توجه

Contamination-related obsessive-compulsive disorder (OCD) can cause substantial distress and functional impairment, particularly when compulsive behaviors become intertwined with familial and culturally shaped beliefs about purity and cleanliness.Understanding the distinction between culturally normative practices and clinically impairing compulsions is important for culturally sensitive assessment and treatment.This case report describes an 18-year-old woman with adolescent-onset, contamination-related obsessivecompulsive symptoms that developed at approximately 14-15 years of age during a period of academic and family stress.Her symptoms included persistent feelings of being unclean after toileting, prolonged bathing and toileting, repeated checking of undergarments after urination, counting rituals, avoidance of food and water to reduce elimination-related urges, and avoidance of physical contact in crowded or public settings.A distinctive feature of the presentation was its development within a familial environment in which purity and cleanliness were associated with bodily practices and social boundaries.The patient reported routine post-defecation bathing by family members, restrictions on physical contact with individuals from Scheduled Caste backgrounds, cleansing of the household after such contact, and repeated scrutiny of the adequacy of her own washing.These experiences were considered contextual influences that may have shaped the meaning and reinforcement of contamination concerns rather than direct causes of OCD.Her behaviors were distinguished from the family practices she described by their excessive duration, associated distress, impaired control, and functional interference.The baseline Yale-Brown Obsessive Compulsive Scale (Y-BOCS) score was 24, indicating severe symptoms.Treatment focused on psychoeducation, reduction of ritualized behaviors, distraction and urgemanagement strategies, toilet retraining, relaxation, and supportive psychotherapy, alongside concurrent pharmacological treatment.By sessions six to seven, checking and counting had ceased, bathing and toileting duration had markedly decreased, food and water avoidance had resolved, and previously avoided bus travel and crowded settings were tolerated.At session nine, approximately two months after baseline, the Y-BOCS score had decreased to 4, indicating symptoms in the subclinical range.The remaining sessions focused primarily on maintaining improvement and adjustment to college, with no recurrence of the principal rituals documented through the final session.This case highlights how familial and culturally transmitted concepts of purity may shape the content of contamination-related OCD symptoms.Substantial improvement occurred during a symptom-focused behavioral intervention without directly challenging the family's broader cultural framework.However, concurrent pharmacological treatment and the availability of only one follow-up Y-BOCS assessment limit conclusions about the independent effect of psychotherapy and the durability of improvement.

اختلال وسواس فکری-عملی مرتبط با آلودگی می‌تواند موجب ناراحتی قابل توجه و اختلال عملکرد شود، به‌ویژه زمانی که رفتارهای وسواسی با باورهای خانوادگی و فرهنگی درباره پاکیزگی و طهارت درهم می‌آمیزد. درک تمایز میان رفتارهای هنجار فرهنگی و اجبارهای بالینی که موجب اختلال می‌شوند، برای ارزیابی و درمان حساس به فرهنگ اهمیت دارد. این گزارش موردی به شرح زنی ۱۸ ساله با شروع علائم وسواس فکری-عملی مرتبط با آلودگی در نوجوانی می‌پردازد که این علائم تقریباً در سنین ۱۴ تا ۱۵ سالگی و در دوره‌ای از فشارهای تحصیلی و خانوادگی بروز یافته‌اند. علائم وی شامل احساس مداوم ناپاکی پس از استفاده از سرویس بهداشتی، استحمام و استفاده طولانی از سرویس بهداشتی، بررسی مکرر لباس زیر پس از ادرار، آیین‌های شمارش، اجتناب از خوردن و آشامیدن به‌منظور کاهش تمایلات مرتبط با دفع، و اجتناب از تماس فیزیکی در محیط‌های شلوغ یا عمومی بود. ویژگی متمایز این ارائه، شکل‌گیری آن در محیط خانوادگی بود که در آن پاکیزگی و طهارت با اعمال بدنی و مرزهای اجتماعی مرتبط بود. بیمار گزارش داد که اعضای خانواده به طور معمول پس از اجابت مزاج استحمام می‌کنند، تماس فیزیکی با افراد دارای پیشینه Scheduled Caste محدود می‌شود، پس از چنین تماسی خانه تطهیر می‌شود و شست‌وشوی خود را بارها از نظر کفایت بررسی می‌کند. این تجارب به‌عنوان تأثیرات زمینه‌ای در نظر گرفته شدند که ممکن است معنای نگرانی‌های آلودگی و تقویت آن‌ها را شکل داده باشند، نه علل مستقیم اختلال وسواس فکری-عملی. رفتارهای او از نظر مدت زمان بیش از حد، ناراحتی همراه، کنترل مختل‌شده و تداخل عملکردی از رفتارهای خانوادگی توصیف‌شده متمایز بودند. نمره پایه مقیاس وسواس فکری-عملی ییل-براون (Y-BOCS) برابر با ۲۴ بود که نشان‌دهنده علائم شدید است. درمان بر آموزش روانی، کاهش رفتارهای آیینی، راهبردهای حواس‌پرتی و مدیریت تمایل، بازآموزی توالت، آرام‌سازی و روان‌درمانی حمایتی همراه با درمان دارویی همزمان متمرکز بود. تا جلسات ششم تا هفتم، بررسی و شمارش متوقف شد، مدت زمان استحمام و استفاده از سرویس بهداشتی به طور قابل توجهی کاهش یافت، اجتناب از خوردن و آشامیدن برطرف شد و سفر با اتوبوس و حضور در محیط‌های شلوغ که قبلاً اجتناب می‌شد، تحمل گردید. در جلسه نهم، تقریباً دو ماه پس از خط پایه، نمره Y-BOCS به ۴ کاهش یافت که نشان‌دهنده علائم در محدوده تحت‌بالینی بود. جلسات باقی‌مانده عمدتاً بر حفظ بهبود و سازگاری با دانشگاه متمرکز بود و هیچ عود آیین‌های اصلی تا جلسه پایانی مستند نشد. این مورد نشان می‌دهد که چگونه مفاهیم خانوادگی و فرهنگی انتقال‌یافته درباره طهارت می‌تواند محتوای علائم اختلال وسواس فکری-عملی مرتبط با آلودگی را شکل دهد. بهبود قابل توجهی در طول مداخله رفتاری متمرکز بر علائم بدون به چالش کشیدن مستقیم چارچوب فرهنگی گسترده‌تر خانواده رخ داد. با این حال، درمان دارویی همزمان و وجود تنها یک ارزیابی پیگیری Y-BOCS نتیجه‌گیری درباره اثر مستقل روان‌درمانی و پایداری بهبود را محدود می‌کند.

Aim: We examined the relationship between athlete identification and effective decision-making in basketball players, testing whether age and gender moderate this relationship.Method: The study employed the Athlete Identification Level Scale (AILS) and the Scale of Effective Decision-Making in Sport (SEDMS) within a quantitative framework. Data were analyzed via correlation, multiple linear regression, and moderation tests.Results: Athletic identity significantly and positively predicted internal decision-making. For external decision-making, image and career maturity was a significant negative predictor, whereas athletic identity was a significant positive predictor. Age and gender significantly moderated the relationship between athlete identification and effective decision-making. Specifically, higher athlete identification was associated with lower effective decision-making among older and female basketball players.Conclusion: The findings indicate that the relationship between athlete identification and effective decision-making varies according to age and gender. These results highlight the importance of considering demographic differences when addressing decision-making processes in basketball players.

هدف: این پژوهش به بررسی رابطه بین شناسایی ورزشکار و تصمیم‌گیری مؤثر در بازیکنان بسکتبال پرداخته و نقش تعدیل‌گری سن و جنسیت را در این رابطه آزمون کرده است. روش: در این مطالعه، از مقیاس سطح شناسایی ورزشکار (AILS) و مقیاس تصمیم‌گیری مؤثر در ورزش (SEDMS) در چارچوبی کمی استفاده شد. داده‌ها با استفاده از همبستگی، رگرسیون خطی چندگانه و آزمون‌های تعدیل‌گری تحلیل شدند. یافته‌ها: هویت ورزشی به طور معنادار و مثبت پیش‌بین تصمیم‌گیری درونی بود. برای تصمیم‌گیری بیرونی، تصویر و بلوغ شغلی پیش‌بین منفی معنادار و هویت ورزشی پیش‌بین مثبت معنادار بود. سن و جنسیت رابطه بین شناسایی ورزشکار و تصمیم‌گیری مؤثر را به طور معناداری تعدیل کردند. به طور خاص، شناسایی بالاتر ورزشکار با تصمیم‌گیری مؤثر پایین‌تر در میان بازیکنان بسکتبال مسن‌تر و زن همراه بود. نتیجه‌گیری: یافته‌ها نشان می‌دهند که رابطه بین شناسایی ورزشکار و تصمیم‌گیری مؤثر بر اساس سن و جنسیت متفاوت است. این نتایج بر اهمیت توجه به تفاوت‌های جمعیت‌شناختی در بررسی فرایندهای تصمیم‌گیری در بازیکنان بسکتبال تأکید می‌کند.

This study aims to analyze the cognitive levels represented in the writing exercises of Basic English for Elementary School Grade VI based on Revised Bloom’s Taxonomy and to identify the dominant cognitive level represented in the exercises. This study employed a qualitative descriptive design using qualitative content analysis. The data consisted of 50 independent writing-exercise units identified from the textbook. The exercises were analyzed based on the six cognitive levels of Revised Bloom’s Taxonomy: Remembering (C1), Understanding (C2), Applying (C3), Analyzing (C4), Evaluating (C5), and Creating (C6). The findings show that five cognitive levels were represented: C1, C2, C3, C4, and C6, while C5 was not identified. Applying (C3) was the dominant cognitive level, accounting for 35 exercises (70%), followed by Understanding (C2) with 7 exercises (14%), Creating (C6) with 6 exercises (12%), and Remembering (C1) and Analyzing (C4) with 1 exercise each (2%). Overall, lower-order thinking skills (C1-C3) accounted for 86% of the exercises, whereas higher-order thinking skills (C4-C6) accounted for 14%. These findings indicate that the textbook predominantly emphasizes the application of previously learned language knowledge through structured writing activities, while opportunities for analysis, evaluation, and extended creative production remain limited. The study highlights the importance of considering a more balanced distribution of cognitive levels in elementary English writing exercises.

هدف این پژوهش تحلیل سطوح شناختی نمایان‌شده در تمرین‌های نوشتاری کتاب درسی زبان انگلیسی پایه ششم ابتدایی بر اساس طبقه‌بندی تجدیدنظرشده بلوم و شناسایی سطح شناختی غالب در این تمرین‌ها است. این پژوهش با استفاده از طرح توصیفی کیفی و تحلیل محتوای کیفی انجام شده است. داده‌ها شامل ۵۰ واحد مستقل تمرین نوشتاری استخراج‌شده از کتاب درسی بودند. تمرین‌ها بر اساس شش سطح شناختی طبقه‌بندی تجدیدنظرشده بلوم شامل: یادآوری (C1)، درک (C2)، به‌کارگیری (C3)، تحلیل (C4)، ارزشیابی (C5) و خلق (C6) مورد تحلیل قرار گرفتند. یافته‌ها نشان می‌دهد که پنج سطح شناختی شامل C1، C2، C3، C4 و C6 در تمرین‌ها نمایان شده‌اند و سطح C5 شناسایی نشده است. سطح به‌کارگیری (C3) با ۳۵ تمرین (۷۰٪) سطح غالب بوده است، پس از آن سطح درک (C2) با ۷ تمرین (۱۴٪)، خلق (C6) با ۶ تمرین (۱۲٪) و یادآوری (C1) و تحلیل (C4) هر کدام با ۱ تمرین (۲٪) قرار دارند. به طور کلی، مهارت‌های تفکر سطوح پایین‌تر (C1-C3) ۸۶٪ از تمرین‌ها را تشکیل داده‌اند، در حالی که مهارت‌های تفکر سطوح بالاتر (C4-C6) ۱۴٪ را شامل می‌شوند. این یافته‌ها نشان می‌دهد که کتاب درسی عمدتاً بر به‌کارگیری دانش زبانی آموخته‌شده از طریق فعالیت‌های نوشتاری ساختاریافته تأکید دارد و فرصت‌های تحلیل، ارزشیابی و تولید خلاقانه گسترده محدود باقی مانده است. این پژوهش بر اهمیت توجه به توزیع متوازن‌تر سطوح شناختی در تمرین‌های نوشتاری زبان انگلیسی ابتدایی تأکید می‌کند.

This study aims to analyze the comparison of student learning outcomes using the Teams Games Tournament (TGT) and Problem Based Learning (PBL) learning models in science (IPAS) subject on the topic of energy in Grade VI elementary school, as well as to examine the influence of gender on these outcomes. The study employed a quantitative descriptive comparative approach with 22 students of Class VI D as subjects, consisting of 12 male and 10 female students. Data were collected through learning outcome tests conducted under both learning conditions. Data analysis included descriptive statistics, Shapiro-Wilk normality test, Levene homogeneity test, Wilcoxon signed-rank test (comparing TGT and PBL within the same students), and Mann-Whitney U test (comparing male and female students). Results showed that the overall mean score for the TGT model (89.09; SD = 18.23) was higher than for the PBL model (84.55; SD = 21.32). The Wilcoxon signed-rank test yielded p = 0.190 (p > 0.05), indicating that the difference between TGT and PBL learning outcomes overall was not statistically significant. By gender, female students had higher average scores than males in both models (TGT: 94.00 vs 85.00; PBL: 92.00 vs 78.33), though the differences were not statistically significant (p = 0.101 for TGT and p = 0.102 for PBL). Learning mastery reached 81.8% in the TGT model and 72.7% in the PBL model, with female mastery (90.0% in both models) higher than males (75.0% in TGT and 58.3% in PBL). These findings imply the importance of differentiated learning based on gender to improve male students' learning mastery.

هدف این پژوهش تحلیل مقایسه‌ای نتایج یادگیری دانش‌آموزان با استفاده از مدل‌های یادگیری Teams Games Tournament (TGT) و Problem Based Learning (PBL) در درس علوم (IPAS) با موضوع انرژی در پایه ششم ابتدایی و همچنین بررسی تأثیر جنسیت بر این نتایج است. این پژوهش با رویکرد توصیفی-مقایسه‌ای کمی و با شرکت ۲۲ دانش‌آموز کلاس VI D (۱۲ پسر و ۱۰ دختر) انجام شد. داده‌ها از طریق آزمون‌های نتایج یادگیری که تحت هر دو شرایط یادگیری برگزار شد، جمع‌آوری گردید. تحلیل داده‌ها شامل آمار توصیفی، آزمون نرمالیتی Shapiro-Wilk، آزمون همگنی Levene، آزمون Wilcoxon signed-rank (مقایسه TGT و PBL در یک دانش‌آموز) و آزمون Mann-Whitney U (مقایسه دانش‌آموزان دختر و پسر) بود. نتایج نشان داد میانگین کلی نمره مدل TGT (۸۹٫۰۹؛ SD = ۱۸٫۲۳) بالاتر از مدل PBL (۸۴٫۵۵؛ SD = ۲۱٫۳۲) بود. آزمون Wilcoxon signed-rank مقدار p = ۰٫۱۹۰ (p > ۰٫۰۵) را نشان داد که بیانگر عدم تفاوت معنادار آماری بین نتایج یادگیری TGT و PBL به طور کلی است. بر اساس جنسیت، دانش‌آموزان دختر در هر دو مدل میانگین نمره بالاتری نسبت به پسران داشتند (TGT: ۹۴٫۰۰ در مقابل ۸۵٫۰۰؛ PBL: ۹۲٫۰۰ در مقابل ۷۸٫۳۳)، هرچند این تفاوت‌ها از نظر آماری معنادار نبود (p = ۰٫۱۰۱ برای TGT و p = ۰٫۱۰۲ برای PBL). میزان تسلط یادگیری در مدل TGT به ۸۱٫۸٪ و در مدل PBL به ۷۲٫۷٪ رسید و تسلط دختران (۹۰٫۰٪ در هر دو مدل) بالاتر از پسران بود (۷۵٫۰٪ در TGT و ۵۸٫۳٪ در PBL). این یافته‌ها بر اهمیت یادگیری تفکیکی بر اساس جنسیت برای بهبود تسلط یادگیری دانش‌آموزان پسر دلالت دارد.

This classroom action research aimed to improve student activeness through the implementation of the Station Learning strategy in class V.C of SDN 238 Palembang. The study used the Kemmis and Mc Taggart action research design, conducted in two cycles involving 28 students as research subjects. Data were collected using an observation sheet covering six indicators of student activeness, namely visual, questioning, opinion-giving, writing/motoric, cooperation, and mental-emotional engagement. The pre-cycle observation showed an average activeness score of 58.48 percent, categorized as Fairly Active. After the implementation of Station Learning in the first cycle, the average increased to 63.69 percent, and in the second cycle it reached 71.58 percent with a classical mastery level of 96.43 percent, meaning that 27 of the 28 students were categorized as Active or Very Active. These findings indicate that Station Learning, which organizes students into visual, auditory, and kinesthetic learning stations according to their learning style tendencies, is effective in increasing student engagement across all indicators of activeness. The study concludes that Station Learning is an effective strategy for enhancing elementary students' learning activeness and recommends its continued and consistent use, with particular attention to strengthening the questioning and cooperation indicators.

این پژوهش اقدام‌پژوهی کلاسی با هدف ارتقاء فعالیت دانش‌آموزان از طریق اجرای راهبرد یادگیری ایستگاهی در کلاس پنجم‌جیم دبستان ۲۳۸ پالمبانگ انجام شد. این مطالعه از طرح پژوهش اقدام‌پژوهی کمیس و مک‌تاگارت استفاده کرد و در دو چرخه با مشارکت ۲۸ دانش‌آموز به عنوان آزمودنی انجام گرفت. داده‌ها با استفاده از برگه مشاهده شامل شش شاخص فعالیت دانش‌آموزان، یعنی بصری، پرسشگری، اظهار نظر، نوشتاری/حرکتی، همکاری و درگیری ذهنی-هیجانی گردآوری شد. مشاهده پیش‌چرخه میانگین نمره فعالیت را ۵۸/۴۸ درصد نشان داد که در دسته نسبتاً فعال قرار گرفت. پس از اجرای یادگیری ایستگاهی در چرخه اول، میانگین به ۶۳/۶۹ درصد افزایش یافت و در چرخه دوم به ۷۱/۵۸ درصد با سطح تسلط کلاسیک ۹۶/۴۳ درصد رسید، به این معنا که ۲۷ نفر از ۲۸ دانش‌آموز در دسته فعال یا بسیار فعال قرار گرفتند. این یافته‌ها نشان می‌دهد که یادگیری ایستگاهی، که دانش‌آموزان را بر اساس گرایش‌های سبک یادگیری‌شان به ایستگاه‌های بصری، شنیداری و جنبشی سازمان‌دهی می‌کند، در افزایش مشارکت دانش‌آموزان در تمامی شاخص‌های فعالیت مؤثر است. پژوهش نتیجه می‌گیرد که یادگیری ایستگاهی راهبردی مؤثر برای ارتقاء فعالیت یادگیری دانش‌آموزان ابتدایی است و استفاده مستمر و منظم از آن با توجه ویژه به تقویت شاخص‌های پرسشگری و همکاری توصیه می‌شود.

This study aims to analyze the effect of emotional maturity on interpersonal communication skills among eighth-grade students at SMP Negeri 14 Kota Jambi. Adolescence is a developmental phase characterized by significant physical, psychological, social, and emotional changes. During this phase, interpersonal communication skills are important for supporting social relationships, academic achievement, and self-adjustment. However, adolescents differ in their communication abilities, which may be influenced by their level of emotional maturity. This study employed a quantitative method with an ex post-facto approach. The sample consisted of 170 eighth-grade students at SMP Negeri 14 Kota Jambi selected using simple random sampling. Data were collected through questionnaires and analyzed using normality, linearity, and simple regression tests. The results showed that students’ emotional maturity was classified as high, with a percentage of 80.64%, while their interpersonal communication skills were also classified as high, with a percentage of 80.91%. The analysis revealed a positive and significant effect of emotional maturity on interpersonal communication skills. The coefficient of determination was 0.734, indicating that emotional maturity contributed 73.4% to interpersonal communication skills, while the remaining 26.6% was influenced by other factors. Thus, the higher the students’ emotional maturity, the higher their interpersonal communication skills.

هدف این پژوهش، تحلیل تأثیر بلوغ هیجانی بر مهارت‌های ارتباط بین‌فردی در میان دانش‌آموزان پایه هشتم دبیرستان دولتی شماره ۱۴ شهر جامبی است. نوجوانی مرحله‌ای از رشد است که با تغییرات قابل توجه جسمی، روان‌شناختی، اجتماعی و هیجانی همراه می‌باشد. در این مرحله، مهارت‌های ارتباط بین‌فردی برای حمایت از روابط اجتماعی، موفقیت تحصیلی و سازگاری فردی اهمیت دارند. با این حال، نوجوانان در توانایی‌های ارتباطی خود تفاوت دارند که ممکن است تحت تأثیر سطح بلوغ هیجانی آن‌ها باشد. این پژوهش با روش کمی و رویکرد پس‌رویدادی انجام شده است. نمونه شامل ۱۷۰ دانش‌آموز پایه هشتم دبیرستان دولتی شماره ۱۴ شهر جامبی بود که با روش نمونه‌گیری تصادفی ساده انتخاب شدند. داده‌ها از طریق پرسشنامه جمع‌آوری و با استفاده از آزمون‌های نرمالیتی، خطی بودن و رگرسیون ساده تحلیل شدند. نتایج نشان داد که بلوغ هیجانی دانش‌آموزان در سطح بالا با درصد ۸۰٫۶۴٪ و مهارت‌های ارتباط بین‌فردی آن‌ها نیز در سطح بالا با درصد ۸۰٫۹۱٪ قرار دارد. تحلیل‌ها تأثیر مثبت و معنادار بلوغ هیجانی بر مهارت‌های ارتباط بین‌فردی را نشان داد. ضریب تعیین ۰٫۷۳۴ بود که نشان می‌دهد بلوغ هیجانی ۷۳٫۴٪ از مهارت‌های ارتباط بین‌فردی را تبیین می‌کند و ۲۶٫۶٪ باقیمانده تحت تأثیر عوامل دیگر است. بنابراین، هرچه بلوغ هیجانی دانش‌آموزان بالاتر باشد، مهارت‌های ارتباط بین‌فردی آن‌ها نیز بالاتر خواهد بود.

This descriptive-survey study assessed the readiness of kindergarten learners in Barobo II District, Schools Division of Surigao del Sur, as basis for a School Readiness Enhancement Plan. Using an adopted ECCD-based questionnaire, the study examined seven developmental domains: gross motor, fine motor, self-help adaptive, social/emotional, receptive language, expressive language, and cognitive skills. The supplied data comprised 12 learner readiness records assessed through teacher ratings and analyzed using frequency, percentage, mean, and standard deviation. Results showed an overall High Readiness level (WM = 4.15, SD = 0.47). Gross motor skills (WM = 4.33) and cognitive skills (WM = 4.22) attained Very High Readiness, while fine motor, self-help adaptive, social/emotional, receptive language, and expressive language were rated High Readiness. Specific skills requiring further reinforcement were identified, particularly in self-help adaptive, expressive language, and selected fine motor and receptive language indicators. Based on these findings, a School Readiness Enhancement Plan was proposed to sustain developmental strengths and address areas needing additional support through coordinated school- and home-based interventions.

این پژوهش توصیفی-پیمایشی به ارزیابی میزان آمادگی نوآموزان پیش‌دبستانی در ناحیه باروبو II، اداره آموزش سورگائو دل سور، به‌عنوان مبنایی برای برنامه ارتقاء آمادگی مدرسه پرداخت. با استفاده از پرسشنامه اقتباس‌شده مبتنی بر ECCD، این مطالعه هفت حوزه رشدی را مورد بررسی قرار داد: مهارت‌های حرکتی درشت، مهارت‌های حرکتی ظریف، مهارت‌های خودیاری-انطباقی، اجتماعی/هیجانی، زبان دریافتی، زبان بیانی و مهارت‌های شناختی. داده‌های ارائه‌شده شامل ۱۲ پرونده آمادگی نوآموزان بود که از طریق ارزیابی معلمان گردآوری و با استفاده از فراوانی، درصد، میانگین و انحراف معیار تحلیل شد. نتایج نشان داد که سطح کلی آمادگی «بالا» بوده است (WM = 4.15، SD = 0.47). مهارت‌های حرکتی درشت (WM = 4.33) و مهارت‌های شناختی (WM = 4.22) به سطح «بسیار بالا» دست یافتند، در حالی که مهارت‌های حرکتی ظریف، خودیاری-انطباقی، اجتماعی/هیجانی، زبان دریافتی و زبان بیانی در سطح «بالا» ارزیابی شدند. مهارت‌های خاصی که نیاز به تقویت بیشتر داشتند، به‌ویژه در حوزه‌های خودیاری-انطباقی، زبان بیانی و برخی شاخص‌های مهارت‌های حرکتی ظریف و زبان دریافتی شناسایی شدند. بر اساس این یافته‌ها، برنامه‌ای برای ارتقاء آمادگی مدرسه پیشنهاد شد تا نقاط قوت رشدی حفظ شده و حوزه‌های نیازمند حمایت بیشتر از طریق مداخلات هماهنگ مدرسه‌محور و خانواده‌محور مورد توجه قرار گیرند.

This study investigated the direct and parent-mediated relationships of school-based management, capacity-strengthening programs, and teacher work ethic with school output quality. A quantitative causal survey was conducted from October to December 2025 among 245 teachers randomly selected from a population of 627 teachers in public elementary schools in North Aceh Regency, Indonesia. Data were collected using questionnaires operationalizing the five constructs and analyzed through descriptive statistics, prerequisite tests, regression, and path analysis. All variables were predominantly at moderate levels: school-based management (M = 81.13), capacity strengthening (M = 81.06), teacher work ethic (M = 79.30), parental involvement (M = 80.15), and school output quality (M = 81.20). Based on the decision statistics reported in the original analysis, all nine hypothesized direct, indirect, and simultaneous paths were accepted. The complete model accounted for 9.7% of the variance in school output quality, while parental involvement had the largest coefficient in the simultaneous equation (0.13), exceeding capacity strengthening (0.07), school-based management (0.04), and teacher work ethic (0.04). These results indicate that organizational autonomy and teacher-related resources are more consequential when translated into sustained school-family engagement. The findings imply that district improvement strategies should institutionalize participatory governance, job-embedded professional learning, supportive work cultures, and structured parental partnerships while also addressing the substantial unexplained variance through broader instructional, leadership, and socioeconomic factors.

این مطالعه به بررسی روابط مستقیم و میانجی‌گری‌شده توسط والدین میان مدیریت مبتنی بر مدرسه، برنامه‌های تقویت ظرفیت و اخلاق کاری معلمان با کیفیت خروجی مدرسه پرداخت. پژوهش به روش پیمایش علّی کمی از اکتبر تا دسامبر ۲۰۲۵ در میان ۲۴۵ معلم که به‌صورت تصادفی از جمعیت ۶۲۷ معلم مدارس ابتدایی دولتی در شهرستان آچه شمالی، اندونزی انتخاب شده بودند، انجام شد. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه‌هایی که پنج سازه را عملیاتی می‌کردند گردآوری و از طریق آمار توصیفی، آزمون‌های پیش‌نیاز، رگرسیون و تحلیل مسیر تحلیل شدند. همه متغیرها عمدتاً در سطح متوسط قرار داشتند: مدیریت مبتنی بر مدرسه (M = 81.13)، تقویت ظرفیت (M = 81.06)، اخلاق کاری معلمان (M = 79.30)، مشارکت والدین (M = 80.15) و کیفیت خروجی مدرسه (M = 81.20). بر اساس آمار تصمیم‌گیری گزارش‌شده در تحلیل اصلی، هر ۹ مسیر فرضی مستقیم، غیرمستقیم و همزمان پذیرفته شدند. مدل کامل ۹.۷٪ از واریانس کیفیت خروجی مدرسه را تبیین کرد، در حالی که مشارکت والدین دارای بزرگ‌ترین ضریب در معادله همزمان (0.13) بود که از تقویت ظرفیت (0.07)، مدیریت مبتنی بر مدرسه (0.04) و اخلاق کاری معلمان (0.04) بیشتر بود. این نتایج نشان می‌دهد که خودمختاری سازمانی و منابع مرتبط با معلمان زمانی اهمیت بیشتری می‌یابند که به تعامل پایدار مدرسه و خانواده تبدیل شوند. یافته‌ها دلالت بر آن دارد که راهبردهای بهبود منطقه‌ای باید حکمرانی مشارکتی، یادگیری حرفه‌ای درون‌کار، فرهنگ‌های کاری حمایتی و مشارکت ساختاریافته والدین را نهادینه کنند و همزمان به واریانس توضیح‌داده‌نشده قابل توجه از طریق عوامل گسترده‌تر آموزشی، رهبری و اجتماعی‌اقتصادی بپردازند.

This study explores how senior high school students make meaning of underachievement through the lens of growth mindset. Underachievement is often reduced to laziness, while students' subjective experiences remain underexplored. A qualitative design with interpretative phenomenological analysis was used. Five students identified as underachieving were selected purposively, and a counseling teacher and a classroom teacher served as supporting informants. Data were gathered through in-depth semi-structured interviews, observation during interviews, and relevant documentation, then analyzed through repeated reading, initial noting, theme development, and cross-case analysis. Six themes emerged: feeling academically not good enough, fear of failure and environmental expectations, the conflict between potential and performance, avoidance of academic challenges, self-reflection on failure, and the emergence of growth mindset as a reinterpretation of ability. Underachievement was lived as a threat to academic identity sustained by fixed beliefs about ability, and avoidance functioned as self-protection that limited development. Growth mindset appeared not as a ready-made trait but as a gradual process triggered by reflection and supportive relationships, coexisting with lingering doubt. School counseling should therefore address how students interpret failure, not only their academic performance.

این پژوهش به بررسی چگونگی معنابخشی دانش‌آموزان دبیرستانی به عملکرد پایین از منظر ذهنیت رشد می‌پردازد. عملکرد پایین اغلب به تنبلی تقلیل داده می‌شود، در حالی که تجارب ذهنی دانش‌آموزان کمتر مورد توجه قرار گرفته است. این مطالعه با رویکرد کیفی و تحلیل پدیدارشناختی تفسیری انجام شده است. پنج دانش‌آموز که به عنوان دارای عملکرد پایین شناسایی شدند به صورت هدفمند انتخاب شدند و یک مشاور مدرسه و یک معلم کلاس به عنوان مطلعان پشتیبان حضور داشتند. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های عمیق نیمه‌ساختاریافته، مشاهده در حین مصاحبه و اسناد مرتبط گردآوری و از طریق خوانش مکرر، یادداشت‌برداری اولیه، توسعه مضامین و تحلیل بین‌موردی تحلیل شدند. شش مضمون استخراج شد: احساس ناکافی بودن از نظر تحصیلی، ترس از شکست و انتظارات محیطی، تعارض بین توان بالقوه و عملکرد، اجتناب از چالش‌های تحصیلی، تأمل بر شکست و ظهور ذهنیت رشد به عنوان بازتفسیر توانایی. عملکرد پایین به عنوان تهدیدی برای هویت تحصیلی تجربه می‌شد که با باورهای ثابت درباره توانایی تداوم می‌یافت و اجتناب، نقش محافظت از خود را ایفا می‌کرد که رشد را محدود می‌ساخت. ذهنیت رشد نه به عنوان یک ویژگی از پیش موجود، بلکه به عنوان فرایندی تدریجی که با تأمل و روابط حمایتی برانگیخته می‌شود و همزمان با تردیدهای باقی‌مانده همزیستی دارد، ظاهر شد. بنابراین، مشاوره مدرسه باید به نحوه تفسیر شکست توسط دانش‌آموزان بپردازد، نه صرفاً عملکرد تحصیلی آنان.

Abstract A common feature of recent metaphysical discussion are explanations stating that an object x is F by virtue of its essence or nature. These explanations are ultimate in the sense that there is no further explanation as to why they hold. Given that x is F by virtue of its nature, there is no further essentialist fact that explains this fact. I critically survey three recent accounts of the ultimacy of essence and argue that they fail to be ultimate in the intended sense. In light of this discussion, I suggest that a modal account of intrinsicality may present a viable alternative to essentialist explanations.

چکیده: یکی از ویژگی‌های مشترک بحث‌های اخیر در حوزه مابعدالطبیعه، توضیحاتی است که بیان می‌کنند شیء x به واسطه ماهیت یا سرشت خود دارای ویژگی F است. این توضیحات از این جهت نهایی هستند که توضیح بیشتری برای چرایی آن‌ها وجود ندارد. با توجه به اینکه x به واسطه سرشت خود F است، هیچ واقعیت ماهیت‌گرایانه دیگری وجود ندارد که این واقعیت را توضیح دهد. در این مقاله، سه نظریه اخیر درباره نهاییّت ماهیت را به طور انتقادی بررسی می‌کنم و استدلال می‌کنم که این نظریه‌ها در معنای مورد نظر، نهایی نیستند. در پرتو این بحث، پیشنهاد می‌کنم که یک رویکرد وجهی به درون‌بودگی می‌تواند جایگزینی قابل قبول برای توضیحات ماهیت‌گرایانه ارائه دهد.

Disasters pose a formidable challenge for mental health support services in terms of resources and timely response. This study evaluated the effects of different types of events on the Mexico City population during the first year of the COVID-19 pandemic, under the assumption that high-resolution time-scale data analysis performed on ICT-based and telehealth systems could contribute to understanding psychological needs and to identifying events associated with short-term outbursts in support demands, estimating their time of occurrence, and the characteristics of calls for service. The study evaluated the effects of public announcements of quarantine measures, mental health press conferences, festivities during 2020, and earthquakes with public early warnings between 2020 and 2023 reported through national public institutions’ databases, the “Screening Tool for Mental Health Problems” and the “Lifeline Emergency Phone Call Service (LEPCS),” comprising 138,471 interactions. The analysis used qualitative and quantitative methods, including principal component analysis, correlations, and one-way ANOVA. The study successfully identified patterns in responses associated with acute stress, depression, and anxiety, as well as possible times of maximum demand associated with different types of events. Complex scenarios with multiple threats were associated with significant short-term outbursts, posing a challenge to support systems, with a documented case with an increase as high as 2651% on a single day. The research is novel in its time-scope analysis and event-wise approach, providing valuable insights for emergency planning and resource allocation. Additionally, the study proposes evaluation criteria for detecting potential system overloads in telehealth services to enable early countermeasures.

بلایا چالشی جدی برای خدمات حمایتی سلامت روان از نظر منابع و پاسخ به‌موقع ایجاد می‌کنند. این پژوهش تأثیر انواع مختلف رویدادها را بر جمعیت شهر مکزیک در نخستین سال همه‌گیری COVID-19 ارزیابی کرد، با این فرض که تحلیل داده‌ها با مقیاس زمانی با وضوح بالا بر روی سامانه‌های مبتنی بر فناوری اطلاعات و ارتباطات و تله‌مدیسین می‌تواند به درک نیازهای روان‌شناختی و شناسایی رویدادهای مرتبط با جهش‌های کوتاه‌مدت در تقاضای حمایت، برآورد زمان وقوع آن‌ها و ویژگی‌های تماس‌های خدماتی کمک کند. این مطالعه تأثیر اعلام عمومی اقدامات قرنطینه، کنفرانس‌های مطبوعاتی سلامت روان، جشن‌ها در سال ۲۰۲۰ و زمین‌لرزه‌ها با هشدار اولیه عمومی بین سال‌های ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۳ را که از طریق پایگاه‌های داده نهادهای عمومی ملی، «ابزار غربالگری مشکلات سلامت روان» و «خدمات تماس اضطراری تلفنی (LEPCS)» گزارش شده‌اند و شامل ۱۳۸٬۴۷۱ تعامل بودند، مورد ارزیابی قرار داد. تحلیل با استفاده از روش‌های کیفی و کمی، از جمله تحلیل مؤلفه‌های اصلی، همبستگی‌ها و ANOVA یک‌طرفه انجام شد. این پژوهش موفق به شناسایی الگوهایی در واکنش‌ها شد که با استرس حاد، افسردگی و اضطراب مرتبط بودند و همچنین زمان‌های احتمالی اوج تقاضا که با انواع مختلف رویدادها مرتبط بودند را تعیین کرد. سناریوهای پیچیده با تهدیدهای متعدد با جهش‌های کوتاه‌مدت قابل توجهی همراه بودند که چالشی برای سامانه‌های حمایتی ایجاد کردند، به طوری که یک مورد مستند با افزایش تا ۲۶۵۱٪ در یک روز ثبت شد. این پژوهش از نظر تحلیل مقیاس زمانی و رویکرد رویدادمحور نوآورانه است و بینش‌های ارزشمندی برای برنامه‌ریزی اضطراری و تخصیص منابع ارائه می‌دهد. افزون بر این، مطالعه معیارهایی برای ارزیابی شناسایی احتمال اضافه‌بار سامانه‌ها در خدمات تله‌مدیسین به منظور امکان مقابله زودهنگام پیشنهاد می‌کند.

Abstract We examine the age profile of subjective wellbeing and illbeing in the 22 countries appearing in the Global Flourishing Study (GFS) 2022–2024. We propose an alternative to the Flourishing Index at the heart of so much of the GFS literature which has better statistical properties. We call it the Revised Flourishing Index (RFI). The age profile of the original Flourishing Index and some of its sub-components are U-shaped in age. However, the RFI rises linearly in age. We also introduce a new Not Flourishing Index (NFI) capturing illbeing. The NFI and each of its four sub-components fall markedly with age. These results are broadly replicated among those surveyed via a computer-assisted web-based interview (CAWI), except in the case of the original Flourishing Index which, like the RFI, now rises in age. However, the RFI, NFI and the original Flourishing Index age profiles have the opposite signs to the CAWI profiles when conducted via computer-assisted telephone interviews (CATI). We argue these differences by survey mode arise due to social desirability bias and non-random selection into CATI. Analyses of the European Social Survey (ESS) 2023–2024 and the CAWI-based Global Minds (GM) surveys 2020–2026 for the subset of countries appearing in the GFS support these CAWI findings in the GFS, albeit with alternative metrics, providing some external validity for our GFS findings.

در این پژوهش، نمایه سنی بهزیستی و نابهنجاری ذهنی در ۲۲ کشور حاضر در مطالعه جهانی شکوفایی (GFS) ۲۰۲۲–۲۰۲۴ مورد بررسی قرار می‌گیرد. ما جایگزینی برای شاخص شکوفایی که در مرکز بسیاری از مطالعات GFS قرار دارد و ویژگی‌های آماری بهتری دارد، پیشنهاد می‌کنیم. این شاخص را شاخص بازنگری‌شده شکوفایی (RFI) می‌نامیم. نمایه سنی شاخص اصلی شکوفایی و برخی از زیرمؤلفه‌های آن به صورت U شکل است. با این حال، RFI به طور خطی با افزایش سن افزایش می‌یابد. همچنین شاخص جدیدی به نام شاخص عدم شکوفایی (NFI) معرفی می‌کنیم که نابهنجاری را اندازه‌گیری می‌کند. NFI و هر یک از چهار زیرمؤلفه آن با افزایش سن به طور قابل توجهی کاهش می‌یابند. این نتایج عمدتاً در میان افرادی که از طریق مصاحبه مبتنی بر وب با کمک رایانه (CAWI) مورد بررسی قرار گرفته‌اند، تکرار می‌شود، به جز در مورد شاخص اصلی شکوفایی که مانند RFI اکنون با افزایش سن افزایش می‌یابد. با این حال، نمایه‌های سنی RFI، NFI و شاخص اصلی شکوفایی، علائم مخالفی نسبت به نمایه‌های CAWI زمانی که از طریق مصاحبه تلفنی با کمک رایانه (CATI) انجام می‌شود، دارند. ما استدلال می‌کنیم که این تفاوت‌ها بر اساس شیوه گردآوری داده‌ها ناشی از سوگیری مطلوبیت اجتماعی و انتخاب غیرتصادفی در CATI است. تحلیل‌های پیمایش اجتماعی اروپا (ESS) ۲۰۲۳–۲۰۲۴ و پیمایش‌های مبتنی بر CAWI Global Minds (GM) ۲۰۲۰–۲۰۲۶ برای زیرمجموعه‌ای از کشورها که در GFS حضور دارند، این یافته‌های CAWI در GFS را تأیید می‌کند، هرچند با معیارهای جایگزین، که مقداری روایی بیرونی برای یافته‌های ما در GFS فراهم می‌کند.

The increasing orientation of educational evaluation toward numerical achievement has the potential to narrow the meaning of education into scores, rankings, and administrative targets. This issue is particularly important in Islamic education because its objectives involve not only knowledge acquisition but also personal development, moral formation, and the application of Islamic values. This study aims to analyze the impact of quantitative evaluation on the objectives of Islamic education and formulate a more holistic orientation of evaluation. The study employs a descriptive qualitative method using a critical pedagogy approach and philosophical analysis. The findings indicate that numerical dominance can shift educational attention from human formation toward measurable outcomes, strengthen individual competition, and neglect moral and spiritual dimensions. Evaluation therefore needs to be reoriented through justice, self-reflection, balance, and moral formation so that assessment serves not only to measure learning but also to educate and improve students.

افزایش گرایش به ارزیابی آموزشی مبتنی بر دستاوردهای عددی، این پتانسیل را دارد که معنای آموزش را به نمرات، رتبه‌بندی‌ها و اهداف اداری محدود کند. این مسئله به‌ویژه در آموزش اسلامی اهمیت دارد، زیرا اهداف آن تنها به کسب دانش محدود نمی‌شود، بلکه شامل رشد فردی، شکل‌گیری اخلاقی و به‌کارگیری ارزش‌های اسلامی نیز هست. هدف این پژوهش، تحلیل تأثیر ارزیابی کمی بر اهداف آموزش اسلامی و تدوین رویکردی جامع‌تر برای ارزیابی است. این مطالعه با استفاده از روش کیفی توصیفی و رویکرد پداگوژی انتقادی و تحلیل فلسفی انجام شده است. یافته‌ها نشان می‌دهد که سلطه عددی می‌تواند توجه آموزشی را از شکل‌دهی انسان به سوی نتایج قابل اندازه‌گیری سوق دهد، رقابت فردی را تقویت کند و ابعاد اخلاقی و معنوی را نادیده بگیرد. بنابراین، ارزیابی باید از طریق عدالت، خودبازتابی، تعادل و شکل‌گیری اخلاقی بازنگری شود تا سنجش نه‌تنها برای اندازه‌گیری یادگیری، بلکه برای تربیت و ارتقای دانش‌آموزان به کار رود.

This study is motivated by the importance of the socio-emotional development of elementary school students in fostering their ability to interact, adapt, and build positive relationships with their environment. One initiative school undertake to support this development is the implementation of the "3S" habit (Smile, Greet, and Say Hello). However, research specifically analyzing student socio-emotional development through the 3S habit in lower-grade elementary classes remains limited. This study aims to describe the implementation of the 3S habit and the resulting socio-emotional development of the students. A descriptive qualitative approach was employed, utilizing data collection techniques such as observation, interviews, and documentation. The findings indicate that the 3S habit has been consistently implemented through morning student-welcoming activities, daily interactions within the school environment, and teachers setting a positive example. This habit contributes to students' socio-emotional development, evident in aspects such as self-confidence, social interaction skills, politeness, and concern for others. While self-confidence emerged as the most prominent aspect, other areas also showed positive development. The study implies a need for consistency in implementing the 3S habit to support the socio-emotional development of elementary school students.

این پژوهش با انگیزه اهمیت رشد اجتماعی‌عاطفی دانش‌آموزان دبستانی در پرورش توانایی تعامل، سازگاری و ایجاد روابط مثبت با محیط اطراف خود انجام شده‌است. یکی از ابتکارات مدارس برای حمایت از این رشد، اجرای عادت «۳س» (لبخند، سلام و سپاس) است. با این حال، پژوهش‌هایی که به طور خاص رشد اجتماعی‌عاطفی دانش‌آموزان را از طریق عادت ۳س در پایه‌های پایین دبستان تحلیل کنند، همچنان محدود هستند. هدف این پژوهش توصیف اجرای عادت ۳س و رشد اجتماعی‌عاطفی حاصل از آن در میان دانش‌آموزان است. رویکرد کیفی توصیفی به کار گرفته شده و از روش‌های گردآوری داده شامل مشاهده، مصاحبه و مستندسازی استفاده شده‌است. یافته‌ها نشان می‌دهد که عادت ۳س به طور مستمر از طریق فعالیت‌های استقبال صبحگاهی از دانش‌آموزان، تعاملات روزانه در محیط مدرسه و الگوسازی مثبت معلمان اجرا می‌شود. این عادت به رشد اجتماعی‌عاطفی دانش‌آموزان کمک می‌کند که در ابعادی مانند اعتمادبه‌نفس، مهارت‌های تعامل اجتماعی، ادب و توجه به دیگران مشهود است. در حالی که اعتمادبه‌نفس به عنوان برجسته‌ترین بعد ظاهر شد، سایر حوزه‌ها نیز رشد مثبتی نشان دادند. نتایج پژوهش بر ضرورت تداوم اجرای عادت ۳س برای حمایت از رشد اجتماعی‌عاطفی دانش‌آموزان دبستانی تأکید دارد.

This study describes students' learning interest in the subject of Fiqh, the types of media used by teachers in teaching Fiqh, and the strategies used by teachers to increase students' learning interest in Fiqh at Madrasah Aliyah Ma'arif NU Kalonding, Mamuju Regency. This research is a descriptive qualitative study using phenomenological and pedagogical approaches. Data were collected through observation, interviews, and documentation. The research instruments were an observation guide, an interview guide, and documentation, while the data analysis consisted of data reduction, data display, and conclusion drawing or verification. Data validity was ensured through data triangulation. The results show that students' learning interest in Fiqh at Madrasah Aliyah Ma'arif NU Kalonding, Mamuju Regency is still relatively low. The Fiqh teachers attempt to increase it by applying various learning strategies, including the use of visual and audiovisual media such as pictures, PowerPoint presentations, and instructional videos, as well as a variety of learning methods such as group discussions, presentations, and ice breakers during the learning process. The use of varied media and learning strategies has proven effective in improving students' attention, enthusiasm, focus, and understanding of the Fiqh material.

این پژوهش به توصیف علاقه‌مندی دانش‌آموزان به یادگیری درس فقه، انواع رسانه‌های مورد استفاده معلمان در آموزش فقه، و استراتژی‌های به‌کاررفته توسط معلمان برای افزایش علاقه‌مندی دانش‌آموزان به یادگیری فقه در مدرسه متوسطه معارف نو کالوندینگ، شهرستان ماموجو می‌پردازد. این پژوهش، مطالعه‌ای کیفی توصیفی با رویکردهای پدیدارشناختی و تربیتی است. داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه و اسناد جمع‌آوری شده‌اند. ابزارهای پژوهش شامل راهنمای مشاهده، راهنمای مصاحبه و اسناد بوده و تحلیل داده‌ها شامل کاهش داده، نمایش داده و نتیجه‌گیری یا تأیید نتایج است. روایی داده‌ها از طریق مثلث‌سازی داده‌ها تضمین شده است. نتایج نشان می‌دهد علاقه‌مندی دانش‌آموزان به یادگیری فقه در مدرسه متوسطه معارف نو کالوندینگ، شهرستان ماموجو همچنان نسبتاً پایین است. معلمان فقه تلاش می‌کنند با به‌کارگیری استراتژی‌های مختلف آموزشی، از جمله استفاده از رسانه‌های بصری و شنیداری‌ـ‌بصری مانند تصاویر، ارائه‌های پاورپوینت و ویدئوهای آموزشی و همچنین تنوع‌بخشی به روش‌های یادگیری مانند بحث‌های گروهی، ارائه‌ها و یخ‌شکن‌ها در فرایند آموزش، این علاقه‌مندی را افزایش دهند. استفاده از رسانه‌ها و استراتژی‌های متنوع آموزشی در بهبود توجه، اشتیاق، تمرکز و درک دانش‌آموزان نسبت به محتوای درس فقه مؤثر بوده است.

Teachers’ Organizational Citizenship Behaviour (OCB) refers to voluntary behaviours that contribute to the effectiveness of school organizations. An initial survey showed that teachers’ OCB in private senior high schools and vocational high schools in Curug District, Tangerang Regency, was generally in the good category, although variations remained across several indicators. This study aimed to analyze the relationships between principal support, organizational culture, and job satisfaction and teachers’ OCB in A-accredited private senior high schools and vocational high schools in Curug District, Tangerang Regency. This study employed a quantitative approach using a correlational method. The population and sample consisted of 112 teachers from five schools, selected using total sampling. Data were collected through questionnaires that had met validity and reliability requirements. Data were analyzed using Spearman’s correlation and Kendall’s W with the assistance of SPSS version 27. The results showed that, partially, principal support had no significant relationship with teachers’ OCB (r = 0.132; p = 0.166), organizational culture had no significant relationship with teachers’ OCB (r = 0.002; p = 0.984), and job satisfaction had no significant relationship with teachers’ OCB (r = 0.012; p = 0.901). However, the Kendall’s W test showed that principal support, organizational culture, and job satisfaction simultaneously had a significant relationship with teachers’ OCB (W = 0.101; p < 0.001). Thus, principal support, organizational culture, and job satisfaction were not significantly related to teachers’ OCB when examined individually, but they were significantly related when examined simultaneously. These findings indicate that teachers’ OCB needs to be understood through the integration of various organizational aspects, particularly principal support, organizational culture, and job satisfaction.

رفتار شهروندی سازمانی (OCB) معلمان به رفتارهای داوطلبانه‌ای اشاره دارد که به اثربخشی سازمان‌های مدرسه‌ای کمک می‌کند. بررسی اولیه نشان داد که OCB معلمان در دبیرستان‌ها و هنرستان‌های غیرانتفاعی بخش کوروق شهرستان تانگرانگ عموماً در سطح خوب قرار دارد، اگرچه در برخی شاخص‌ها تفاوت‌هایی مشاهده می‌شود. هدف این پژوهش، تحلیل روابط بین حمایت مدیر، فرهنگ سازمانی و رضایت شغلی با OCB معلمان در دبیرستان‌ها و هنرستان‌های غیرانتفاعی دارای درجه اعتبار A در بخش کوروق شهرستان تانگرانگ بود. این پژوهش با رویکرد کمی و روش همبستگی انجام شد. جامعه و نمونه شامل ۱۱۲ معلم از پنج مدرسه بود که با روش سرشماری انتخاب شدند. داده‌ها از طریق پرسشنامه‌هایی که شرایط روایی و پایایی را احراز کرده بودند، گردآوری شد. داده‌ها با استفاده از همبستگی اسپیرمن و آزمون Kendall’s W و با کمک نرم‌افزار SPSS نسخه ۲۷ تحلیل شدند. نتایج نشان داد که به طور جداگانه، حمایت مدیر با OCB معلمان رابطه معناداری نداشت (r = 0.132؛ p = 0.166)، فرهنگ سازمانی با OCB معلمان رابطه معناداری نداشت (r = 0.002؛ p = 0.984) و رضایت شغلی نیز با OCB معلمان رابطه معناداری نداشت (r = 0.012؛ p = 0.901). با این حال، آزمون Kendall’s W نشان داد که حمایت مدیر، فرهنگ سازمانی و رضایت شغلی به طور همزمان با OCB معلمان رابطه معناداری دارند (W = 0.101؛ p < 0.001). بنابراین، حمایت مدیر، فرهنگ سازمانی و رضایت شغلی به صورت فردی با OCB معلمان رابطه معناداری نداشتند، اما به صورت همزمان رابطه معناداری داشتند. این یافته‌ها نشان می‌دهد که OCB معلمان باید از طریق ادغام جنبه‌های مختلف سازمانی، به ویژه حمایت مدیر، فرهنگ سازمانی و رضایت شغلی، مورد توجه قرار گیرد.

This study aims to describe the use of the jump rope game to foster patience and cooperation among children aged 5–6 years at a kindergarten in Pontianak. The participants consisted of 12 students from Class B4 and their class teacher. The study employed a descriptive approach using qualitative methods, with the researcher acting as the primary instrument. Data collection methods included observation, interviews, and documentation, while data analysis involved data reduction, data presentation, and conclusion drawing. The results indicate that the use of the jump rope game can enhance patience and cooperation among children in an early childhood education setting. To ensure effective instruction, teachers need to attend to and prepare specific steps: 1) planning, which includes developing teaching modules and Daily Lesson Plans (RPPH); 2) implementation, carried out based on the prepared modules and lesson plans; and 3) assessment of student learning outcomes using instruments such as observation sheets and anecdotal records.

هدف این پژوهش توصیف کاربرد بازی طناب‌پرشی به منظور پرورش صبر و همکاری در کودکان ۵ تا ۶ ساله در یک مهدکودک در پونتیاناک است. شرکت‌کنندگان شامل ۱۲ دانش‌آموز کلاس B4 و معلم کلاس آن‌ها بودند. این پژوهش با رویکرد توصیفی و روش کیفی انجام شد و پژوهشگر به عنوان ابزار اصلی پژوهش ایفای نقش کرد. روش‌های گردآوری داده شامل مشاهده، مصاحبه و مستندسازی بود و تحلیل داده‌ها از طریق کاهش داده، ارائه داده و نتیجه‌گیری صورت گرفت. نتایج نشان می‌دهد که استفاده از بازی طناب‌پرشی می‌تواند صبر و همکاری را در کودکان در محیط آموزش پیش‌دبستانی افزایش دهد. برای آموزش مؤثر، معلمان باید به مراحل خاصی توجه و آن‌ها را آماده کنند: ۱) برنامه‌ریزی که شامل تدوین ماژول‌های آموزشی و طرح درس روزانه (RPPH) است؛ ۲) اجرا که بر اساس ماژول‌ها و طرح درس‌های تهیه‌شده انجام می‌شود؛ و ۳) ارزیابی نتایج یادگیری دانش‌آموزان با استفاده از ابزارهایی مانند برگه‌های مشاهده و گزارش‌های حکایتی.

Indonesia is a country with a high level of disaster vulnerability, encompassing both natural and non-natural disasters, which necessitates the involvement of all elements of society in disaster management efforts. As the state ideology, Pancasila possesses values that are highly relevant to shaping societal attitudes and actions in facing disasters, particularly the values of humanity, unity, and mutual cooperation (gotong royong). This study aims to analyze the implementation of Pancasila values in disaster management in Indonesia, as well as to examine the manifestation of mutual cooperation and humanity within community life. This research employs a literature study method by reviewing various scholarly journals, books, and official sources relevant to Pancasila values and disaster management. The findings indicate that the implementation of Pancasila values can be manifested through care and concern for disaster victims, collaboration during evacuation and recovery processes, fair distribution of aid, and community participation in disaster mitigation efforts. The value of mutual cooperation encourages people to help one another regardless of background, while the value of humanity fosters compassion, empathy, and respect for the rights and safety of every individual. Thus, the application of Pancasila values in disaster management not only supports the disaster response process, but also strengthens social solidarity, unity, and the resilience of Indonesian society in facing various disaster threats.

اندونزی کشوری با سطح بالایی از آسیب‌پذیری در برابر بلایا است که شامل بلایای طبیعی و غیرطبیعی می‌شود و این امر مستلزم مشارکت همه عناصر جامعه در تلاش‌های مدیریت بلایا است. پنج‌اصل به عنوان ایدئولوژی کشور، دارای ارزش‌هایی است که ارتباط زیادی با شکل‌دهی نگرش‌ها و رفتارهای جامعه در مواجهه با بلایا، به ویژه ارزش‌های انسانیت، وحدت و همکاری جمعی (گوتونگ رویونگ) دارد. هدف این پژوهش تحلیل اجرای ارزش‌های پنج‌اصل در مدیریت بلایا در اندونزی و همچنین بررسی تجلی همکاری جمعی و انسانیت در زندگی اجتماعی است. این پژوهش با روش مطالعه کتابخانه‌ای و مرور منابع علمی، کتاب‌ها و منابع رسمی مرتبط با ارزش‌های پنج‌اصل و مدیریت بلایا انجام شده است. یافته‌ها نشان می‌دهد که اجرای ارزش‌های پنج‌اصل می‌تواند از طریق مراقبت و توجه به قربانیان بلایا، همکاری در فرآیندهای تخلیه و بازسازی، توزیع عادلانه کمک‌ها و مشارکت جامعه در اقدامات کاهش بلایا متجلی شود. ارزش همکاری جمعی مردم را به یاری یکدیگر بدون توجه به پیشینه تشویق می‌کند و ارزش انسانیت باعث پرورش شفقت، همدلی و احترام به حقوق و ایمنی هر فرد می‌شود. بنابراین، به‌کارگیری ارزش‌های پنج‌اصل در مدیریت بلایا نه تنها از فرآیند مقابله با بلایا حمایت می‌کند، بلکه همبستگی اجتماعی، وحدت و تاب‌آوری جامعه اندونزی را در مواجهه با تهدیدهای مختلف بلایا تقویت می‌کند.

Generative AI tools that condense texts into summaries have become a routine part of student reading routines, and educators increasingly worry that convenient summaries displace the effortful processing on which deep comprehension depends. This study drew on cognitive offloading theory and the levels-of-processing framework to test a moderated mediation model in which elaborative processing statistically links generative AI summarization tool use to deep reading comprehension, and reading motivation moderates the negative association between tool use and processing. Undergraduate students ( N = 608; 53.6% female; mean age 19.9 years) from three universities in Changchun, China, completed a six-item scale of generative AI summarization tool use, an eight-item elaborative processing scale adapted from the deep-processing subscale of the R-SPQ-2F, a seven-item reading motivation measure adapted from the Motivation for Reading Questionnaire, and a researcher-developed deep reading comprehension test. Scale reliabilities were satisfactory (Cronbach alpha = 0.88, 0.87, and 0.86). Tool use correlated negatively with elaborative processing ( r = −0.41) and comprehension ( r = −0.24); elaborative processing correlated positively with comprehension ( r = 0.59). PROCESS analyses (Model 7) with 5,000 bootstrap resamples showed that tool use negatively predicted elaborative processing ( b = −0.310, p < 0.001) and that this association weakened as reading motivation rose (interaction b = 0.433, p < 0.001). Elaborative processing, in turn, predicted comprehension ( b = 10.097, p < 0.001), whereas the residual direct path of tool use did not reach significance. The indirect effect of tool use on comprehension through elaborative processing was significant and negative at low (−6.142, 95% BC CI [−7.353, −5.091]) and average (−3.130, [−3.851, −2.497]) reading motivation but nonsignificant at high reading motivation (−0.117, [−0.876, 0.629]); the index of moderated mediation was 4.374 [3.428, 5.402]. These results are consistent with an account in which elaborative processing statistically links summary reliance to lower deep reading, with reading motivation associated with a weaker negative indirect association; given the cross-sectional design, the modeled paths represent associations rather than established causal effects. They suggest that motivation-oriented reading instruction should accompany, rather than follow, the integration of AI tools into academic reading.

ابزارهای هوش مصنوعی مولد که متون را به خلاصه‌هایی تبدیل می‌کنند، به بخشی عادی از روال‌های مطالعه دانشجویان تبدیل شده‌اند و نگرانی فزاینده‌ای در میان آموزشگران وجود دارد که این خلاصه‌های آسان، جایگزین پردازش پرزحمت و عمیقی می‌شوند که لازمه درک عمیق است. این پژوهش با تکیه بر نظریه برون‌سپاری شناختی و چارچوب سطوح پردازش، یک مدل میانجی‌گری تعدیل‌شده را آزمون کرد که در آن پردازش بسط‌یافته به طور آماری استفاده از ابزار خلاصه‌سازی هوش مصنوعی مولد را به درک عمیق خواندن پیوند می‌دهد و انگیزش خواندن، ارتباط منفی بین استفاده از ابزار و پردازش را تعدیل می‌کند. دانشجویان کارشناسی (N = 608؛ ۵۳/۶٪ زن؛ میانگین سن ۱۹/۹ سال) از سه دانشگاه در شهر چانگ‌چون چین، یک مقیاس شش‌سؤالی استفاده از ابزار خلاصه‌سازی هوش مصنوعی مولد، یک مقیاس هشت‌سؤالی پردازش بسط‌یافته اقتباس‌شده از زیرمقیاس پردازش عمیق R-SPQ-2F، یک ابزار هفت‌سؤالی انگیزش خواندن اقتباس‌شده از پرسشنامه Motivation for Reading Questionnaire و یک آزمون درک عمیق خواندن توسعه‌یافته توسط پژوهشگر را تکمیل کردند. پایایی مقیاس‌ها رضایت‌بخش بود (آلفای کرونباخ = ۰/۸۸، ۰/۸۷ و ۰/۸۶). استفاده از ابزار با پردازش بسط‌یافته (r = −۰/۴۱) و درک (r = −۰/۲۴) همبستگی منفی داشت؛ پردازش بسط‌یافته با درک همبستگی مثبت داشت (r = ۰/۵۹). تحلیل‌های PROCESS (مدل ۷) با ۵۰۰۰ نمونه‌گیری بوت‌استرپ نشان داد که استفاده از ابزار به طور منفی پردازش بسط‌یافته را پیش‌بینی می‌کند (b = −۰/۳۱۰, p < ۰/۰۰۱) و این ارتباط با افزایش انگیزش خواندن تضعیف می‌شود (برهم‌کنش b = ۰/۴۳۳, p < ۰/۰۰۱). پردازش بسط‌یافته به نوبه خود درک را پیش‌بینی می‌کند (b = ۱۰/۰۹۷, p < ۰/۰۰۱)، در حالی که مسیر مستقیم باقیمانده استفاده از ابزار معنادار نبود. اثر غیرمستقیم استفاده از ابزار بر درک از طریق پردازش بسط‌یافته در سطوح پایین (−۶/۱۴۲, ۹۵٪ BC CI [−۷/۳۵۳, −۵/۰۹۱]) و متوسط (−۳/۱۳۰, [−۳/۸۵۱, −۲/۴۹۷]) انگیزش خواندن معنادار و منفی بود اما در سطح بالای انگیزش خواندن (−۰/۱۱۷, [−۰/۸۷۶, ۰/۶۲۹]) معنادار نبود؛ شاخص میانجی‌گری تعدیل‌شده ۴/۳۷۴ [۳/۴۲۸, ۵/۴۰۲] بود. این نتایج با تبیینی سازگار است که در آن پردازش بسط‌یافته به طور آماری اتکای به خلاصه را به کاهش درک عمیق خواندن پیوند می‌دهد و انگیزش خواندن با تضعیف ارتباط غیرمستقیم منفی همراه است؛ با توجه به طرح مقطعی، مسیرهای مدل‌شده نشان‌دهنده ارتباط هستند نه اثرات علّی اثبات‌شده. این یافته‌ها نشان می‌دهند که آموزش خواندن مبتنی بر انگیزش باید همزمان با ادغام ابزارهای هوش مصنوعی در خواندن دانشگاهی انجام شود، نه پس از آن.

Background Physical self-concept is a key indicator of physical and psychological development in children and adolescents and has been linked to participation in physical activity and overall wellbeing. Nevertheless, intervention studies examining whether structured physical activity enhances physical self-concept have yielded inconsistent findings. This review was undertaken to quantify the effectiveness of physical activity interventions and to examine factors that may influence their effects. Methods Relevant studies were identified through systematic searches of PubMed, Web of Science, Embase, the Cochrane Library, and SPORTDiscus (via EBSCOhost) from database inception to June 10, 2026. Eligible intervention studies were quantitatively synthesized using standardized mean differences (Hedges' g) under a random-effects model. Prespecified subgroup analyses, meta-regression, leave-one-out sensitivity analyses, and publication bias assessments were also performed. Results Ten studies involving 3,662 participants contributed to the quantitative synthesis. Overall, structured physical activity interventions were associated with greater improvements in physical self-concept than control conditions (Hedges' g = 0.51, 95% CI 0.17–0.85; p = 0.008), although substantial between-study heterogeneity was observed (I 2 = 86.5%). No statistically significant differences in intervention effects were detected across geographical regions, participant types, or developmental stages. Neither intervention duration nor the proportion of female participants significantly explained between-study variability. Conclusion Structured physical activity interventions are associated with improvements in physical self-concept among children and adolescents. These findings suggest that structured physical activity may be a useful strategy for promoting positive physical self-concept during childhood and adolescence.

زمینه: خودپنداره بدنی یکی از شاخص‌های کلیدی رشد جسمانی و روان‌شناختی در کودکان و نوجوانان است و با مشارکت در فعالیت بدنی و سلامت کلی ارتباط دارد. با این حال، مطالعات مداخله‌ای که بررسی کرده‌اند آیا فعالیت بدنی ساختاریافته خودپنداره بدنی را ارتقاء می‌دهد یا خیر، یافته‌های ناسازگاری ارائه داده‌اند. این مرور با هدف کمی‌سازی اثربخشی مداخلات فعالیت بدنی و بررسی عواملی که ممکن است بر اثرات آن‌ها تأثیرگذار باشند، انجام شد. روش‌ها: مطالعات مرتبط از طریق جستجوی نظام‌مند در پایگاه‌های PubMed، Web of Science، Embase، Cochrane Library و SPORTDiscus (از طریق EBSCOhost) از ابتدای پایگاه‌ها تا ۱۰ ژوئن ۲۰۲۶ شناسایی شدند. مطالعات مداخله‌ای واجد شرایط با استفاده از تفاوت میانگین استانداردشده (g هجز) تحت مدل اثرات تصادفی به صورت کمی ترکیب شدند. همچنین تحلیل‌های زیرگروهی از پیش تعیین‌شده، فراتحلیل رگرسیون، تحلیل حساسیت leave-one-out و ارزیابی سوگیری انتشار انجام شد. یافته‌ها: ده مطالعه با مشارکت ۳۶۶۲ نفر در سنتز کمی مشارکت داشتند. به طور کلی، مداخلات فعالیت بدنی ساختاریافته با بهبود بیشتر خودپنداره بدنی نسبت به شرایط کنترل همراه بودند (g هجز = ۰٫۵۱، ۹۵٪ CI: ۰٫۱۷ تا ۰٫۸۵؛ p = ۰٫۰۰۸)، اگرچه ناهمگنی قابل توجهی بین مطالعات مشاهده شد (I² = ۸۶٫۵٪). تفاوت معناداری از نظر آماری در اثرات مداخله در مناطق جغرافیایی، نوع شرکت‌کنندگان یا مراحل رشدی مشاهده نشد. نه مدت مداخله و نه نسبت شرکت‌کنندگان زن به طور معناداری واریانس بین مطالعات را تبیین نکردند. نتیجه‌گیری: مداخلات فعالیت بدنی ساختاریافته با بهبود خودپنداره بدنی در کودکان و نوجوانان همراه است. این یافته‌ها نشان می‌دهند که فعالیت بدنی ساختاریافته ممکن است راهبردی مفید برای ارتقاء خودپنداره بدنی مثبت در دوران کودکی و نوجوانی باشد.