Background Despite the substantial growth of research on Education for Sustainable Development (ESD) in higher education, the field remains characterized by geographic concentration, methodological constraints, and conceptual fragmentation between established competence frameworks and emerging demands such as climate literacy and green skills. No prior review has simultaneously mapped the bibliometric architecture and conducted an artificial intelligence (AI)-assisted inductive thematic synthesis of this domain. Methods A dual-method design integrated bibliometric network analysis—co-citation, bibliographic coupling, and keyword co-occurrence—with AI-assisted inductive thematic synthesis. A total of 442 peer-reviewed documents were retrieved from Scopus, Web of Science Core Collection, and ERIC (2015–2026) through systematic multi-database search, deduplication, and PICO-adapted relevance screening evaluated by a specialized multi-rater panel (Fleiss’ κ=0.55 – 0.69 , 98.4% unanimous agreement on the retained corpus). Thematic extraction was performed using two complementary large language model architectures (Qwen3-235B and DeepSeek V3.2), governed by a stringent verification protocol achieving a 92.0% alignment score; 37 hallucination flags were audited and corrected via human expert review. Results The corpus exhibits substantial and accelerated scientific expansion since 2019 ( R2=0.91 for exponential fit; compound annual growth rate of 18.4%), with Spain, the United Kingdom, and Germany accounting for over one-third of output. Five thematic clusters emerged: curriculum integration, transformative pedagogies, institutional and faculty roles, sustainability literacy and behavioral outcomes, and digital innovation. Surveys and case studies dominate research designs (37.7%), while experimental approaches represent only 4.0% of the corpus. Green skills and climate literacy remain conceptually peripheral despite their policy urgency, institutional collaboration is fragmented (20.3% of institutions isolated), and faculty populations are understudied (7.0%) relative to students (32.7%). Fifty-six knowledge gaps were identified across structural, declared, and emergent categories, with methods-by-concepts coverage reaching 64.0%. Conclusions The field would benefit from a methodological transition toward longitudinal and experimental designs, enhanced visibility of Global South scholarship (contextualizing database indexing constraints), systematic pedagogical theorization of simulation-based approaches, and deliberate cross-institutional consortia to transition from conceptual proliferation to evidence-based pedagogical science.
With the World Health Organization (WHO) estimating 720,000 deaths from suicide each year, the phenomenon of suicide is a priority in public health policy. International policy frameworks highlight the need to adopt biopsychosocial perspectives in order to understand the phenomenon of suicide; however, in practice, it is noted that social components play a minor role in policy design, with a preference for a biopsychological and clinical approach. This paper seeks to answer the question: Does Spanish public policy on suicide prevention operationalize the biopsychosocial model of suicide in its strategic implementation? To answer this question, a documentary analysis of public policies is carried out using the READ method. Current suicide policies in force in Spain are examined at three levels: transnational framework documents, national policies, and regional public policies. In the 15 policies analyzed, a lexicometric analysis is combined with a thematic qualitative policy analysis. The results show that, as one moves down to policies closer to the population, a gap emerges between the discursive use of the biopsychosocial model and its practical application. It is concluded that at the transnational and national policy levels, the biopsychosocial model predominates in the understanding of suicide, while in Spain’s autonomous communities, the psychobiological approach tends to be prioritized over social causes. This has an impact on the types of measures proposed, which have limited intersectional scope, a narrow view of the community-based approach, and prioritize healthcare resources to address the phenomenon of suicide.
CDigital therapeutics (DTx) are software-based medical devices that deliver evidence-based therapeutic interventions directly to patients. While the clinical use of DTx is expanding rapidly, regulatory fragmentation and the absence of harmonized legal definitions hinder their assessment and reimbursement policies, as well as their integration into healthcare systems. There is currently a lack of comprehensive overviews of DTx clinical development, which are essential for informing policy, research and regulatory priorities. This paper provides an updated overview of randomised clinical trials involving DTx. 254 eligible trials on DTx, (defined according to ISO/TR 11147:2023) registered through January 2025 were identified through a search on C linicalTrials.gov . Mobile applications represent the most prevalent technology (65%), followed by web-based tools and virtual reality (20%). Psychiatric disorders are the primary therapeutic target (52% of the studies) with insomnia, depression, and anxiety being the most addressed conditions. Trials were primarily conducted in North America (41%) and Europe (32%), where Germany, Spain, and Italy represent the most active countries. The analysis of clinical trials registrations on ClinicalTrials.gov reveals a heterogenous geographical distribution of DTx development but also a clear direction in the type of conditions for which they are mostly indicated, namely psychiatric and nervous system disorders. The fragmented policies on DTx reimbursement, even among EU countries, and the different capacity of governments to fund DTx research and development emerge as key factors, along with cultural and ethical issues, in determining the willingness of the industry to invest in these devices.
درمانهای دیجیتال (DTx) ابزارهای پزشکی مبتنی بر نرمافزار هستند که مداخلات درمانی مبتنی بر شواهد را مستقیماً به بیماران ارائه میدهند. اگرچه استفاده بالینی از DTx به سرعت در حال گسترش است، اما پراکندگی مقررات و فقدان تعاریف قانونی هماهنگ، ارزیابی و سیاستهای بازپرداخت آنها و همچنین ادغام آنها در نظامهای سلامت را با مشکل مواجه کرده است. در حال حاضر، مرورهای جامعی از توسعه بالینی DTx وجود ندارد که برای اطلاعرسانی به سیاستگذاری، پژوهش و اولویتهای مقرراتی ضروری است. این مقاله مروری بهروز از کارآزماییهای بالینی تصادفیسازیشده مرتبط با DTx ارائه میدهد. تعداد ۲۵۴ کارآزمایی واجد شرایط در زمینه DTx (مطابق تعریف ISO/TR 11147:2023) که تا ژانویه ۲۰۲۵ در ClinicalTrials.gov ثبت شدهاند، شناسایی شدند. برنامههای تلفن همراه رایجترین فناوری را تشکیل میدهند (۶۵٪)، و پس از آن ابزارهای مبتنی بر وب و واقعیت مجازی (۲۰٪) قرار دارند. اختلالات روانپزشکی هدف اصلی درمانی هستند (۵۲٪ مطالعات) و بیخوابی، افسردگی و اضطراب بیشترین شرایط مورد بررسی را تشکیل میدهند. کارآزماییها عمدتاً در آمریکای شمالی (۴۱٪) و اروپا (۳۲٪) انجام شدهاند که در میان کشورهای اروپایی، آلمان، اسپانیا و ایتالیا فعالترین کشورها هستند. تحلیل ثبت کارآزماییهای بالینی در ClinicalTrials.gov توزیع جغرافیایی ناهمگونی از توسعه DTx را نشان میدهد، اما همچنین جهتگیری روشنی در نوع شرایطی که عمدتاً برای آنها تجویز میشوند، یعنی اختلالات روانپزشکی و سیستم عصبی، مشاهده میشود. سیاستهای پراکنده در زمینه بازپرداخت DTx، حتی در میان کشورهای اتحادیه اروپا، و ظرفیت متفاوت دولتها برای تأمین مالی پژوهش و توسعه DTx، همراه با مسائل فرهنگی و اخلاقی، به عنوان عوامل کلیدی در تعیین تمایل صنعت برای سرمایهگذاری در این ابزارها مطرح میشوند.
BACKGROUND: Advances in medical genetics and the expansion of personalized medicine have made genetic counselling essential. The increasing workload of genetics professionals highlights the need for strategies that strengthen the services resilience. Genetic counselling supervision (GCS) is a structured routine of reflective practice that promotes safe practice, prevents burnout, and prepares professionals to adapt to new challenges, while supporting continuous improvement. However, GCS practices vary widely between countries: in many, these are not even known, while in others they are mandatory. This inequality results from the asymmetrical development of the genetic counselling profession globally. Spain, France, and Portugal have specialized training in this area, but only France has formally recognised the profession. Consequently, there is a small and geographically dispersed number of professionals, mostly without GCS access. OBJECTIVES: Here we report how the MAG-SUDOE programme proposes a pioneering solution to jointly implement GCS and to strengthen the resilience of genetics services in southwestern Europe through activities linked to: 1) transferring experience from a Portuguese pilot action assessing the feasibility of a GCS programme; 2) jointly developing a transnational GCS intervention with genetics healthcare professionals of the three countries; and 3) designing a common strategy for its further implementation in the territory. METHODS: A transnational collaborative project have been implemented. A joint intervention was designed and will served as empirical base for the definition of national strategies for the implementation of GCS in the three countries. RESULTS: Fostering institutional alignment between genetic counselling professional bodies and lead consortia members, this project establishes a foundation to promote GCS on a transnational scale and generate evidence to guide health policy decisions for a more equitable and high-quality health system. DISCUSSION/CONCLUSION: The programme is currently being implemented across the three countries through supervision groups with high engagement among participants.
زمینه: پیشرفتهای ژنتیک پزشکی و گسترش پزشکی شخصیسازیشده، مشاوره ژنتیک را به امری ضروری بدل کرده است. افزایش حجم کاری متخصصان ژنتیک، نیاز به راهبردهایی را که تابآوری خدمات را تقویت کند، برجسته میسازد. نظارت بر مشاوره ژنتیک (GCS) یک رویه ساختاریافته و منظم از تمرین تأملی است که به ارتقای ایمنی در عمل، پیشگیری از فرسودگی شغلی و آمادهسازی متخصصان برای تطبیق با چالشهای جدید کمک میکند و در عین حال از بهبود مستمر حمایت مینماید. با این حال، شیوههای GCS در کشورهای مختلف بسیار متفاوت است: در بسیاری از کشورها این شیوهها حتی شناختهشده نیستند و در برخی دیگر اجباری هستند. این نابرابری ناشی از توسعه نامتقارن حرفه مشاوره ژنتیک در سطح جهانی است. اسپانیا، فرانسه و پرتغال آموزش تخصصی در این حوزه دارند، اما تنها فرانسه این حرفه را به طور رسمی به رسمیت شناخته است. در نتیجه، تعداد متخصصان اندک و به طور جغرافیایی پراکنده است و اغلب به GCS دسترسی ندارند. اهداف: در اینجا گزارش میشود که چگونه برنامه MAG-SUDOE راهحلی پیشگامانه برای اجرای مشترک GCS و تقویت تابآوری خدمات ژنتیک در جنوبغرب اروپا از طریق فعالیتهایی مرتبط با: ۱) انتقال تجربه از اقدام آزمایشی پرتغال در ارزیابی امکانسنجی برنامه GCS؛ ۲) توسعه مشترک یک مداخله فراملی GCS با متخصصان مراقبت سلامت ژنتیک سه کشور؛ و ۳) طراحی راهبردی مشترک برای اجرای بیشتر آن در منطقه، ارائه میدهد. روشها: یک پروژه همکاری فراملی اجرا شده است. یک مداخله مشترک طراحی شد و به عنوان مبنای تجربی برای تعریف راهبردهای ملی اجرای GCS در سه کشور مورد استفاده قرار خواهد گرفت. نتایج: با تقویت همراستایی نهادی میان نهادهای حرفهای مشاوره ژنتیک و اعضای اصلی کنسرسیوم، این پروژه بنیانی برای ترویج GCS در مقیاس فراملی ایجاد میکند و شواهدی برای هدایت تصمیمات سیاستگذاری سلامت به منظور نظام سلامت عادلانهتر و با کیفیت بالاتر فراهم میسازد. بحث/نتیجهگیری: این برنامه هماکنون از طریق گروههای نظارت با مشارکت بالای شرکتکنندگان در سه کشور در حال اجرا است.
Introduction Psychological well-being and intrinsic motivation play an important role in academic engagement, professional identity development, and commitment to the teaching profession. However, limited evidence is available on how employment status, reasons for enrolment, and early vocational orientation are jointly associated with these constructs among students in initial teacher education. This study examined psychological well-being and intrinsic motivation among postgraduate students enrolled in Master's Degree programmes in Secondary Teacher Education. Methods A total of 239 postgraduate students enrolled at the University of Castilla-La Mancha and Villanueva University (Spain) participated in the study. Participants completed Ryff's Psychological Well-Being Scale and the Intrinsic Motivation Inventory (IMI). Independent-samples t-tests were conducted to examine differences in psychological well-being and intrinsic motivation according to employment status, reasons for enrolment, and early teaching vocation. Results No statistically significant differences in psychological well-being were observed according to employment status or reason for enrolment. Students who were not actively seeking employment reported significantly higher scores on Interest/Enjoyment and Perceived Choice, as well as a higher overall IMI score, than those actively seeking employment, whereas no significant differences were found for Value/Usefulness. Reason for enrolment was also associated with specific aspects of intrinsic motivation: participants who enrolled for reasons other than employment-related motives reported significantly higher Perceived Choice and overall IMI scores, while no significant differences emerged for Interest/Enjoyment or Value/Usefulness. The most consistent differences were associated with early teaching vocation. Students who had identified teaching as a professional goal from the beginning of their university studies reported significantly higher scores across all IMI dimensions ( p < .001) and a significantly higher score for Purpose in Life ( p < .001). Discussion These findings highlight early vocational orientation as a particularly relevant factor in understanding motivational engagement and professional purpose during initial teacher education. They also underscore the importance of considering both vocational and contextual factors when designing teacher education experiences that support professional identity development and sustained engagement with the teaching profession.
مقدمه: بهزیستی روانشناختی و انگیزش درونی نقش مهمی در درگیری تحصیلی، توسعه هویت حرفهای و تعهد به حرفه معلمی ایفا میکنند. با این حال، شواهد محدودی درباره چگونگی ارتباط وضعیت اشتغال، دلایل ثبتنام و گرایش شغلی اولیه با این سازهها در میان دانشجویان آموزش ابتدایی معلمان وجود دارد. این پژوهش به بررسی بهزیستی روانشناختی و انگیزش درونی در میان دانشجویان کارشناسی ارشد ثبتنامشده در برنامههای آموزش معلمان متوسطه پرداخت. روشها: در مجموع ۲۳۹ دانشجوی کارشناسی ارشد از دانشگاه Castilla-La Mancha و دانشگاه Villanueva (اسپانیا) در این پژوهش شرکت کردند. شرکتکنندگان مقیاس بهزیستی روانشناختی Ryff و پرسشنامه انگیزش درونی (IMI) را تکمیل کردند. برای بررسی تفاوتهای بهزیستی روانشناختی و انگیزش درونی بر اساس وضعیت اشتغال، دلایل ثبتنام و گرایش شغلی اولیه، آزمون t مستقل اجرا شد. نتایج: تفاوت معنادار آماری در بهزیستی روانشناختی بر اساس وضعیت اشتغال یا دلیل ثبتنام مشاهده نشد. دانشجویانی که به طور فعال به دنبال اشتغال نبودند، نمرات بالاتری را در ابعاد علاقه/لذت و انتخاب ادراکشده و همچنین نمره کلی IMI نسبت به افرادی که به طور فعال به دنبال اشتغال بودند، گزارش کردند، در حالی که برای ارزش/مفید بودن تفاوت معناداری یافت نشد. دلیل ثبتنام نیز با جنبههای خاصی از انگیزش درونی مرتبط بود: شرکتکنندگانی که به دلایلی غیر از انگیزههای مرتبط با اشتغال ثبتنام کرده بودند، نمرات بالاتری در انتخاب ادراکشده و نمره کلی IMI گزارش کردند، در حالی که برای علاقه/لذت یا ارزش/مفید بودن تفاوت معناداری مشاهده نشد. پایدارترین تفاوتها با گرایش شغلی اولیه مرتبط بود. دانشجویانی که از ابتدای تحصیل دانشگاهی خود، معلمی را به عنوان هدف حرفهای شناسایی کرده بودند، در تمامی ابعاد IMI (p < .001) و همچنین در بعد هدفمندی در زندگی (p < .001) نمرات معنادار بالاتری کسب کردند. بحث: این یافتهها گرایش شغلی اولیه را به عنوان عاملی بهویژه مهم در فهم درگیری انگیزشی و هدف حرفهای در طول آموزش ابتدایی معلمان برجسته میکند. همچنین اهمیت توجه به عوامل شغلی و زمینهای را در طراحی تجارب آموزش معلمان که از توسعه هویت حرفهای و درگیری پایدار با حرفه معلمی حمایت میکند، مورد تأکید قرار میدهد.
Music is affirmed as an entitlement across the European Union, yet what children receive varies with the resources their schools and regions can command. This paper applies Universal Design for Learning at a level where it is rarely employed: not the individual lesson, but the statutory curricular minimum itself. Taking Spain as a case study, it examines what minimum of musical participation a state could guarantee in a form from which no school and no learner could be excluded. Joining universal design with the capability approach, the article argues that such a minimum must be defined as a capability rather than as a resource and specified in competencies rather than materials or gestures. It proposes an instrument-independent curricular floor: a legally protected minimum of rhythmic, ensemble-based and improvisatory participation achievable with the body and voice alone, complementary to instrumental provision and never a substitute for it. Body percussion serves as the analytical test case rather than as the content of the entitlement. The article presents a normative and doctrinal analysis, not an empirical evaluation. It advances a central hypothesis and four derived propositions, states the observations that would confirm or disconfirm each, and specifies the research programme required to test them. Its principal claim is conditional and structural: the current architecture permits variation in what children receive, an entitlement defined in capability terms would remove one mechanism through which that variation operates, and whether it does so in practice is a question for empirical evaluation rather than for theoretical argument.
موسیقی به عنوان یک حق در سراسر اتحادیه اروپا مورد تأیید قرار گرفته است، اما آنچه کودکان دریافت میکنند بسته به منابعی که مدارس و مناطق آنها در اختیار دارند متفاوت است. این مقاله طراحی جهانی برای یادگیری را در سطحی به کار میگیرد که به ندرت مورد استفاده قرار میگیرد: نه در سطح درس فردی، بلکه در حداقل برنامه درسی قانونی. با انتخاب اسپانیا به عنوان مطالعه موردی، بررسی میکند که حداقل مشارکت موسیقایی که یک دولت میتواند تضمین کند چیست، به گونهای که هیچ مدرسه و هیچ یادگیرندهای از آن مستثنی نشود. با پیوند دادن طراحی جهانی با رویکرد قابلیت، مقاله استدلال میکند که چنین حداقلی باید به عنوان یک قابلیت تعریف شود نه به عنوان یک منبع، و در قالب شایستگیها مشخص گردد نه مواد یا حرکات. این مقاله کف برنامه درسی مستقل از ساز را پیشنهاد میکند: حداقل قانونی حفاظتشدهای از مشارکت ریتمیک، گروهی و بداههپردازانه که تنها با بدن و صدا قابل تحقق است و مکمل آموزش سازی بوده و هرگز جایگزین آن نیست. پرکاشن بدنی به عنوان مورد تحلیلی آزمون انتخاب شده است نه به عنوان محتوای این حق. مقاله تحلیلی هنجاری و دکترینال ارائه میدهد و ارزیابی تجربی انجام نمیدهد. یک فرضیه مرکزی و چهار گزاره مشتق شده را مطرح میکند، مشاهداتی را که هر یک را تأیید یا رد میکند بیان میدارد و برنامه پژوهشی لازم برای آزمون آنها را مشخص میکند. ادعای اصلی آن مشروط و ساختاری است: معماری فعلی اجازه تنوع در آنچه کودکان دریافت میکنند را میدهد، حقی که بر اساس قابلیت تعریف شود یکی از سازوکارهای ایجاد این تنوع را حذف میکند و این که آیا در عمل چنین میشود یا نه، پرسشی تجربی است نه نظری.
ABSTRACT This paper examines how individual subjective well‐being varies across space in Spain, with a particular focus on the roles of city size and long‐term population growth. Using individual‐level data from multiple waves of the Spanish Centre for Sociological Research surveys between 2013 and 2025, adjusted measures of area‐level happiness are first constructed to document spatial differences in well‐being after accounting for observable individual characteristics and sampling error. These estimates reveal persistent spatial disparities in well‐being across municipalities and provinces. The individual‐level analysis then examines how population size is associated with subjective well‐being. Population agglomeration is negatively associated with individual happiness at the municipal level, but not at the provincial level, and the negative association is stronger among larger municipalities, reaching its greatest magnitude in the largest municipalities. Complementary analyses using continuous municipal population and long‐term population growth, available for the municipality‐identified subsample of relatively large municipalities, show that population size is negatively associated with well‐being, whereas long‐term population growth is positively associated with well‐being, but only for municipalities experiencing above‐median growth, indicating a non‐linear relationship between population dynamics and happiness. These results suggest that population growth may be associated with higher well‐being when it occurs in municipalities that were initially smaller and remain below the upper end of the population‐size distribution, whereas further growth in already large cities may be accompanied by greater congestion and other urban disamenities. Overall, the findings suggest that the relationship between urban agglomeration and subjective well‐being depends both on the spatial scale at which agglomeration is measured and on the stage of urban development.
چکیده: این مقاله به بررسی چگونگی تفاوت رفاه ذهنی فردی در مناطق مختلف اسپانیا میپردازد و به طور خاص بر نقش اندازه شهر و رشد جمعیت بلندمدت تمرکز دارد. با استفاده از دادههای سطح فردی از چندین موج پیمایشهای مرکز تحقیقات جامعهشناسی اسپانیا بین سالهای ۲۰۱۳ تا ۲۰۲۵، ابتدا شاخصهای تعدیلشدهای از شادکامی در سطح منطقهای ساخته میشود تا تفاوتهای مکانی در رفاه پس از کنترل ویژگیهای قابل مشاهده فردی و خطای نمونهگیری مستندسازی شود. این برآوردها نشاندهنده تداوم نابرابریهای مکانی در رفاه در میان شهرداریها و استانها است. سپس تحلیل در سطح فردی بررسی میکند که چگونه اندازه جمعیت با رفاه ذهنی مرتبط است. تجمع جمعیت در سطح شهرداری با شادکامی فردی رابطه منفی دارد، اما این رابطه در سطح استان مشاهده نمیشود و این ارتباط منفی در میان شهرداریهای بزرگتر قویتر است و در بزرگترین شهرداریها به بیشترین میزان خود میرسد. تحلیلهای مکمل با استفاده از جمعیت پیوسته شهرداری و رشد جمعیت بلندمدت، که برای زیرنمونه شناساییشده شهرداریهای نسبتاً بزرگ در دسترس است، نشان میدهد که اندازه جمعیت با رفاه رابطه منفی دارد، در حالی که رشد جمعیت بلندمدت با رفاه رابطه مثبت دارد، اما فقط برای شهرداریهایی که رشد بالاتر از میانه را تجربه میکنند، که نشاندهنده یک رابطه غیرخطی میان پویاییهای جمعیت و شادکامی است. این نتایج حاکی از آن است که رشد جمعیت ممکن است زمانی با رفاه بالاتر همراه باشد که در شهرداریهایی رخ دهد که در ابتدا کوچکتر بودهاند و همچنان زیر انتهای بالای توزیع اندازه جمعیت باقی میمانند، در حالی که رشد بیشتر در شهرهای بزرگ ممکن است با ازدحام بیشتر و سایر نارضایتیهای شهری همراه باشد. به طور کلی، یافتهها نشان میدهد که رابطه بین تجمع شهری و رفاه ذهنی به هر دو مقیاس مکانی اندازهگیری تجمع و مرحله توسعه شهری بستگی دارد.
Access to post-compulsory education remains highly unequal for socioeconomically vulnerable students. This qualitative case study examines the factors enabling successful educational transitions in a school located in one of Spain's most disadvantaged communities. Through semi-structured interviews with five students from Roma and migrant backgrounds who progressed to post-compulsory education, thematic analysis identified key interconnected success factors. These include a school culture of high expectations, personalised guidance, dialogic practices, extended learning opportunities, strong family-community engagement, and educational role models. Together, these elements transformed student aspirations. The findings offer insights into possible enabling factors, suggesting that integrated, community-based educational approaches may support equitable access to post-compulsory education in highly disadvantaged contexts.
دسترسی به آموزش پس از اجباری برای دانشآموزان دارای آسیبپذیری اقتصادی-اجتماعی همچنان بهشدت نابرابر باقی ماندهاست. این مطالعه موردی کیفی به بررسی عوامل تسهیلکننده گذار موفقیتآمیز آموزشی در مدرسهای واقع در یکی از محرومترین جوامع اسپانیا میپردازد. از طریق مصاحبههای نیمهساختاریافته با پنج دانشآموز با پیشینههای روما و مهاجر که به آموزش پس از اجباری راه یافتهاند، تحلیل تماتیک عوامل کلیدی و بههمپیوسته موفقیت را شناسایی کرد. این عوامل شامل فرهنگ مدرسه با انتظارات بالا، راهنمایی فردی، شیوههای گفتوگومحور، فرصتهای یادگیری گسترده، مشارکت قوی خانواده و جامعه، و الگوهای آموزشی میباشند. این عناصر بهطور مشترک آرمانهای دانشآموزان را متحول کردند. یافتهها بینشهایی درباره عوامل تسهیلکننده احتمالی ارائه میدهد و نشان میدهد که رویکردهای آموزشی یکپارچه و مبتنی بر جامعه میتواند از دسترسی برابر به آموزش پس از اجباری در زمینههای بسیار محروم حمایت کند.
Restrictions during the COVID-19 pandemic pushed large numbers of recreationists towards freshwater ecosystems, but whether this shift was temporary or lasting has remained unclear. Using 129045 freshwater-related Wikiloc records (2016–2024), we modelled how recreation changed in time and space along the entire river network of the Catalan River Basin District (NE Spain), separating the pandemic effect from the platform's own growth. Recreation after the pandemic was 2.4 times higher than before, and the number of users doubled. Once platform growth was accounted for, recreation showed no return to its pre-pandemic baseline: activity remained elevated and its composition shifted, with hiking increasing by 168% and consolidating as the dominant activity. The increase was spatially uneven. Visitors continued to concentrate near roads and trails, but the sharpest relative growth occurred in the most natural stretches of river, and use rose as strongly outside protected areas as within them. Recreation has therefore remained elevated since the pandemic, spread more widely across the network, and grown fastest in its least disturbed reaches. Carrying-capacity assessments calibrated to pre-pandemic conditions may no longer reflect where and how recreation now takes place.
محدودیتها در دوران همهگیری کووید-۱۹ شمار زیادی از افراد علاقهمند به تفریح را به سوی اکوسیستمهای آب شیرین سوق داد، اما این که آیا این تغییر موقتی بوده یا پایدار باقی مانده است، همچنان نامشخص بود. با استفاده از ۱۲۹۰۴۵ رکورد مرتبط با آب شیرین در Wikiloc (۲۰۱۶ تا ۲۰۲۴)، تغییرات تفریح در زمان و مکان در سراسر شبکه رودخانهای حوزه آبریز کاتالان (شمالشرق اسپانیا) مدلسازی شد و اثر همهگیری از رشد ذاتی پلتفرم تفکیک گردید. میزان تفریح پس از همهگیری ۲/۴ برابر بیشتر از پیش از آن بود و تعداد کاربران دو برابر شد. پس از لحاظ کردن رشد پلتفرم، تفریح به سطح پایه پیش از همهگیری بازنگشت: فعالیت در سطح بالاتری باقی ماند و ترکیب آن تغییر کرد، به طوری که پیادهروی ۱۶۸٪ افزایش یافت و به فعالیت غالب تبدیل شد. این افزایش به طور فضایی یکنواخت نبود. بازدیدکنندگان همچنان در نزدیکی جادهها و مسیرها متمرکز شدند، اما بیشترین رشد نسبی در بکرترین بخشهای رودخانه رخ داد و میزان استفاده در خارج از مناطق حفاظتشده به همان اندازه داخل آنها افزایش یافت. بنابراین، میزان تفریح از زمان همهگیری همچنان بالا باقی مانده، در سراسر شبکه گستردهتر شده و سریعترین رشد در کمدستخوردهترین بخشها مشاهده میشود. ارزیابیهای ظرفیت برد که بر اساس شرایط پیش از همهگیری کالیبره شدهاند، ممکن است دیگر بازتابدهنده محل و نحوه وقوع تفریح در حال حاضر نباشند.
Introduction The rapid digitalization of services for migrant populations has transformed the ways in which information, guidance, and social support are delivered. However, existing research has primarily focused on clinical digital mental health interventions or on migrants' own uses of digital technologies, paying considerably less attention to digital devices developed by public institutions and community organizations. This study comparatively analyzes four digital intervention devices implemented in Spain and Argentina, two public and two community-based, to examine how they may contribute to psychosocial well-being from a social determinants of health perspective. Methods and Results Using a qualitative design based on digital ethnography and comparative thematic content analysis, the study explores the characteristics, functions, and intervention strategies of these digital resources, with particular attention to their roles in information provision, guidance, psychosocial support, and community participation. The findings show that these digital resources function as hybrid intervention ecosystems that integrate technological tools, professional support, and community networks rather than merely providing information. Four predominant intervention models were identified: administrative-information, institutional guidance and service access, rights-based community, and community guidance, accompaniment, and referral. Discussion Together, these models offer a novel analytical framework for understanding the diverse roles of digital interventions in migration contexts. Rather than providing direct therapeutic care, these devices contribute to psychosocial well-being by reducing barriers to access, strengthening social support networks, promoting rights, and facilitating connections with specialized services. By shifting the focus from clinical digital health to digital social intervention ecosystems, this study expands current debates on digital interventions for migrant populations and provides practical implications for the development of more inclusive, accessible, and culturally responsive digital resources aimed at promoting psychosocial well-being.
مقدمه: دیجیتالی شدن سریع خدمات برای جمعیتهای مهاجر، شیوههای ارائه اطلاعات، راهنمایی و حمایت اجتماعی را دگرگون کرده است. با این حال، پژوهشهای موجود عمدتاً بر مداخلات بالینی سلامت روان دیجیتال یا بر استفاده مهاجران از فناوریهای دیجیتال تمرکز داشتهاند و به ابزارهای دیجیتالی که توسط نهادهای عمومی و سازمانهای اجتماعی توسعه یافتهاند، توجه بسیار کمتری شده است. این مطالعه به صورت مقایسهای چهار ابزار مداخله دیجیتال اجرا شده در اسپانیا و آرژانتین، دو مورد عمومی و دو مورد مبتنی بر جامعه را تحلیل میکند تا بررسی نماید که چگونه این ابزارها میتوانند از منظر عوامل اجتماعی تعیینکننده سلامت به بهزیستی روانیاجتماعی کمک کنند. روشها و نتایج: با استفاده از طراحی کیفی مبتنی بر قومنگاری دیجیتال و تحلیل محتوای مقایسهای تماتیک، این پژوهش ویژگیها، کارکردها و راهبردهای مداخلهای این منابع دیجیتال را با تمرکز ویژه بر نقش آنها در ارائه اطلاعات، راهنمایی، حمایت روانیاجتماعی و مشارکت اجتماعی بررسی میکند. یافتهها نشان میدهد که این منابع دیجیتال به عنوان اکوسیستمهای مداخلهای ترکیبی عمل میکنند که ابزارهای فناورانه، حمایت حرفهای و شبکههای اجتماعی را ادغام مینمایند و صرفاً به ارائه اطلاعات محدود نمیشوند. چهار الگوی غالب مداخله شناسایی شد: اطلاعات اداری، راهنمایی نهادی و دسترسی به خدمات، جامعهمحور مبتنی بر حقوق، و راهنمایی، همراهی و ارجاع اجتماعی. بحث: این الگوها در مجموع چارچوب تحلیلی نوینی برای درک نقشهای متنوع مداخلات دیجیتال در زمینه مهاجرت ارائه میدهند. این ابزارها به جای ارائه مراقبت درمانی مستقیم، با کاهش موانع دسترسی، تقویت شبکههای حمایت اجتماعی، ترویج حقوق و تسهیل ارتباط با خدمات تخصصی، به بهزیستی روانیاجتماعی کمک میکنند. با تغییر تمرکز از سلامت دیجیتال بالینی به اکوسیستمهای مداخله اجتماعی دیجیتال، این مطالعه مباحث جاری درباره مداخلات دیجیتال برای جمعیتهای مهاجر را گسترش داده و پیامدهای عملی برای توسعه منابع دیجیتال فراگیرتر، قابل دسترستر و پاسخگوتر به فرهنگ با هدف ارتقای بهزیستی روانیاجتماعی ارائه میدهد.
The rise of senior influencers on social media is contributing to the reconfiguration of public representations of ageing, challenging ageist stereotypes, and promoting more positive representations of later life. This study explores the emergence of older influencers in Spain, their role in negotiating ageist representations, and in fostering a more inclusive digital environment. An exploratory-descriptive study was conducted, analysing 40 older influencers active on Instagram, TikTok, YouTube, and X. Impact metrics were assessed using Social Blade and Fan Page Karma. Content analysis of 20,370 coded contributions and 12,009 comments identified key attributes and instances of ageist language. Results indicate that Instagram is the dominant platform for women aged +55 focused on fashion, while TikTok is preferred by influencers aged +75 for humorous content. Influencers on X engage with smaller, niche audiences through written posts, whereas Instagram enables broader reach with visually appealing content. Female influencers often employ self-deprecating humour to challenge age and gender stereotypes. Their growing presence highlights the capabilities of older people, offering alternative narratives of later life and social inclusion. This study's strengths lie in its multi-platform approach and the combination of quantitative and qualitative analyses, which provide a comprehensive and nuanced understanding of senior influencers in Spain. These findings underscore the need for further research into the potential of older influencers as advocates for a more age diverse digital culture.
ظهور اینفلوئنسرهای سالمند در شبکههای اجتماعی به بازپیکربندی بازنماییهای عمومی از سالمندی، به چالش کشیدن کلیشههای سنگرایانه و ترویج بازنماییهای مثبتتر از زندگی در سنین بالا کمک میکند. این پژوهش به بررسی ظهور اینفلوئنسرهای سالمند در اسپانیا، نقش آنها در مذاکره با بازنماییهای سنگرایانه و همچنین تقویت محیط دیجیتال فراگیرتر میپردازد. یک مطالعه اکتشافی-توصیفی انجام شد که در آن ۴۰ اینفلوئنسر سالمند فعال در اینستاگرام، تیکتاک، یوتیوب و X مورد تحلیل قرار گرفتند. شاخصهای تأثیرگذاری با استفاده از Social Blade و Fan Page Karma ارزیابی شد. تحلیل محتوای ۲۰٬۳۷۰ مشارکت کدگذاریشده و ۱۲٬۰۰۹ نظر، ویژگیهای کلیدی و نمونههای زبان سنگرایانه را شناسایی کرد. نتایج نشان میدهد اینستاگرام پلتفرم غالب برای زنان بالای ۵۵ سال با تمرکز بر مد است، در حالی که تیکتاک توسط اینفلوئنسرهای بالای ۷۵ سال برای محتوای طنزآمیز ترجیح داده میشود. اینفلوئنسرهای X با مخاطبان کوچکتر و خاصتر از طریق پستهای نوشتاری تعامل دارند، در حالی که اینستاگرام امکان دسترسی گستردهتر با محتوای بصری جذاب را فراهم میکند. اینفلوئنسرهای زن اغلب از طنز خودانتقادی برای به چالش کشیدن کلیشههای سنی و جنسیتی استفاده میکنند. حضور رو به رشد آنها توانمندیهای سالمندان را برجسته کرده و روایتهای جایگزینی از زندگی در سنین بالا و شمول اجتماعی ارائه میدهد. نقاط قوت این پژوهش در رویکرد چندپلتفرمی و ترکیب تحلیلهای کمی و کیفی است که درک جامع و ظریفی از اینفلوئنسرهای سالمند در اسپانیا ارائه میدهد. این یافتهها بر لزوم پژوهشهای بیشتر درباره ظرفیت اینفلوئنسرهای سالمند به عنوان مدافعان فرهنگی دیجیتال متنوع از نظر سنی تأکید میکند.
Over the past decades, school leadership has become a central element in educational reform, school improvement, and organizational effectiveness across education systems worldwide. Nevertheless, European education systems continue to reflect diverse governance arrangements shaped by national trajectories and institutional legacies. Although school leadership is widely recognized as a key determinant of educational effectiveness, comparatively limited research has examined how mentoring for school leaders is configured within distinct governance contexts. Addressing this gap, this study undertakes an analysis of six leadership trajectories from four European countries selected for their contrasting governance orientations: Portugal and Spain as cases reflecting traditions that tend to be more centralized, and Belgium and the Netherlands as cases characterized by a tendency toward greater decentralization and stronger school-level autonomy. Drawing on a critical examination of legislative and regulatory frameworks, complemented by in-depth interviews with school leaders, the research analyses how institutional configurations shape both access to leadership positions and the design, enactment, and perceived value of mentoring practices. Across the six leadership trajectories analyzed, participants consistently highlighted the importance of structured mentoring as a mechanism for reducing professional isolation, supporting leadership learning, and facilitating sustainable transitions into leadership roles. By integrating governance analysis with leadership development processes, the study advances a governance-sensitive conceptualization of mentoring as a structurally embedded mechanism for professional learning, contributing theoretically and empirically to contemporary debates on educational leadership in Europe.
در دهههای گذشته، رهبری مدرسه به عنوان عنصری مرکزی در اصلاحات آموزشی، بهبود مدرسه و اثربخشی سازمانی در سراسر نظامهای آموزشی جهان مطرح شده است. با این حال، نظامهای آموزشی اروپایی همچنان بازتابدهنده ترتیبات حکمرانی متنوعی هستند که توسط مسیرهای ملی و میراثهای نهادی شکل گرفتهاند. اگرچه رهبری مدرسه به طور گستردهای به عنوان یکی از عوامل کلیدی اثربخشی آموزشی شناخته میشود، پژوهشهای نسبتاً محدودی به بررسی نحوه پیکربندی راهنمایی برای رهبران مدارس در زمینههای حکمرانی متفاوت پرداختهاند. این مطالعه با هدف پر کردن این خلأ، به تحلیل شش مسیر رهبری از چهار کشور اروپایی منتخب با گرایشهای حکمرانی متضاد میپردازد: پرتغال و اسپانیا به عنوان نمونههایی با سنتهای متمایل به تمرکزگرایی بیشتر، و بلژیک و هلند به عنوان نمونههایی با گرایش به تمرکززدایی بیشتر و خودمختاری قویتر در سطح مدرسه. با تکیه بر بررسی انتقادی چارچوبهای قانونی و مقرراتی، و تکمیل آن با مصاحبههای عمیق با رهبران مدارس، این پژوهش تحلیل میکند که چگونه پیکربندیهای نهادی هم دسترسی به موقعیتهای رهبری و هم طراحی، اجرا و ارزش ادراکشده راهنمایی را شکل میدهند. در میان شش مسیر رهبری مورد تحلیل، شرکتکنندگان به طور مکرر بر اهمیت راهنمایی ساختاریافته به عنوان سازوکاری برای کاهش انزوای حرفهای، حمایت از یادگیری رهبری و تسهیل گذار پایدار به نقشهای رهبری تأکید کردند. این مطالعه با ادغام تحلیل حکمرانی و فرایندهای توسعه رهبری، مفهومپردازی حساس به حکمرانی از راهنمایی را به عنوان سازوکاری ساختاریافته برای یادگیری حرفهای ارائه میدهد و به طور نظری و تجربی به مباحث معاصر رهبری آموزشی در اروپا کمک میکند.
Introduction The GIMNASTRADA is an annual, non-competitive gymnastics event, held in the city of Cáceres (Extremadura, Spain) since 1996. The 2019 edition was the largest in number of participants with around 3,700 gymnasts and 12,000 spectators. The aim of this study was to determine whether the perception of quality of GIMNASTRADA 2019 was influenced by the type of participation that different groups of attenders developed in this gymnastic event (gymnasts, gymnastics group leaders, family members, audience, organisational staff). Methods To this end, a total of 331 participants completed a short four item-questionnaire created ad hoc for this study in order to evaluate the perceived quality of certain management processes existing in this sporting event (e.g., quality of facilities, planning, organisation and development). The questionnaire, based on single-item measures of previous validated scales as EVENTQUAL and IPA4RE, was answered anonymously by the participants using their own mobile devices via a Google Docs form. Results The results showed differences in questionnaire scores between groups of participants. It is concluded that the type of participation influenced the perception of quality between groups of attenders in GIMNASTRADA 2019. Discussion It would be advisable for sports managers to design sporting events tailored to different participant profiles, including activities adapted to their specific interests, with the aim of providing a positive experience that would promote their participation in future editions.
مقدمه: GIMNASTRADA یک رویداد سالانه و غیررقابتی ژیمناستیک است که از سال ۱۹۹۶ در شهر کاسرس (استان اکسترمادورا، اسپانیا) برگزار میشود. دوره سال ۲۰۱۹ این رویداد با حدود ۳۷۰۰ ژیمناست و ۱۲۰۰۰ تماشاگر، بیشترین تعداد شرکتکننده را داشت. هدف این مطالعه تعیین این بود که آیا ادراک کیفیت GIMNASTRADA 2019 تحت تأثیر نوع مشارکت گروههای مختلف شرکتکننده در این رویداد ژیمناستیک (ژیمناستها، سرگروههای گروههای ژیمناستیک، اعضای خانواده، تماشاگران، کارکنان سازماندهنده) قرار گرفته است یا خیر. روشها: بدین منظور، مجموعاً ۳۳۱ شرکتکننده یک پرسشنامه کوتاه چهار سؤالی که به طور اختصاصی برای این مطالعه طراحی شده بود، به منظور ارزیابی کیفیت ادراکشده برخی فرایندهای مدیریتی موجود در این رویداد ورزشی (مانند کیفیت امکانات، برنامهریزی، سازماندهی و اجرا) تکمیل کردند. این پرسشنامه بر اساس مقیاسهای تکسؤالی برگرفته از ابزارهای معتبر قبلی مانند EVENTQUAL و IPA4RE تهیه شده بود و شرکتکنندگان به صورت ناشناس و با استفاده از دستگاههای تلفن همراه خود از طریق فرم Google Docs به آن پاسخ دادند. نتایج: نتایج نشان داد که بین گروههای مختلف شرکتکننده در نمرات پرسشنامه تفاوت وجود دارد. نتیجهگیری این بود که نوع مشارکت، ادراک کیفیت را بین گروههای مختلف شرکتکننده در GIMNASTRADA 2019 تحت تأثیر قرار داده است. بحث: توصیه میشود مدیران ورزشی رویدادهایی متناسب با پروفایلهای مختلف شرکتکنندگان طراحی کنند و فعالیتهایی متناسب با علایق خاص آنها ارائه دهند تا تجربهای مثبت فراهم شود که مشارکت آنها را در دورههای آتی ارتقاء دهد.
This study analyses successful educational leadership and school improvement in an early years and primary school. It is a case study based on the International Successful School Principalship Project (ISSPP) methodology, it presents a case study of a rural school in Spain. The main objective is to identify leadership strategies and behaviours associated with school success. The findings indicate that successful leadership practices in this school are characterised by a collaborative approach, effective communication between all educational stakeholders, and a clear and shared pedagogical vision, distributed leadership which encourages the participation of the educational community, and the creation of an atmosphere of trust and cooperation. This study highlights the importance of collaborative leadership as a driver of educational improvement. It also emphasises that successful leadership in rural schools is crucial to promoting equitable and democratic education, reducing inequalities, and strengthening social cohesion to ensure meaningful learning opportunities for all students, regardless of their geographical or socio-economic background.
این مطالعه به تحلیل رهبری موفق آموزشی و بهبود مدرسه در یک مدرسه ابتدایی و پیشدبستانی میپردازد. این پژوهش یک مطالعه موردی مبتنی بر روششناسی پروژه بینالمللی رهبری موفق مدیران مدارس (ISSPP) است و مطالعه موردی یک مدرسه روستایی در اسپانیا را ارائه میدهد. هدف اصلی شناسایی راهبردها و رفتارهای رهبری مرتبط با موفقیت مدرسه است. یافتهها نشان میدهد که شیوههای رهبری موفق در این مدرسه با رویکردی مشارکتی، ارتباط مؤثر میان تمامی ذینفعان آموزشی و چشمانداز آموزشی روشن و مشترک، رهبری توزیعی که مشارکت جامعه آموزشی را تشویق میکند و ایجاد فضایی مبتنی بر اعتماد و همکاری مشخص میشود. این مطالعه بر اهمیت رهبری مشارکتی به عنوان محرک بهبود آموزشی تأکید دارد. همچنین تأکید میکند که رهبری موفق در مدارس روستایی برای ارتقای آموزش عادلانه و دموکراتیک، کاهش نابرابریها و تقویت انسجام اجتماعی به منظور تضمین فرصتهای یادگیری معنادار برای همه دانشآموزان، صرفنظر از پیشینه جغرافیایی یا اجتماعیـاقتصادی آنان، حیاتی است.
Gamification in physical education is an active methodology that fosters student engagement. However, few studies have examined its influences based on the types of elements in gamification. This study analyzed and compared the effects of these factors on motivation, future physical activity intention and basic psychological needs. The intervention was conducted with secondary school students in Spain during 8 physical education sessions in different schools. The 209 participants were divided into 3 groups: a control group (CG), a group where intrinsic gamification elements predominated (InMG), and another where extrinsic elements predominated (ExMG). Participants completed the questionnaires before and after the intervention. The results revealed a significant time × group interaction effect for perceived competence (p = .023) and future physical activity intention (p = .02). Although these interactions did not derive from statistically significant post-hoc pairwise comparisons, descriptive trends revealed a tendency toward an increase in perceived competence for both the ExMG and InMG, and a specific upward tendency for future physical activity intention only within the InMG. No significant effects were observed for the remaining motivational regulations, which remained stable across all conditions. In conclusion, the findings delineate the specific and nuanced impacts of the two evaluated gamification profiles. While both the InMG and ExMG frameworks were associated with a descriptive tendency toward a slight improvement in students' perceived competence compared to the CG, the InMG profile suggested a possible descriptive advantage in fostering intentions for future physical practice that requires further confirmation.
بازیوارسازی در آموزش تربیتبدنی یک روش فعال است که موجب افزایش مشارکت دانشآموزان میشود. با این حال، پژوهشهای اندکی تأثیرات آن را بر اساس انواع عناصر بازیوارسازی بررسی کردهاند. این مطالعه اثرات این عوامل را بر انگیزش، قصد فعالیت بدنی آینده و نیازهای روانشناختی پایه تحلیل و مقایسه کرد. مداخله با دانشآموزان مقطع متوسطه در اسپانیا طی ۸ جلسه آموزش تربیتبدنی در مدارس مختلف انجام شد. 209 شرکتکننده به سه گروه تقسیم شدند: گروه کنترل (CG)، گروهی که عناصر بازیوارسازی درونی در آن غالب بود (InMG)، و گروهی که عناصر بیرونی غالب بود (ExMG). شرکتکنندگان قبل و بعد از مداخله پرسشنامهها را تکمیل کردند. نتایج نشان داد اثر تعاملی معنادار زمان × گروه برای شایستگی ادراکشده (p = .023) و قصد فعالیت بدنی آینده (p = .02) وجود دارد. اگرچه این تعاملات از مقایسههای زوجی پسنگر معنادار آماری حاصل نشدند، روندهای توصیفی نشاندهنده گرایش به افزایش شایستگی ادراکشده در هر دو گروه ExMG و InMG و گرایش افزایشی خاص برای قصد فعالیت بدنی آینده فقط در گروه InMG بود. برای سایر تنظیمات انگیزشی، اثر معناداری مشاهده نشد و این متغیرها در همه شرایط پایدار باقی ماندند. در نتیجه، یافتهها تأثیرات خاص و ظریف دو پروفایل بازیوارسازی ارزیابیشده را ترسیم میکند. در حالی که هر دو چارچوب InMG و ExMG با گرایش توصیفی به بهبود اندک شایستگی ادراکشده دانشآموزان نسبت به گروه کنترل همراه بودند، پروفایل InMG مزیت توصیفی احتمالی در تقویت قصد تمرین بدنی آینده را نشان داد که نیازمند تأیید بیشتر است.
