Objectives Cross-cultural equivalence translations of the widely used Implicit Theories of Intelligence Scale (ITIS) into Chinese are limited. Past research has focused on Western educational contexts, and Eastern cultural perspectives have been overlooked. This study aimed to translate and validate the Chinese version of the ITIS, and assess the growth mindset in undergraduate medical students. Methods This study was conducted among final-year undergraduate medical students in Fujian, China. Following forward and back-translation of the Implicit Theories of Intelligence Scale (ITIS), cognitive interviews were conducted with students to assess the clarity and comprehensibility of the translated items, followed by an online survey distributed through medical schools. Construct validity, convergent validity, and discriminant validity were evaluated using confirmatory factor analysis. Internal consistency was assessed using Cronbach's alpha and composite reliability (CR), while test–retest reliability was evaluated separately for the Fixed Mindset and Growth Mindset dimensions using the intraclass correlation coefficient (ICC). Results A total of 444 responses were obtained. Confirmatory factor analysis supported a two-factor structure with satisfactory model fit ( χ 2 = 52.293, df = 17, CMIN/DF = 3.076, CFI = 0.984, NFI = 0.977, RFI = 0.962, IFI = 0.984, TLI = 0.974, RMSEA = 0.068, SRMR = 0.059). Standardized factor loadings were satisfactory, while CR values were 0.908 for Fixed Mindset and 0.910 for Growth Mindset, and AVE values were 0.713 and 0.717, respectively, supporting convergent validity. Discriminant validity was supported by the Fornell–Larcker criterion, AVE values exceeding the corresponding maximum shared variance values, and HTMT ratios below 0.90. Test–retest reliability differed between the two dimensions: the Fixed Mindset dimension demonstrated moderate temporal stability (ICC = 0.662, 95% CI: 0.443–0.806), whereas the Growth Mindset dimension showed limited temporal stability (ICC = 0.159, 95% CI: −0.158–0.446). The mean scores for Fixed Mindset items ranged from 2.64 (SD = 1.09) to 2.86 (SD = 1.56), whereas those for Growth Mindset items ranged from 3.81 (SD = 1.16) to 3.96 (SD = 1.21), indicating relatively stronger endorsement of fixed-mindset beliefs in this sample. Conclusions The Chinese version of the ITIS is a valid and reliable instrument for assessing the intelligence mindset of medical students.
Currently, no practical instrument is available to evaluate sleep health literacy in nurses. This study aimed to translate the Sleep Health Communication scale into Chinese and examine its psychometric properties. Translation was performed following the standard procedures of the classic Brislin translation model. Cross-sectional survey was conducted between May 1 and June 1, 2025, in a large general hospital located in Southeast China. The survey battery consisted of demographic information, the Sleep Health Literacy scale (SHL), and the Anxiety and Preoccupation about Sleep Questionnaire (APSQ). Random subsample 1 ( n = 317) was used for item analysis and exploratory factor analysis (EFA). Random subsample 2 ( n = 318) was utilised to test internal consistency, perform confirmatory factor analysis, and calculate convergent validity and discriminant validity. Forty randomly selected participants were retested one month later to assess test-retest reliability. Six experts in relevant disciplines were recruited to evaluate content validity. Concurrent validity was assessed via Pearson correlation analysis between the total score of the SHC and the overall score of the APSQ. The Chinese version of the SHC scale comprised 2 dimensions with a total of 9 items. Confirmatory factor analysis (CFA) supported this two-factor model with acceptable model fit indices: χ 2 /df = 2.946, RMSEA = 0.078. The overall Cronbach’s α coefficient of the scale was 0.889, and the McDonald’s ω coefficient was 0.894. The test-retest reliability yielded an r value of 0.881, and the two-way mixed-effects model intraclass correlation coefficient (ICC) value of 0.866. The item-level content validity index (I-CVI) ranged from 0.833 to 1.000, and the scale-level average content validity index (S-CVI/Ave) was 0.944. Concurrent validity was calculated by correlating total SHC scores with total APSQ scores; the correlation coefficient was r = − 0.187( p < 0.01). The SHC-C exhibited preliminary reliability and validity. Notably, the overall concurrent validity of this scale with the APSQ was weak. The two-item Critical Application factor exhibited an even weaker, non-significant correlation and limited internal consistency. Its psychometric properties should be further validated using larger and more diverse samples. Not applicable.
Food addiction (FA) has received increasing attention as a framework for understanding addictive-like eating and its psychological correlates. This study aimed to provide the first comprehensive Turkish adaptation and psychometric evaluation of the Yale Food Addiction Scale 2.0 (YFAS 2.0). A total of 346 adults aged 19–55 years completed an online survey assessing FA, maladaptive eating, impulsivity, depressive and anxiety symptoms, social desirability, BMI, smoking and alcohol use, chronic disease, and self-reported psychiatric diagnosis. Of these, 109 completed the YFAS 2.0 after 10 days to test temporal stability. Confirmatory factor analysis supported the original unidimensional structure of the 11 diagnostic criteria, with strong factor loadings (.73–.94) and favorable model fit. Internal consistency was good (KR-20 = .86), and test–retest reliability was moderate (ICC = .70). FA symptoms were positively associated with BMI, emotional and uncontrolled eating, negative urgency, depressive symptoms, and anxiety symptoms, with smaller associations for lack of premeditation and perseverance. Sensation seeking and social desirability were not significantly associated with FA symptoms, while FA classification was unrelated to smoking or alcohol use. Participants meeting the FA threshold were more likely to report a psychiatric diagnosis, although this finding warrants caution given self-reported diagnoses and the non-clinical sample. Item-level analyses showed that the highest-loading items differed from those selected for the original mYFAS 2.0 for several criteria, with notable loading gaps limited to two criteria. Overall, findings support the Turkish YFAS 2.0 as a reliable and valid measure in non-clinical adults; proposed short-form item modifications require independent replication.
اعتیاد به غذا (FA) به عنوان چارچوبی برای درک رفتارهای خوردن شبهاعتیادی و همبستههای روانشناختی آن، توجه فزایندهای را به خود جلب کرده است. هدف این مطالعه ارائه نخستین انطباق جامع و ارزیابی روانسنجی نسخه ترکی مقیاس اعتیاد به غذای ییل ۲٫۰ (YFAS 2.0) بود. در مجموع ۳۴۶ بزرگسال ۱۹ تا ۵۵ ساله پرسشنامهای آنلاین را تکمیل کردند که اعتیاد به غذا، خوردن ناسازگارانه، تکانشگری، نشانههای افسردگی و اضطراب، تمایل به مطلوبیت اجتماعی، شاخص توده بدنی (BMI)، مصرف سیگار و الکل، بیماری مزمن و تشخیص روانپزشکی خودگزارششده را ارزیابی میکرد. از این میان، ۱۰۹ نفر YFAS 2.0 را پس از ۱۰ روز مجدداً تکمیل کردند تا ثبات زمانی آزمون شود. تحلیل عاملی تأییدی ساختار تکبعدی اصلی ۱۱ ملاک تشخیصی را با بارهای عاملی قوی (۷۳/۰ تا ۹۴/۰) و برازش مطلوب مدل تأیید کرد. هماهنگی درونی خوب بود (KR-20 = 0.86) و پایایی آزمون–آزمون مجدد در حد متوسط (ICC = 0.70) گزارش شد. نشانههای اعتیاد به غذا با BMI، خوردن هیجانی و کنترلنشده، فوریت منفی، نشانههای افسردگی و نشانههای اضطراب رابطه مثبت داشتند و ارتباطات ضعیفتری برای فقدان پیشاندیشی و پشتکار مشاهده شد. جستجوی هیجان و مطلوبیت اجتماعی با نشانههای اعتیاد به غذا ارتباط معناداری نداشتند و طبقهبندی اعتیاد به غذا نیز با مصرف سیگار یا الکل مرتبط نبود. شرکتکنندگانی که به آستانه اعتیاد به غذا رسیدند، احتمال بیشتری داشت که تشخیص روانپزشکی را گزارش کنند، هرچند این یافته با توجه به تشخیصهای خودگزارششده و نمونه غیر بالینی نیازمند احتیاط است. تحلیل در سطح ماده نشان داد که بالاترین بارهای عاملی مواد، برای برخی ملاکها با مواد انتخابشده در نسخه اصلی mYFAS 2.0 متفاوت بود و شکاف بار عاملی قابل توجه فقط به دو ملاک محدود شد. در مجموع، یافتهها از YFAS 2.0 ترکی به عنوان ابزاری پایا و معتبر در بزرگسالان غیر بالینی حمایت میکند؛ اصلاحات پیشنهادی مواد نسخه کوتاه نیازمند تکرار مستقل است.
Objective Individual differences in tendencies to approach or avoid physical effort may be relevant to exercise-related psychological and behavioral characteristics. This study examined the psychometric properties of the Chinese Physical Effort Scale (PES) and investigated individual differences in physical-effort approach and avoidance tendencies and their associations with exercise-related psychological and behavioral variables among Chinese university students. Methods Participants were 1,273 students from six universities across eastern, central, and western China. Exploratory and confirmatory factor analyses, reliability and validity analyses, and multigroup confirmatory factor analysis were used to evaluate the factor structure, reliability, validity, and measurement invariance of the Chinese PES. Latent profile analysis identified configurations of physical effort approach and avoidance, and BCH analyses compared profiles on emotion regulation, exercise motivation, and physical activity. Results Factor analyses supported a two-factor structure comprising physical effort approach and avoidance. The scale showed high internal consistency and test–retest reliability, with evidence supporting convergent and discriminant validity and metric and scalar invariance across gender and academic year. Three profiles were identified: Balanced (59.07%), Avoidance-Oriented (14.93%), and Approach-Oriented (26.00%). The Approach-Oriented profile showed higher cognitive reappraisal, expressive suppression, external regulation, introjected regulation, and autonomous regulation, and lower amotivation. It also showed higher total physical activity than the other profiles and higher weekly exercise frequency than the Balanced profile. Conclusion The Chinese PES showed psychometric support among Chinese university students. Distinct configurations of physical effort approach and avoidance were associated with emotion regulation, exercise motivation, and physical activity.
هدف: تفاوتهای فردی در گرایش به رویکرد یا اجتناب از تلاش بدنی ممکن است با ویژگیهای روانشناختی و رفتاری مرتبط با ورزش ارتباط داشته باشد. این پژوهش ویژگیهای روانسنجی مقیاس تلاش بدنی چینی (PES) را بررسی کرده و تفاوتهای فردی در گرایشهای رویکرد و اجتناب از تلاش بدنی و ارتباط آنها با متغیرهای روانشناختی و رفتاری مرتبط با ورزش را در میان دانشجویان دانشگاههای چین مورد مطالعه قرار داد. روشها: شرکتکنندگان شامل ۱۲۷۳ دانشجو از شش دانشگاه در مناطق شرقی، مرکزی و غربی چین بودند. برای ارزیابی ساختار عاملی، پایایی، روایی و ناوری اندازهگیری مقیاس PES چینی، تحلیل عاملی اکتشافی و تأییدی، تحلیلهای پایایی و روایی و تحلیل عاملی تأییدی چندگروهی به کار رفت. تحلیل پروفایل پنهان برای شناسایی الگوهای رویکرد و اجتناب از تلاش بدنی و تحلیلهای BCH برای مقایسه پروفایلها بر اساس تنظیم هیجان، انگیزش ورزشی و فعالیت بدنی استفاده شد. یافتهها: تحلیلهای عاملی ساختار دو عاملی شامل رویکرد و اجتناب از تلاش بدنی را تأیید کردند. مقیاس از انسجام درونی و پایایی بازآزمایی بالایی برخوردار بود و شواهدی از روایی همگرا و واگرا و ناوری متریک و اسکلار در بین جنسیت و سال تحصیلی ارائه شد. سه پروفایل شناسایی شد: متعادل (۵۹/۰۷٪)، گرایش به اجتناب (۱۴/۹۳٪) و گرایش به رویکرد (۲۶/۰۰٪). پروفایل گرایش به رویکرد، بازارزیابی شناختی، سرکوبگری بیانی، تنظیم بیرونی، تنظیم درونفکنیشده و تنظیم خودمختار بالاتر و بیانگیزگی پایینتری را نشان داد. همچنین این پروفایل نسبت به سایر پروفایلها فعالیت بدنی کل و نسبت به پروفایل متعادل، فراوانی هفتگی ورزش بیشتری داشت. نتیجهگیری: مقیاس PES چینی در میان دانشجویان دانشگاههای چین از حمایت روانسنجی برخوردار بود. الگوهای متمایز رویکرد و اجتناب از تلاش بدنی با تنظیم هیجان، انگیزش ورزشی و فعالیت بدنی مرتبط بودند.
This study aimed to develop a Japanese version of the Sleep Problem Acceptance Questionnaire (SPAQ-J) and assess its reliability and validity. The SPAQ-J was developed through a forward-backward translation procedure with permission from the original authors. The sample included 861 adults with insomnia who completed questionnaires on experiential avoidance, insomnia symptoms, dysfunctional beliefs about sleep, sleep-related safety behaviors, insomnia catastrophizing, and pre-sleep arousal. Confirmatory factor analysis confirmed that the SPAQ-J retained the two-factor structure of the original version (CFI = 0.972, TLI = 0.958, RMSEA = 0.082, SRMR = 0.059): Activity Engagement and Willingness. Although internal consistency was adequate (Activity Engagement: α = 0.868, ω = 0.870; Willingness: α = 0.895, ω = 0.895), test-retest reliability was below the recommended threshold (Activity Engagement: ICC = 0.586, Willingness: ICC = 0.589). In terms of construct validity, Willingness moderately correlated with all scales, whereas Activity Engagement showed moderate-to-weak correlations. Hierarchical multiple regression analysis revealed that adding the SPAQ-J subscales significantly enhanced the explanatory power. Measurement invariance analysis across sex and age groups showed no significant changes in the fit indices, indicating stability. These findings suggest that the SPAQ-J is a valid and partially reliable measure of psychological flexibility related to sleep problems in the Japanese population.
این مطالعه با هدف توسعه نسخه ژاپنی پرسشنامه پذیرش مشکلات خواب (SPAQ-J) و ارزیابی پایایی و روایی آن انجام شد. SPAQ-J از طریق فرایند ترجمه پیشرو-پسرو و با کسب اجازه از نویسندگان اصلی تهیه گردید. نمونه شامل ۸۶۱ بزرگسال مبتلا به بیخوابی بود که پرسشنامههایی درباره اجتناب تجربی، علائم بیخوابی، باورهای ناکارآمد درباره خواب، رفتارهای ایمنی مرتبط با خواب، فاجعهسازی بیخوابی و برانگیختگی پیش از خواب را تکمیل کردند. تحلیل عاملی تأییدی نشان داد که SPAQ-J ساختار دو عاملی نسخه اصلی (CFI = 0.972، TLI = 0.958، RMSEA = 0.082، SRMR = 0.059) را حفظ کرده است: درگیری در فعالیت و تمایل. اگرچه انسجام درونی مناسب بود (درگیری در فعالیت: α = 0.868، ω = 0.870؛ تمایل: α = 0.895، ω = 0.895)، پایایی آزمون-بازآزمون کمتر از آستانه توصیهشده بود (درگیری در فعالیت: ICC = 0.586، تمایل: ICC = 0.589). از نظر روایی سازه، تمایل با همه مقیاسها همبستگی متوسط داشت، در حالی که درگیری در فعالیت همبستگی متوسط تا ضعیف نشان داد. تحلیل رگرسیون چندگانه سلسلهمراتبی نشان داد افزودن زیرمقیاسهای SPAQ-J به طور معناداری قدرت تبیین را افزایش داد. تحلیل ناوری سنجش در گروههای جنسی و سنی تغییر معناداری در شاخصهای برازش نشان نداد که بیانگر پایداری است. این یافتهها نشان میدهد که SPAQ-J ابزاری روا و تا حدی پایا برای سنجش انعطافپذیری روانشناختی مرتبط با مشکلات خواب در جمعیت ژاپنی است.
Background Symptom catastrophizing reflects maladaptive cognitive and emotional responses to physical symptoms and may worsen symptom burden, distress, and recovery. However, no validated Chinese instrument is available for cardiac surgery patients, limiting patient-centered assessment and early risk identification.Objective To translate and culturally adapt a symptom-neutral catastrophizing measure derived from the original Post-concussion Symptom Catastrophizing Scale and evaluate its psychometric properties in Chinese cardiac surgery patients.Methods Following Brislin’s translation model, the scale was translated into Chinese. A convenience sample of 676 cardiac surgery patients was recruited from June to October 2025. Item analysis included critical ratio testing, item-total correlations, and internal consistency evaluation. Reliability was assessed using internal consistency, split-half, and test-retest methods. Content validity was evaluated through expert consultation. Exploratory and confirmatory factor analyses were conducted to examine construct validity. Data were analyzed using SPSS 29.0 and Mplus 8.0.Results The adapted Chinese Symptom Catastrophizing Scale demonstrated strong content validity in cardiac surgery patients (S-CVI/Ave = 0.975; CVR = 0.800–1.000). Exploratory factor analysis extracted a three-factor model explaining 79.774% of the variance. Confirmatory factor analysis indicated acceptable model fit (χ2/df = 2.175, CFI = 0.970, TLI = 0.962, RMSEA = 0.059). Reliability coefficients included Cronbach’s α = 0.936, split-half reliability = 0.894, test-retest reliability = 0.958, and McDonald’s ω = 0.934.Conclusion The Chinese Symptom Catastrophizing Scale demonstrated satisfactory initial reliability and validity evidence in cardiac surgery patients. It provides a brief, standardized, patient-centered measure for identifying maladaptive symptom responses and may facilitate early psychological risk screening, targeted symptom management, and future patient-reported outcome research.
زمینه و هدف: فاجعهسازی نشانهها بازتابدهنده پاسخهای شناختی و هیجانی ناسازگار به نشانههای جسمانی است و ممکن است بار نشانهها، پریشانی و روند بهبودی را تشدید کند. با این حال، هیچ ابزار معتبر به زبان چینی برای بیماران جراحی قلب وجود ندارد و این امر ارزیابی مبتنی بر بیمار و شناسایی زودهنگام خطر را محدود میکند. هدف: ترجمه و بومیسازی فرهنگی یک ابزار خنثی نسبت به نشانهها که از مقیاس اصلی فاجعهسازی نشانههای پس از ضربه مغزی اقتباس شده و ارزیابی ویژگیهای روانسنجی آن در بیماران چینی جراحی قلب بود. روشها: با پیروی از مدل ترجمه Brislin، مقیاس به زبان چینی ترجمه شد. نمونهگیری در دسترس شامل ۶۷۶ بیمار جراحی قلب از ژوئن تا اکتبر ۲۰۲۵ بود. تحلیل مادهها شامل آزمون نسبت بحرانی، همبستگی ماده-کل و ارزیابی انسجام درونی بود. پایایی با استفاده از انسجام درونی، روش دو نیمه و آزمون بازآزمایی سنجیده شد. روایی محتوا از طریق مشاوره با خبرگان ارزیابی شد. برای بررسی روایی سازه، تحلیل عاملی اکتشافی و تأییدی انجام شد. دادهها با استفاده از SPSS 29.0 و Mplus 8.0 تحلیل شدند. یافتهها: مقیاس فاجعهسازی نشانهها به زبان چینی روایی محتوای قوی در بیماران جراحی قلب نشان داد (S-CVI/Ave = 0.975؛ CVR = 0.800–1.000). تحلیل عاملی اکتشافی سه عامل استخراج کرد که ۷۹.۷۷۴٪ واریانس را تبیین نمود. تحلیل عاملی تأییدی برازش قابل قبول مدل را نشان داد (χ2/df = 2.175، CFI = 0.970، TLI = 0.962، RMSEA = 0.059). ضرایب پایایی شامل آلفای کرونباخ = 0.936، پایایی دو نیمه = 0.894، پایایی بازآزمایی = 0.958 و اومگای مکدونالد = 0.934 بود. نتیجهگیری: مقیاس فاجعهسازی نشانهها به زبان چینی شواهد اولیه رضایتبخشی از نظر پایایی و روایی در بیماران جراحی قلب ارائه داد. این ابزار، مقیاسی مختصر، استاندارد و مبتنی بر بیمار برای شناسایی پاسخهای ناسازگار به نشانهها فراهم میکند و میتواند غربالگری زودهنگام خطر روانشناختی، مدیریت هدفمند نشانهها و پژوهشهای آتی مبتنی بر پیامدهای گزارششده توسط بیمار را تسهیل نماید.
Background Athletic performance in open-skill sports depends on the efficient integration of cognitive and motor processes under dual-task (DT) conditions. Reliable measurement of these processes is a prerequisite for assessing the functional profile of young athletes (aged 13–15) and for guiding training. Objective This study examined the test-retest reliability (TRR) of center-of-pressure (COP) and fNIRS-derived cortical activation metrics across zero-load, low-load, and high-load conditions, assessed the reliability of N-back performance under the two dual-task conditions, and descriptively compared cortical activation patterns across load conditions in adolescent basketball players. Methods Twenty male adolescent basketball players completed a within-subject test-retest protocol involving two visits separated by 7 days. At each visit, participants performed quiet stance alone under the zero-load condition and concurrently with auditory 0-back and 2-back tasks under the low-load and high-load conditions, respectively. Test-retest reliability was quantified using intraclass correlation coefficients (ICCs) for COP indices and fNIRS-derived t-statistics in the bilateral prefrontal cortex (PFC) and motor cortex (MC) across all three load conditions, and for N-back accuracy and reaction time under the two dual-task conditions. Results Most indices yielded moderate-to-excellent point estimates of reliability (ICC range: 0.609–0.984), although precision varied, with several 95% confidence intervals spanning multiple reliability categories. COP whole path length, path length per unit area, and the N-back metrics showed good-to-excellent point estimates (ICC ≥ 0.784), and fNIRS-derived t-statistics in the PFC and MC reached ICCs of up to 0.984 under high-load conditions. Within the COP domain, whole path length, circumference area, and path length per unit area constitute three non-redundant indices; mean sway velocity is a duration-normalized expression of whole path length (MSV = WPL/T) and is therefore not counted as separate reliability evidence. Grand-average maps of fNIRS-derived GLM t-statistics appeared qualitatively similar across sessions. Conclusion These findings provide preliminary test-retest reliability estimates for selected multimodal neurobehavioral measures in male adolescent basketball players although reliability alone does not establish clinical utility and estimates with wide confidence intervals require confirmation in larger samples. Whether these measures can support monitoring of cognition–action coupling or inform interventions remains to be determined in future validity and responsiveness studies.
زمینه: عملکرد ورزشی در ورزشهای مهارت باز به ادغام کارآمد فرایندهای شناختی و حرکتی تحت شرایط دووظیفهای (DT) وابسته است. اندازهگیری پایا از این فرایندها پیشنیاز ارزیابی نمایه عملکردی ورزشکاران جوان (۱۳ تا ۱۵ ساله) و هدایت تمرینات است. هدف: این مطالعه پایایی آزمون-بازآزمون (TRR) شاخصهای مرکز فشار (COP) و شاخصهای فعالسازی قشری استخراجشده از fNIRS را در شرایط بدون بار، بار کم و بار زیاد بررسی کرد، پایایی عملکرد N-back را در دو وضعیت دووظیفهای ارزیابی نمود و الگوهای فعالسازی قشری را به طور توصیفی در شرایط مختلف بار در بازیکنان نوجوان بسکتبال مقایسه کرد. روشها: بیست بازیکن نوجوان پسر بسکتبال در یک پروتکل آزمون-بازآزمون درونگروهی با دو جلسه به فاصله ۷ روز شرکت کردند. در هر جلسه، شرکتکنندگان ایستادن ساکت را به تنهایی در شرایط بدون بار و به طور همزمان با تکالیف شنیداری 0-back و 2-back به ترتیب در شرایط بار کم و بار زیاد انجام دادند. پایایی آزمون-بازآزمون با استفاده از ضریب همبستگی درونکلاسی (ICC) برای شاخصهای COP و آمار t استخراجشده از fNIRS در قشر پیشپیشانی دوطرفه (PFC) و قشر حرکتی (MC) در هر سه وضعیت بار و همچنین برای دقت و زمان واکنش N-back در دو وضعیت دووظیفهای محاسبه شد. نتایج: اکثر شاخصها برآوردهای نقطهای پایایی متوسط تا عالی را نشان دادند (دامنه ICC: ۰.۶۰۹ تا ۰.۹۸۴)، هرچند دقت متغیر بود و چندین فاصله اطمینان ۹۵٪ چند دسته پایایی را در بر میگرفتند. طول کل مسیر COP، طول مسیر به ازای واحد سطح و شاخصهای N-back برآوردهای نقطهای خوب تا عالی داشتند (ICC ≥ ۰.۷۸۴) و آمار t استخراجشده از fNIRS در PFC و MC در شرایط بار زیاد به ICC تا ۰.۹۸۴ رسید. در حوزه COP، طول کل مسیر، مساحت محیطی و طول مسیر به ازای واحد سطح سه شاخص غیرتکراری هستند؛ میانگین سرعت نوسان، بیان نرمالشده بر حسب زمان از طول کل مسیر است (MSV = WPL/T) و بنابراین به عنوان شواهد پایایی جداگانه محسوب نمیشود. نقشههای میانگین کلی آمار t مدل خطی تعمیمیافته (GLM) استخراجشده از fNIRS در جلسات مختلف به طور کیفی مشابه بودند. نتیجهگیری: این یافتهها برآوردهای مقدماتی پایایی آزمون-بازآزمون برای برخی شاخصهای نورورفتاری چندوجهی در بازیکنان نوجوان پسر بسکتبال ارائه میدهد، هرچند پایایی به تنهایی سودمندی بالینی را اثبات نمیکند و برآوردهایی با فاصله اطمینان وسیع نیازمند تأیید در نمونههای بزرگتر هستند. اینکه آیا این شاخصها میتوانند از پایش همبستگی شناخت-عمل یا طراحی مداخلات حمایت کنند، نیازمند بررسی در مطالعات آتی روایی و پاسخگویی است.
OBJECTIVE: Evaluate test-retest reliability, internal consistency, and construct validity of the Norwegian version of the Pediatric Family Needs Questionnaire (FNQ-P). DESIGN: Test-retest reliability, internal consistency, and construct validity. Subject/patients: Parents/caregivers of children (6-17 years) with ABI in the chronic phase who participated in the Child in Context Intervention (CICI) study. METHODS: Internal consistency was assessed with Cronbach's alpha, while test-retest reliability was explored with intraclass correlation coefficients (ICC), t-tests, and coefficients of variation. Standard error of measurement and minimal detectable change were also assessed. Construct validity in relation to Matrices and Similarities from WISC-V, Health and Behavior Inventory (HBI), Behavior Rating Inventory of Executive Function-2 (BRIEF-2), Pediatric Quality of Life Inventory (PedsQL), Tool to Measure Parenting Self-Efficacy (TOPSE), Patient Health Questionnaire-9 (PHQ-9), and Generalized Anxiety Disorder Scale-7(GAD-7) was explored with correlation coefficients. RESULTS: Test-retest reliability of the total mean FNQ-P score was good (ICC = 0.84). Internal consistency was excellent with a Cronbach's alpha of 0.98. Construct validity was confirmed. The only significant correlations were weak correlations with parent anxiety (GAD-7) and child's emotional functioning (PedsQL). CONCLUSION: The Norwegian FNQ-P has good psychometric properties and can be used to obtain reliable and valid data regarding family needs.
هدف: ارزیابی پایایی آزمون-بازآزمون، انسجام درونی و روایی سازه نسخه نروژی پرسشنامه نیازهای خانواده کودکان (FNQ-P). طرح: پایایی آزمون-بازآزمون، انسجام درونی و روایی سازه. آزمودنیها/بیماران: والدین/مراقبان کودکان (۶ تا ۱۷ سال) با آسیب مغزی اکتسابی (ABI) در مرحله مزمن که در مطالعه مداخله کودک در زمینه (CICI) شرکت کردند. روشها: انسجام درونی با آلفای کرونباخ ارزیابی شد، در حالی که پایایی آزمون-بازآزمون با ضرایب همبستگی درونکلاسی (ICC)، آزمون t و ضرایب تغییرپذیری بررسی گردید. خطای استاندارد اندازهگیری و حداقل تغییر قابل تشخیص نیز ارزیابی شد. روایی سازه در ارتباط با ماتریسها و شباهتها از WISC-V، فهرست سلامت و رفتار (HBI)، فهرست رتبهبندی رفتار اجرایی-۲ (BRIEF-2)، پرسشنامه کیفیت زندگی کودکان (PedsQL)، ابزار سنجش خودکارآمدی والدگری (TOPSE)، پرسشنامه سلامت بیمار-۹ (PHQ-9) و مقیاس اختلال اضطراب فراگیر-۷ (GAD-7) با ضرایب همبستگی بررسی شد. نتایج: پایایی آزمون-بازآزمون نمره میانگین کل FNQ-P خوب بود (ICC = 0.84). انسجام درونی با آلفای کرونباخ 0.98 عالی بود. روایی سازه تأیید شد. تنها همبستگیهای معنادار، همبستگیهای ضعیف با اضطراب والدین (GAD-7) و عملکرد هیجانی کودک (PedsQL) بود. نتیجهگیری: نسخه نروژی FNQ-P دارای ویژگیهای روانسنجی خوبی است و میتواند برای بهدستآوردن دادههای پایا و روا در مورد نیازهای خانواده مورد استفاده قرار گیرد.
The 11th edition of the International Classification of Diseases introduced a dimensional model of personality disorder diagnosis supplemented by an optional borderline pattern qualifier.The Borderline Pattern Scale (BPS; Oltmanns & Widiger, 2019) is a self-report instrument assessing this qualifier via four symptom clusters: affective instability, maladaptive self-functioning, maladaptive interpersonal functioning, and maladaptive self-regulation strategies.This study translated, adapted, and validated the BPS for German-speaking clinical populations (N = 405) using a back-translation procedure.Psychometric evaluation included internal consistency, test-retest reliability, and factor structure analyses (parallel analysis, exploratory graph analysis) confirmatory factor analysis, as well as construct validity via correlations with the Borderline Symptom List-23 and the Structured Clinical Interview for Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders, Fifth Edition Screening Personality Questionnaire.Receiver operating characteristic analyses assessed classification accuracy for clinician-assigned borderline personality disorder diagnoses.Results demonstrated excellent internal consistency (α = .89)and test-retest reliability (r = .87).Exploratory graph analysis indicated a robust unidimensional structure, while confirmatory factor analysis supported a hierarchical four-factor model with incremental validity over a unidimensional solution.BPS total scores showed strong convergent validity with the Borderline Symptom List-23 and discriminant validity against nonborderline personality disorder scales.Receiver operating characteristic analyses revealed good classification accuracy (area under the curve = .82),with optimal cutoffs balancing sensitivity and specificity.German BPS scores demonstrate reliability and support multiple sources of validity evidence for their intended interpretation as measures of the 11th edition of the International Classification of Diseases borderline pattern severity.The low internal consistency of the Maladaptive Interpersonal Functioning subscale (ᾰ = .41)warrants caution; the BPS total score is psychometrically preferable for most purposes. Public Significance StatementThis study introduces the first validated German questionnaire assessing borderline personality patterns according to the 11th edition of the International Classification of Diseases.Scores derived from the German Borderline Pattern Scale demonstrated strong reliability and supported multiple sources of validity evidence for their intended interpretation in a psychiatric sample, allowing clinicians and researchers to better identify and understand borderline psychopathology.This facilitates accurate diagnosis, individual case formulation, treatment planning, and international consistency in the 11th edition of the International Classification of Diseases assessment.
ویرایش یازدهم طبقهبندی بینالمللی بیماریها مدل ابعادی تشخیص اختلال شخصیت را معرفی کرده است که با یک شاخص اختیاری الگوی مرزی تکمیل میشود. مقیاس الگوی مرزی (BPS؛ Oltmanns & Widiger، 2019) یک ابزار خودگزارشی است که این شاخص را از طریق چهار خوشه نشانهای ارزیابی میکند: ناپایداری عاطفی، عملکرد ناسازگارانه خود، عملکرد ناسازگارانه بینفردی و راهبردهای ناسازگارانه تنظیم خود. این مطالعه BPS را برای جمعیتهای بالینی آلمانیزبان (N = 405) با استفاده از روش ترجمه معکوس ترجمه، تطبیق و اعتبارسنجی کرد. ارزیابی روانسنجی شامل بررسی انسجام درونی، پایایی بازآزمایی و تحلیل ساختار عاملی (تحلیل موازی، تحلیل گراف اکتشافی)، تحلیل عاملی تأییدی و همچنین روایی سازه از طریق همبستگی با فهرست نشانههای مرزی-۲۳ و پرسشنامه غربالگری مصاحبه بالینی ساختاریافته برای راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی، ویرایش پنجم بود. تحلیلهای منحنی مشخصه عملکرد گیرنده دقت طبقهبندی برای تشخیصهای اختلال شخصیت مرزی تعیینشده توسط بالینگر را ارزیابی کرد. نتایج نشاندهنده انسجام درونی عالی (α = .89) و پایایی بازآزمایی (r = .87) بودند. تحلیل گراف اکتشافی ساختار یکبعدی قوی را نشان داد، در حالی که تحلیل عاملی تأییدی از مدل سلسلهمراتبی چهارعاملی با روایی افزایشی نسبت به راهحل یکبعدی حمایت کرد. نمرات کل BPS روایی همگرا قوی با فهرست نشانههای مرزی-۲۳ و روایی افتراقی در برابر مقیاسهای اختلال شخصیت غیرمرزی را نشان دادند. تحلیلهای منحنی مشخصه عملکرد گیرنده دقت طبقهبندی خوبی را نشان دادند (مساحت زیر منحنی = .82)، با نقاط برش بهینه که تعادل حساسیت و ویژگی را برقرار میکردند. نمرات آلمانی BPS پایایی و شواهد متعددی از روایی را برای تفسیر مورد نظر به عنوان سنجه شدت الگوی مرزی در ویرایش یازدهم طبقهبندی بینالمللی بیماریها نشان میدهند. انسجام درونی پایین زیرمقیاس عملکرد ناسازگارانه بینفردی (ᾰ = .41) نیازمند احتیاط است؛ نمره کل BPS از نظر روانسنجی برای اغلب اهداف ترجیح داده میشود. بیانیه اهمیت عمومی: این مطالعه نخستین پرسشنامه آلمانی اعتبارسنجیشده برای ارزیابی الگوهای شخصیت مرزی بر اساس ویرایش یازدهم طبقهبندی بینالمللی بیماریها را معرفی میکند. نمرات بهدستآمده از مقیاس الگوی مرزی آلمانی پایایی قوی و شواهد متعددی از روایی را برای تفسیر مورد نظر در نمونه روانپزشکی نشان دادند و به بالینگران و پژوهشگران امکان شناسایی و درک بهتر آسیبشناسی مرزی را میدهند. این امر تشخیص دقیق، تدوین مورد فردی، برنامهریزی درمان و انسجام بینالمللی در ارزیابی ویرایش یازدهم طبقهبندی بینالمللی بیماریها را تسهیل میکند.
Motor imagery (MI), the mental simulation of movement without execution, provides a behavioural tool to evaluate sensorimotor representations. However, its characterisation in young children remains debated. This study investigated age-related differences in MI across early primary school years using a multi-task battery. One hundred and eighteen children aged 5–8 years (61 females), spanning the final year of kindergarten (GSM), first grade (CP), second grade (CE1), and third grade (CE2), completed executed and imagined trials of five functional tasks (standing up, typical gait, precision gait, drawing, and cube handling). Psychometric properties of the battery were evaluated. To ensure feasibility, engagement with imagery tasks was verified by comparing executed-imagined consistency in complexity-duration structure (i.e., complex tasks take longer both when executed and when imagined). Age-related differences were evaluated in terms of execution–imagery isochrony and variability across classes. Internal consistency was excellent (α = .91–.98) and test–retest reliability ranged from moderate to excellent (ICC = .68–.92). Engagement increased by age but already exceeded 70 % in the youngest group. Isochrony improved with age for simpler, highly practised tasks (typical gait, standing up), whereas more complex tasks (precision gait, cube handling) showed stable performance across classes. Variability decreased with age, and older children’s performance became increasingly influenced by task complexity demands. Findings demonstrate that mental chronometry can reliably capture MI abilities in children as young as five, revealing both developmental gains and task-specific constraints. These results highlight the feasibility of MI assessment in early childhood, warranting the need for longitudinal neuroimaging approaches to clarify mechanistic insights.
تصویرسازی حرکتی (MI)، شبیهسازی ذهنی حرکت بدون اجرا، ابزاری رفتاری برای ارزیابی بازنماییهای حسیحرکتی فراهم میکند. با این حال، ویژگیهای آن در کودکان خردسال همچنان محل بحث است. این مطالعه تفاوتهای مرتبط با سن در MI را در سالهای ابتدایی دبستان با استفاده از یک مجموعه چندتکلیفی بررسی کرد. صد و هجده کودک ۵ تا ۸ ساله (۶۱ دختر)، شامل سال آخر پیشدبستانی (GSM)، پایه اول (CP)، پایه دوم (CE1) و پایه سوم (CE2)، آزمونهای اجراشده و تصویرسازیشده پنج تکلیف عملکردی (برخاستن، راه رفتن معمولی، راه رفتن دقیق، نقاشی و جابجایی مکعب) را کامل کردند. ویژگیهای روانسنجی مجموعه مورد ارزیابی قرار گرفت. برای اطمینان از امکانسنجی، مشارکت در تکالیف تصویرسازی با مقایسه سازگاری اجرا-تصویرسازی در ساختار پیچیدگی-مدت زمان (یعنی تکالیف پیچیدهتر هم در اجرا و هم در تصویرسازی زمان بیشتری میبرند) بررسی شد. تفاوتهای مرتبط با سن از نظر همزمانی اجرا-تصویرسازی و تغییرپذیری بین پایهها ارزیابی شد. انسجام درونی عالی بود (α = .91–.98) و پایایی آزمون-بازآزمون از متوسط تا عالی متغیر بود (ICC = .68–.92). مشارکت با افزایش سن بیشتر شد اما حتی در گروه سنی پایینتر نیز بیش از ۷۰٪ بود. همزمانی برای تکالیف سادهتر و با تمرین بیشتر (راه رفتن معمولی، برخاستن) با افزایش سن بهبود یافت، در حالی که تکالیف پیچیدهتر (راه رفتن دقیق، جابجایی مکعب) عملکرد پایداری در بین پایهها نشان دادند. تغییرپذیری با افزایش سن کاهش یافت و عملکرد کودکان بزرگتر به طور فزایندهای تحت تأثیر پیچیدگی تکلیف قرار گرفت. یافتهها نشان میدهد که کرونومتری ذهنی میتواند به طور قابل اعتمادی تواناییهای MI را در کودکانی به سن پنج سالگی اندازهگیری کند و هم پیشرفتهای رشدی و هم محدودیتهای وابسته به تکلیف را آشکار سازد. این نتایج امکانسنجی ارزیابی MI در اوایل کودکی را برجسته میکند و نیاز به رویکردهای طولی تصویربرداری عصبی برای روشن شدن بینشهای مکانیکی را نشان میدهد.
Background Autistic children commonly experience internalising disorders, such as depression and anxiety disorders, that significantly impact child and parent quality of life. Parents play an important role in supporting their child’s mental health and reducing their risk of internalising disorders. Parental self-efficacy (PSE), that is parent’s confidence to engage in preventive parenting practices, is a key factor in this role. To measure domain-specific PSE to reduce internalising problems in autistic children, we developed and initially assessed the psychometric properties of the 14-item Parental Self-Efficacy Scale - Autism version (PSES-Autism) and identified parent-reported contributing factors to PSE. Methods A sample of 123 parents of autistic children aged 5–12 completed the PSES-Autism, as well as measures of parenting practices, parent mental health, child psychosocial functioning, and general PSE. Results The PSES-Autism demonstrated good internal consistency reliability, construct validity, and test-retest reliability. Higher PSES-Autism total scores were associated with increased preventive parenting practices and better parent mental health and general PSE in parents of autistic children, but were not associated with child psychosocial functioning. Contributors to PSE, as reported by parents, included support from family and friends, parental mental health, and the child’s care team. Conclusions The PSES-Autism has clinical and research utility as a measure of PSE to reduce internalising problems in autistic children. The present study provides insight into the factors related to PSE in parents of autistic children, highlighting potential targets for interventions to better support parents.
زمینه: کودکان مبتلا به اوتیسم معمولاً دچار اختلالات درونیسازی مانند افسردگی و اضطراب میشوند که تأثیر قابل توجهی بر کیفیت زندگی کودک و والدین دارند. والدین نقش مهمی در حمایت از سلامت روان کودک خود و کاهش خطر ابتلا به اختلالات درونیسازی ایفا میکنند. خودکارآمدی والدین (PSE)، یعنی اعتماد والدین به انجام اقدامات پیشگیرانه فرزندپروری، عامل کلیدی در این نقش است. به منظور سنجش خودکارآمدی والدین خاص حوزه برای کاهش مشکلات درونیسازی در کودکان مبتلا به اوتیسم، ما ویژگیهای روانسنجی نسخه اوتیسم مقیاس خودکارآمدی والدین (PSES-Autism) با ۱۴ گویه را توسعه داده و به طور اولیه ارزیابی کردیم و عوامل مؤثر بر خودکارآمدی والدین از دید والدین را شناسایی نمودیم. روشها: نمونهای متشکل از ۱۲۳ والد کودک مبتلا به اوتیسم در بازه سنی ۵ تا ۱۲ سال، مقیاس PSES-Autism و همچنین ابزارهای سنجش شیوههای فرزندپروری، سلامت روان والدین، عملکرد روانیاجتماعی کودک و خودکارآمدی عمومی را تکمیل کردند. یافتهها: مقیاس PSES-Autism پایایی همسانی درونی، روایی سازه و پایایی بازآزمایی مطلوبی را نشان داد. نمرات کل بالاتر در PSES-Autism با افزایش اقدامات پیشگیرانه فرزندپروری و سلامت روان بهتر والدین و خودکارآمدی عمومی در والدین کودکان مبتلا به اوتیسم همراه بود، اما با عملکرد روانیاجتماعی کودک ارتباطی نداشت. عوامل مؤثر بر خودکارآمدی والدین از دید والدین شامل حمایت خانواده و دوستان، سلامت روان والدین و تیم مراقبتی کودک بود. نتیجهگیری: مقیاس PSES-Autism به عنوان ابزاری برای سنجش خودکارآمدی والدین جهت کاهش مشکلات درونیسازی در کودکان مبتلا به اوتیسم، کاربرد بالینی و پژوهشی دارد. مطالعه حاضر بینشهایی درباره عوامل مرتبط با خودکارآمدی والدین در والدین کودکان مبتلا به اوتیسم ارائه میدهد و اهداف بالقوهای را برای مداخلات جهت حمایت بهتر از والدین برجسته میکند.
Background: Indirect exposure to disasters and violence through continuous news and social media is increasingly common among adolescents. However, instruments designed to assess media-induced indirect trauma in this population remain limited and conceptually heterogeneous.Objective: This systematic review aims to synthesize the characteristics and psychometric evidence of instruments measuring media-induced indirect trauma and evaluate their suitability for adolescents.Methods: This review of outcome measurement instruments (OMIs) was conducted using the COnsensus-based Standards for the selection of health Measurement INstruments (COSMIN) methodology and reported in accordance with the Preferred Reporting Items for Systematic reviews and Meta-Analyses−COSMIN for OMIs 2024 guideline. Eight electronic databases were searched for peer-reviewed articles published between 1 January 2000 and 22 October 2025, in English or Korean. Reference list screening was also performed. Eligible studies used or developed self-report instruments assessing media-induced vicarious, secondary, or indirect trauma responses to potentially traumatic events. Methodological quality was evaluated using the COSMIN Risk of Bias checklist, and certainty of evidence was graded using a modified Grading of Recommendations Assessment, Development and Evaluation approach.Results: Seven instruments were evaluated, varying in conceptual focus, recall periods, and contextual framing. Evidence for structural validity and internal consistency was generally moderate, whereas content validity was rated very low across all instruments. Overall, while evidence for internal structure is relatively stronger, substantial gaps in content validity and longitudinal measurement properties limit confident application in adolescents.Conclusion: Future research should prioritize adolescent-inclusive validation; systematic content validity evaluations; and rigorous reporting of test–retest reliability, measurement error, responsiveness, and interpretability.
زمینه: مواجهه غیرمستقیم با بلایا و خشونت از طریق اخبار و رسانههای اجتماعی به طور فزایندهای در میان نوجوانان رایج شده است. با این حال، ابزارهای طراحیشده برای سنجش تروماي غیرمستقیم ناشی از رسانه در این جمعیت محدود و از نظر مفهومی ناهمگون هستند. هدف: این مرور نظاممند با هدف تلفیق ویژگیها و شواهد روانسنجی ابزارهای سنجش تروماي غیرمستقیم ناشی از رسانه و ارزیابی شایستگی آنها برای نوجوانان انجام شده است. روشها: این مرور ابزارهای سنجش پیامد (OMIs) با استفاده از روششناسی COnsensus-based Standards for the selection of health Measurement INstruments (COSMIN) و مطابق با راهنمای Preferred Reporting Items for Systematic reviews and Meta-Analyses−COSMIN for OMIs 2024 گزارش شده است. هشت پایگاه داده الکترونیکی برای مقالات داوریشده منتشرشده بین ۱ ژانویه ۲۰۰۰ تا ۲۲ اکتبر ۲۰۲۵ به زبان انگلیسی یا کرهای جستوجو شد. غربالگری فهرست منابع نیز انجام شد. مطالعات واجد شرایط، ابزارهای خودگزارشی را که پاسخهای تروماي ویکاری، ثانویه یا غیرمستقیم ناشی از رسانه به رویدادهای بالقوه تروماتیک را ارزیابی میکردند، استفاده یا توسعه داده بودند. کیفیت روششناختی با استفاده از چکلیست COSMIN Risk of Bias ارزیابی شد و قطعیت شواهد با رویکرد اصلاحشده Grading of Recommendations Assessment, Development and Evaluation درجهبندی گردید. یافتهها: هفت ابزار مورد ارزیابی قرار گرفت که از نظر تمرکز مفهومی، دورههای یادآوری و چارچوب زمینهای متفاوت بودند. شواهد مربوط به روایی ساختاری و پایایی درونی عموماً در سطح متوسط بود، در حالی که روایی محتوا در همه ابزارها بسیار پایین ارزیابی شد. به طور کلی، اگرچه شواهد مربوط به ساختار درونی نسبتاً قویتر است، اما شکافهای قابل توجهی در روایی محتوا و ویژگیهای سنجش طولی، کاربرد مطمئن این ابزارها را در نوجوانان محدود میکند. نتیجهگیری: پژوهشهای آتی باید اعتبارسنجی با مشارکت نوجوانان، ارزیابیهای نظاممند روایی محتوا و گزارش دقیق پایایی آزمون–بازآزمون، خطای اندازهگیری، پاسخگویی و تفسیرپذیری را در اولویت قرار دهند.
The quality of postpartum recovery is a complex process. In this study, we aimed to translate and culturally adapt the Persian version of the ObsQoR-10 instrument and evaluate its psychometric properties in inpatient women 24 to 48 h after vaginal or elective cesarean delivery. This cross-sectional study translated and validated the Persian version of the Obstetric Quality of Recovery-10 (ObsQoR-10) in accordance with COSMIN guidelines. A total of 408 postpartum women were recruited from Taleghani Hospital in Tabriz, Iran, between 2024 and 2025. The ObsQoR-10 underwent a rigorous translation process (forward and backward translation, followed by cognitive interviews) and comprehensive psychometric evaluation. Content validity was examined using expert panels through CVI and CVR indices, while face validity was assessed via patient feedback. Structural validity was evaluated using exploratory factor analysis (EFA, n = 150) and confirmatory factor analysis (CFA, n = 258), and construct validity was assessed through hypotheses testing (convergent and known-groups validity). Reliability was assessed through Cronbach’s α, McDonald’s ω, and intraclass correlation coefficients (ICC) to determine test-retest stability. The ObsQoR-10 demonstrated excellent content validity (scale-CVI = 0.95, CVR = 0.89) and strong face validity (mean impact score = 4.37/5). EFA identified a single factor accounting for 73.4% of the variance. CFA supported acceptable model fit (scaled χ²/df = 1.53, CFI = 0.990, TLI = 0.986, robust RMSEA = 0.052, SRMR = 0.021). Internal consistency was high (α = 0.964, ω = 0.956), and test-retest reliability was good (ICC = 0.86). The total score was calculated as the sum of all 10 item scores (range: 0-100), with higher scores indicating better recovery. ObsQoR-10 scores correlated significantly with the Questionnaire About the Childbirth Experience (QACE) ( r = − .63, p < .001). No floor or ceiling effects were observed (0%). The Persian version of the Obstetric Quality of Recovery-10 is a valid, reliable, and clinically practical patient-reported outcome measure for evaluating inpatient postpartum recovery among Persian-speaking women 24 to 48 h after vaginal or elective cesarean delivery.
کیفیت بهبودی پس از زایمان فرایندی پیچیده است. در این مطالعه، هدف ما ترجمه و انطباق فرهنگی نسخه فارسی ابزار ObsQoR-10 و ارزیابی ویژگیهای روانسنجی آن در زنان بستری ۲۴ تا ۴۸ ساعت پس از زایمان طبیعی یا سزارین انتخابی بود. این مطالعه مقطعی به ترجمه و اعتبارسنجی نسخه فارسی ابزار Obstetric Quality of Recovery-10 (ObsQoR-10) مطابق با دستورالعملهای COSMIN پرداخت. در مجموع ۴۰۸ زن پس از زایمان از بیمارستان طالقانی تبریز، ایران، در سالهای ۲۰۲۴ تا ۲۰۲۵ وارد مطالعه شدند. ObsQoR-10 فرایند ترجمه دقیقی را شامل ترجمه مستقیم و معکوس و سپس مصاحبههای شناختی و ارزیابی روانسنجی جامع طی کرد. روایی محتوا با استفاده از پانلهای خبرگان و شاخصهای CVI و CVR و روایی صوری از طریق بازخورد بیماران بررسی شد. روایی ساختاری با تحلیل عاملی اکتشافی (EFA، n = ۱۵۰) و تحلیل عاملی تأییدی (CFA، n = ۲۵۸) و روایی سازه از طریق آزمون فرضیهها (روایی همگرا و روایی گروههای شناختهشده) ارزیابی شد. پایایی با استفاده از آلفای کرونباخ، اومگای مکدونالد و ضریب همبستگی درونطبقهای (ICC) برای تعیین ثبات آزمون-بازآزمون بررسی شد. ObsQoR-10 روایی محتوای عالی (مقیاس-CVI = ۰٫۹۵، CVR = ۰٫۸۹) و روایی صوری قوی (میانگین نمره تأثیر = ۴٫۳۷ از ۵) را نشان داد. تحلیل عاملی اکتشافی یک عامل منفرد را شناسایی کرد که ۷۳٫۴٪ واریانس را تبیین میکرد. تحلیل عاملی تأییدی برازش مدل قابل قبول را تأیید کرد (χ²/df تعدیلشده = ۱٫۵۳، CFI = ۰٫۹۹۰، TLI = ۰٫۹۸۶، RMSEA مقاوم = ۰٫۰۵۲، SRMR = ۰٫۰۲۱). انسجام درونی بالا بود (α = ۰٫۹۶۴، ω = ۰٫۹۵۶) و پایایی آزمون-بازآزمون خوب بود (ICC = ۰٫۸۶). نمره کل به صورت مجموع نمرات هر ۱۰ گویه (دامنه: ۰ تا ۱۰۰) محاسبه شد و نمرات بالاتر نشاندهنده بهبودی بهتر بودند. نمرات ObsQoR-10 با پرسشنامه تجربه زایمان (QACE) همبستگی معناداری داشتند (r = −۰٫۶۳، p < ۰٫۰۰۱). هیچ اثر کف یا سقفی مشاهده نشد (۰٪). نسخه فارسی Obstetric Quality of Recovery-10 ابزاری معتبر، پایا و کاربردی برای سنجش پیامدهای گزارششده توسط بیمار جهت ارزیابی بهبودی پس از زایمان در زنان فارسیزبان بستری ۲۴ تا ۴۸ ساعت پس از زایمان طبیعی یا سزارین انتخابی است.
