This study examined the classroom and instructional management practices of new and experienced teachers and their relationship with students’ learning engagement in selected public secondary schools in Cortes District, Division of Bohol, during School Year 2026–2027. Anchored in the Classroom Management Scripts Model, Instructional Clarity Framework, Multidimensional Student Engagement Framework, and Huberman’s Teacher Career Cycle, the study employed a quantitative comparative-correlational research design. Respondents comprised 15 new teachers, 46 experienced teachers, and 278 students, totaling 339 participants. Data were gathered using a researcher-modified, validated, and pilot-tested questionnaire and analyzed through descriptive statistics, Pearson product–moment correlation, and independent-samples t-tests. Results revealed consistently high classroom and instructional management practices among both teacher groups, with no statistically significant differences. Classroom management and instructional management exhibited a strong positive relationship (r = 0.724, p < 0.001), whereas neither classroom management (r = 0.040, p = 0.760) nor instructional management (r = −0.062, p = 0.635) was significantly associated with students’ overall learning engagement. Students taught by new teachers demonstrated significantly higher overall and emotional engagement (p = 0.017), while behavioral and cognitive engagement showed no significant differences. The study concluded that teaching experience alone does not determine management effectiveness and that favorable management practices do not necessarily correspond to higher student engagement. A school-based professional development program emphasizing mentoring, collaborative lesson planning, peer observation, and instructional improvement was proposed. The study supports Sustainable Development Goal 4 (Quality Education) by promoting effective teaching, inclusive learning environments, and continuous professional growth. Its educational and institutional sustainability contribution lies in providing localized evidence to guide sustained professional development and improvements in students’ learning experiences.
Student engagement positively influences academic achievement, yet instruments suited to the Indonesian cultural context remain limited. This study aimed to develop a valid, reliable, and user-friendly student engagement scale for high school students. Using a quantitative descriptive design, the study involved 295 male and female students aged 15–18 years recruited through convenience sampling. The scale comprised three dimensions: behavioral, emotional, and cognitive engagement. The results showed that the scale demonstrated a good model fit based on the goodness-of-fit indices (χ2/df = 1.60; CFI = 0.966; TLI = 0.962; SRMR = 0.074; RMSEA = 0.045) and good reliability, with Cronbach’s alpha values of 0.844 for emotional engagement, 0.753 for behavioral engagement, and 0.782 for cognitive engagement. The developed scale can be used by teachers, counselors, and educational researchers to identify students’ levels of engagement and inform the development of programs to improve student engagement.
Synchronous video conferencing (VC) has become an established mode of higher education, but sustaining student engagement remains challenging, particularly in practice-oriented disciplines such as graphic design. This study examined the effects of three gamification mechanisms, including animated badges, experience points, and level upgrades, on behavioural, emotional, and cognitive engagement in synchronous VC learning. Guided by Self-Determination Theory (SDT), a quasi-experimental non-equivalent control group design was implemented with 124 first-year graphic design students from three public universities in China. Participants were distributed equally across a non-gamified control condition and three gamified conditions (n = 31 per group). Engagement was assessed before and after a four-week instructional intervention. Significant improvements were observed within the engagement components across all three gamified conditions, with no statistically significant change observed within the control condition. Participant-level total scores for each dimension of engagement were then used to estimate baseline-adjusted regression models. The models accounted for 97.4% of the variance in post-intervention behavioural engagement, 96.6% in emotional engagement, and 98.8% in cognitive engagement. Relative to the control condition and after controlling for baseline engagement, animated badges, experience points, and level upgrades were associated with increases of 40.35, 46.90, and 49.36 points in behavioural engagement; 48.82, 51.76, and 52.48 points in emotional engagement; and 95.86, 105.46, and 107.36 points in cognitive engagement, respectively. The results suggest that gamification mechanisms vary in the strength and direction of their relationship with engagement, with the strongest adjusted relationships being found between progression-based gamification and the cognitive dimension of engagement. The study extends the analysis beyond significance testing by introducing a quantitative, baseline-adjusted model to estimate post-intervention engagement given gamification condition and baseline engagement and offers a more precise basis for the design of gamified VC interfaces.
Higher education has historically operated under a paradigm of information scarcity, positioning universities as premier institutions for curating and transmitting knowledge. The convergence of digital hyper-abundance, algorithmic curation, and generative artificial intelligence (GenAI) has disrupted this model, producing what educators increasingly describe as a crisis of critical thinking in higher education. The purpose of this review is to examine how information abundance, algorithmic curation, and GenAI use may influence university students’ critical thinking, and to synthesise what this evidence implies for what universities teach and how they assess. Using a critical narrative review design with thematic synthesis, the review analyses 45 verified sources (empirical studies, systematic reviews and meta-analyses, conceptual works, and policy guidance) identified through citation chaining and targeted searches; empirical GenAI studies date from November 2022 to 2026, and foundational theoretical works from 1976 onward. The synthesis is anchored in an integrative framework that combines cognitive load and dual-process theory, cognitive offloading, scaffolding theory, self-regulated learning, and epistemic cognition, with critical thinking as the principal outcome. Five themes emerged: (1) information abundance appears to shift the central cognitive challenge from retrieval to evaluation; (2) unguided GenAI use is associated with reduced cognitive engagement and, in several experiments, with weaker independent performance once AI support is removed, although guardrailed designs appear to mitigate this; (3) fluent AI output can be mistaken for validated knowledge, and AI-detection tools are unreliable and biased; (4) lateral reading, guided AI use, and process-visible assessment have promising but uneven support; and (5) workload, equity, and policy constraints limit adoption. From these themes, the review derives the Fade–Visibility Matrix, which crosses AI support structure (persistent versus fading) with assessment design (product-only versus process-visible) to yield four diagnostic states. The evidence is early and methodologically uneven, but it is most consistent with a structural rather than individual explanation. Universities should therefore teach evaluation, verification, and metacognitive regulation explicitly, design AI support to fade, and redesign assessment so that the learning process, not only the finished product, can be observed.
The article examines the impact of information and communication technologies (ICT) on the development of mathematical abilities and geometric concepts in preschool children. The object of the research is the process of developing mathematical abilities and geometric concepts in older preschool children. The aim of the article is to identify the pedagogical potential of ICT and evaluate its effectiveness in developing these abilities. The research methods include the analysis of scientific and methodological literature, pedagogical observation, game-based learning, pedagogical experimentation, and comparative analysis of the results. Multimedia presentations, interactive games, and electronic educational resources were used during the experimental activities. The methodologies of ICT-mediated learning and game-based learning were applied. The research outcomes indicate that the purposeful use of ICT contributes to the development of children's abilities to recognize, name, compare, and classify geometric shapes. It also promotes children's cognitive engagement, logical and spatial thinking, attention, and memory. The experimental results further revealed increased children's engagement and learning motivation. The conclusion of the study is that the pedagogically justified integration of information and communication technologies into game-based learning is an effective means of developing mathematical abilities and geometric concepts in preschool children, facilitating a more visual, interactive, and child-centered learning process.
This study investigated the effects of the Outcomes-Based Independent Learning Paradigm (OBILP) on Grade 10 students’ engagement and performance in chemistry, focusing on the domains of gas laws, biomolecules, and chemical equations and reactions. An Explanatory Sequential Mixed-Methods design was employed. The quantitative phase utilized a quasi-experimental pretest–posttest control group design involving Grade 10 students from Bacayawan National High School during the school year 2022–2023. Results indicated that both control and experimental groups exhibited very high levels of affective engagement and high levels of behavioral and cognitive engagement, with no significant differences across the three components. However, the experimental group achieved significantly higher mean scores (p = 0.010) and mean gain scores (p = 0.035) than the control group. No significant correlation was found between students’ engagement and performance before and after the intervention. The qualitative phase, through interviews and student journal entries, provided explanatory insights into these findings, revealing that OBILP enhanced student engagement and performance, while chemical reactions and equations remained the most challenging topic domain. These results suggest that OBILP has the potential to improve chemistry learning outcomes, although future studies should employ larger samples and broader contexts to strengthen generalizability.
این پژوهش تأثیرات الگوی یادگیری مستقل مبتنی بر نتایج (OBILP) را بر مشارکت و عملکرد دانشآموزان پایه دهم در درس شیمی، با تمرکز بر حوزههای قوانین گازها، بیومولکولها و معادلات و واکنشهای شیمیایی مورد بررسی قرار داد. روش پژوهش، طرح آمیخته تبیینی متوالی بود. در مرحله کمی، از طرح شبهآزمایشی پیشآزمون–پسآزمون با گروه کنترل استفاده شد که دانشآموزان پایه دهم دبیرستان Bacayawan در سال تحصیلی 2022–2023 را دربر میگرفت. نتایج نشان داد که هر دو گروه کنترل و آزمایش دارای سطوح بسیار بالای مشارکت عاطفی و سطوح بالای مشارکت رفتاری و شناختی بودند و تفاوت معناداری در سه مؤلفه مشاهده نشد. با این حال، گروه آزمایش میانگین نمرات (p = 0.010) و میانگین نمرات افزایشی (p = 0.035) به طور معناداری بالاتری نسبت به گروه کنترل کسب کرد. هیچ همبستگی معناداری بین مشارکت و عملکرد دانشآموزان پیش و پس از مداخله مشاهده نشد. مرحله کیفی پژوهش، از طریق مصاحبهها و یادداشتهای روزانه دانشآموزان، بینشهای تبیینی درباره این یافتهها ارائه داد و نشان داد که OBILP موجب ارتقای مشارکت و عملکرد دانشآموزان شده است، در حالی که واکنشها و معادلات شیمیایی همچنان چالشبرانگیزترین حوزه موضوعی باقی ماندهاند. این نتایج حاکی از آن است که OBILP پتانسیل بهبود پیامدهای یادگیری شیمی را دارد، هرچند مطالعات آینده باید با نمونههای بزرگتر و زمینههای گستردهتر انجام شود تا قابلیت تعمیم نتایج افزایش یابد.
Recent quantitative literature in mathematics education has exposed a critical empirical paradox: neither classroom management nor mastery-oriented instructional practices statistically mediate the relationship between teachers' Pedagogical Content Knowledge (PCK) and secondary student achievement. Because quantitative designs rely on standardized numerical surveys, they frequently treat the interactive classroom environment as a black box, leaving the operational mechanisms behind this statistical breakdown completely unexplained. To address this literature gap, this interpretive qualitative multi-case study investigated the lived experiences of secondary school students within the Kumasi Metropolis of Ghana to explore why traditional structural optimization fails to translate into conceptual understanding. Four distinct public Senior High School mathematics classrooms characterized by highly qualified instructors yet uneven student performance were selected as bounded cases. Data collection was thoroughly triangulated over a two-month period using non-participant classroom observations, four student focus group discussions ( n = 32 ), and four semi-structured teacher interviews. Following an inductive and deductive thematic analysis guided by Self-Determination Theory, the findings revealed that students predominantly experience classroom management as a restrictive mechanism of rigid behavioral control rather than an instructional resource. Although strict behavioral strategies successfully secure classroom silence, they create an atmosphere of intense emotional anxiety that thwarts students' basic psychological needs for autonomy and relatedness. This psychological alienation creates a severe instructional barrier where students become passive spectators who engage in superficial compliance and rote copying rather than the cognitive vulnerability required to master complex mathematical tasks. Consequently, high teacher PCK remains pedagogically locked within a teacher-centered framework because the controlling environment actively thwarts the interactive, communicative discourse necessary for internalizing knowledge. This study concludes that classroom management fails as a statistical mediator because it prioritizes structural containment over genuine cognitive engagement. Based on these findings, it is recommended that the Ministry of Education and the Ghana Education Service restructure professional development to favor autonomy-supportive management frameworks and relational, error-tolerant learning environments.
ادبیات کمی اخیر در آموزش ریاضی یک پارادوکس تجربی مهم را آشکار ساخته است: نه مدیریت کلاس و نه شیوههای تدریس مبتنی بر تسلط، رابطه میان دانش محتوایی-تدریسی (PCK) معلمان و پیشرفت دانشآموزان متوسطه را به طور آماری میانجیگری نمیکنند. از آنجا که طرحهای کمی بر پرسشنامههای عددی استاندارد تکیه دارند، اغلب محیط تعاملی کلاس را به مثابه یک جعبه سیاه تلقی میکنند و سازوکارهای عملیاتی این گسست آماری را کاملاً توضیحناپذیر باقی میگذارند. به منظور رفع این خلأ در ادبیات، این مطالعه کیفی تفسیری چندموردی، تجارب زیسته دانشآموزان متوسطه در کلانشهر Kumasi در غنا را برای بررسی اینکه چرا بهینهسازی ساختاری سنتی به درک مفهومی منجر نمیشود، مورد بررسی قرار داد. چهار کلاس ریاضی دبیرستان دولتی با معلمان بسیار واجد شرایط اما عملکرد دانشآموزان نامتوازن به عنوان موارد محدود انتخاب شدند. گردآوری دادهها طی دو ماه با استفاده از مشاهده غیرمشارکتی کلاس، چهار بحث گروهی متمرکز دانشآموزان (n = 32) و چهار مصاحبه نیمهساختاریافته با معلمان به طور کامل مثلثبندی شد. بر اساس تحلیل تماتیک استقرایی و قیاسی با راهنمایی نظریه خودتعیینگری، یافتهها نشان داد که دانشآموزان عمدتاً مدیریت کلاس را به عنوان سازوکاری محدودکننده برای کنترل رفتاری سختگیرانه تجربه میکنند، نه به عنوان منبعی آموزشی. اگرچه راهبردهای رفتاری سختگیرانه سکوت کلاس را تضمین میکند، اما فضایی از اضطراب شدید عاطفی ایجاد میکند که نیازهای روانشناختی اساسی دانشآموزان به خودمختاری و ارتباط را ناکام میگذارد. این بیگانگی روانشناختی مانعی جدی برای آموزش ایجاد میکند که در آن دانشآموزان به تماشاگران منفعل بدل میشوند و به جای آسیبپذیری شناختی لازم برای تسلط بر وظایف پیچیده ریاضی، صرفاً به تبعیت سطحی و رونویسی طوطیوار میپردازند. در نتیجه، دانش محتوایی-تدریسی بالای معلم در چارچوبی معلممحور محبوس میماند، زیرا محیط کنترلکننده به طور فعال گفتمان تعاملی و ارتباطی لازم برای درونیسازی دانش را ناکام میگذارد. این مطالعه نتیجه میگیرد که مدیریت کلاس به عنوان میانجی آماری شکست میخورد، زیرا مهار ساختاری را بر درگیری شناختی اصیل ترجیح میدهد. بر اساس این یافتهها، توصیه میشود وزارت آموزش و خدمات آموزش غنا توسعه حرفهای را به سوی چارچوبهای مدیریت حمایتکننده از خودمختاری و محیطهای یادگیری رابطهمحور و خطاپذیر بازسازی کنند.
This study aims to analyze the implementation of Interactive Whiteboard (IWB) media in improving cognitive engagement and reducing learning barriers among slow-learning students in writing descriptive texts. Specifically, this study examines the effectiveness of interactive IWB features in improving students’ ability to compose systematic and coherent descriptive texts. This study employed a Classroom Action Research approach consisting of four stages: planning, action, observation, and reflection. The subjects and informants were three slow-learning students at SDN 009 Sandaran. Data were collected through observation, interviews, documentation, and writing tests, while data validity was established through triangulation and analyzed using the Miles and Huberman model. The findings showed that IWB implementation effectively enhanced students’ visual engagement through concept mapping using tree diagrams, digital ink features, and collaborative annotations. The visual representations functioned as memory supports that reduced students’ difficulties in organizing ideas and transitioning to independent writing. The students’ descriptive writing skills improved significantly, reflected in the increase of average scores from 60–65 in Cycle I to 80–85 in Cycle II, with 100% classical mastery achievement.
هدف این پژوهش تحلیل اجرای رسانه تختهسفید تعاملی (IWB) در بهبود درگیری شناختی و کاهش موانع یادگیری در میان دانشآموزان کندآموز در نگارش متون توصیفی است. به طور خاص، این پژوهش اثربخشی ویژگیهای تعاملی IWB را در ارتقای توانایی دانشآموزان برای نگارش متون توصیفی نظاممند و منسجم بررسی میکند. این پژوهش با رویکرد پژوهش اقدام کلاسی در چهار مرحله برنامهریزی، اقدام، مشاهده و تأمل انجام شد. آزمودنیها و مطلعان شامل سه دانشآموز کندآموز در دبستان SDN 009 Sandaran بودند. دادهها از طریق مشاهده، مصاحبه، مستندسازی و آزمونهای نوشتاری گردآوری شد و روایی دادهها با استفاده از مثلثسازی و تحلیل با مدل Miles and Huberman تأمین گردید. یافتهها نشان داد که اجرای IWB به طور مؤثری درگیری بصری دانشآموزان را از طریق نگاشت مفهومی با استفاده از نمودار درختی، ویژگی جوهر دیجیتال و حاشیهنویسی مشارکتی افزایش داد. بازنماییهای بصری به عنوان پشتیبان حافظه عمل کرده و دشواریهای دانشآموزان در سازماندهی ایدهها و گذار به نگارش مستقل را کاهش داد. مهارتهای نگارش توصیفی دانشآموزان به طور معناداری بهبود یافت که این امر در افزایش میانگین نمرات از ۶۰–۶۵ در چرخه اول به ۸۰–۸۵ در چرخه دوم و دستیابی به ۱۰۰٪ تسلط کلاسیک منعکس شد.
Background Internships connect academic learning with workplace practice, yet the psychological process through which students' academic self-perceptions are associated with internship success remains insufficiently specified. This study examined whether multidimensional internship engagement statistically mediates the association between academic self-concept and internship outcomes. Methods A quantitative, multi-institutional, three-wave time-lagged survey was conducted with 522 undergraduate students from Chinese universities. Academic self-concept was assessed at internship entry, internship engagement at the internship midpoint, and internship outcomes after completion. Established instruments were adapted through forward translation, back-translation, expert review, and pilot testing. Confirmatory factor analysis, latent-variable structural equation modeling, 5,000-resample bootstrap mediation analysis, full-information maximum likelihood, robustness checks, and subgroup analyses were used. Results The hypothesized three-factor measurement model fit better than the two-factor and one-factor alternatives. The structural model showed acceptable fit (CFI = 0.958, TLI = 0.953, RMSEA = 0.034, and SRMR = 0.044). Academic self-concept was positively associated with internship engagement, and internship engagement was positively associated with internship outcomes. The indirect association through internship engagement was 0.249 (95% bootstrap confidence interval: 0.184 to 0.319). The proportion mediated was 50.6% (95% bootstrap confidence interval: 39.4% to 62.6%), and the direct association remained statistically significant. The pattern was stable across alternative specifications and exploratory subgroup analyses. Conclusion Internship engagement statistically accounted for part of the association between academic self-concept and internship outcomes. The findings support a theoretically ordered, but not causal, pathway in which students' academic self-evaluations are associated with stronger behavioral, cognitive, and emotional engagement during workplace learning.
زمینه: کارآموزیها پیوندی میان یادگیری دانشگاهی و عملکرد در محیط کار برقرار میکنند، اما فرایند روانشناختی که از طریق آن ادراکات تحصیلی دانشجویان با موفقیت کارآموزی مرتبط میشود، بهطور کافی مشخص نشده است. این پژوهش بررسی کرد که آیا درگیری چندبعدی در کارآموزی بهطور آماری میانجیگری ارتباط میان خودپنداره تحصیلی و پیامدهای کارآموزی را انجام میدهد یا خیر. روشها: یک پیمایش کمی، چندمؤسسهای و سهموجی با تأخیر زمانی با ۵۲۲ دانشجوی کارشناسی از دانشگاههای چین اجرا شد. خودپنداره تحصیلی در ابتدای کارآموزی، درگیری در کارآموزی در میانه کارآموزی و پیامدهای کارآموزی پس از اتمام آن ارزیابی شد. ابزارهای معتبر از طریق ترجمه پیشرو، بازترجمه، بازبینی توسط خبرگان و آزمون مقدماتی تطبیق داده شدند. تحلیل عاملی تأییدی، مدلسازی معادلات ساختاری با متغیر پنهان، تحلیل میانجیگری بوتاسترپ با ۵۰۰۰ بازنمونهگیری، حداکثر درستنمایی با اطلاعات کامل، آزمونهای پایداری و تحلیلهای زیرگروهی به کار رفت. یافتهها: مدل اندازهگیری سهعاملی فرضشده نسبت به مدلهای دوعاملی و تکعاملی برازش بهتری داشت. مدل ساختاری برازش قابل قبولی نشان داد (CFI = 0.958، TLI = 0.953، RMSEA = 0.034، و SRMR = 0.044). خودپنداره تحصیلی با درگیری در کارآموزی رابطه مثبت داشت و درگیری در کارآموزی نیز با پیامدهای کارآموزی رابطه مثبت نشان داد. ارتباط غیرمستقیم از طریق درگیری در کارآموزی برابر با 0.249 (فاصله اطمینان بوتاسترپ ۹۵٪: 0.184 تا 0.319) بود. نسبت میانجیگری شده ۵۰.۶٪ (فاصله اطمینان بوتاسترپ ۹۵٪: ۳۹.۴٪ تا ۶۲.۶٪) بود و ارتباط مستقیم همچنان از لحاظ آماری معنادار باقی ماند. این الگو در مشخصات جایگزین و تحلیلهای اکتشافی زیرگروهها پایدار بود. نتیجهگیری: درگیری در کارآموزی بخشی از ارتباط میان خودپنداره تحصیلی و پیامدهای کارآموزی را بهطور آماری تبیین کرد. یافتهها از یک مسیر نظری منظم، اما نه علّی، حمایت میکنند که در آن خودارزیابیهای تحصیلی دانشجویان با درگیری رفتاری، شناختی و هیجانی قویتر در یادگیری محیط کار مرتبط است.
This study examined the effects of gamified digital learning tools on fourth-grade students’ mathematics anxiety and attitudes toward mathematics. An embedded mixed-methods design was employed, combining a quasi-experimental pre-test–post-test control group design with a qualitative case study. The participants were 66 fourth-grade students (experimental = 33, control = 33). The intervention lasted eight weeks, during which Matific, Wordwall, and Kahoot! were integrated into mathematics instruction in complementary ways. Quantitative data were collected using the Mathematics Anxiety Scale for Elementary School Children and the Attitude Toward Mathematics Scale, while qualitative data were gathered through semi-structured focus group interviews. Quantitative data were analyzed using independent samples t-tests and ANCOVA by controlling for pre-test scores after testing assumptions, whereas qualitative data were analyzed through thematic analysis. The findings showed that gamified digital learning tools significantly reduced mathematics anxiety and improved attitudes toward mathematics. Qualitative findings supported these results, revealing that students perceived mathematics lessons as more enjoyable, motivating, supportive, and conducive to a stronger sense of achievement. These findings suggest that integrating well-structured gamified digital tools into mathematics instruction can support both cognitive engagement and affective development.
این پژوهش تأثیر ابزارهای یادگیری دیجیتال بازیوار را بر اضطراب ریاضی و نگرش نسبت به ریاضی دانشآموزان پایه چهارم ابتدایی مورد بررسی قرار داد. طرح پژوهش ترکیبی تعبیهشده به کار گرفته شد که شامل طرح نیمهآزمایشی پیشآزمون–پسآزمون با گروه کنترل و مطالعه موردی کیفی بود. شرکتکنندگان شامل ۶۶ دانشآموز پایه چهارم (گروه آزمایش = ۳۳، گروه کنترل = ۳۳) بودند. مداخله به مدت هشت هفته ادامه داشت که طی آن ابزارهای Matific، Wordwall و Kahoot! به صورت مکمل در آموزش ریاضی ادغام شدند. دادههای کمی با استفاده از مقیاس اضطراب ریاضی برای کودکان دبستانی و مقیاس نگرش نسبت به ریاضی جمعآوری شد و دادههای کیفی از طریق مصاحبههای گروهی نیمهساختاریافته گردآوری گردید. دادههای کمی با استفاده از آزمون t مستقل و ANCOVA با کنترل نمرات پیشآزمون پس از بررسی مفروضات تحلیل شدند، در حالی که دادههای کیفی با تحلیل تماتیک مورد بررسی قرار گرفتند. یافتهها نشان داد که ابزارهای یادگیری دیجیتال بازیوار به طور معناداری اضطراب ریاضی را کاهش داده و نگرش نسبت به ریاضی را بهبود بخشیدند. یافتههای کیفی نیز این نتایج را تأیید کردند و نشان دادند که دانشآموزان درسهای ریاضی را لذتبخشتر، انگیزشیتر، حمایتکنندهتر و منجر به احساس موفقیت قویتر ادراک کردند. این یافتهها نشان میدهد که ادغام ابزارهای دیجیتال بازیوار ساختاریافته در آموزش ریاضی میتواند از درگیری شناختی و رشد عاطفی حمایت کند.
This study investigated how written and video laboratory reports are associated with pre-service science teachers’ engagement and experiences in a chemistry laboratory. Designed as an embedded single-case study, the research was conducted with 45 pre-service science teachers enrolled in a Chemistry I laboratory course at a state university. During the semester, the participants completed five experiments and prepared written reports for two experiments and video reports for three experiments. Data were collected through semi-structured interviews and Comparative Item Form (CIF) adapted from the Student Engagement in the General Chemistry Laboratory Survey. The comparative item responses showed that students associated video reports more strongly with several cognitive and behavioral engagement experiences. The emotional findings were mixed, as video reports were associated with both greater interest and stronger feelings of anxiety and concern. They stated that video reports supported repeated viewing, careful use of laboratory materials, correct application of laboratory techniques, and more active participation in the laboratory process. The students also described video reports as enjoyable and instructive, although some experienced anxiety and stress during video recording. Overall, the study suggests that video laboratory reports can be used as an alternative or complementary reporting format to support student engagement in chemistry laboratory courses.
این مطالعه به بررسی ارتباط گزارشهای آزمایشگاهی نوشتاری و ویدیویی با میزان مشارکت و تجارب دانشجویان معلم علوم در آزمایشگاه شیمی پرداخت. این پژوهش به صورت مطالعه موردی تکموردی تعبیهشده طراحی شد و با ۴۵ دانشجوی معلم علوم که در درس آزمایشگاه شیمی ۱ در یک دانشگاه دولتی ثبتنام کرده بودند، انجام گرفت. در طول نیمسال تحصیلی، شرکتکنندگان پنج آزمایش انجام دادند و برای دو آزمایش گزارش نوشتاری و برای سه آزمایش گزارش ویدیویی تهیه کردند. دادهها از طریق مصاحبههای نیمهساختاریافته و فرم مقایسهای آیتم (CIF) که از پرسشنامه مشارکت دانشجویی در آزمایشگاه شیمی عمومی اقتباس شده بود، گردآوری شد. پاسخهای مقایسهای آیتمها نشان داد که دانشجویان گزارشهای ویدیویی را با تجارب مشارکتی شناختی و رفتاری بیشتری مرتبط میدانستند. یافتههای هیجانی متنوع بود؛ بهطوریکه گزارشهای ویدیویی با علاقه بیشتر و همچنین احساسات قویتر اضطراب و نگرانی همراه بود. دانشجویان اظهار داشتند که گزارشهای ویدیویی امکان مشاهده مکرر، استفاده دقیق از مواد آزمایشگاهی، کاربرد صحیح تکنیکهای آزمایشگاهی و مشارکت فعالتر در فرایند آزمایشگاه را فراهم میکند. همچنین گزارشهای ویدیویی را لذتبخش و آموزنده توصیف کردند، هرچند برخی در هنگام ضبط ویدیو دچار اضطراب و استرس شدند. به طور کلی، این مطالعه نشان میدهد که گزارشهای آزمایشگاهی ویدیویی میتواند به عنوان قالب جایگزین یا مکمل گزارشنویسی برای حمایت از مشارکت دانشجویان در دروس آزمایشگاه شیمی مورد استفاده قرار گیرد.
Background Teacher burnout is an increasing psychological challenge in educational settings, affecting teachers’ emotional wellbeing and students’ learning experiences. Aim This study examined the psychological mechanisms through which teacher burnout influences learner engagement in English language classrooms, with particular attention to the role of emotional regulation. Framework Drawing on emotion regulation theory and educational psychology perspectives, this study explored whether teachers’ ability to manage emotional demands can reduce the negative impact of burnout on students’ classroom involvement. Method Data were collected in 2025 from 428 English language teachers and 1,284 students from secondary and higher education institutions. Teacher burnout was assessed through emotional exhaustion, depersonalisation, and reduced professional efficacy; emotional regulation was measured through cognitive reappraisal and emotional control strategies; learner engagement was evaluated through behavioral participation, emotional involvement, and cognitive engagement indicators. Structural equation modelling was used to test direct and indirect relationships while controlling for relevant contextual factors. Findings Teacher burnout significantly predicted lower learner engagement ( β = −0.36, p < 0.001), whereas emotion regulation showed a positive association with student engagement ( β = 0.42, p < 0.001). Mediation analysis indicated that emotion regulation partially mediated the adverse effects of burnout, highlighting its role in classroom interactions. Implications Improving teachers’ emotional regulation skills and reducing occupational stress should be important priorities in educational policy. Integrating psychological support, emotional skills training, and burnout prevention initiatives may enhance teachers’ wellbeing and promote more engaging English language learning environments.
زمینه: فرسودگی شغلی معلمان بهعنوان یک چالش روانشناختی رو به افزایش در محیطهای آموزشی، بر سلامت هیجانی معلمان و تجربیات یادگیری دانشآموزان تأثیر میگذارد. هدف: این پژوهش به بررسی سازوکارهای روانشناختی پرداخت که از طریق آنها فرسودگی شغلی معلمان بر مشارکت یادگیرندگان در کلاسهای زبان انگلیسی تأثیر میگذارد و بهویژه نقش تنظیم هیجان را مورد توجه قرار داد. چارچوب: با تکیه بر نظریه تنظیم هیجان و دیدگاههای روانشناسی تربیتی، این مطالعه بررسی کرد که آیا توانایی معلمان در مدیریت تقاضاهای هیجانی میتواند اثرات منفی فرسودگی شغلی بر درگیری دانشآموزان در کلاس را کاهش دهد یا خیر. روش: دادهها در سال ۲۰۲۵ از ۴۲۸ معلم زبان انگلیسی و ۱۲۸۴ دانشآموز از مؤسسات آموزش متوسطه و عالی گردآوری شد. فرسودگی شغلی معلمان از طریق خستگی هیجانی، مسخ شخصیت و کاهش کارآمدی حرفهای ارزیابی شد؛ تنظیم هیجان با استفاده از راهبردهای بازارزیابی شناختی و کنترل هیجانی سنجیده شد؛ مشارکت یادگیرندگان نیز از طریق شاخصهای مشارکت رفتاری، درگیری هیجانی و مشارکت شناختی ارزیابی گردید. برای آزمون روابط مستقیم و غیرمستقیم و کنترل عوامل زمینهای مرتبط، مدلسازی معادلات ساختاری به کار رفت. یافتهها: فرسودگی شغلی معلمان به طور معناداری پیشبینیکننده کاهش مشارکت یادگیرندگان بود (β = −۰.۳۶, p < ۰.۰۰۱)، در حالی که تنظیم هیجان با مشارکت دانشآموزان رابطه مثبت نشان داد (β = ۰.۴۲, p < ۰.۰۰۱). تحلیل میانجیگری نشان داد که تنظیم هیجان به طور جزئی اثرات منفی فرسودگی شغلی را میانجیگری میکند و نقش آن را در تعاملات کلاسی برجسته میسازد. پیامدها: بهبود مهارتهای تنظیم هیجان معلمان و کاهش استرس شغلی باید از اولویتهای مهم سیاستگذاری آموزشی باشد. ادغام حمایت روانشناختی، آموزش مهارتهای هیجانی و ابتکارات پیشگیری از فرسودگی شغلی میتواند به ارتقای سلامت روان معلمان و ایجاد محیطهای یادگیری زبان انگلیسی پویاتر کمک کند.
Poetry is persistently perceived as more difficult than narrative prose among ESL/EFL learners, yet whether this difficulty is intrinsic to the genre or structurally mediated remains undertheorised. This study examined whether Grade 8 ESL/EFL learners’ poetry difficulty may be associated with institutional–cognitive misalignment rather than inherent genre complexity. Employing a convergent mixed-methods case study design, eleven Grade 8 students from a private school in Kathmandu, Nepal, completed controlled genre comparison tasks using thematically identical poetic and prose texts, alongside a 50-item Universal Design Learning (UDL)-aligned cognitive engagement instrument mapped onto Cattell–Horn–Carroll (CHC) domains. Within this bounded classroom context, descriptive patterns revealed a performance asymmetry: 54.54% of participants demonstrated at least partial success in prose comprehension, whereas 72.72% of participants failed the poetry task entirely. Cognitive profiling indicated a within-subject pattern of relatively higher engagement in Crystallised Knowledge and relatively lower engagement in Fluid Reasoning and Long-Term Storage and Retrieval, a domain theoretically implicated in poetic interpretation. Because the profiling instrument was purpose-built and was not designed to support between-domain psychometric comparison, this pattern is reported as a relative within-sample profile rather than as evidence of differential cognitive strength. A further metacognitive misalignment was found, suggesting a possible “brevity-as-ease heuristic”, wherein learners conflated the poetry shorter length relative to its prose with reduced cognitive demand. These patterns are consistent with a possible role for differential rehearsal of cognitive processes within a prose-dominant, examination-oriented curriculum rather than from inherent textual opacity. The study advances a provisional institutional–cognitive alignment framework to guide future large-scale investigation across examination-driven ESL/EFL contexts.
شعر همواره در میان زبانآموزان انگلیسی به عنوان زبان دوم یا خارجی (ESL/EFL) دشوارتر از نثر روایی تلقی میشود، اما اینکه آیا این دشواری ذاتی این ژانر است یا به واسطه ساختارها میانجیگری میشود، همچنان کمتر نظریهپردازی شده است. این پژوهش بررسی کرد که آیا دشواری شعر برای زبانآموزان پایه هشتم ESL/EFL ممکن است ناشی از ناهماهنگی شناختی-نهادی باشد تا پیچیدگی ذاتی ژانر. با بهکارگیری طرح مطالعه موردی آمیخته همگرا، یازده دانشآموز پایه هشتم از یک مدرسه خصوصی در کاتماندو، نپال، وظایف مقایسهای کنترلشده ژانر را با استفاده از متون شعری و نثری با موضوع یکسان انجام دادند و همزمان یک ابزار سنجش درگیری شناختی ۵۰ مادهای منطبق با Universal Design Learning (UDL) که بر حوزههای Cattell–Horn–Carroll (CHC) نگاشت شده بود را تکمیل کردند. در این زمینه محدود کلاسی، الگوهای توصیفی عدم تقارن عملکرد را نشان داد: ۵۴.۵۴٪ از شرکتکنندگان حداقل موفقیت نسبی در درک نثر داشتند، در حالی که ۷۲.۷۲٪ از شرکتکنندگان در تکلیف شعر کاملاً ناکام ماندند. نمایهسازی شناختی نشان داد که الگوی درونفردی با درگیری نسبتاً بالاتر در دانش تبلور یافته (Crystallised Knowledge) و درگیری نسبتاً پایینتر در استدلال سیال (Fluid Reasoning) و ذخیرهسازی و بازیابی بلندمدت (Long-Term Storage and Retrieval) وجود دارد؛ حوزههایی که از لحاظ نظری در تفسیر شعر نقش دارند. از آنجا که ابزار نمایهسازی به طور اختصاصی ساخته شده و برای مقایسه روانسنجی بین حوزهای طراحی نشده بود، این الگو به عنوان نمایه نسبی درون نمونه گزارش میشود و نه به عنوان شواهدی از قوت شناختی متفاوت. همچنین ناهماهنگی فراشناختی دیگری مشاهده شد که به وجود یک «کشف میانبر اختصار به عنوان سهولت» (brevity-as-ease heuristic) اشاره دارد؛ جایی که زبانآموزان کوتاهی شعر نسبت به نثر را با کاهش تقاضای شناختی اشتباه گرفتهاند. این الگوها با نقش احتمالی تمرین متفاوت فرایندهای شناختی در یک برنامه درسی غالباً مبتنی بر نثر و آزمونمحور سازگار است تا با ابهام ذاتی متن. این پژوهش چارچوبی مقدماتی برای همترازی شناختی-نهادی ارائه میدهد تا راهنمای تحقیقات آتی در مقیاس وسیعتر در زمینههای ESL/EFL آزمونمحور باشد.
