Coaching

This study aimed to analyze the tutor competency improvement strategy in implementing inclusive education at the Al-Ghozali Community Learning Center (PKBM) in Lubuk Banjar Village, Lubuk Raja District, Ogan Komering Ulu Regency. This study used a qualitative approach with descriptive methods. Data were obtained through interviews, observations, and documentation related to the implementation of the tutor competency improvement program and the inclusive learning process. The analysis was conducted descriptively by considering the stages of the competency development strategy and their impact on learning implementation. The results showed that the tutor competency improvement strategy was implemented through training, workshops, coaching, supervision, discussions between tutors, and independent learning. These strategies support the development of four aspects of tutor competency: pedagogical, personality, professional, and social. Improved pedagogical competency is seen in the tutor's ability to adapt learning methods and media to the diverse characteristics of students. Personal competency is reflected in patience, empathy, and responsibility, while professional competency develops through mastery of material and understanding of inclusive education. Social competency is also strengthened through communication and collaboration with students, fellow tutors, and PKBM managers. However, its implementation still faces obstacles such as limited facilities and infrastructure, a lack of specialized training in inclusive education, and differences in student abilities. This study concluded that improving tutor competency requires a systematic and sustainable approach through institutional support, mentoring, and regular evaluation to achieve inclusive, adaptive, and high-quality non-formal education services.

Improving educational quality requires human resource (HR) management that supports teachers’ continuous professional development and adaptation to global demands. This study aims to describe the management of educational HR transformation toward global quality at SMP Muhammadiyah 15 Surabaya and identify its supporting and inhibiting factors. A qualitative approach was employed, with data collected through non-participant observation, interviews, and documentation. Informants were selected through purposive sampling and included the vice principal, the vice principal for curriculum, two teachers, and two students. Data were analyzed through data reduction, data display, conclusion drawing, and verification. The findings indicate that HR transformation is managed through planning, organizing, implementation, supervision, and evaluation. Development programs include internal and external training, a teacher learning community, weekly learning reflection, monthly coaching, and academic supervision. Supporting factors include a collaborative culture, regular professional guidance, and school support. Inhibiting factors comprise limited time, insufficient openness in reflection, short coaching sessions, delayed follow-up, and some teachers’ extrinsic motivation. These findings provide contextual insights into school-level HR management but do not establish program effectiveness in improving student learning outcomes or achieving global quality standards. ABSTRAK Peningkatan mutu pendidikan membutuhkan manajemen sumber daya manusia (SDM) yang mampu mengembangkan kompetensi guru secara berkelanjutan dan adaptif terhadap tuntutan global. Penelitian ini bertujuan mendeskripsikan manajemen transformasi SDM pendidikan menuju mutu global di SMP Muhammadiyah 15 Surabaya serta mengidentifikasi faktor pendukung dan penghambatnya. Penelitian menggunakan pendekatan kualitatif dengan teknik pengumpulan data berupa observasi non-partisipan, wawancara, dan dokumentasi. Informan dipilih secara purposive, meliputi wakil kepala sekolah, wakil kepala sekolah bidang kurikulum, dua guru, dan dua peserta didik. Data dianalisis melalui reduksi data, penyajian data, serta penarikan kesimpulan dan verifikasi. Hasil penelitian menunjukkan bahwa transformasi SDM dikelola melalui perencanaan, pengorganisasian, pelaksanaan, pengawasan, dan evaluasi. Program pengembangan mencakup pelatihan internal dan eksternal, komunitas belajar, learning reflection mingguan, coaching bulanan, dan supervisi akademik. Faktor pendukung meliputi budaya kolaborasi, pembinaan rutin, serta dukungan sekolah, sedangkan hambatannya mencakup keterbatasan waktu, keterbukaan refleksi, durasi coaching, keterlambatan tindak lanjut, dan motivasi ekstrinsik sebagian guru. Temuan ini bersifat kontekstual dan belum membuktikan efektivitas program terhadap hasil belajar atau pencapaian standar mutu global.

This study aimed to examine the role of self-efficacy and pressure of coach expectations in predicting the performance of adolescent athletes. This study used a cross-sectional survey design involving 142 athletes aged 16–19 years from regional and national sports clubs. Data analysis included Pearson correlation test, independent-samples t-test, and multiple linear regression. The results showed that self-efficacy was positively and significantly associated with athlete performance, while coach expectation pressure was negatively and significantly related to athlete performance. In addition, there were differences in performance by gender, with male athletes reporting higher performance scores than female athletes. When gender was included as a control variable in the regression model, self-efficacy and coach expectations pressure remained significant predictors of athlete performance. Overall, these findings suggest that internal psychological factors and pressures from the sports environment play a role in explaining variations in adolescent athlete performance. This study emphasizes the importance of strengthening self-efficacy and the application of realistic and supportive expectations of coaches in the process of coaching athletes. Further longitudinal research is needed to examine this relationship in more depth.

Preparing for the Civil Services Examination is long, costly, and uncertain, yet little research has listened to aspirants in India's Tier 2 cities. This descriptive survey asked 523 aspirants enrolled in coaching in Thiruvananthapuram, Kerala, about their stress, coping, attitudes to professional mental-health support, and the support their institutions offer. More than half (55.8%) called the past month very or extremely stressful, and financial strain, family expectations, and fear of judgement were prominent. Aspirants coped through peers, breaks, and planning, yet 84.3% felt they had not found a strategy that worked. Most (90.6%) thought professional help reasonable, but only 23.9% had used it, mainly held back by fear of peer judgement, cost, and confidentiality worries. Most (84.1%) rated stress-related support from their institutions as inadequate or absent. The findings are descriptive, not causal, and suggest support should change the conditions of preparation as well as strengthen individual coping.

This community service activity is motivated by the gap in practical competence among students at SMKS Binong Permai in facing the 2026 Vocational Competency Examination compared to industry standards. The primary objective of this program is to enhance the technical readiness and professionalism of students in Office Automation and Governance (OTKP) as well as Accounting and Institutional Finance (AKL) through the synchronization of academic expertise and practical needs. The activity was conducted on April 25 and 30, 2026, involving all 95 final-year students, consisting of 65 OTKP students and 30 AKL students. The method applied was Vocational Intensive Mentoring, consisting of intensive technical guidance (technical coaching) and independent competency test simulations with service excellence role-play involving lecturers and peer student tutors. Evaluation results demonstrated a significant increase in material comprehension, with average post-test scores exceeding 80. Furthermore, a 100% passing rate was achieved (95 out of 95 students were declared competent), successfully producing systematic executive work agenda drafts and accurate financial reports following junior accounting technician standards. In conclusion, this simulation mentorship not only achieved the 100% passing rate target but also fostered a strategic mindset and digital proficiency relevant to modern workforce requirements.

This study examined the alignment between professional development opportunities and instructional practices among public kindergarten teachers at West City Elementary School, Dumaguete City, during school year 2025–2026. Guided by the integrated Gibbs–ERA reflective framework, it employed a descriptive-correlational design and total enumeration of seven kindergarten teachers. Data were collected through an adapted structured questionnaire administered via Google Forms and analyzed using descriptive statistics and Spearman’s rank-order correlation. Respondents rated trainings and seminars (reported composite mean = 3.29), coaching and mentoring (3.48), classroom management (3.88), and teaching strategies (3.89) positively. Teachers particularly endorsed collaborative coaching, effective use of classroom time, supportive student–teacher relationships, differentiation, and adjustment of teaching strategies. Professional development opportunities had a very strong positive association with reported instructional practices (Spearman’s ρ = .860, p = .013, n = 7). These self-reported findings suggest that professional learning and instructional practice are closely aligned in the school, although the single-school, small-sample design cannot establish causality or verify changes in pupil outcomes. The study recommends sustained, school-based training, peer coaching, mentoring, instructional observation, and structured reflection to support transfer of professional learning to everyday teaching.

Effective school leadership is vital to school management, teacher performance, and quality education. This study examined the leadership skills, core behavioral skills, and administrative practices of public secondary school heads in the Schools Division of Cagayan de Oro City during the school year 2025–2026. It assessed key leadership and behavioral competencies and determined their relationships with administrative practices. A descriptive-correlational design was used, with universal sampling of 105 school heads. Data were gathered through a standardized questionnaire anchored on the Results-Based Performance Management System and the Philippine Professional Standards for School Heads. Frequency, percentage, weighted mean, standard deviation, and Pearson correlation were used. Findings showed high levels of leadership skills, core behavioral skills, and administrative practices. People development was the strongest leadership dimension, while teamwork and innovation were the most evident core behavioral competencies. Managing school operations and resources, and focusing on teaching and learning, were among the strongest administrative practices. The study found significant positive relationships between leadership skills and administrative practices, and between core behavioral skills and administrative practices. The study concludes that effective school leadership requires a combination of people leadership, professional behavior, instructional leadership, strategic management, and administrative competence. It recommends needs-based leadership development, mentoring and coaching, stronger results-focused practices, ongoing instructional leadership training, stakeholder engagement, reflective practice, and individualized professional development plans to support the continued growth of school heads.

This study examined the implementation and perceived effectiveness of Inquiry-Based Learning (IBL) strategies in science among teachers and students in five public junior high schools in Panabo City, Davao del Norte. Anchored in Constructivist Learning Theory, Social Constructivism, Progressive Inquiry, and Cognitive Load Theory, it employed a quantitative descriptive-correlational design. Respondents comprised 31 Science teachers selected through total enumeration and 100 Grade 10 students selected through purposive sampling. Data were collected using validated researcher-developed questionnaires and analyzed using descriptive statistics, Pearson correlation, and independent samples t-tests. Teachers rated IBL implementation as Highly Implemented (M = 4.66) and its effectiveness as Highly Effective (M = 4.71), whereas students rated implementation as Implemented (M = 4.17) and effectiveness as Effective (M = 4.09). Significant positive relationships emerged between implementation and perceived effectiveness, with stronger associations in students’ assessments. Significant differences between teacher and student ratings indicated disparities in their classroom perceptions. The findings concerned student engagement, conceptual understanding, scientific inquiry skills, collaborative learning, and problem-solving abilities. The study proposed the INQUIRE+ Professional Development Program to strengthen Science teachers’ inquiry-based instruction through coaching, collaborative lesson study, reflective practice, and systematic monitoring and evaluation. It aligns with Sustainable Development Goal 4 (Quality Education) by supporting improved Science instruction and continuing teacher development. Its contribution to educational and institutional sustainability lies in promoting sustained professional learning, school-based collaboration, and evidence-informed instructional improvement across participating schools and varied local classroom learning contexts. Further evaluation of the proposed program is needed to establish its effectiveness after implementation.

This study aims to explore the moderated mediation mechanism of sport confidence and coaching style in the relationship between competitive state anxiety and perceived performance among Chinese elite collegiate basketball athletes. Specifically, data were collected from 315 valid participants across 15 universities in Northeast China using validated scales, and SPSS 26.0 with PROCESS Macro (Model 7) and bootstrap (5,000 samples) were employed for analysis. Results indicated that competitive state anxiety significantly negatively affected perceived performance. Further analysis revealed that sport confidence mediated this relationship. The moderated mediation test showed that coaching style dimensions differentially regulated the path: the indices of moderated mediation for Training and Instruction, Democratic Behavior, Social Support, and Positive Feedback were significant, indicating these supportive dimensions attenuated the detrimental effect of anxiety on sport confidence. In contrast, Autocratic Behavior failed to moderate the process. Collectively, competitive state anxiety is negatively associated with perceived performance in this population, with sport confidence emerging as a key mediator. Notably, the four constructive coaching style dimensions—not the overall style—buffer the first stage of mediation by weakening the negative association between anxiety and confidence. These results underscore sport confidence as a critical mediator and highlight the need to foster confidence and adopt supportive coaching to mitigate anxiety’s adverse effects on perceived performance.

Introduction This study treats adolescent athletes' self-efficacy as a dynamic process rather than a fixed quantity, asking how its fluctuations arise in online social settings and how that volatility shapes training engagement. Methods We recruited a stratified sample of 320 youth athletes across sport discipline, competitive tier, and sex, and combined ecological momentary assessment with weekly follow-up over 8 consecutive weeks, using instruments released under open licenses and open-source software throughout. Two dispersion indices, the intraindividual standard deviation and the root mean square of successive differences, summarized fluctuation at the person level, while absolute occasion-to-occasion change indexed momentary instability at the event level. We fitted multilevel linear models, a two-level dynamic structural equation model, latent growth curve models, and multilevel structural equation models, with each path labeled by its level of analysis. Results Momentary self-efficacy showed genuine within-person temporal dependence rather than independent scatter, and its trajectory was phase-linked to the competitive calendar and unevenly distributed across individuals. Between persons, fluctuation amplitude tracked the intensity of negatively valenced comparison rather than the sheer volume of feedback, and comparison orientation amplified that association on the negative arm alone. Within persons, negative comparison enlarged momentary instability both immediately and at a one-occasion lag, whereas positive signals steadied confidence only briefly. Amplitude was negatively associated with all three engagement facets beyond mean efficacy, most strongly for absorption, although a formal equality test separated absorption from dedication but not vigor. The direct reach of negative comparison into engagement proved facet-specific: vigor and absorption were affected, dedication was not, so the facet-by-facet hypothesis holds only in part. Sensitivity analyses adding competitive-calendar phase, splitting the series by season phase, partialling the person mean and the person-specific autoregression out of the amplitude index, entering competitive tier as a covariate, and checking participant-coded valence against automated sentiment scoring left the pattern intact. Discussion The findings extend social cognitive theory's vicarious and persuasive sources into a temporally dense digital regime and point toward protective coaching and self-regulation strategies.

This community service activity aimed to support English teachers' professional development through technology-based reflective practice. Conducted in 2025 at Taman Mulia Private High School, Kubu Raya Regency, Indonesia, the activity involved 30 English teachers from junior high, senior high, and vocational high schools. The program addressed the need for accessible professional development opportunities that accommodate teachers' teaching responsibilities and other school-related duties. The workshop was facilitated by lecturers in English Language Education and comprised presentations, focused discussions, and hands-on practice. Participants explored the concept and importance of reflective practice and learned to use digital tools to record, analyze, and evaluate their teaching and learning activities. Practical sessions provided opportunities to integrate technology into reflective processes and consider its application in their school contexts. The activity was evaluated using attendance records, observation checklists, observational notes, and a post-event questionnaire. Success criteria included a minimum attendance rate of 80%, at least 80% positive responses regarding the suitability and usefulness of the materials and overall training, and evidence of active participation and engagement. Evaluation results indicated that the workshop was successfully implemented, with active interaction and positive participant perceptions of the training's relevance and usefulness. Future community service activities should include regular training, intensive mentoring, coaching clinics, and professional sharing sessions to support the sustained implementation of technology-based reflective practice. This initiative highlights the potential of digital technology to facilitate practical and continuous professional development for English teachers.

این فعالیت خدمت‌رسانی به جامعه، با هدف حمایت از توسعه حرفه‌ای معلمان زبان انگلیسی از طریق تمرین بازاندیشی مبتنی بر فناوری انجام شد. این فعالیت در سال ۲۰۲۵ در دبیرستان خصوصی تامان مولیا، شهرستان کوبو رایا، اندونزی، با مشارکت ۳۰ معلم زبان انگلیسی از مدارس راهنمایی، دبیرستان و فنی‌وحرفه‌ای برگزار گردید. این برنامه به نیاز به فرصت‌های توسعه حرفه‌ای دست‌یافتنی که با مسئولیت‌های تدریس معلمان و سایر وظایف مرتبط با مدرسه سازگار باشد، پرداخت. کارگاه توسط اساتید گروه آموزش زبان انگلیسی تسهیل‌گری شد و شامل ارائه‌ها، بحث‌های متمرکز و تمرین‌های عملی بود. شرکت‌کنندگان مفهوم و اهمیت تمرین بازاندیشی را بررسی کردند و نحوه استفاده از ابزارهای دیجیتال برای ثبت، تحلیل و ارزیابی فعالیت‌های تدریس و یادگیری خود را آموختند. جلسات عملی فرصت‌هایی را برای تلفیق فناوری در فرآیندهای بازاندیشی و بررسی کاربرد آن در بافت مدارس آنان فراهم آورد. فعالیت از طریق سوابق حضور، چک‌لیست‌های مشاهده، یادداشت‌های مشاهده‌ای و پرسشنامه پس از رویداد ارزیابی شد. معیارهای موفقیت شامل حداقل نرخ حضور ۸۰ درصد، حداقل ۸۰ درصد پاسخ‌های مثبت درباره تناسب و مفید بودن مواد و کلیت دوره آموزشی، و شواهدی از مشارکت و تعامل فعال بود. نتایج ارزیابی نشان داد که کارگاه با موفقیت اجرا شد و تعامل فعال و ادراک مثبت شرکت‌کنندگان از ارتباط و مفید بودن دوره آموزشی مشهود بود. فعالیت‌های آتی خدمت‌رسانی به جامعه باید شامل آموزش‌های منظم، راهنمایی‌های فشرده، کلینیک‌های مربی‌گری و جلسات اشتراک‌گذاری حرفه‌ای باشد تا اجرای پایدار تمرین بازاندیشی مبتنی بر فناوری حمایت شود. این ابتکار، پتانسیل فناوری دیجیتال را تسهیل‌گر توسعه حرفه‌ای عملی و مستمر برای معلمان زبان انگلیسی برجسته می‌سازد.

This study aims to describe the implementation of intensive coaching, and it results in basic movement training for Minangkabau dance at SMP Adabiah Padang. The study is motivated by the still low mastery of basic Minangkabau dance movements among students, which is shown by difficulties in remembering various movements, performing techniques correctly, coordinating body movements, and a lack of confidence in dancing. This research uses a qualitative method with a descriptive approach. Data was collected through observation, interviews, and documentation, and then analyzed through the stages of data collection, data reduction, data presentation, and drawing conclusions. The research results show that intensive training is applied through identifying initial abilities, demonstrating movements, gradual practice, repetitive drills, individual guidance, providing feedback, and ongoing evaluation. Applying this training has positive effects on students' abilities, such as improved mastery of basic Minangkabau dance movements, the ability to remember movement sequences, accuracy in technique, coordination, and self-confidence. Mastering these basic movements becomes a foundation for students to apply them in the Syofyani Pasambahan Dance until they can perform the dance according to the training goals. Therefore, intensive training can be an effective strategy for improving mastery of basic Minangkabau dance movements in extracurricular dance activities at SMP Adabiah Padang.

هدف این پژوهش توصیف اجرای آموزش فشرده و نتایج آن در تمرین حرکات پایه رقص میننگکاباو در دبیرستان ادبیا پادانگ است. انگیزه انجام این پژوهش، پایین بودن میزان تسلط دانش‌آموزان بر حرکات پایه رقص میننگکاباو است که این امر با دشواری در به خاطر سپردن حرکات مختلف، اجرای صحیح تکنیک‌ها، هماهنگی حرکات بدن و کمبود اعتماد به نفس در رقصیدن نشان داده می‌شود. این پژوهش با روش کیفی و رویکرد توصیفی انجام شده است. داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه و مستندسازی گردآوری و سپس از طریق مراحل جمع‌آوری داده، کاهش داده، ارائه داده و نتیجه‌گیری تحلیل شده‌اند. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که آموزش فشرده از طریق شناسایی توانایی‌های اولیه، نمایش حرکات، تمرین تدریجی، تمرینات تکراری، راهنمایی فردی، ارائه بازخورد و ارزیابی مستمر اجرا می‌شود. اجرای این آموزش تأثیرات مثبتی بر توانایی‌های دانش‌آموزان دارد؛ از جمله بهبود تسلط بر حرکات پایه رقص میننگکاباو، توانایی به خاطر سپردن توالی حرکات، دقت در تکنیک، هماهنگی و اعتماد به نفس. تسلط بر این حرکات پایه، بنیانی برای دانش‌آموزان فراهم می‌کند تا بتوانند آن‌ها را در رقص Syofyani Pasambahan به کار گیرند و تا رسیدن به اهداف آموزشی، این رقص را اجرا کنند. بنابراین، آموزش فشرده می‌تواند راهبردی مؤثر برای ارتقای تسلط بر حرکات پایه رقص میننگکاباو در فعالیت‌های فوق‌برنامه رقص در دبیرستان ادبیا پادانگ باشد.

Teacher professional development is particularly important in special education, where teachers are expected to respond to diverse and complex student needs. This study examines school-based professional development workshops implemented through a voluntary, group-oriented adaptation of the peer coaching model in a special education school. The research aims to explore why special education teachers chose to participate in peer coaching-based professional development workshops and to examine the perceived impacts of these workshops on teachers, students, and the overall school climate. Adopting a qualitative research design, semi-structured interviews were conducted with 11 teachers (10 female and 1 male). The data were analyzed using a five-stage phenomenological analysis method. Findings revealed that teachers participated in the workshops to enhance their professional competence, stay informed about current approaches, develop skills in areas where they felt inadequate, and engage in collaborative learning with colleagues. The workshop process was also perceived to contribute positively to students’ academic and social development and to foster a more supportive and collaborative school atmosphere. Overall, participants perceived that the school-based, group-oriented peer coaching workshops supported their instructional practices and contributed to a more collaborative school culture. The study further emphasizes the importance of supporting needs-based and collaborative professional development models within educational policy frameworks.

توسعه حرفه‌ای معلمان به‌ویژه در آموزش ویژه اهمیت بسزایی دارد، زیرا از معلمان انتظار می‌رود به نیازهای متنوع و پیچیده دانش‌آموزان پاسخ دهند. این پژوهش به بررسی کارگاه‌های توسعه حرفه‌ای مدرسه‌محور که از طریق انطباق داوطلبانه و گروه‌محور مدل مربیگری همتا در یک مدرسه آموزش ویژه اجرا شده‌اند، می‌پردازد. هدف پژوهش، واکاوی دلایل مشارکت معلمان آموزش ویژه در کارگاه‌های توسعه حرفه‌ای مبتنی بر مربیگری همتا و بررسی تأثیرات ادراک‌شده این کارگاه‌ها بر معلمان، دانش‌آموزان و فضای کلی مدرسه است. با اتخاذ طرح پژوهش کیفی، مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با ۱۱ معلم (۱۰ زن و ۱ مرد) انجام شد. داده‌ها با استفاده از روش تحلیل پدیدارشناختی پنج‌مرحله‌ای تحلیل گردید. یافته‌ها نشان داد که معلمان به منظور ارتقای شایستگی حرفه‌ای، به‌روز ماندن نسبت به رویکردهای جاری، توسعه مهارت‌ها در حوزه‌هایی که احساس ضعف می‌کردند و یادگیری مشارکتی با همکاران در کارگاه‌ها شرکت کردند. همچنین، فرایند کارگاه‌ها از منظر معلمان به رشد تحصیلی و اجتماعی دانش‌آموزان و تقویت فضای حمایتی و مشارکتی مدرسه کمک کرده است. به طور کلی، شرکت‌کنندگان معتقد بودند که کارگاه‌های مربیگری همتای مدرسه‌محور و گروه‌محور از شیوه‌های آموزشی آنان حمایت کرده و به فرهنگ مدرسه‌ای مشارکتی‌تر کمک نموده است. این مطالعه همچنین بر اهمیت حمایت از مدل‌های توسعه حرفه‌ای مبتنی بر نیاز و مشارکتی در چارچوب سیاست‌های آموزشی تأکید می‌کند.

This study explores how teachers interpret and adapt professional learning practices to align with their contextual needs and professional beliefs, with an emphasis on teacher ownership. It investigates how pedagogical coaching can support teachers in taking ownership of pedagogical principles and practices within the framework of agency, identity, and the zone of enactment. The research employs a qualitative case study of two teachers at a U.S. urban elementary school, who implemented the Enduring Principles of Learning (EPL) framework with the support of a pedagogical coach. Data analysis from video-recorded coaching sessions and teacher-student instructional conversations revealed that the teachers effectively enacted and took ownership of two EPL principles: Instructional Conversation and Critical Stance. The findings highlight the importance of integrating agency, identity, and the zone of enactment as a theoretical framework to better support teachers in owning their professional learning processes.

این مطالعه به بررسی نحوه تفسیر و تطبیق شیوه‌های یادگیری حرفه‌ای توسط معلمان به منظور همسویی با نیازهای زمینه‌ای و باورهای حرفه‌ای آنان، با تأکید بر مالکیت معلم، می‌پردازد. پژوهش حاضر بررسی می‌کند که چگونه کوچینگ آموزشی می‌تواند از معلمان در به‌دست‌آوردن مالکیت اصول و شیوه‌های آموزشی در چارچوب عاملیت، هویت و منطقه اجرا حمایت کند. این پژوهش از روش مطالعه موردی کیفی بر روی دو معلم در یک دبستان شهری ایالات متحده استفاده کرده است که چارچوب اصول پایدار یادگیری (EPL) را با حمایت یک کوچ آموزشی اجرا کردند. تحلیل داده‌ها از جلسات کوچینگ ضبط‌شده و گفتگوهای آموزشی معلم-دانش‌آموز نشان داد که معلمان به طور مؤثری دو اصل EPL یعنی «گفتگوی آموزشی» و «رویکرد انتقادی» را اجرا و مالکیت آن‌ها را به دست آوردند. یافته‌ها بر اهمیت ادغام عاملیت، هویت و منطقه اجرا به عنوان یک چارچوب نظری برای حمایت بهتر از معلمان در تملک فرایندهای یادگیری حرفه‌ای خود تأکید می‌کند.

This study examines how educational supervision and educational evaluation can be integrated to improve the quality of Islamic educational institutions at the madrasah tsanawiyah (MTs) level in Samarinda. The problem addressed is that supervision and evaluation are often discussed and managed as separate routines, so supervision findings rarely serve as evidence for institutional quality decisions. The study aims to explain the relationship between the two, to formulate an integration model, and to identify supporting and inhibiting factors. It employed a qualitative library research design. Data were drawn from scientific articles published between 2021 and 2026, a government regulation on national education standards, and a local study conducted at an MTs in Samarinda, and were analyzed through data reduction, data display, and conclusion drawing with source triangulation. The results show that supervision supplies process evidence, while evaluation turns that evidence into quality decisions. Integration is best designed as a five-stage cycle: quality mapping, supervision planning, supervision implementation, evaluation of results and impacts, and follow-up coaching. An illustrative application shows that a small MTs can run this cycle through a quality team, a shared instrument, and a collaborative coaching approach. Leadership, quality culture, time management, and documentation of follow-up determine its success. The model is conceptual and requires empirical testing in further field research.

این مطالعه به بررسی چگونگی ادغام نظارت آموزشی و ارزیابی آموزشی به منظور ارتقای کیفیت مؤسسات آموزش اسلامی در سطح مدرسه متوسطه اول (مدرسه تسناویّه، MTs) در شهر ساماریندا می‌پردازد. مسئله مورد بررسی این است که نظارت و ارزیابی غالباً به عنوان فعالیت‌هایی جداگانه مورد بحث و مدیریت قرار می‌گیرند، به‌گونه‌ای که یافته‌های نظارت به ندرت به عنوان شواهدی برای تصمیم‌گیری‌های مرتبط با کیفیت مؤسسه مورد استفاده قرار می‌گیرند. هدف پژوهش، تبیین رابطه میان این دو، تدوین یک مدل ادغام و شناسایی عوامل تسهیل‌کننده و بازدارنده است. این پژوهش با رویکرد کیفی و روش مطالعه کتابخانه‌ای انجام شده است. داده‌ها از مقالات علمی منتشرشده بین سال‌های 2021 تا 2026، یک مقرره دولتی درباره استانداردهای ملی آموزش و یک مطالعه محلی انجام‌شده در یک مدرسه MTs در ساماریندا گردآوری و از طریق کاهش داده‌ها، نمایش داده‌ها و نتیجه‌گیری با استفاده از مثلث‌سازی منابع تحلیل شده‌اند. نتایج نشان می‌دهد که نظارت شواهد فرایندی را فراهم می‌کند، در حالی که ارزیابی این شواهد را به تصمیمات مرتبط با کیفیت تبدیل می‌کند. ادغام به بهترین نحو به صورت یک چرخه پنج‌مرحله‌ای طراحی می‌شود: نقشه‌برداری کیفیت، برنامه‌ریزی نظارت، اجرای نظارت، ارزیابی نتایج و پیامدها و پیگیری و هدایت بعدی. یک کاربرد نمونه نشان می‌دهد که یک مدرسه MTs کوچک می‌تواند این چرخه را از طریق یک تیم کیفیت، ابزار مشترک و رویکرد هدایت مشارکتی اجرا کند. رهبری، فرهنگ کیفیت، مدیریت زمان و مستندسازی پیگیری‌ها موفقیت این مدل را تعیین می‌کنند. این مدل مفهومی است و نیازمند آزمون تجربی در پژوهش‌های میدانی بعدی می‌باشد.

Leadership coaching develops managers but is expensive and difficult to scale. AI may be able to help scale access, but “answering machine” like AI coaching agents invite cognitive offloading and weaken learning. We instantiated a human coaching protocol, supported across prior cycles, as a text-based AI coach built to prompt reflective questioning. In the fourth cycle of a design-based research program at a global consulting firm, eight managers received the same protocol from a human coach and the AI coach, applied each session in an observed onboarding activity, and reflected on both in interviews. All eight welcomed the probing questions and preferred the human coach. Notably, they resisted the same protocol of questioning from the AI coach and wanted answers from it instead. This study’s theoretical contribution is the Reflection Penalty, the cost an AI coach pays for asking a user to do the reflective work that makes human coaching effective. Its practical contribution is a jobs-to-be-done map for AI coaching, assembled from proposals participants raised on their own. It divides coaching into distinct jobs and assigns each to the human or the AI best suited to it. Both contributions are offered to those designing AI tools that aim to support reflection

مربیگری رهبری به توسعهٔ مدیران کمک می‌کند اما پرهزینه و دشوار برای مقیاس‌پذیری است. هوش مصنوعی ممکن است بتواند دسترسی را مقیاس‌پذیر کند، اما عامل‌های مربیگری مبتنی بر هوش مصنوعی که شبیه «دستگاه پاسخگو» عمل می‌کنند، منجر به واگذاری شناختی و تضعیف یادگیری می‌شوند. ما یک پروتکل مربیگری انسانی را که در چرخه‌های قبلی پشتیبانی شده بود، به‌صورت یک مربی مبتنی بر متن با هدف پرسشگری تأملی به‌عنوان مربی هوش مصنوعی پیاده‌سازی کردیم. در چهارمین چرخهٔ یک برنامهٔ پژوهش مبتنی بر طراحی در یک شرکت مشاورهٔ جهانی، هشت مدیر همان پروتکل را از یک مربی انسانی و مربی هوش مصنوعی دریافت کردند، هر جلسه را در یک فعالیت مشاهده‌شدهٔ آشنایی به کار بردند و در مصاحبه‌ها دربارهٔ هر دو تأمل کردند. هر هشت نفر پرسش‌های عمیق را پذیرفتند و مربی انسانی را ترجیح دادند. به طور قابل توجهی، آن‌ها در برابر همان پروتکل پرسشگری از سوی مربی هوش مصنوعی مقاومت کردند و به جای آن خواهان دریافت پاسخ از آن بودند. سهم نظری این مطالعه «جریمهٔ تأمل» است؛ هزینه‌ای که یک مربی هوش مصنوعی برای واداشتن کاربر به انجام کار تأملی که مربیگری انسانی را مؤثر می‌کند، می‌پردازد. سهم عملی آن نقشه‌ای از وظایف قابل انجام برای مربیگری هوش مصنوعی است که از پیشنهادهای مطرح‌شده توسط شرکت‌کنندگان گردآوری شده است. این نقشه مربیگری را به وظایف متمایز تقسیم می‌کند و هر یک را به انسان یا هوش مصنوعی که برای آن مناسب‌تر است، اختصاص می‌دهد. هر دو سهم به طراحان ابزارهای هوش مصنوعی که هدف آن‌ها حمایت از تأمل است، ارائه می‌شود.

Continuous in-service professional development (CPD) refers to a number of different educational activities and strategies intended to improve the knowledge, skills, and attitudes that contribute to the quality of work in Early Childhood Education and Care (ECEC) institutions. This study focuses on the analysis of the way in-service ECEC teachers in Croatia describe the existing support they receive and their needs for professional development pertaining to their work with children at risk of social exclusion (RSE). A total of 42 ECEC teachers from 15 Croatian ECEC institutions were interviewed. The data analysis was based on a qualitative approach known as inductive thematic analysis. The analysis results show that teachers face many and wide-ranging risks of children’s social exclusion in their daily practice, and to the greatest extent rely on support within their home institutions. Shared reflections of teachers who work with the same group of children, peer learning in learning communities, and coaching and consultation provided by expert associates are highlighted as positive forms of support. These findings contribute to broader discussions on inclusive professional learning in ECEC by showing that effective CPD for work with children at risk of social exclusion should be practice-oriented, embedded in professional collaboration, and responsive to the diverse and context-specific challenges teachers encounter.

توسعه حرفه‌ای مستمر (CPD) به مجموعه‌ای از فعالیت‌ها و راهبردهای آموزشی مختلف اشاره دارد که با هدف ارتقای دانش، مهارت‌ها و نگرش‌هایی که به کیفیت کار در مؤسسات آموزش و مراقبت اوایل کودکی (ECEC) کمک می‌کنند، طراحی شده‌اند. این پژوهش بر تحلیل نحوه توصیف حمایت‌های موجود و نیازهای توسعه حرفه‌ای معلمان شاغل در مراکز ECEC کشور کرواسی، در ارتباط با کار با کودکان در معرض خطر طرد اجتماعی (RSE)، تمرکز دارد. در مجموع، ۴۲ معلم ECEC از ۱۵ مؤسسه ECEC کرواسی مورد مصاحبه قرار گرفتند. تحلیل داده‌ها بر اساس رویکرد کیفی تحلیل تماتیک استقرایی انجام شد. نتایج تحلیل نشان می‌دهد که معلمان در عمل روزمره خود با انواع و طیف وسیعی از خطرات طرد اجتماعی کودکان مواجه هستند و بیشترین اتکا را به حمایت‌های درون مؤسسه‌ای خود دارند. بازتاب‌های مشترک معلمانی که با یک گروه از کودکان کار می‌کنند، یادگیری همتایان در جوامع یادگیری، و مربیگری و مشاوره ارائه‌شده توسط همکاران متخصص به عنوان اشکال مثبت حمایت برجسته شده‌اند. این یافته‌ها با نشان دادن اینکه توسعه حرفه‌ای مؤثر برای کار با کودکان در معرض خطر طرد اجتماعی باید عمل‌محور، مبتنی بر همکاری حرفه‌ای و پاسخگو به چالش‌های متنوع و زمینه‌ای معلمان باشد، به بحث‌های گسترده‌تر درباره یادگیری حرفه‌ای فراگیر در ECEC کمک می‌کند.

This study was motivated by the need for effective management of teachers' professional competence to improve the quality of education at the elementary school level, particularly at SD Negeri 2 Rantau Pauh and SD Negeri Kampung Durian in Rantau Subdistrict, Aceh Tamiang Regency. The management of teachers' professional competence is considered crucial due to the existing variations in teachers' abilities in lesson planning, classroom instruction, and the use of evaluation results as a basis for instructional improvement. Therefore, this study focuses on the planning, implementation, evaluation, and follow-up of professional competence management in improving the quality of education. This research employed a qualitative approach with a descriptive research design. Data were collected through interviews, observations, and documentation. The research subjects included principals, teachers, and school committee members. Data analysis was conducted through data reduction, data display, and conclusion drawing, while data validity was ensured through source and technique triangulation. The results of the study indicate that: (1) the planning of teachers' professional competence management was based on the results of classroom supervision, student learning outcomes, and the school quality report, although it was implemented gradually due to limited resources; (2) the implementation of professional competence development was carried out adaptively through internal school strengthening strategies, such as direct mentoring, peer learning, reflective discussions, and the utilization of the Teacher Working Group (KKG), even though external training had not been evenly attended by all teachers; (3) the evaluation of teachers' professional competence emphasized reflection on teaching practices and professional responsibility, rather than being solely oriented toward fulfilling instructional administrative requirements; and (4) follow-up actions were implemented through continuous guidance and mentoring using a humanistic coaching approach, although they were not yet fully supported by systematic written follow-up plans. These findings indicate that the contextual, adaptive, and sustainable management of teachers' professional competence can support the improvement of educational quality at the elementary school level.

این پژوهش با انگیزهٔ نیاز به مدیریت مؤثر شایستگی حرفه‌ای معلمان به منظور بهبود کیفیت آموزش در سطح مدارس ابتدایی، به ویژه در دبستان دولتی شماره ۲ رانتائو پائوه و دبستان دولتی کامپونگ دوریان در بخش رانتائو شهرستان آچه تامیانگ انجام شده است. مدیریت شایستگی حرفه‌ای معلمان به دلیل وجود تفاوت‌هایی در توانایی معلمان در برنامه‌ریزی درسی، تدریس در کلاس و استفاده از نتایج ارزشیابی به عنوان مبنایی برای بهبود آموزش، امری حیاتی تلقی می‌شود. بنابراین، این پژوهش بر برنامه‌ریزی، اجرا، ارزشیابی و پیگیری مدیریت شایستگی حرفه‌ای در ارتقای کیفیت آموزش تمرکز دارد. این پژوهش با رویکرد کیفی و طرح پژوهش توصیفی انجام شده است. داده‌ها از طریق مصاحبه، مشاهده و اسناد جمع‌آوری گردید. شرکت‌کنندگان پژوهش شامل مدیران مدارس، معلمان و اعضای انجمن اولیا و مربیان بودند. تحلیل داده‌ها از طریق کاهش داده، نمایش داده و نتیجه‌گیری انجام شد و روایی داده‌ها از طریق مثلث‌سازی منبع و روش تضمین گردید. نتایج پژوهش نشان می‌دهد: (۱) برنامه‌ریزی مدیریت شایستگی حرفه‌ای معلمان بر اساس نتایج نظارت کلاسی، نتایج یادگیری دانش‌آموزان و گزارش کیفیت مدرسه انجام شده است، هرچند به دلیل محدودیت منابع به‌تدریج اجرا شده است؛ (۲) اجرای توسعه شایستگی حرفه‌ای به صورت تطبیقی از طریق راهبردهای تقویت داخلی مدرسه مانند راهنمایی مستقیم، یادگیری همتا، بحث‌های بازتابی و بهره‌گیری از گروه کاری معلمان (KKG) انجام شده است، هرچند همه معلمان به طور یکنواخت در آموزش‌های بیرونی شرکت نکرده‌اند؛ (۳) ارزشیابی شایستگی حرفه‌ای معلمان بر بازتاب در شیوه‌های تدریس و مسئولیت حرفه‌ای تأکید داشته است و صرفاً معطوف به انجام الزامات اداری آموزشی نبوده است؛ و (۴) اقدامات پیگیری از طریق راهنمایی و مشاوره مستمر با رویکرد مربیگری انسانی انجام شده است، هرچند هنوز به طور کامل توسط برنامه‌های پیگیری مکتوب و نظام‌مند پشتیبانی نمی‌شود. این یافته‌ها نشان می‌دهد که مدیریت زمینه‌مند، تطبیقی و پایدار شایستگی حرفه‌ای معلمان می‌تواند از ارتقای کیفیت آموزش در سطح ابتدایی حمایت کند.

This study examines how Islamic madrasah curricula are often administratively replicated without embedding Islamic values or local wisdom. Using an explanatory sequential mixed-methods design, we surveyed 64 teachers and curriculum coordinators, then conducted 12 in-depth interviews. Quantitative analyses (descriptive statistics, Pearson correlation, simple regression) revealed that 78% of documents received only superficial identity changes and only 27% of teachers participated actively. Teacher engagement correlated strongly with document originality (r = 0.62; p < 0.01), while supervisory effectiveness explained 28% of quality variation. Qualitative themes highlight teachers' technical unpreparedness, viewing curriculum as an administrative burden, and a need for on-site case-based coaching. We propose a participatory mentoring model combining on-site training and document review to boost teachers' technical capacity and foster authentic, reflective, context-relevant curricula. Recommendations focus on sustained supervisory policy and co-design of curricula by teachers and supervisors.

این پژوهش بررسی می‌کند که چگونه برنامه‌های درسی مدارس اسلامی (مدارس دینی) اغلب به‌صورت اداری تکرار می‌شوند، بدون آنکه ارزش‌های اسلامی یا خرد بومی در آن‌ها نهادینه شود. با استفاده از طرح پژوهش آمیختهٔ تبیینی متوالی، ابتدا از ۶۴ معلم و هماهنگ‌کنندهٔ برنامهٔ درسی نظرسنجی شد و سپس ۱۲ مصاحبهٔ عمیق انجام گرفت. تحلیل‌های کمی (آمار توصیفی، همبستگی پیرسون، رگرسیون ساده) نشان داد که ۷۸٪ اسناد تنها تغییرات ظاهری در هویت دریافت کرده‌اند و تنها ۲۷٪ معلمان به‌طور فعال مشارکت داشته‌اند. مشارکت معلمان با اصالت اسناد همبستگی قوی داشت (r = 0.62؛ p < 0.01)، در حالی که اثربخشی نظارت ۲۸٪ از تغییرات کیفیت را تبیین کرد. مضامین کیفی به ناآمادگی فنی معلمان، تلقی برنامهٔ درسی به‌عنوان یک بار اداری و نیاز به آموزش موردی در محل اشاره دارند. ما یک الگوی راهنمایی مشارکتی را پیشنهاد می‌کنیم که آموزش حضوری و بازبینی اسناد را ترکیب می‌کند تا ظرفیت فنی معلمان افزایش یافته و برنامه‌های درسی اصیل، تأملی و متناسب با زمینه ایجاد شود. توصیه‌ها بر سیاست نظارتی پایدار و طراحی مشترک برنامهٔ درسی توسط معلمان و ناظران تأکید دارد.

This research paper analyzes the theoretical and practical aspects of implementing mentoring and coaching approaches in the modern youth work system. Against the backdrop of the insufficiency of traditional directional and command-based pedagogical approaches in today's digital and rapidly changing society, the role of coaching and mentoring in personal development, professional orientation, and the formation of leadership skills is highlighted. During the study, experimental work was conducted with the participation of 120 respondents aged 18-25. The results showed that in groups using coaching and mentoring approaches, participants' personal responsibility, goal-setting skills, and motivation increased significantly.

این مقاله پژوهشی به تحلیل جنبه‌های نظری و عملی اجرای رویکردهای منتورینگ و کوچینگ در نظام معاصر کار با جوانان می‌پردازد. در بستر ناکافی بودن رویکردهای سنتی جهت‌دهنده و دستوری در آموزش و پرورش در جامعه دیجیتال و به‌سرعت در حال تغییر امروزی، نقش کوچینگ و منتورینگ در رشد فردی، جهت‌گیری حرفه‌ای و شکل‌گیری مهارت‌های رهبری برجسته می‌شود. در جریان این مطالعه، کار آزمایشی با مشارکت ۱۲۰ نفر از پاسخ‌دهندگان در بازه سنی ۱۸ تا ۲۵ سال انجام شد. نتایج نشان داد که در گروه‌هایی که از رویکردهای کوچینگ و منتورینگ استفاده شد، مسئولیت‌پذیری فردی، مهارت‌های هدف‌گذاری و انگیزش شرکت‌کنندگان به طور معناداری افزایش یافت.

Severe mental illness (SMI) often limits participation in traditional therapy due to motivational and cognitive deficits. We examined short-term clinical changes during use of a personalized video-based mobile app ( MARO )—providing psychoeducation, emotion regulation, cognitive restructuring, and behavioral activation—in community-dwelling individuals with SMI and explored whether the timing of minimal human coaching was associated with these outcomes. This 8-week exploratory randomized crossover trial compared an Immediate-Coaching group (app + coaching → app only) and a Delayed-Coaching group (app only → app + coaching); both groups used MARO throughout the study. Among 40 randomized participants, 27 completed all assessments. Depression (Patient Health Questionnaire-9), anxiety (Generalized Anxiety Disorder-7), and positive automatic thoughts (Automatic Thoughts Questionnaire–Positive) were assessed at baseline and after 4 and 8 weeks. Both groups showed decreases in PHQ-9 and GAD-7 scores over the 8-week intervention period, while ATQ-P scores increased. Overall PHQ-9 scores were lower and ATQ-P scores were higher in the Immediate-Coaching group than in the Delayed-Coaching group. These preliminary findings support further evaluation in larger, adequately powered controlled studies of personalized video-based mobile interventions as a potentially scalable digital–human approach to community-based care for individuals with severe mental illness. Trial Registration: CRIS, KCT0011492.

اختلال روانی شدید (SMI) اغلب به دلیل کمبودهای انگیزشی و شناختی، مشارکت در درمان‌های سنتی را محدود می‌کند. ما تغییرات بالینی کوتاه‌مدت را در طول استفاده از یک اپلیکیشن موبایلی مبتنی بر ویدئو و شخصی‌سازی‌شده (MARO) ــ که آموزش روانی، تنظیم هیجان، بازسازی شناختی و فعال‌سازی رفتاری را ارائه می‌دهد ــ در افراد ساکن در جامعه با SMI بررسی کردیم و همچنین بررسی شد که آیا زمان‌بندی دریافت حداقل راهنمایی انسانی با این پیامدها مرتبط است یا خیر. این کارآزمایی متقاطع تصادفی اکتشافی به مدت ۸ هفته، دو گروه دریافت‌کننده راهنمایی فوری (اپ + راهنمایی → فقط اپ) و گروه دریافت‌کننده راهنمایی با تأخیر (فقط اپ → اپ + راهنمایی) را مقایسه کرد؛ هر دو گروه در طول مطالعه از MARO استفاده کردند. از میان ۴۰ شرکت‌کننده تصادفی‌سازی‌شده، ۲۷ نفر تمامی ارزیابی‌ها را تکمیل کردند. افسردگی (پرسشنامه سلامت بیمار-۹)، اضطراب (اختلال اضطراب فراگیر-۷) و افکار خودکار مثبت (پرسشنامه افکار خودکار–مثبت) در ابتدا، پس از ۴ هفته و پس از ۸ هفته ارزیابی شدند. هر دو گروه در طول دوره مداخله ۸ هفته‌ای کاهش در نمرات PHQ-9 و GAD-7 را نشان دادند، در حالی که نمرات ATQ-P افزایش یافت. به طور کلی، نمرات PHQ-9 در گروه راهنمایی فوری پایین‌تر و نمرات ATQ-P بالاتر از گروه راهنمایی با تأخیر بود. این یافته‌های مقدماتی از ارزیابی بیشتر در مطالعات کنترل‌شده با توان آماری کافی از مداخلات موبایلی مبتنی بر ویدئو و شخصی‌سازی‌شده به عنوان رویکردی دیجیتال–انسانی و بالقوه مقیاس‌پذیر برای مراقبت مبتنی بر جامعه در افراد با اختلال روانی شدید حمایت می‌کند. ثبت کارآزمایی: CRIS, KCT0011492.

While Artificial Intelligence (AI) has become undeniably important in modern sales management, scholarly focus has remained disproportionately fixed on productivity and efficiency outcomes rather than mental health and wellness. This paper addresses that imbalance by examining the impact of AI-coaching on salesperson well-being. After exploring the limited scholarship available, we incorporate the theory of tools to scrutinize when AI is ready-to-hand (where the tool is transparently integrated), unready-to-hand (where the tool fails), and present-at-hand (where the user analytically observes the tool’s properties). The primary contribution of this work is a comprehensive future research agenda that moves beyond performance metrics to investigate the lived experience of salespeople and possible well-being outcomes, both positive and negative. The agenda identifies four critical dimensions—the user, the tool, the delivery, and the context—as potential moderators in the framework. This manuscript is a call to action for researchers to investigate how AI-coaching can be implemented as a catalyst for employee empowerment rather than a source of technostress and burnout for salespeople and sales managers.

در حالی که هوش مصنوعی (AI) به طور غیرقابل انکاری در مدیریت فروش مدرن اهمیت یافته است، تمرکز پژوهشی به طور نامتناسبی بر پیامدهای بهره‌وری و کارایی باقی مانده و به سلامت روان و بهزیستی توجه کمتری شده است. این مقاله به منظور رفع این عدم توازن، به بررسی تأثیر مربیگری مبتنی بر هوش مصنوعی بر بهزیستی فروشندگان می‌پردازد. پس از مرور پژوهش‌های محدود موجود، نظریه ابزارها را به کار می‌گیریم تا بررسی کنیم که چه زمانی هوش مصنوعی «آماده به کار» است (ابزاری که به طور شفاف یکپارچه شده است)، «آماده به کار نیست» (ابزاری که دچار نقص می‌شود)، و «حاضر در دست» (زمانی که کاربر به طور تحلیلی ویژگی‌های ابزار را مشاهده می‌کند). مهم‌ترین دستاورد این پژوهش، ارائه یک دستور کار جامع برای تحقیقات آینده است که فراتر از سنجه‌های عملکردی، به تجربه زیسته فروشندگان و پیامدهای بهزیستی، اعم از مثبت و منفی، می‌پردازد. این دستور کار چهار بُعد کلیدی—کاربر، ابزار، شیوه ارائه و زمینه—را به عنوان تعدیل‌گرهای احتمالی در این چارچوب شناسایی می‌کند. این مقاله فراخوانی است برای پژوهشگران تا بررسی کنند که چگونه مربیگری مبتنی بر هوش مصنوعی می‌تواند به عنوان محرکی برای توانمندسازی کارکنان اجرا شود و نه منبعی برای تکنواسترس و فرسودگی شغلی در میان فروشندگان و مدیران فروش.

Background The transition of retired elite athletes into high-performance or professional coaching has received considerable scholarly attention, whereas their transition into school coaching remains underexplored. In 2023, China established the position of school coach under the policy agenda of integrating sports and education, marking the emergence of a new occupation within the education system. This study explores the occupational adaptation process of retired elite athletes transitioning into school coaching positions, with the aim of promoting the career development and well-being of school coaches and providing new insights into the emergence and practice of new occupational roles within contexts of institutional transformation. Methods This qualitative study, grounded in constructivist epistemology, conducted semi-structured interviews with 30 school coaches with elite athletic backgrounds from multiple regions in China (Anhui, Zhejiang, and Guangdong provinces). Purposive and maximum variation sampling were employed to capture diversity in participants’ demographic characteristics and professional backgrounds, including age, gender, athletic level, sport type, school level, geographic region. Interview data collected between March and December 2025 were analyzed using reflexive thematic analysis, with researcher reflexivity and continuous analytical discussions employed to enhance trustworthiness. Results The occupational adaptation of retired athletes transitioning into school coaching positions unfolds through three stages: role pre-adaptation, role negotiation, and role orientation. During pre-adaptation, individuals formed preliminary understandings of the role through training and internships, though their perceptions remained influenced by competitive sport logic. After entering schools, they experienced reality shock and ongoing role negotiation as tensions emerged between competitive sport experiences and educational contexts. Over time, adaptation outcomes diverged into three forms: role integration, role assimilation, and role alienation. Conclusions The occupational adaptation of school coaches is a dynamic process of occupational identity construction shaped by state logic, school logic, and professional logic, while also influenced by individual agency. The findings provide new insights into the literature on elite athletes’ career transition and occupational adaptation. Future efforts should further improve the working mechanisms and evaluation systems for school coaches in order to promote the institutionalization and professionalization of this occupation.

زمینه: گذار ورزشکاران نخبه بازنشسته به مربیگری حرفه‌ای یا با عملکرد بالا مورد توجه قابل‌توجه پژوهشگران قرار گرفته است، در حالی که گذار آنان به مربیگری مدارس کمتر مورد بررسی قرار گرفته است. در سال ۲۰۲۳، چین با هدف ادغام ورزش و آموزش، جایگاه مربی مدرسه را در دستور کار سیاستی خود قرار داد که نشان‌دهنده ظهور یک شغل جدید در نظام آموزشی است. این مطالعه به بررسی فرایند سازگاری شغلی ورزشکاران نخبه بازنشسته که به سمت‌های مربیگری مدارس منتقل می‌شوند می‌پردازد، با هدف ارتقای توسعه شغلی و بهزیستی مربیان مدارس و ارائه بینش‌های جدید درباره ظهور و اجرای نقش‌های شغلی نوین در بسترهای تحول نهادی. روش‌ها: این مطالعه کیفی با رویکرد معرفت‌شناسی سازه‌گرایانه، مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته‌ای با ۳۰ مربی مدرسه با پیشینه ورزشی نخبه از مناطق مختلف چین (استان‌های آنهویی، ژجیانگ و گوانگ‌دونگ) انجام داد. نمونه‌گیری هدفمند و حداکثر تنوع برای پوشش تنوع ویژگی‌های جمعیت‌شناختی و پیشینه حرفه‌ای شرکت‌کنندگان از جمله سن، جنسیت، سطح ورزشی، نوع ورزش، سطح مدرسه و منطقه جغرافیایی به کار گرفته شد. داده‌های مصاحبه که بین مارس تا دسامبر ۲۰۲۵ جمع‌آوری شدند، با استفاده از تحلیل تماتیک بازتابی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند و بازاندیشی پژوهشگر و بحث‌های تحلیلی مستمر برای افزایش اعتبار یافته‌ها به کار گرفته شد. یافته‌ها: سازگاری شغلی ورزشکاران بازنشسته در گذار به مربیگری مدارس در سه مرحله رخ می‌دهد: پیش‌سازگاری نقش، مذاکره نقش و جهت‌گیری نقش. در مرحله پیش‌سازگاری، افراد از طریق آموزش و کارآموزی به درک اولیه‌ای از نقش دست می‌یابند، هرچند ادراک آنان همچنان تحت تأثیر منطق ورزش رقابتی باقی می‌ماند. پس از ورود به مدارس، آنان با شوک واقعیت و مذاکره مستمر نقش مواجه می‌شوند، زیرا تنش‌هایی میان تجربیات ورزش رقابتی و بستر آموزشی پدیدار می‌گردد. در گذر زمان، پیامدهای سازگاری به سه شکل واگرا می‌شود: ادغام نقش، همانندسازی نقش و بیگانگی نقش. نتیجه‌گیری: سازگاری شغلی مربیان مدارس فرایندی پویا از ساخت هویت شغلی است که تحت تأثیر منطق دولت، منطق مدرسه و منطق حرفه‌ای و همچنین عاملیت فردی قرار دارد. یافته‌ها بینش‌های جدیدی به ادبیات گذار شغلی و سازگاری شغلی ورزشکاران نخبه ارائه می‌دهد. تلاش‌های آینده باید سازوکارهای کاری و نظام‌های ارزیابی مربیان مدارس را به منظور ارتقای نهادینه‌سازی و حرفه‌ای‌سازی این شغل بهبود بخشد.

This study aims to (1) describe the implementation of full day school at SMP IT Nurul Fikri Selong, (2) analyze its role in improving student learning achievement, and (3) identify the supporting and inhibiting factors of its implementation. A qualitative case study approach was employed. Data were collected through in-depth interviews with the principal, teachers, and students, supported by field observation and documentation, and analyzed using the interactive model of Miles and Huberman (1992), covering data reduction, data display, and conclusion drawing. The findings indicate that full day school at SMP IT Nurul Fikri Selong is not merely an extension of school hours but is structured to support academic learning, religious habituation, character formation through teacher exemplary behavior, talent development, and dedicated coaching for high-achieving students. This role is reflected in improved literacy and numeracy outcomes and student achievements in provincial-level science competitions. The main supporting factor is institutional commitment and teacher exemplarity, while the main constraints relate to student fatigue in the afternoon A decline in concentration following participation in various activities, alongside the need for adjustment among new students who were previously unaccustomed to a full-day learning system and the adaptation process for new students. The novelty of this study lies in the finding that the effectiveness of full day school is determined more by the quality of time management and variation in teaching methods than by the duration of instruction alone, thereby reinforcing and extending Time on Task Theory and Carroll's (1963) Model of School Learning within the context of integrated Islamic schools in Indonesia.

هدف این پژوهش عبارت است از: (۱) توصیف اجرای مدرسه‌ی تمام‌وقت در SMP IT Nurul Fikri Selong، (۲) تحلیل نقش آن در بهبود پیشرفت تحصیلی دانش‌آموزان، و (۳) شناسایی عوامل حمایت‌کننده و بازدارنده‌ی اجرای آن. این مطالعه با رویکرد کیفی و به روش مطالعه‌ی موردی انجام شده است. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های عمیق با مدیر، معلمان و دانش‌آموزان، و با پشتیبانی مشاهده‌ی میدانی و اسناد جمع‌آوری شده و با استفاده از مدل تعاملی Miles و Huberman (۱۹۹۲) شامل کاهش داده، نمایش داده و نتیجه‌گیری تحلیل گردیده‌اند. یافته‌ها نشان می‌دهد که مدرسه‌ی تمام‌وقت در SMP IT Nurul Fikri Selong صرفاً افزایش ساعات مدرسه نیست، بلکه به گونه‌ای ساختار یافته است که از یادگیری علمی، عادت‌دهی دینی، شکل‌گیری شخصیت از طریق الگو بودن معلمان، پرورش استعدادها و مربی‌گری ویژه برای دانش‌آموزان ممتاز حمایت می‌کند. این نقش در بهبود نتایج سواد خواندن و ریاضیات و موفقیت دانش‌آموزان در مسابقات علمی استانی منعکس شده است. عامل اصلی حمایت‌کننده، تعهد نهادی و الگو بودن معلمان است و مهم‌ترین محدودیت‌ها به خستگی دانش‌آموزان در ساعات بعدازظهر، کاهش تمرکز پس از شرکت در فعالیت‌های مختلف، و نیاز به سازگاری دانش‌آموزان جدید که پیش‌تر به سیستم یادگیری تمام‌وقت عادت نداشته‌اند و فرایند تطبیق آن‌ها مربوط می‌شود. نوآوری این پژوهش در این است که اثربخشی مدرسه‌ی تمام‌وقت بیش از آنکه به مدت زمان آموزش وابسته باشد، به کیفیت مدیریت زمان و تنوع روش‌های تدریس بستگی دارد و بدین ترتیب نظریه‌ی Time on Task و مدل School Learning کارول (۱۹۶۳) را در زمینه‌ی مدارس اسلامی یکپارچه در اندونزی تقویت و گسترش می‌دهد.

This qualitative case study examined how selected coaches, parents, adolescent athletes, and local sport-organization representatives described restrictions on concurrent participation in football and futsal in Blitar City. The core sample comprised two coaches, four parents, and four athletes aged 14–15 years; the archived manuscript did not retain the exact number of federation representatives, so the total sample requires verification. Data sources included semi-structured interviews, observations, and selected organizational documents collected mainly from late February to April 2026. A Miles–Huberman–Saldaña data-management cycle supported thematic comparison of purposively selected contrasting cases. Participants described two broad orientations: restriction justified by perceived injury, workload, schedule, and technical concerns; and conditional support based on coordinated schedules and perceived complementary practice. Restricted athletes described reduced autonomy, secrecy, anxiety, exhaustion, and diminished accomplishment, whereas permitted athletes described more open communication and perceived technical benefits. These are participant-reported experiences, not clinical burnout diagnoses or objective evidence of skill transfer. Calendar overlap was identified as a perceived institutional pressure, but the underlying event-level schedule evidence was not retained in the manuscript. The contrasting-case sampling may have amplified the two-orientation pattern. Ethics approval, parental permission, adolescent assent, and the number of organizational informants must be confirmed from original records before publication.

این مطالعه موردی کیفی به بررسی توصیفات مربیان منتخب، والدین، ورزشکاران نوجوان و نمایندگان سازمان‌های ورزشی محلی درباره محدودیت‌های مشارکت همزمان در فوتبال و فوتسال در شهر بلیتر پرداخت. نمونه اصلی شامل دو مربی، چهار والد و چهار ورزشکار ۱۴ تا ۱۵ ساله بود؛ نسخه بایگانی‌شده مقاله تعداد دقیق نمایندگان فدراسیون را حفظ نکرده است، بنابراین مجموع نمونه نیازمند تأیید است. منابع داده شامل مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته، مشاهدات و اسناد منتخب سازمانی بود که عمدتاً از اواخر فوریه تا آوریل ۲۰۲۶ جمع‌آوری شد. چرخه مدیریت داده Miles–Huberman–Saldaña برای مقایسه موضوعی موارد متضاد انتخاب‌شده به صورت هدفمند به کار رفت. مشارکت‌کنندگان دو رویکرد کلی را توصیف کردند: محدودیت با توجیه نگرانی‌های ادراک‌شده درباره آسیب، بارکاری، برنامه زمانی و مسائل فنی؛ و حمایت مشروط بر اساس هماهنگی برنامه‌ها و تمرین مکمل ادراک‌شده. ورزشکاران محدودشده کاهش خودمختاری، پنهان‌کاری، اضطراب، خستگی و کاهش احساس موفقیت را گزارش کردند، در حالی که ورزشکاران مجاز به مشارکت، ارتباط بازتر و منافع فنی ادراک‌شده را بیان نمودند. این‌ها تجارب گزارش‌شده توسط مشارکت‌کنندگان هستند و نه تشخیص بالینی فرسودگی شغلی یا شواهد عینی انتقال مهارت. همپوشانی تقویمی به عنوان فشار نهادی ادراک‌شده شناسایی شد، اما شواهد برنامه‌ریزی رویدادها در سطح زیرین در مقاله حفظ نشده است. نمونه‌گیری موارد متضاد ممکن است الگوی دو رویکرد را تقویت کرده باشد. تأییدیه اخلاقی، اجازه والدین، رضایت نوجوانان و تعداد مطلعان سازمانی باید پیش از انتشار از سوابق اصلی تأیید شود.

Basketball training imposes multiple demands on athletes, which can be classified as external load (EL), internal load (IL), and cognitive load (CL). Although coach behavior is known to influence athletes’ responses during training, its relationship with different load dimensions remains poorly understood. The aim of this study was to analyze coach behavior throughout the competitive microcycle and determining its influence on CL, EL and IL. A longitudinal observational descriptive study was conducted over 10 weeks with 12 professional female basketball players. A total of 25 training sessions were analyzed and categorized according to their position within the microcycle (MD-5 to MD-1). EL was assessed using Player Load and Average Player Load (Avg PL) via inertial devices. IL was quantified through TRIMP, RPE, and sRPE. CL was measured using cognitive RPE Cog and sRPE Cog. Coach behavior was coded using the Coaching Behaviour Assessment System (CBAS), grouping behaviors into three categories: SUPPORT, PUNISHMENT, and INSTRUCTION. Kruskal–Wallis tests, Spearman correlations, simple linear regressions, and Mann–Whitney U tests were applied. Significant differences were found between session types for RPE, sRPE, sRPE Cog, and Avg PL (p < 0.05), showing a progressive reduction as match day approached. SUPPORT and INSTRUCTION showed very large correlations with RPE Cog (r=−0.78 and r=+0.79, respectively; p < 0.001), explaining >60% of its variance. PUNISHMENT was significantly associated with both cognitive load and subjective internal load variables. No significant associations were found between coach behavior and objective EL or IL measures. Coach behavior was associated with cognitive load in professional basketball training, independently of task design or microcycle timing. Its monitoring and structured planning may contribute to a more precise and comprehensive management of training loads.

تمرین بسکتبال، مطالبات متعددی را بر ورزشکاران تحمیل می‌کند که می‌توان آن‌ها را به‌عنوان بار خارجی (EL)، بار داخلی (IL) و بار شناختی (CL) طبقه‌بندی کرد. اگرچه رفتار مربی به‌عنوان عاملی تأثیرگذار بر واکنش‌های ورزشکاران در طول تمرین شناخته شده است، اما ارتباط آن با ابعاد مختلف بار تمرینی همچنان به‌خوبی درک نشده است. هدف این مطالعه، تحلیل رفتار مربی در طول میکروسیکل رقابتی و تعیین تأثیر آن بر CL، EL و IL بود. یک مطالعه توصیفی مشاهده‌ای طولی به مدت ۱۰ هفته بر روی ۱۲ بازیکن حرفه‌ای بسکتبال زن انجام شد. در مجموع ۲۵ جلسه تمرینی مورد تحلیل قرار گرفت و بر اساس موقعیت آن‌ها در میکروسیکل (از MD-5 تا MD-1) دسته‌بندی شدند. EL با استفاده از Player Load و میانگین Player Load (Avg PL) از طریق دستگاه‌های اینرسی اندازه‌گیری شد. IL از طریق TRIMP، RPE و sRPE کمی‌سازی گردید. CL با استفاده از RPE Cog شناختی و sRPE Cog اندازه‌گیری شد. رفتار مربی با استفاده از سیستم ارزیابی رفتار مربیگری (CBAS) کدگذاری شد و رفتارها در سه دسته حمایت (SUPPORT)، تنبیه (PUNISHMENT) و آموزش (INSTRUCTION) گروه‌بندی شدند. آزمون‌های Kruskal–Wallis، همبستگی اسپیرمن، رگرسیون خطی ساده و آزمون Mann–Whitney U به کار گرفته شد. تفاوت معناداری بین انواع جلسات برای RPE، sRPE، sRPE Cog و Avg PL (p < 0.05) مشاهده شد که کاهش تدریجی آن‌ها با نزدیک شدن به روز مسابقه را نشان داد. SUPPORT و INSTRUCTION همبستگی بسیار بالایی با RPE Cog (به‌ترتیب r=−0.78 و r=+0.79؛ p < 0.001) نشان دادند و بیش از ۶۰٪ واریانس آن را تبیین کردند. PUNISHMENT با هر دو متغیر بار شناختی و بار داخلی ذهنی به طور معناداری مرتبط بود. هیچ ارتباط معناداری بین رفتار مربی و شاخص‌های عینی EL یا IL مشاهده نشد. رفتار مربی به طور مستقل از طراحی وظیفه یا زمان‌بندی میکروسیکل، با بار شناختی در تمرینات بسکتبال حرفه‌ای مرتبط بود. پایش و برنامه‌ریزی ساختاریافته آن می‌تواند به مدیریت دقیق‌تر و جامع‌تر بارهای تمرینی کمک کند.

This study reconceptualizes Inclusive Education Competency (IEC) in early childhood as a product of activation rather than accumulation. We argue that Inclusive Education Disposition (IED) and Inclusive Education Knowledge (IEK) are necessary but insufficient conditions for inclusive practice; Self-Development (SD)—defined here as disciplined cycles of goal setting, monitoring, help-seeking, and reflection—functions as the proximal mechanism through which what teachers value and know is translated into what they consistently do in classrooms. Using a cross-sectional survey of in-service preschool teachers in Shanghai ( N = 355), we tested this activation framework through covariance-based structural equation modeling (CB-SEM) with 5,000-resample bootstrap inference. Reliability and convergent validity were strong, although SD–IEC discriminant validity was borderline under the item-level HTMT criterion (0.904); the structural model demonstrated adequate fit. SD was the strongest predictor of IEC ( β = 0.743, p < 0.001), while IED and IEK retained modest direct effects and significant indirect effects via SD, supporting partial mediation. The model explained 68.7% of the variance in SD and 86.2% of the variance in IEC. These findings shift the explanation of inclusive competency from static attributes to dynamic processes of professional change. In practical terms, systems pursuing Sustainable Development Goal 4 (SDG4)—that is, inclusive and equitable quality education for all—should institutionalize routines that support teacher self-development, including protected collaborative planning time, goal-based coaching, short plan–do–study–act cycles, peer observation, and formative evidence use. The study offers an empirically supported four-construct framework and practical implications for policy, leadership, and professional learning design.

این مطالعه، شایستگی آموزش فراگیر (IEC) در دوران کودکی را به عنوان محصولی از فعال‌سازی و نه انباشت مجدد مفهوم‌سازی می‌کند. ما استدلال می‌کنیم که نگرش به آموزش فراگیر (IED) و دانش آموزش فراگیر (IEK) شرایط لازم اما ناکافی برای اجرای فراگیر هستند؛ خودتوسعه‌بخشی (SD) — که در اینجا به عنوان چرخه‌های منظم تعیین هدف، پایش، جستجوی کمک و تأمل تعریف شده است — به عنوان سازوکار نزدیک عمل می‌کند که از طریق آن، آنچه معلمان ارزش‌گذاری و دانسته‌اند به آنچه به طور مستمر در کلاس‌های درس انجام می‌دهند، ترجمه می‌شود. با استفاده از یک پیمایش مقطعی از معلمان پیش‌دبستانی شاغل در شانگهای (N = 355)، این چارچوب فعال‌سازی را از طریق مدل‌سازی معادلات ساختاری مبتنی بر کوواریانس (CB-SEM) با استنباط بوت‌استرپ ۵٬۰۰۰ نمونه مجدد آزمون کردیم. پایایی و روایی همگرا قوی بود، اگرچه روایی تمایز SD–IEC در معیار HTMT در سطح آیتم (۰٫۹۰۴) در مرز قرار داشت؛ مدل ساختاری برازش مناسبی را نشان داد. SD قوی‌ترین پیش‌بینی‌کننده IEC بود (β = ۰٫۷۴۳، p < ۰٫۰۰۱)، در حالی که IED و IEK اثرات مستقیم متوسط و اثرات غیرمستقیم معنادار از طریق SD را حفظ کردند که از میانجی‌گری جزئی حمایت می‌کند. مدل، ۶۸٫۷٪ از واریانس SD و ۸۶٫۲٪ از واریانس IEC را تبیین کرد. این یافته‌ها توضیح شایستگی فراگیر را از ویژگی‌های ایستا به فرایندهای پویای تغییر حرفه‌ای منتقل می‌کند. از نظر عملی، نظام‌هایی که به دنبال تحقق هدف چهارم توسعه پایدار (SDG4) — یعنی آموزش با کیفیت، فراگیر و عادلانه برای همه — هستند، باید روال‌هایی را که از خودتوسعه‌بخشی معلمان حمایت می‌کند، نهادینه کنند؛ از جمله زمان برنامه‌ریزی مشارکتی محافظت‌شده، مربی‌گری مبتنی بر هدف، چرخه‌های کوتاه برنامه‌ریزی–اجرا–مطالعه–عمل، مشاهده همتایان و استفاده از شواهد تکوینی. این مطالعه یک چارچوب چهارساختاری مبتنی بر شواهد تجربی و پیامدهای عملی برای سیاست‌گذاری، رهبری و طراحی یادگیری حرفه‌ای ارائه می‌دهد.

Principal supervision in educational leadership has historically been perceived as an evaluative process, primarily focused on ensuring compliance and accountability within schools. However, contemporary scholarship highlights its potential as a developmental process that can nurture leaders and build leadership capacity. A central challenge in realizing this potential is the inherent tension between the formative (coaching and development) and summative (evaluation and accountability) functions of principal supervision. This systematic review synthesizes literature from the past 15 years to explore how principal supervisors and school leaders navigate this evaluator-coach dilemma. Adhering to PRISMA 2020 guidelines, this review analyzes theoretical frameworks, structural strategies, and relational practices that mitigate role conflict across 22 empirical studies. Findings indicate that while the tension cannot be entirely eliminated, it can be effectively managed through role separation, reduced span of control, the cultivation of psychological safety, and the use of inquiry-based reflective conversations. The review concludes by proposing a Synthesized Model of Principal Supervision, offering implications for district-level policy and recommendations for establishing supervisory environments that transcend compliance to foster genuine educational transformation.

نظارت بر مدیران در رهبری آموزشی به طور تاریخی به عنوان فرایندی ارزیابانه تلقی شده است که عمدتاً بر اطمینان از رعایت مقررات و پاسخ‌گویی در مدارس تمرکز دارد. با این حال، پژوهش‌های معاصر بر ظرفیت بالقوه آن به عنوان فرایندی توسعه‌ای که می‌تواند رهبران را پرورش دهد و ظرفیت رهبری را ارتقا بخشد، تأکید دارند. چالش اصلی در تحقق این ظرفیت، تنش ذاتی میان کارکردهای شکل‌دهی (مربی‌گری و توسعه) و جمع‌بندی (ارزیابی و پاسخ‌گویی) در نظارت بر مدیران است. این مرور نظام‌مند با تلفیق ادبیات پژوهشی ۱۵ سال گذشته، بررسی می‌کند که چگونه ناظران مدیران و رهبران مدارس این دوگانگی ارزیاب-مربی را مدیریت می‌کنند. با پیروی از دستورالعمل‌های PRISMA 2020، این مرور چارچوب‌های نظری، راهبردهای ساختاری و شیوه‌های ارتباطی را که تعارض نقش را در ۲۲ مطالعه تجربی کاهش می‌دهند، تحلیل می‌کند. یافته‌ها نشان می‌دهد که اگرچه این تنش به طور کامل قابل حذف نیست، اما می‌توان آن را از طریق تفکیک نقش‌ها، کاهش دامنه کنترل، پرورش ایمنی روان‌شناختی و استفاده از گفت‌وگوهای بازتابی مبتنی بر پرسش به طور مؤثری مدیریت کرد. این مرور در پایان با ارائه مدل تلفیقی نظارت بر مدیران، پیامدهایی برای سیاست‌گذاری در سطح منطقه آموزشی و توصیه‌هایی برای ایجاد محیط‌های نظارتی فراتر از رعایت مقررات به منظور تحول واقعی آموزشی ارائه می‌دهد.

Coaching is increasingly used in schools as a form of professional learning, yet research has focused predominantly on outcomes and implementation rather than how coaching is understood by educators themselves. This study addresses that gap by examining how educators with experience of giving, receiving, or coordinating coaching conceptualise coaching through metaphor. Qualitative data were drawn from 26 educators working across a range of U.K. school contexts and comprised individual interviews and focus groups. This paper applies a distinct analytic lens, using an inductive metaphor analysis informed by the Metaphor Identification Procedure and a discourse-based approach. Five interacting metaphor systems were identified: movement and development, bounded space, force and imposition, hierarchy and role positioning, and visibility and monitoring. These metaphor systems construct coaching as both developmental and relational, while also revealing tensions between autonomy and constraint, and between support and accountability. The analysis suggests that coaching is not experienced as a discrete intervention but is actively made meaningful through language and shaped by organisational context. The study contributes to coaching research by offering an interpretive account of how coaching was constructed through competing metaphor systems. By foregrounding metaphor, this study extends coaching research by illustrating how educators make sense of coaching and how these conceptualisations may shape its developmental, relational, and evaluative meanings in practice.

کوچینگ به طور فزاینده‌ای در مدارس به عنوان شکلی از یادگیری حرفه‌ای مورد استفاده قرار می‌گیرد، با این حال پژوهش‌ها عمدتاً بر پیامدها و اجرا تمرکز داشته‌اند تا بر این‌که خودِ مربیان چگونه کوچینگ را درک می‌کنند. این مطالعه به این خلأ می‌پردازد و بررسی می‌کند که مربیان دارای تجربه در ارائه، دریافت یا هماهنگی کوچینگ چگونه کوچینگ را از طریق استعاره مفهوم‌سازی می‌کنند. داده‌های کیفی از ۲۶ مربی شاغل در زمینه‌های مختلف مدارس بریتانیا گردآوری شد و شامل مصاحبه‌های فردی و گروه‌های متمرکز بود. این مقاله با به‌کارگیری رویکرد تحلیلی متمایز، از تحلیل استعارۀ استقرایی مبتنی بر روش شناسایی استعاره و رویکرد مبتنی بر گفتمان بهره می‌گیرد. پنج نظام استعاری متعامل شناسایی شد: حرکت و رشد، فضای محدود، نیرو و تحمیل، سلسله‌مراتب و جایگاه نقش، و رؤیت‌پذیری و پایش. این نظام‌های استعاری، کوچینگ را هم به عنوان فرایندی رشدی و رابطه‌ای می‌سازند و هم تنش‌هایی میان خودمختاری و محدودیت و میان حمایت و پاسخگویی را آشکار می‌کنند. تحلیل نشان می‌دهد که کوچینگ به عنوان مداخله‌ای مجزا تجربه نمی‌شود، بلکه به طور فعال از طریق زبان معنادار می‌گردد و توسط زمینه سازمانی شکل می‌گیرد. این مطالعه با ارائه گزارشی تفسیری از چگونگی ساخت کوچینگ از طریق نظام‌های استعاری رقیب، به پژوهش‌های کوچینگ کمک می‌کند. با برجسته‌کردن استعاره، این مطالعه پژوهش‌های کوچینگ را گسترش می‌دهد و نشان می‌دهد که مربیان چگونه به کوچینگ معنا می‌دهند و این مفهوم‌سازی‌ها چگونه می‌تواند معانی رشدی، رابطه‌ای و ارزشیابی آن را در عمل شکل دهد.

Previous research highlighted the prospect of releasing players was a stressor for academy coaches, but academy staff members’ perspectives on the release process remain unexplored. Therefore, this study aimed to explore academy staff members’ experiences and perspectives of the release process from professional football academies. Semi-structured interviews (duration: 59–114 min; M ± SD = 85 ± 14 min) were conducted with 18 staff members (coaching staff, n = 8; support staff, n = 10) currently working in professional football club academies in the UK. Data were analyzed using reflexive thematic analysis, with themes developed from the interviews relating to: “realistically holding on to the dream in the academy system,” “the complexities of making and communicating decisions in the release process,” “the contract meeting -‘it’s the worst part of the job’” and “staff roles and dynamics in the aftercare process.” Staff highlighted a lack of good practice and need for guidelines around conducting contract meetings. Participants outlined potential issues with aftercare provided for released players and offered possible solutions, such as a centralized aftercare support program. Good practice recommendations have been provided with regards to the release process, including how to deliver the release news within contract meetings and aftercare provision. These recommendations can assist the release strategies of professional football club academies and organizations.

پژوهش‌های پیشین نشان داده‌اند که احتمال رهایی بازیکنان، یکی از عوامل استرس‌زا برای مربیان آکادمی‌ها است، اما دیدگاه‌های اعضای کادر آکادمی درباره فرایند رهایی همچنان ناشناخته باقی مانده است. بنابراین، هدف این مطالعه بررسی تجارب و دیدگاه‌های اعضای کادر آکادمی نسبت به فرایند رهایی از آکادمی‌های فوتبال حرفه‌ای بود. مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته (مدت زمان: ۵۹ تا ۱۱۴ دقیقه؛ میانگین ± انحراف معیار = ۸۵ ± ۱۴ دقیقه) با ۱۸ نفر از اعضای کادر (کادر مربیگری، n = 8؛ کادر پشتیبانی، n = 10) که در حال حاضر در آکادمی‌های باشگاه‌های فوتبال حرفه‌ای در بریتانیا فعالیت می‌کنند، انجام شد. داده‌ها با استفاده از تحلیل تماتیک بازتابی مورد تجزیه‌و‌تحلیل قرار گرفت و تم‌هایی که از مصاحبه‌ها استخراج شد شامل: «حفظ واقع‌بینانه رؤیا در نظام آکادمی»، «پیچیدگی‌های اتخاذ و ابلاغ تصمیمات در فرایند رهایی»، «جلسه قرارداد - 'بدترین بخش کار است'» و «نقش‌ها و پویایی‌های کادر در فرایند مراقبت پس از رهایی» بود. اعضای کادر به کمبود رویه‌های مناسب و نیاز به دستورالعمل‌هایی برای برگزاری جلسات قرارداد اشاره کردند. شرکت‌کنندگان به مسائل احتمالی در مراقبت پس از رهایی بازیکنان اشاره کردند و راه‌حل‌هایی مانند برنامه متمرکز حمایت پس از رهایی را پیشنهاد دادند. توصیه‌هایی برای بهبود رویه‌های رهایی، از جمله نحوه اعلام خبر رهایی در جلسات قرارداد و ارائه مراقبت پس از رهایی، ارائه شده است. این توصیه‌ها می‌تواند به راهبردهای رهایی آکادمی‌ها و سازمان‌های فوتبال حرفه‌ای کمک کند.