Avoidance

This study examined the relationship between AI companionship- operationalized as attachment anxiety and avoidance toward AI- and psychological well-being among 50 Gen Z adults (aged 18-29) in India. Using the Experiences in Human-AI Relationships Scale (EHARS) and the WHO-5 Well-Being Index, the study found no significant associations between attachment to AI and well-being. These findings, though limited by sample size and design constraints, contribute to the growing literature on human-AI relationships in non-Western contexts.

This study examines adult romantic attachment among university students, focusing on attachment anxiety and attachment avoidance. A quantitative, descriptive, cross-sectional design was used, involving 50 students aged 18 to 28 years. Data were collected through an online questionnaire using the 12-item Experiences in Close Relationships?Short Form (ECR-S). The results showed moderate attachment anxiety (M = 3.78, SD = 1.03) and low-to-moderate attachment avoidance (M = 3.16, SD = 0.90). A weak positive correlation was observed between the two dimensions (r = .16, p = .264), but the relationship was not statistically significant. Exploratory analysis identified a statistically significant difference in attachment avoidance across years of study, while the observed gender difference in attachment anxiety was not statistically significant. These demographic findings require cautious interpretation because of the small subgroup sizes. Overall, participants reported greater concern about rejection than discomfort with emotional closeness. The findings support examining attachment anxiety and avoidance as distinct dimensions of romantic attachment. However, the small convenience sample, reliance on self-reported responses, and cross-sectional design limit the generalisability of the results. Further research involving larger and more diverse student populations is recommended to examine attachment patterns and their relationship with demographic and interpersonal factors.

This study explored attachment-related responses and self-reported relationship experiences among adults. A quantitative, cross-sectional survey was conducted using an online questionnaire; the supplied response file contained 57 records. The questionnaire included demographic questions, 12 attachment-related statements, six relationship-experience statements, and an optional open-ended question about healthy relationships. Descriptive statistics were calculated. For exploratory analysis, four items concerning fear of rejection and reassurance were averaged into an anxiety-related index, and four items concerning emotional disclosure, closeness, and independence were averaged into an avoidance-related index. These researcher-created indices are not validated psychological scales. Spearman rank correlations were used to examine associations with relationship-experience ratings. The six-item relationship-experience composite had a mean of 3.65 on a 1-5 scale. The anxiety-related index was positively associated with the composite (ρ = .315, p = .017), as was the avoidance-related index (ρ = .430, p = .001), contrary to the initially anticipated negative direction. Since the items were not validated, no reverse-scoring was applied, and the sample was a convenience sample with uneven demographic representation, these findings must be interpreted cautiously. They do not establish causation or justify classifying individuals by attachment style.

This study examined the influence of attachment style on fear of intimacy among emerging adults aged 18–25 years. A quantitative approach involved 152 participants who were currently or had previously been in romantic relationships, recruited through convenience sampling. Data were collected using the Experiences in Close Relationships–Revised (ECR-R) and Fear of Intimacy Scale (FIS). Linear regression analysis showed that insecure attachment significantly predicted fear of intimacy (β = 0.570, p < .001). Both attachment avoidance (β = 0.432, p < .001) and attachment anxiety (β = 0.368, p < .001) were significant predictors, with avoidance showing a stronger association. These findings suggest that discomfort with emotional closeness and anxiety in romantic relationships are associated with greater fear of intimacy. The results highlight the potential value of psychological interventions that support emerging adults in developing safer and healthier romantic relationships.

Recent research has demonstrated that self-report measures of experienced autonomy and external control relate to attitudes, behavior, and well-being consistent with self-determination theory (SDT) predictions. These motivational states have traditionally been inferred from reason-based measures of the SDT motivation types; inferences that may not be accurate, particularly when there are multiple reasons for engaging in an activity. In this research, we investigated whether self-report measures of the psychological states associated with the specific SDT motivation types might similarly eliminate the need for inference from reason-based measures and contribute meaningfully to the prediction of important outcomes. We developed a context-free measure of the type-specific motivation states - Motivational State Scales – Specific (MSS-S) – including separate approach and avoidance versions of external and introjected regulation. We administered the MSS-S along with measures of the global motivation states (autonomy, control, strength) and relevant outcomes (e.g., need satisfaction, well-being, attitudes, performance) to employees ( n = 500) and students ( n = 476). The findings supported a 9-factor structure, and the type-specific motivational states related to global states and outcomes largely in accord with SDT predictions, with meaningful differences for the approach and avoidance scales. The type-specific and global state measures contributed uniquely to outcome prediction, suggesting that both constitute meaningful ways to conceptualize the motivation quality distinction in SDT. We discuss implications for future research and practical applications of the MSS-S.

The rapid growth of social media has transformed communication and information sharing; however, excessive use can promote procrastination and avoidance of academic tasks, contributing to increased test anxiety among students. This study explores how social media use and procrastination contribute to test anxiety among the said population. A cross-sectional design was employed with sample of 284 university students (M = 110, F = 160) with a mean X age=20.8 years selected through convenience. Social media was measured through Social Media Use Questionnaire (Xanidis and Brignell, 2016), procrastination was assessed using the Lay Procrastination Scale (Lay, 1986) and test anxiety was evaluated by Westside Test Anxiety Scale (Driscoll, 2004). Data was analyzed using correlation and regression analysis. The results revealed significant positive correlation between social media use, procrastination, and test anxiety. Regression analysis showed that both the use of social media and procrastination significantly forecasted test anxiety, indicating that an increased occurrence of problematic digital engagement and reduced self-control leads to academic stress. These findings highlight the fact that university-level interventions encourage healthier digital habits and stronger individual control of students. Also, it emphasizes the need for parents and educators to promote effective study habits and self-regulation, as excessive social media use limits students’ available study time.

Transphobia can be understood as a set of practices that produce discrimination, exclusion, and violence against transgender people and transvestites, selecting their behavioral repertoires under aversive control. In the field of Behavior Analysis, Brazilian production on the subject remains limited and poorly systematized. This study aimed to integrate behavioral analysis research on the contingencies to which transgender people are subjected in Brazil. A systematic review of the literature was conducted according to PRISMA 2020, with searches in journals in the field and on Google Scholar. After applying the eligibility criteria, six studies were included. The findings indicate convergence in the understanding of transphobia as a process sustained by coercive contingencies that produce functional effects such as escape, avoidance, and psychological distress. It is concluded that Behavior Analysis offers relevant contributions to the functional understanding of transphobia and points to the need to expand socially committed research and interventions.Keywords: transphobia; behavioral-analysis; gender; LGBTQIA+; review

Background School-aged children that experience social anxiety and have difficulty with interactions among peers can create significant challenges to their development in terms of both psychology and behavior. A team sport such as volleyball provides a common setting that naturally includes all aspects of social interaction (communication, cooperation, role coordination, etc.) and shared goals which is essential to improve the child’s confidence in interacting socially and abilities to interact socially with peers. Objective This research is an examination of the effect that a 12-week collective volleyball cooperative tactical training program will have on social anxiety and peer interaction in children (8–12). Methods A sample of 80 healthy school-age children was obtained via two methods of campus based, voluntary and/or open recruitment. These children were then randomly assigned to either an experimental intervention group ( n = 40) or an active control group receiving standard physical education ( n = 40). For 12 consecutive weeks, participants in the experimental group engaged in a type of volleyball cooperative tactical team training that occurred on 3 days each week at 1 h per day. During this time the participants in the control group engaged in standard physical education classes of matched frequency and duration. Social anxiety was measured by use of the Social Anxiety Scale for Children (SASC); SASC measures include total social anxiety, fear of negative evaluation and social avoidance/distress. Participant peer interaction was evaluated using a study-specific 25-item peer-interaction questionnaire covering interaction initiative, peer acceptance, interaction coordination, interaction openness, and conflict resolution ability. Data collection occurred prior to, as well as subsequent to, the intervention. Statistical analyses were conducted utilizing SPSS version 26.0 software. A 2 × 2 mixed-design ANOVA was conducted to examine Group × Time interaction effects, with group (intervention vs. control) as the between-subjects factor and time (pre-intervention vs. post-intervention) as the within-subject factor. Effect sizes were reported using partial eta squared ( η 2 p ), and post hoc comparisons were performed when significant interactions were identified. Results Group × Time Interaction Effects from a mixed-design ANOVA were found to be statistically significant for both of the outcomes (social anxiety and peer interaction) of this study. Children participating in an intervention that included an instructional program using the Collective Volleyball Cooperative Tactical Training Model showed significantly greater improvement than did those in the Control Condition in reducing their level of social anxiety as well as improving their peer interaction abilities over the course of the 12-weeks. Although we found a statistically-significant improvement in both children’s social anxiety, and their peer interaction skills through a 12-week program, there is no data available for us to understand if those positive results will continue into the future because we did not assess children at later points in time. Thus, future researchers are encouraged to consider extended assessment periods as part of their study designs to determine how long such interventions have an impact. Secondly, as a feasibility study in a controlled environment showed promise for implementation of cooperative tactical volleyball programs, there may be barriers to successful implementation in regular school settings such as lack of facilities, class size and teacher workload. Future research is needed to examine how cooperative tactical volleyball programs can be adapted to encompass large groups of students and incorporated into routine physical education curriculum. Furthermore, although the intervention showed feasibility under controlled conditions, implementation in regular school settings may face practical challenges, including limited facilities, larger class sizes, and teacher workload. Future studies should examine how cooperative volleyball tactical training can be adapted for broader school-based implementation. Conclusion Collective Volleyball Cooperative Tactical Training is an effective method for reducing social anxiety and improving the ability of school aged children to interact with peers. The program offers a viable, school-based model for integrating sport skills acquisition (training) and psychosocial growth through physical activity.

Contamination-related obsessive-compulsive disorder (OCD) can cause substantial distress and functional impairment, particularly when compulsive behaviors become intertwined with familial and culturally shaped beliefs about purity and cleanliness.Understanding the distinction between culturally normative practices and clinically impairing compulsions is important for culturally sensitive assessment and treatment.This case report describes an 18-year-old woman with adolescent-onset, contamination-related obsessivecompulsive symptoms that developed at approximately 14-15 years of age during a period of academic and family stress.Her symptoms included persistent feelings of being unclean after toileting, prolonged bathing and toileting, repeated checking of undergarments after urination, counting rituals, avoidance of food and water to reduce elimination-related urges, and avoidance of physical contact in crowded or public settings.A distinctive feature of the presentation was its development within a familial environment in which purity and cleanliness were associated with bodily practices and social boundaries.The patient reported routine post-defecation bathing by family members, restrictions on physical contact with individuals from Scheduled Caste backgrounds, cleansing of the household after such contact, and repeated scrutiny of the adequacy of her own washing.These experiences were considered contextual influences that may have shaped the meaning and reinforcement of contamination concerns rather than direct causes of OCD.Her behaviors were distinguished from the family practices she described by their excessive duration, associated distress, impaired control, and functional interference.The baseline Yale-Brown Obsessive Compulsive Scale (Y-BOCS) score was 24, indicating severe symptoms.Treatment focused on psychoeducation, reduction of ritualized behaviors, distraction and urgemanagement strategies, toilet retraining, relaxation, and supportive psychotherapy, alongside concurrent pharmacological treatment.By sessions six to seven, checking and counting had ceased, bathing and toileting duration had markedly decreased, food and water avoidance had resolved, and previously avoided bus travel and crowded settings were tolerated.At session nine, approximately two months after baseline, the Y-BOCS score had decreased to 4, indicating symptoms in the subclinical range.The remaining sessions focused primarily on maintaining improvement and adjustment to college, with no recurrence of the principal rituals documented through the final session.This case highlights how familial and culturally transmitted concepts of purity may shape the content of contamination-related OCD symptoms.Substantial improvement occurred during a symptom-focused behavioral intervention without directly challenging the family's broader cultural framework.However, concurrent pharmacological treatment and the availability of only one follow-up Y-BOCS assessment limit conclusions about the independent effect of psychotherapy and the durability of improvement.

اختلال وسواس فکری-عملی مرتبط با آلودگی می‌تواند موجب ناراحتی قابل توجه و اختلال عملکرد شود، به‌ویژه زمانی که رفتارهای وسواسی با باورهای خانوادگی و فرهنگی درباره پاکیزگی و طهارت درهم می‌آمیزد. درک تمایز میان رفتارهای هنجار فرهنگی و اجبارهای بالینی که موجب اختلال می‌شوند، برای ارزیابی و درمان حساس به فرهنگ اهمیت دارد. این گزارش موردی به شرح زنی ۱۸ ساله با شروع علائم وسواس فکری-عملی مرتبط با آلودگی در نوجوانی می‌پردازد که این علائم تقریباً در سنین ۱۴ تا ۱۵ سالگی و در دوره‌ای از فشارهای تحصیلی و خانوادگی بروز یافته‌اند. علائم وی شامل احساس مداوم ناپاکی پس از استفاده از سرویس بهداشتی، استحمام و استفاده طولانی از سرویس بهداشتی، بررسی مکرر لباس زیر پس از ادرار، آیین‌های شمارش، اجتناب از خوردن و آشامیدن به‌منظور کاهش تمایلات مرتبط با دفع، و اجتناب از تماس فیزیکی در محیط‌های شلوغ یا عمومی بود. ویژگی متمایز این ارائه، شکل‌گیری آن در محیط خانوادگی بود که در آن پاکیزگی و طهارت با اعمال بدنی و مرزهای اجتماعی مرتبط بود. بیمار گزارش داد که اعضای خانواده به طور معمول پس از اجابت مزاج استحمام می‌کنند، تماس فیزیکی با افراد دارای پیشینه Scheduled Caste محدود می‌شود، پس از چنین تماسی خانه تطهیر می‌شود و شست‌وشوی خود را بارها از نظر کفایت بررسی می‌کند. این تجارب به‌عنوان تأثیرات زمینه‌ای در نظر گرفته شدند که ممکن است معنای نگرانی‌های آلودگی و تقویت آن‌ها را شکل داده باشند، نه علل مستقیم اختلال وسواس فکری-عملی. رفتارهای او از نظر مدت زمان بیش از حد، ناراحتی همراه، کنترل مختل‌شده و تداخل عملکردی از رفتارهای خانوادگی توصیف‌شده متمایز بودند. نمره پایه مقیاس وسواس فکری-عملی ییل-براون (Y-BOCS) برابر با ۲۴ بود که نشان‌دهنده علائم شدید است. درمان بر آموزش روانی، کاهش رفتارهای آیینی، راهبردهای حواس‌پرتی و مدیریت تمایل، بازآموزی توالت، آرام‌سازی و روان‌درمانی حمایتی همراه با درمان دارویی همزمان متمرکز بود. تا جلسات ششم تا هفتم، بررسی و شمارش متوقف شد، مدت زمان استحمام و استفاده از سرویس بهداشتی به طور قابل توجهی کاهش یافت، اجتناب از خوردن و آشامیدن برطرف شد و سفر با اتوبوس و حضور در محیط‌های شلوغ که قبلاً اجتناب می‌شد، تحمل گردید. در جلسه نهم، تقریباً دو ماه پس از خط پایه، نمره Y-BOCS به ۴ کاهش یافت که نشان‌دهنده علائم در محدوده تحت‌بالینی بود. جلسات باقی‌مانده عمدتاً بر حفظ بهبود و سازگاری با دانشگاه متمرکز بود و هیچ عود آیین‌های اصلی تا جلسه پایانی مستند نشد. این مورد نشان می‌دهد که چگونه مفاهیم خانوادگی و فرهنگی انتقال‌یافته درباره طهارت می‌تواند محتوای علائم اختلال وسواس فکری-عملی مرتبط با آلودگی را شکل دهد. بهبود قابل توجهی در طول مداخله رفتاری متمرکز بر علائم بدون به چالش کشیدن مستقیم چارچوب فرهنگی گسترده‌تر خانواده رخ داد. با این حال، درمان دارویی همزمان و وجود تنها یک ارزیابی پیگیری Y-BOCS نتیجه‌گیری درباره اثر مستقل روان‌درمانی و پایداری بهبود را محدود می‌کند.

This study explores how senior high school students make meaning of underachievement through the lens of growth mindset. Underachievement is often reduced to laziness, while students' subjective experiences remain underexplored. A qualitative design with interpretative phenomenological analysis was used. Five students identified as underachieving were selected purposively, and a counseling teacher and a classroom teacher served as supporting informants. Data were gathered through in-depth semi-structured interviews, observation during interviews, and relevant documentation, then analyzed through repeated reading, initial noting, theme development, and cross-case analysis. Six themes emerged: feeling academically not good enough, fear of failure and environmental expectations, the conflict between potential and performance, avoidance of academic challenges, self-reflection on failure, and the emergence of growth mindset as a reinterpretation of ability. Underachievement was lived as a threat to academic identity sustained by fixed beliefs about ability, and avoidance functioned as self-protection that limited development. Growth mindset appeared not as a ready-made trait but as a gradual process triggered by reflection and supportive relationships, coexisting with lingering doubt. School counseling should therefore address how students interpret failure, not only their academic performance.

این پژوهش به بررسی چگونگی معنابخشی دانش‌آموزان دبیرستانی به عملکرد پایین از منظر ذهنیت رشد می‌پردازد. عملکرد پایین اغلب به تنبلی تقلیل داده می‌شود، در حالی که تجارب ذهنی دانش‌آموزان کمتر مورد توجه قرار گرفته است. این مطالعه با رویکرد کیفی و تحلیل پدیدارشناختی تفسیری انجام شده است. پنج دانش‌آموز که به عنوان دارای عملکرد پایین شناسایی شدند به صورت هدفمند انتخاب شدند و یک مشاور مدرسه و یک معلم کلاس به عنوان مطلعان پشتیبان حضور داشتند. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های عمیق نیمه‌ساختاریافته، مشاهده در حین مصاحبه و اسناد مرتبط گردآوری و از طریق خوانش مکرر، یادداشت‌برداری اولیه، توسعه مضامین و تحلیل بین‌موردی تحلیل شدند. شش مضمون استخراج شد: احساس ناکافی بودن از نظر تحصیلی، ترس از شکست و انتظارات محیطی، تعارض بین توان بالقوه و عملکرد، اجتناب از چالش‌های تحصیلی، تأمل بر شکست و ظهور ذهنیت رشد به عنوان بازتفسیر توانایی. عملکرد پایین به عنوان تهدیدی برای هویت تحصیلی تجربه می‌شد که با باورهای ثابت درباره توانایی تداوم می‌یافت و اجتناب، نقش محافظت از خود را ایفا می‌کرد که رشد را محدود می‌ساخت. ذهنیت رشد نه به عنوان یک ویژگی از پیش موجود، بلکه به عنوان فرایندی تدریجی که با تأمل و روابط حمایتی برانگیخته می‌شود و همزمان با تردیدهای باقی‌مانده همزیستی دارد، ظاهر شد. بنابراین، مشاوره مدرسه باید به نحوه تفسیر شکست توسط دانش‌آموزان بپردازد، نه صرفاً عملکرد تحصیلی آنان.

Objective Individual differences in tendencies to approach or avoid physical effort may be relevant to exercise-related psychological and behavioral characteristics. This study examined the psychometric properties of the Chinese Physical Effort Scale (PES) and investigated individual differences in physical-effort approach and avoidance tendencies and their associations with exercise-related psychological and behavioral variables among Chinese university students. Methods Participants were 1,273 students from six universities across eastern, central, and western China. Exploratory and confirmatory factor analyses, reliability and validity analyses, and multigroup confirmatory factor analysis were used to evaluate the factor structure, reliability, validity, and measurement invariance of the Chinese PES. Latent profile analysis identified configurations of physical effort approach and avoidance, and BCH analyses compared profiles on emotion regulation, exercise motivation, and physical activity. Results Factor analyses supported a two-factor structure comprising physical effort approach and avoidance. The scale showed high internal consistency and test–retest reliability, with evidence supporting convergent and discriminant validity and metric and scalar invariance across gender and academic year. Three profiles were identified: Balanced (59.07%), Avoidance-Oriented (14.93%), and Approach-Oriented (26.00%). The Approach-Oriented profile showed higher cognitive reappraisal, expressive suppression, external regulation, introjected regulation, and autonomous regulation, and lower amotivation. It also showed higher total physical activity than the other profiles and higher weekly exercise frequency than the Balanced profile. Conclusion The Chinese PES showed psychometric support among Chinese university students. Distinct configurations of physical effort approach and avoidance were associated with emotion regulation, exercise motivation, and physical activity.

هدف: تفاوت‌های فردی در گرایش به رویکرد یا اجتناب از تلاش بدنی ممکن است با ویژگی‌های روان‌شناختی و رفتاری مرتبط با ورزش ارتباط داشته باشد. این پژوهش ویژگی‌های روان‌سنجی مقیاس تلاش بدنی چینی (PES) را بررسی کرده و تفاوت‌های فردی در گرایش‌های رویکرد و اجتناب از تلاش بدنی و ارتباط آن‌ها با متغیرهای روان‌شناختی و رفتاری مرتبط با ورزش را در میان دانشجویان دانشگاه‌های چین مورد مطالعه قرار داد. روش‌ها: شرکت‌کنندگان شامل ۱۲۷۳ دانشجو از شش دانشگاه در مناطق شرقی، مرکزی و غربی چین بودند. برای ارزیابی ساختار عاملی، پایایی، روایی و ناوری اندازه‌گیری مقیاس PES چینی، تحلیل عاملی اکتشافی و تأییدی، تحلیل‌های پایایی و روایی و تحلیل عاملی تأییدی چندگروهی به کار رفت. تحلیل پروفایل پنهان برای شناسایی الگوهای رویکرد و اجتناب از تلاش بدنی و تحلیل‌های BCH برای مقایسه پروفایل‌ها بر اساس تنظیم هیجان، انگیزش ورزشی و فعالیت بدنی استفاده شد. یافته‌ها: تحلیل‌های عاملی ساختار دو عاملی شامل رویکرد و اجتناب از تلاش بدنی را تأیید کردند. مقیاس از انسجام درونی و پایایی بازآزمایی بالایی برخوردار بود و شواهدی از روایی همگرا و واگرا و ناوری متریک و اسکلار در بین جنسیت و سال تحصیلی ارائه شد. سه پروفایل شناسایی شد: متعادل (۵۹/۰۷٪)، گرایش به اجتناب (۱۴/۹۳٪) و گرایش به رویکرد (۲۶/۰۰٪). پروفایل گرایش به رویکرد، بازارزیابی شناختی، سرکوبگری بیانی، تنظیم بیرونی، تنظیم درون‌فکنی‌شده و تنظیم خودمختار بالاتر و بی‌انگیزگی پایین‌تری را نشان داد. همچنین این پروفایل نسبت به سایر پروفایل‌ها فعالیت بدنی کل و نسبت به پروفایل متعادل، فراوانی هفتگی ورزش بیشتری داشت. نتیجه‌گیری: مقیاس PES چینی در میان دانشجویان دانشگاه‌های چین از حمایت روان‌سنجی برخوردار بود. الگوهای متمایز رویکرد و اجتناب از تلاش بدنی با تنظیم هیجان، انگیزش ورزشی و فعالیت بدنی مرتبط بودند.

This study aimed to develop a Japanese version of the Sleep Problem Acceptance Questionnaire (SPAQ-J) and assess its reliability and validity. The SPAQ-J was developed through a forward-backward translation procedure with permission from the original authors. The sample included 861 adults with insomnia who completed questionnaires on experiential avoidance, insomnia symptoms, dysfunctional beliefs about sleep, sleep-related safety behaviors, insomnia catastrophizing, and pre-sleep arousal. Confirmatory factor analysis confirmed that the SPAQ-J retained the two-factor structure of the original version (CFI = 0.972, TLI = 0.958, RMSEA = 0.082, SRMR = 0.059): Activity Engagement and Willingness. Although internal consistency was adequate (Activity Engagement: α = 0.868, ω = 0.870; Willingness: α = 0.895, ω = 0.895), test-retest reliability was below the recommended threshold (Activity Engagement: ICC = 0.586, Willingness: ICC = 0.589). In terms of construct validity, Willingness moderately correlated with all scales, whereas Activity Engagement showed moderate-to-weak correlations. Hierarchical multiple regression analysis revealed that adding the SPAQ-J subscales significantly enhanced the explanatory power. Measurement invariance analysis across sex and age groups showed no significant changes in the fit indices, indicating stability. These findings suggest that the SPAQ-J is a valid and partially reliable measure of psychological flexibility related to sleep problems in the Japanese population.

این مطالعه با هدف توسعه نسخه ژاپنی پرسشنامه پذیرش مشکلات خواب (SPAQ-J) و ارزیابی پایایی و روایی آن انجام شد. SPAQ-J از طریق فرایند ترجمه پیشرو-پسرو و با کسب اجازه از نویسندگان اصلی تهیه گردید. نمونه شامل ۸۶۱ بزرگسال مبتلا به بی‌خوابی بود که پرسشنامه‌هایی درباره اجتناب تجربی، علائم بی‌خوابی، باورهای ناکارآمد درباره خواب، رفتارهای ایمنی مرتبط با خواب، فاجعه‌سازی بی‌خوابی و برانگیختگی پیش از خواب را تکمیل کردند. تحلیل عاملی تأییدی نشان داد که SPAQ-J ساختار دو عاملی نسخه اصلی (CFI = 0.972، TLI = 0.958، RMSEA = 0.082، SRMR = 0.059) را حفظ کرده است: درگیری در فعالیت و تمایل. اگرچه انسجام درونی مناسب بود (درگیری در فعالیت: α = 0.868، ω = 0.870؛ تمایل: α = 0.895، ω = 0.895)، پایایی آزمون-بازآزمون کمتر از آستانه توصیه‌شده بود (درگیری در فعالیت: ICC = 0.586، تمایل: ICC = 0.589). از نظر روایی سازه، تمایل با همه مقیاس‌ها همبستگی متوسط داشت، در حالی که درگیری در فعالیت همبستگی متوسط تا ضعیف نشان داد. تحلیل رگرسیون چندگانه سلسله‌مراتبی نشان داد افزودن زیرمقیاس‌های SPAQ-J به طور معناداری قدرت تبیین را افزایش داد. تحلیل ناوری سنجش در گروه‌های جنسی و سنی تغییر معناداری در شاخص‌های برازش نشان نداد که بیانگر پایداری است. این یافته‌ها نشان می‌دهد که SPAQ-J ابزاری روا و تا حدی پایا برای سنجش انعطاف‌پذیری روان‌شناختی مرتبط با مشکلات خواب در جمعیت ژاپنی است.

The 6 February 2023 Kahramanmaraş earthquakes caused widespread devastation across 11 provinces in southeastern Türkiye, resulting in profound psychosocial consequences for children, including increased emotional avoidance and difficulties in self-expression. This study aimed to examine changes in psychological flexibility and language-related outcomes (listening, speaking, reading comprehension, and writing) associated with participation in a bibliotherapy-based intervention among children affected by the earthquakes. The study employed a quasi-experimental pretest–posttest control group design. Participants were middle school students residing in the earthquake-affected region. The experimental group participated in a 12-week multicomponent ACT-based bibliotherapy program, whereas the control group continued with the regular educational curriculum. The intervention was structured around Russ Harris’s The Reality Slap and incorporated guided reading, metaphor-based activities, mindfulness practices, reflective writing, and group discussions. Each session involved structured reading of designated chapters and page ranges aligned with the thematic focus and targeted ACT processes. Psychological flexibility and four language-related outcomes-listening, speaking, reading comprehension, and writing-were assessed at pretest and posttest. Significant differential changes were observed for psychological flexibility and reading comprehension. For listening, the primary Time × Group interaction reached the conventional 0.05 significance level but did not remain statistically significant after Bonferroni correction, whereas the baseline-adjusted ANCOVA showed a statistically significant between-group difference ( p = 0.008). Thus, the findings for listening were not consistent across analytical approaches and were interpreted cautiously. The Time × Group interactions for speaking and writing were not statistically significant. The findings suggest that participation in the multicomponent ACT-based bibliotherapy program was associated with improvements in psychological flexibility and reading comprehension among earthquake-affected adolescents. Evidence for listening skills was less consistent across analytical approaches and should therefore be interpreted cautiously. Given the quasi-experimental design, nonrandom allocation, and absence of an attention-matched active control condition, these findings should not be interpreted as definitive causal effects attributable exclusively to bibliotherapy.

زلزله‌های ۶ فوریه ۲۰۲۳ قهرمان‌مرعش موجب ویرانی گسترده در ۱۱ استان جنوب‌شرقی ترکیه شد و پیامدهای روانی-اجتماعی عمیقی برای کودکان به همراه داشت، از جمله افزایش اجتناب هیجانی و دشواری در ابراز خود. هدف این پژوهش بررسی تغییرات در انعطاف‌پذیری روان‌شناختی و پیامدهای مرتبط با زبان (شنیدن، صحبت کردن، درک مطلب و نوشتن) در پی شرکت در یک مداخله مبتنی بر کتاب‌درمانی در میان کودکان آسیب‌دیده از زلزله بود. این مطالعه با طرح شبه‌آزمایشی پیش‌آزمون–پس‌آزمون با گروه کنترل انجام شد. شرکت‌کنندگان دانش‌آموزان مقطع متوسطه ساکن منطقه آسیب‌دیده از زلزله بودند. گروه آزمایش در یک برنامه کتاب‌درمانی چندمولفه‌ای مبتنی بر ACT به مدت ۱۲ هفته شرکت کردند، در حالی که گروه کنترل به برنامه آموزشی عادی خود ادامه دادند. مداخله بر اساس کتاب The Reality Slap اثر Russ Harris ساختاربندی شد و شامل مطالعه هدایت‌شده، فعالیت‌های مبتنی بر استعاره، تمرین‌های ذهن‌آگاهی، نوشتن تأملی و بحث‌های گروهی بود. هر جلسه شامل مطالعه ساختاریافته فصل‌ها و صفحات تعیین‌شده متناسب با محور موضوعی و فرایندهای هدف ACT بود. انعطاف‌پذیری روان‌شناختی و چهار پیامد مرتبط با زبان—شنیدن، صحبت کردن، درک مطلب و نوشتن—در پیش‌آزمون و پس‌آزمون ارزیابی شدند. تغییرات افتراقی معناداری برای انعطاف‌پذیری روان‌شناختی و درک مطلب مشاهده شد. برای شنیدن، تعامل اصلی زمان × گروه به سطح معناداری متعارف ۰٫۰۵ رسید اما پس از اصلاح بونفرونی از نظر آماری معنادار باقی نماند، در حالی که ANCOVA با تعدیل خط پایه تفاوت معنادار بین‌گروهی را نشان داد (p = 0.008). بنابراین، یافته‌های مربوط به شنیدن در رویکردهای تحلیلی مختلف یکسان نبود و با احتیاط تفسیر شد. تعاملات زمان × گروه برای صحبت کردن و نوشتن از نظر آماری معنادار نبودند. یافته‌ها نشان می‌دهد که شرکت در برنامه کتاب‌درمانی چندمولفه‌ای مبتنی بر ACT با بهبود انعطاف‌پذیری روان‌شناختی و درک مطلب در نوجوانان آسیب‌دیده از زلزله همراه بود. شواهد مربوط به مهارت شنیدن در رویکردهای تحلیلی مختلف کمتر سازگار بود و بنابراین باید با احتیاط تفسیر شود. با توجه به طرح شبه‌آزمایشی، تخصیص غیرتصادفی و فقدان گروه کنترل فعال همسان از نظر توجه، این یافته‌ها نباید به عنوان اثرات علّی قطعی منحصراً منتسب به کتاب‌درمانی تفسیر شوند.

This study determined the organizational climate of Rizal High School and the leadership styles manifested by its administrators during School Year 2017-2018 as a basis for a transformational leadership training program. The thesis characterized the inquiry as a mixed quantitative-qualitative study and operationalized it primarily through a descriptive-correlational survey design. The entire population of 170 Junior High School student-leaders served as respondents. Leadership style was assessed using the 37-item Multifactor Leadership Questionnaire 5X-Short, while school climate was measured using the 42-item Student Development Program-School Climate Survey for High School-Revised Edition. Weighted mean was used to describe leadership styles and school climate; Pearson product-moment correlation and a t-test of the correlation coefficient were used to test relationships. Administrators were perceived to always manifest idealized influence-attributed (M = 3.24) and inspirational motivation (M = 3.26), often manifest idealized influence-behavior, intellectual stimulation, individual consideration, contingent reward, and active management-by-exception, and sometimes exhibit passive management-by-exception and avoidance. Student-leaders described sharing of resources (M = 3.14) and student-teacher relations (M = 3.32) as positive, while order and discipline, school building, student interpersonal relations, and parent involvement were somewhat positive. Significant relationships were reported between transformational leadership and physical climate (r = .98, p < .05), transactional leadership and academic climate (r = 1.00, p < .05), and laissez-faire leadership and social climate (r = 1.00, p < .05). The findings supported the development of a transformational leadership training program for administrators, teachers, and student-leaders to strengthen the school’s physical, social, and academic climate.

این پژوهش به تعیین اقلیم سازمانی دبیرستان Rizal و سبک‌های رهبری بروز یافته توسط مدیران آن در سال تحصیلی ۲۰۱۷-۲۰۱۸ به‌عنوان مبنایی برای برنامه آموزشی رهبری تحول‌آفرین پرداخت. این پایان‌نامه پژوهش را به‌عنوان مطالعه‌ای ترکیبی (کمی-کیفی) توصیف کرده و عمدتاً از طریق طرح پژوهش توصیفی-همبستگی عملیاتی شده است. کل جامعه آماری شامل ۱۷۰ نفر از دانش‌آموزان رهبر مقطع متوسطه اول به‌عنوان پاسخ‌دهندگان انتخاب شدند. سبک رهبری با استفاده از پرسشنامه ۳۷ ماده‌ای Multifactor Leadership Questionnaire 5X-Short ارزیابی شد و اقلیم مدرسه با پرسشنامه ۴۲ ماده‌ای Student Development Program-School Climate Survey for High School-Revised Edition سنجیده شد. برای توصیف سبک‌های رهبری و اقلیم مدرسه از میانگین وزنی استفاده شد؛ برای آزمون روابط از همبستگی پیرسون و آزمون t ضریب همبستگی بهره گرفته شد. مدیران از دیدگاه پاسخ‌دهندگان همواره نفوذ ایده‌آل-منتسب (M = 3.24) و انگیزش الهام‌بخش (M = 3.26) را نشان می‌دهند، غالباً نفوذ ایده‌آل-رفتاری، تحریک فکری، ملاحظه فردی، پاداش مشروط و مدیریت فعال بر اساس استثنا را بروز می‌دهند و گاهی مدیریت منفعل بر اساس استثنا و اجتناب را نشان می‌دهند. دانش‌آموزان رهبر، اشتراک منابع (M = 3.14) و روابط دانش‌آموز-معلم (M = 3.32) را مثبت توصیف کردند، در حالی که نظم و انضباط، ساختمان مدرسه، روابط بین‌فردی دانش‌آموزان و مشارکت والدین تا حدی مثبت ارزیابی شد. روابط معناداری بین رهبری تحول‌آفرین و اقلیم فیزیکی (r = .98, p < .05)، رهبری تبادلی و اقلیم آموزشی (r = 1.00, p < .05)، و رهبری عدم مداخله و اقلیم اجتماعی (r = 1.00, p < .05) گزارش شد. یافته‌ها از توسعه برنامه آموزشی رهبری تحول‌آفرین برای مدیران، معلمان و دانش‌آموزان رهبر به‌منظور تقویت اقلیم فیزیکی، اجتماعی و آموزشی مدرسه حمایت می‌کند.

Introduction Medical students face prolonged training, rigorous assessment, and professional demands that may affect their subjective well-being. This study aimed to examine the associations between the two dimensions of achievement motivation and subjective well-being among medical students and to investigate the mediating roles of general self-efficacy and psychological resilience. Methods A cross-sectional questionnaire survey was conducted among 2,422 medical students in Jining, Shandong Province, China. Structural equation modeling was used to estimate direct and specific indirect associations. Results Success motivation had a weak positive direct association with subjective well-being (β = 0.060), whereas failure-avoidance motivation had a weak negative direct association (β = −0.063). Three specific indirect pathways were supported: through self-efficacy alone, resilience alone, and self-efficacy followed by resilience. The total indirect associations were 0.293 and -0.056, accounting for 83.08% and 47.25% of the respective model-based total associations. Among the variables included in the model, resilience had the largest direct association with subjective well-being (β = 0.494). Discussion Achievement motivation was associated with medical students’ subjective well-being through efficacy beliefs and psychological resilience. These findings highlight the importance of fostering success-oriented motivation, strengthening general self-efficacy, and cultivating psychological resilience in medical education.

مقدمه: دانشجویان پزشکی با آموزش طولانی‌مدت، ارزیابی‌های سخت‌گیرانه و الزامات حرفه‌ای مواجه هستند که ممکن است بر بهزیستی ذهنی آن‌ها تأثیر بگذارد. هدف این مطالعه بررسی ارتباط بین دو بعد انگیزش پیشرفت و بهزیستی ذهنی در میان دانشجویان پزشکی و نیز بررسی نقش‌های میانجی خودکارآمدی عمومی و تاب‌آوری روان‌شناختی بود. روش‌ها: یک پژوهش مقطعی با استفاده از پرسشنامه در میان ۲۴۲۲ دانشجوی پزشکی در جینینگ، استان شاندونگ، چین انجام شد. مدل‌سازی معادلات ساختاری برای برآورد ارتباطات مستقیم و غیرمستقیم خاص به کار گرفته شد. نتایج: انگیزش موفقیت ارتباط مستقیم ضعیف و مثبتی با بهزیستی ذهنی داشت (β = ۰٫۰۶۰)، در حالی که انگیزش اجتناب از شکست ارتباط مستقیم ضعیف و منفی نشان داد (β = −۰٫۰۶۳). سه مسیر غیرمستقیم خاص مورد حمایت قرار گرفت: از طریق خودکارآمدی به تنهایی، تاب‌آوری به تنهایی، و خودکارآمدی به دنبال تاب‌آوری. مجموع ارتباطات غیرمستقیم به ترتیب ۰٫۲۹۳ و -۰٫۰۵۶ بود که ۸۳٫۰۸٪ و ۴۷٫۲۵٪ از مجموع ارتباطات مبتنی بر مدل را تشکیل می‌داد. در میان متغیرهای وارد شده در مدل، تاب‌آوری بیشترین ارتباط مستقیم با بهزیستی ذهنی را داشت (β = ۰٫۴۹۴). بحث: انگیزش پیشرفت از طریق باورهای خودکارآمدی و تاب‌آوری روان‌شناختی با بهزیستی ذهنی دانشجویان پزشکی مرتبط بود. این یافته‌ها بر اهمیت تقویت انگیزش موفقیت‌محور، تقویت خودکارآمدی عمومی و پرورش تاب‌آوری روان‌شناختی در آموزش پزشکی تأکید می‌کند.

Cognitively demanding tasks are often perceived as costly, leading to effort avoidance, particularly in populations with motivational impairments. Research on anxiety and cognitive effort are mixed: some suggest anxiety increases effort cost, while others indicate it can motivate engagement. To reconcile these perspectives, we examined the interaction between state and trait anxiety on cognitive effort evaluation and engagement. We hypothesized that state anxiety enhances task engagement as difficulty increases, which diminishes with higher trait anxiety. We assessed self-reported anxiety and manipulated participants’ affective state in two online samples. Contrary to our hypothesis, in Experiment 1, participants ( N = 107) with low trait anxiety reported reduced task engagement under high state anxiety, but only for easy tasks. This effect was attenuated in participants with higher trait anxiety. This interaction partially replicated in Experiment 2 ( N = 572), where the negative effect of state anxiety on engagement was again attenuated in individuals with higher trait anxiety, but was observed across all task difficulty levels rather than being restricted to easy tasks. These findings suggest that trait anxiety may reflect reduced impact of state anxiety on disengagement.

وظایف با بار شناختی بالا اغلب پرهزینه تلقی می‌شوند و منجر به اجتناب از تلاش می‌گردند، به‌ویژه در جمعیت‌هایی با اختلالات انگیزشی. پژوهش‌ها درباره اضطراب و تلاش شناختی نتایج متفاوتی ارائه داده‌اند: برخی معتقدند اضطراب هزینه تلاش را افزایش می‌دهد، در حالی که برخی دیگر نشان می‌دهند اضطراب می‌تواند موجب افزایش درگیری شود. برای رفع این تناقض، ما به بررسی تعامل بین اضطراب حالتی و اضطراب صفتی بر ارزیابی تلاش شناختی و میزان درگیری با وظیفه پرداختیم. فرض کردیم که اضطراب حالتی با افزایش دشواری وظیفه، درگیری با وظیفه را افزایش می‌دهد، اما این اثر در سطوح بالاتر اضطراب صفتی کاهش می‌یابد. میزان اضطراب خودگزارش‌شده را ارزیابی و وضعیت عاطفی شرکت‌کنندگان را در دو نمونه آنلاین دستکاری کردیم. برخلاف فرضیه ما، در آزمایش اول (N = 107)، شرکت‌کنندگانی با اضطراب صفتی پایین، کاهش درگیری با وظیفه را در شرایط اضطراب حالتی بالا گزارش کردند، اما این اثر فقط برای وظایف آسان مشاهده شد. این اثر در شرکت‌کنندگانی با اضطراب صفتی بالاتر کاهش یافت. این تعامل تا حدی در آزمایش دوم (N = 572) تکرار شد، به‌طوری که اثر منفی اضطراب حالتی بر درگیری با وظیفه مجدداً در افراد با اضطراب صفتی بالاتر کاهش یافت، اما این بار این اثر در تمام سطوح دشواری وظیفه مشاهده شد و به وظایف آسان محدود نبود. این یافته‌ها نشان می‌دهند که اضطراب صفتی ممکن است بازتاب‌دهنده کاهش تأثیر اضطراب حالتی بر عدم درگیری با وظیفه باشد.

Aim: Stigma related to mental illness remains a major barrier to help-seeking and equitable care. Among medical students, stigma is clinically relevant because it may influence both future patient management and students’ own willingness to seek professional support. This study examined two complementary stigma domains, public stigma endorsement and anticipated stigma with concealment/avoidance, and their association with psychiatry clerkship exposure.Materials and Methods: This cross-sectional study included 354 undergraduate medical students at Selçuk University Faculty of Medicine. Psychiatry clerkship exposure was defined as pre-clerkship (Years 1–4) versus clerkship (Years 5–6). Stigma-related constructs were measured using a 29-item researcher-developed questionnaire organized a priori into Public Stigma Endorsement (PSE) and Anticipated Stigma with Concealment/Avoidance (ASA). Internal consistency was high (Cronbach’s α = 0.884 for PSE; 0.900 for ASA). Group differences were evaluated using appropriate univariable tests. Separate multiple linear regression models were fitted for PSE and ASA, adjusting for sociodemographic characteristics, smoking, psychiatric service use, contact with mental illness (self/family/social environment), family history of stigma, and stigma awareness/knowledge.Results: PSE scores did not differ by clerkship exposure in univariable analyses and were not independently associated with clerkship status in adjusted models. Male sex was an independent correlate of higher PSE. In contrast, ASA was higher among clerkship students and remained independently associated with clerkship exposure after adjustment (B = 2.75, 95% CI 0.44–5.05, p = 0.020). Middle socioeconomic status (vs low) was also associated with higher ASA (B = 3.37, 95% CI 0.67–6.07, p = 0.014). Model fit was significant for PSE and borderline for ASA.Conclusion: Psychiatry clerkship exposure was not associated with reduced public stigma endorsement but was linked to higher anticipated stigma and concealment/avoidance. These findings underscore the need for educational strategies that explicitly target distinct stigma dimensions, including self-referential anticipated stigma that may impede help-seeking among medical trainees.

هدف: انگ مرتبط با بیماری روانی همچنان یک مانع عمده در مسیر جستجوی کمک و دریافت مراقبت عادلانه است. در میان دانشجویان پزشکی، انگ از نظر بالینی اهمیت دارد زیرا ممکن است هم بر مدیریت بیماران آینده و هم بر تمایل خود دانشجویان برای جستجوی حمایت حرفه‌ای تأثیر بگذارد. این مطالعه دو حوزه مکمل انگ، یعنی تأیید انگ عمومی و انگ پیش‌بینی‌شده همراه با پنهان‌کاری/اجتناب، و ارتباط آن‌ها با تجربه کارورزی روان‌پزشکی را بررسی کرد. مواد و روش‌ها: این مطالعه مقطعی شامل ۳۵۴ دانشجوی پزشکی مقطع کارشناسی در دانشکده پزشکی دانشگاه Selçuk بود. تجربه کارورزی روان‌پزشکی به صورت پیش از کارورزی (سال‌های ۱ تا ۴) در مقابل دوره کارورزی (سال‌های ۵ و ۶) تعریف شد. سازه‌های مرتبط با انگ با استفاده از پرسشنامه‌ای ۲۹ ماده‌ای که توسط پژوهشگران طراحی شده و به طور پیشینی به دو بخش تأیید انگ عمومی (PSE) و انگ پیش‌بینی‌شده همراه با پنهان‌کاری/اجتناب (ASA) تقسیم شده بود، اندازه‌گیری شد. پایایی درونی بالا بود (آلفای کرونباخ = ۰٫۸۸۴ برای PSE؛ ۰٫۹۰۰ برای ASA). تفاوت‌های گروهی با استفاده از آزمون‌های تک‌متغیره مناسب ارزیابی شد. مدل‌های رگرسیون خطی چندگانه جداگانه برای PSE و ASA با تعدیل بر اساس ویژگی‌های جمعیت‌شناختی، مصرف سیگار، استفاده از خدمات روان‌پزشکی، تماس با بیماری روانی (خود/خانواده/محیط اجتماعی)، سابقه خانوادگی انگ و آگاهی/دانش نسبت به انگ برازش داده شد. نتایج: نمرات PSE در تحلیل‌های تک‌متغیره بر اساس تجربه کارورزی تفاوتی نداشت و در مدل‌های تعدیل‌شده نیز به طور مستقل با وضعیت کارورزی مرتبط نبود. جنسیت مذکر به طور مستقل با نمرات بالاتر PSE مرتبط بود. در مقابل، ASA در میان دانشجویان کارورزی بالاتر بود و پس از تعدیل نیز به طور مستقل با تجربه کارورزی مرتبط باقی ماند (B = 2.75، 95% CI 0.44–5.05، p = 0.020). وضعیت اجتماعی-اقتصادی متوسط (در مقایسه با پایین) نیز با ASA بالاتر مرتبط بود (B = 3.37، 95% CI 0.67–6.07، p = 0.014). برازش مدل برای PSE معنادار و برای ASA در مرز معناداری بود. نتیجه‌گیری: تجربه کارورزی روان‌پزشکی با کاهش تأیید انگ عمومی مرتبط نبود اما با افزایش انگ پیش‌بینی‌شده و پنهان‌کاری/اجتناب ارتباط داشت. این یافته‌ها بر ضرورت راهبردهای آموزشی که به طور صریح ابعاد متمایز انگ، از جمله انگ پیش‌بینی‌شده خودارجاعی که ممکن است مانع جستجوی کمک در میان کارآموزان پزشکی شود، تأکید می‌کند.

Introduction Hospital admission in older adults can be associated with functional decline, loss of independence, delirium, disruption of routine, and psychological deterioration. Virtual Wards, also described as Hospital-at-Home models, provide acute clinical care in a patient's usual place of residence and may reduce some harms associated with inpatient admission. Although Virtual Wards are commonly evaluated in terms of bed capacity, admission avoidance, and clinical safety, their psychological impact remains less well explored. This audit compared depressive symptoms and self-rated mood in older adults managed in hospital with those treated through a Virtual Ward service. Methods A prospective comparative clinical audit and service evaluation was conducted within the Care of the Elderly directorate at East Cheshire NHS Trust. The audit included 100 patients aged ≥70 years: 50 hospital inpatients and 50 patients managed through Virtual Ward pathways. Eligible patients had received at least five days of inpatient or Virtual Ward care and had broadly comparable medical diagnoses. Patients with severe acute or life-threatening illness, those lacking capacity to participate, and those with communication barriers preventing completion of the assessment tools were excluded. Baseline age, sex, primary diagnosis, and Clinical Frailty Scale (CFS) characteristics were compared descriptively between cohorts. Depressive symptoms were assessed using the 15-item Geriatric Depression Scale (GDS-15), and self-rated mood was assessed using a five-point mood scale. Exploratory unadjusted between-group comparisons were performed for selected patient-level outcomes. Results Hospital inpatients demonstrated a greater depressive symptom burden than Virtual Ward patients. A GDS-15 score of ≥5 was recorded in 36 (72%) hospital inpatients compared with 15 (30%) Virtual Ward patients, corresponding to an unadjusted odds ratio of 6.00 (95% CI, 2.53-14.24; Fisher's exact p<0.001). Low self-rated mood, defined as a score of 1 or 2, was reported by 19 (38%) hospital inpatients compared with three (6%) Virtual Ward patients, with an unadjusted odds ratio of 9.60 (95% CI, 2.62-35.21; Fisher's exact p<0.001). Conversely, positive mood scores of 4 or 5 were reported by 32 (64%) Virtual Ward patients compared with 16 (32%) hospital inpatients. Baseline age and frailty distributions showed substantial descriptive overlap, although some variation in sex and primary diagnosis was present between cohorts. Conclusion Older adults receiving inpatient care demonstrated a greater burden of depressive symptoms and less positive self-rated mood than those managed through the Virtual Ward service. However, the non-randomised design, potential selection bias, and absence of adjustment for important baseline factors such as cognitive status, functional status, social support, and baseline psychological wellbeing mean that causation cannot be established. The findings should therefore be interpreted as an association between care setting and psychological wellbeing rather than evidence that Virtual Ward care itself improves mood. Further prospective evaluation using comprehensive baseline assessment, adjusted analyses, and post-discharge follow-up is required. Older adults who require hospital admission may also benefit from routine mood assessment and targeted measures to support psychological wellbeing.

مقدمه: بستری شدن در بیمارستان در سالمندان می‌تواند با افت عملکردی، از دست دادن استقلال، دلیریوم، اختلال در روال زندگی و وخامت روان‌شناختی همراه باشد. بخش‌های مجازی، که به عنوان مدل‌های بیمارستان در منزل نیز توصیف می‌شوند، مراقبت بالینی حاد را در محل سکونت معمول بیمار ارائه می‌دهند و ممکن است برخی از آسیب‌های مرتبط با بستری شدن را کاهش دهند. اگرچه بخش‌های مجازی معمولاً از نظر ظرفیت تخت، اجتناب از بستری و ایمنی بالینی ارزیابی می‌شوند، اما تأثیر روان‌شناختی آن‌ها کمتر مورد بررسی قرار گرفته است. این ممیزی علائم افسردگی و خلق خودارزیابی‌شده را در سالمندانی که در بیمارستان مدیریت شدند با کسانی که از طریق خدمات بخش مجازی درمان شدند مقایسه کرد. روش‌ها: یک ممیزی بالینی مقایسه‌ای آینده‌نگر و ارزیابی خدمات در بخش مراقبت از سالمندان در East Cheshire NHS Trust انجام شد. این ممیزی شامل ۱۰۰ بیمار با سن ≥۷۰ سال بود: ۵۰ بیمار بستری در بیمارستان و ۵۰ بیمار که از طریق مسیرهای بخش مجازی مدیریت شدند. بیماران واجد شرایط حداقل پنج روز مراقبت بستری یا بخش مجازی دریافت کرده و تشخیص‌های پزشکی نسبتاً مشابهی داشتند. بیماران با بیماری حاد شدید یا تهدیدکننده حیات، افرادی که توانایی مشارکت نداشتند و کسانی که موانع ارتباطی مانع تکمیل ابزارهای ارزیابی می‌شد، حذف شدند. سن پایه، جنسیت، تشخیص اولیه و ویژگی‌های Clinical Frailty Scale (CFS) به صورت توصیفی بین گروه‌ها مقایسه شد. علائم افسردگی با استفاده از مقیاس افسردگی سالمندان ۱۵ ماده‌ای (GDS-15) و خلق خودارزیابی‌شده با استفاده از مقیاس خلق پنج‌درجه‌ای ارزیابی شد. مقایسه‌های اکتشافی بدون تعدیل بین گروهی برای برخی پیامدهای سطح بیمار انجام شد. نتایج: بیماران بستری در بیمارستان بار بیشتری از علائم افسردگی نسبت به بیماران بخش مجازی نشان دادند. نمره GDS-15 برابر یا بیشتر از ۵ در ۳۶ نفر (۷۲٪) از بیماران بستری در بیمارستان در مقایسه با ۱۵ نفر (۳۰٪) از بیماران بخش مجازی ثبت شد که معادل نسبت شانس تعدیل‌نشده ۶٫۰۰ (۹۵٪ CI، ۲٫۵۳ تا ۱۴٫۲۴؛ آزمون دقیق فیشر p<0.001) بود. خلق خودارزیابی‌شده پایین، که به عنوان نمره ۱ یا ۲ تعریف شد، توسط ۱۹ نفر (۳۸٪) از بیماران بستری در بیمارستان در مقایسه با سه نفر (۶٪) از بیماران بخش مجازی گزارش شد که نسبت شانس تعدیل‌نشده ۹٫۶۰ (۹۵٪ CI، ۲٫۶۲ تا ۳۵٫۲۱؛ آزمون دقیق فیشر p<0.001) را نشان داد. برعکس، نمرات خلق مثبت ۴ یا ۵ توسط ۳۲ نفر (۶۴٪) از بیماران بخش مجازی در مقایسه با ۱۶ نفر (۳۲٪) از بیماران بستری در بیمارستان گزارش شد. توزیع سن پایه و ناتوانی پایه همپوشانی توصیفی قابل توجهی نشان داد، اگرچه برخی تفاوت‌ها در جنسیت و تشخیص اولیه بین گروه‌ها وجود داشت. نتیجه‌گیری: سالمندانی که مراقبت بستری دریافت کردند، بار بیشتری از علائم افسردگی و خلق خودارزیابی‌شده کمتر مثبتی نسبت به کسانی که از طریق خدمات بخش مجازی مدیریت شدند نشان دادند. با این حال، طراحی غیرتصادفی، احتمال سوگیری انتخاب و نبود تعدیل برای عوامل پایه مهم مانند وضعیت شناختی، وضعیت عملکردی، حمایت اجتماعی و سلامت روانی پایه به این معناست که علیت قابل اثبات نیست. بنابراین یافته‌ها باید به عنوان ارتباط بین محیط مراقبت و سلامت روانی تفسیر شوند، نه به عنوان شواهدی مبنی بر اینکه مراقبت بخش مجازی خود موجب بهبود خلق می‌شود. ارزیابی آینده‌نگر بیشتر با استفاده از ارزیابی پایه جامع، تحلیل‌های تعدیل‌شده و پیگیری پس از ترخیص مورد نیاز است. سالمندانی که نیاز به بستری شدن در بیمارستان دارند نیز ممکن است از ارزیابی روتین خلق و اقدامات هدفمند برای حمایت از سلامت روانی بهره‌مند شوند.

Background Agricultural workers face some of the highest suicide rates in the United States, yet limited research has examined suicide among immigrant and migrant farmworkers (IMFs), a population recognized as particularly vulnerable within occupational health surveillance priorities. This study examined circumstances contributing to suicide among IMFs and compared these to circumstances among U.S.-born farmworkers using National Violent Death Reporting System (NVDRS) data. Methods This multiple methods study used NVDRS data from 2013 to 2023, restricted to decedents in agricultural worker occupations (SOC Minor Group 45–2000) who died by suicide. Decedents were classified as IMFs (foreign-born) or U.S.-born based on birthplace. Bivariate analyses examined associations between nativity and reported circumstances preceding suicide, followed by multivariable logistic regression adjusted for age, sex, race, ethnicity, marital status, and education. A single-author qualitative analysis of investigative narratives, using an iterative inductive coding process with peer debriefing as a rigor check, identified themes describing IMF suicide circumstances. Results Of 1,162 decedents, 17% ( n = 201) were foreign-born. IMFs were older, more likely male, more likely Hispanic, and had lower educational attainment than U.S.-born decedents. IMFs were less likely to die by firearm (22% vs. 57%) and more likely to die by hanging/strangulation/suffocation (64% vs. 30%). In adjusted analysis, Hispanic ethnicity (OR = 0.014), older age (OR = 0.961), and being married (OR = 0.366) were associated with lower odds, while firearm method (OR = 2.126) was associated with higher odds, of U.S.-born status. Investigative documentation completeness did not differ significantly by nativity. Qualitative analysis identified four themes: stigma and avoidance of mental health care; violent and conflictual intimate relationships; substance use and associated familial shame; and immigration-related vulnerability and compounded isolation. Conclusion IMFs experience intersectional stressors—including immigration-related vulnerability, stigma, and isolation—that shape suicide risk in ways distinct from U.S.-born farmworkers, and that align with constructs of thwarted belongingness and perceived burdensomeness from the Interpersonal-Psychological Theory of Suicide. Predominant use of hanging/strangulation among IMFs highlights limitations of conventional lethal means restriction strategies for this population. Culturally responsive, community-based, and workplace interventions—including stigma reduction, social connection programming, and multilingual lethal means safety messaging—are needed to address suicide risk among this underrecognized and vulnerable occupational group.

زمینه: کارگران کشاورزی با یکی از بالاترین نرخ‌های خودکشی در ایالات متحده مواجه هستند، اما پژوهش‌های محدودی به بررسی خودکشی در میان کارگران مهاجر و فصلی کشاورزی (IMFs) پرداخته‌اند؛ جمعیتی که به عنوان گروهی به‌ویژه آسیب‌پذیر در اولویت‌های پایش سلامت شغلی شناخته می‌شود. این مطالعه به بررسی شرایط مؤثر بر خودکشی در میان IMFs و مقایسه آن با شرایط کارگران کشاورزی متولد ایالات متحده با استفاده از داده‌های سامانه ملی گزارش‌دهی مرگ‌های خشونت‌آمیز (NVDRS) پرداخته است. روش‌ها: این مطالعه با روش‌های ترکیبی از داده‌های NVDRS طی سال‌های ۲۰۱۳ تا ۲۰۲۳ استفاده کرد که به متوفیان با شغل کارگر کشاورزی (SOC Minor Group 45–2000) که بر اثر خودکشی فوت کرده‌اند، محدود شد. متوفیان بر اساس محل تولد به عنوان IMF (متولد خارج) یا متولد ایالات متحده طبقه‌بندی شدند. تحلیل‌های دو متغیره ارتباط بین محل تولد و شرایط گزارش‌شده پیش از خودکشی را بررسی کرد و سپس رگرسیون لجستیک چندمتغیره با تعدیل برای سن، جنس، نژاد، قومیت، وضعیت تأهل و تحصیلات انجام شد. تحلیل کیفی روایات تحقیقی توسط یک نویسنده، با استفاده از فرایند کدگذاری استقرایی تکرارشونده و بازبینی همتایان به عنوان کنترل دقت، مضامینی را که شرایط خودکشی IMFها را توصیف می‌کردند شناسایی کرد. یافته‌ها: از میان ۱٬۱۶۲ متوفی، ۱۷٪ (n = 201) متولد خارج بودند. IMFها مسن‌تر، بیشتر مرد، بیشتر با قومیت اسپانیایی و دارای سطح تحصیلات پایین‌تر نسبت به متوفیان متولد ایالات متحده بودند. IMFها کمتر با سلاح گرم (۲۲٪ در مقابل ۵۷٪) و بیشتر با حلق‌آویز/خفگی/انسداد تنفسی (۶۴٪ در مقابل ۳۰٪) فوت کرده بودند. در تحلیل تعدیل‌شده، قومیت اسپانیایی (OR = 0.014)، سن بالاتر (OR = 0.961) و متأهل بودن (OR = 0.366) با احتمال کمتر و روش سلاح گرم (OR = 2.126) با احتمال بیشتر وضعیت متولد ایالات متحده همراه بود. کامل بودن مستندسازی تحقیقی بر اساس محل تولد تفاوت معناداری نداشت. تحلیل کیفی چهار مضمون را شناسایی کرد: انگ و اجتناب از مراقبت سلامت روان؛ روابط صمیمی خشونت‌آمیز و پرتنش؛ مصرف مواد و شرم خانوادگی مرتبط؛ و آسیب‌پذیری مهاجرتی و انزوای مضاعف. نتیجه‌گیری: IMFها با فشارهای تلاقی‌یافته‌ای از جمله آسیب‌پذیری مهاجرتی، انگ و انزوا مواجه هستند که خطر خودکشی را به شیوه‌هایی متمایز از کارگران کشاورزی متولد ایالات متحده شکل می‌دهد و با مفاهیم تعلق ناکام و سربار ادراک‌شده از نظریه بین‌فردی-روانشناختی خودکشی هم‌راستا است. شیوع بالای استفاده از حلق‌آویز/خفگی در میان IMFها محدودیت‌های راهبردهای متعارف محدودسازی ابزارهای کشنده را برای این جمعیت برجسته می‌کند. مداخلات پاسخگو به فرهنگ، مبتنی بر جامعه و محیط کار ـ از جمله کاهش انگ، برنامه‌های ارتباط اجتماعی و پیام‌رسانی ایمنی ابزارهای کشنده به چند زبان ـ برای کاهش خطر خودکشی در این گروه شغلی کمتر شناخته‌شده و آسیب‌پذیر ضروری است.

This study aimed to examine the relationship between post-traumatic stress disorder (PTSD) and attachment styles among older adults exposed to traumatic events. A descriptive–correlational design was employed using a stratified random sample of 534 participants from Irbid Governorate, Jordan. The study makes three key contributions to the literature by addressing the underrepresentation of elderly populations in trauma research, particularly within non-Western and Arab contexts. Data were collected using validated measures of PTSD and attachment styles. The findings indicated that PTSD symptoms and attachment styles were present at moderate levels. Anxious attachment was the most prevalent style, followed by avoidant and secure attachment. Correlation analysis revealed that secure attachment was negatively associated with PTSD, whereas anxious and avoidant attachment styles showed significant positive associations with PTSD symptoms. These findings highlight the dual role of attachment styles as both protective and risk factors in trauma-related outcomes. The results underscore the importance of developing culturally sensitive interventions that enhance secure attachment, strengthen social support, and improve emotional regulation among older adults. The study provides valuable cross-cultural evidence that contributes to the global understanding of PTSD and attachment processes in later life

هدف این پژوهش بررسی رابطه بین اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) و سبک‌های دلبستگی در سالمندانی بود که در معرض رویدادهای آسیب‌زا قرار گرفته‌اند. این مطالعه با طرح توصیفی-همبستگی و با استفاده از نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌ای بر روی ۵۳۴ شرکت‌کننده از استان اربد، اردن انجام شد. پژوهش حاضر سه سهم کلیدی در ادبیات علمی دارد: پرداختن به کم‌نمایی جمعیت سالمندان در پژوهش‌های تروما، به‌ویژه در زمینه‌های غیرغربی و عربی. داده‌ها با استفاده از ابزارهای معتبر سنجش PTSD و سبک‌های دلبستگی گردآوری شد. یافته‌ها نشان داد که علائم PTSD و سبک‌های دلبستگی در سطح متوسطی قرار دارند. سبک دلبستگی اضطرابی شایع‌ترین سبک بود و پس از آن سبک اجتنابی و سبک ایمن قرار داشتند. تحلیل همبستگی نشان داد که دلبستگی ایمن با PTSD رابطه منفی دارد، در حالی که سبک‌های دلبستگی اضطرابی و اجتنابی با علائم PTSD ارتباط مثبت معناداری نشان دادند. این یافته‌ها نقش دوگانه سبک‌های دلبستگی را به‌عنوان عوامل محافظتی و خطر در پیامدهای مرتبط با تروما برجسته می‌کند. نتایج بر اهمیت توسعه مداخلات حساس به فرهنگ که دلبستگی ایمن را تقویت می‌کند، حمایت اجتماعی را افزایش می‌دهد و تنظیم هیجانی را در سالمندان بهبود می‌بخشد، تأکید دارد. این پژوهش شواهد ارزشمند بین‌فرهنگی ارائه می‌دهد که به درک جهانی فرآیندهای PTSD و دلبستگی در دوران سالمندی کمک می‌کند.

Objectives: Transgender individuals, as social minorities, often face healthcare disparities and discrimination that negatively affect their health.This consensual qualitative study aimed to identify and categorize transgender people's gender identity-related experiences in medical and dental care, including perceived changes in staff attitudes, healthcare encounters, coping strategies, and perceived consequences for healthcare seeking, to advance the understanding of transgender healthcare utilization.Methods: Ten transgender adults in South Korea (six women and four men) were recruited using snowball sampling and participated in semi-structured in-depth interviews.The research team analyzed the data using a consensual qualitative research (CQR) methodology to enhance analytic credibility and reduce individual researcher bias.Results: The interview data were organized into six domains and 12 categories, with negative interactions emerging as a universal phenomenon.All participants reported negative experiences, including misgendering, derogatory remarks, and administrative systems centered on legal sex designations.These transphobic experiences were perceived to adversely affect oral and general health by prompting avoidance of healthcare visits.Consequently, such encounters were a key factor in decisions to delay future treatment or seek care exclusively from LGBT-friendly providers.Conclusions: The participants' accounts suggest that transphobic experiences in South Korean healthcare settings may arise from structural, interpersonal, and individual factors.This study provides exploratory evidence that well-intentioned behaviors may be perceived as microaggressions.Non-response to discrimination may function as an adaptive response to perceived systemic barriers.These findings suggest that negative healthcare experiences may contribute to healthcare avoidance and perceived adverse health and well-being consequences, highlighting the need for multidimensional interventions.

اهداف: افراد ترنسجندر به عنوان اقلیت‌های اجتماعی، اغلب با نابرابری‌ها و تبعیض‌های مراقبت سلامت مواجه می‌شوند که سلامت آن‌ها را به طور منفی تحت تأثیر قرار می‌دهد. این مطالعه کیفی توافقی با هدف شناسایی و دسته‌بندی تجربه‌های مرتبط با هویت جنسیتی افراد ترنسجندر در مراقبت پزشکی و دندانپزشکی، از جمله تغییرات ادراک‌شده در نگرش کارکنان، مواجهه‌های مراقبتی، راهبردهای مقابله‌ای و پیامدهای ادراک‌شده برای جستجوی مراقبت سلامت، به منظور ارتقای درک استفاده از خدمات سلامت توسط افراد ترنسجندر انجام شد. روش‌ها: ده بزرگسال ترنسجندر در کره جنوبی (شش زن و چهار مرد) با استفاده از نمونه‌گیری گلوله‌برفی جذب و در مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته عمیق شرکت کردند. تیم پژوهش داده‌ها را با استفاده از روش‌شناسی پژوهش کیفی توافقی (CQR) به منظور افزایش اعتبار تحلیلی و کاهش سوگیری پژوهشگر فردی تحلیل کرد. نتایج: داده‌های مصاحبه در شش حوزه و ۱۲ مقوله سازماندهی شد و تعاملات منفی به عنوان پدیده‌ای فراگیر ظاهر شد. همه شرکت‌کنندگان تجربه‌های منفی از جمله اشتباه‌جنسیتی، اظهارنظرهای تحقیرآمیز و نظام‌های اداری مبتنی بر تعیین جنسیت قانونی را گزارش کردند. این تجربه‌های ترنس‌فوبیک به گونه‌ای ادراک شد که سلامت دهان و سلامت عمومی را از طریق اجتناب از مراجعه به مراکز درمانی به طور منفی تحت تأثیر قرار می‌دهد. در نتیجه، چنین مواجهه‌هایی عامل کلیدی در تصمیم‌گیری برای به تعویق انداختن درمان آینده یا جستجوی مراقبت صرفاً از ارائه‌دهندگان دوستدار LGBT بود. نتیجه‌گیری: روایت‌های شرکت‌کنندگان نشان می‌دهد که تجربه‌های ترنس‌فوبیک در محیط‌های مراقبت سلامت کره جنوبی ممکن است ناشی از عوامل ساختاری، بین‌فردی و فردی باشد. این مطالعه شواهد اکتشافی ارائه می‌دهد که رفتارهای خیرخواهانه ممکن است به عنوان ریزپرخاشگری ادراک شوند. عدم پاسخ به تبعیض می‌تواند به عنوان واکنشی سازگارانه نسبت به موانع نظام‌مند ادراک شود. این یافته‌ها نشان می‌دهد که تجربه‌های منفی مراقبت سلامت ممکن است به اجتناب از مراقبت سلامت و پیامدهای منفی ادراک‌شده برای سلامت و بهزیستی منجر شود و بر ضرورت مداخلات چندبعدی تأکید می‌کند.

Confidence in others’ support (felt attachment security) can sustain a person’s sense of continuity across time. In three experiments with Israeli young adults, we examined whether contextually activating representations of attachment security (being supported and cared for by responsive others) enhances self-continuity and buffers the effects of adverse life changes. In Study 1, participants completed a measure of attachment orientations, were randomly assigned to a security- or neutral-priming condition and recorded their sense of self-continuity using Venn diagrams depicting past-present and present-future overlap. Studies 2 and 3 introduced additional self-discontinuity manipulations: an article emphasizing anticipated university-related changes (Study 2) and a reminder of disruptions caused by the October 7 attacks on Israel (Study 3). In Study 1, security priming increased past-present self-continuity regardless of participants’ attachment orientations and increased present-future continuity primarily among participants low in attachment anxiety. In Studies 2 and 3, security priming buffered the impact of discontinuity inductions on present-future and past-present self-continuity, respectively. Attachment-related avoidance was consistently associated with lower self-continuity across the studies. These findings highlight the role of felt security in sustaining temporal coherence of the self and suggest avenues for future research on attachment processes, identity stability, and coping with life transitions.

اطمینان به حمایت دیگران (امنیت دلبستگی ادراک‌شده) می‌تواند حس تداوم فرد در طول زمان را حفظ کند. در سه آزمایش با بزرگسالان جوان اسرائیلی، بررسی کردیم که آیا فعال‌سازی زمینه‌ای بازنمایی‌های امنیت دلبستگی (حمایت و مراقبت شدن توسط دیگران پاسخگو) تداوم خود را افزایش داده و اثرات تغییرات نامطلوب زندگی را تعدیل می‌کند یا خیر. در مطالعه ۱، شرکت‌کنندگان مقیاس گرایش‌های دلبستگی را تکمیل کردند، به طور تصادفی به شرایط برانگیختگی امنیت یا خنثی اختصاص یافتند و حس تداوم خود را با استفاده از نمودارهای وِن که همپوشانی گذشته-حال و حال-آینده را نشان می‌داد، ثبت کردند. در مطالعات ۲ و ۳ دستکاری‌های اضافی برای ایجاد گسست خود معرفی شد: مقاله‌ای که بر تغییرات پیش‌بینی‌شده مرتبط با دانشگاه تأکید داشت (مطالعه ۲) و یادآوری اختلالات ناشی از حملات ۷ اکتبر به اسرائیل (مطالعه ۳). در مطالعه ۱، برانگیختگی امنیت، تداوم خود گذشته-حال را صرف‌نظر از گرایش‌های دلبستگی شرکت‌کنندگان افزایش داد و تداوم حال-آینده را عمدتاً در میان شرکت‌کنندگانی با اضطراب دلبستگی پایین افزایش داد. در مطالعات ۲ و ۳، برانگیختگی امنیت اثر القای گسست را بر تداوم خود حال-آینده و گذشته-حال به ترتیب تعدیل کرد. اجتناب مرتبط با دلبستگی به طور مداوم با تداوم خود پایین‌تر در سراسر مطالعات همراه بود. این یافته‌ها نقش امنیت ادراک‌شده را در حفظ انسجام زمانی خود برجسته می‌کند و مسیرهایی برای پژوهش‌های آتی درباره فرایندهای دلبستگی، ثبات هویت و مقابله با گذارهای زندگی پیشنهاد می‌کند.

Despite national aspirations and international obligations to implement inclusive education, educational practices in Saudi Arabia continue to rely on special education and segregated settings for students with disability. While existing research has predominantly focused on school-level barriers, there remains a lack of studies investigating factors that perpetuate special education and segregation at the system level in the Saudi Arabian context. Accordingly, this qualitative study investigated why special education and segregation persist in Saudi Arabia, drawing on the perspectives of education officials. In-depth, semi-structured interviews were conducted with six education officials involved in policy development and implementation, and the data were thematically analysed. A critical perspective on inclusive education informed both the conceptualisation and interpretation of the analysis. Four key themes emerged: reliance on classification, lack of positive attitudes towards inclusive education, avoidance of structural reform, and systemic reproduction of special education and segregation. The study contributes to the literature by suggesting that segregation is reproduced through interconnected institutional mechanisms and system-level priorities that sustain special education and impede inclusive education reform. The findings also highlight how the perceptions and values of those in positions of responsibility may shape system-level decision-making and the maintenance of special and segregated education systems. Future research should therefore examine how decision-makers’ perceptions and values regarding inclusive education might be shifted.

با وجود آرمان‌های ملی و تعهدات بین‌المللی برای اجرای آموزش فراگیر، رویه‌های آموزشی در عربستان سعودی همچنان بر آموزش ویژه و محیط‌های جداسازی‌شده برای دانش‌آموزان دارای معلولیت تکیه دارند. در حالی که پژوهش‌های موجود عمدتاً بر موانع سطح مدرسه تمرکز داشته‌اند، همچنان کمبود مطالعاتی وجود دارد که به بررسی عواملی بپردازند که آموزش ویژه و جداسازی را در سطح نظام در بافت عربستان سعودی تداوم می‌بخشند. بر این اساس، این مطالعه کیفی به بررسی دلایل تداوم آموزش ویژه و جداسازی در عربستان سعودی از منظر مسئولان آموزشی پرداخت. مصاحبه‌های عمیق و نیمه‌ساختاریافته با شش نفر از مسئولان آموزشی که در توسعه و اجرای سیاست‌ها نقش داشتند، انجام شد و داده‌ها به شیوه تحلیل تماتیک بررسی گردید. رویکردی انتقادی نسبت به آموزش فراگیر، هم در مفهوم‌سازی و هم در تفسیر تحلیل، مدنظر قرار گرفت. چهار مضمون کلیدی استخراج شد: اتکا به طبقه‌بندی، فقدان نگرش مثبت نسبت به آموزش فراگیر، اجتناب از اصلاحات ساختاری و بازتولید نظام‌مند آموزش ویژه و جداسازی. این مطالعه با پیشنهاد اینکه جداسازی از طریق سازوکارهای نهادی به‌هم‌پیوسته و اولویت‌های سطح نظام که آموزش ویژه را حفظ و اصلاح آموزش فراگیر را مانع می‌شوند، بازتولید می‌شود، به ادبیات پژوهش می‌افزاید. یافته‌ها همچنین نشان می‌دهند که ادراکات و ارزش‌های افراد دارای مسئولیت می‌تواند تصمیم‌گیری‌های سطح نظام و تداوم نظام‌های آموزش ویژه و جداسازی‌شده را شکل دهد. بنابراین، پژوهش‌های آتی باید بررسی کنند که چگونه می‌توان ادراکات و ارزش‌های تصمیم‌گیرندگان درباره آموزش فراگیر را تغییر داد.