detachment

In modern scholarly perspectives on grieving, being saddened has been associated with bodily experience. Numbness, shaking, a heavy heart, and other physical symptoms are caused by the intense pain of loss. Most Western philosophies have increasingly focused on psychological models based on the idea of how the self adjusts to the devastating experience of losing a loved one, and this has received a lot of attention. To connect death, embodiment, self-identification, and psychological well-being, this conceptual article develops a mourning process from an Indigenous psychological perspective. This article proposes a psychological paradigm grounded in Indigenous contemplative knowledge through an interpretive analysis of the teachings of the Ashtavakra Gita. Rather than treating the Ashtavakra Gita solely as a philosophical or spiritual text, this article interprets it as an Indigenous psychological knowledge system offering culturally grounded insights into selfhood, attachment, suffering, and psychological well-being. The proposed Ashtavakra Witnessing Consciousness Model conceptualises grief as a five-stage, non-linear process involving embodied grief, existential crisis, meaning reframing, mortality acceptance, and witnessing consciousness, culminating in psychological well-being. This model shows how a traumatic incident can be transformed into a meaningful experience and a path to psychological well-being. Advaita Vedanta’s foundational text, the Ashtavakra Gita, presents a nondual viewpoint in which suffering arises from attachment to the body, ego, and interpersonal attachments. It distinguishes between witnessing consciousness and the short-lived embodied self. This psychological Model of Witnessing Consciousness offers an alternative understanding of control, attachment, suffering, and embodied grief, grounded in the Ashtavakra Gita. It highlights the psychological implications of developing the art of witnessing consciousness. This indigenous model of traditional knowledge has implications for existential, contemplative, and meaning-centred mourning therapies and adds a cross-cultural, psychological and philosophically informed perspective to bereavement research. The article explains how the five stages were derived from the text, illustrates the model with a composite case vignette, outlines clinical cautions against encouraging detachment prematurely, and sets out the model’s limitations and directions for empirical validation.

Organic chemistry occupies a contested place in pre-health education: required of nearly all premedical students, experienced as difficult, and justified on grounds that it “teaches you to think”, a claim too vague to evaluate or teach toward deliberately. Existing frameworks do not resolve this tension. This paper adopts a conceptual analysis approach, drawing on Ausubel's rote/meaningful learning distinction and the traditional transfer-of-learning literature, to propose impactful learning as a third pedagogical stage following rote and meaningful learning. Impactful learning is defined as the stage where procedural and reasoning skills exercised in mastering a discipline's content become generalizable cognitive tools deployable outside that discipline. Three key concepts are examined: the unit of transfer (the cognitive procedure, not the content), the extraction dimension (detachment of a practiced operation from the content that trained it), and the conditions under which such transfer becomes pedagogically achievable. These concepts are developed through three organic chemistry tasks as worked examples—resonance structures as constraint-satisfaction reasoning, reaction mechanisms as iterative-hypothesis testing, and stereochemistry as symbolic-to-spatial translation—each mapped onto a corresponding form of clinical reasoning. We further propose a four-step explicit transfer scaffolding model (Name, Perform, Bridge, Generate) as a testable methodological companion, grounded in Gick and Holyoak's analogical transfer research and Detterman's critique of spontaneous far transfer. The paper argues that naming impactful learning as a distinct pedagogical target, rather than assuming it as an automatic byproduct of meaningful understanding, has direct implications for instructional design and assessment in service courses across STEM disciplines.

شیمی آلی جایگاهی مناقشه‌برانگیز در آموزش پیش‌سلامت دارد: تقریباً برای همه دانشجویان پیش‌پزشکی الزامی است، به‌عنوان درسی دشوار تجربه می‌شود و با این توجیه که «به شما یاد می‌دهد چگونه فکر کنید» توجیه می‌شود؛ ادعایی که بیش از حد مبهم است تا بتوان آن را ارزیابی یا به‌طور هدفمند تدریس کرد. چارچوب‌های موجود این تنش را حل نمی‌کنند. این مقاله با اتخاذ رویکرد تحلیل مفهومی و با بهره‌گیری از تمایز یادگیری طوطی‌وار/معنادار آوسوبل و ادبیات سنتی انتقال یادگیری، یادگیری تأثیرگذار را به‌عنوان مرحله سوم آموزشی پس از یادگیری طوطی‌وار و معنادار پیشنهاد می‌کند. یادگیری تأثیرگذار به‌عنوان مرحله‌ای تعریف می‌شود که در آن مهارت‌های رویه‌ای و استدلالی که در تسلط بر محتوای یک رشته تمرین شده‌اند، به ابزارهای شناختی قابل تعمیم تبدیل می‌شوند که می‌توان آن‌ها را خارج از آن رشته به کار برد. سه مفهوم کلیدی بررسی می‌شوند: واحد انتقال (فرآیند شناختی، نه محتوا)، بُعد استخراج (جدا شدن یک عملیات تمرین‌شده از محتوایی که آن را آموزش داده است) و شرایطی که تحت آن چنین انتقالی از نظر آموزشی قابل تحقق می‌شود. این مفاهیم از طریق سه تکلیف شیمی آلی به‌عنوان مثال‌های حل‌شده توسعه می‌یابند—ساختارهای رزونانسی به‌عنوان استدلال ارضای محدودیت، مکانیسم‌های واکنش به‌عنوان آزمون فرضیه تکرارشونده و استریوشیمی به‌عنوان ترجمه نمادین به فضایی—که هر یک بر نوعی استدلال بالینی متناظر نگاشته می‌شوند. همچنین، یک مدل چهارمرحله‌ای صریح برای پشتیبانی انتقال (Name, Perform, Bridge, Generate) به‌عنوان یک همراه روش‌شناختی قابل آزمون، مبتنی بر پژوهش انتقال قیاسی Gick و Holyoak و نقد Detterman بر انتقال دور خودانگیخته، پیشنهاد می‌شود. مقاله استدلال می‌کند که نام‌گذاری یادگیری تأثیرگذار به‌عنوان هدف آموزشی متمایز، به‌جای فرض گرفتن آن به‌عنوان محصول جانبی خودکار فهم معنادار، پیامدهای مستقیمی برای طراحی آموزشی و ارزشیابی در دروس خدماتی در سراسر رشته‌های STEM دارد.

The DSM-5 Alternative Model for Personality Disorders introduced a dimensional approach to personality pathology, with maladaptive traits assessed by the Personality Inventory for DSM-5 Brief Form (PID-5-BF). Despite extensive validation, evidence on its diagnostic accuracy and empirically derived cutoff scores remains limited. This study aims to compare PID-5-BF trait levels and profiles across individuals with personality disorders (PDs), clinical participants without PDs, and nonclinical participants and to evaluate its diagnostic accuracy and screening cutoffs. This cross-sectional study included 1168 Hungarian participants: 867 nonclinical, 237 clinical without PD, and 64 with PD. Group differences were examined using one-way ANOVAs, whereas domain profiles were evaluated with mixed-design repeated-measures ANOVA. Diagnostic accuracy was assessed using ROC analyses adjusted for age, sex, and education, and optimal cutoffs were determined using Youden's index. Participants with PD showed the highest pathological trait scores, followed by clinical participants without PD and nonclinical participants. The largest group effects emerged for disinhibition, total score, and detachment. For distinguishing PD from nonclinical participants, the adjusted AUC for the PID-5-BF total score was 0.849, with an optimal cutoff of ≥ 1.32. Domain-specific cutoffs ranged from 0.60 to 1.60 (median = 1.20). Negative predictive values were high (mean NPV = 0.934), whereas positive predictive values were modest (mean PPV = 0.327). The PID-5-BF may be useful as a brief screening measure for identifying individuals requiring further personality assessment. However, its limited positive predictive value and weaker discrimination between PD and other clinical conditions preclude its use as a stand-alone diagnostic instrument.

مدل جایگزین DSM-5 برای اختلالات شخصیت، رویکردی ابعادی به آسیب‌شناسی شخصیت ارائه می‌دهد که در آن صفات ناسازگارانه توسط فرم کوتاه پرسشنامه شخصیت برای DSM-5 (PID-5-BF) ارزیابی می‌شوند. علی‌رغم اعتبارسنجی گسترده، شواهد مربوط به دقت تشخیصی و نمرات برش تجربی این ابزار همچنان محدود است. هدف این مطالعه مقایسه سطوح و پروفایل‌های صفات PID-5-BF در میان افراد مبتلا به اختلالات شخصیت (PDs)، شرکت‌کنندگان بالینی بدون PD و شرکت‌کنندگان غیربالینی و همچنین ارزیابی دقت تشخیصی و نمرات برش غربالگری آن است. این مطالعه مقطعی شامل ۱۱۶۸ شرکت‌کننده مجارستانی بود: ۸۶۷ نفر غیربالینی، ۲۳۷ نفر بالینی بدون PD و ۶۴ نفر مبتلا به PD. تفاوت‌های گروهی با استفاده از تحلیل واریانس یک‌طرفه (ANOVA) بررسی شد و پروفایل‌های حوزه‌ها با ANOVA اندازه‌گیری‌های مکرر با طرح مختلط ارزیابی گردید. دقت تشخیصی با استفاده از تحلیل‌های ROC تعدیل‌شده بر اساس سن، جنس و تحصیلات سنجیده شد و نمرات برش بهینه با شاخص Youden تعیین گردید. شرکت‌کنندگان مبتلا به PD بالاترین نمرات صفات آسیب‌شناختی را نشان دادند و پس از آن شرکت‌کنندگان بالینی بدون PD و شرکت‌کنندگان غیربالینی قرار داشتند. بیشترین اثرات گروهی مربوط به بی‌بازداری، نمره کل و کناره‌گیری بود. برای تمایز PD از شرکت‌کنندگان غیربالینی، سطح زیر منحنی (AUC) تعدیل‌شده برای نمره کل PID-5-BF برابر با ۰.۸۴۹ و نمره برش بهینه برابر با ≥ ۱.۳۲ بود. نمرات برش حوزه‌ای بین ۰.۶۰ تا ۱.۶۰ (میانگین = ۱.۲۰) متغیر بود. مقادیر پیش‌بینی منفی بالا بودند (میانگین NPV = ۰.۹۳۴) در حالی که مقادیر پیش‌بینی مثبت متوسط بودند (میانگین PPV = ۰.۳۲۷). پرسشنامه PID-5-BF می‌تواند به عنوان ابزاری کوتاه برای غربالگری افراد نیازمند ارزیابی بیشتر شخصیت مفید باشد، اما به دلیل محدودیت در مقدار پیش‌بینی مثبت و قدرت تمایز کمتر بین PD و سایر شرایط بالینی، نمی‌تواند به عنوان ابزار تشخیصی مستقل مورد استفاده قرار گیرد.

The purpose of the article is to integrate psychoanalytic knowledge on adolescence with the anthropological changes that have occurred in recent decades and that have had significant effects on the process of identity maturation. There is a shift in the mental center of gravity, from identifications with parents to the group of peers, which helps to address this detachment. The group of peers not only fosters ego capacities for collaboration and friendship but also elicits deep unconscious resonances. To illustrate the relationship established between childhood identifications with parents and the group of peers, the psychoanalytic therapy of an adolescent girl Silvia, victim of her classmates is reported.

هدف این مقاله، تلفیق دانش روان‌تحلیلی درباره نوجوانی با تغییرات انسان‌شناختی است که در دهه‌های اخیر رخ داده‌اند و تأثیرات قابل توجهی بر فرایند بلوغ هویت داشته‌اند. در این زمینه، مرکز ثقل ذهنی از همانندسازی با والدین به سوی گروه همسالان تغییر می‌کند که این امر به تسهیل جدایی از والدین کمک می‌کند. گروه همسالان نه تنها ظرفیت‌های ایگو برای همکاری و دوستی را پرورش می‌دهد، بلکه طنین‌های عمیق ناخودآگاه را نیز برمی‌انگیزد. به منظور تبیین رابطه‌ای که میان همانندسازی‌های دوران کودکی با والدین و گروه همسالان برقرار می‌شود، روان‌درمانی تحلیلی یک دختر نوجوان به نام Silvia که قربانی همکلاسی‌های خود بوده است، گزارش می‌شود.

Aim: This study aimed to explore women’s prolonged grief experiences following the dissolution of their romantic relationships and to understand how they made sense of these experiences.Method: This study employed Interpretative Phenomenological Analysis (IPA) based on semi-structured interviews conducted with five heterosexual women aged 19–33. Each interview lasted 40–60 minutes and was transcribed verbatim. Data were analyzed iteratively and ideographically, following IPA guidelines to ensure depth, rigor, and transparency. Themes were generated through repeated readings, line-by-line coding, and cross-case comparison, with analytic saturation achieved through convergence across participants.Results: The analysis revealed five superordinate themes with their subthemes: (1)From Loss to A New Self (2)Continuing Bonds After Breakup, (3)Post-Breakup Questioning, (4)About the Loss, and (5)After the Loss. The findings showed that the loss experienced after the breakup extended beyond the partner to include future dreams, sources of happiness, and aspects of self. Participants’ efforts to sustain the relationship, ongoing communication, idealization, and fantasies of reunion played a decisive role in prolonging the grief process.Conclusion: Romantic breakups were experienced as the loss not only of a partner but also of identity, future plans, and sources of happiness. Participants’ experiences related to the prolongation of their grief period as an ongoing experience rather than a clinical condition stemmed from participants’ inability to withdraw their investment, showing breakup as a continued bond rather than an ending. Clinically, healing requires transforming this investment and reconstructing meaning, rather than enforcing abrupt detachment.

هدف: هدف این پژوهش، بررسی تجربه‌های سوگ طولانی‌مدت زنان پس از پایان روابط عاشقانه و درک چگونگی معنابخشی آنان به این تجربه‌ها بود. روش: این پژوهش با استفاده از تحلیل پدیدارشناختی تفسیری (IPA) و بر اساس مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با پنج زن دگرجنس‌گرا در بازه سنی ۱۹ تا ۳۳ سال انجام شد. هر مصاحبه بین ۴۰ تا ۶۰ دقیقه به طول انجامید و به‌صورت کلمه‌به‌کلمه رونویسی شد. داده‌ها به‌صورت تکرارشونده و ایدیوگرافیک و بر اساس دستورالعمل‌های IPA به‌منظور تضمین عمق، دقت و شفافیت تحلیل شدند. مضامین از طریق خوانش‌های مکرر، کدگذاری خط‌به‌خط و مقایسه بین موارد استخراج شد و اشباع تحلیلی از طریق همگرایی بین مشارکت‌کنندگان حاصل گردید. یافته‌ها: تحلیل داده‌ها پنج مضمون فراگیر و زیرمضامین مربوطه را آشکار ساخت: (۱) از فقدان تا خود جدید، (۲) تداوم پیوند پس از جدایی، (۳) پرسش‌گری پس از جدایی، (۴) درباره فقدان، و (۵) پس از فقدان. یافته‌ها نشان داد که فقدان تجربه‌شده پس از جدایی، فراتر از شریک عاطفی بوده و شامل رؤیاهای آینده، منابع شادی و جنبه‌هایی از خود نیز می‌شود. تلاش‌های مشارکت‌کنندگان برای حفظ رابطه، ارتباط مستمر، آرمان‌سازی و خیال‌پردازی درباره بازگشت، نقش تعیین‌کننده‌ای در طولانی شدن فرایند سوگ ایفا کرد. نتیجه‌گیری: جدایی‌های عاشقانه نه تنها به‌عنوان فقدان شریک عاطفی، بلکه به‌عنوان از دست دادن هویت، برنامه‌های آینده و منابع شادی تجربه می‌شود. تجربه‌های مشارکت‌کنندگان در ارتباط با طولانی شدن دوره سوگ، به‌عنوان تجربه‌ای مستمر و نه یک وضعیت بالینی، ناشی از ناتوانی آنان در بازپس‌گیری سرمایه‌گذاری عاطفی‌شان بود و جدایی را به‌عنوان پیوندی ادامه‌دار و نه پایانی مطلق نشان داد. از منظر بالینی، بهبود مستلزم دگرگونی این سرمایه‌گذاری و بازسازی معناست، نه تحمیل جدایی ناگهانی.

Our study examines the role of leaders in employee recovery. We hypothesize that supervisor support for recovery (between-person) will buffer the impact of daily workload (within-person) on evening psychological detachment (within-person). We tested this hypothesis with a 7-day experience sampling methodology study using data from 545 employees, 1970 valid end-of-work observations (51% response rate), and 2040 valid end-of-day observations (53% response rate), with 1321 days containing both an end-of-work and end-of-day observation (34% completion rate) during the study period. Using multilevel regression analysis, we found that higher supervisor support for recovery did buffer the negative effect of workload, such that even on days with high workload, employees with high supervisor support for recovery were better able to psychologically detach from work in the evenings than their counterparts. Our results indicate that positive leadership behavior supporting employee recovery can be beneficial for helping employees manage the variations in workload demands through more effective recovery. This study is one of the first to incorporate leader behavior on the effect of the daily relationship between workload and evening psychological detachment. Finally, supervisor support for recovery can be a key target for organizational intervention to support employee recovery and well-being.

پژوهش حاضر نقش رهبران در بازیابی کارکنان را مورد بررسی قرار می‌دهد. ما فرض کردیم که حمایت سرپرست از بازیابی (بین‌فردی) تأثیر بار کاری روزانه (درون‌فردی) بر جداشدگی ذهنی عصرگاهی (درون‌فردی) را تعدیل خواهد کرد. این فرضیه با استفاده از روش‌شناسی نمونه‌برداری تجربی ۷ روزه و داده‌های ۵۴۵ کارمند، ۱۹۷۰ مشاهده معتبر پایان کار (نرخ پاسخ‌دهی ۵۱٪) و ۲۰۴۰ مشاهده معتبر پایان روز (نرخ پاسخ‌دهی ۵۳٪) و ۱۳۲۱ روز که هر دو مشاهده پایان کار و پایان روز را داشتند (نرخ تکمیل ۳۴٪) در طول دوره مطالعه آزمون شد. با استفاده از تحلیل رگرسیون چندسطحی، دریافتیم که حمایت بالاتر سرپرست از بازیابی، اثر منفی بار کاری را تعدیل می‌کند؛ به‌گونه‌ای که حتی در روزهایی با بار کاری بالا، کارکنانی که حمایت بالایی از سوی سرپرست برای بازیابی دریافت می‌کنند، بهتر می‌توانند در عصرها از کار جدا شوند نسبت به همتایان خود. نتایج ما نشان می‌دهد که رفتار رهبری مثبت در حمایت از بازیابی کارکنان می‌تواند برای کمک به کارکنان در مدیریت تغییرات تقاضاهای بار کاری از طریق بازیابی مؤثرتر سودمند باشد. این مطالعه از نخستین پژوهش‌هایی است که رفتار رهبر را در تأثیر رابطه روزانه بین بار کاری و جداشدگی ذهنی عصرگاهی وارد می‌کند. در نهایت، حمایت سرپرست از بازیابی می‌تواند هدف کلیدی برای مداخله سازمانی به منظور حمایت از بازیابی و بهزیستی کارکنان باشد.

Algorithmic control (AC) embedded in food-delivery platforms is conceptualized as a persistent, digitally mediated job demand associated with greater algorithmic stress (AS) and psychological detachment failure (PDF), thereby contributing to work-life conflict (WLC) among food-delivery workers. The study employed a two-wave time-lagged longitudinal design involving 315 employees from prominent Indian cities. It examined the relationships among AC, AS, PDF and WLC. Confirmatory factor analysis and structural equation modeling were used to assess the measurement model and the proposed structural relationships among the constructs. The findings indicate that AC is positively associated with heightened stress and reduced ability to disengage from work during non-work hours. The specific sequential indirect effect of AC on WLC through AS and PDF was significant, while the direct association between AC and WLC remained significant, indicating partial sequential mediation. The findings highlight the importance of reducing uncertainty surrounding algorithmic evaluations, ratings and incentives that can keep work-related concerns active after working hours and hinder psychological detachment.

کنترل الگوریتمی (AC) که در پلتفرم‌های تحویل غذا تعبیه شده است، به عنوان یک تقاضای شغلی مداوم و میانجی‌گری‌شده دیجیتالی مفهوم‌سازی می‌شود که با استرس الگوریتمی (AS) بیشتر و شکست در جداشدگی روانی (PDF) همراه است و در نتیجه به تعارض کار-زندگی (WLC) در میان کارکنان تحویل غذا منجر می‌شود. این پژوهش با استفاده از یک طرح طولی دو مرحله‌ای با تأخیر زمانی و با مشارکت ۳۱۵ کارمند از شهرهای برجسته هند انجام شد. روابط میان AC، AS، PDF و WLC مورد بررسی قرار گرفت. برای ارزیابی مدل اندازه‌گیری و روابط ساختاری پیشنهادی میان سازه‌ها، از تحلیل عاملی تأییدی و مدل‌سازی معادلات ساختاری استفاده شد. یافته‌ها نشان می‌دهد که AC با افزایش استرس و کاهش توانایی جداشدگی از کار در ساعات غیرکاری ارتباط مثبت دارد. اثر غیرمستقیم متوالی خاص AC بر WLC از طریق AS و PDF معنادار بود، در حالی که ارتباط مستقیم بین AC و WLC همچنان معنادار باقی ماند که نشان‌دهنده میانجی‌گری متوالی جزئی است. یافته‌ها بر اهمیت کاهش عدم قطعیت پیرامون ارزیابی‌های الگوریتمی، امتیازدهی‌ها و مشوق‌هایی که می‌توانند نگرانی‌های مرتبط با کار را پس از ساعات کاری فعال نگه دارند و مانع جداشدگی روانی شوند، تأکید می‌کند.