaita’s idealism. By bracketing Advaita’s metaphysical commitments and mapping its characterization of consciousness onto the distinctions drawn by consciousness science, self-inquiry can be understood as a systematic phenomenology of selfhood. The method’s rationale is that mental contents perpetuate the “narrative self,” or one’s personal identity, so tracing such contents back to the sense of “I” to which they are referred attenuates the narrative self and discloses the “minimal self.” The minimal self is the pre-reflective first-person perspective of experience that carries a sense of “for-me-ness.” Sustained attention to the minimal self may then facilitate a selfless mode of awareness, or nondual awareness, marked by the absence of felt division between self and world. On this account, the narrative self and the appropriative ownership underlying the minimal self are seen as illusory, while an impersonal, reflexive consciousness remains. This deconstruction of selfhood already has neurophenomenological precedent, though from studies confined to Buddhist practice and reliant on idiosyncratic techniques. Self-inquiry thus holds empirical significance: its stepwise structure offers potential reproducibility across participants, a within-practice control, and a target attentional operation whose proposed distinctiveness can be empirically tested. It may also hold clinical relevance, having been proposed for incorporation into psychotherapy amid growing research into the therapeutic potential of self-attenuation.

شواهد نامشخص برای نظریه‌های برجسته‌ی شخص سوم درباره‌ی آگاهی، علاقه‌ی علمی را به ماهیت شخص اول آن تجدید کرده است. خودپرسش‌گری، روشی شخص اول از آدوایتا وِدانتا، می‌تواند به‌صورت عملیاتی برای پاسخ به این نیاز به‌کار رود، هرچند پیش‌تر مورد مطالعه‌ی تجربی قرار نگرفته است که احتمالاً به دلیل ایده‌آلیسم آدوایتا باشد. با کنار گذاشتن تعهدات مابعدالطبیعی آدوایتا و نگاشت توصیف آن از آگاهی بر تمایزات مطرح‌شده در علم آگاهی، خودپرسش‌گری می‌تواند به‌عنوان پدیدارشناسی نظام‌مند خودبودگی درک شود. منطق این روش آن است که محتوای ذهنی، «خود روایی» یا هویت شخصی فرد را تداوم می‌بخشد؛ بنابراین، ردیابی این محتواها تا حس «من» که به آن‌ها ارجاع داده می‌شود، خود روایی را تضعیف کرده و «خود حداقلی» را آشکار می‌سازد. خود حداقلی، منظر پیش‌تأملی شخص اول تجربه است که حامل حس «برای من بودن» است. توجه پایدار به خود حداقلی ممکن است سپس حالت آگاهی بی‌خود یا آگاهی غیردوگانه را تسهیل کند که با فقدان احساس جدایی میان خود و جهان مشخص می‌شود. بر این اساس، خود روایی و مالکیت تخصیصی زیربنای خود حداقلی، موهوم تلقی می‌شوند، در حالی که آگاهی غیرشخصی و بازتابی باقی می‌ماند. این واسازی خودبودگی، پیشینه‌ی عصب‌پدیدارشناختی دارد، هرچند در مطالعاتی محدود به تمرینات بودایی و متکی بر تکنیک‌های خاص. بنابراین، خودپرسش‌گری اهمیت تجربی دارد: ساختار گام‌به‌گام آن امکان بازتولید بالقوه در میان شرکت‌کنندگان، کنترل درون‌روشی و عملیات توجهی هدفمند با قابلیت آزمون تجربی تمایز پیشنهادی را فراهم می‌کند. همچنین ممکن است اهمیت بالینی داشته باشد، چراکه برای ادغام در روان‌درمانی در بحبوحه‌ی پژوهش‌های فزاینده درباره‌ی پتانسیل درمانی تضعیف خود پیشنهاد شده است.

The teacher forms the link between the intended curriculum and the intended learners experience. This is nowhere more evident than in Community Service Learning (CSL), where value formation depends on deliberate planning, modelling and assessment rather than content transmission. Kenya's Competency-Based Curriculum places core values such as unity, responsibility, integrity and patriotism at the heart of early years education, yet the extent to which teachers are prepared to cultivate these values through CSL has received little empirical attention. This study sought to determine the degree of teacher preparedness in community service learning and its relationship with the acquisition of core values among learners in early years education in Murang'a County, Kenya. The study was guided by Bandura's social learning theory and Kolb's experiential learning theory; the study employed a mixed research design. From a target population of 10,882 and an accessible population of 7,395. A purposive random sampling was used to obtain a sample of 46 respondents from four sub-counties. This consisted of 28 Grade Three teachers and 18 heads of institutions. Data were collected using a five-point Likert questionnaire (Cronbach's alpha =.842) and structured interview for head of institution. Quantitative data were analyzed through descriptive statistics and Pearson Product Moment Correlation at the 5% significance level using SPSS Version 30, while qualitative responses were analyzed thematically. The findings showed uniformly high self-reported preparedness, with role modelling drawing the strongest endorsement (96.6% strong agreement). Correlation analysis returned a positive, moderate and statistically significant relationship between teacher preparedness and acquisition of core values (r = .452, p = .014). The study concluded that teacher preparedness in CSL significantly influences value acquisition among early years learners and recommends sustained, value-specific continuous professional development so that what teachers know is matched by what they practice daily in the classroom.

معلم پیوند میان برنامهٔ درسی مورد نظر و تجربهٔ مورد انتظار فراگیران را شکل می‌دهد. این امر به‌ویژه در یادگیری خدمت‌رسانی اجتماعی (CSL) آشکار است، جایی که شکل‌گیری ارزش‌ها به برنامه‌ریزی هدفمند، الگوسازی و ارزیابی وابسته است و نه صرفاً انتقال محتوا. برنامهٔ درسی مبتنی بر شایستگی کنیا، ارزش‌های بنیادی همچون وحدت، مسئولیت‌پذیری، صداقت و میهن‌دوستی را در مرکز آموزش سال‌های ابتدایی قرار داده است، اما میزان آمادگی معلمان برای پرورش این ارزش‌ها از طریق CSL کمتر مورد توجه تجربی قرار گرفته است. این پژوهش با هدف تعیین میزان آمادگی معلمان در یادگیری خدمت‌رسانی اجتماعی و رابطهٔ آن با کسب ارزش‌های بنیادی در میان فراگیران آموزش سال‌های ابتدایی در شهرستان مورانگا، کنیا انجام شد. پژوهش حاضر با بهره‌گیری از نظریهٔ یادگیری اجتماعی بندورا و نظریهٔ یادگیری تجربی کلب و با استفاده از طرح پژوهش ترکیبی انجام شد. از جمعیت هدف ۱۰٬۸۸۲ نفر و جمعیت در دسترس ۷٬۳۹۵ نفر، نمونه‌ای به روش نمونه‌گیری تصادفی هدفمند شامل ۴۶ نفر از چهار بخش شهرستان انتخاب شد که شامل ۲۸ معلم پایه سوم و ۱۸ مدیر مؤسسه بود. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه لیکرت پنج‌درجه‌ای (آلفای کرونباخ = ۰٫۸۴۲) و مصاحبه ساختاریافته با مدیران جمع‌آوری شد. داده‌های کمی با استفاده از آمار توصیفی و ضریب همبستگی حاصل‌ضرب لحظه‌ای پیرسون در سطح معناداری ۵٪ و با نرم‌افزار SPSS نسخه ۳۰ تحلیل شد و پاسخ‌های کیفی به شیوهٔ تحلیل تماتیک بررسی گردید. یافته‌ها نشان داد که آمادگی خودگزارش‌دهی‌شدهٔ معلمان به طور یکنواخت بالا بوده و الگوسازی بیشترین تأیید را داشته است (۹۶٫۶٪ موافقت قوی). تحلیل همبستگی رابطه‌ای مثبت، متوسط و معنادار آماری میان آمادگی معلمان و کسب ارزش‌های بنیادی را نشان داد (r = ۰٫۴۵۲، p = ۰٫۰۱۴). پژوهش نتیجه‌گیری می‌کند که آمادگی معلمان در CSL به طور معناداری بر کسب ارزش‌ها در میان فراگیران سال‌های ابتدایی تأثیرگذار است و توسعهٔ حرفه‌ای مستمر و ارزش‌محور را توصیه می‌کند تا دانش معلمان با عملکرد روزانهٔ آنان در کلاس درس همسو شود.

Background: Teaching Internship (EDUC 401) provides pre-service teachers with experiential learning opportunities intended to support the attainment of program learning outcomes (PLOs). Examining students’ perceptions after completing their practicum provides evidence of the internship’s contribution to their academic and professional preparation. Objective: This study examined respondents’ perceptions of the Teaching Internship course (EDUC 401) and its contribution to the attainment of eight PLOs based on CHED Memorandum Order (CMO) No. 75, s. 2017. Methods: The study involved students who had completed their practicum during AY 2025–2026. Data were collected through a Google Forms survey administered from April to June 2026 following ethics clearance from the Bulacan State University Ethics Review Committee. Respondents voluntarily provided demographic information and rated the extent to which experiential learning contributed to each PLO. Proportions, means, and standard deviations were computed for the eight outcomes. Results: Overall perceptions were positive, with a mean rating of 4.091 (SD = 1.212) across the eight PLOs. Technology use in facilitating language learning and teaching received the highest rating (M = 4.242, SD = 1.226), while the remaining outcomes clustered closely around the overall mean. Most respondents agreed or strongly agreed that the internship contributed to the attainment of the desired learning competencies. Conclusion: The findings support the contribution of Teaching Internship to PLO attainment and provide evidence for continued attention to internship design, supervision, and curriculum alignment. The study recommends strengthening school-university partnerships, enhancing technology integration, and establishing systematic policies and practices for monitoring and documenting PLO attainment.

زمینه: کارورزی تدریس (EDUC 401) فرصت‌های یادگیری تجربی را برای معلمان پیش‌خدمت فراهم می‌کند که هدف آن حمایت از دستیابی به پیامدهای یادگیری برنامه (PLOs) است. بررسی ادراک‌های دانشجویان پس از اتمام دوره کارورزی، شواهدی از نقش کارورزی در آمادگی علمی و حرفه‌ای آن‌ها ارائه می‌دهد. هدف: این پژوهش به بررسی ادراک‌های پاسخ‌دهندگان نسبت به درس کارورزی تدریس (EDUC 401) و نقش آن در تحقق هشت پیامد یادگیری برنامه بر اساس دستورالعمل CHED Memorandum Order (CMO) No. 75, s. 2017 پرداخت. روش‌ها: این مطالعه شامل دانشجویانی بود که دوره کارورزی خود را در سال تحصیلی ۲۰۲۵–۲۰۲۶ به پایان رسانده بودند. داده‌ها از طریق پرسشنامه Google Forms که از آوریل تا ژوئن ۲۰۲۶ پس از اخذ تأییدیه اخلاقی از کمیته بررسی اخلاق دانشگاه ایالتی Bulacan اجرا شد، گردآوری گردید. پاسخ‌دهندگان به صورت داوطلبانه اطلاعات جمعیت‌شناختی را ارائه داده و میزان تأثیر یادگیری تجربی بر هر یک از پیامدهای یادگیری برنامه را ارزیابی کردند. نسبت‌ها، میانگین‌ها و انحراف معیارها برای هشت پیامد محاسبه شد. یافته‌ها: ادراک کلی مثبت بود و میانگین امتیاز ۴.۰۹۱ (SD = 1.212) برای هشت پیامد یادگیری برنامه به دست آمد. استفاده از فناوری در تسهیل یادگیری و آموزش زبان بالاترین امتیاز را کسب کرد (M = 4.242, SD = 1.226) و سایر پیامدها به میانگین کلی نزدیک بودند. بیشتر پاسخ‌دهندگان موافق یا کاملاً موافق بودند که کارورزی به تحقق شایستگی‌های یادگیری مورد نظر کمک کرده است. نتیجه‌گیری: یافته‌ها نقش کارورزی تدریس را در تحقق پیامدهای یادگیری برنامه تأیید می‌کند و شواهدی برای توجه مستمر به طراحی کارورزی، نظارت و همسویی برنامه درسی ارائه می‌دهد. پژوهش تقویت همکاری مدرسه و دانشگاه، ارتقای ادغام فناوری و ایجاد سیاست‌ها و رویه‌های نظام‌مند برای پایش و مستندسازی تحقق پیامدهای یادگیری برنامه را توصیه می‌کند.

Reinvention an International Journal of Undergraduate Research is delighted to welcome and introduce a new section housing research and critical reflections from the liberal arts, supported by the UK's Liberal Arts Northern Network. The new pairing offers a thoughtful synergy between the scope of research in context and interdisciplinary communication for Reinvnetion and the interdisciplinary and contextual nature of liberal arts study. Dr Caroline Starkey, one of the co-founders of the UK's Liberal Arts Northern Network introduces our new Liberal Arts Special Section, reflecting on the importance and benefits of the interdisciplinary variation of Liberal Arts courses, that many courses have at their hearts an experiential learning approach - where students learn by engaging with, and reflecting on, ‘real world’ tasks. Liberal Arts has a long and consequential history based in the US however the modern formation of Liberal Arts is a relative newcomer to the UK Higher Education scene. Over the past fifteen years or so, nearly forty named Liberal Arts courses have been developed for undergraduate students at UK universities, taking initial inspiration from the long-established US model but reinventing it for the UK. This new special section offers a new insight into the emerging research in Liberal Arts not only in the UK but acorss the world.

مجله بازآفرینی: یک مجله بین‌المللی پژوهش‌های دانشجویی کارشناسی با کمال میل از بخش جدیدی که میزبان پژوهش‌ها و بازتاب‌های انتقادی حوزه علوم انسانی آزاد است، استقبال و معرفی می‌کند. این بخش جدید از حمایت شبکه علوم انسانی شمال بریتانیا برخوردار است. این جفت‌سازی جدید، هم‌افزایی تأمل‌برانگیزی میان دامنه پژوهش در بافتار و ارتباطات بین‌رشته‌ای برای مجله بازآفرینی و ماهیت بین‌رشته‌ای و زمینه‌مند مطالعه علوم انسانی آزاد ایجاد می‌کند. دکتر کارولین استارکی، یکی از بنیان‌گذاران شبکه علوم انسانی شمال بریتانیا، بخش ویژه علوم انسانی آزاد ما را معرفی کرده و با تأمل در اهمیت و مزایای تنوع بین‌رشته‌ای دوره‌های علوم انسانی آزاد، اشاره می‌کند که بسیاری از این دوره‌ها رویکردی مبتنی بر یادگیری تجربی در قلب خود دارند؛ جایی که دانشجویان از طریق درگیر شدن با وظایف «دنیای واقعی» و تأمل بر آن‌ها یاد می‌گیرند. اگرچه علوم انسانی آزاد تاریخچه‌ای طولانی و تأثیرگذار در ایالات متحده دارد، اما شکل‌گیری مدرن آن در صحنه آموزش عالی بریتانیا پدیده‌ای نسبتاً جدید است. در حدود پانزده سال گذشته، نزدیک به چهل دوره نام‌گذاری‌شده علوم انسانی آزاد برای دانشجویان کارشناسی در دانشگاه‌های بریتانیا توسعه یافته است که با الهام اولیه از مدل دیرینه ایالات متحده، آن را برای بریتانیا بازآفرینی کرده‌اند. این بخش ویژه جدید، بینشی نوین به پژوهش‌های نوظهور در حوزه علوم انسانی آزاد نه تنها در بریتانیا، بلکه در سراسر جهان ارائه می‌دهد.

Grounded Theory (GT), as developed by Anselm Strauss and Barney Glaser in the mid-20th century, originated in a research tradition that refused rigid boundaries between qualitative and quantitative methods. This paper argues that Grounded Theory is not only compatible with mixed methods research, but was, in fact, originally conceived as a mixed methods approach. From its roots in the methodologically pluralistic University of Chicago, GT integrated observational, narrative, and statistical data in a recursive methodological loop. Central to this approach is Strauss’s unique treatment of numbers – not as neutral facts, but as representations of social meaning. Using examples from early seminal studies (1950 – 1965), this paper shows how Strauss converted narratives into statistical patterns, then returned to interpret those numbers through rich contextual analysis. The resulting loop enabled the simultaneous exploration of what, where, why, and how social phenomena occur. The paper concludes by linking these classic GT practices with contemporary challenges: digital data integration, hybrid models, and transdisciplinary design. In an era shaped by AI, NLP, and participatory science, GT offers a robust and meaning-centred model for integrated knowledge production that bridges traditional empirical work with emerging digital methodologies.

نظریهٔ داده‌بنیاد (Grounded Theory) که توسط Anselm Strauss و Barney Glaser در اواسط قرن بیستم توسعه یافت، ریشه در سنت پژوهشی‌ای دارد که مرزهای سخت میان روش‌های کیفی و کمی را نمی‌پذیرفت. این مقاله استدلال می‌کند که نظریهٔ داده‌بنیاد نه‌تنها با پژوهش‌های روش ترکیبی سازگار است، بلکه در واقع، در ابتدا به‌عنوان رویکردی با روش ترکیبی طراحی شده بود. نظریهٔ داده‌بنیاد که از دانشگاه شیکاگو با رویکرد روش‌شناختی کثرت‌گرا نشأت گرفت، داده‌های مشاهده‌ای، روایتی و آماری را در یک چرخهٔ روش‌شناختی بازگشتی ادغام کرد. در مرکز این رویکرد، برخورد منحصربه‌فرد Strauss با اعداد قرار دارد – نه به‌عنوان واقعیت‌های خنثی، بلکه به‌عنوان بازنمایی‌های معنای اجتماعی. با استفاده از نمونه‌هایی از مطالعات برجستهٔ اولیه (۱۹۵۰–۱۹۶۵)، این مقاله نشان می‌دهد که چگونه Strauss روایت‌ها را به الگوهای آماری تبدیل کرده و سپس برای تفسیر آن اعداد به تحلیل زمینه‌ای غنی بازمی‌گردد. این چرخهٔ حاصل، امکان بررسی همزمان چیستی، کجایی، چرایی و چگونگی وقوع پدیده‌های اجتماعی را فراهم می‌کند. مقاله با پیوند دادن این شیوه‌های کلاسیک نظریهٔ داده‌بنیاد با چالش‌های معاصر، از جمله ادغام داده‌های دیجیتال، مدل‌های ترکیبی و طراحی فرارشته‌ای، نتیجه‌گیری می‌کند. در عصری که توسط هوش مصنوعی، پردازش زبان طبیعی و علم مشارکتی شکل گرفته است، نظریهٔ داده‌بنیاد الگویی استوار و معنا‌محور برای تولید دانش یکپارچه ارائه می‌دهد که کار تجربی سنتی را با روش‌شناسی‌های نوین دیجیتال پیوند می‌زند.