Health education

Background Patient education is an important component of nursing care, influencing treatment outcomes, quality of life, and healthcare costs. However, educational practices are often generalized and may not address patients’ individual needs, health literacy, or socio-cultural contexts. Individualized patient education tailors content to patients’ characteristics, goals, and capabilities, and enhances adherence, satisfaction, and clinical outcomes. Existing tools mainly focus on general aspects of patient education, such as educational quality or provider competencies, and no comprehensive patient-centered tool has been established to assess the individualized nature of patient education. This may constrain systematic assessment and improvement of individualized educational practices. Therefore, this protocol aims to conceptualize individualized patient education, develop a measurement tool, and evaluate its psychometric properties. Methods This two-phase exploratory sequential mixed-methods study will be conducted in educational hospitals affiliated with Tabriz University of Medical Sciences, northwest Iran. Phase 1 will involve hybrid concept analysis, including a literature review and directed qualitative study using semi-structured interviews with patients with chronic diseases and their family members until data saturation, followed by directed content analysis to clarify the concept, identify provisional dimensions, and generate initial items, which will be evaluated quantitatively. Phase 2 will assess the tool’s psychometric properties. Face and content validity will be evaluated using qualitative feedback and the Impact Score, Content Validity Ratio, Content Validity Index, and Modified Kappa coefficient. Construct validity will be examined using exploratory and confirmatory factor analyses in SPSS v.24 and AMOS v.24, with independent samples of at least 200 participants per analysis. Reliability will be assessed using Cronbach’s alpha, McDonald’s omega, and test-retest stability. Interpretability and feasibility will also be evaluated. Discussion If the tool demonstrates adequate validity and reliability, it may provide a standardized measure for assessing individualized educational interventions and support quality improvement, patient engagement, and evidence-informed health education strategies.

Purpose This study examined the global landscape of mental health literacy (MHL) education for health professions students, focusing on publication trends, intervention designs, pedagogical approaches, MHL domains addressed, evaluation methods, and contextual influences. Methods Following PRISMA-ScR guidelines, an Evidence and Gap Mapping (EGM) scoping review was conducted to identify and visually synthesize MHL education interventions. Searches were conducted in PubMed, Embase, Scopus, Web of Science, EBSCOhost (including CINAHL, PsycINFO, and ERIC), and APA PsycArticles (February 1997-May 2025). The included studies involved pre-licensure health professions students and implemented structured educational interventions explicitly targeting MHL domains. The data were extracted using a standardized framework and analyzed through descriptive synthesis and visual mapping to identify research clusters and gaps. PROSPERO registration: CRD420251050891. Results Fifty-five studies met the inclusion criteria for this review. Notably, the number of publications increased significantly after 2016, with most of the evidence coming from Europe, the Western Pacific, and the Americas, while representation from the African and Eastern Mediterranean regions was limited. Quasi-experimental designs were the most common, characterized by short-term, classroom-based interventions primarily targeting specific professions, particularly nursing and medicine. Although traditional didactic teaching methods remained prevalent, experiential strategies such as simulation, role-play, and reflective practices were increasingly adopted. Within the existing body of evidence, interventions predominantly emphasized knowledge, attitudes, and confidence, whereas skills development, behavioral change, self-awareness, and help-seeking were less consistently addressed. Furthermore, evaluations mostly relied on short-term, self-reported outcomes, with few studies examining behavioral change or long-term impacts. Conclusions MHL education for future health professionals is expanding but remains unevenly distributed, pedagogically conservative, and methodologically limited. Advancing the field will require longitudinal, theory-informed, and experiential approaches, stronger evaluation designs, integration of lived-experience perspectives, and targeted capacity-building in low- and middle-income settings.

Educational support for nurses is essential to promote oral health management education for patients with diabetes. However, few studies have focused on supporting nurses in this context. This study explored the effects of an audiovisual material designed to support nurses’ patient education on oral health management in diabetes care. Semi-structured interviews were conducted with eight certified diabetes nurse educators. Data were analyzed using content analysis. Four main themes emerged: (1) enhancement of nurses’ individual learning (8/8 participants), including improved knowledge of the connection between oral health and diabetes; (2) promotion of professional development and reflection (5/8); (3) provision of new insights into patient care (7/8), particularly regarding patient motivation strategies; and (4) identification of implementation considerations in diabetes outpatient settings. The findings suggest that the audiovisual material, designed to complement an existing evidence-based educational guide, was perceived as useful and may support nurses’ learning and educational practices related to oral health education for patients with diabetes.

حمایت آموزشی از پرستاران برای ارتقای آموزش مدیریت سلامت دهان به بیماران مبتلا به دیابت ضروری است. با این حال، مطالعات اندکی بر حمایت از پرستاران در این زمینه تمرکز داشته‌اند. این پژوهش به بررسی اثرات یک محتوای سمعی‌ـ‌بصری طراحی‌شده برای حمایت از آموزش بیماران توسط پرستاران در زمینه مدیریت سلامت دهان در مراقبت از دیابت پرداخت. مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با هشت پرستار آموزش‌دهنده دیابت دارای گواهینامه انجام شد. داده‌ها با استفاده از تحلیل محتوا مورد بررسی قرار گرفتند. چهار مضمون اصلی استخراج شد: (۱) ارتقای یادگیری فردی پرستاران (۸ نفر از ۸ شرکت‌کننده)، از جمله بهبود دانش درباره ارتباط سلامت دهان و دیابت؛ (۲) ارتقای توسعه حرفه‌ای و تأمل (۵ نفر از ۸ نفر)؛ (۳) ارائه بینش‌های جدید در مراقبت از بیماران (۷ نفر از ۸ نفر)، به ویژه در زمینه راهبردهای انگیزشی بیماران؛ و (۴) شناسایی ملاحظات اجرایی در محیط‌های سرپایی دیابت. یافته‌ها نشان می‌دهد که محتوای سمعی‌ـ‌بصری، که به منظور تکمیل یک راهنمای آموزشی مبتنی بر شواهد موجود طراحی شده بود، مفید تلقی شده و می‌تواند از یادگیری و عملکردهای آموزشی پرستاران در زمینه آموزش سلامت دهان به بیماران مبتلا به دیابت حمایت کند.

Background: Locomotor movement ability is a fundamental basis of motor development for elementary school-aged children. However, empirical data show that 39.28% of third-grade students remain in the average category of locomotor movement mastery, caused by monotonous teaching methods that provide little meaningful movement stimulation. Relay games are viewed as an alternative learning approach that can integrate coordination and balance in a contextual and enjoyable way. Objective: This study aims to analyze the effect of relay-game-based Physical, Sport, and Health Education (PJOK) learning on locomotor movement ability—particularly coordination and balance—in third-grade elementary school students. Method: This study used a quantitative approach with a one-group pretest-posttest design. The research subjects were 28 third-grade students of SDN Sumbersari 1 Malang, selected through purposive sampling. The instrument was a locomotor movement assessment rubric with five indicators: movement coordination, balance, movement accuracy, agility, and body control. Data were analyzed using the Shapiro-Wilk normality test and a paired sample t-test with the help of SPSS 26. Results: The mean score increased from 61.25 (pretest) to 79.82 (posttest). The paired sample t-test result showed t = -14.763 with Sig. (2-tailed) = 0.000 < 0.05. Conclusion: Relay-game-based PJOK learning has a significant effect on improving the locomotor movement ability of third-grade elementary school students. Implication: Elementary PJOK teachers are recommended to integrate relay games in a structured and progressive manner as a primary strategy for developing students' locomotor movement ability.

زمینه: توانایی حرکات لوکوموتور، اساس بنیادی رشد حرکتی کودکان در سنین دبستان است. با این حال، داده‌های تجربی نشان می‌دهد که ۳۹/۲۸٪ از دانش‌آموزان پایه سوم همچنان در دسته متوسط تسلط بر حرکات لوکوموتور قرار دارند که این امر ناشی از روش‌های تدریس یکنواخت و فاقد تحریک حرکتی معنادار است. بازی‌های امدادی به عنوان رویکردی جایگزین در آموزش مطرح می‌شوند که می‌تواند هماهنگی و تعادل را به شیوه‌ای زمینه‌مند و لذت‌بخش ادغام کند. هدف: هدف این پژوهش، تحلیل تأثیر آموزش تربیت‌بدنی، ورزش و سلامت (PJOK) مبتنی بر بازی‌های امدادی بر توانایی حرکات لوکوموتور، به ویژه هماهنگی و تعادل، در دانش‌آموزان پایه سوم دبستان است. روش: این پژوهش با رویکرد کمی و طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون تک‌گروهی انجام شد. جامعه پژوهش شامل ۲۸ دانش‌آموز پایه سوم دبستان SDN Sumbersari 1 Malang بود که به روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شدند. ابزار پژوهش، چک‌لیست ارزیابی حرکات لوکوموتور با پنج شاخص: هماهنگی حرکتی، تعادل، دقت حرکت، چابکی و کنترل بدن بود. داده‌ها با استفاده از آزمون نرمالیتی Shapiro-Wilk و آزمون t زوجی با کمک نرم‌افزار SPSS 26 تحلیل شد. یافته‌ها: میانگین نمره از ۶۱/۲۵ (پیش‌آزمون) به ۷۹/۸۲ (پس‌آزمون) افزایش یافت. نتیجه آزمون t زوجی نشان داد t = ‎-۱۴/۷۶۳ با Sig. (دوطرفه) = ۰/۰۰۰ < ۰/۰۵. نتیجه‌گیری: آموزش PJOK مبتنی بر بازی‌های امدادی تأثیر معناداری بر بهبود توانایی حرکات لوکوموتور دانش‌آموزان پایه سوم دبستان دارد. پیشنهاد: به معلمان PJOK دبستان توصیه می‌شود بازی‌های امدادی را به صورت ساختاریافته و تدریجی به عنوان راهبرد اصلی در توسعه توانایی حرکات لوکوموتور دانش‌آموزان ادغام کنند.

Organic chemistry occupies a contested place in pre-health education: required of nearly all premedical students, experienced as difficult, and justified on grounds that it “teaches you to think”, a claim too vague to evaluate or teach toward deliberately. Existing frameworks do not resolve this tension. This paper adopts a conceptual analysis approach, drawing on Ausubel's rote/meaningful learning distinction and the traditional transfer-of-learning literature, to propose impactful learning as a third pedagogical stage following rote and meaningful learning. Impactful learning is defined as the stage where procedural and reasoning skills exercised in mastering a discipline's content become generalizable cognitive tools deployable outside that discipline. Three key concepts are examined: the unit of transfer (the cognitive procedure, not the content), the extraction dimension (detachment of a practiced operation from the content that trained it), and the conditions under which such transfer becomes pedagogically achievable. These concepts are developed through three organic chemistry tasks as worked examples—resonance structures as constraint-satisfaction reasoning, reaction mechanisms as iterative-hypothesis testing, and stereochemistry as symbolic-to-spatial translation—each mapped onto a corresponding form of clinical reasoning. We further propose a four-step explicit transfer scaffolding model (Name, Perform, Bridge, Generate) as a testable methodological companion, grounded in Gick and Holyoak's analogical transfer research and Detterman's critique of spontaneous far transfer. The paper argues that naming impactful learning as a distinct pedagogical target, rather than assuming it as an automatic byproduct of meaningful understanding, has direct implications for instructional design and assessment in service courses across STEM disciplines.

شیمی آلی جایگاهی مناقشه‌برانگیز در آموزش پیش‌سلامت دارد: تقریباً برای همه دانشجویان پیش‌پزشکی الزامی است، به‌عنوان درسی دشوار تجربه می‌شود و با این توجیه که «به شما یاد می‌دهد چگونه فکر کنید» توجیه می‌شود؛ ادعایی که بیش از حد مبهم است تا بتوان آن را ارزیابی یا به‌طور هدفمند تدریس کرد. چارچوب‌های موجود این تنش را حل نمی‌کنند. این مقاله با اتخاذ رویکرد تحلیل مفهومی و با بهره‌گیری از تمایز یادگیری طوطی‌وار/معنادار آوسوبل و ادبیات سنتی انتقال یادگیری، یادگیری تأثیرگذار را به‌عنوان مرحله سوم آموزشی پس از یادگیری طوطی‌وار و معنادار پیشنهاد می‌کند. یادگیری تأثیرگذار به‌عنوان مرحله‌ای تعریف می‌شود که در آن مهارت‌های رویه‌ای و استدلالی که در تسلط بر محتوای یک رشته تمرین شده‌اند، به ابزارهای شناختی قابل تعمیم تبدیل می‌شوند که می‌توان آن‌ها را خارج از آن رشته به کار برد. سه مفهوم کلیدی بررسی می‌شوند: واحد انتقال (فرآیند شناختی، نه محتوا)، بُعد استخراج (جدا شدن یک عملیات تمرین‌شده از محتوایی که آن را آموزش داده است) و شرایطی که تحت آن چنین انتقالی از نظر آموزشی قابل تحقق می‌شود. این مفاهیم از طریق سه تکلیف شیمی آلی به‌عنوان مثال‌های حل‌شده توسعه می‌یابند—ساختارهای رزونانسی به‌عنوان استدلال ارضای محدودیت، مکانیسم‌های واکنش به‌عنوان آزمون فرضیه تکرارشونده و استریوشیمی به‌عنوان ترجمه نمادین به فضایی—که هر یک بر نوعی استدلال بالینی متناظر نگاشته می‌شوند. همچنین، یک مدل چهارمرحله‌ای صریح برای پشتیبانی انتقال (Name, Perform, Bridge, Generate) به‌عنوان یک همراه روش‌شناختی قابل آزمون، مبتنی بر پژوهش انتقال قیاسی Gick و Holyoak و نقد Detterman بر انتقال دور خودانگیخته، پیشنهاد می‌شود. مقاله استدلال می‌کند که نام‌گذاری یادگیری تأثیرگذار به‌عنوان هدف آموزشی متمایز، به‌جای فرض گرفتن آن به‌عنوان محصول جانبی خودکار فهم معنادار، پیامدهای مستقیمی برای طراحی آموزشی و ارزشیابی در دروس خدماتی در سراسر رشته‌های STEM دارد.

Globally, one in eight people experiences mental illness, yet its intersection with education remains under-explored in low- and middle-income countries (LMICs). This study uses nationally representative data from the 76th round of the National Sample Survey (2018) for India to examine how intellectual and developmental (IDD) disability and mental illness—treated as distinct categories—are associated with low educational attainments. Employing a generalised ordered logit model, we found that IDDs were associated with a 71.3% probability of receiving no formal education, while the corresponding risk for respondents with mental illness was 48.3%. Females with mental illness were 18.7% points more likely than males to receive no formal education among mentally ill respondents. Economic affluence reduces the gender gap, but it persists even in the richest quintile among mentally ill respondents. These findings highlight that income-based solutions are insufficient and underscore the need for gender-sensitive mental health and education policies in LMICs to attain Sustainable Development Goals related to mental health, education, gender, and income inequality.

در سطح جهانی، یک نفر از هر هشت نفر دچار اختلال روانی می‌شود، اما تلاقی آن با آموزش در کشورهای با درآمد پایین و متوسط (LMICs) کمتر مورد بررسی قرار گرفته است. این مطالعه با استفاده از داده‌های نماینده ملی از دور هفتاد و ششم طرح نمونه‌گیری ملی (۲۰۱۸) هند، بررسی می‌کند که چگونه ناتوانی‌های هوشی و رشدی (IDD) و اختلالات روانی—که به عنوان دو دسته مجزا در نظر گرفته شده‌اند—با دستاوردهای پایین آموزشی مرتبط هستند. با به‌کارگیری مدل رگرسیون لجستیک ترتیبی تعمیم‌یافته، دریافتیم که احتمال عدم دریافت آموزش رسمی در افراد دارای IDD برابر با ۷۱/۳٪ و در پاسخ‌دهندگان دارای اختلال روانی معادل ۴۸/۳٪ بود. زنان دارای اختلال روانی، در مقایسه با مردان مبتلا، ۱۸/۷ درصد بیشتر احتمال داشت که هیچ آموزش رسمی دریافت نکنند. رفاه اقتصادی شکاف جنسیتی را کاهش می‌دهد، اما حتی در پنجک ثروتمندترین پاسخ‌دهندگان دارای اختلال روانی نیز این شکاف باقی می‌ماند. این یافته‌ها نشان می‌دهد که راه‌حل‌های مبتنی بر درآمد کافی نیستند و بر ضرورت سیاست‌های سلامت روان و آموزش حساس به جنسیت در کشورهای با درآمد پایین و متوسط برای تحقق اهداف توسعه پایدار مرتبط با سلامت روان، آموزش، جنسیت و نابرابری درآمدی تأکید می‌کند.

Community Outreach and Engagement (COE) is a mandated component of National Cancer Institute (NCI)- designated comprehensive cancer centers. Community partnerships are necessary to address cancer disparities, yet few examples of training programs exist to guide career development focused on community-engaged cancer prevention. We designed and assessed a COE internship to enhance workforce development through experiential learning in cancer prevention and control. We implemented a six-week, part-time COE internship that paired didactic training with hands-on experience in patient navigation, community outreach and engagement, health education, and clinical research. Undergraduate, graduate, and post-baccalaureate students engaged in staff-led learning and participated in outreach at the community-level. Intern experiences and self-perceived competency development were assessed using post-program surveys. 35 interns successfully completed the COE internship between inception and Spring 2026. Twenty-eight interns responded to the program evaluation survey. 92% of interns rated their overall experience as either excellent (64%) or very good (28%). The majority of interns reported significant competency development in communication, health education, and knowledge dissemination skills (46%). Awareness of community health disparities (36%), professional skills and interpersonal relations (29%), patient navigation and administration (29%), and research and analytical skills (25%) were also noted. Themes identified through qualitative responses included appreciation for interdisciplinary mentorship and hands-on experience. Our COE internship provided students an opportunity to gain experience in community-engaged cancer prevention. Integration of COE components will continue to develop the necessary workforce skills for those pursuing careers in public health and cancer research.

ارتباط و مشارکت با جامعه (COE) یکی از اجزای الزامی مراکز جامع سرطان مورد تأیید مؤسسه ملی سرطان (NCI) است. مشارکت‌های اجتماعی برای رفع نابرابری‌های سرطان ضروری هستند، اما نمونه‌های اندکی از برنامه‌های آموزشی برای هدایت توسعه حرفه‌ای با تمرکز بر پیشگیری مشارکتی از سرطان وجود دارد. ما یک برنامه کارآموزی COE را طراحی و ارزیابی کردیم تا توسعه نیروی کار را از طریق یادگیری تجربی در زمینه پیشگیری و کنترل سرطان ارتقا دهیم. این کارآموزی COE به مدت شش هفته و به صورت پاره‌وقت اجرا شد و آموزش نظری را با تجربه عملی در ناوبری بیماران، ارتباط و مشارکت با جامعه، آموزش سلامت و پژوهش بالینی ترکیب کرد. دانشجویان مقطع کارشناسی، کارشناسی ارشد و فارغ‌التحصیلان دوره کارشناسی در یادگیری هدایت‌شده توسط کارکنان مشارکت کردند و در فعالیت‌های ارتباطی در سطح جامعه حضور یافتند. تجربیات کارآموزان و رشد شایستگی‌های ادراک‌شده توسط خود آن‌ها با استفاده از پرسشنامه‌های پس از برنامه ارزیابی شد. ۳۵ کارآموز از ابتدای برنامه تا بهار ۲۰۲۶ با موفقیت این کارآموزی COE را به پایان رساندند. ۲۸ نفر از کارآموزان به پرسشنامه ارزیابی برنامه پاسخ دادند. ۹۲٪ از کارآموزان تجربه کلی خود را عالی (۶۴٪) یا بسیار خوب (۲۸٪) ارزیابی کردند. اکثریت کارآموزان رشد قابل توجهی در شایستگی‌های ارتباطی، آموزش سلامت و مهارت‌های انتقال دانش (۴۶٪) گزارش کردند. همچنین افزایش آگاهی نسبت به نابرابری‌های سلامت جامعه (۳۶٪)، مهارت‌های حرفه‌ای و روابط بین‌فردی (۲۹٪)، ناوبری بیماران و امور اداری (۲۹٪) و مهارت‌های پژوهشی و تحلیلی (۲۵٪) مشاهده شد. مضامین استخراج‌شده از پاسخ‌های کیفی شامل قدردانی از راهنمایی میان‌رشته‌ای و تجربه عملی بود. کارآموزی COE ما فرصتی را برای دانشجویان فراهم کرد تا تجربه‌ای در پیشگیری مشارکتی از سرطان کسب کنند. ادغام اجزای COE به توسعه مهارت‌های لازم برای افرادی که به دنبال حرفه‌ای در سلامت عمومی و پژوهش سرطان هستند، ادامه خواهد داد.

Parental psychological control is consistently associated with internalizing problems among college students. However, less is known about the indirect role of interpersonal sensitivity in this association and whether upward social comparison on social media is related to variation across different pathways. A questionnaire survey was conducted among 1026 college students (proportion of males: 56.53%, age: 20.28 ± 1.09). A moderated mediation model was then constructed. Parental psychological control was positively associated with stress, anxiety, and depression. Interpersonal sensitivity accounted for significant indirect associations between parental psychological control and each dimension of internalizing problems. Upward social comparison on social media negatively moderated the association between parental psychological control and interpersonal sensitivity, as well as the associations of parental psychological control with stress and depression. In contrast, upward social comparison on social media positively moderated the association between interpersonal sensitivity and stress. These findings provide targeted intervention ideas for college students’ mental health education in the digital media era through parental psychological control.

کنترل روان‌شناختی والدین به طور مداوم با مشکلات درونی‌سازی‌شده در میان دانشجویان دانشگاه مرتبط است. با این حال، نقش غیرمستقیم حساسیت بین‌فردی در این ارتباط و این‌که آیا مقایسه اجتماعی صعودی در شبکه‌های اجتماعی با تفاوت در مسیرهای مختلف مرتبط است، کمتر شناخته شده است. یک پیمایش پرسش‌نامه‌ای در میان ۱۰۲۶ دانشجوی دانشگاه (نسبت مردان: ۵۶٫۵۳٪، میانگین سن: ۲۰٫۲۸ ± ۱٫۰۹) انجام شد. سپس یک الگوی میانجی‌گری تعدیل‌شده ساخته شد. کنترل روان‌شناختی والدین با استرس، اضطراب و افسردگی ارتباط مثبت داشت. حساسیت بین‌فردی برای ارتباطات غیرمستقیم معنادار بین کنترل روان‌شناختی والدین و هر بعد از مشکلات درونی‌سازی‌شده نقش داشت. مقایسه اجتماعی صعودی در شبکه‌های اجتماعی، ارتباط بین کنترل روان‌شناختی والدین و حساسیت بین‌فردی و همچنین ارتباط کنترل روان‌شناختی والدین با استرس و افسردگی را به طور منفی تعدیل کرد. در مقابل، مقایسه اجتماعی صعودی در شبکه‌های اجتماعی، ارتباط بین حساسیت بین‌فردی و استرس را به طور مثبت تعدیل کرد. این یافته‌ها ایده‌هایی هدفمند برای مداخلات آموزشی سلامت روان دانشجویان دانشگاه در عصر رسانه‌های دیجیتال از طریق کنترل روان‌شناختی والدین ارائه می‌دهد.

BackgroundIn Nepal, depression is one of the most common mental health conditions among adolescents, but mental health services for this population remain limited.Previous studies have identified barriers to accessing mental health services in Nepal; however, to our knowledge, no study has specifically examined the barriers faced by adolescents with depression. AimsThis study aimed to identify barriers to accessing mental health services for adolescents with depression in Pokhara Metropolitan City, Nepal, from the perspectives of mental healthcare providers, and to identify approaches to overcome these barriers. MethodSemi-structured interviews were conducted with nine healthcare professionals involved in delivering mental healthcare, including counsellors, psychologists, medical officers, and consultant psychiatrists.Participants were selected through purposive sampling according to predefined inclusion and exclusion criteria.Interviews were conducted in May 2023 at the participants' workplaces across Pokhara Metropolitan City.The interviews were audio-recorded and transcribed verbatim.Reflexive thematic analysis was used to develop codes and themes. ResultsBarriers to accessing mental health services included individual factors, primarily related to limited knowledge of mental health and available services; social factors, including stigma, particularly within families and the wider community; and systemic and structural factors, including limited service availability and an insufficient mental health workforce.Suggested strategies to overcome these barriers included raising mental health awareness in schools and through social media, as well as increasing the number of mental health-trained staff providing services within communities. ConclusionsRecommendations for future practice include integrating mental health education into Nepal's national school curriculum and expanding training programs for healthcare workers.Future research could explore perspectives from other regions of Nepal and include additional stakeholder groups, such as adolescents, parents of adolescents, and government staff.

زمینه: در نپال، افسردگی یکی از شایع‌ترین اختلالات سلامت روان در میان نوجوانان است، اما خدمات سلامت روان برای این جمعیت همچنان محدود باقی مانده‌است. پژوهش‌های پیشین موانع دسترسی به خدمات سلامت روان در نپال را شناسایی کرده‌اند؛ با این حال، تا جایی که ما اطلاع داریم، هیچ مطالعه‌ای به طور خاص موانع پیش روی نوجوانان مبتلا به افسردگی را بررسی نکرده‌است. اهداف: این مطالعه با هدف شناسایی موانع دسترسی به خدمات سلامت روان برای نوجوانان مبتلا به افسردگی در شهر متروپولیتن پوخارا، نپال، از دیدگاه ارائه‌دهندگان خدمات سلامت روان و همچنین شناسایی راهکارهایی برای غلبه بر این موانع انجام شد. روش: مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با نه نفر از متخصصان سلامت که در ارائه خدمات سلامت روان نقش داشتند، از جمله مشاوران، روان‌شناسان، پزشکان عمومی و روان‌پزشکان مشاور، انجام شد. شرکت‌کنندگان با نمونه‌گیری هدفمند و بر اساس معیارهای ورود و خروج از پیش تعیین‌شده انتخاب شدند. مصاحبه‌ها در ماه مه ۲۰۲۳ در محل کار شرکت‌کنندگان در سراسر شهر متروپولیتن پوخارا انجام شد. مصاحبه‌ها ضبط صوتی و به صورت کلمه به کلمه رونویسی شدند. برای توسعه کدها و مضامین از تحلیل تماتیک بازتابی استفاده شد. نتایج: موانع دسترسی به خدمات سلامت روان شامل عوامل فردی، عمدتاً مرتبط با دانش محدود درباره سلامت روان و خدمات موجود؛ عوامل اجتماعی، از جمله انگ‌زدایی، به ویژه در خانواده‌ها و جامعه گسترده‌تر؛ و عوامل نظام‌مند و ساختاری، از جمله محدودیت دسترسی به خدمات و کمبود نیروی کار سلامت روان بود. راهکارهای پیشنهادی برای غلبه بر این موانع شامل افزایش آگاهی درباره سلامت روان در مدارس و از طریق رسانه‌های اجتماعی و همچنین افزایش تعداد کارکنان آموزش‌دیده در حوزه سلامت روان برای ارائه خدمات در جوامع بود. نتیجه‌گیری: توصیه‌های عملی برای آینده شامل ادغام آموزش سلامت روان در برنامه درسی ملی مدارس نپال و گسترش برنامه‌های آموزشی برای کارکنان سلامت است. پژوهش‌های آتی می‌تواند دیدگاه‌های سایر مناطق نپال و گروه‌های ذی‌نفع دیگر، مانند نوجوانان، والدین نوجوانان و کارکنان دولت را نیز بررسی کند.

Abstract Numerous studies have explored disordered eating (DE) in athletes, yet their findings frequently conflict. This research focused on examining the prevalence of DE among HK Chinese athletes. A sample of 100 athletes participated in the study, which employed a cross-sectional design using the EAT-26 questionnaire. The results revealed a prevalence rate of 4.0%, notably lower than global averages. Athletes with dieting experience scored higher on EAT-26 compared to those without (8.08 ± 9.03 vs. 4.92 ± 5.73, p < 0.05). Lower body image (BI ≤ 5 out of 9) was associated with higher EAT-26 scores compared to higher body image (BI > 5) (9.91 ± 8.89 vs. 4.21 ± 5.51, p < 0.05). Pearson’s correlation analysis demonstrated that age and EAT-26 scores showed a weak negative correlation (r = -0.234, p < 0.05), while self-perceived BI had a moderate negative correlation with EAT-26 scores (r = -0.344, p < 0.01). Regression analysis identified age (β = -0.339, p < 0.001) and self-perceived BI (β = -0.226, p < 0.05) as predictors of EAT-26 scores. Results align with international studies indicating higher scores among younger athletes and those with dieting history, suggesting tailored health education programs for different groups may be beneficial. Level of Evidence: Level V, Descriptive Study.

چکیده: مطالعات متعددی به بررسی اختلالات تغذیه‌ای (DE) در ورزشکاران پرداخته‌اند، اما یافته‌های آن‌ها اغلب متناقض است. این پژوهش بر بررسی شیوع اختلالات تغذیه‌ای در میان ورزشکاران چینی هنگ‌کنگ متمرکز بود. نمونه‌ای متشکل از ۱۰۰ ورزشکار در این مطالعه شرکت کردند که با استفاده از طرح مقطعی و پرسشنامه EAT-26 انجام شد. نتایج، نرخ شیوع ۴٫۰٪ را نشان داد که به طور قابل توجهی کمتر از میانگین‌های جهانی است. ورزشکارانی که سابقه رژیم غذایی داشتند، نمرات بالاتری در EAT-26 نسبت به افرادی که چنین سابقه‌ای نداشتند کسب کردند (۸٫۰۸ ± ۹٫۰۳ در مقابل ۴٫۹۲ ± ۵٫۷۳، ۰٫۰۵ > p). تصویر بدنی پایین‌تر (BI ≤ ۵ از ۹) با نمرات بالاتر EAT-26 نسبت به تصویر بدنی بالاتر (BI > ۵) همراه بود (۹٫۹۱ ± ۸٫۸۹ در مقابل ۴٫۲۱ ± ۵٫۵۱، ۰٫۰۵ > p). تحلیل همبستگی پیرسون نشان داد که سن و نمرات EAT-26 همبستگی منفی ضعیفی دارند (r = -0.234، ۰٫۰۵ > p)، در حالی که تصویر بدنی ادراک‌شده توسط خود فرد همبستگی منفی متوسطی با نمرات EAT-26 داشت (r = -0.344، ۰٫۰۱ > p). تحلیل رگرسیون نشان داد که سن (β = -0.339، ۰٫۰۰۱ > p) و تصویر بدنی ادراک‌شده توسط خود فرد (β = -0.226، ۰٫۰۵ > p) پیش‌بین نمرات EAT-26 هستند. نتایج با مطالعات بین‌المللی که نمرات بالاتر را در میان ورزشکاران جوان‌تر و افراد با سابقه رژیم غذایی گزارش کرده‌اند، همسو است و پیشنهاد می‌شود برنامه‌های آموزش سلامت متناسب با گروه‌های مختلف تدوین شود. سطح شواهد: سطح V، مطالعه توصیفی.

Residents' mental health problems have become increasingly prevalent in recent years, accompanied by younger onset ages and rising incidence.Psychological distress among the elderly, emotional disorders in adolescents and mental stress in patients with chronic diseases 1 have gradually become prominent public health issues across communities.Against this backdrop, public demand for accessible and convenient mental health services has grown rapidly.As the first point of contact for community residents, primary healthcare institutions play a core role in early screening, preliminary intervention, health education and two-way referral of mental disorders.2 Frontline medical workers are the main executors of these services, and their willingness to participate directly determines the implementation quality and sustainability of grassroots mental health care.This cross-sectional study was conducted among medical staff from 49 community health service centers in Chaoyang District, Beijing.Participants included general practitioners, public health physicians, community nurses and other on-

مشکلات سلامت روان ساکنان در سال‌های اخیر به طور فزاینده‌ای شایع شده است و این روند با کاهش سن شروع و افزایش بروز همراه بوده است. پریشانی روان‌شناختی در سالمندان، اختلالات هیجانی در نوجوانان و استرس روانی در بیماران مبتلا به بیماری‌های مزمن به تدریج به مسائل برجسته سلامت عمومی در جوامع تبدیل شده‌اند. در چنین شرایطی، تقاضای عمومی برای دسترسی آسان و خدمات سلامت روان مناسب به سرعت افزایش یافته است. به عنوان اولین نقطه تماس ساکنان جامعه، مؤسسات مراقبت‌های اولیه نقش محوری در غربالگری اولیه، مداخله مقدماتی، آموزش سلامت و ارجاع دوطرفه اختلالات روانی ایفا می‌کنند. کارکنان خط مقدم پزشکی مجریان اصلی این خدمات هستند و تمایل آن‌ها به مشارکت، کیفیت اجرا و پایداری مراقبت سلامت روان در سطح پایه را به طور مستقیم تعیین می‌کند. این مطالعه مقطعی در میان کارکنان پزشکی ۴۹ مرکز خدمات سلامت جامعه در منطقه چائویانگ پکن انجام شد. شرکت‌کنندگان شامل پزشکان عمومی، پزشکان بهداشت عمومی، پرستاران جامعه و سایر افراد بودند.

Background Optimizing self-care decision-making is important for healthy aging, chronic disease management, and health promotion in rapidly aging populations. However, the absence of culturally validated instruments limits the systematic assessment of decision-making styles and the development of person-centered health management strategies for older adults in China. This study aimed to translate and culturally adapt the Inventory of Self-Care Decision-Making Styles of Older Adults (DECIDE) and evaluate its psychometric properties among Chinese older adults. Methods This study was conducted in two phases. In phase 1, the DECIDE was translated and cross-culturally adapted into Chinese using Brislin’s forward-backward translation procedure. Expert review and pilot testing were conducted to refine linguistic clarity and cultural relevance. In phase 2, a multicenter cross-sectional validation study was conducted from November 2025 to January 2026. A total of 3,470 older adults were recruited through multicenter convenience sampling from 15 cities in Sichuan, Liaoning, Zhejiang, and Hunan provinces, China. Psychometric evaluation included item analysis, validity assessment, and reliability testing. Results All 20 items met the prespecified retention criteria, and the Chinese version retained the four-dimensional structure of the original DECIDE. Content validity was satisfactory, with I-CVI values ranging from 0.800 to 1.000 and an S-CVI of 0.950. Exploratory factor analysis yielded four factors explaining 65.73% of the common variance, and confirmatory factor analysis supported the resulting model (CMIN/DF = 2.513, RMSEA = 0.028). The AVE and CR values ranged from 0.502 to 0.588 and from 0.834 to 0.877, respectively, and the findings supported both convergent and discriminant validity. Cronbach’s α, split-half reliability, and 2-week retest reliability for the total inventory were 0.896, 0.790, and 0.861, respectively. Conclusion The C-DECIDE demonstrated satisfactory psychometric properties in this multicenter convenience sample of older adults from four Chinese provinces. It may support the assessment of self-care decision-making styles and inform individualized health education, decision-support strategies, and public health-oriented chronic disease management for older adults.

زمینه و هدف: بهینه‌سازی تصمیم‌گیری خودمراقبتی برای سالمندی سالم، مدیریت بیماری‌های مزمن و ارتقای سلامت در جمعیت‌های در حال سالمند شدن سریع اهمیت دارد. با این حال، فقدان ابزارهای اعتبارسنجی‌شده فرهنگی، ارزیابی نظام‌مند سبک‌های تصمیم‌گیری و توسعه راهبردهای مدیریت سلامت فردمحور برای سالمندان در چین را محدود می‌کند. هدف این مطالعه ترجمه و انطباق فرهنگی پرسشنامه سبک‌های تصمیم‌گیری خودمراقبتی سالمندان (DECIDE) و ارزیابی ویژگی‌های روان‌سنجی آن در میان سالمندان چینی بود. روش‌ها: این مطالعه در دو مرحله انجام شد. در مرحله اول، پرسشنامه DECIDE با استفاده از روش ترجمه پیشرو-پسرو Brislin به زبان چینی ترجمه و به صورت بین‌فرهنگی انطباق داده شد. بازبینی توسط خبرگان و آزمون مقدماتی جهت بهبود وضوح زبانی و تناسب فرهنگی انجام شد. در مرحله دوم، یک مطالعه اعتبارسنجی مقطعی چندمرکزی از نوامبر 2025 تا ژانویه 2026 انجام شد. در مجموع ۳۴۷۰ سالمند از طریق نمونه‌گیری در دسترس چندمرکزی از ۱۵ شهر در استان‌های سیچوان، لیائونینگ، ژجیانگ و هونان چین جذب شدند. ارزیابی روان‌سنجی شامل تحلیل ماده، ارزیابی روایی و آزمون پایایی بود. یافته‌ها: هر ۲۰ ماده معیارهای نگهداری از پیش تعیین‌شده را برآورده کردند و نسخه چینی ساختار چهاربعدی نسخه اصلی DECIDE را حفظ کرد. روایی محتوا رضایت‌بخش بود، به طوری که مقادیر I-CVI بین ۰٫۸۰۰ تا ۱٫۰۰۰ و S-CVI برابر با ۰٫۹۵۰ بود. تحلیل عاملی اکتشافی چهار عامل استخراج کرد که ۶۵٫۷۳٪ از واریانس مشترک را تبیین کردند و تحلیل عاملی تأییدی مدل حاصل را تأیید کرد (CMIN/DF = 2.513، RMSEA = 0.028). مقادیر AVE و CR به ترتیب بین ۰٫۵۰۲ تا ۰٫۵۸۸ و ۰٫۸۳۴ تا ۰٫۸۷۷ بود و یافته‌ها از روایی همگرا و متمایز حمایت کردند. آلفای کرونباخ، پایایی دو نیمه و پایایی بازآزمایی دو هفته‌ای برای کل پرسشنامه به ترتیب ۰٫۸۹۶، ۰٫۷۹۰ و ۰٫۸۶۱ بود. نتیجه‌گیری: نسخه چینی DECIDE ویژگی‌های روان‌سنجی رضایت‌بخشی را در این نمونه در دسترس چندمرکزی از سالمندان چهار استان چین نشان داد. این ابزار می‌تواند از ارزیابی سبک‌های تصمیم‌گیری خودمراقبتی و اطلاع‌رسانی به آموزش سلامت فردی، راهبردهای حمایت از تصمیم‌گیری و مدیریت بیماری‌های مزمن مبتنی بر سلامت عمومی برای سالمندان حمایت کند.

Antimicrobial resistance (AMR) is accelerated by inappropriate antibiotic use, self-medication, over-the-counter access, poor adherence, and inadequate infection prevention and control (IPC). Innovative education is needed to promote community antimicrobial stewardship (AMS; rational antimicrobial use), IPC (infection-spread prevention), and One Health awareness (linking human, animal, and environmental health) among young adults who can influence family and community practices. To evaluate the feasibility, participation, knowledge patterns, and immediate educational value of a low-cost, gamified AMR awareness initiative for university students from diverse disciplines. A single-group, non-comparative educational evaluation was conducted during a 4-hour campus event in January 2026. More than 600 undergraduate and postgraduate students from diverse disciplines participated voluntarily in a live digital comedy quiz, structured debate, and AMR-themed traditional games. Materials were based on community antimicrobial stewardship, IPC, One Health, regulatory, and locally relevant behavioural themes, reviewed by experts and pilot tested. Aggregate participation, item-level quiz accuracy, platform metrics, and qualitative feedback were analysed descriptively. Participation was high, with all students attending the digital polling quiz; game-station participation varied as some students played while others observed or moved across stations. Quiz accuracy was high for microbiology and IPC concepts (85–100%), moderate for One Health and antimicrobial-use principles (65–80%), and lower for regulatory and access-related topics (< 40–60%). Response time was interpreted only as a descriptive platform metric. Feedback indicated that humor, competition, and familiar game formats helped students understand AMR concepts and supported intent to avoid self-medication and follow IPC practices. This low-cost gamified initiative was feasible, acceptable, and relevant for large-scale AMR awareness among university students. The single-group design limits causal interpretation, but the model enabled broad reach, immediate feedback, and misconception correction. Future studies should include validated pre/post measures, delayed follow-up, subgroup analysis, and behavioural indicators to assess learning, retention, and behaviour change.

مقاومت میکروبی (AMR) با مصرف نامناسب آنتی‌بیوتیک، خوددرمانی، دسترسی بدون نسخه، پایبندی ضعیف و ناکافی بودن پیشگیری و کنترل عفونت (IPC) تسریع می‌شود. آموزش نوآورانه برای ارتقاء مدیریت منطقی مصرف آنتی‌میکروبی (AMS)، پیشگیری از انتشار عفونت (IPC) و آگاهی‌بخشی رویکرد سلامت واحد (One Health) ـ که ارتباط سلامت انسان، حیوان و محیط زیست را برجسته می‌کند ـ در میان جوانانی که می‌توانند بر رفتارهای خانواده و جامعه تأثیرگذار باشند، ضروری است. هدف این مطالعه، ارزیابی امکان‌پذیری، میزان مشارکت، الگوهای دانشی و ارزش آموزشی فوری یک ابتکار آگاهی‌بخشی بازی‌وار شده و کم‌هزینه درباره AMR برای دانشجویان رشته‌های مختلف دانشگاهی بود. یک ارزیابی آموزشی تک‌گروهی و غیرمقایسه‌ای طی یک رویداد چهار ساعته در ژانویه ۲۰۲۶ در دانشگاه برگزار شد. بیش از ۶۰۰ دانشجوی کارشناسی و تحصیلات تکمیلی از رشته‌های مختلف به طور داوطلبانه در یک مسابقه کمدی دیجیتال زنده، مناظره ساختاریافته و بازی‌های سنتی با محوریت AMR شرکت کردند. مواد آموزشی بر اساس مدیریت منطقی مصرف آنتی‌میکروبی در جامعه، IPC، رویکرد سلامت واحد، موضوعات مقرراتی و رفتارهای بومی مرتبط تهیه، توسط متخصصان بازبینی و به صورت آزمایشی اجرا شد. میزان مشارکت کلی، دقت پاسخ به سؤالات آزمون، شاخص‌های پلتفرم و بازخورد کیفی به صورت توصیفی تحلیل شد. میزان مشارکت بالا بود و همه دانشجویان در آزمون دیجیتال شرکت کردند؛ مشارکت در ایستگاه‌های بازی متغیر بود، به طوری که برخی دانشجویان بازی کردند و برخی دیگر مشاهده‌گر یا در حال جابجایی بین ایستگاه‌ها بودند. دقت پاسخ به سؤالات آزمون در مفاهیم میکروبیولوژی و IPC بالا (۸۵ تا ۱۰۰٪)، در اصول سلامت واحد و مصرف آنتی‌میکروبی متوسط (۶۵ تا ۸۰٪) و در موضوعات مقرراتی و دسترسی کمتر (کمتر از ۴۰ تا ۶۰٪) بود. زمان پاسخ صرفاً به عنوان یک شاخص توصیفی پلتفرم تفسیر شد. بازخوردها نشان داد که طنز، رقابت و قالب‌های بازی آشنا به دانشجویان در درک مفاهیم AMR کمک کرده و تمایل به اجتناب از خوددرمانی و پیروی از اقدامات IPC را تقویت کرده است. این ابتکار بازی‌وار شده کم‌هزینه، امکان‌پذیر، پذیرفتنی و مرتبط برای آگاهی‌بخشی گسترده درباره AMR در میان دانشجویان دانشگاه بود. طراحی تک‌گروهی تفسیر علّی را محدود می‌کند، اما این مدل امکان دسترسی گسترده، بازخورد فوری و اصلاح سوءبرداشت‌ها را فراهم ساخت. مطالعات آینده باید شامل سنجش‌های معتبر پیش/پس، پیگیری با تأخیر، تحلیل زیرگروه‌ها و شاخص‌های رفتاری برای ارزیابی یادگیری، ماندگاری و تغییر رفتار باشد.

Project-Based Learning (PjBL) is a learning strategy that can enhance competencies, including creativity. Creative thinking is one of the 21st-century skills that students need to possess. This study was motivated by the low level of students’ creative thinking skills, as indicated by a pretest average score of 49.14, which is below the Learning Objective Mastery Criteria (KKTP) of 78. Previous research has shown that PjBL and Student Worksheets (LKPD) can support the development of creative thinking skills; however, research integrating both approaches into the reproductive system curriculum at the Madrasah Aliyah level remains limited. This study aims to determine the effect of PjBL supported by Student Worksheets (LKPD) on the creative thinking skills of 11th-grade students at MAN 1 Pekanbaru. The study employed a quantitative approach using a quasi-experimental research method through a pretest-posttest control group design. The sample consisted of Class XI.2 Health 1 as the control group and Class XI.3 Health 2 as the experimental group, each comprising 33 students. The instrument used was a creative thinking test. The results of the hypothesis test showed a significant difference (Sig. 0.000 < 0.05; calculated t-value 5.593 > critical t-value 1.998). The average posttest score for the experimental group was 78.30% and for the control group 69.19%, with a difference of 9.11 points. PjBL supported by LKPD had a significant effect on creative thinking skills.

یادگیری مبتنی بر پروژه (PjBL) یک راهبرد آموزشی است که می‌تواند شایستگی‌هایی از جمله خلاقیت را ارتقاء دهد. تفکر خلاق یکی از مهارت‌های قرن بیست و یکم است که دانش‌آموزان باید دارا باشند. این پژوهش با انگیزه سطح پایین مهارت‌های تفکر خلاق دانش‌آموزان انجام شد، به‌گونه‌ای که میانگین نمره پیش‌آزمون 49.14 بود که پایین‌تر از معیار تسلط بر اهداف یادگیری (KKTP) با مقدار 78 است. پژوهش‌های پیشین نشان داده‌اند که PjBL و کاربرگ دانش‌آموز (LKPD) می‌توانند از توسعه مهارت‌های تفکر خلاق حمایت کنند؛ با این حال، پژوهش‌هایی که هر دو رویکرد را در برنامه درسی دستگاه تولیدمثل در سطح مدرسه متوسطه دینی (مدرسه علیا) ادغام کرده باشند، محدود است. هدف این پژوهش تعیین تأثیر PjBL با پشتیبانی کاربرگ دانش‌آموز (LKPD) بر مهارت‌های تفکر خلاق دانش‌آموزان پایه یازدهم در MAN 1 Pekanbaru است. این پژوهش با رویکرد کمی و با استفاده از روش شبه‌آزمایشی از نوع طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه کنترل انجام شد. نمونه شامل کلاس XI.2 Health 1 به عنوان گروه کنترل و کلاس XI.3 Health 2 به عنوان گروه آزمایش بود که هر یک شامل 33 دانش‌آموز بودند. ابزار مورد استفاده، آزمون تفکر خلاق بود. نتایج آزمون فرضیه تفاوت معناداری را نشان داد (Sig. 0.000 < 0.05؛ مقدار t محاسبه‌شده 5.593 > مقدار t بحرانی 1.998). میانگین نمره پس‌آزمون برای گروه آزمایش 78.30٪ و برای گروه کنترل 69.19٪ بود که اختلافی معادل 9.11 امتیاز داشت. PjBL با پشتیبانی LKPD تأثیر معناداری بر مهارت‌های تفکر خلاق داشت.

This study examines prospective associations among classroom environment, perseverance of effort (POE), consistency of interest (COI), and learning engagement in mental health education courses (MHEC). Participants were 468 first-year students from three schools at a university in East China. A three-wave time-lagged survey measured classroom environment at T1, the two grit dimensions at T2, and learning engagement at T3. Because each construct was measured only once and baseline levels were not controlled, the design establishes temporal separation but does not constitute a fully longitudinal mediation design or support causal inference. Structural equation modeling indicated that classroom environment and POE were positively associated with learning engagement, whereas the unique association between COI and learning engagement was not statistically significant. Bias-corrected bootstrap analysis showed a significant prospective indirect association through POE, but not through COI. Because the two specific indirect effects were not formally contrasted, the findings should be interpreted as preliminary evidence of dimension-specific patterns rather than evidence that the two indirect pathways differ significantly.

این مطالعه به بررسی ارتباطات آینده‌نگر میان محیط کلاس، پشتکار در تلاش (POE)، ثبات علاقه (COI) و مشارکت در یادگیری در دوره‌های آموزش سلامت روان (MHEC) می‌پردازد. شرکت‌کنندگان شامل ۴۶۸ دانشجوی سال اول از سه دانشکده در یک دانشگاه در شرق چین بودند. یک پیمایش سه‌مرحله‌ای با فاصله زمانی، محیط کلاس را در زمان اول (T1)، دو بُعد پشتکار را در زمان دوم (T2) و مشارکت در یادگیری را در زمان سوم (T3) اندازه‌گیری کرد. از آنجا که هر سازه تنها یک بار سنجیده شد و سطوح پایه کنترل نشدند، این طرح جداسازی زمانی را برقرار می‌کند اما یک طرح میانجی‌گری طولی کامل محسوب نمی‌شود و از استنباط علی حمایت نمی‌کند. مدل‌سازی معادلات ساختاری نشان داد که محیط کلاس و POE با مشارکت در یادگیری رابطه مثبت دارند، در حالی که ارتباط منحصر به فرد COI با مشارکت در یادگیری از نظر آماری معنادار نبود. تحلیل بوت‌استرپ با اصلاح سوگیری، ارتباط غیرمستقیم آینده‌نگر معناداری را از طریق POE، اما نه از طریق COI، نشان داد. از آنجا که دو اثر غیرمستقیم خاص به طور رسمی با یکدیگر مقایسه نشدند، یافته‌ها باید به عنوان شواهد مقدماتی از الگوهای خاص ابعادی تفسیر شوند و نه به عنوان شواهدی مبنی بر تفاوت معنادار دو مسیر غیرمستقیم.

Schools require well-designed mental health education programs to address adolescent hesitation in help-seeking. This mixed-methods study evaluated a promotion program integrating Bronfenbrenner’s socio-ecological theory into the PRECEDE-PROCEED model to improve help-seeking behaviors and life satisfaction among Iranian female adolescents. Following qualitative focus groups to identify barriers, a randomized controlled trial was conducted with 174 high school girls aged 15–17 (intervention = 86; control = 88). The intervention group completed a six-session educational program. Data analysis using Generalized Estimating Equations (GEE) revealed significant overall Group × Time interactions across all outcome variables ( p < 0.001). The most substantial intervention effect was observed for multidimensional students’ life satisfaction (MSLS), which showed a notable positive change (B = 0.888, 95% CI: 0.341 to 1.434, p < 0.001). Help-seeking intention (HSI) and recognition of personal need for professional psychological help (RPNPPH) also improved considerably (B = -0.542 and B = -0.370, respectively, p < 0.001). Perceived social support (MSPSS) and mental health literacy (MHL) demonstrated significant enhancements (B = -0.839 and B = -0.521, respectively, p < 0.001). Although the main effect of group was not statistically significant for actual help-seeking behavior (HSB) and ways of coping (WOC) (B = 0.433, p = 0.072), the group-by-time interaction for both outcomes was highly significant ( p < 0.001), indicating that the intervention group showed distinct longitudinal improvements compared to the control group. These findings indicate that structured multi-level educational interventions can effectively enhance female adolescents’ help-seeking behaviors and overall life satisfaction.

مدارس به برنامه‌های آموزش سلامت روان با طراحی مناسب نیاز دارند تا به تردید نوجوانان در کمک‌خواهی پاسخ دهند. این مطالعه با روش ترکیبی، یک برنامه ارتقایی را که نظریه اجتماعی-بوم‌شناختی Bronfenbrenner را در مدل PRECEDE-PROCEED ادغام کرده بود، به منظور بهبود رفتارهای کمک‌خواهی و رضایت از زندگی در میان نوجوانان دختر ایرانی ارزیابی کرد. پس از انجام گروه‌های متمرکز کیفی برای شناسایی موانع، یک کارآزمایی تصادفی‌شده‌ی کنترل‌شده با ۱۷۴ دختر دبیرستانی ۱۵ تا ۱۷ ساله (گروه مداخله = ۸۶؛ گروه کنترل = ۸۸) اجرا شد. گروه مداخله یک برنامه آموزشی شش‌جلسه‌ای را تکمیل کرد. تحلیل داده‌ها با استفاده از معادلات برآورد تعمیم‌یافته (GEE) نشان داد که تعامل کلی گروه × زمان در تمامی متغیرهای پیامد معنادار بود (p < 0.001). بیشترین اثر مداخله برای رضایت از زندگی چندبعدی دانش‌آموزان (MSLS) مشاهده شد که تغییر مثبت قابل توجهی را نشان داد (B = 0.888، 95% CI: 0.341 تا 1.434، p < 0.001). قصد کمک‌خواهی (HSI) و شناسایی نیاز شخصی به کمک روان‌شناختی حرفه‌ای (RPNPPH) نیز به طور قابل توجهی بهبود یافتند (به ترتیب B = -0.542 و B = -0.370، p < 0.001). حمایت اجتماعی ادراک‌شده (MSPSS) و سواد سلامت روان (MHL) نیز بهبودهای معناداری را نشان دادند (به ترتیب B = -0.839 و B = -0.521، p < 0.001). اگرچه اثر اصلی گروه برای رفتار واقعی کمک‌خواهی (HSB) و شیوه‌های مقابله (WOC) از نظر آماری معنادار نبود (B = 0.433، p = 0.072)، اما تعامل گروه-زمان برای هر دو پیامد بسیار معنادار بود (p < 0.001)، که نشان می‌دهد گروه مداخله بهبودهای طولی متمایزی نسبت به گروه کنترل نشان داد. این یافته‌ها نشان می‌دهد که مداخلات آموزشی ساختاریافته چندسطحی می‌تواند به طور مؤثری رفتارهای کمک‌خواهی و رضایت کلی از زندگی نوجوانان دختر را ارتقا دهد.