آموزش

BACKGROUND: Parenting programs grounded in social learning (SL) and attachment theory are widely implemented, yet few trials have directly compared their effects across multiple parenting domains in community contexts. This study examined the relative effectiveness of an SL-based program (Triple P - Level 4 Group) and an attachment-based program (Circle of Security - Parenting, COS-P) against treatment-as-usual (TAU) when delivered online through community agencies. METHODS: A three-arm randomized controlled trial was conducted across four community organizations in Ontario, Canada. Caregivers of children aged 2-6 years (N = 502) were randomized (1:1:1) to Triple P, COS-P, or TAU. Primary outcomes were child behavioral difficulties (SDQ-Total) and parental overreactivity with post-intervention, 6-, and 12-month follow-up. Secondary outcomes included parental attributions, parenting stress, and caregiver mental health. Analyses followed an intention-to-treat framework using mixed-effects models (ClinicalTrials.gov #NCT04702191). RESULTS: Relative to TAU, Triple P demonstrated significant short-term reductions in emotional symptoms and conduct problems, and immediate improvements in hostile and helpless parenting and anxiety; however, most between-group effects did not persist beyond post-intervention. Effects on total child behavior problems at 12 months were no longer significant after correction for multiple testing. Improvements in parental attributions were sustained at 12 months. COS-P differed from TAU on only one outcome, at one time point. Within-group improvements in child behavior, dysfunctional parenting, and caregiver mood were observed in TAU, with COS-P and Triple P showing similar trends. Exploratory analyses suggested broader benefits for Triple P relative to COS-P. CONCLUSIONS: Triple P demonstrated selective short-term benefits relative to TAU across child behavioral and parenting outcomes, with sustained effects limited to parental attributions. COS-P showed no measurable effects relative to TAU. These findings highlight the importance of behavioral management and self-regulation components and point to the need for further research examining contextual moderators, maintenance strategies, and sustainable delivery approaches, including digital formats.

زمینه: برنامه‌های فرزندپروری مبتنی بر یادگیری اجتماعی (SL) و نظریه دلبستگی به طور گسترده‌ای اجرا می‌شوند، اما تعداد کمی از کارآزمایی‌ها به طور مستقیم اثرات آن‌ها را در حوزه‌های مختلف فرزندپروری در بسترهای اجتماعی مقایسه کرده‌اند. این مطالعه اثربخشی نسبی یک برنامه مبتنی بر SL (Triple P - Level 4 Group) و یک برنامه مبتنی بر دلبستگی (Circle of Security - Parenting، COS-P) را در مقایسه با درمان معمول (TAU) هنگام ارائه آنلاین از طریق نهادهای اجتماعی بررسی کرد. روش‌ها: یک کارآزمایی تصادفی‌شده‌ی کنترل‌شده‌ی سه‌گروهی در چهار سازمان اجتماعی در انتاریو، کانادا انجام شد. مراقبان کودکان ۲ تا ۶ ساله (N = 502) به طور تصادفی (۱:۱:۱) به Triple P، COS-P یا TAU تخصیص یافتند. پیامدهای اولیه شامل مشکلات رفتاری کودک (SDQ-Total) و واکنش‌پذیری بیش از حد والدین با پیگیری پس از مداخله، ۶ و ۱۲ ماهه بود. پیامدهای ثانویه شامل اسنادهای والدینی، استرس فرزندپروری و سلامت روان مراقبان بود. تحلیل‌ها بر اساس چارچوب قصد درمان با استفاده از مدل‌های اثرات مختلط انجام شد (ClinicalTrials.gov #NCT04702191). یافته‌ها: نسبت به TAU، Triple P کاهش معنادار کوتاه‌مدت در علائم هیجانی و مشکلات رفتاری و بهبود فوری در فرزندپروری خصمانه و درمانده و اضطراب را نشان داد؛ با این حال، اکثر اثرات بین‌گروهی فراتر از پس از مداخله پایدار نماندند. اثرات بر مشکلات کلی رفتار کودک در ۱۲ ماه پس از اصلاح برای آزمون‌های متعدد دیگر معنادار نبود. بهبود در اسنادهای والدینی تا ۱۲ ماه پایدار ماند. COS-P فقط در یک پیامد و در یک نقطه زمانی با TAU تفاوت داشت. بهبودهای درون‌گروهی در رفتار کودک، فرزندپروری ناکارآمد و خلق مراقبان در TAU مشاهده شد و COS-P و Triple P روندهای مشابهی را نشان دادند. تحلیل‌های اکتشافی مزایای گسترده‌تری را برای Triple P نسبت به COS-P پیشنهاد کرد. نتیجه‌گیری: Triple P مزایای انتخابی کوتاه‌مدت نسبت به TAU در پیامدهای رفتاری کودک و فرزندپروری نشان داد، در حالی که اثرات پایدار به اسنادهای والدینی محدود بود. COS-P هیچ اثر قابل اندازه‌گیری نسبت به TAU نشان نداد. این یافته‌ها بر اهمیت مؤلفه‌های مدیریت رفتاری و خودتنظیمی تأکید می‌کند و نیاز به پژوهش‌های بیشتر درباره تعدیل‌کننده‌های زمینه‌ای، راهبردهای حفظ اثر و رویکردهای پایدار ارائه، از جمله قالب‌های دیجیتال را برجسته می‌سازد.

Background The pervasive use of social media and recreational internet platforms among students has become increasingly evident. The proper use of devices for students is critical; excessive use leads to a negative impact on students in many areas of their lives. This study aimed to explore the challenges parents face when their children engage in excessive use of electronic digital screens. Additionally, it sought to capture parents, teachers, and student’s,’ recommendations for the best use of digital devices among students. Methods An exploratory qualitative study design was employed to understand parental experience in regulating screen use and strategies adopted to manage its duration and quality. Data was collected between January and April 2024. Students aged between 12 and 14 who attend class six to ten English and Bangla medium schools in Dhaka, and their parents and teachers, were the participants in this study. Data were collected through focus group discussions and in-depth interviews, which were conducted with parents, teachers, and students to capture the perspectives of each stakeholder group. A thematic analysis was conducted in which themes were initially identified inductively from the data and subsequently organized and interpreted using the socio-ecological model as an analytical framework. Results We included 25 students who attended classes six and ten, of whom 56% were male. The key parental challenges identified in this study, including monitoring children’s screen viewing, supervising age appropriate online content, balancing educational and recreational device use, promoting alternative offline activities and lack of digital literacy among parents. Participants’ recommendations included school-based awareness. interventions, national-level guidelines regarding the use of digital devices, development of self-regulatory behavior in students, provision of secure recreational infrastructures, creating scope for outdoor recreational activities among students, enhancing the parent-child bond, and offering interesting options to divert the students from screens. Conclusions The study findings provide a better understanding of the parental challenges of the overuse of devices and recommendations among the population. Effective guidelines for managing students’ screen use require participation from schools, parents, legislators, and students themselves. Further research is required to determine the most effective interventions.

زمینه: استفاده فراگیر از شبکه‌های اجتماعی و پلتفرم‌های اینترنتی تفریحی در میان دانش‌آموزان به‌طور فزاینده‌ای مشهود شده‌است. استفاده صحیح از دستگاه‌ها برای دانش‌آموزان اهمیت حیاتی دارد؛ استفاده بیش از حد منجر به تأثیرات منفی در بسیاری از جنبه‌های زندگی دانش‌آموزان می‌شود. هدف این مطالعه، بررسی چالش‌هایی بود که والدین هنگام مواجهه با استفاده بیش از حد فرزندانشان از صفحه‌نمایش‌های دیجیتال با آن روبه‌رو هستند. همچنین، این مطالعه تلاش کرد تا توصیه‌های والدین، معلمان و دانش‌آموزان را برای بهترین شیوه استفاده از دستگاه‌های دیجیتال در میان دانش‌آموزان جمع‌آوری کند. روش‌ها: این مطالعه کیفی اکتشافی به‌منظور درک تجربه والدین در تنظیم استفاده از صفحه‌نمایش و راهبردهای اتخاذشده برای مدیریت مدت و کیفیت آن انجام شد. داده‌ها بین ژانویه تا آوریل ۲۰۲۴ گردآوری شد. شرکت‌کنندگان این مطالعه شامل دانش‌آموزان ۱۲ تا ۱۴ ساله که در کلاس‌های شش تا ده مدارس انگلیسی و بنگلا زبان داکا تحصیل می‌کردند و والدین و معلمان آن‌ها بودند. داده‌ها از طریق بحث‌های گروهی متمرکز و مصاحبه‌های عمیق با والدین، معلمان و دانش‌آموزان به‌منظور دریافت دیدگاه هر گروه ذینفع جمع‌آوری شد. تحلیل تماتیک انجام شد که در آن، تم‌ها ابتدا به‌صورت استقرایی از داده‌ها استخراج و سپس با استفاده از مدل اجتماعی-بوم‌شناختی به‌عنوان چارچوب تحلیلی سازمان‌دهی و تفسیر شدند. یافته‌ها: ۲۵ دانش‌آموز که در کلاس‌های شش تا ده حضور داشتند وارد مطالعه شدند که ۵۶٪ آن‌ها پسر بودند. چالش‌های اصلی والدین شناسایی‌شده در این مطالعه شامل نظارت بر مشاهده صفحه‌نمایش توسط کودکان، نظارت بر محتوای آنلاین متناسب با سن، ایجاد تعادل بین استفاده آموزشی و تفریحی از دستگاه‌ها، ترویج فعالیت‌های جایگزین آفلاین و کمبود سواد دیجیتال در میان والدین بود. توصیه‌های شرکت‌کنندگان شامل مداخلات آگاهی‌بخشی مبتنی بر مدرسه، دستورالعمل‌های سطح ملی در خصوص استفاده از دستگاه‌های دیجیتال، توسعه رفتار خودتنظیمی در دانش‌آموزان، فراهم‌سازی زیرساخت‌های تفریحی ایمن، ایجاد فرصت برای فعالیت‌های تفریحی بیرونی در میان دانش‌آموزان، تقویت پیوند والد-فرزند و ارائه گزینه‌های جذاب برای منحرف کردن دانش‌آموزان از صفحه‌نمایش بود. نتیجه‌گیری: یافته‌های این مطالعه درک بهتری از چالش‌های والدین در خصوص استفاده بیش از حد از دستگاه‌ها و توصیه‌های مرتبط در این جمعیت ارائه می‌دهد. تدوین دستورالعمل‌های مؤثر برای مدیریت استفاده از صفحه‌نمایش دانش‌آموزان نیازمند مشارکت مدارس، والدین، قانون‌گذاران و خود دانش‌آموزان است. پژوهش‌های بیشتری برای تعیین مؤثرترین مداخلات مورد نیاز است.

This study explores the teacher–student relationship and students’ sense of school belonging help prevent school dropout in Moroccan secondary schools. School dropout remains an issue with academic and social consequences. The study involved 480 students from educational settings. Data were collected through validated questionnaires. The results show that positive relationships with teachers strengthen students’ sense of belonging to their school. This stronger attachment reduces the risk of leaving school early. Mediation analysis confirms that school belonging explains part of the positive effect of teacher support on dropout prevention. However, the teacher–student relationship also has a direct influence. This suggests that other factors, such as motivation, self-confidence, and classroom engagement, play an important role. The findings emphasize the need to create supportive and inclusive school environments. They also encourage teacher training in relational skills, mentoring, and personalized guidance to improve student engagement and reduce dropout in Moroccan secondary education.

این پژوهش به بررسی نقش رابطه معلم–دانش‌آموز و احساس تعلق دانش‌آموزان به مدرسه در پیشگیری از ترک تحصیل در مدارس متوسطه مراکش می‌پردازد. ترک تحصیل همچنان مسئله‌ای با پیامدهای تحصیلی و اجتماعی است. نمونه پژوهش شامل ۴۸۰ دانش‌آموز از محیط‌های آموزشی بود. داده‌ها از طریق پرسشنامه‌های اعتبارسنجی‌شده گردآوری شد. نتایج نشان می‌دهد که روابط مثبت با معلمان، احساس تعلق دانش‌آموزان به مدرسه را تقویت می‌کند. این دلبستگی قوی‌تر، خطر ترک زودهنگام مدرسه را کاهش می‌دهد. تحلیل میانجی‌گری تأیید می‌کند که احساس تعلق به مدرسه بخشی از اثر مثبت حمایت معلم بر پیشگیری از ترک تحصیل را تبیین می‌کند. با این حال، رابطه معلم–دانش‌آموز نیز تأثیر مستقیمی دارد. این امر نشان می‌دهد که عوامل دیگری مانند انگیزش، اعتماد به نفس و مشارکت در کلاس نیز نقش مهمی ایفا می‌کنند. یافته‌ها بر ضرورت ایجاد محیط‌های مدرسه حمایتی و فراگیر تأکید دارند و همچنین آموزش مهارت‌های ارتباطی، راهنمایی و هدایت فردی معلمان را برای بهبود مشارکت دانش‌آموزان و کاهش ترک تحصیل در آموزش متوسطه مراکش توصیه می‌کنند.

This article examines the socio-pedagogical and psychological significance of developing core competencies in preschool children aged 6–7. It analyzes the issues of ensuring continuity between preschool and primary education, implementing a learner-centered approach, and consistently developing communicative, social, cognitive, and personal competencies in children. Furthermore, the paper discusses the necessity of creating comprehensive pedagogical conditions for a child's successful adaptation to the school environment, their transition to a new social status, and the enhancement of their cognitive activity.

این مقاله به بررسی اهمیت اجتماعی-تربیتی و روان‌شناختی توسعه شایستگی‌های پایه در کودکان پیش‌دبستانی ۶ تا ۷ ساله می‌پردازد. در این پژوهش، مسائل مربوط به تضمین تداوم بین آموزش پیش‌دبستانی و ابتدایی، اجرای رویکرد یادگیرنده‌محور و توسعه مستمر شایستگی‌های ارتباطی، اجتماعی، شناختی و فردی در کودکان تحلیل می‌شود. همچنین، ضرورت ایجاد شرایط جامع تربیتی برای سازگاری موفق کودک با محیط مدرسه، گذار او به وضعیت اجتماعی جدید و ارتقای فعالیت شناختی وی مورد بحث قرار گرفته است.

Amaç: Bu çalışma, Z kuşağı bireylerinin boş zaman etkinliklerine yönelik yaklaşımlarını derinlemesine incelemeyi ve bu süreçte etkili olan belirleyici içsel motivasyon faktörlerini ortaya koyarken, Neulinger’in boş zaman teorisi çerçevesinde güncel bir perspektif sunarak alana katkıda bulunmayı amaçlamaktadır.Yöntem: Araştırmada nitel araştırma yaklaşımı benimsenmiş ve veri toplama yöntemi olarak odak grup görüşmesi gerçekleştirilmiştir. Çalışma kapsamında, 12 kişilik üniversite öğrencisinden oluşan katılımcı grubu ile gerçekleştirilen görüşmelerden elde edilen veriler, içerik analizi yöntemiyle sistematik olarak çözümlenmiştir.Bulgular: Analiz sonucunda, Z kuşağı bireylerinin boş zaman aktivitelerine ilişkin eğilimleri ile bu eğilimleri şekillendiren içsel motivasyon unsurları ortaya konmuştur. Katılımcıların boş zaman aktiviteleri, “fiziksel ve zihinsel rahatlama”, “sosyal etkileşim” ve “kişisel gelişim” olmak üzere üç ana tema altında sınıflandırılmıştır. Bulgular, katılımcıların etkinlik tercihlerini büyük ölçüde içsel motivasyona dayalı olarak gerçekleştirdiklerini; bu süreçte zihinsel üretkenlik, sosyal bağların güçlenmesi ve yeni bilgiler edinme gibi kazanımların öne çıktığını göstermektedir. Ayrıca spor ve doğa temelli etkinliklerin disiplin ve liderlik becerileri kazandırması; kültürel ve sanatsal etkinliklerin ise yaratıcılık, araştırma eğilimi ve kendini ifade etme fırsatı sunması, çalışmanın dikkat çekici bulguları arasında yer almaktadır.Sonuç: Araştırma sonucunda, Z kuşağı bireylerinin boş zaman alışkanlıkları anlaşılmış ve turizm, rekreasyon, eğitim ile yerel yönetim gibi çeşitli alanlarda gençlere yönelik strateji geliştirilmesine teorik ve pratik bir zemin oluşturulmasına katkı sağlanmıştır. Ayrıca araştırma, ilgili literatüre özgün bir bakış açısı sunarak, gelecekte yapılacak çalışmalara teorik ve pratik katkılar sağlamayı hedeflemektedir. Dolayısıyla, araştırma sonuçları, Z kuşağı bireylerinin boş zaman yaklaşımlarının Neulinger’in teorisinde vurguladığı içsel motivasyon ve özgür seçim temelindeki saf boş zaman kavramı ile önemli ölçüde örtüştüğünü göstermektedir.

هدف: این پژوهش با هدف بررسی عمیق رویکردهای افراد نسل Z نسبت به فعالیت‌های اوقات فراغت و شناسایی عوامل تعیین‌کننده انگیزش درونی مؤثر در این فرآیند، در چارچوب نظریه اوقات فراغت Neulinger، با ارائه چشم‌اندازی نوین به حوزه مطالعاتی مربوطه، انجام شده‌است. روش: در این پژوهش رویکرد کیفی اتخاذ شده و به‌عنوان روش گردآوری داده‌ها از مصاحبه گروه متمرکز استفاده شده‌است. داده‌های حاصل از مصاحبه با گروهی متشکل از ۱۲ دانشجوی دانشگاه، با روش تحلیل محتوا به‌صورت نظام‌مند مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفته‌است. یافته‌ها: نتایج تحلیل نشان داد که گرایش‌های افراد نسل Z نسبت به فعالیت‌های اوقات فراغت و عوامل انگیزشی درونی شکل‌دهنده این گرایش‌ها قابل شناسایی است. فعالیت‌های اوقات فراغت شرکت‌کنندگان در سه مضمون اصلی «آرامش جسمی و ذهنی»، «تعامل اجتماعی» و «رشد فردی» طبقه‌بندی شد. یافته‌ها حاکی از آن است که ترجیحات فعالیتی شرکت‌کنندگان عمدتاً مبتنی بر انگیزش درونی بوده و در این فرآیند، دستاوردهایی همچون خلاقیت ذهنی، تقویت پیوندهای اجتماعی و کسب دانش جدید برجسته می‌باشد. همچنین، فعالیت‌های مبتنی بر ورزش و طبیعت موجب کسب مهارت‌های انضباط و رهبری و فعالیت‌های فرهنگی و هنری فرصت‌هایی برای خلاقیت، گرایش به پژوهش و ابراز وجود فراهم می‌آورد که از یافته‌های قابل توجه پژوهش است. نتیجه‌گیری: نتایج پژوهش به درک عادات اوقات فراغت نسل Z انجامیده و زمینه نظری و عملی برای تدوین راهبردهایی در حوزه‌هایی چون گردشگری، تفریحات، آموزش و مدیریت شهری در ارتباط با جوانان فراهم ساخته‌است. افزون بر این، پژوهش با ارائه دیدگاهی نو به ادبیات مرتبط، درصدد ارائه مشارکت‌های نظری و عملی برای پژوهش‌های آتی می‌باشد. بنابراین، نتایج پژوهش نشان می‌دهد که رویکردهای نسل Z به اوقات فراغت تا حد زیادی با مفهوم اوقات فراغت ناب مبتنی بر انگیزش درونی و انتخاب آزاد که در نظریه Neulinger مورد تأکید قرار گرفته، هم‌پوشانی دارد.

ABSTRACT Clinical mental health concerns often emerge before a client's problem is fully understood or safe to disclose. This best‐practice article presents human‐centered design as a complementary metamodel for clinical reasoning and collaborative treatment planning. Rather than replacing counseling theory, diagnosis, assessment, case conceptualization, or evidence‐based practice, human‐centered design helps counselors explore context, hold hypotheses provisionally, collaborate with clients, test appropriate actions, and revise interventions through feedback. A six‐part clinical cycle—listen and empathize, map, frame, try, learn, and revise—is illustrated through a case scenario. Practical guidance addresses integration with counseling theory, trauma care, neurodivergence and differential assessment, social determinants of mental health, managed care documentation, crisis limitations, and counselor competence. Implications are offered for practice, supervision, counselor education, and research. The approach emphasizes designing with clients, not for them, while maintaining diagnostic rigor, ethical responsibility, and contextual responsiveness.

چکیده: نگرانی‌های بالینی سلامت روان اغلب پیش از آن‌که مسئله مراجع به‌طور کامل درک یا به‌صورت ایمن افشا شود، پدیدار می‌شوند. این مقاله مبتنی بر بهترین شواهد، طراحی انسان‌محور را به‌عنوان فرامدل مکملی برای استدلال بالینی و برنامه‌ریزی درمانی مشارکتی معرفی می‌کند. طراحی انسان‌محور به‌جای جایگزینی نظریه مشاوره، تشخیص، ارزیابی، مفهوم‌سازی مورد یا عمل مبتنی بر شواهد، به مشاوران کمک می‌کند تا زمینه را بررسی کنند، فرضیه‌ها را به‌صورت موقت نگه دارند، با مراجعان همکاری کنند، اقدامات مناسب را آزمایش کنند و مداخلات را از طریق بازخورد بازنگری نمایند. یک چرخه بالینی شش‌مرحله‌ای—گوش دادن و همدلی، ترسیم، چارچوب‌بندی، آزمودن، یادگیری و بازنگری—از طریق یک سناریوی موردی تشریح می‌شود. راهنمایی‌های عملی به ادغام با نظریه مشاوره، مراقبت از تروما، تفاوت‌های عصبی و ارزیابی افتراقی، تعیین‌کننده‌های اجتماعی سلامت روان، مستندسازی مراقبت مدیریت‌شده، محدودیت‌های بحران و شایستگی مشاور می‌پردازد. پیامدهایی برای عمل، نظارت، آموزش مشاور و پژوهش ارائه شده است. این رویکرد بر طراحی با مراجعان، نه برای آن‌ها، در عین حفظ دقت تشخیصی، مسئولیت اخلاقی و پاسخگویی به زمینه تأکید دارد.

Background The transition of retired elite athletes into high-performance or professional coaching has received considerable scholarly attention, whereas their transition into school coaching remains underexplored. In 2023, China established the position of school coach under the policy agenda of integrating sports and education, marking the emergence of a new occupation within the education system. This study explores the occupational adaptation process of retired elite athletes transitioning into school coaching positions, with the aim of promoting the career development and well-being of school coaches and providing new insights into the emergence and practice of new occupational roles within contexts of institutional transformation. Methods This qualitative study, grounded in constructivist epistemology, conducted semi-structured interviews with 30 school coaches with elite athletic backgrounds from multiple regions in China (Anhui, Zhejiang, and Guangdong provinces). Purposive and maximum variation sampling were employed to capture diversity in participants’ demographic characteristics and professional backgrounds, including age, gender, athletic level, sport type, school level, geographic region. Interview data collected between March and December 2025 were analyzed using reflexive thematic analysis, with researcher reflexivity and continuous analytical discussions employed to enhance trustworthiness. Results The occupational adaptation of retired athletes transitioning into school coaching positions unfolds through three stages: role pre-adaptation, role negotiation, and role orientation. During pre-adaptation, individuals formed preliminary understandings of the role through training and internships, though their perceptions remained influenced by competitive sport logic. After entering schools, they experienced reality shock and ongoing role negotiation as tensions emerged between competitive sport experiences and educational contexts. Over time, adaptation outcomes diverged into three forms: role integration, role assimilation, and role alienation. Conclusions The occupational adaptation of school coaches is a dynamic process of occupational identity construction shaped by state logic, school logic, and professional logic, while also influenced by individual agency. The findings provide new insights into the literature on elite athletes’ career transition and occupational adaptation. Future efforts should further improve the working mechanisms and evaluation systems for school coaches in order to promote the institutionalization and professionalization of this occupation.

زمینه: گذار ورزشکاران نخبه بازنشسته به مربیگری حرفه‌ای یا با عملکرد بالا مورد توجه قابل‌توجه پژوهشگران قرار گرفته است، در حالی که گذار آنان به مربیگری مدارس کمتر مورد بررسی قرار گرفته است. در سال ۲۰۲۳، چین با هدف ادغام ورزش و آموزش، جایگاه مربی مدرسه را در دستور کار سیاستی خود قرار داد که نشان‌دهنده ظهور یک شغل جدید در نظام آموزشی است. این مطالعه به بررسی فرایند سازگاری شغلی ورزشکاران نخبه بازنشسته که به سمت‌های مربیگری مدارس منتقل می‌شوند می‌پردازد، با هدف ارتقای توسعه شغلی و بهزیستی مربیان مدارس و ارائه بینش‌های جدید درباره ظهور و اجرای نقش‌های شغلی نوین در بسترهای تحول نهادی. روش‌ها: این مطالعه کیفی با رویکرد معرفت‌شناسی سازه‌گرایانه، مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته‌ای با ۳۰ مربی مدرسه با پیشینه ورزشی نخبه از مناطق مختلف چین (استان‌های آنهویی، ژجیانگ و گوانگ‌دونگ) انجام داد. نمونه‌گیری هدفمند و حداکثر تنوع برای پوشش تنوع ویژگی‌های جمعیت‌شناختی و پیشینه حرفه‌ای شرکت‌کنندگان از جمله سن، جنسیت، سطح ورزشی، نوع ورزش، سطح مدرسه و منطقه جغرافیایی به کار گرفته شد. داده‌های مصاحبه که بین مارس تا دسامبر ۲۰۲۵ جمع‌آوری شدند، با استفاده از تحلیل تماتیک بازتابی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند و بازاندیشی پژوهشگر و بحث‌های تحلیلی مستمر برای افزایش اعتبار یافته‌ها به کار گرفته شد. یافته‌ها: سازگاری شغلی ورزشکاران بازنشسته در گذار به مربیگری مدارس در سه مرحله رخ می‌دهد: پیش‌سازگاری نقش، مذاکره نقش و جهت‌گیری نقش. در مرحله پیش‌سازگاری، افراد از طریق آموزش و کارآموزی به درک اولیه‌ای از نقش دست می‌یابند، هرچند ادراک آنان همچنان تحت تأثیر منطق ورزش رقابتی باقی می‌ماند. پس از ورود به مدارس، آنان با شوک واقعیت و مذاکره مستمر نقش مواجه می‌شوند، زیرا تنش‌هایی میان تجربیات ورزش رقابتی و بستر آموزشی پدیدار می‌گردد. در گذر زمان، پیامدهای سازگاری به سه شکل واگرا می‌شود: ادغام نقش، همانندسازی نقش و بیگانگی نقش. نتیجه‌گیری: سازگاری شغلی مربیان مدارس فرایندی پویا از ساخت هویت شغلی است که تحت تأثیر منطق دولت، منطق مدرسه و منطق حرفه‌ای و همچنین عاملیت فردی قرار دارد. یافته‌ها بینش‌های جدیدی به ادبیات گذار شغلی و سازگاری شغلی ورزشکاران نخبه ارائه می‌دهد. تلاش‌های آینده باید سازوکارهای کاری و نظام‌های ارزیابی مربیان مدارس را به منظور ارتقای نهادینه‌سازی و حرفه‌ای‌سازی این شغل بهبود بخشد.

This study examined the implementation of The Power of Two strategy in developing students’ thinking abilities in Islamic Religious Education at SMP Integral Hidayatullah Sangatta. A descriptive qualitative field-research design was employed. Data were collected through classroom observation, semi-structured interviews with the Islamic Religious Education teacher and selected eighth-grade students, and documentation. Data analysis involved condensation, display, and conclusion drawing, with credibility strengthened through source, technique, and time triangulation. The findings showed that the strategy was implemented through communicating objectives and presenting a contextual problem, individual thinking, pairing, comparing answers, constructing a joint response, presentation, clarification, and reflection. The sequence enabled students to formulate initial ideas, examine different reasons, correct misconceptions, construct more logical conclusions, and communicate religious understanding with greater confidence. The developed abilities included analytical understanding, argumentation, evaluation, synthesis, metacognitive awareness, motivation, and social-religious attitudes. The strategy increased participation, deepened conceptual understanding, strengthened confidence, focused peer interaction, and made classroom monitoring easier. Its limitations were unequal contribution, dependence on partner compatibility, limited viewpoints, possible shared misconceptions, and time-management demands. These constraints were addressed through individual written responses, dynamic pair formation, clear roles and time limits, teacher monitoring, representative presentations, and final clarification. The study concludes that The Power of Two supports meaningful Islamic Religious Education when individual accountability is maintained, pair interaction is structured, and reflection is connected to Islamic values.

این پژوهش به بررسی اجرای راهبرد The Power of Two در توسعه توانایی‌های تفکر دانش‌آموزان در درس آموزش دینی اسلامی در مدرسه متوسطه Integral Hidayatullah Sangatta پرداخته است. این مطالعه با رویکرد کیفی توصیفی و به صورت میدانی انجام شده است. داده‌ها از طریق مشاهده کلاسی، مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با معلم آموزش دینی اسلامی و دانش‌آموزان منتخب پایه هشتم و همچنین اسناد جمع‌آوری شده‌اند. تحلیل داده‌ها شامل تقطیع، نمایش و نتیجه‌گیری بوده و اعتبار نتایج از طریق مثلث‌سازی منبع، فن و زمان تقویت شده است. یافته‌ها نشان داد که این راهبرد از طریق اعلام اهداف و ارائه یک مسئله زمینه‌ای، تفکر فردی، جفت‌سازی، مقایسه پاسخ‌ها، ساخت پاسخ مشترک، ارائه، شفاف‌سازی و بازتاب اجرا شده است. این توالی به دانش‌آموزان امکان داد تا ایده‌های اولیه را شکل دهند، دلایل مختلف را بررسی کنند، سوءبرداشت‌ها را اصلاح نمایند، به نتایج منطقی‌تر برسند و درک دینی خود را با اعتماد به نفس بیشتری بیان کنند. توانایی‌های توسعه‌یافته شامل درک تحلیلی، استدلال، ارزیابی، ترکیب، آگاهی فراشناختی، انگیزش و نگرش‌های اجتماعی-دینی بود. این راهبرد مشارکت را افزایش داد، درک مفهومی را تعمیق بخشید، اعتماد به نفس را تقویت کرد، تعامل همسالان را متمرکز نمود و نظارت کلاسی را آسان‌تر ساخت. محدودیت‌های آن شامل مشارکت نابرابر، وابستگی به سازگاری زوج‌ها، دیدگاه‌های محدود، امکان اشتراک سوءبرداشت‌ها و نیاز به مدیریت زمان بود. این چالش‌ها از طریق پاسخ‌های کتبی فردی، تشکیل زوج‌های پویا، تعیین نقش‌ها و محدودیت زمانی شفاف، نظارت معلم، ارائه نمایندگان و شفاف‌سازی نهایی برطرف شد. پژوهش نتیجه می‌گیرد که راهبرد The Power of Two زمانی که مسئولیت‌پذیری فردی حفظ شود، تعامل زوج‌ها ساختارمند باشد و بازتاب به ارزش‌های اسلامی پیوند یابد، از آموزش دینی اسلامی معنادار حمایت می‌کند.

This study aims to describe the phenomenon of greeting (salam) practices among students, analyze the strategies used by Islamic Religious Education (PAI) teachers in correcting students' understanding and practice of salam in accordance with Islamic law, and identify the obstacles faced by PAI teachers at SMP IT Dhiya'ul Falah Lendang Nangka Utara. This research employed a qualitative case study approach. Data were collected through participatory observation, structured interviews with the PAI teacher, the school principal, and students, as well as documentation studies, and were analyzed using the Miles and Huberman interactive model, with credibility verified through source, technique, and time triangulation. The findings indicate that the practice of greeting and responding to salam has become an embedded habit among students, expressed both verbally and through respectful attitudes, as part of the pesantren-based educational culture. The PAI teacher applies strategies of routine habituation, exemplary modeling, instruction on proper procedures and rulings of salam, supervision, reminders, and reinforcement through religious activities. The obstacles identified were relatively minor and situational, including student forgetfulness, distraction with peers, being in a hurry, shyness outside the classroom, and the transitional adjustment period of seventh grade students. This study confirms that the success of salam habituation depends on the synergy between teacher exemplification, sustained supervision, and the support of a pesantren based school ecosystem, while also offering a mapping of situational obstacles that has been underexplored at the Integrated Islamic Junior High School level.

هدف این پژوهش توصیف پدیده رفتارهای سلام (سلام دادن) در میان دانش‌آموزان، تحلیل راهبردهای به‌کاررفته توسط معلمان تعلیمات دینی اسلامی (PAI) در اصلاح درک و اجرای سلام توسط دانش‌آموزان مطابق با احکام اسلامی، و شناسایی موانع پیش‌روی معلمان PAI در مدرسه متوسطه IT Dhiya'ul Falah لندانگ نانگکا اوتارا است. این پژوهش با رویکرد کیفی و به روش مطالعه موردی انجام شده است. داده‌ها از طریق مشاهده مشارکتی، مصاحبه ساختاریافته با معلم PAI، مدیر مدرسه و دانش‌آموزان، و مطالعات اسنادی گردآوری و با استفاده از مدل تعاملی مایلز و هابرمن تحلیل شده‌اند. اعتبار داده‌ها از طریق مثلث‌سازی منبع، روش و زمان بررسی گردیده است. یافته‌ها نشان می‌دهد که عمل سلام دادن و پاسخ به سلام به عنوان یک عادت نهادینه‌شده در میان دانش‌آموزان، هم به صورت کلامی و هم از طریق رفتارهای احترام‌آمیز، بخشی از فرهنگ آموزشی مبتنی بر مدرسه شبانه‌روزی (پسانترن) شده است. معلم PAI راهبردهایی چون عادت‌دهی مستمر، الگوسازی، آموزش روش و احکام صحیح سلام، نظارت، یادآوری و تقویت از طریق فعالیت‌های دینی را به کار می‌گیرد. موانع شناسایی‌شده نسبتاً جزئی و موقعیتی بوده‌اند، از جمله فراموشی دانش‌آموزان، حواس‌پرتی با همسالان، عجله داشتن، خجالت خارج از کلاس و دوره تطبیق انتقالی دانش‌آموزان پایه هفتم. این پژوهش تأیید می‌کند که موفقیت در عادت‌دهی به سلام وابسته به هم‌افزایی میان الگوسازی معلم، نظارت مستمر و حمایت اکوسیستم مدرسه مبتنی بر پسانترن است و در عین حال نقشه‌ای از موانع موقعیتی ارائه می‌دهد که در سطح مدارس متوسطه اسلامی یکپارچه کمتر مورد توجه قرار گرفته است.

This study aims to describe the implementation of Islamic Religious Education (IRE) learning for children with special needs at the junior secondary special school (SMPLB) level, identify the challenges encountered by teachers, and describe the strategies employed to address these challenges. The study was conducted at SLB Negeri 3 Lombok Timur, focusing on the SMPLB level, which comprises students with three types of disabilities: intellectual disabilities, hearing impairments, and visual impairments. Islamic Religious Education at this level is not taught by a designated IRE teacher; instead, it is directly delivered by classroom teachers (homeroom teachers) according to the classes and types of disabilities for which they are responsible. This study employed a qualitative approach using a descriptive-exploratory multiple-case study design. Data were collected through participant observation, in-depth semi-structured interviews, and documentation. The data were analyzed using the interactive model of Miles, Huberman, and Saldaña, which involves data condensation, data display, and conclusion drawing and verification. Data trustworthiness was ensured through source and technique triangulation. The findings indicate that the implementation of Islamic Religious Education learning has been carried out through simplified and adapted stages of planning, implementation, and evaluation according to the types of disabilities, with variations in teaching methods and learning media across classes. The challenges encountered by teachers stem from the diverse characteristics of students' disabilities and the limited background in special education among some teachers. The strategies employed are both individual and collective-institutional in nature. Individual strategies include adapting teaching methods and learning media, while collective-institutional strategies involve teacher learning communities and classroom rotation across different types of disabilities. This study concludes that the success of Islamic Religious Education learning for children with special needs depends not only on teachers' ability to make individual adaptations but also on systemic support from the school.

این پژوهش با هدف توصیف اجرای آموزش دینی اسلامی (IRE) برای کودکان با نیازهای ویژه در سطح مدرسه استثنایی متوسطه اول (SMPLB)، شناسایی چالش‌های پیش‌روی معلمان و تبیین راهبردهای به‌کاررفته برای مواجهه با این چالش‌ها انجام شده است. این مطالعه در SLB Negeri 3 Lombok Timur و با تمرکز بر سطح SMPLB که شامل دانش‌آموزانی با سه نوع ناتوانی: ناتوانی ذهنی، اختلال شنوایی و اختلال بینایی است، صورت گرفته است. آموزش دینی اسلامی در این سطح توسط معلم اختصاصی IRE تدریس نمی‌شود؛ بلکه مستقیماً توسط معلمان کلاس (معلمان راهنما) متناسب با کلاس‌ها و نوع ناتوانی‌هایی که مسئولیت آن را دارند، ارائه می‌گردد. این پژوهش با رویکرد کیفی و با استفاده از طرح مطالعه موردی چندگانه توصیفی-اکتشافی انجام شده است. داده‌ها از طریق مشاهده مشارکتی، مصاحبه‌های عمیق نیمه‌ساختاریافته و اسناد جمع‌آوری شده‌اند. تحلیل داده‌ها با استفاده از مدل تعاملی Miles، Huberman و Saldaña که شامل تقطیع داده‌ها، نمایش داده‌ها و نتیجه‌گیری و تأیید است، صورت گرفته است. اعتبار داده‌ها از طریق مثلث‌سازی منبع و روش تضمین شده است. یافته‌ها نشان می‌دهد که اجرای آموزش دینی اسلامی از طریق مراحل ساده‌شده و تطبیق‌یافته برنامه‌ریزی، اجرا و ارزشیابی متناسب با انواع ناتوانی‌ها انجام شده و روش‌های تدریس و رسانه‌های یادگیری در کلاس‌های مختلف متفاوت است. چالش‌های معلمان ناشی از ویژگی‌های متنوع ناتوانی دانش‌آموزان و پیشینه محدود برخی معلمان در آموزش ویژه است. راهبردهای به‌کاررفته شامل راهبردهای فردی و جمعی-نهادی است. راهبردهای فردی شامل تطبیق روش‌های تدریس و رسانه‌های یادگیری و راهبردهای جمعی-نهادی شامل جوامع یادگیری معلمان و چرخش کلاسی میان انواع مختلف ناتوانی‌ها است. این پژوهش نتیجه می‌گیرد که موفقیت آموزش دینی اسلامی برای کودکان با نیازهای ویژه نه تنها به توانایی معلمان در انجام تطبیق‌های فردی بلکه به حمایت نظام‌مند مدرسه نیز وابسته است.

This research analyzes the consensus of Islamic education stakeholders regarding the tawhid paradigm as an epistemological foundation for integrating Islamic religious education and general sciences in responding to environmental degradation. Methods: Using a sequential explanatory mixed-methods design with 22 respondents from eight ethnic backgrounds in Indonesia. Data were collected through a validated 16-item structured survey (Cronbach's Alpha >0.80) measuring four dimensions: Tawhid-Environment Understanding, Knowledge Integration, Islamic Value-Based Ecological Awareness, and Paradigm-Dualism of Sciences. Analysis used descriptive statistics and reliability testing. Results and Conclusion: Strong consensus (91.4% positive responses) toward tawhid-based integration (M=4.39). The tawhid paradigm demonstrates universal explanatory power and transformative potential for ecological awareness. However, a significant gap exists between ideological awareness (90%) and institutional practice (77%) that still separates religious and general sciences. Implications: The tawhid paradigm can address knowledge dualism, requiring systemic transformation at epistemological, curricular, institutional, and policy levels through curriculum redesign and teacher capacity development.

این پژوهش به تحلیل اجماع ذینفعان آموزش اسلامی درباره پارادایم توحید به عنوان بنیان معرفت‌شناختی برای ادغام آموزش دینی اسلامی و علوم عمومی در پاسخ به تخریب محیط زیست می‌پردازد. روش‌ها: با استفاده از طرح آمیخته تبیینی متوالی و با مشارکت ۲۲ پاسخ‌دهنده از هشت پیشینه قومی در اندونزی. داده‌ها از طریق پرسشنامه ساختاریافته ۱۶‌سؤالی معتبر (آلفای کرونباخ >۰٫۸۰) که چهار بُعد را می‌سنجد: فهم توحید-محیط زیست، ادغام دانش، آگاهی زیست‌محیطی مبتنی بر ارزش‌های اسلامی، و پارادایم دوگانه‌انگاری علوم، گردآوری شد. تحلیل با استفاده از آمار توصیفی و آزمون پایایی انجام گرفت. نتایج و نتیجه‌گیری: اجماع قوی (۹۱٫۴٪ پاسخ مثبت) نسبت به ادغام مبتنی بر توحید (M=4.39) مشاهده شد. پارادایم توحید قدرت تبیین جهانی و پتانسیل تحول‌آفرین برای آگاهی زیست‌محیطی را نشان می‌دهد. با این حال، شکاف معناداری میان آگاهی ایدئولوژیک (۹۰٪) و عمل نهادی (۷۷٪) که همچنان علوم دینی و عمومی را جدا می‌کند، وجود دارد. پیامدها: پارادایم توحید می‌تواند دوگانه‌انگاری دانش را رفع کند و مستلزم تحول نظام‌مند در سطوح معرفت‌شناختی، برنامه درسی، نهادی و سیاستی از طریق بازطراحی برنامه درسی و توسعه ظرفیت معلمان است.

This study aims to (1) describe the implementation of full day school at SMP IT Nurul Fikri Selong, (2) analyze its role in improving student learning achievement, and (3) identify the supporting and inhibiting factors of its implementation. A qualitative case study approach was employed. Data were collected through in-depth interviews with the principal, teachers, and students, supported by field observation and documentation, and analyzed using the interactive model of Miles and Huberman (1992), covering data reduction, data display, and conclusion drawing. The findings indicate that full day school at SMP IT Nurul Fikri Selong is not merely an extension of school hours but is structured to support academic learning, religious habituation, character formation through teacher exemplary behavior, talent development, and dedicated coaching for high-achieving students. This role is reflected in improved literacy and numeracy outcomes and student achievements in provincial-level science competitions. The main supporting factor is institutional commitment and teacher exemplarity, while the main constraints relate to student fatigue in the afternoon A decline in concentration following participation in various activities, alongside the need for adjustment among new students who were previously unaccustomed to a full-day learning system and the adaptation process for new students. The novelty of this study lies in the finding that the effectiveness of full day school is determined more by the quality of time management and variation in teaching methods than by the duration of instruction alone, thereby reinforcing and extending Time on Task Theory and Carroll's (1963) Model of School Learning within the context of integrated Islamic schools in Indonesia.

هدف این پژوهش عبارت است از: (۱) توصیف اجرای مدرسه‌ی تمام‌وقت در SMP IT Nurul Fikri Selong، (۲) تحلیل نقش آن در بهبود پیشرفت تحصیلی دانش‌آموزان، و (۳) شناسایی عوامل حمایت‌کننده و بازدارنده‌ی اجرای آن. این مطالعه با رویکرد کیفی و به روش مطالعه‌ی موردی انجام شده است. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های عمیق با مدیر، معلمان و دانش‌آموزان، و با پشتیبانی مشاهده‌ی میدانی و اسناد جمع‌آوری شده و با استفاده از مدل تعاملی Miles و Huberman (۱۹۹۲) شامل کاهش داده، نمایش داده و نتیجه‌گیری تحلیل گردیده‌اند. یافته‌ها نشان می‌دهد که مدرسه‌ی تمام‌وقت در SMP IT Nurul Fikri Selong صرفاً افزایش ساعات مدرسه نیست، بلکه به گونه‌ای ساختار یافته است که از یادگیری علمی، عادت‌دهی دینی، شکل‌گیری شخصیت از طریق الگو بودن معلمان، پرورش استعدادها و مربی‌گری ویژه برای دانش‌آموزان ممتاز حمایت می‌کند. این نقش در بهبود نتایج سواد خواندن و ریاضیات و موفقیت دانش‌آموزان در مسابقات علمی استانی منعکس شده است. عامل اصلی حمایت‌کننده، تعهد نهادی و الگو بودن معلمان است و مهم‌ترین محدودیت‌ها به خستگی دانش‌آموزان در ساعات بعدازظهر، کاهش تمرکز پس از شرکت در فعالیت‌های مختلف، و نیاز به سازگاری دانش‌آموزان جدید که پیش‌تر به سیستم یادگیری تمام‌وقت عادت نداشته‌اند و فرایند تطبیق آن‌ها مربوط می‌شود. نوآوری این پژوهش در این است که اثربخشی مدرسه‌ی تمام‌وقت بیش از آنکه به مدت زمان آموزش وابسته باشد، به کیفیت مدیریت زمان و تنوع روش‌های تدریس بستگی دارد و بدین ترتیب نظریه‌ی Time on Task و مدل School Learning کارول (۱۹۶۳) را در زمینه‌ی مدارس اسلامی یکپارچه در اندونزی تقویت و گسترش می‌دهد.

This classroom action research aimed to improve students’ learning motivation through the implementation of the Teams Games Tournament (TGT) learning model assisted by Wordwall in Pendidikan Pancasila for Grade X.10 students at SMA Negeri 17 Palembang. The research was motivated by a gap between students’ relatively good cognitive abilities and their low learning motivation, particularly during group activities. The study employed the Kemmis and McTaggart classroom action research design, consisting of a pre-cycle, Cycle 1, and Cycle 2, involving 39 students. Data on students’ learning motivation were collected through observation sheets covering five indicators: activeness, participation, persistence, enthusiasm, and resilience. The data were analyzed using descriptive quantitative and qualitative approaches. The results showed an increase in students’ learning motivation from 52.05%, categorized as moderate, in the pre-cycle to 74.23%, categorized as high, in Cycle 1, and 88.08%, categorized as very high, in Cycle 2. The overall increase from the pre-cycle to Cycle 2 reached 36.03 percentage points. All indicators of learning motivation also increased, with notable improvements in enthusiasm and resilience. These findings indicate that the implementation of the TGT learning model assisted by Wordwall can be an effective approach to improving students’ learning motivation in Pendidikan Pancasila.

این پژوهش اقدام‌پژوهی کلاسی با هدف ارتقای انگیزهٔ یادگیری دانش‌آموزان از طریق اجرای مدل یادگیری Teams Games Tournament (TGT) با کمک Wordwall در درس آموزش پاندچاسیلا برای دانش‌آموزان کلاس X.10 دبیرستان دولتی ۱۷ پالمبانگ انجام شد. انگیزهٔ انجام این پژوهش، وجود شکاف میان توانایی‌های شناختی نسبتاً خوب دانش‌آموزان و انگیزهٔ پایین یادگیری آنان، به‌ویژه در فعالیت‌های گروهی بود. این مطالعه از طرح پژوهش اقدام‌پژوهی کلاسی کمیس و مک‌تاگارت شامل پیش‌چرخه، چرخهٔ اول و چرخهٔ دوم با مشارکت ۳۹ دانش‌آموز بهره برد. داده‌های مربوط به انگیزهٔ یادگیری دانش‌آموزان از طریق برگه‌های مشاهده با پوشش پنج شاخص: فعال بودن، مشارکت، پایداری، اشتیاق و تاب‌آوری گردآوری شد. داده‌ها با استفاده از رویکردهای توصیفی کمی و کیفی تحلیل شدند. نتایج نشان داد که انگیزهٔ یادگیری دانش‌آموزان از ۵۲٫۰۵٪ (در سطح متوسط) در پیش‌چرخه به ۷۴٫۲۳٪ (در سطح بالا) در چرخهٔ اول و ۸۸٫۰۸٪ (در سطح بسیار بالا) در چرخهٔ دوم افزایش یافت. افزایش کلی از پیش‌چرخه تا چرخهٔ دوم به ۳۶٫۰۳ واحد درصد رسید. همهٔ شاخص‌های انگیزهٔ یادگیری نیز افزایش یافتند و بهبود قابل توجهی در شاخص‌های اشتیاق و تاب‌آوری مشاهده شد. این یافته‌ها نشان می‌دهد که اجرای مدل یادگیری TGT با کمک Wordwall می‌تواند رویکردی مؤثر برای ارتقای انگیزهٔ یادگیری دانش‌آموزان در درس آموزش پاندچاسیلا باشد.

This study examines the management of the Teacher Competency Improvement Program at UPT SMA Negeri 10 Jeneponto, describing the processes of planning, organizing, implementing, and supervising/evaluating, as well as identifying the supporting and inhibiting factors in its implementation. This study employed a qualitative approach with a descriptive research design. The research informants consisted of the principal and teachers. Data were collected through observation, interviews, and documentation. Data analysis techniques included data reduction, data presentation, and conclusion drawing, while data validity was ensured through source and technique triangulation. The results showed that the management of the Teacher Competency Improvement Program at UPT SMA Negeri 10 Jeneponto was carried out through the four management functions proposed by George R. Terry, namely planning, organizing, implementing, and supervising/evaluating. Planning was conducted by identifying teachers' competency needs based on learning conditions, supervision results, and professional development needs, adjusted to the school's programs and available resources. Organizing was carried out through assigning teachers according to their areas of expertise, coordination, teacher involvement, and facilitation of participation in professional development programs. Implementation was conducted through the Teacher Professional Education Program (PPG), Subject Teachers' Working Groups (MGMP), training, workshops, and the utilization of digital technology, which resulted in positive changes in teaching practices, such as the use of more varied teaching methods and media and improved classroom management. Supervision/evaluation was conducted through academic supervision, Teacher Performance Assessment (PKG), classroom observation, and evaluation of teachers' competency development as a basis for mentoring and further program development. Supporting factors included support from the school and the Education Office, teacher participation, and the involvement of MGMP, while inhibiting factors included limited budgets and inadequate facilities and infrastructure, particularly technological devices, internet access, and training facilities. To address these challenges, the school implemented priority-setting and optimized the available resources. Thus, the management of the program has been implemented systematically and continuously, although it has not yet been fully optimal due to resource limitations.

این پژوهش به بررسی مدیریت برنامه ارتقاء شایستگی معلمان در UPT SMA Negeri 10 Jeneponto می‌پردازد و فرآیندهای برنامه‌ریزی، سازماندهی، اجرا و نظارت/ارزشیابی را توصیف می‌کند و همچنین عوامل حمایتی و بازدارنده در اجرای آن را شناسایی می‌نماید. این پژوهش با رویکرد کیفی و طرح پژوهش توصیفی انجام شده است. مشارکت‌کنندگان پژوهش شامل مدیر مدرسه و معلمان بودند. داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه و اسناد جمع‌آوری شدند. تکنیک‌های تحلیل داده شامل کاهش داده، ارائه داده و نتیجه‌گیری بود و روایی داده‌ها از طریق مثلث‌سازی منبع و روش تضمین شد. نتایج نشان داد که مدیریت برنامه ارتقاء شایستگی معلمان در UPT SMA Negeri 10 Jeneponto از طریق چهار وظیفه مدیریتی پیشنهادی George R. Terry، یعنی برنامه‌ریزی، سازماندهی، اجرا و نظارت/ارزشیابی انجام می‌شود. برنامه‌ریزی با شناسایی نیازهای شایستگی معلمان بر اساس شرایط یادگیری، نتایج نظارت و نیازهای توسعه حرفه‌ای، متناسب با برنامه‌های مدرسه و منابع موجود صورت گرفت. سازماندهی از طریق تخصیص معلمان بر اساس حوزه تخصصی، هماهنگی، مشارکت معلمان و تسهیل حضور در برنامه‌های توسعه حرفه‌ای انجام شد. اجرا از طریق برنامه آموزش حرفه‌ای معلمان (PPG)، گروه‌های کاری معلمان موضوعی (MGMP)، آموزش، کارگاه‌ها و بهره‌گیری از فناوری دیجیتال انجام شد که منجر به تغییرات مثبت در شیوه‌های تدریس، مانند استفاده از روش‌ها و رسانه‌های متنوع‌تر و بهبود مدیریت کلاس گردید. نظارت/ارزشیابی از طریق نظارت آموزشی، ارزیابی عملکرد معلمان (PKG)، مشاهده کلاس و ارزیابی توسعه شایستگی معلمان به عنوان مبنایی برای مشاوره و توسعه بیشتر برنامه انجام شد. عوامل حمایتی شامل حمایت مدرسه و اداره آموزش، مشارکت معلمان و مشارکت MGMP بود، در حالی که عوامل بازدارنده شامل محدودیت بودجه و ناکافی بودن امکانات و زیرساخت‌ها، به ویژه تجهیزات فناوری، دسترسی به اینترنت و امکانات آموزشی بود. برای مقابله با این چالش‌ها، مدرسه اولویت‌بندی و بهینه‌سازی منابع موجود را اجرا کرد. بنابراین، مدیریت برنامه به صورت نظام‌مند و مستمر اجرا شده است، هرچند به دلیل محدودیت منابع هنوز به طور کامل بهینه نشده است.

This study aims to evaluate the effectiveness of integrating the WorldSkills Occupational and Assessment Standards for the Mechanical Engineering-CAD skill into the CAD-I and CAD-II course curricula of the Technical Education program in Industrial Machinery and Equipment Maintenance and Service, and implementing them through a learner-centered teaching methodology. The effectiveness of the curriculum innovation was evaluated based on the results of the Mongolian Skills competition and the learning outcomes of the revised curriculum, with the aim of determining a methodological basis for preparing professionals who meet international standards.

این مطالعه با هدف ارزیابی اثربخشی ادغام استانداردهای شغلی و ارزیابی WorldSkills برای مهارت مهندسی مکانیک-CAD در برنامه‌های درسی دروس CAD-I و CAD-II رشته آموزش فنی در حوزه نگهداری و خدمات ماشین‌آلات و تجهیزات صنعتی و اجرای آن‌ها از طریق روش تدریس مبتنی بر فراگیر انجام شده‌است. اثربخشی نوآوری در برنامهٔ درسی بر اساس نتایج رقابت مهارت‌های مغولستان و پیامدهای یادگیری برنامهٔ درسی بازنگری‌شده ارزیابی شد تا مبنای روشی برای تربیت متخصصانی که با استانداردهای بین‌المللی مطابقت دارند، تعیین گردد.

This classroom action research was motivated by the low learning outcomes of students in grade XI Hotel 3 of SMK Negeri 3 Palembang, which were caused by teacher-centered instruction and the lack of interactive learning media. This study aimed to improve student learning outcomes through the application of the Teams Games Tournament (TGT) model assisted by flipbook media. The research followed the Classroom Action Research design of Kemmis and Mc. Taggart, consisting of planning, action, observation, and reflection, and was carried out in three cycles. Pre-Cycle was conducted until 18 August 2026, Cycle I until 8 September 2026, and Cycle II until 15 September 2026. The subjects were all students of grade XI Hotel 3. Data were collected through observation of teacher and student activities, learning outcome tests at the end of each cycle, and documentation, then analyzed quantitatively through the average score and classical mastery percentage and qualitatively through descriptive analysis of the observation results. The success indicator was a classical mastery of at least 85 percent of students reaching the minimum completeness criteria. The results are expected to show a consistent increase in student learning outcomes and learning activeness from Pre-Cycle to Cycle II, indicating that TGT assisted by flipbook media is effective in improving student learning outcomes in the Hospitality expertise program.

این پژوهش اقدام‌پژوهی کلاسی با انگیزه نتایج پایین یادگیری دانش‌آموزان پایه یازدهم هتل ۳ دبیرستان فنی حرفه‌ای دولتی شماره ۳ پالمبانگ انجام شد که علت آن آموزش معلم‌محور و کمبود رسانه‌های یادگیری تعاملی بود. هدف این مطالعه، بهبود نتایج یادگیری دانش‌آموزان از طریق به‌کارگیری مدل Teams Games Tournament (TGT) با کمک رسانه فلیپ‌بوک بود. پژوهش حاضر از طرح اقدام‌پژوهی کلاسی کمیس و مک‌تاگارت پیروی کرد که شامل برنامه‌ریزی، اقدام، مشاهده و بازتاب بود و در سه چرخه اجرا شد. پیش‌چرخه تا ۱۸ اوت ۲۰۲۶، چرخه اول تا ۸ سپتامبر ۲۰۲۶ و چرخه دوم تا ۱۵ سپتامبر ۲۰۲۶ انجام شد. جامعه پژوهش شامل تمامی دانش‌آموزان پایه یازدهم هتل ۳ بود. داده‌ها از طریق مشاهده فعالیت‌های معلم و دانش‌آموز، آزمون نتایج یادگیری در پایان هر چرخه و مستندسازی گردآوری شد و سپس به صورت کمی از طریق میانگین نمرات و درصد تسلط کلاسیک و به صورت کیفی از طریق تحلیل توصیفی نتایج مشاهده تحلیل گردید. شاخص موفقیت، تسلط کلاسیک حداقل ۸۵ درصد دانش‌آموزان در رسیدن به معیار حداقل کفایت بود. انتظار می‌رود نتایج، افزایش پیوسته نتایج یادگیری و فعالیت یادگیری دانش‌آموزان از پیش‌چرخه تا چرخه دوم را نشان دهد که بیانگر اثربخشی مدل TGT با کمک رسانه فلیپ‌بوک در بهبود نتایج یادگیری دانش‌آموزان در برنامه تخصصی هتلداری است.

The article examines the methodological conditions for developing students’ critical thinking in English language classes. Critical thinking is interpreted as a set of abilities to analyse information, distinguish evidence from assumptions, evaluate source credibility, compare opposing viewpoints, draw justified conclusions, and monitor one’s own reasoning process. The study argues that language objectives and thinking objectives should be integrated within a single lesson design. For this purpose, a methodological cycle is proposed that combines a problem question, claim–evidence analysis, academic debate, case tasks, intertextual comparison, and reflective writing. This cycle connects reading, writing, listening, and speaking with argumentation, evaluation, and decision-making processes. Assessment is recommended to address not only language accuracy, cohesion, and academic vocabulary, but also clarity of claims, relevance and sufficiency of evidence, consideration of counterarguments, and logical validity of conclusions. Such organization enables critical thinking to develop systematically through English language content and makes students’ reasoning processes visible, assessable, and transferable across learning contexts.

این مقاله به بررسی شرایط روش‌شناختی برای پرورش تفکر انتقادی دانشجویان در کلاس‌های زبان انگلیسی می‌پردازد. تفکر انتقادی به عنوان مجموعه‌ای از توانایی‌ها برای تحلیل اطلاعات، تمایز شواهد از فرضیات، ارزیابی اعتبار منابع، مقایسه دیدگاه‌های متضاد، استنتاج نتایج موجه و پایش فرایند استدلال فردی تفسیر می‌شود. این مطالعه استدلال می‌کند که اهداف زبانی و اهداف تفکر باید در قالب طراحی یک درس واحد ادغام شوند. بدین منظور، یک چرخه روش‌شناختی پیشنهاد می‌شود که پرسش مسئله‌محور، تحلیل ادعا–شواهد، مناظره علمی، تکالیف موردی، مقایسه بینامتنی و نگارش تأملی را ترکیب می‌کند. این چرخه مهارت‌های خواندن، نوشتن، شنیدن و صحبت کردن را با فرایندهای استدلال، ارزیابی و تصمیم‌گیری پیوند می‌دهد. توصیه می‌شود ارزیابی نه تنها دقت زبانی، انسجام و واژگان علمی، بلکه وضوح ادعاها، ارتباط و کفایت شواهد، توجه به استدلال‌های مخالف و روایی منطقی نتایج را نیز در بر گیرد. چنین سازمان‌دهی‌ای امکان پرورش نظام‌مند تفکر انتقادی از طریق محتوای زبان انگلیسی را فراهم می‌کند و فرایندهای استدلال دانشجویان را قابل مشاهده، قابل ارزیابی و قابل انتقال به زمینه‌های مختلف یادگیری می‌سازد.

The article examines microlearning as a modern educational technology in the context of teaching Russian as a foreign language. The relevance of the study is determined by the digitalization of the educational environment, changes in learners’ cognitive characteristics, and the demand for flexible formats of language training. The aim of the work is to provide a theoretical justification for applying microlearning in the linguodidactics of RFL and to identify its methodological potential. The methodological foundation includes cognitive load theory, self-determination theory, and the connectivist approach. The analysis of domestic and foreign studies shows that dividing learning material into short targeted modules increases motivation, information retention, and learner autonomy. It has been established that microlearning is effective in developing lexical, grammatical, and pronunciation skills, but it involves risks of knowledge fragmentation and reduced depth of understanding. It is substantiated that the technology should be integrated into a holistic methodological system rather than replace traditional formats. The principles of designing microcontent for RFL are defined: unity of the learning task, dosing, multimodality, and feedback. The practical significance lies in developing recommendations for implementing microformats in mobile and blended learning models. It is concluded that microlearning is a promising tool for supplementing, but not replacing, systematic language education.

این مقاله به بررسی یادگیری خرد به‌عنوان فناوری آموزشی نوین در زمینه آموزش زبان روسی به‌عنوان زبان خارجی می‌پردازد. اهمیت این پژوهش با توجه به دیجیتالی‌شدن محیط آموزشی، تغییر ویژگی‌های شناختی یادگیرندگان و نیاز به قالب‌های انعطاف‌پذیر آموزش زبان تعیین می‌شود. هدف این پژوهش ارائه توجیه نظری برای به‌کارگیری یادگیری خرد در زبان‌آموزی زبان روسی به‌عنوان زبان خارجی و شناسایی ظرفیت‌های روش‌شناختی آن است. مبانی روش‌شناختی شامل نظریه بار شناختی، نظریه خودتعیینی و رویکرد ارتباط‌گرایی است. تحلیل پژوهش‌های داخلی و خارجی نشان می‌دهد که تقسیم محتوای آموزشی به ماژول‌های کوتاه و هدفمند موجب افزایش انگیزش، حفظ اطلاعات و خودمختاری یادگیرنده می‌شود. مشخص شده‌است که یادگیری خرد در توسعه مهارت‌های واژگانی، دستوری و تلفظی مؤثر است، اما خطر تکه‌تکه‌شدن دانش و کاهش عمق درک را به همراه دارد. اثبات شده‌است که این فناوری باید در یک نظام روش‌شناختی جامع ادغام شود و جایگزین قالب‌های سنتی نگردد. اصول طراحی محتوای خرد برای آموزش زبان روسی به‌عنوان زبان خارجی تعریف شده‌است: وحدت وظیفه آموزشی، تعیین میزان محتوا، چندرسانه‌ای بودن و بازخورد. اهمیت عملی این پژوهش در ارائه توصیه‌هایی برای اجرای قالب‌های خرد در مدل‌های یادگیری تلفیقی و موبایلی نهفته‌است. نتیجه‌گیری می‌شود که یادگیری خرد ابزاری نویدبخش برای تکمیل، اما نه جایگزینی آموزش نظام‌مند زبان است.

The article examines Ahmad Donish’s pedagogical legacy through the problems of educating a perfect human being and developing moral education. It shows that his works Navodir ul-vaqoe, Me’yor ut-tadayyun, Risola dar nazmi tamaddun va taovun, and Devoni ash’or present knowledge, thinking, morality, labour, vocational preparation, and responsibility to society as interconnected dimensions of personal development. In Donish’s didactic views, perfection is interpreted not as a completed state but as a continuous process of self-development, expansion of knowledge, moral self-regulation, and socially useful activity. Special attention is given to his use of stories, examples, and situations from everyday life as means of moral instruction and reflective thinking. With appropriate source-critical caution, the article discusses the relevance of Donish’s legacy to contemporary education through the unity of knowledge, morality, and action, as well as the development of independent thought, professional responsibility, and ethical self-management.

این مقاله میراث آموزشی احمد دانش را از منظر مسائل تربیت انسان کامل و توسعه تربیت اخلاقی بررسی می‌کند. نشان داده می‌شود که آثار او از جمله نوادر الوقایع، معیار التدین، رساله در نظم تمدن و تعاون، و دیوان اشعار، دانش، تفکر، اخلاق، کار، آمادگی حرفه‌ای و مسئولیت در قبال جامعه را به عنوان ابعاد به‌هم‌پیوسته رشد فردی مطرح می‌سازند. در دیدگاه‌های آموزشی دانش، کمال نه به عنوان وضعیتی کامل‌شده، بلکه به عنوان فرایندی مستمر از خودپروری، گسترش دانش، خودتنظیمی اخلاقی و فعالیت اجتماعی سودمند تفسیر می‌شود. توجه ویژه‌ای به بهره‌گیری او از حکایات، مثال‌ها و موقعیت‌های زندگی روزمره به عنوان ابزار آموزش اخلاقی و تفکر تأملی معطوف شده است. با رعایت احتیاط‌های لازم در نقد منابع، مقاله به بررسی اهمیت میراث دانش برای آموزش معاصر از طریق وحدت دانش، اخلاق و عمل، همچنین توسعه تفکر مستقل، مسئولیت حرفه‌ای و خودمدیریتی اخلاقی می‌پردازد.

This article examines the theoretical and practical foundations for developing reflective and methodological competence in English language teacher education. Reflective competence is interpreted as the teacher’s capacity to analyse pedagogical decisions, classroom processes, learner responses, and learning outcomes on the basis of evidence and to use this analysis for subsequent improvement. Methodological competence encompasses professional knowledge and skills related to setting learning objectives, lesson design, selecting and adapting methods and materials, organizing assessment and feedback, and making context-sensitive pedagogical decisions. Drawing on the work of Dewey, Schön, Shulman, Borg, Korthagen and Vasalos, Richards and Farrell, Larrivee, Burns, and Farrell, the article conceptualizes reflection as a professional mechanism that strengthens methodological reasoning. Practical strategies discussed include reflective journals, post-lesson analysis, peer observation, microteaching, video-based reflection, critical incident analysis, portfolios, and action research. These practices help teachers move beyond descriptive accounts of what happened toward analytical and critical consideration of why particular methodological choices were made, how they influenced learners, and what should be changed in future teaching. The article argues that systematic reflection connects theory and practice, supports evidence-informed decision-making, and transforms methodological competence from a static body of knowledge into a continuously developing professional capacity.

این مقاله به بررسی مبانی نظری و عملی توسعه شایستگی تأملی و روش‌شناختی در تربیت معلمان زبان انگلیسی می‌پردازد. شایستگی تأملی به عنوان توانایی معلم در تحلیل تصمیمات آموزشی، فرایندهای کلاسی، واکنش‌های یادگیرندگان و نتایج یادگیری بر اساس شواهد و به‌کارگیری این تحلیل برای بهبودهای بعدی تفسیر می‌شود. شایستگی روش‌شناختی شامل دانش و مهارت‌های حرفه‌ای مرتبط با تعیین اهداف یادگیری، طراحی درس، انتخاب و تطبیق روش‌ها و مواد آموزشی، سازمان‌دهی ارزشیابی و بازخورد، و اتخاذ تصمیمات آموزشی حساس به زمینه است. با بهره‌گیری از آثار Dewey، Schön، Shulman، Borg، Korthagen و Vasalos، Richards و Farrell، Larrivee، Burns و Farrell، مقاله بازتاب را به عنوان سازوکاری حرفه‌ای که استدلال روش‌شناختی را تقویت می‌کند، مفهوم‌سازی می‌کند. راهبردهای عملی مورد بحث شامل ژورنال‌های تأملی، تحلیل پس از درس، مشاهده همتا، ریزآموزی، بازتاب مبتنی بر ویدئو، تحلیل رویدادهای بحرانی، پورتفولیو و پژوهش عملی است. این شیوه‌ها به معلمان کمک می‌کند تا فراتر از توصیف صرف آنچه رخ داده است، به تحلیل و بررسی انتقادی چرایی انتخاب‌های روش‌شناختی خاص، چگونگی تأثیر آن‌ها بر یادگیرندگان و آنچه باید در آموزش آینده تغییر کند، بپردازند. مقاله استدلال می‌کند که تأمل نظام‌مند، پیونددهنده نظریه و عمل است، از تصمیم‌گیری مبتنی بر شواهد حمایت می‌کند و شایستگی روش‌شناختی را از یک مجموعه دانش ایستا به ظرفیتی حرفه‌ای و در حال توسعه مبدل می‌سازد.