Early childhood is a critical period for emotional development and behavioral regulation. Increasing digital device use among young children has raised concerns about its association with tantrum behavior, although research examining addiction-related use rather than screen duration alone remains limited. This study aimed to examine the relationship between gadget addiction levels and tantrum behavior among children aged 4–6 years at Widya Santhi Buana Kindergarten, West Denpasar District. A quantitative correlational approach with a cross-sectional design was employed, involving 45 parents or guardians recruited through total sampling. Data were collected on April 15, 2026, through online questionnaires administered using Google Forms. The instruments comprised an adapted Digital Addiction Scale for Children with 25 items, which demonstrated high internal consistency during pilot testing (Cronbach’s α = .977), and the 31-item Rating Scale of Angry Emotional Behavior and Temper Tantrum. Univariate analysis summarized the distributions of gadget addiction levels and tantrum behavior, while Spearman’s rank correlation assessed their relationship. The results showed that 48.9% of children were classified as having moderate gadget addiction levels. Regarding tantrum behavior, 53.3% were classified as exhibiting no tantrum behavior, whereas 22.2% were classified as exhibiting severe tantrum behavior. A strong, positive, and statistically significant correlation was identified between gadget addiction levels and tantrum behavior (ρ = .641, p < .001). Higher parent-reported gadget addiction levels were therefore associated with greater tantrum severity within the participating group. The cross-sectional design and reliance on parent-reported measures limit causal interpretation. These findings may inform parent education concerning supervised device use and consistent family rules. Further research should include larger samples, examine parenting styles and other relevant factors, and use longitudinal designs to clarify the direction of the relationship.
Background: Patients with chronic kidney disease undergoing hemodialysis frequently experience physical and psychological complaints that may affect their sleep quality. Uremic pruritus, restless legs syndrome, anxiety, and post-hemodialysis fatigue are potential factors that may disrupt sleep quality. Objective: This study aimed to identify the factors influencing the sleep quality of patients with chronic kidney disease undergoing hemodialysis at Bahteramas Regional General Hospital, Southeast Sulawesi Province. Methods: This study employed a quantitative analytical approach with a cross-sectional design. The sample consisted of 83 respondents. Data were collected using the Pittsburgh Sleep Quality Index (PSQI), 5-D Itch Scale, International Restless Legs Syndrome Rating Scale (IRLS), Hospital Anxiety and Depression Scale-Anxiety (HADS-A), and a post-hemodialysis fatigue assessment instrument. Data were analyzed using the Chi-square test and binary logistic regression. Results: Bivariate analysis showed that uremic pruritus (p = 0.046), restless legs syndrome (p = 0.015), anxiety (p = 0.029), and post-hemodialysis fatigue (p = 0.049) were statistically significant factors associated with sleep quality. Simultaneously, the four variables had a statistically significant effect on sleep quality (p = 0.007), with a Nagelkerke R Square value of 0.217. In the multivariable analysis, only anxiety showed a statistically significant independent effect (p = 0.019). Conclusion: Uremic pruritus, restless legs syndrome, anxiety, and post-hemodialysis fatigue were statistically associated with sleep quality in the bivariate analysis. The four variables were jointly significant in the multivariable model, whereas only anxiety remained statistically significant after adjustment for the other variables.
This study investigated assistant principals’ self-perceptions of their role as instructional leaders and examined the corresponding perceptions of principals. Grounded in Weber's (1996) instructional leadership model and using the Principal Instructional Management Rating Scale (PIMRS), this quantitative study surveyed assistant principals and principals from a large suburban district. Findings reveal a gap: assistant principals rated themselves higher in instructional leadership than their principals. The results indicate that the assistant principal role requires a clearer definition, targeted professional development, and leadership succession planning. These findings offer implications for educational leadership training and school district practices.
Reading is one of the main ways through which middle school students learn English, and the quality of their reading depends largely on the level of thinking involved in the learning process. In actual teaching, however, many reading tasks remain at a low cognitive level, and students encounter difficulty when questions require inference, evaluation, or creation. SOLO taxonomy, which describes the structural complexity of observable learning outcomes, provides a basis for planning and assessing reading tasks across cognitive levels. Drawing on representative studies from China and abroad, this paper reviews research on the application of SOLO taxonomy in English reading teaching in middle schools. It traces the origin and development of the taxonomy, analyzes its compatibility with reading teaching, and examines two lines of applied research, namely SOLO-based reading teaching design and SOLO-based reading teaching assessment. The review indicates that design research has consolidated a working model of tiered objectives, ascending tasks, and question chains, while assessment research has produced level descriptions, evaluation scales, and process-oriented frameworks. And the two lines converge on aligning objectives, activities, and assessment within one level system. The field nevertheless remains constrained by predominantly case-based methods, scarce controlled or longitudinal evidence, and uneven attention between junior and senior high schools. The review concludes that SOLO taxonomy provides an operational definition of thinking depth in reading and supports the integration of teaching, learning, and assessment, but that future work requires more rigorous empirical designs, validated instruments, and broader coverage of learners and reading contexts.
Sleep quality is fundamental to college students’ physical and psychological health and academic functioning. Amid increasing digitalization and stress, sleep problems remain prevalent among college students. Previous research has shown that physical activity, cognitive processing styles, and behavioral regulation patterns are associated with sleep outcomes, but these variables have often been examined separately, with limited attention to their integrated association structure. Based on cross-sectional survey data, this study used latent-variable structural equation modeling to examine the sequential indirect association pattern among physical activity, negative attentional bias, bedtime procrastination, and sleep quality. Using cluster sampling, data were collected from 921 college students from four universities in East China (439 males, 482 females; M_age = 20.34, SD = 1.59). Measures included the Physical Activity Rating Scale (PARS-3), Negative Attentional Bias Scale, Bedtime Procrastination Scale, and Pittsburgh Sleep Quality Index (PSQI). Structural equation modeling and bootstrap methods examined indirect associations. Results indicated that physical activity was significantly associated with lower PSQI scores, indicating better sleep quality (B_total = −0.072, β _total = −0.440, p < 0.001). Negative attentional bias and bedtime procrastination both showed significant partial indirect associations. The simple indirect associations through negative attentional bias and bedtime procrastination accounted for 20.8 and 15.3% of the total association, respectively. The sequential indirect association “physical activity → negative attentional bias → bedtime procrastination → sleep quality” was also significant, although its proportion was relatively small (4.2%). Overall, the total indirect association accounted for 40.3% of the total association. Multi-group structural analysis indicated that the association structure was broadly comparable across gender groups, although associations involving bedtime procrastination appeared stronger among female students. By integrating cognitive processing and behavioral regulation perspectives, this study provides a more integrative view of the association between physical activity and sleep quality. The findings suggest that college students’ sleep problems may be embedded within a broader system of health behaviors and psychological processes. Given the cross-sectional design, future longitudinal or experimental studies should examine the dynamic associations among these variables.
INTRODUCTION: Outpatient hysteroscopy is an essential gynaecological procedure used to evaluate and treat any intrauterine pathologies. However, the most common reason for procedure failure is pain. This study aimed to evaluate the efficacy of virtual reality (VR) and music for pain management during outpatient hysteroscopy. METHODS: This was a non-blinded randomised controlled trial conducted at a single tertiary hospital in Hong Kong. Eligible patients were randomised at a 1:1:1 ratio into three groups: VR, music, and control. Patients' pain scores were assessed using the Numerical Pain Rating Scale from 0 to 10 at various timepoints during hysteroscopy. The primary outcome was the maximum pain score during hysteroscopy. Secondary outcomes included pain scores at specific timepoints during hysteroscopy, other symptoms, patient satisfaction scores, and acceptance of undergoing future hysteroscopy in the same setting if needed. RESULTS: A total of 210 patients were analysed in the study. Overall, 65.7% of patients underwent diagnostic hysteroscopy, and 34.3% underwent additional procedures. The mean maximum pain scores did not significantly differ among the three groups (P=0.131). However, acceptance of future hysteroscopy was significantly higher in both the music group (mean ± standard deviation: 8.8 ± 2.1; P=0.002) and the VR group (8.6 ± 1.6; P=0.009) than in the control group (7.5 ± 2.7; overall P=0.001). CONCLUSION: The use of VR and music during outpatient hysteroscopy did not result in a statistically significant reduction in pain. However, patient acceptance of future hysteroscopy was significantly improved in both intervention groups.
مقدمه: هیستروسکوپی سرپایی یک روش ضروری در زنان و زایمان است که برای ارزیابی و درمان آسیبشناسیهای داخلرحمی به کار میرود. با این حال، شایعترین علت شکست این روش، درد است. هدف این مطالعه، ارزیابی اثربخشی واقعیت مجازی (VR) و موسیقی در مدیریت درد حین هیستروسکوپی سرپایی بود. روشها: این پژوهش یک کارآزمایی بالینی تصادفیسازیشده و غیرکور بود که در یک بیمارستان تخصصی در هنگکنگ انجام شد. بیماران واجد شرایط به نسبت ۱:۱:۱ به سه گروه واقعیت مجازی، موسیقی و کنترل تقسیم شدند. نمرات درد بیماران با استفاده از مقیاس عددی ارزیابی درد از ۰ تا ۱۰ در زمانهای مختلف حین هیستروسکوپی سنجیده شد. پیامد اصلی، بیشینه نمره درد در طول هیستروسکوپی بود. پیامدهای ثانویه شامل نمرات درد در زمانهای خاص حین هیستروسکوپی، سایر علائم، نمرات رضایت بیماران و پذیرش انجام هیستروسکوپی مجدد در آینده در همان شرایط در صورت نیاز بود. نتایج: در مجموع ۲۱۰ بیمار در مطالعه مورد تحلیل قرار گرفتند. به طور کلی، ۶۵.۷٪ بیماران هیستروسکوپی تشخیصی و ۳۴.۳٪ بیماران اقدامات اضافی دریافت کردند. میانگین بیشینه نمرات درد بین سه گروه تفاوت معناداری نداشت (P=0.131). با این حال، پذیرش هیستروسکوپی آینده در گروه موسیقی (میانگین ± انحراف معیار: ۸.۸ ± ۲.۱؛ P=0.002) و گروه واقعیت مجازی (۸.۶ ± ۱.۶؛ P=0.009) به طور معناداری بیشتر از گروه کنترل (۷.۵ ± ۲.۷؛ P کلی=۰.۰۰۱) بود. نتیجهگیری: استفاده از واقعیت مجازی و موسیقی در طول هیستروسکوپی سرپایی منجر به کاهش معنادار آماری در درد نشد. با این حال، پذیرش بیماران برای انجام هیستروسکوپی آینده در هر دو گروه مداخله به طور معناداری بهبود یافت.
ویژگیهای روانسنجی یک آزمون کوتاه دانش برای ارزیابی آگاهی از مراقبتهای درناژ بطنی خارجی در میان پرستاران چینی: تحلیل مدل Rasch از یک ابزار خودگزارشی کارآمد با ۷ ماده
Background External ventricular drainage (EVD) is an important intervention in the management of patients with severe neurological conditions, and standardized nursing care is essential for preventing complications and ensuring patient safety. Nurses’ knowledge of recommended EVD care practices is an important foundation for safe and evidence-based care. However, existing instruments for assessing EVD-related nursing knowledge are often lengthy or have limited psychometric validation, which may restrict their use in routine clinical assessment and large-scale training. Therefore, a brief, reliable, and psychometrically robust instrument is needed to efficiently assess nurses’ knowledge of EVD care practices and identify areas requiring targeted education. Aim To translate and culturally adapt the Short Knowledge Test to Evaluate Awareness of External Ventricular Drain Care Practices and evaluate its psychometric properties among Chinese nurses using the Rasch model, thereby providing a reliable tool for the rapid assessment of nurses’ self-reported knowledge of recommended EVD care practices and the identification of targeted training needs. Method The original scale was translated and culturally adapted into Chinese using the Brislin forward–backward translation method, resulting in the Chinese version of the Short Knowledge Test to Evaluate Awareness of External Ventricular Drain Care Practices (C-SKT-EVD). A cross-sectional survey was conducted among clinical nurses recruited from First Affiliated Hospital of Jinzhou Medical University, Liaoning Province, mainland China. 242 valid participants included in the final analysis. Descriptive statistics were performed using SPSS version 26.0, and the psychometric properties of the scale were evaluated using the Rasch Rating Scale Model in Winsteps version 3.72.3, focusing on unidimensionality, item fit, category functioning, item–person distribution, test information function, separation indices and reliability, and differential item functioning (DIF). Results The empirical variance explained by the measures was 55.1%, and the eigenvalue of the first contrast was 1.4, supporting the unidimensionality of the C-SKT-EVD. The Infit mean-square (MNSQ) values for the seven items ranged from 0.94 to 1.16, while the Outfit MNSQ values ranged from 0.94 to 1.07, all indicating acceptable fit to the Rasch model. The point-measure correlation coefficients (PT-Measure Corr.) ranged from 0.63 to 0.70, suggesting good alignment between the items and the underlying latent construct. The observed average measures across the five rating categories increased monotonically, and the category thresholds were ordered sequentially. The category probability curves also showed clearly defined peaks, indicating that the rating categories functioned well and that no category collapsing was required. The item difficulty distribution was generally well matched to the respondents’ levels of self-reported EVD care knowledge, and the test information function indicated higher measurement precision around the average level of the measured construct, with relatively less information provided for respondents with extremely high or low levels of the latent trait. Conclusion The C-SKT-EVD demonstrated generally acceptable Rasch measurement properties in the present sample of Chinese nurses, providing preliminary evidence for its use as a brief screening and educational assessment tool for self-reported knowledge of recommended EVD care practices. However, these findings do not establish comprehensive validity or objective clinical competence. Further multicenter studies in diverse nursing populations are needed to confirm its broader applicability.
زمینه: درناژ بطنی خارجی (EVD) یک مداخله مهم در مدیریت بیماران با شرایط شدید نورولوژیک است و مراقبت پرستاری استاندارد برای پیشگیری از عوارض و تضمین ایمنی بیمار ضروری است. دانش پرستاران درباره مراقبتهای توصیهشده EVD، پایهای مهم برای مراقبت ایمن و مبتنی بر شواهد بهشمار میرود. با این حال، ابزارهای موجود برای سنجش دانش پرستاری مرتبط با EVD اغلب طولانی یا دارای روایی و پایایی روانسنجی محدودی هستند که ممکن است استفاده از آنها را در ارزیابیهای بالینی روتین و آموزشهای وسیع محدود کند. بنابراین، وجود ابزاری کوتاه، پایا و دارای ویژگیهای روانسنجی قوی برای سنجش کارآمد دانش پرستاران درباره مراقبتهای EVD و شناسایی حوزههای نیازمند آموزش هدفمند ضروری است. هدف: ترجمه و بومیسازی فرهنگی آزمون کوتاه دانش برای ارزیابی آگاهی از مراقبتهای درناژ بطنی خارجی و ارزیابی ویژگیهای روانسنجی آن در میان پرستاران چینی با استفاده از مدل Rasch، بهمنظور ارائه ابزاری پایا برای ارزیابی سریع دانش خودگزارشی پرستاران از مراقبتهای توصیهشده EVD و شناسایی نیازهای آموزشی هدفمند. روش: مقیاس اصلی با استفاده از روش ترجمه پیشرو–پسرو Brislin به زبان چینی ترجمه و بومیسازی فرهنگی شد و نسخه چینی آزمون کوتاه دانش برای ارزیابی آگاهی از مراقبتهای درناژ بطنی خارجی (C-SKT-EVD) حاصل گردید. یک مطالعه مقطعی در میان پرستاران بالینی شاغل در بیمارستان وابسته اول دانشگاه علوم پزشکی Jinzhou، استان لیائونینگ، چین انجام شد. ۲۴۲ شرکتکننده معتبر در تحلیل نهایی وارد شدند. آمار توصیفی با استفاده از SPSS نسخه ۲۶.۰ انجام شد و ویژگیهای روانسنجی مقیاس با مدل Rasch Rating Scale در نرمافزار Winsteps نسخه ۳.۷۲.۳ ارزیابی گردید و بر یکبعدی بودن، برازش ماده، عملکرد دستهبندی، توزیع ماده–فرد، تابع اطلاعات آزمون، شاخصهای جداسازی و پایایی، و عملکرد افتراقی ماده (DIF) تمرکز شد. نتایج: واریانس تجربی تبیینشده توسط اندازهگیریها ۵۵.۱٪ بود و مقدار ویژه اولین کنتراست ۱.۴ بهدست آمد که یکبعدی بودن C-SKT-EVD را تأیید میکند. مقادیر Infit میانگین مربع (MNSQ) برای هفت ماده بین ۰.۹۴ تا ۱.۱۶ و مقادیر Outfit MNSQ بین ۰.۹۴ تا ۱.۰۷ بود که همگی برازش قابل قبول به مدل Rasch را نشان میدهند. ضرایب همبستگی نقطه–اندازهگیری (PT-Measure Corr.) بین ۰.۶۳ تا ۰.۷۰ بود که همراستایی خوب مواد با سازه نهفته را نشان میدهد. میانگین اندازهگیری مشاهدهشده در پنج دستهبندی امتیازدهی بهصورت یکنواخت افزایش یافت و آستانههای دستهبندی بهترتیب مرتب بودند. منحنیهای احتمال دستهبندی نیز اوجهای مشخصی داشتند که نشاندهنده عملکرد مناسب دستهبندیها و عدم نیاز به ادغام دستهها بود. توزیع دشواری مواد بهطور کلی با سطح دانش خودگزارشی مراقبت EVD پاسخدهندگان تطابق داشت و تابع اطلاعات آزمون دقت اندازهگیری بالاتری را در سطح متوسط سازه اندازهگیریشده نشان داد، در حالی که برای پاسخدهندگان با سطوح بسیار بالا یا پایین ویژگی نهفته، اطلاعات نسبتاً کمتری فراهم شد. نتیجهگیری: C-SKT-EVD در نمونه حاضر از پرستاران چینی ویژگیهای اندازهگیری Rasch قابل قبولی را نشان داد و شواهد اولیهای برای استفاده از آن بهعنوان ابزار غربالگری و ارزیابی آموزشی کوتاه برای دانش خودگزارشی مراقبتهای توصیهشده EVD فراهم کرد. با این حال، این یافتهها روایی جامع یا شایستگی بالینی عینی را اثبات نمیکند. مطالعات چندمرکزی بیشتر در جمعیتهای متنوع پرستاری برای تأیید کاربرد وسیعتر آن مورد نیاز است.
Introduction Although police personnel are exposed to substantial occupational stress and Kerala has one of the highest suicide rates in India, evidence on suicidal ideation and suicidal behavior among police personnel in the state remains limited. This study estimated the prevalence of suicidal ideation and suicidal behavior and identified their associated factors among police personnel in Kerala, India. Methods A cross-sectional study was conducted among 400 police personnel (mean age 37.94 years; 81% men), from Civil Police Officers (CPOs) to Inspectors, recruited from 15 police stations in Ernakulam and Malappuram districts of Kerala using a multistage cluster sampling approach. Data were collected using a self-administered structured questionnaire. Suicidal ideation and suicidal behavior during the past 12 months were assessed using the Columbia-Suicide Severity Rating Scale (C-SSRS), with the reference period adapted to the past 12 months. Survey-weighted generalised linear models with a Poisson distribution and log link were used to estimate adjusted prevalence ratios (aPRs) and 95% confidence intervals (CIs) for factors associated with suicidal ideation and suicidal behavior. Results The survey-weighted prevalence of suicidal ideation was 9.39% ( n = 36; 95% CI: 6.18–14.01%), while 4.11% ( n = 14; 95% CI: 1.68–9.70%) reported suicidal behavior during the past 12 months. Actual suicide attempts were reported by 1.47% ( n = 6; 95% CI: 0.66–3.25%). Among participants with suicidal ideation, 13.56% ( n = 6) reported active suicidal ideation with a specific plan and intent. A higher prevalence of suicidal ideation was observed among participants aged >36 years (aPR: 2.90; 95% CI: 1.31–6.38), CPOs (aPR: 2.31; 95% CI: 1.59–3.37), those working >12 h per day (aPR: 1.67; 95% CI: 1.05–2.65), those with a previous psychiatric illness (aPR: 1.67; 95% CI: 1.19–2.35), and those reporting workplace violence or harassment (aPR: 3.16; 95% CI: 1.11–9.04). A higher prevalence of suicidal behavior was observed among participants with >15 years of service (aPR: 13.82; 95% CI: 5.00–38.19), CPOs (aPR: 12.32; 95% CI: 6.12–24.80), those with a previous psychiatric illness (aPR: 5.94; 95% CI: 2.58–13.66), and those reporting workplace violence or harassment (aPR: 13.81; 95% CI: 2.71–70.34). Conclusion Nearly one in ten police personnel reported suicidal ideation and approximately one in twenty-five reported suicidal behavior during the past 12 months. The findings highlight the need for workplace mental health strategies addressing occupational stressors and improving access to confidential mental health support among police personnel.
مقدمه: اگرچه کارکنان پلیس در معرض استرس شغلی قابل توجهی قرار دارند و ایالت کرالا یکی از بالاترین نرخهای خودکشی در هند را داراست، اما شواهد مربوط به افکار خودکشی و رفتار خودکشی در میان کارکنان پلیس این ایالت همچنان محدود است. این مطالعه شیوع افکار خودکشی و رفتار خودکشی را برآورد کرده و عوامل مرتبط با آنها را در میان کارکنان پلیس در کرالا، هند شناسایی نمود. روشها: یک مطالعه مقطعی در میان ۴۰۰ نفر از کارکنان پلیس (میانگین سنی ۳۷٫۹۴ سال؛ ۸۱٪ مرد) از افسران پلیس مدنی (CPOs) تا بازرسها، که از ۱۵ ایستگاه پلیس در شهرستانهای ارناکولام و مالاپورام کرالا با استفاده از روش نمونهگیری خوشهای چندمرحلهای انتخاب شدند، انجام شد. دادهها با استفاده از پرسشنامه ساختارمند خودگزارشی جمعآوری گردید. افکار خودکشی و رفتار خودکشی در ۱۲ ماه گذشته با استفاده از مقیاس Columbia-Suicide Severity Rating Scale (C-SSRS) و با تطبیق دوره مرجع به ۱۲ ماه گذشته ارزیابی شد. برای برآورد نسبتهای شیوع تعدیلشده (aPRs) و فواصل اطمینان ۹۵٪ (CIs) برای عوامل مرتبط با افکار خودکشی و رفتار خودکشی، از مدلهای خطی تعمیمیافته با توزیع پواسون و لینک لگاریتمی با وزندهی پیمایشی استفاده شد. نتایج: شیوع وزنی افکار خودکشی ۹٫۳۹٪ (n = 36؛ ۹۵٪ CI: ۶٫۱۸–۱۴٫۰۱٪) و رفتار خودکشی ۴٫۱۱٪ (n = 14؛ ۹۵٪ CI: ۱٫۶۸–۹٫۷۰٪) در ۱۲ ماه گذشته گزارش شد. اقدام به خودکشی واقعی توسط ۱٫۴۷٪ (n = 6؛ ۹۵٪ CI: ۰٫۶۶–۳٫۲۵٪) گزارش گردید. در میان شرکتکنندگانی که افکار خودکشی داشتند، ۱۳٫۵۶٪ (n = 6) افکار فعال خودکشی با برنامه و قصد مشخص را گزارش کردند. شیوع بالاتر افکار خودکشی در میان شرکتکنندگان بالای ۳۶ سال (aPR: 2.90؛ ۹۵٪ CI: ۱٫۳۱–۶٫۳۸)، CPOs (aPR: 2.31؛ ۹۵٪ CI: ۱٫۵۹–۳٫۳۷)، افرادی که بیش از ۱۲ ساعت در روز کار میکنند (aPR: 1.67؛ ۹۵٪ CI: ۱٫۰۵–۲٫۶۵)، افراد با سابقه بیماری روانپزشکی (aPR: 1.67؛ ۹۵٪ CI: ۱٫۱۹–۲٫۳۵) و افرادی که خشونت یا آزار در محیط کار را گزارش کردند (aPR: 3.16؛ ۹۵٪ CI: ۱٫۱۱–۹٫۰۴) مشاهده شد. شیوع بالاتر رفتار خودکشی در میان شرکتکنندگانی با بیش از ۱۵ سال سابقه خدمت (aPR: 13.82؛ ۹۵٪ CI: ۵٫۰۰–۳۸٫۱۹)، CPOs (aPR: 12.32؛ ۹۵٪ CI: ۶٫۱۲–۲۴٫۸۰)، افراد با سابقه بیماری روانپزشکی (aPR: 5.94؛ ۹۵٪ CI: ۲٫۵۸–۱۳٫۶۶) و افرادی که خشونت یا آزار در محیط کار را گزارش کردند (aPR: 13.81؛ ۹۵٪ CI: ۲٫۷۱–۷۰٫۳۴) مشاهده شد. نتیجهگیری: تقریباً یک نفر از هر ده نفر از کارکنان پلیس افکار خودکشی و حدود یک نفر از هر بیستوپنج نفر رفتار خودکشی را در ۱۲ ماه گذشته گزارش کردند. یافتهها بر ضرورت راهبردهای سلامت روان در محیط کار که به عوامل استرسزای شغلی پرداخته و دسترسی به حمایت محرمانه سلامت روان را در میان کارکنان پلیس بهبود میبخشد، تأکید میکند.
This study aims to determine the informative text writing skills and reading comprehension achievement of third-year pre-service primary school teachers. For this purpose, a one-group pre-test-post-test design, a quasi-experimental model based on the quantitative method, was implemented. The study involved 58 third-year students in the Department of Primary Education who took the Life Sciences Teaching course during the 2025-2026 academic year. A convenience sampling method was used to select the participants of the study. Data were collected using the “Reading Comprehension Achievement Test” developed by Karabay (2012) and the “Informative Text Writing Performance Rating Scale” developed by Dölek and Hamzadayı (2022). The results of the analyses indicated that the teacher candidates exhibited “moderate” levels of informative text writing skills in the Life Sciences Teaching course. In addition, it was concluded that the informative text writing skills differed by gender, with female teacher candidates showing greater improvement than their male counterparts. Furthermore, the teacher candidates demonstrated “moderate” levels of reading comprehension skills. The results obtained regarding whether there was a difference between the pre-test and post-test scores of the reading comprehension achievement of the teacher candidates suggest that their reading comprehension skills improved following the instructional and practice-based process.
هدف این پژوهش تعیین مهارتهای نگارش متون اطلاعاتی و موفقیت درک مطلب دانشجویان سال سوم رشته آموزش ابتدایی است. بدین منظور، از طرح پیشآزمون-پسآزمون تکگروهی، بهعنوان یک مدل شبهآزمایشی مبتنی بر روش کمی، استفاده شد. جامعه پژوهش شامل ۵۸ دانشجوی سال سوم گروه آموزش ابتدایی بود که در سال تحصیلی ۲۰۲۵-۲۰۲۶ درس آموزش علوم تجربی را اخذ کرده بودند. روش نمونهگیری در دسترس برای انتخاب شرکتکنندگان بهکار رفت. دادهها با استفاده از «آزمون موفقیت درک مطلب» که توسط Karabay (2012) تدوین شده و «مقیاس ارزیابی عملکرد نگارش متون اطلاعاتی» که توسط Dölek و Hamzadayı (2022) توسعه یافته است، جمعآوری شد. نتایج تحلیلها نشان داد که داوطلبان معلم در درس آموزش علوم تجربی از سطح «متوسط» مهارتهای نگارش متون اطلاعاتی برخوردار بودند. همچنین، مشخص شد که مهارتهای نگارش متون اطلاعاتی بر حسب جنسیت متفاوت است و داوطلبان معلم زن نسبت به مردان پیشرفت بیشتری داشتند. افزون بر این، داوطلبان معلم از سطح «متوسط» مهارتهای درک مطلب برخوردار بودند. نتایج بهدستآمده در خصوص تفاوت بین نمرات پیشآزمون و پسآزمون موفقیت درک مطلب داوطلبان معلم حاکی از آن است که مهارتهای درک مطلب آنان پس از فرایند آموزشی و مبتنی بر تمرین بهبود یافته است.
Abstract Prior literature using twin pairs in the same or different classes found classroom effects accounted for between 8% and 2−3% of the variability in literacy achievement depending on the method, grade, or measure used. The current study examines whether this effect could be greater (or less) than this depending on a child’s levels of inattention and hyperactivity. The sample comprised 758 identical and same-sex fraternal twin pairs from an international longitudinal twin study of early literacy development. The study used scores on word reading, spelling and reading comprehension, and parent ratings on the Disruptive Behaviour Rating Scale (DBRS) for children in kindergarten (aged x overbar x ¯ $\bar x$ = 6.2, s = 0.3), Grade 1 and Grade 2. Contrary to predictions, the results failed to support the prediction, indicating that classroom-level effects are independent of the behavior issues measured in this study.
چکیده: پژوهشهای پیشین که از جفتهای دوقلو در کلاسهای یکسان یا متفاوت استفاده کردهاند، نشان دادهاند که اثرات کلاس بین ۸٪ و ۲ تا ۳٪ از واریانس در پیشرفت سوادآموزی را بسته به روش، پایه یا ابزار مورد استفاده، تبیین میکنند. مطالعه حاضر بررسی میکند که آیا این اثر میتواند بسته به سطوح بیتوجهی و بیشفعالی کودک، بیشتر (یا کمتر) از این مقدار باشد یا خیر. نمونه شامل ۷۵۸ جفت دوقلوی یکسان و دوقلوی همجنس ناهمسان از یک مطالعه طولی بینالمللی درباره رشد سوادآموزی اولیه بود. این مطالعه از نمرات خواندن واژه، املا و درک مطلب و همچنین ارزیابی والدین بر اساس مقیاس ارزیابی رفتارهای مخرب (DBRS) برای کودکان در مهدکودک (میانگین سنی $\bar x$ = ۶٫۲، انحراف معیار s = ۰٫۳)، پایه اول و پایه دوم استفاده کرد. برخلاف پیشبینیها، نتایج از فرضیه مورد انتظار حمایت نکرد و نشان داد که اثرات سطح کلاس مستقل از مشکلات رفتاری اندازهگیریشده در این مطالعه هستند.
Background: Sleep disturbances impact outcomes in major depressive disorder (MDD). This cross-sectional study evaluated subjective sleep quality and habits in adolescents with MDD and their associations with suicide attempt (SA) and non-suicidal self-injury (NSSI).Methods: Sixty-eight adolescents aged 13–18 years with MDD were classified as NSSI-only, SA-only, and combined. Clinical severity and depressive symptoms were measured with Clinical Global Impression– Severity scale and Children’s Depression Rating Scale–Revised (CDRS-R). Self-harm and suicidality were evaluated using Inventory of Statements About Self-Injury and Columbia-Suicide Severity Rating Scale. Pittsburgh Sleep Quality Index (PSQI) and Children’s Sleep Habits Questionnaire (CSHQ) assessed past-month sleep quality and past-week sleep habits.Results: Participants had poor sleep quality (89.7%) and disturbed sleep habits (83.8%), without group differences. CSHQ scores correlated moderately with lifetime NSSI frequency (r = .36, P = .003), whereas PSQI scores correlated weakly (r = .28, P = .023). PSQI scores were modestly related to past-month suicidal ideation severity (r = .28, P = .022). In hierarchical regressions controlling for sedative medications and CDRS-R scores, CSHQ (β = 0.299, P = .022) and PSQI (β = 0.248, P = .047) accounted for incremental variance in lifetime NSSI frequency.Conclusion: Sleep problems are common among adolescents with MDD, suggesting a clinical feature rather than a subgroup-specific trait. Sleep disturbance was associated with lifetime NSSI burden beyond depression severity, indicating a clinically relevant assessment domain. Prospective longitudinal studies should clarify temporal and bidirectional relationships with self-harm outcomes.
زمینه: اختلالات خواب بر پیامدهای اختلال افسردگی اساسی (MDD) تأثیر میگذارند. این مطالعه مقطعی به ارزیابی کیفیت خواب ذهنی و عادات خواب در نوجوانان مبتلا به MDD و ارتباط آنها با اقدام به خودکشی (SA) و خودآسیبی غیرخودکشی (NSSI) پرداخت. روشها: شصتوهشت نوجوان ۱۳ تا ۱۸ ساله مبتلا به MDD به سه گروه فقط NSSI، فقط SA و ترکیبی تقسیم شدند. شدت بالینی و علائم افسردگی با مقیاس Clinical Global Impression–Severity و Children’s Depression Rating Scale–Revised (CDRS-R) سنجیده شد. خودآسیبی و افکار خودکشی با استفاده از Inventory of Statements About Self-Injury و Columbia-Suicide Severity Rating Scale ارزیابی گردید. شاخص کیفیت خواب پیتسبورگ (PSQI) و پرسشنامه عادات خواب کودکان (CSHQ) کیفیت خواب ماه گذشته و عادات خواب هفته گذشته را بررسی کردند. یافتهها: شرکتکنندگان کیفیت خواب ضعیف (۸۹.۷٪) و عادات خواب مختل (۸۳.۸٪) داشتند و تفاوت معناداری بین گروهها مشاهده نشد. نمرات CSHQ با فراوانی مادامالعمر NSSI همبستگی متوسطی داشت (r = ۰.۳۶، P = ۰.۰۰۳)، در حالی که نمرات PSQI همبستگی ضعیفی نشان داد (r = ۰.۲۸، P = ۰.۰۲۳). نمرات PSQI با شدت افکار خودکشی در ماه گذشته ارتباط اندکی داشت (r = ۰.۲۸، P = ۰.۰۲۲). در رگرسیونهای سلسلهمراتبی با کنترل داروهای آرامبخش و نمرات CDRS-R، CSHQ (β = ۰.۲۹۹، P = ۰.۰۲۲) و PSQI (β = ۰.۲۴۸، P = ۰.۰۴۷) واریانس افزایشی در فراوانی مادامالعمر NSSI را تبیین کردند. نتیجهگیری: مشکلات خواب در میان نوجوانان مبتلا به MDD شایع است و بیشتر به عنوان یک ویژگی بالینی مطرح میشود تا یک ویژگی خاص زیرگروه. اختلال خواب با بار مادامالعمر NSSI مستقل از شدت افسردگی مرتبط بود و نشاندهنده اهمیت بالینی این حوزه ارزیابی است. مطالعات آیندهنگر طولی باید روابط زمانی و دوسویه با پیامدهای خودآسیبی را روشن کنند.
OBJECTIVES: This study aimed to comprehensively investigate the psychometric properties of the Montgomery-Åsberg Depression Rating Scale (MADRS) in a sample from Northeast Brazil. METHODS: Data were obtained from a cross-sectional study of 303 participants with depressive disorders assessed using the MINI 7.02, MADRS, GAD-7, and ASSIST 3.0. We evaluated reliability, construct validity, convergent and discriminant validity, and diagnostic accuracy. RESULTS: Regarding reliability, the instrument demonstrated robust internal consistency, supported by strong Cronbach's alpha and McDonald's omega coefficients. In terms of construct validity, Exploratory Factor Analysis (EFA) indicated a single-factor solution, while the H-index supported a replicable latent structure. However, formal assessments of closeness to unidimensionality suggested that the scale is not strictly unidimensional. For convergent and discriminant validity, correlational analyses showed a moderate association with anxiety symptoms and weak associations with substance use measures, respectively. Regarding accuracy, ROC curve analysis indicated that a cutoff score of 9 is useful for screening, whereas 18 may better identify a depressive episode. CONCLUSION: While the MADRS remains a valuable tool, structural refinements could further enhance its psychometric performance across distinct clinical settings.
اهداف: این مطالعه با هدف بررسی جامع ویژگیهای روانسنجی مقیاس درجهبندی افسردگی مونتگومری-آسبرگ (MADRS) در نمونهای از شمالشرق برزیل انجام شد. روشها: دادهها از یک مطالعه مقطعی با ۳۰۳ شرکتکننده مبتلا به اختلالات افسردگی که با استفاده از MINI 7.02، MADRS، GAD-7 و ASSIST 3.0 ارزیابی شدند، بهدست آمد. پایایی، روایی سازه، روایی همگرا و واگرا و دقت تشخیصی مورد ارزیابی قرار گرفتند. نتایج: از نظر پایایی، ابزار مذکور انسجام درونی قویای را نشان داد که توسط ضرایب آلفای کرونباخ و امگا مکدونالد تأیید شد. از نظر روایی سازه، تحلیل عاملی اکتشافی (EFA) راهحل تکعاملی را نشان داد، در حالی که شاخص H ساختار نهفته قابل تکرار را تأیید کرد. با این حال، ارزیابیهای رسمی نزدیکی به تکبعدی بودن نشان داد که این مقیاس کاملاً تکبعدی نیست. برای روایی همگرا و واگرا، تحلیلهای همبستگی به ترتیب ارتباط متوسط با علائم اضطراب و ارتباط ضعیف با شاخصهای مصرف مواد را نشان دادند. از نظر دقت، تحلیل منحنی ROC نشان داد که نمره برش ۹ برای غربالگری مفید است، در حالی که نمره ۱۸ ممکن است برای شناسایی اپیزود افسردگی مناسبتر باشد. نتیجهگیری: اگرچه MADRS همچنان ابزاری ارزشمند است، اصلاحات ساختاری میتواند عملکرد روانسنجی آن را در محیطهای بالینی مختلف بهبود بخشد.
Background: Sleep disturbances impact outcomes in major depressive disorder (MDD). This cross-sectional study evaluated subjective sleep quality and habits in adolescents with MDD and their associations with suicide attempt (SA) and non-suicidal self-injury (NSSI).Methods: Sixty-eight adolescents aged 13–18 years with MDD were classified as NSSI-only, SA-only, and combined. Clinical severity and depressive symptoms were measured with Clinical Global Impression– Severity scale and Children’s Depression Rating Scale–Revised (CDRS-R). Self-harm and suicidality were evaluated using Inventory of Statements About Self-Injury and Columbia-Suicide Severity Rating Scale. Pittsburgh Sleep Quality Index (PSQI) and Children’s Sleep Habits Questionnaire (CSHQ) assessed past-month sleep quality and past-week sleep habits.Results: Participants had poor sleep quality (89.7%) and disturbed sleep habits (83.8%), without group differences. CSHQ scores correlated moderately with lifetime NSSI frequency (r = .36, P = .003), whereas PSQI scores correlated weakly (r = .28, P = .023). PSQI scores were modestly related to past-month suicidal ideation severity (r = .28, P = .022). In hierarchical regressions controlling for sedative medications and CDRS-R scores, CSHQ (β = 0.299, P = .022) and PSQI (β = 0.248, P = .047) accounted for incremental variance in lifetime NSSI frequency.Conclusion: Sleep problems are common among adolescents with MDD, suggesting a clinical feature rather than a subgroup-specific trait. Sleep disturbance was associated with lifetime NSSI burden beyond depression severity, indicating a clinically relevant assessment domain. Prospective longitudinal studies should clarify temporal and bidirectional relationships with self-harm outcomes.
زمینه: اختلالات خواب بر پیامدهای اختلال افسردگی اساسی (MDD) تأثیر میگذارند. این مطالعه مقطعی به ارزیابی کیفیت خواب ذهنی و عادات خواب در نوجوانان مبتلا به MDD و ارتباط آنها با اقدام به خودکشی (SA) و خودآسیبی غیرخودکشی (NSSI) پرداخت. روشها: شصتوهشت نوجوان ۱۳ تا ۱۸ ساله مبتلا به MDD به سه گروه فقط NSSI، فقط SA و ترکیبی تقسیم شدند. شدت بالینی و علائم افسردگی با مقیاس Clinical Global Impression–Severity و Children’s Depression Rating Scale–Revised (CDRS-R) سنجیده شد. خودآسیبی و افکار خودکشی با استفاده از Inventory of Statements About Self-Injury و Columbia-Suicide Severity Rating Scale ارزیابی گردید. شاخص کیفیت خواب پیتسبورگ (PSQI) و پرسشنامه عادات خواب کودکان (CSHQ) کیفیت خواب ماه گذشته و عادات خواب هفته گذشته را بررسی کردند. یافتهها: شرکتکنندگان کیفیت خواب ضعیف (۸۹.۷٪) و عادات خواب مختل (۸۳.۸٪) داشتند و تفاوت معناداری بین گروهها مشاهده نشد. نمرات CSHQ با فراوانی مادامالعمر NSSI همبستگی متوسطی داشت (r = ۰.۳۶، P = ۰.۰۰۳)، در حالی که نمرات PSQI همبستگی ضعیفی نشان داد (r = ۰.۲۸، P = ۰.۰۲۳). نمرات PSQI با شدت افکار خودکشی در ماه گذشته ارتباط اندکی داشت (r = ۰.۲۸، P = ۰.۰۲۲). در رگرسیونهای سلسلهمراتبی با کنترل داروهای آرامبخش و نمرات CDRS-R، CSHQ (β = ۰.۲۹۹، P = ۰.۰۲۲) و PSQI (β = ۰.۲۴۸، P = ۰.۰۴۷) واریانس افزایشی در فراوانی مادامالعمر NSSI را تبیین کردند. نتیجهگیری: مشکلات خواب در میان نوجوانان مبتلا به MDD شایع است و بیشتر به عنوان یک ویژگی بالینی مطرح میشود تا یک ویژگی خاص زیرگروه. اختلال خواب با بار مادامالعمر NSSI مستقل از شدت افسردگی مرتبط بود و نشاندهنده اهمیت بالینی این حوزه ارزیابی است. مطالعات آیندهنگر طولی باید روابط زمانی و دوسویه با پیامدهای خودآسیبی را روشن کنند.
Background Suicide is a leading cause of death among young adults, yet few studies have examined longitudinal trajectories of suicidal ideation and attempts across the academic year in UK university students. Aims The study aimed to identify demographic and psychosocial factors associated with lifetime suicide risk, examine factors associated with changes in risk trajectories, and evaluate the relationship between suicidal ideation and attempts over an academic year. Method Participants comprised 3295 students from 5 UK universities who completed longitudinal surveys in autumn and spring terms 2021–2024 in the Nurture-U study. Suicidal ideation and attempts were assessed with Columbia Suicide Severity Rating Scale items. Demographic, psychosocial and mental health measures were examined as potential risk and protective factors. Regression models with multiple imputation were used, with case–control analyses for smaller subgroups. Results Approximately 45.5% of students reported baseline lifetime suicidal ideation and 9.5% reported a past attempt. Factors associated with lifetime suicidal ideation included minoritised sexual orientation or ethnic background, male or gender-diverse identity, previous mental health treatment and adverse childhood experiences. Among students with lifetime ideation at baseline, 61.1% did not report ideation in the spring term, whereas new-onset ideation occurred in 3.5% of participants. Among students with prior ideation only, 1.3% made a suicide attempt during the academic year, whereas 10.5% with prior attempt history made a suicide attempt. Increases in depressive symptoms and rumination were associated with new attempts at follow-up. Conclusions Most students experiencing suicidal ideation during university have risk factors before university entry. Suicidal ideation alone showed limited specificity for identifying those most at risk of future attempts, highlighting the importance of targeted support for high-risk groups and ongoing monitoring of symptoms throughout the academic year.
زمینه: خودکشی یکی از علل اصلی مرگ در میان بزرگسالان جوان است، با این حال مطالعات اندکی به بررسی سیرهای طولی افکار خودکشی و اقدام به خودکشی در طول سال تحصیلی در میان دانشجویان دانشگاههای بریتانیا پرداختهاند. اهداف: هدف این مطالعه شناسایی عوامل جمعیتشناختی و روانیاجتماعی مرتبط با خطر خودکشی در طول عمر، بررسی عوامل مرتبط با تغییرات در سیرهای خطر و ارزیابی رابطه بین افکار خودکشی و اقدام به خودکشی در طول یک سال تحصیلی بود. روش: شرکتکنندگان شامل ۳۲۹۵ دانشجو از ۵ دانشگاه بریتانیا بودند که در قالب مطالعه Nurture-U، پرسشنامههای طولی را در ترمهای پاییز و بهار سالهای ۲۰۲۱ تا ۲۰۲۴ تکمیل کردند. افکار خودکشی و اقدام به خودکشی با استفاده از آیتمهای Columbia Suicide Severity Rating Scale ارزیابی شد. متغیرهای جمعیتشناختی، روانیاجتماعی و سلامت روان به عنوان عوامل خطر و محافظتی بالقوه مورد بررسی قرار گرفتند. مدلهای رگرسیون با برآورد چندگانه و تحلیلهای مورد-شاهد برای زیرگروههای کوچکتر به کار رفت. نتایج: حدود ۴۵.۵٪ از دانشجویان در ابتدا افکار خودکشی در طول عمر و ۹.۵٪ اقدام به خودکشی قبلی را گزارش کردند. عوامل مرتبط با افکار خودکشی در طول عمر شامل گرایش جنسی یا پیشینه قومی اقلیت، هویت مرد یا جنسیت متنوع، سابقه درمان سلامت روان و تجارب منفی دوران کودکی بود. در میان دانشجویانی که در ابتدا افکار خودکشی در طول عمر داشتند، ۶۱.۱٪ در ترم بهار افکار خودکشی را گزارش نکردند، در حالی که افکار خودکشی جدید در ۳.۵٪ از شرکتکنندگان رخ داد. در میان دانشجویانی که فقط سابقه افکار خودکشی داشتند، ۱.۳٪ در طول سال تحصیلی اقدام به خودکشی کردند، در حالی که ۱۰.۵٪ از افرادی که سابقه اقدام به خودکشی داشتند، اقدام مجدد به خودکشی داشتند. افزایش علائم افسردگی و نشخوار فکری با اقدام به خودکشی جدید در پیگیری مرتبط بود. نتیجهگیری: اکثر دانشجویانی که در دانشگاه افکار خودکشی را تجربه میکنند، پیش از ورود به دانشگاه دارای عوامل خطر هستند. افکار خودکشی به تنهایی ویژگی محدودی برای شناسایی افراد در معرض خطر بالای اقدام به خودکشی در آینده نشان داد و این امر اهمیت حمایت هدفمند از گروههای پرخطر و پایش مداوم علائم در طول سال تحصیلی را برجسته میکند.
Objective This study aims to identify the latent profiles of secondary traumatic stress-secondary posttraumatic growth (STS-SPTG) among clinical nurses and explore factors associated with profile membership. Methods A convenience sampling method was used to recruit clinical nurses from a provincial tertiary Grade A hospital in Anhui Province between June and August 2024. Data were collected using the general information questionnaire, the Secondary Traumatic Stress Scale, the Secondary Posttraumatic Growth Inventory, the 10-item Big Five Inventory, and the Social Support Rating Scale. Latent profile analysis was performed to identify distinct STS-SPTG profiles among clinical nurses, and multinomial logistic regression analysis was used to explore factors associated with profile membership. Results A total of 496 valid questionnaires were collected. Three latent profiles of STS-SPTG were identified among clinical nurses: the low-response profile (34.3%), the high-risk profile (42.3%), and the positive-growth profile (23.4%). Self-rated health status, job satisfaction, perceived job burnout, administrative position, personality traits, and social support were associated with latent profile membership among clinical nurses ( p < 0.05). Conclusion Clinical nurses exhibited substantial heterogeneity in STS-SPTG patterns. The identified profiles and associated factors may provide preliminary evidence for early identification and stratified supportive approaches for nurses with different psychological response patterns. However, associations involving personality traits should be interpreted cautiously and require further validation in future studies.
هدف: این مطالعه با هدف شناسایی پروفایلهای نهفته استرس ثانویه ناشی از تروما-رشد پساتروما ثانویه (STS-SPTG) در میان پرستاران بالینی و بررسی عوامل مرتبط با عضویت در پروفایلها انجام شد. روشها: نمونهگیری در دسترس برای جذب پرستاران بالینی از یک بیمارستان درجه یک سهگانه استانی در استان آنهویی بین ژوئن تا اوت ۲۰۲۴ به کار گرفته شد. دادهها با استفاده از پرسشنامه اطلاعات عمومی، مقیاس استرس ثانویه ناشی از تروما، فهرست رشد پساتروما ثانویه، نسخه ۱۰ مادهای فهرست پنج عامل بزرگ شخصیت و مقیاس ارزیابی حمایت اجتماعی جمعآوری گردید. تحلیل پروفایل نهفته برای شناسایی پروفایلهای متمایز STS-SPTG در میان پرستاران بالینی انجام شد و تحلیل رگرسیون لجستیک چندوجهی برای بررسی عوامل مرتبط با عضویت در پروفایلها به کار رفت. نتایج: در مجموع ۴۹۶ پرسشنامه معتبر جمعآوری شد. سه پروفایل نهفته STS-SPTG در میان پرستاران بالینی شناسایی گردید: پروفایل پاسخ پایین (۳۴٫۳٪)، پروفایل پرخطر (۴۲٫۳٪) و پروفایل رشد مثبت (۲۳٫۴٪). وضعیت سلامت خودارزیابیشده، رضایت شغلی، فرسودگی شغلی ادراکشده، سمت اداری، ویژگیهای شخصیتی و حمایت اجتماعی با عضویت در پروفایل نهفته در میان پرستاران بالینی مرتبط بودند (p < 0.05). نتیجهگیری: پرستاران بالینی ناهمگونی قابل توجهی در الگوهای STS-SPTG نشان دادند. پروفایلها و عوامل شناساییشده میتوانند شواهد مقدماتی برای شناسایی زودهنگام و رویکردهای حمایتی لایهبندیشده برای پرستاران با الگوهای مختلف پاسخ روانشناختی فراهم کنند. با این حال، ارتباطات مربوط به ویژگیهای شخصیتی باید با احتیاط تفسیر شود و نیازمند اعتبارسنجی بیشتر در پژوهشهای آینده است.
Background and Objective Sleep problems are common in children with autism spectrum disorder (ASD) and may contribute to behavioural difficulties. In this study, sleep problems were examined to determine whether they predict behavioural symptoms independently of autism severity.Methods This retrospective study included children with ASD followed at a child and adolescent psychiatry outpatient clinic. Sleep problems were assessed using the Children’s Sleep Habits Questionnaire (CSHQ), autism related behavioural symptoms using the Krug’s Autism Behavior Checklist (ABC), and autism severity using the Childhood Autism Rating Scale (CARS). Multiple linear regression and correlation analyses were performed.Results Significant differences were observed between ASD severity groups in ABC sensory, relating, and total scores (all p<0.05). CARS scores were positively correlated with CSHQ total scores (r=0.243, p=0.018). CSHQ total scores were also positively correlated with ABC subscale scores (all p<0.05). In hierarchical regression analyses, autism severity significantly predicted behavioural symptoms in the first model (β=0.426, p<0.001). After adding CSHQ total scores, both autism severity (β=0.385, p<0.001) and sleep problems (β=0.354, p=0.001) remained significant predictors of behavioural symptoms.Conclusions Sleep problems were associated with both autism severity and behavioural symptoms in children with ASD. Furthermore, sleep disturbances remained an independent predictor of behavioural symptoms after controlling for autism severity. In children with ASD, identifying and addressing sleep problems may be important.
زمینه و هدف: مشکلات خواب در کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم (ASD) شایع است و ممکن است به دشواریهای رفتاری منجر شود. در این مطالعه، مشکلات خواب مورد بررسی قرار گرفت تا مشخص شود آیا این مشکلات به طور مستقل از شدت اوتیسم، علائم رفتاری را پیشبینی میکنند یا خیر. روشها: این مطالعه گذشتهنگر شامل کودکانی با ASD بود که در درمانگاه روانپزشکی کودک و نوجوان تحت پیگیری قرار داشتند. مشکلات خواب با استفاده از پرسشنامه عادات خواب کودکان (CSHQ)، علائم رفتاری مرتبط با اوتیسم با استفاده از چکلیست رفتار اوتیسم Krug (ABC) و شدت اوتیسم با استفاده از مقیاس درجهبندی اوتیسم کودکی (CARS) ارزیابی شد. تحلیلهای رگرسیون خطی چندگانه و همبستگی انجام شد. نتایج: تفاوت معناداری بین گروههای شدت ASD در نمرات حسی، ارتباطی و کل ABC مشاهده شد (همه p<0.05). نمرات CARS با نمرات کل CSHQ همبستگی مثبت داشت (r=0.243, p=0.018). نمرات کل CSHQ همچنین با نمرات زیرمقیاسهای ABC همبستگی مثبت داشت (همه p<0.05). در تحلیلهای رگرسیون سلسلهمراتبی، شدت اوتیسم در مدل اول به طور معناداری علائم رفتاری را پیشبینی کرد (β=0.426, p<0.001). پس از افزودن نمرات کل CSHQ، هر دو شدت اوتیسم (β=0.385, p<0.001) و مشکلات خواب (β=0.354, p=0.001) همچنان پیشبینیکننده معنادار علائم رفتاری باقی ماندند. نتیجهگیری: مشکلات خواب با هر دو شدت اوتیسم و علائم رفتاری در کودکان مبتلا به ASD مرتبط بود. علاوه بر این، اختلالات خواب پس از کنترل شدت اوتیسم، همچنان پیشبینیکننده مستقل علائم رفتاری باقی ماند. در کودکان مبتلا به ASD، شناسایی و پرداختن به مشکلات خواب ممکن است اهمیت داشته باشد.
Objectives Childbirth is a universally intense physiological and psychological event. For primigravida women, the lack of prior experience often leads to heightened anxiety and lower pain tolerance during the first stage of labour. This study evaluates the efficacy of a specialized instrumental sound therapy as a non-pharmacological nursing intervention to manage these outcomes. Material and Methods A quasi-experimental pre-test/post-test control group design was utilized at a tertiary care hospital in Mangaluru. Sixty-eight primigravida women were recruited via purposive sampling and divided into intervention ( n = 34) and control ( n = 34) groups. The intervention consisted of two 30-min sessions of traditional Indian instrumental music administered via headphones during the latent phase (2-4 cm dilatation) with a 30-min rest interval. Pain was assessed using the Numerical Pain Rating Scale (NPRS), and anxiety was measured via the Visual Analogue Scale for Anxiety (VASA). Results The study of 68 primigravida mothers found that following the music intervention, the experimental group showed highly significant reductions in mean pain score (6.44–5.00) and anxiety (4.50–3.59) score, whereas scores in the control group naturally increased as labour progressed. Post-test comparisons confirmed that traditional Indian instrumental music significantly lowered pain and anxiety levels compared to standard care, establishing it as an effective non-pharmacological labour aid. Conclusion Specialized instrumental music is a highly effective, low-cost tool for improving maternal comfort and psychological stability during labour. These findings support the integration of structured music therapy into standard obstetric care protocols to enhance the birthing experience in modern, home-like labour environments.
اهداف: زایمان یک رویداد فیزیولوژیک و روانشناختی بسیار شدید و جهانی است. برای زنان نخستزا، فقدان تجربه قبلی اغلب منجر به افزایش اضطراب و تحمل پایینتر درد در مرحله اول زایمان میشود. این مطالعه اثربخشی یک درمان صوتی تخصصی با سازهای بدون کلام را به عنوان یک مداخله پرستاری غیر دارویی برای مدیریت این پیامدها ارزیابی میکند. مواد و روشها: یک طرح شبهآزمایشی با گروه کنترل و پیشآزمون/پسآزمون در یک بیمارستان مراقبتهای سطح سوم در مانگالورو اجرا شد. شصتوهشت زن نخستزا با نمونهگیری هدفمند انتخاب و به دو گروه مداخله (n = 34) و کنترل (n = 34) تقسیم شدند. مداخله شامل دو جلسه ۳۰ دقیقهای موسیقی سنتی هندی بدون کلام از طریق هدفون در فاز نهفته (اتساع ۲ تا ۴ سانتیمتر) با فاصله استراحت ۳۰ دقیقهای بود. درد با استفاده از مقیاس عددی سنجش درد (NPRS) و اضطراب با مقیاس بصری سنجش اضطراب (VASA) ارزیابی شد. نتایج: مطالعه بر روی ۶۸ مادر نخستزا نشان داد که پس از مداخله موسیقی، گروه آزمایش کاهش بسیار معناداری در میانگین نمره درد (۶٫۴۴ تا ۵٫۰۰) و اضطراب (۴٫۵۰ تا ۳٫۵۹) داشت، در حالی که نمرات گروه کنترل به طور طبیعی با پیشرفت زایمان افزایش یافت. مقایسههای پسآزمون تأیید کرد که موسیقی سنتی هندی بدون کلام به طور معناداری سطوح درد و اضطراب را نسبت به مراقبت استاندارد کاهش میدهد و آن را به عنوان یک ابزار غیر دارویی مؤثر در زایمان معرفی میکند. نتیجهگیری: موسیقی تخصصی بدون کلام ابزاری بسیار مؤثر و کمهزینه برای بهبود راحتی مادر و ثبات روانشناختی در طول زایمان است. این یافتهها از ادغام موسیقیدرمانی ساختارمند در پروتکلهای مراقبت مامایی استاندارد برای ارتقای تجربه زایمان در محیطهای مدرن و شبیه به خانه حمایت میکند.
Background and Objective The Adaptive Cognition and Behaviors about Sleep-6 (ACBS-6) comprises two factors, adaptive sleep-related cognitions (Items 1–4) and behaviors (Items 5 and 6). We aimed to develop a shortened version.Methods Four anonymous online surveys of Korean adults were analyzed. In a general-population derivation sample (n=600), items most relevant to adaptive sleep cognition and most strongly correlated with the Insomnia Severity Index (ISI) were selected. Their reliability and validity were checked among three independent validation samples such as the general population (n=600), respondents reporting insomnia (n=600), and respondents reporting insomnia and taking hypnotics (n=500). Internal consistency was estimated with the Spearman–Brown-corrected split-half coefficient. Mediation analyses explored whether adaptive cognition mediates the association between insomnia severity and the two-item questionnaire version of the discrepancy between desired time in bed and desired total sleep time (DBSTq-2).Results ACBS-6 Items 2 and 4 were selected as the Adaptive Cognition about Sleep-2 (ACS-2). The split-half coefficient ranged from 0.59 to 0.75. The ACS-2 score was inversely correlated with the ISI in all four samples (r=-0.14 to -0.23, all p<0.01), and its correlation with the Dysfunctional Beliefs and Attitudes about Sleep-6 items ranged from -0.11 to 0.08. The ACS-2 did not mediate the association between the DBSTq-2 and the ISI.Conclusions The ACS-2 is a feasible brief rating scale measuring adaptive cognition about sleep. Adaptive cognition appears to be distinct from dysfunctional beliefs about sleep, and not the opposite pole of the same dimension.
زمینه و هدف: مقیاس شناخت و رفتارهای سازگارانه درباره خواب-۶ (ACBS-6) شامل دو عامل است: شناختهای سازگارانه مرتبط با خواب (گویههای ۱ تا ۴) و رفتارها (گویههای ۵ و ۶). هدف ما توسعه یک نسخه کوتاهتر بود. روشها: چهار پیمایش آنلاین ناشناس از بزرگسالان کرهای تحلیل شد. در نمونه استخراجشده از جمعیت عمومی (n=600)، گویههایی که بیشترین ارتباط را با شناخت سازگارانه درباره خواب داشتند و بیشترین همبستگی را با شاخص شدت بیخوابی (ISI) نشان دادند، انتخاب شدند. پایایی و روایی آنها در میان سه نمونه مستقل اعتبارسنجی شامل جمعیت عمومی (n=600)، پاسخدهندگان گزارشدهنده بیخوابی (n=600)، و پاسخدهندگان گزارشدهنده بیخوابی و مصرفکننده داروهای خوابآور (n=500) بررسی شد. انسجام درونی با ضریب اسپیرمن-براون تصحیحشده برای دو نیمه برآورد شد. تحلیلهای میانجیگری بررسی کردند که آیا شناخت سازگارانه رابطه بین شدت بیخوابی و نسخه دو گویهای پرسشنامه اختلاف بین زمان مطلوب در بستر و زمان مطلوب کل خواب (DBSTq-2) را میانجیگری میکند یا خیر. یافتهها: گویههای ۲ و ۴ مقیاس ACBS-6 به عنوان نسخه شناخت سازگارانه درباره خواب-۲ (ACS-2) انتخاب شدند. ضریب دو نیمه بین ۰.۵۹ تا ۰.۷۵ بود. نمره ACS-2 در هر چهار نمونه با ISI همبستگی معکوس داشت (r=-0.14 تا -0.23، همه p<0.01) و همبستگی آن با گویههای باورها و نگرشهای ناکارآمد درباره خواب-۶ بین -0.11 تا 0.08 بود. ACS-2 رابطه بین DBSTq-2 و ISI را میانجیگری نکرد. نتیجهگیری: ACS-2 یک مقیاس کوتاه و مناسب برای سنجش شناخت سازگارانه درباره خواب است. به نظر میرسد شناخت سازگارانه با باورهای ناکارآمد درباره خواب متمایز است و قطب مخالف یک بعد واحد نیست.
