job demands

Firms often treat spending on employee training, development and well-being as a discretionary expense rather than an investment. The aim of this article is to examine whether human capital investment improves firm financial performance through employee well-being, and whether this effect depends on the firm's financial constraints. The study integrates human capital theory, the Job Demands–Resources (JD-R) model and the corporate finance literature on financing constraints. A moderated-mediation model is proposed in which employee well-being mediates the link between human capital investment and financial performance, while financial constraints weaken the link between investment and well-being. The model is tested on matched employer–employee data from 50–60 project-based organisations in the construction, IT, consulting and engineering sectors of Tashkent. Multilevel moderated-mediation analysis is applied. The scientific novelty lies in treating human capital investment as a financially constrained corporate investment and testing this integrated model in the under-researched context of Central Asia. The results help managers and policymakers understand the financial rationale for investing in employees under different financing conditions.

The rapid digitalisation and technological advancements associated with Industry 4.0 are transforming work environments, job demands, and employee expectations across sectors. While these changes create new opportunities for flexibility, innovation, and productivity, they also introduce increased pressures that can affect workers’ psychological well-being in different ways. Emerging literature highlights mental health and well-being as critical concerns in the digital era, yet limited attention has been given to how these changes are experienced differently by men and women. This conceptual paper aims to examine gender differences in psychological well-being within the context of Industry 4.0, with a focus on work demands, work–life balance, and organisational support. Through a critical review of existing empirical and theoretical studies, a conceptual framework is proposed, drawing on the Job Demands–Resources (JD–R) theory and supported by Ryff’s Psychological Well-Being model. This framework provides an understanding of how demands and resources associated with Industry 4.0 shape the well-being of men and women in both similar and different ways. The study offers insights for policymakers, organisations, and researchers in developing more inclusive and gender-sensitive strategies to support employee well-being in technology-driven workplaces and contributes to discussions on sustainable work and mental health in the Fourth Industrial Revolution.

The development of digital-based work systems has increased job demands and technology use, which may lead to burnout among workers, particularly in the telecommunications sector. This study aimed to determine the relationship between job demands and technostress with burnout levels among employees of PT Telkom Infrastruktur Indonesia in Medan. This study employed a quantitative cross-sectional design. The population consisted of 55 employees, and all members of the population were selected as samples using a total sampling technique. Data were collected using the Job Demands-Resources Questionnaire (JD-RQ), Technostress Creators Scale, and Oldenburg Burnout Inventory (OLBI). Data analysis was conducted using the Spearman Rank Correlation test with a significance level of 0.05. The results showed a significant and strong positive relationship between job demands and burnout, with a p-value = 0.001 and a correlation coefficient of r = 0.750. In addition, a significant and strong positive relationship was also found between technostress and burnout, with a p-value = 0.001 and a correlation coefficient of r = 0.687. High job demands and technostress were associated with increased burnout. The company is advised to strengthen burnout prevention efforts by optimizing workload evaluations that take actual working conditions into account, providing regular training on the use of digital systems, and enhancing employee recovery initiatives through the optimal utilization of annual leave and better management of work-related communication outside working hours.

Objective Operating room nurses work long-term in high-intensity, high-risk environments and suffer from a high prevalence of occupational fatigue, which seriously affects their physical and mental health as well as patient safety. Based on the Job Demand-Control-Support (JDCS) model, this study aimed to examine the mediating role of perceived stress between the dimensions of the JDCS model and occupational fatigue—including acute fatigue, chronic fatigue, and inter-shift recovery—among operating room nurses. Methods This multi-center cross-sectional study was conducted from August to September 2026, enrolling 1,122 operating room nurses from 9 tertiary Grade-A hospitals in eastern, central, and western China. A general information questionnaire, the Occupational Fatigue Exhaustion Recovery Scale, the Perceived Stress Scale (PSS-10), and the Job Content Questionnaire (JCQ) were administered. SPSS 25.0 was used for descriptive statistics, difference analysis, correlation analysis, and hierarchical multiple regression; AMOS 21.0 was used to construct a structural equation model, and the bias-corrected Bootstrap method was employed to test mediating effects. Results The scores of acute fatigue, chronic fatigue, and inter-shift recovery among operating room nurses were 45.55 ± 18.77, 44.13 ± 17.89, and 56.27 ± 17.83, respectively, indicating an overall moderate level of occupational fatigue. The perceived stress score was 21.01 ± 5.24; job demand was 36.44 ± 4.80; job control was 71.54 ± 18.07; and social support was 24.02 ± 6.61. Hierarchical regression showed that, after controlling for demographic and work characteristics, job demand, job control, and social support remained independent correlates of all three outcomes (acute fatigue model R 2 = 0.460, chronic fatigue R 2 = 0.305, inter-shift recovery R 2 = 0.353). The structural equation model showed that job demand positively predicted perceived stress ( β = 0.182, p < 0.001), while job control ( β = −0.251, p = 0.033) and social support ( β = −0.168, p = 0.040) negatively predicted perceived stress. Perceived stress positively predicted acute fatigue ( β = 0.336, p < 0.001) and chronic fatigue ( β = 0.209, p < 0.001), and negatively predicted inter-shift recovery ( β = −0.134, p = 0.029). Bootstrap tests indicated that perceived stress played a significant partial mediating role between job demand, job control, and social support and the outcomes of acute fatigue, chronic fatigue, and inter-shift recovery, although the indirect effects were small in magnitude (proportion mediated 3.41–17.35%). Conclusion Occupational fatigue among operating room nurses in 9 tertiary Grade-A hospitals is at a moderate level, and inter-shift recovery needs improvement. Perceived stress acted as a mediating variable linking JDCS dimensions to occupational fatigue, although the mediating effects were modest in magnitude. Nursing managers can improve occupational fatigue and recovery among operating room nurses by reducing unreasonable job demands, enhancing job control, strengthening social support, and alleviating perceived stress.

This study examines how emotional intelligence (EI) affects work–life balance (WLB), job satisfaction, and work engagement among Lebanese employees, drawing on the job demands–resources (JD–R) and spillover theories. Data were collected through an online survey from 244 Lebanese employees and analyzed using partial least squares structural equation modeling (PLS-SEM). The results show that emotional intelligence positively predicts job satisfaction (β = 0.366, p < 0.001) and work engagement (β = 0.307, p < 0.001). Emotional intelligence also significantly predicts work–life balance (β = 0.251, p < 0.001). Furthermore, work–life balance and job satisfaction sequentially mediate the relationship between emotional intelligence and work engagement (indirect effect β = 0.046, p = 0.008), indicating partial mediation. These findings highlight the complementary roles of personal resources (emotional intelligence) and contextual resources (work–life balance) in shaping employee attitudes and behaviors. This research contributes to the limited literature and extends the study of emotional intelligence and employee well-being by offering fresh insights and practical implications. The research concludes with recommendations for policymakers by emphasizing the importance of aligning employee needs with organizational goals to create more effective and human-centered workplace policies. The study also includes limitations and recommendations for future research.

این مطالعه به بررسی تأثیر هوش هیجانی (EI) بر تعادل کار–زندگی (WLB)، رضایت شغلی و درگیری شغلی در میان کارکنان لبنانی می‌پردازد و از نظریه‌های تقاضا–منابع شغلی (JD–R) و سرریز بهره می‌گیرد. داده‌ها از طریق یک پرسشنامه آنلاین از ۲۴۴ نفر از کارکنان لبنانی جمع‌آوری و با استفاده از مدل‌سازی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM) تحلیل شدند. نتایج نشان داد که هوش هیجانی به طور مثبت رضایت شغلی (β = ۰.۳۶۶، p < ۰.۰۰۱) و درگیری شغلی (β = ۰.۳۰۷، p < ۰.۰۰۱) را پیش‌بینی می‌کند. همچنین، هوش هیجانی به طور معناداری تعادل کار–زندگی (β = ۰.۲۵۱، p < ۰.۰۰۱) را پیش‌بینی می‌کند. افزون بر این، تعادل کار–زندگی و رضایت شغلی به صورت متوالی رابطه بین هوش هیجانی و درگیری شغلی را میانجی‌گری می‌کنند (اثر غیرمستقیم β = ۰.۰۴۶، p = ۰.۰۰۸) که نشان‌دهنده میانجی‌گری جزئی است. این یافته‌ها نقش‌های مکمل منابع فردی (هوش هیجانی) و منابع زمینه‌ای (تعادل کار–زندگی) را در شکل‌دهی نگرش‌ها و رفتارهای کارکنان برجسته می‌کند. این پژوهش به ادبیات محدود موجود افزوده و مطالعه هوش هیجانی و بهزیستی کارکنان را با ارائه بینش‌های نو و پیامدهای عملی گسترش می‌دهد. پژوهش با ارائه توصیه‌هایی برای سیاست‌گذاران و تأکید بر اهمیت همسویی نیازهای کارکنان با اهداف سازمانی به منظور ایجاد سیاست‌های محیط کار مؤثرتر و انسان‌محور به پایان می‌رسد. همچنین، محدودیت‌ها و پیشنهادهایی برای پژوهش‌های آتی ارائه شده است.

This study aimed to examine the effect of resilience on psychological well-being among firefighters in Kutai Kartanegara Regency, Indonesia. Firefighters are exposed to high job demands, hazardous working conditions, and repeated traumatic incidents, all of which may adversely affect their psychological state. In this context, resilience is considered a potential factor that enables individuals to adapt to stress and maintain psychological well-being. A quantitative approach with a non-experimental associative design was employed. The sample consisted of 162 firefighters from Kutai Kartanegara Regency who participated as respondents. Data were analyzed using simple linear regression. The results indicated that resilience had a positive and significant effect on psychological well-being, with a regression coefficient of 0.266 and a significance value of p = 0.021 (p < 0.05). These findings suggest that higher levels of resilience are associated with higher levels of psychological well-being among firefighters. The coefficient of determination revealed that resilience contributed 8.7% to the variance in psychological well-being, while the remaining 91.3% was influenced by other factors outside the research model. The findings underscore the importance of resilience as a psychological factor related to the well-being of firefighters.

هدف این پژوهش بررسی تأثیر تاب‌آوری بر بهزیستی روان‌شناختی در میان آتش‌نشانان شهرستان کوتای کارتاگارا، اندونزی بود. آتش‌نشانان با تقاضاهای شغلی بالا، شرایط کاری خطرناک و مواجهه مکرر با رویدادهای آسیب‌زا روبه‌رو هستند که همگی می‌توانند وضعیت روان‌شناختی آن‌ها را به طور منفی تحت تأثیر قرار دهند. در این زمینه، تاب‌آوری به عنوان عاملی بالقوه در نظر گرفته می‌شود که به افراد امکان می‌دهد با استرس سازگار شوند و بهزیستی روان‌شناختی خود را حفظ کنند. رویکرد کمی با طرح همبستگی غیرآزمایشی به کار گرفته شد. نمونه شامل ۱۶۲ آتش‌نشان از شهرستان کوتای کارتاگارا بود که به عنوان پاسخ‌دهنده شرکت کردند. داده‌ها با استفاده از رگرسیون خطی ساده تحلیل شدند. نتایج نشان داد که تاب‌آوری تأثیر مثبت و معناداری بر بهزیستی روان‌شناختی دارد، به طوری که ضریب رگرسیون برابر با ۰٫۲۶۶ و مقدار معناداری p = ۰٫۰۲۱ (p < ۰٫۰۵) به دست آمد. این یافته‌ها حاکی از آن است که سطوح بالاتر تاب‌آوری با سطوح بالاتر بهزیستی روان‌شناختی در میان آتش‌نشانان مرتبط است. ضریب تعیین نشان داد که تاب‌آوری ۸٫۷٪ از واریانس بهزیستی روان‌شناختی را تبیین می‌کند، در حالی که ۹۱٫۳٪ باقی‌مانده تحت تأثیر سایر عوامل خارج از مدل پژوهش قرار دارد. این یافته‌ها اهمیت تاب‌آوری را به عنوان یک عامل روان‌شناختی مرتبط با بهزیستی آتش‌نشانان برجسته می‌کند.

As AI tools permeate scientific research, a critical question emerges: does better AI actually make researchers happier? Grounded in the Job Demands-Resources (JD-R) model, this study proposes and tests a dual-path moderated mediation framework in which perceived AI service quality influences researcher work well-being through two parallel psychological routes. The motivational gain pathway posits that higher quality is positively related to research self-efficacy, while the loss-alleviation pathway posits that higher quality is negatively related to cognitive verification load. AI trust is introduced as a moderator of both first-stage paths. Using data from 439 researchers and PROCESS macro models 4 and 7, we found that AI service quality did not directly affect well-being ( β = 0.07, p = 0.260), but exerted a fully mediated total effect. The loss pathway via cognitive verification load reduction was the sole significant mediating mechanism (indirect effect = 0.08, 95% CI [0.028, 0.135]). AI trust significantly moderated only the loss pathway ( β = −0.21, p < 0.001): the cognitive-relief effect became significant only at medium and high trust levels, remaining inoperative for low-trust researchers. These findings reframe the value of AI quality in research settings as cognitive offloading rather than competence enhancement, and position trust as a threshold condition rather than a continuous amplifier of AI benefits.

با نفوذ ابزارهای هوش مصنوعی در پژوهش علمی، این پرسش اساسی مطرح می‌شود که آیا هوش مصنوعی بهتر واقعاً پژوهشگران را خوشحال‌تر می‌کند؟ این مطالعه با تکیه بر مدل منابع-تقاضاهای شغلی (JD-R)، چارچوبی از میانجی‌گری دو‌مسیره با تعدیل‌کننده را پیشنهاد و آزمون می‌کند که در آن کیفیت ادراک‌شده خدمات هوش مصنوعی از طریق دو مسیر روان‌شناختی موازی بر بهزیستی شغلی پژوهشگران تأثیر می‌گذارد. مسیر انگیزشی بر این فرض استوار است که کیفیت بالاتر با خودکارآمدی پژوهشی رابطه مثبت دارد، در حالی که مسیر کاهش زیان بر این فرض استوار است که کیفیت بالاتر با بار شناختی تأیید رابطه منفی دارد. اعتماد به هوش مصنوعی به عنوان تعدیل‌کننده هر دو مسیر مرحله اول وارد مدل شده است. با استفاده از داده‌های ۴۳۹ پژوهشگر و مدل‌های ۴ و ۷ ماکروی PROCESS، یافته‌ها نشان داد که کیفیت خدمات هوش مصنوعی به طور مستقیم بر بهزیستی تأثیر نداشت (β = 0.07, p = 0.260)، اما اثر کلی کاملاً به واسطه متغیرهای میانجی منتقل شد. مسیر کاهش زیان از طریق کاهش بار شناختی تأیید تنها سازوکار میانجی‌گری معنادار بود (اثر غیرمستقیم = 0.08, 95% CI [0.028, 0.135]). اعتماد به هوش مصنوعی فقط مسیر کاهش زیان را به طور معنادار تعدیل کرد (β = −0.21, p < 0.001): اثر تسکین شناختی فقط در سطوح متوسط و بالا از اعتماد معنادار شد و برای پژوهشگران با اعتماد پایین فعال نبود. این یافته‌ها ارزش کیفیت هوش مصنوعی را در محیط‌های پژوهشی به عنوان کاهش بار شناختی و نه ارتقای شایستگی بازتعریف می‌کند و اعتماد را به عنوان یک شرط آستانه‌ای و نه تقویت‌کننده پیوسته منافع هوش مصنوعی معرفی می‌نماید.

The viability of the physical education teachers in rural areas is critical in the sustainability of the quality of the rural education system and the balance of holistic development of the students. Nevertheless, such teachers still experience a high turnover intention. In addition to external policy actions, other aspects need to be looked at internally on the psychological processes that lead to their readiness to stay in the job. The research follows the Job Demands-Resources Model and Resource Conservation Theory to develop a moderated mediation model and discuss the change of sense of mission on turnover intention among the rural physical education teachers. The research is aimed at examining the mediating variable of occupational burnout and the moderating variable of social support. Methods: Four hundred and thirty six physical education teachers in the township primary and secondary schools in Henan Province, Sichuan Province, and Gansu Province were surveyed by clustering sampling method. The Chinese versions of the Vocational Calling Scale, Maslach Burnout Inventory, Perceived Social supportive Scale as well as Job leaving intention Scale were used as Research instruments. The SPSS 26.0 and the PROcess macro (Model 59) were used to analyze the data. Findings: The correlation analysis results demonstrated that there was a positive correlation between the sense of mission and social support, and a negative correlation between the sense of mission and occupational burnout and turnover intention. Sense of mission had a direct and indirect (through occupational burnout) decrease in turnover intention. Conclusion: The effects of sense of mission on burnout, and the effects of burnout on turnover intention are buffered by social support- this effect was the greatest in conditions of a low level of social support. Occupational burnout mediates the mediating role of sense of mission on the turnover intention, social support moderates the first stage (sense of mission to occupational burnout) and the second stage (occupational burnout to turnover intention) of the mediating process. The results point to a mediated moderation process and indicate that the stabilization of the rural population of physical education teachers should be done through reinforcing the sense of mission in the teachers and the creation of a strong social support network at the same time. These measures will assist in alleviating work burnout and eventually decrease the turnover probability.

پایداری معلمان تربیت بدنی در مناطق روستایی برای تداوم کیفیت نظام آموزشی روستایی و تعادل در توسعه همه‌جانبه دانش‌آموزان حیاتی است. با این حال، این معلمان همچنان قصد ترک خدمت بالایی را تجربه می‌کنند. علاوه بر اقدامات سیاستی بیرونی، لازم است جنبه‌های درونی و فرایندهای روان‌شناختی مؤثر بر آمادگی آنان برای ماندن در شغل نیز مورد توجه قرار گیرد. این پژوهش با پیروی از مدل منابع-تقاضاهای شغلی و نظریه حفاظت از منابع، یک مدل میانجی‌گری تعدیل‌شده را توسعه داده و نقش تغییر حس رسالت بر قصد ترک خدمت معلمان تربیت بدنی روستایی را بررسی می‌کند. هدف پژوهش، بررسی نقش میانجی فرسودگی شغلی و نقش تعدیل‌گر حمایت اجتماعی است. روش‌ها: چهارصد و سی و شش معلم تربیت بدنی در مدارس ابتدایی و متوسطه شهرهای استان‌های هنان، سیچوان و گانسو با روش نمونه‌گیری خوشه‌ای مورد بررسی قرار گرفتند. نسخه چینی مقیاس فراخوان شغلی، پرسشنامه فرسودگی شغلی Maslach، مقیاس حمایت اجتماعی ادراک‌شده و مقیاس قصد ترک شغل به عنوان ابزار پژوهش به کار رفتند. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخه 26.0 و ماکروی PROcess (مدل 59) تحلیل شدند. یافته‌ها: نتایج تحلیل همبستگی نشان داد که بین حس رسالت و حمایت اجتماعی رابطه مثبت و بین حس رسالت با فرسودگی شغلی و قصد ترک خدمت رابطه منفی وجود دارد. حس رسالت به طور مستقیم و غیرمستقیم (از طریق فرسودگی شغلی) موجب کاهش قصد ترک خدمت می‌شود. نتیجه‌گیری: اثرات حس رسالت بر فرسودگی شغلی و اثرات فرسودگی شغلی بر قصد ترک خدمت توسط حمایت اجتماعی تعدیل می‌شود؛ این اثر در شرایط حمایت اجتماعی پایین بیشترین میزان را دارد. فرسودگی شغلی نقش میانجی بین حس رسالت و قصد ترک خدمت را ایفا می‌کند، حمایت اجتماعی مرحله اول (حس رسالت تا فرسودگی شغلی) و مرحله دوم (فرسودگی شغلی تا قصد ترک خدمت) فرایند میانجی‌گری را تعدیل می‌کند. نتایج به یک فرایند تعدیل‌شده میانجی‌گری اشاره دارد و نشان می‌دهد که تثبیت جمعیت معلمان تربیت بدنی روستایی باید از طریق تقویت حس رسالت در معلمان و ایجاد شبکه حمایت اجتماعی قوی به طور همزمان انجام شود. این اقدامات به کاهش فرسودگی شغلی و در نهایت کاهش احتمال ترک خدمت کمک خواهد کرد.

Youth are the largest active population of any nation, and they play substantial roles in achieving sustainable community development undertakings. However, some of the youth are underemployed, not in education, employment, or training (NEET). The study examined the impact of an artificial intelligence skill-up educational programme on mitigating youth unemployment for community development in Imo State. The study adopted a descriptive survey design, with a population of 6700 youth participants and a sample size of 469 selected using a proportionate sampling technique. The research instrument was a structured questionnaire titled “Artificial Intelligence Skill-up Educational Programme Questionnaire (AISEPQ)”. Mean, standard deviation, and analysis of variance were used for data analysis. The findings indicate that artificial intelligence has increased youth confidence in competing for digital job opportunities, enabled them to access remote work and other digital employment opportunities more easily, given them a competitive advantage over other job seekers in the digital labour market, improved their chances of securing gainful employment that is directly aligned with the current job demands, and opened up employment opportunities that were previously unavailable. The study concludes that artificial intelligence boosted young people's confidence in pursuing digital job opportunities, facilitated their access to remote work and other digital employment options. It recommends that the Federal Ministry of Youth Development (FMYD), in collaboration with the Federal Ministry of Education (FME), sufficiently allocate resources for the transition period of the fourth and fifth industrial revolutions so that young people can meet the demands of a knowledge-based economy.

جوانان بزرگ‌ترین جمعیت فعال هر کشوری را تشکیل می‌دهند و نقش قابل توجهی در تحقق فعالیت‌های توسعه پایدار جامعه ایفا می‌کنند. با این حال، برخی از جوانان دچار اشتغال ناقص بوده یا در آموزش، اشتغال یا کارآموزی (NEET) قرار ندارند. این پژوهش به بررسی تأثیر برنامه آموزشی ارتقاء مهارت‌های هوش مصنوعی بر کاهش بیکاری جوانان برای توسعه جامعه در ایالت Imo پرداخته است. این مطالعه از طرح پژوهش توصیفی-پیمایشی استفاده کرده و جامعه آماری آن شامل ۶۷۰۰ نفر از جوانان شرکت‌کننده بوده است که با استفاده از روش نمونه‌گیری متناسب، حجم نمونه ۴۶۹ نفر انتخاب شد. ابزار پژوهش، پرسشنامه ساختارمند با عنوان «پرسشنامه برنامه آموزشی ارتقاء مهارت‌های هوش مصنوعی (AISEPQ)» بود. برای تحلیل داده‌ها از میانگین، انحراف معیار و تحلیل واریانس استفاده شد. یافته‌ها نشان داد که هوش مصنوعی اعتماد به نفس جوانان را در رقابت برای فرصت‌های شغلی دیجیتال افزایش داده، دسترسی آن‌ها به کار از راه دور و سایر فرصت‌های شغلی دیجیتال را تسهیل کرده، مزیت رقابتی نسبت به سایر جویندگان کار در بازار کار دیجیتال به آن‌ها بخشیده، شانس آن‌ها را برای دستیابی به اشتغال سودآور که مستقیماً با نیازهای شغلی فعلی همسو است، بهبود بخشیده و فرصت‌های شغلی جدیدی را که پیش‌تر وجود نداشتند، ایجاد کرده است. نتیجه‌گیری پژوهش حاکی از آن است که هوش مصنوعی اعتماد به نفس جوانان را در پیگیری فرصت‌های شغلی دیجیتال افزایش داده و دسترسی آن‌ها به کار از راه دور و سایر گزینه‌های اشتغال دیجیتال را تسهیل نموده است. پیشنهاد می‌شود وزارت فدرال توسعه جوانان (FMYD) با همکاری وزارت فدرال آموزش و پرورش (FME) منابع کافی را برای دوره گذار انقلاب صنعتی چهارم و پنجم اختصاص دهند تا جوانان بتوانند با الزامات اقتصاد مبتنی بر دانش همگام شوند.

This study investigates the relationships among Organisational Ethics (ETH), Interpersonal Relationships (IR), Job Autonomy (AUT), Support from Top Management (STM), Job Demands, Job Resources, Emotional Intelligence (EI) and Empathy (EMP) and Employee Performance (EP) within the IT (Information Technology) Industry through the JD-R (Job Demands-Resources) theory. This study examines how organisational and job-related factors are associated with Job demands and Job resources which are subsequently associated with Emotional Intelligence, Empathy and Employee Performance. Given the limitations from the previous empirical studies on EI and EMP as personal resources in IT industry context, this research aims to fill this gap by investigating the association of these personal resources with EP with a special focus on the IT industry. A quantitative research design was adopted using a structured questionnaire administered through a survey among IT employees working in different management and technical positions in Bengaluru, India. Around 318 valid responses were collected and analysed using SPSS and Jamovi. Structural Equation Modelling (SEM) was used to analyse the relationships among the constructs. The findings indicate that Emotional Intelligence and Empathy are significantly positively associated with Employee Performance in the IT industry. Further, the significant association of Job demands and Job resources with EI and EMP indicates the significance of workplace conditions in shaping employees’ emotional capabilities. This study applies the JD-R framework to examine EI and EMP as personal resources connecting job characteristics with employee performance outcomes in the IT industry. These research findings contribute to the literature of EP by providing practical insights for the IT industry seeking to enhance employee performance by developing emotional competencies and creating a supportive work culture.

این مطالعه به بررسی روابط میان اخلاق سازمانی (ETH)، روابط بین‌فردی (IR)، خودمختاری شغلی (AUT)، حمایت مدیریت عالی (STM)، تقاضاهای شغلی، منابع شغلی، هوش هیجانی (EI) و همدلی (EMP) و عملکرد کارکنان (EP) در صنعت فناوری اطلاعات (IT) از طریق نظریه تقاضاها و منابع شغلی (JD-R) می‌پردازد. این پژوهش بررسی می‌کند که چگونه عوامل سازمانی و مرتبط با شغل با تقاضاها و منابع شغلی مرتبط هستند که به نوبه خود با هوش هیجانی، همدلی و عملکرد کارکنان ارتباط دارند. با توجه به محدودیت‌های مطالعات تجربی پیشین درباره EI و EMP به‌عنوان منابع فردی در زمینه صنعت IT، این پژوهش با هدف پر کردن این خلأ، به بررسی ارتباط این منابع فردی با EP با تمرکز ویژه بر صنعت IT می‌پردازد. طرح پژوهش کمی با استفاده از پرسشنامه ساختاریافته و از طریق نظرسنجی در میان کارکنان IT شاغل در موقعیت‌های مدیریتی و فنی مختلف در بنگلور هند اجرا شد. حدود ۳۱۸ پاسخ معتبر جمع‌آوری و با استفاده از نرم‌افزارهای SPSS و Jamovi تحلیل گردید. برای تحلیل روابط میان سازه‌ها از مدل‌سازی معادلات ساختاری (SEM) استفاده شد. یافته‌ها نشان داد که هوش هیجانی و همدلی با عملکرد کارکنان در صنعت IT ارتباط مثبت و معناداری دارند. همچنین، ارتباط معنادار تقاضاها و منابع شغلی با EI و EMP اهمیت شرایط محیط کار را در شکل‌دهی قابلیت‌های هیجانی کارکنان نشان می‌دهد. این مطالعه با به‌کارگیری چارچوب JD-R، EI و EMP را به‌عنوان منابع فردی که ویژگی‌های شغلی را به پیامدهای عملکرد کارکنان در صنعت IT پیوند می‌دهد، بررسی می‌کند. یافته‌های این پژوهش با ارائه بینش‌های عملی برای صنعت IT در جهت ارتقای عملکرد کارکنان از طریق توسعه شایستگی‌های هیجانی و ایجاد فرهنگ کاری حمایتی، به ادبیات EP کمک می‌کند.

Abstract The rapid deployment of point-of-sale technologies (connected payment terminals, inventory management software, video surveillance devices, self-checkout systems and real-time reporting tools) is profoundly transforming the work of cashiers in the retail sector. Although these tools are intended to streamline commercial operations, they also expose cashiers to an increased cognitive and emotional burden, commonly referred to as technostress. At the same time, the phenomenon of quiet quitting, understood as a discreet withdrawal of engagement beyond the formal requirements of the job, has become a major concern for human resource management in customer-facing occupations. This article proposes an integrative theoretical framework, grounded in Hobfoll's conservation of resources theory and the job demands-resources model, to examine the relationship between perceived techno-stress and quiet quitting among cashiers, with particular attention to the mediating role of psychological resilience. We formulate a set of testable hypotheses and discuss their theoretical and managerial implications. Expected findings suggest that psychological resilience constitutes a personal resource capable of buffering the detrimental effect of techno-stress on behavioral disengagement, paving the way for organizational interventions focused on strengthening the adaptive capacities of frontline employees. Keywords technostress; quiet quitting; psychological resilience; cashiers; conservation of resources theory; mediation

استقرار سریع فناوری‌های نقطه فروش (پایانه‌های پرداخت متصل، نرم‌افزارهای مدیریت موجودی، دستگاه‌های نظارت تصویری، سامانه‌های خودپرداخت و ابزارهای گزارش‌دهی لحظه‌ای) به‌طور عمیقی کار صندوق‌داران در بخش خرده‌فروشی را دگرگون کرده است. اگرچه این ابزارها با هدف تسهیل عملیات تجاری طراحی شده‌اند، اما صندوق‌داران را در معرض بار شناختی و هیجانی فزاینده‌ای قرار می‌دهند که معمولاً به آن فشار فناورانه گفته می‌شود. همزمان، پدیده کناره‌گیری خاموش که به‌عنوان کناره‌گیری تدریجی و نامحسوس از مشارکت فراتر از الزامات رسمی شغل درک می‌شود، به دغدغه‌ای اساسی برای مدیریت منابع انسانی در مشاغل مواجهه با مشتری بدل شده است. این مقاله چارچوب نظری تلفیقی مبتنی بر نظریه حفاظت از منابع هابفول و مدل تقاضا-منابع شغلی را برای بررسی رابطه بین فشار فناورانه ادراک‌شده و کناره‌گیری خاموش در میان صندوق‌داران با تأکید ویژه بر نقش میانجی‌گری تاب‌آوری روان‌شناختی ارائه می‌دهد. مجموعه‌ای از فرضیه‌های قابل آزمون تدوین شده و پیامدهای نظری و مدیریتی آن‌ها مورد بحث قرار می‌گیرد. یافته‌های مورد انتظار نشان می‌دهد که تاب‌آوری روان‌شناختی به‌عنوان یک منبع فردی می‌تواند اثرات زیان‌بار فشار فناورانه بر کناره‌گیری رفتاری را تعدیل کند و زمینه را برای مداخلات سازمانی با هدف تقویت ظرفیت‌های سازشی کارکنان خط مقدم فراهم سازد.

Introduction Data-driven training monitoring has enhanced the precision of training-load assessment, fatigue detection, and training regulation in competitive sport. However, continuous data collection, performance metric comparisons, and evaluative feedback may also constitute emerging sources of psychological stress for athletes. Drawing on the Technology Stress Generators Model, the Challenge–Hindrance Stressor Framework, and the Job Demands–Resources Model, this study examined the relationships among data-driven training monitoring stress (DTMS), evaluative anxiety, psychological exhaustion, and athlete burnout, as well as potential differences across gender and sport type. Methods Cross-sectional questionnaire data were collected from 588 active athletes. Confirmatory factor analysis, structural equation modeling, bootstrap tests of indirect effects, and multigroup analysis were conducted to examine the hypothesized relationships and between-group differences. Results DTMS was significantly and positively associated with evaluative anxiety, psychological exhaustion, and athlete burnout. Evaluative anxiety and psychological exhaustion each constituted a significant indirect pathway between DTMS and athlete burnout, and the sequential indirect pathway through evaluative anxiety and psychological exhaustion was also statistically significant. Multigroup analysis further showed significant between-group differences in the association between DTMS and evaluative anxiety. This association was stronger among female athletes than among male athletes and stronger among athletes in physical endurance sports than among those in skill-based sports. Discussion The findings suggest that data-driven training monitoring should extend beyond the technical objectives of data acquisition and assessment accuracy to incorporate psychologically informed practices. Particular attention should be given to the interpretation of monitoring data, the communication of anomalous indicators, and the delivery of evaluative feedback to reduce the psychological burden potentially associated with data-intensive monitoring.

مقدمه: پایش داده‌محور تمرین، دقت ارزیابی بار تمرین، شناسایی خستگی و تنظیم تمرین را در ورزش رقابتی افزایش داده است. با این حال، جمع‌آوری مداوم داده‌ها، مقایسه شاخص‌های عملکرد و بازخوردهای ارزیابانه می‌تواند به عنوان منابع نوظهور استرس روان‌شناختی برای ورزشکاران تلقی شود. با بهره‌گیری از مدل مولدهای استرس فناوری، چارچوب استرسورهای چالش-مانع و مدل تقاضا-منابع شغلی، این مطالعه روابط میان استرس پایش داده‌محور تمرین (DTMS)، اضطراب ارزیابانه، خستگی روان‌شناختی و فرسودگی شغلی ورزشکاران و همچنین تفاوت‌های احتمالی بر اساس جنسیت و نوع ورزش را بررسی کرد. روش‌ها: داده‌های پرسشنامه‌ای مقطعی از ۵۸۸ ورزشکار فعال جمع‌آوری شد. برای بررسی روابط فرض‌شده و تفاوت‌های بین‌گروهی، تحلیل عاملی تأییدی، مدل‌سازی معادلات ساختاری، آزمون بوت‌استرپ اثرات غیرمستقیم و تحلیل چندگروهی انجام شد. نتایج: DTMS با اضطراب ارزیابانه، خستگی روان‌شناختی و فرسودگی شغلی ورزشکاران ارتباط مثبت و معناداری داشت. اضطراب ارزیابانه و خستگی روان‌شناختی هر یک مسیر غیرمستقیم معناداری بین DTMS و فرسودگی شغلی ورزشکاران تشکیل دادند و مسیر غیرمستقیم زنجیره‌ای از طریق اضطراب ارزیابانه و خستگی روان‌شناختی نیز از نظر آماری معنادار بود. تحلیل چندگروهی همچنین تفاوت معنادار بین‌گروهی در ارتباط بین DTMS و اضطراب ارزیابانه را نشان داد. این ارتباط در میان ورزشکاران زن نسبت به مردان قوی‌تر بود و در ورزشکاران رشته‌های استقامتی نسبت به ورزش‌های مهارتی نیز قوی‌تر مشاهده شد. بحث: یافته‌ها نشان می‌دهد که پایش داده‌محور تمرین باید فراتر از اهداف فنی جمع‌آوری داده و دقت ارزیابی، رویکردهای مبتنی بر روان‌شناسی را نیز دربرگیرد. توجه ویژه‌ای باید به تفسیر داده‌های پایش، اطلاع‌رسانی شاخص‌های غیرمعمول و ارائه بازخورد ارزیابانه به منظور کاهش بار روان‌شناختی احتمالی ناشی از پایش داده‌محور معطوف شود.

Introduction This study examined the association between distributed leadership and teachers’ work engagement, with teacher subjective well-being specified as a mediator and perceived collective teacher efficacy as a moderator. Methods Drawing on the Job Demands–Resources model and social cognitive theory, a moderated mediation model was tested using Bayesian structural equation modeling. Data were collected from 598 teachers working in 60 public schools in Erbil, Kurdistan Region of Iraq. Results Distributed leadership was positively associated with teacher subjective well-being [ β = 0.233, 95% BCI (0.077, 0.381)] and work engagement [ β = 0.234, 95% BCI (0.135, 0.333)], while subjective well-being was positively associated with work engagement [ β = 0.172, 95% BCI (0.112, 0.232)]. The indirect association through subjective well-being was supported [ B = 0.039, 95% BCI (0.012, 0.074)]. Perceived collective teacher efficacy moderated the association between distributed leadership and subjective well-being [ β = 0.099, 95% BCI (0.003, 0.192)]. The conditional indirect association was supported at the mean and higher levels of perceived collective teacher efficacy but not at lower levels, and the index of moderated mediation excluded zero [ B = 0.019, 95% BCI (0.001, 0.043)]. These conclusions remained stable under alternative prior specifications. Discussion The findings indicate an indirect statistical association between distributed leadership and work engagement through teacher subjective well-being, which varied according to perceived collective teacher efficacy. Given the cross-sectional, self-report design, this mediation represents a statistical decomposition of covariance rather than evidence of a causal mechanism or temporal sequence.

مقدمه: این مطالعه به بررسی ارتباط بین رهبری توزیعی و درگیری شغلی معلمان پرداخت، به‌طوری که بهزیستی ذهنی معلمان به عنوان میانجی‌گر و کارآمدی جمعی ادراک‌شده معلمان به عنوان تعدیل‌گر مشخص شد. روش‌ها: با بهره‌گیری از مدل منابع–تقاضاهای شغلی و نظریه شناختی اجتماعی، یک مدل میانجی‌گری تعدیل‌شده با استفاده از مدل‌یابی معادلات ساختاری بیزی آزمون شد. داده‌ها از ۵۹۸ معلم شاغل در ۶۰ مدرسه دولتی در اربیل، اقلیم کردستان عراق جمع‌آوری شد. نتایج: رهبری توزیعی با بهزیستی ذهنی معلمان [β = ۰٫۲۳۳، بازه اطمینان بیزی ۹۵٪ (۰٫۰۷۷، ۰٫۳۸۱)] و درگیری شغلی [β = ۰٫۲۳۴، بازه اطمینان بیزی ۹۵٪ (۰٫۱۳۵، ۰٫۳۳۳)] رابطه مثبت داشت، در حالی که بهزیستی ذهنی نیز با درگیری شغلی [β = ۰٫۱۷۲، بازه اطمینان بیزی ۹۵٪ (۰٫۱۱۲، ۰٫۲۳۲)] رابطه مثبت نشان داد. ارتباط غیرمستقیم از طریق بهزیستی ذهنی مورد حمایت قرار گرفت [B = ۰٫۰۳۹، بازه اطمینان بیزی ۹۵٪ (۰٫۰۱۲، ۰٫۰۷۴)]. کارآمدی جمعی ادراک‌شده معلمان، ارتباط بین رهبری توزیعی و بهزیستی ذهنی را تعدیل کرد [β = ۰٫۰۹۹، بازه اطمینان بیزی ۹۵٪ (۰٫۰۰۳، ۰٫۱۹۲)]. ارتباط غیرمستقیم شرطی در سطوح میانگین و بالاتر کارآمدی جمعی ادراک‌شده معلمان مورد حمایت قرار گرفت اما در سطوح پایین‌تر این‌گونه نبود و شاخص میانجی‌گری تعدیل‌شده شامل صفر نشد [B = ۰٫۰۱۹، بازه اطمینان بیزی ۹۵٪ (۰٫۰۰۱، ۰٫۰۴۳)]. این نتایج تحت مشخصات پیشین جایگزین نیز پایدار باقی ماندند. بحث: یافته‌ها نشان‌دهنده یک ارتباط آماری غیرمستقیم بین رهبری توزیعی و درگیری شغلی از طریق بهزیستی ذهنی معلمان است که بسته به کارآمدی جمعی ادراک‌شده معلمان متفاوت بود. با توجه به طرح مقطعی و خودگزارشی پژوهش، این میانجی‌گری به منزله تجزیه آماری کوواریانس است و نه شواهدی از یک سازوکار علّی یا توالی زمانی.

Introduction The occupational well-being of rural preschool teachers is important for their professional development, mental health, and the quality of preschool education. However, persistent resource constraints in rural education may pose challenges to teachers’ occupational well-being. This study examined the association between occupational stress and occupational well-being among rural preschool teachers, focusing on the indirect role of job burnout and the moderating role of professional identity. Methods A cross-sectional questionnaire survey was conducted among 3,228 rural preschool teachers in Zhejiang Province, China, of whom 98.8% were women. Participants completed validated measures of occupational stress, job burnout, professional identity, and occupational well-being. The hypothesized associations were examined using a moderated mediation model. Results Occupational stress was significantly and negatively associated with occupational well-being. A significant indirect association between occupational stress and occupational well-being was observed through job burnout, while the direct association remained significant. Professional identity moderated the association between occupational stress and job burnout: this positive association was weaker, but remained statistically significant, at higher levels of professional identity. However, professional identity did not moderate the direct association between occupational stress and occupational well-being. Discussion The findings suggest that professional identity may serve as a modest personal resource that attenuates the association between occupational stress and job burnout. They also highlight the importance of reducing job demands and strengthening organizational resources to support the occupational well-being of rural preschool teachers.

مقدمه: بهزیستی شغلی معلمان پیش‌دبستانی روستایی برای توسعه حرفه‌ای، سلامت روان و کیفیت آموزش پیش‌دبستانی آنان اهمیت دارد. با این حال، محدودیت‌های مداوم منابع در آموزش روستایی ممکن است چالش‌هایی برای بهزیستی شغلی معلمان ایجاد کند. این پژوهش به بررسی ارتباط بین استرس شغلی و بهزیستی شغلی در میان معلمان پیش‌دبستانی روستایی پرداخت و نقش غیرمستقیم فرسودگی شغلی و نقش تعدیل‌گر هویت حرفه‌ای را مورد توجه قرار داد. روش‌ها: یک پیمایش مقطعی با پرسشنامه در میان ۳٬۲۲۸ معلم پیش‌دبستانی روستایی در استان ژجیانگ چین انجام شد که ۹۸٫۸٪ آنان زن بودند. شرکت‌کنندگان ابزارهای معتبر سنجش استرس شغلی، فرسودگی شغلی، هویت حرفه‌ای و بهزیستی شغلی را تکمیل کردند. ارتباطات فرض‌شده با استفاده از مدل میانجی‌گری تعدیل‌شده مورد بررسی قرار گرفت. نتایج: استرس شغلی با بهزیستی شغلی رابطه منفی و معناداری داشت. یک ارتباط غیرمستقیم معنادار بین استرس شغلی و بهزیستی شغلی از طریق فرسودگی شغلی مشاهده شد، در حالی که ارتباط مستقیم نیز معنادار باقی ماند. هویت حرفه‌ای ارتباط بین استرس شغلی و فرسودگی شغلی را تعدیل کرد: این ارتباط مثبت در سطوح بالاتر هویت حرفه‌ای ضعیف‌تر، اما همچنان از نظر آماری معنادار بود. با این حال، هویت حرفه‌ای ارتباط مستقیم بین استرس شغلی و بهزیستی شغلی را تعدیل نکرد. بحث: یافته‌ها نشان می‌دهد که هویت حرفه‌ای می‌تواند به عنوان یک منبع شخصی محدود، ارتباط بین استرس شغلی و فرسودگی شغلی را تضعیف کند. همچنین اهمیت کاهش تقاضاهای شغلی و تقویت منابع سازمانی برای حمایت از بهزیستی شغلی معلمان پیش‌دبستانی روستایی را برجسته می‌کند.