sex differences

Background: Parent–child separations have been associated with adverse health and well-being, with most research focusing on prolonged separations driven by war, famine or disease. Verschickungskinder (‘sent-away children’) – the eight to twelve million German children who, in the decades following World War II, were separated from their families for several weeks to stay in so-called children’s health resorts – represent a largely overlooked case of short-term separation. Despite growing recognition of adverse experiences and abuse in these settings, little is known about the long-term mental health of this population or which characteristics of the sent-away experience are associated with these outcomes.Objective: To examine whether sent-away children show more depressive symptoms, anxiety symptoms, and stress overload compared with peers, and to identify which characteristics of the sent-away experience are associated with these outcomes.Method: An anonymous online survey was conducted with 334 sent-away children and 77 participants in a convenience comparison group (M = 61.1 yrs.; 72.7% female). Linear regression models, adjusting for ACEs and sociodemographics, examined group differences and associations between characteristics of the sent-away experience (age at separation, sex, number of separations, emotional memory) and these outcomes.Results: Sent-away children reported more depressive symptoms, anxiety symptoms, and stress overload than comparison participants (all p < .001). Bivariate comparisons among the sent-away children indicated that younger age at separation was associated with more depressive symptoms, repeated separations with higher stress overload, and very negative memories with all three outcomes; no sex differences were observed. When entered simultaneously in regression models, emotional memory of the event was the only sent-away characteristic associated with depressive (p = .02) and anxiety symptoms (p = .009).Conclusions: Findings highlight the potential long-term mental health relevance of the sent-away experience, particularly among those with very negative memories of their experiences.

زمینه: جدایی والد–کودک با پیامدهای نامطلوب سلامت و بهزیستی همراه بوده است و بیشتر پژوهش‌ها بر جدایی‌های طولانی‌مدت ناشی از جنگ، قحطی یا بیماری تمرکز داشته‌اند. کودکان Verschickungskinder («کودکان فرستاده‌شده») – هشت تا دوازده میلیون کودک آلمانی که در دهه‌های پس از جنگ جهانی دوم برای چندین هفته از خانواده‌های خود جدا شده و در به‌اصطلاح آسایشگاه‌های سلامت کودکان اقامت داشتند – نمونه‌ای عمدتاً نادیده‌گرفته‌شده از جدایی کوتاه‌مدت هستند. با وجود افزایش شناخت نسبت به تجارب نامطلوب و سوءاستفاده در این محیط‌ها، اطلاعات اندکی درباره سلامت روانی بلندمدت این جمعیت یا ویژگی‌های تجربه جدایی که با این پیامدها مرتبط است، وجود دارد. هدف: بررسی اینکه آیا کودکان فرستاده‌شده علائم افسردگی، علائم اضطراب و اضافه‌بار استرس بیشتری نسبت به همتایان خود نشان می‌دهند و شناسایی ویژگی‌های تجربه جدایی که با این پیامدها مرتبط است. روش: یک پیمایش آنلاین ناشناس با ۳۳۴ کودک فرستاده‌شده و ۷۷ شرکت‌کننده در گروه مقایسه‌ای در دسترس (میانگین سنی = ۶۱/۱ سال؛ ۷۲/۷٪ زن) انجام شد. مدل‌های رگرسیون خطی با کنترل ACEs و متغیرهای جمعیت‌شناختی، تفاوت‌های گروهی و ارتباط بین ویژگی‌های تجربه جدایی (سن در زمان جدایی، جنسیت، تعداد دفعات جدایی، حافظه هیجانی) و این پیامدها را بررسی کردند. یافته‌ها: کودکان فرستاده‌شده علائم افسردگی، علائم اضطراب و اضافه‌بار استرس بیشتری نسبت به شرکت‌کنندگان گروه مقایسه گزارش کردند (همه p < ۰/۰۰۱). مقایسه‌های دو متغیره در میان کودکان فرستاده‌شده نشان داد که سن پایین‌تر در زمان جدایی با علائم افسردگی بیشتر، جدایی‌های مکرر با اضافه‌بار استرس بالاتر و خاطرات بسیار منفی با هر سه پیامد مرتبط بود؛ تفاوتی از نظر جنسیت مشاهده نشد. زمانی که این متغیرها به طور همزمان در مدل‌های رگرسیون وارد شدند، حافظه هیجانی رویداد تنها ویژگی تجربه جدایی بود که با علائم افسردگی (p = ۰/۰۲) و علائم اضطراب (p = ۰/۰۰۹) ارتباط داشت. نتیجه‌گیری: یافته‌ها بر اهمیت بالقوه بلندمدت سلامت روانی تجربه جدایی، به‌ویژه در میان افرادی که خاطرات بسیار منفی از این تجربه دارند، تأکید می‌کند.

Depressive, anxiety, and stress symptoms are common among adolescents, yet many studies dichotomise Depression Anxiety Stress Scales-21 (DASS-21) outcomes, potentially losing information across severity levels. This study estimated symptom prevalence and examined factors associated with the severity of depressive, anxiety, and stress symptoms among Vietnamese high school students. A cross-sectional survey was conducted among all Grade 10–12 students at one school in the Mekong Delta, Vietnam. Bivariate and multivariable proportional-odds logistic regression models were fitted for three ordered severity categories: normal, mild/moderate, and severe/very severe. Analyses were performed in R version 4.6.0. Among 366 students, severe/very severe depressive, anxiety, and stress symptoms were reported by 13.4%, 27.9%, and 16.4% of students, respectively. Female sex was associated with greater severity of depressive (aOR = 2.18, 95% CI: 1.41–3.39), anxiety (aOR = 1.88, 95% CI: 1.24–2.86), and stress symptoms (aOR = 2.37, 95% CI: 1.54–3.68). Average/weak academic performance was associated with greater depressive symptom severity (aOR = 2.10, 95% CI: 1.11–4.04). Poor family relationships were associated with greater anxiety (aOR = 1.79, 95% CI: 1.11–2.90) and stress symptom severity (aOR = 2.10, 95% CI: 1.25–3.53), while parental academic expectations were associated with greater anxiety symptom severity (aOR = 1.66, 95% CI: 1.10–2.52). Grade 11 students had lower odds of greater stress symptom severity than Grade 10 students (aOR = 0.50, 95% CI: 0.31–0.80). Female sex, academic performance, family relationships, parental expectations, and grade level were differentially associated with symptom severity. Analyses that preserved the ordered structure of DASS-21 outcomes showed that associated factors differed across symptom domains. These findings support sex-sensitive screening and targeted school- and family-based mental health strategies.

علائم افسردگی، اضطراب و استرس در میان نوجوانان شایع است، با این حال بسیاری از پژوهش‌ها نتایج مقیاس افسردگی، اضطراب و استرس-۲۱ (DASS-21) را دوگانه‌سازی می‌کنند که ممکن است منجر به از دست رفتن اطلاعات در سطوح مختلف شدت شود. این مطالعه شیوع علائم را برآورد کرده و عوامل مرتبط با شدت علائم افسردگی، اضطراب و استرس را در میان دانش‌آموزان دبیرستانی ویتنامی بررسی کرده است. یک مطالعه مقطعی در میان تمامی دانش‌آموزان پایه دهم تا دوازدهم یک مدرسه در دلتای مکونگ، ویتنام انجام شد. مدل‌های رگرسیون لجستیک با شانس‌های متناسب دو متغیره و چندمتغیره برای سه دسته شدت مرتب‌شده (عادی، خفیف/متوسط و شدید/بسیار شدید) برازش داده شد. تحلیل‌ها در نرم‌افزار R نسخه 4.6.0 انجام شد. در میان ۳۶۶ دانش‌آموز، به ترتیب ۱۳.۴٪، ۲۷.۹٪ و ۱۶.۴٪ علائم افسردگی، اضطراب و استرس شدید/بسیار شدید را گزارش کردند. جنسیت مؤنث با شدت بیشتر علائم افسردگی (aOR = 2.18, 95% CI: 1.41–3.39)، اضطراب (aOR = 1.88, 95% CI: 1.24–2.86) و استرس (aOR = 2.37, 95% CI: 1.54–3.68) همراه بود. عملکرد تحصیلی متوسط/ضعیف با شدت بیشتر علائم افسردگی (aOR = 2.10, 95% CI: 1.11–4.04) مرتبط بود. روابط خانوادگی ضعیف با شدت بیشتر علائم اضطراب (aOR = 1.79, 95% CI: 1.11–2.90) و استرس (aOR = 2.10, 95% CI: 1.25–3.53) مرتبط بود، در حالی که انتظارات تحصیلی والدین با شدت بیشتر علائم اضطراب (aOR = 1.66, 95% CI: 1.10–2.52) همراه بود. دانش‌آموزان پایه یازدهم نسبت به پایه دهم احتمال کمتری برای شدت بیشتر علائم استرس داشتند (aOR = 0.50, 95% CI: 0.31–0.80). جنسیت مؤنث، عملکرد تحصیلی، روابط خانوادگی، انتظارات والدین و پایه تحصیلی به طور متفاوتی با شدت علائم مرتبط بودند. تحلیل‌هایی که ساختار مرتب‌شده نتایج DASS-21 را حفظ کردند نشان دادند که عوامل مرتبط در حوزه‌های مختلف علائم متفاوت است. این یافته‌ها از غربالگری حساس به جنسیت و راهبردهای سلامت روان مبتنی بر مدرسه و خانواده حمایت می‌کند.

Body dissatisfaction is common, particularly among those with higher BMIs. Issues with BMI as an adiposity measure may limit our understanding of how body weight is associated with body dissatisfaction, particularly given gendered body ideals. We investigated the association of childhood trajectories of BMI, fat mass index (FMI), and fat-free mass index (FFMI) with body dissatisfaction at age 14, and sex differences in these associations. This was a secondary analysis of UK Millennium Cohort Study data. Our exposures were trajectories of BMI (3−14 years), FMI and FFMI (7−14 years), modelled using latent class growth analysis. Our outcome was body dissatisfaction at 14 years. We used univariable and multivariable linear regression models to investigate associations and interaction terms to test for sex differences. Among 13,025 participants (49.2% female; 84.4% White), we found three BMI, FMI, and FFMI trajectories (low, moderate, high). Participants with moderate (adjusted mean difference [aMD] 0.32, 95% confidence interval [CI] 0.24, 0.39) and high (aMD 0.71, 95% CI 0.55, 0.86) BMI trajectories and those with moderate (aMD 0.33, 95% CI 0.25, 0.41) and high (aMD 0.73, 95% CI 0.57, 0.89) FMI trajectories had higher body dissatisfaction scores than those with low trajectories. We did not find evidence that these associations differed by sex. For FFMI trajectories, boys with high (aMD 0.31, 95% CI 0.17, 0.46), but not moderate (aMD 0.07, 95% CI −0.03, 0.17) trajectories had greater body dissatisfaction. In girls, mean differences by FFMI trajectory were consistent with adiposity results. BMI and FMI trajectories are similarly associated with body dissatisfaction when FMI is estimated using bioelectrical impedance analysis. Both boys and girls may be susceptible to weight-related body dissatisfaction in adolescence. Further research is needed to understand how muscularity is associated with body dissatisfaction.

نارضایتی بدنی شایع است، به‌ویژه در میان افرادی که شاخص توده بدنی (BMI) بالاتری دارند. مشکلات مربوط به BMI به عنوان شاخص چربی بدن ممکن است درک ما را از نحوه ارتباط وزن بدن با نارضایتی بدنی، به‌ویژه با توجه به ایده‌آل‌های جنسیتی بدن، محدود کند. ما ارتباط مسیرهای BMI، شاخص توده چربی (FMI) و شاخص توده بدون چربی (FFMI) دوران کودکی را با نارضایتی بدنی در سن ۱۴ سالگی و تفاوت‌های جنسی در این ارتباطات بررسی کردیم. این مطالعه، تحلیل ثانویه‌ای از داده‌های مطالعه هم‌گروهی هزاره بریتانیا بود. متغیرهای مواجهه ما مسیرهای BMI (۳ تا ۱۴ سال)، FMI و FFMI (۷ تا ۱۴ سال) بودند که با استفاده از تحلیل رشد کلاس پنهان مدل‌سازی شدند. متغیر پیامد ما نارضایتی بدنی در ۱۴ سالگی بود. برای بررسی ارتباطات، از مدل‌های رگرسیون خطی یک‌متغیره و چندمتغیره و برای آزمون تفاوت‌های جنسی از عبارات تعاملی استفاده شد. در میان ۱۳٬۰۲۵ شرکت‌کننده (۴۹٫۲٪ دختر؛ ۸۴٫۴٪ سفیدپوست)، سه مسیر برای BMI، FMI و FFMI (پایین، متوسط، بالا) یافت شد. شرکت‌کنندگانی با مسیرهای BMI متوسط (تفاوت میانگین تعدیل‌شده [aMD] برابر با ۰٫۳۲، فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۲۴ تا ۰٫۳۹) و بالا (aMD برابر با ۰٫۷۱، فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۵۵ تا ۰٫۸۶) و همچنین مسیرهای FMI متوسط (aMD برابر با ۰٫۳۳، فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۲۵ تا ۰٫۴۱) و بالا (aMD برابر با ۰٫۷۳، فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۵۷ تا ۰٫۸۹) نسبت به مسیرهای پایین، نمرات نارضایتی بدنی بالاتری داشتند. شواهدی دال بر تفاوت این ارتباطات بر اساس جنسیت نیافتیم. در مورد مسیرهای FFMI، پسران با مسیر بالا (aMD برابر با ۰٫۳۱، فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۱۷ تا ۰٫۴۶)، اما نه متوسط (aMD برابر با ۰٫۰۷، فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۰۳- تا ۰٫۱۷)، نارضایتی بدنی بیشتری داشتند. در دختران، تفاوت میانگین‌ها بر اساس مسیر FFMI با نتایج چربی بدن سازگار بود. مسیرهای BMI و FMI زمانی که FMI با استفاده از آنالیز امپدانس بیوالکتریک تخمین زده می‌شود، به طور مشابهی با نارضایتی بدنی مرتبط هستند. هر دو گروه پسران و دختران ممکن است در نوجوانی مستعد نارضایتی بدنی مرتبط با وزن باشند. پژوهش‌های بیشتری برای درک نحوه ارتباط عضلانی بودن با نارضایتی بدنی مورد نیاز است.

Sex differences in social aggression are widespread across the animal kingdom, with males typic-ally displaying greater territoriality. While this dimorphism has traditionally been attributed to sex hormones, sex chromosomes can also contribute to it independently of hormonal influence. In the African pygmy mouse Mus minutoides , naturally occurring sex-reversed XY females (named X*Y due to a mutation on the X chromosome) are highly territorial in comparison to the other female genotypes present in the population (XX and XX*). However, the molecular basis of this phenotype remains unknown. Here, we evaluate molecular factors – known to correlate with aggressiveness – following a standardized behavioural assessment of aggression. We focus on i) the androgen pathway by quantifying testosterone serum levels and expression of its receptor in the brain; ii) the brain dopaminergic system through expression of dopamine-regulating genes, including the sex-determining Sry gene; and iii) neuroendocrine circuits, via vasopressin and oxytocin expression. These systems, although distinct, converge on hypothalamic-limbic circuits that regulate social behaviour and threat responses, providing an integrated framework for the modulation of aggression. Contrary to earlier reports, we found reduced level of aggression in X*Y females, likely to reflect a breeding facility effect. We also observe no correlations between aggressiveness and androgen levels or gene expression of the tested factors. However, our results support a stimulation of the dopaminergic system and of the oxytocin pathway following the agonistic assay suggesting their potential involvement in aggression-related responses. This further supports the idea that aggression is multifactorial. It is shaped by the interaction of several neuroendocrine and neurotransmitter pathways rather than a single determinant.

تفاوت‌های جنسی در پرخاشگری اجتماعی در سراسر قلمرو جانوری گسترده است و معمولاً نرها رفتار قلمرویی بیشتری از خود نشان می‌دهند. اگرچه این دگرریختی به طور سنتی به هورمون‌های جنسی نسبت داده می‌شود، کروموزوم‌های جنسی نیز می‌توانند مستقل از تأثیرات هورمونی در آن نقش داشته باشند. در موش کوتوله آفریقایی Mus minutoides، ماده‌های XY با وارونگی جنسی (که به دلیل جهش در کروموزوم X با عنوان X*Y شناخته می‌شوند) در مقایسه با سایر ژنوتیپ‌های ماده موجود در جمعیت (XX و XX*) رفتار قلمرویی بالایی دارند. با این حال، مبنای مولکولی این فنوتیپ همچنان ناشناخته باقی مانده است. در این پژوهش، عوامل مولکولی مرتبط با پرخاشگری پس از ارزیابی رفتاری استاندارد پرخاشگری بررسی می‌شود. تمرکز پژوهش بر: ۱) مسیر آندروژنی از طریق سنجش سطح سرمی تستوسترون و بیان گیرنده آن در مغز؛ ۲) سیستم دوپامینرژیک مغز از طریق سنجش بیان ژن‌های تنظیم‌کننده دوپامین، از جمله ژن تعیین‌کننده جنسیت Sry؛ و ۳) مدارهای نورواندوکرین از طریق سنجش بیان وازوپرسین و اکسی‌توسین است. این سیستم‌ها با وجود تمایز، بر مدارهای هیپوتالاموس-لیمبیک که رفتار اجتماعی و پاسخ به تهدید را تنظیم می‌کنند، همگرا می‌شوند و چارچوبی یکپارچه برای تعدیل پرخاشگری فراهم می‌آورند. برخلاف گزارش‌های پیشین، در این پژوهش سطح پرخاشگری در ماده‌های X*Y کاهش یافته مشاهده شد که احتمالاً بازتابی از اثر شرایط پرورشی است. همچنین هیچ همبستگی میان پرخاشگری و سطوح آندروژن یا بیان ژنی عوامل مورد بررسی مشاهده نشد. با این حال، نتایج پژوهش از تحریک سیستم دوپامینرژیک و مسیر اکسی‌توسین پس از آزمون رفتار پرخاشگرانه حمایت می‌کند که نشان‌دهنده نقش احتمالی آن‌ها در پاسخ‌های مرتبط با پرخاشگری است. این یافته‌ها بیش از پیش بر چندعاملی بودن پرخاشگری تأکید می‌کند؛ به گونه‌ای که این رفتار حاصل تعامل چندین مسیر نورواندوکرین و انتقال‌دهنده عصبی است و نه یک عامل منفرد.

Tilt refers to an ability pattern based on within person differences in two distinct abilities (e.g., verbal and math), yielding relative strength in one ability (e.g., math) and relative weakness in another (e.g., verbal). The current study is the first to examine age and sex differences in math-verbal tilt from 13- to 17-years. Test scores were obtained from the Armed Services Vocational Aptitude Battery in the 1997 National Longitudinal Survey of Youth ( N = 6969), a nationally representative sample of adolescents in the United States. Tilt was based on differences in math and verbal scores, yielding math tilt (indicating math strength) and verbal tilt (indicating verbal strength). Other variables included processing speed and general intelligence ( g ), which were expected to facilitate the acquisition of specific abilities that produce tilt. Contrary to research on sex differences in vocational preferences, levels of math and verbal tilt were higher in males than females. In addition, both sexes showed large tilt effects from zero ( d > 1.00), where zero indicates no tilt (i.e., no difference in math and verbal scores), indicating large levels of math or verbal tilt within individuals. The large tilt effects from zero support investment theories, which assume that individuals seek out and select activities in specific domains that boost analogous types of tilts. Finally, age-related increases in tilt were observed for males and females and were mediated by speed and g . Such a pattern supports cascade theories, which assume that speed and g facilitate the acquisition of specific abilities, which boost analogous forms of tilt. Future research should consider age and sex differences in tilt in different developmental periods (e.g., late adulthood) and at different ability levels (e.g., gifted and intellectually disabled).

تمایل به الگوی توانایی اشاره دارد که بر اساس تفاوت‌های درون‌فردی در دو توانایی متمایز (مانند کلامی و ریاضی) شکل می‌گیرد و منجر به قدرت نسبی در یک توانایی (مانند ریاضی) و ضعف نسبی در دیگری (مانند کلامی) می‌شود. مطالعه حاضر نخستین پژوهشی است که تفاوت‌های سنی و جنسیتی در تمایل ریاضی-کلامی را در بازه سنی ۱۳ تا ۱۷ سال بررسی می‌کند. نمرات آزمون از آزمون استعداد شغلی نیروهای مسلح در پیمایش ملی طولی جوانان ۱۹۹۷ (N = 6969)، که نمونه‌ای نماینده از نوجوانان ایالات متحده است، به دست آمد. تمایل بر اساس تفاوت نمرات ریاضی و کلامی محاسبه شد و تمایل ریاضی (نشان‌دهنده قدرت ریاضی) و تمایل کلامی (نشان‌دهنده قدرت کلامی) حاصل گردید. سایر متغیرها شامل سرعت پردازش و هوش عمومی (g) بودند که انتظار می‌رفت اکتساب توانایی‌های خاصی را که منجر به تمایل می‌شوند، تسهیل کنند. برخلاف پژوهش‌ها درباره تفاوت‌های جنسیتی در ترجیحات شغلی، سطوح تمایل ریاضی و کلامی در مردان بالاتر از زنان بود. علاوه بر این، هر دو جنس اثرات تمایل بزرگی نسبت به صفر (d > 1.00) نشان دادند، که در آن صفر نشان‌دهنده عدم تمایل (یعنی عدم تفاوت در نمرات ریاضی و کلامی) است و بیانگر سطوح بالای تمایل ریاضی یا کلامی درون افراد است. اثرات بزرگ تمایل نسبت به صفر از نظریه‌های سرمایه‌گذاری حمایت می‌کند که فرض می‌کنند افراد به دنبال انتخاب و انجام فعالیت‌هایی در حوزه‌های خاص هستند که انواع مشابهی از تمایل را تقویت می‌کند. در نهایت، افزایش‌های مرتبط با سن در تمایل برای مردان و زنان مشاهده شد که توسط سرعت و g واسطه‌گری می‌شد. چنین الگویی از نظریه‌های آبشاری حمایت می‌کند که فرض می‌کنند سرعت و g اکتساب توانایی‌های خاص را تسهیل می‌کنند و انواع مشابهی از تمایل را تقویت می‌کنند. پژوهش‌های آینده باید تفاوت‌های سنی و جنسیتی در تمایل را در دوره‌های رشدی مختلف (مانند بزرگسالی دیرهنگام) و در سطوح مختلف توانایی (مانند افراد با استعداد و افراد دارای ناتوانی ذهنی) مد نظر قرار دهند.

Abstract Numerous studies have explored disordered eating (DE) in athletes, yet their findings frequently conflict. This research focused on examining the prevalence of DE among HK Chinese athletes. A sample of 100 athletes participated in the study, which employed a cross-sectional design using the EAT-26 questionnaire. The results revealed a prevalence rate of 4.0%, notably lower than global averages. Athletes with dieting experience scored higher on EAT-26 compared to those without (8.08 ± 9.03 vs. 4.92 ± 5.73, p < 0.05). Lower body image (BI ≤ 5 out of 9) was associated with higher EAT-26 scores compared to higher body image (BI > 5) (9.91 ± 8.89 vs. 4.21 ± 5.51, p < 0.05). Pearson’s correlation analysis demonstrated that age and EAT-26 scores showed a weak negative correlation (r = -0.234, p < 0.05), while self-perceived BI had a moderate negative correlation with EAT-26 scores (r = -0.344, p < 0.01). Regression analysis identified age (β = -0.339, p < 0.001) and self-perceived BI (β = -0.226, p < 0.05) as predictors of EAT-26 scores. Results align with international studies indicating higher scores among younger athletes and those with dieting history, suggesting tailored health education programs for different groups may be beneficial. Level of Evidence: Level V, Descriptive Study.

چکیده: مطالعات متعددی به بررسی اختلالات تغذیه‌ای (DE) در ورزشکاران پرداخته‌اند، اما یافته‌های آن‌ها اغلب متناقض است. این پژوهش بر بررسی شیوع اختلالات تغذیه‌ای در میان ورزشکاران چینی هنگ‌کنگ متمرکز بود. نمونه‌ای متشکل از ۱۰۰ ورزشکار در این مطالعه شرکت کردند که با استفاده از طرح مقطعی و پرسشنامه EAT-26 انجام شد. نتایج، نرخ شیوع ۴٫۰٪ را نشان داد که به طور قابل توجهی کمتر از میانگین‌های جهانی است. ورزشکارانی که سابقه رژیم غذایی داشتند، نمرات بالاتری در EAT-26 نسبت به افرادی که چنین سابقه‌ای نداشتند کسب کردند (۸٫۰۸ ± ۹٫۰۳ در مقابل ۴٫۹۲ ± ۵٫۷۳، ۰٫۰۵ > p). تصویر بدنی پایین‌تر (BI ≤ ۵ از ۹) با نمرات بالاتر EAT-26 نسبت به تصویر بدنی بالاتر (BI > ۵) همراه بود (۹٫۹۱ ± ۸٫۸۹ در مقابل ۴٫۲۱ ± ۵٫۵۱، ۰٫۰۵ > p). تحلیل همبستگی پیرسون نشان داد که سن و نمرات EAT-26 همبستگی منفی ضعیفی دارند (r = -0.234، ۰٫۰۵ > p)، در حالی که تصویر بدنی ادراک‌شده توسط خود فرد همبستگی منفی متوسطی با نمرات EAT-26 داشت (r = -0.344، ۰٫۰۱ > p). تحلیل رگرسیون نشان داد که سن (β = -0.339، ۰٫۰۰۱ > p) و تصویر بدنی ادراک‌شده توسط خود فرد (β = -0.226، ۰٫۰۵ > p) پیش‌بین نمرات EAT-26 هستند. نتایج با مطالعات بین‌المللی که نمرات بالاتر را در میان ورزشکاران جوان‌تر و افراد با سابقه رژیم غذایی گزارش کرده‌اند، همسو است و پیشنهاد می‌شود برنامه‌های آموزش سلامت متناسب با گروه‌های مختلف تدوین شود. سطح شواهد: سطح V، مطالعه توصیفی.

Objective: The study was conducted to determine the level of internet addiction in parents' lives and to determine the relationship between this situation and children's tendency to be addicted to digital games. Materials and Methods: The study was descriptive, cross-sectional, and correlational. The sample of the study consisted of 146 children aged 4-6 years and their parents between December 2023-May 2024. The research data were collected using the Personal Information Form, Young Internet Addiction Scale and Digital Game Addiction Tendency Scale for Preschool Children. Results: It was determined that 95.2% of the children used the internet and 76.0% of them used the internet for gaming purposes. In the study, it was determined that boys' digital game addiction was significantly higher (p

هدف: این پژوهش با هدف تعیین میزان اعتیاد اینترنتی در زندگی والدین و بررسی رابطه این وضعیت با گرایش کودکان به اعتیاد به بازی‌های دیجیتال انجام شد. مواد و روش‌ها: این مطالعه توصیفی، مقطعی و همبستگی بود. نمونه پژوهش شامل ۱۴۶ کودک ۴ تا ۶ ساله و والدین آن‌ها در بازه زمانی دسامبر ۲۰۲۳ تا مه ۲۰۲۴ بود. داده‌های پژوهش با استفاده از فرم اطلاعات فردی، مقیاس اعتیاد اینترنتی Young و مقیاس گرایش به اعتیاد به بازی دیجیتال برای کودکان پیش‌دبستانی جمع‌آوری شد. نتایج: مشخص شد که ۹۵.۲٪ از کودکان از اینترنت استفاده می‌کنند و ۷۶.۰٪ از آن‌ها به منظور بازی از اینترنت استفاده می‌کنند. در این مطالعه مشخص شد که اعتیاد به بازی دیجیتال در پسران به طور معناداری بیشتر بود (p

The number of people seeking gender-affirming medical care and gender-affirming hormone therapy (GAHT) is increasing. As sex steroids shape cardiometabolic physiology, GAHT is expected to meaningfully alter cardiometabolic risk. The aim of this review was to systematically determine and narratively synthesize evidence on the cardiometabolic effects of GAHT and identify clinically relevant knowledge gaps. We searched PubMed for English-language primary human studies published through November 26, 2025. Of 346 screened records, 96 unique original investigations were included. Most studies had less than 3 years of follow-up, the longest being 20 years in one electronic health record-based study. In transgender women, BMI was often reported as stable with higher fat and lower lean mass compared to baseline; insulin resistance tended to increase while fasting glucose and HbA1c were usually longitudinally stable. Lipid changes often showed reductions in total and low-density lipoprotein cholesterol as well as triglyceride levels. Blood pressure generally remained stable or decreased. In transgender women, VTE incidence was higher than in both cisgender women and men, whereas stroke and MI incidence was higher primarily in comparison with cisgender women. In transgender men, BMI was increased or stable and lean mass increased with variable fat mass changes and some long-term increases in visceral and liver fat. Glucose usually remained stable while insulin resistance findings were mixed. Lipid profiles commonly shifted toward lower high-density lipoprotein cholesterol and higher low-density lipoprotein cholesterol and triglycerides. Blood pressure findings were mixed with some cohorts showing an increase. In transgender men, MI incidence was higher than in cisgender women but generally not higher than in cisgender men; evidence for other cardiovascular outcomes was limited and inconsistent. Overall, evidence on systemic inflammation, renal and hepatic outcomes is sparse. In conclusion, GAHT is associated with quantifiable cardiometabolic changes, but magnitude and clinical relevance vary by regimen, population, baseline risk and study follow-up duration. Heterogeneous regimens, study methods, and confounding contribute to mixed findings. Major gaps persist with limited long-term prospective data, sparse mechanistic insights, underrepresentation of adolescents and non-European ancestry populations, and insufficient information on cardiometabolic outcomes with ageing. Sex- and gender identity-stratified evidence synthesis: Distinguishes feminizing and masculinizing GAHT while presenting parallel outcome analyses for transgender women and transgender men, enabling more clinically precise interpretation of cardiometabolic effects. Systematic characterization of heterogeneity: Integrates regimen-, population-, and context-specific findings, including discordant results, into structured domain-specific evidence tables, improving transparency and interpretability across a heterogeneous literature base. Novel evidence mapping framework: Introduces a domain-level framework quantifying both evidence volume (number of primary studies) and directional concordance of findings, visualized within a sex-stratified cardiometabolic risk continuum to identify areas of consistency, uncertainty, and evidence gaps.

تعداد افرادی که به دنبال مراقبت‌های پزشکی تأییدکننده جنسیت و هورمون‌درمانی تأییدکننده جنسیت (GAHT) هستند در حال افزایش است. از آنجا که استروئیدهای جنسی فیزیولوژی قلبی‌متابولیک را شکل می‌دهند، انتظار می‌رود GAHT به طور معناداری ریسک قلبی‌متابولیک را تغییر دهد. هدف این مرور، تعیین نظام‌مند و تلفیق روایی شواهد درباره اثرات قلبی‌متابولیک GAHT و شناسایی شکاف‌های دانشی بالینی مرتبط بود. ما پایگاه PubMed را برای مطالعات انسانی اولیه به زبان انگلیسی منتشرشده تا ۲۶ نوامبر ۲۰۲۵ جست‌وجو کردیم. از میان ۳۴۶ رکورد غربال‌شده، ۹۶ پژوهش اصیل منحصربه‌فرد وارد شدند. اکثر مطالعات کمتر از ۳ سال پیگیری داشتند و طولانی‌ترین آن‌ها ۲۰ سال در یک مطالعه مبتنی بر پرونده الکترونیک سلامت بود. در زنان ترنسجندر، BMI اغلب به صورت پایدار گزارش شد و نسبت به خط پایه، توده چربی بیشتر و توده بدون چربی کمتر بود؛ مقاومت به انسولین تمایل به افزایش داشت در حالی که گلوکز ناشتا و HbA1c معمولاً به طور طولی پایدار بودند. تغییرات لیپیدی اغلب کاهش در کلسترول تام و کلسترول لیپوپروتئین با چگالی کم و همچنین سطح تری‌گلیسرید را نشان داد. فشار خون عموماً پایدار یا کاهش‌یافته باقی ماند. در زنان ترنسجندر، بروز VTE بالاتر از هر دو گروه زنان و مردان سیسجندر بود، در حالی که بروز سکته مغزی و MI عمدتاً در مقایسه با زنان سیسجندر بالاتر بود. در مردان ترنسجندر، BMI افزایش یافته یا پایدار بود و توده بدون چربی افزایش یافت با تغییرات متغیر در توده چربی و برخی افزایش‌های بلندمدت در چربی احشایی و کبدی. گلوکز معمولاً پایدار باقی ماند در حالی که یافته‌های مقاومت به انسولین متناقض بود. پروفایل‌های لیپیدی معمولاً به سمت کاهش کلسترول لیپوپروتئین با چگالی بالا و افزایش کلسترول لیپوپروتئین با چگالی کم و تری‌گلیسرید تغییر یافت. یافته‌های فشار خون متناقض بود و برخی گروه‌ها افزایش را نشان دادند. در مردان ترنسجندر، بروز MI بالاتر از زنان سیسجندر بود اما عموماً بالاتر از مردان سیسجندر نبود؛ شواهد برای سایر پیامدهای قلبی‌عروقی محدود و ناسازگار بود. به طور کلی، شواهد درباره التهاب سیستمیک، پیامدهای کلیوی و کبدی اندک است. در نتیجه، GAHT با تغییرات قلبی‌متابولیک قابل اندازه‌گیری همراه است، اما میزان و اهمیت بالینی آن بسته به رژیم، جمعیت، ریسک پایه و مدت پیگیری مطالعه متفاوت است. رژیم‌های ناهمگون، روش‌های مطالعه و عوامل مخدوش‌کننده به یافته‌های متناقض کمک می‌کنند. شکاف‌های عمده‌ای همچنان باقی است، از جمله داده‌های آینده‌نگر بلندمدت محدود، بینش‌های مکانیسمی اندک، نمایندگی ناکافی نوجوانان و جمعیت‌های با تبار غیراروپایی و اطلاعات ناکافی درباره پیامدهای قلبی‌متابولیک با افزایش سن. سنتز شواهد بر اساس جنس و هویت جنسیتی: GAHT زنانه‌ساز و مردانه‌ساز را متمایز می‌کند و در عین حال تحلیل‌های پیامدی موازی برای زنان ترنسجندر و مردان ترنسجندر ارائه می‌دهد که امکان تفسیر بالینی دقیق‌تر اثرات قلبی‌متابولیک را فراهم می‌سازد. توصیف نظام‌مند ناهمگونی: یافته‌های خاص رژیم، جمعیت و زمینه، از جمله نتایج ناسازگار را در جداول شواهد ساختاریافته حوزه‌محور ادغام می‌کند و شفافیت و قابلیت تفسیر را در یک بدنه ادبیات ناهمگون بهبود می‌بخشد. چارچوب جدید نگاشت شواهد: یک چارچوب سطح حوزه معرفی می‌کند که هم حجم شواهد (تعداد مطالعات اولیه) و هم همسویی جهت‌دار یافته‌ها را کمی‌سازی می‌کند و آن را در یک پیوستار ریسک قلبی‌متابولیک تفکیک‌شده بر اساس جنس به تصویر می‌کشد تا حوزه‌های ثبات، عدم قطعیت و شکاف‌های شواهد را شناسایی کند.

Abstract Aims Coexistence of binge eating disorder (BED) and type 2 diabetes is linked to poor health outcomes, but data on the prevalence and clinical profile of BED symptoms remain limited and inconsistent. We estimated the prevalence of BED symptoms and examined their associated clinical characteristics in Danish adults with type 2 diabetes. Methods We conducted a cross‐sectional study within the Danish Centre for Strategic Research in Type 2 Diabetes (DD2) cohort. Adults with type 2 diabetes completed the Binge Eating Disorder Questionnaire (BED‐Q) to determine the presence of BED symptoms. Data on well‐being, comorbidities, treatment and biomarkers were retrieved from national health registers. Associations between participant characteristics and BED symptoms were examined using Poisson regression to estimate prevalence ratios (PRs). Results Among 2459 individuals, 72 (2.9%) screened positive for BED symptoms, and 76 (3.1%) showed subclinical BED symptoms. Individuals with BED symptoms had an earlier age at diagnosis of type 2 diabetes (median 51.8 years, IQR: 41.3–57.6) than adults without BED symptoms (median 59.5 years, IQR: 52.1–66.2). BED symptoms were also associated with severe obesity (BMI ≥35 kg/m 2 ) (PR 11.37, 95% CI: 2.78–46.49), female sex (PR 1.54, 95% CI: 1.12–2.10), and lower well‐being (PR 1.83, 95% CI: 1.15–2.92). Conclusions BED symptoms were associated with a distinct clinical and psychosocial profile in Danish adults with type 2 diabetes. These findings support clinical awareness of BED symptoms in this population, particularly among women, individuals with obesity, those with lower well‐being and those diagnosed with diabetes at a younger age.

اهداف: هم‌زمانی اختلال پرخوری افراطی (BED) و دیابت نوع ۲ با پیامدهای نامطلوب سلامت مرتبط است، اما داده‌ها درباره شیوع و نمایه بالینی علائم BED محدود و ناسازگار باقی مانده‌اند. ما شیوع علائم BED را برآورد کردیم و ویژگی‌های بالینی مرتبط با آن‌ها را در بزرگسالان دانمارکی مبتلا به دیابت نوع ۲ بررسی نمودیم. روش‌ها: یک مطالعه مقطعی در چارچوب کوهورت مرکز دانمارکی پژوهش راهبردی در دیابت نوع ۲ (DD2) انجام شد. بزرگسالان مبتلا به دیابت نوع ۲ پرسشنامه اختلال پرخوری افراطی (BED-Q) را برای تعیین وجود علائم BED تکمیل کردند. داده‌های مربوط به سلامت روان، همبودی‌ها، درمان و نشانگرهای زیستی از سامانه‌های ملی ثبت سلامت استخراج شد. ارتباط بین ویژگی‌های شرکت‌کنندگان و علائم BED با استفاده از رگرسیون پواسون برای برآورد نسبت‌های شیوع (PRs) بررسی شد. نتایج: در میان ۲۴۵۹ نفر، ۷۲ نفر (۲٫۹٪) غربالگری مثبت برای علائم BED داشتند و ۷۶ نفر (۳٫۱٪) علائم زیر بالینی BED نشان دادند. افراد دارای علائم BED سن پایین‌تری در زمان تشخیص دیابت نوع ۲ داشتند (میانه ۵۱٫۸ سال، IQR: ۴۱٫۳–۵۷٫۶) نسبت به بزرگسالان بدون علائم BED (میانه ۵۹٫۵ سال، IQR: ۵۲٫۱–۶۶٫۲). علائم BED همچنین با چاقی شدید (BMI ≥35 kg/m2) (PR 11.37، 95% CI: 2.78–46.49)، جنسیت مؤنث (PR 1.54، 95% CI: 1.12–2.10) و سلامت روان پایین‌تر (PR 1.83، 95% CI: 1.15–2.92) مرتبط بود. نتیجه‌گیری: علائم BED با نمایه بالینی و روانی-اجتماعی متمایزی در بزرگسالان دانمارکی مبتلا به دیابت نوع ۲ همراه بود. این یافته‌ها بر اهمیت توجه بالینی به علائم BED در این جمعیت، به‌ویژه در میان زنان، افراد چاق، افراد با سلامت روان پایین‌تر و کسانی که در سنین پایین‌تر مبتلا به دیابت شده‌اند، تأکید می‌کند.

Introduction Anorexia nervosa (AN) is more prevalent in women than men, although rates in men are rising. Animal models can provide insight into whether this differential prevalence is rooted in biological mechanisms, but prior studies have yielded conflicting findings. Using the activity-based anorexia (ABA) model, we previously demonstrated that female mice exhibit distinct vulnerable and resilient phenotypes. Here, we use this phenotypic framework to investigate sex differences in ABA susceptibility. Methods We tested young adult male C57BL/6N mice using the same ABA protocol used to test age-matched C57BL/6N females. Individual differences in daily bodyweight, food intake, water intake, and wheel running were analyzed and compared across sexes. Results Males exhibit the same vulnerable and resilient phenotypes as females, with no sex difference in the proportion of mice exhibiting each phenotype or the repertoire of behaviors characterizing them. In both sexes, vulnerable mice exhibit catastrophic weight loss that is associated with excessive light cycle running, while resilient mice exhibit weight stabilization that is associated with adaptive changes in consumption. When food is available, vulnerable mice do not run more than resilient mice, indicating that vulnerability is not characterized by a decision to run instead of eat in either sex. Conclusions Our findings indicate that there are no sex differences in ABA in C57BL/6N mice. The shared behavioral responses to starvation observed across sexes demonstrate that ABA can be used to model adaptive and maladaptive responses to food restriction in men and women.

مقدمه: بی‌اشتهایی عصبی (AN) در زنان شایع‌تر از مردان است، هرچند نرخ آن در مردان رو به افزایش است. مدل‌های حیوانی می‌توانند بینشی درباره این‌که آیا این شیوع متفاوت ریشه در سازوکارهای زیستی دارد یا خیر، ارائه دهند، اما پژوهش‌های پیشین یافته‌های متناقضی داشته‌اند. با استفاده از مدل بی‌اشتهایی مبتنی بر فعالیت (ABA)، پیش‌تر نشان دادیم که موش‌های ماده فنوتیپ‌های آسیب‌پذیر و تاب‌آور متمایزی را نشان می‌دهند. در این پژوهش، از این چارچوب فنوتیپی برای بررسی تفاوت‌های جنسی در آسیب‌پذیری نسبت به ABA استفاده کردیم. روش‌ها: موش‌های نر بالغ جوان نژاد C57BL/6N با همان پروتکل ABA که برای موش‌های ماده هم‌سن C57BL/6N به کار رفته بود، آزمون شدند. تفاوت‌های فردی در وزن بدن روزانه، مصرف غذا، مصرف آب و دویدن چرخشی تحلیل و بین دو جنس مقایسه شد. یافته‌ها: موش‌های نر همان فنوتیپ‌های آسیب‌پذیر و تاب‌آور را مانند موش‌های ماده نشان دادند و تفاوت معناداری در نسبت موش‌هایی که هر فنوتیپ را نشان می‌دهند یا در الگوی رفتاری مشخص‌کننده آن‌ها بین دو جنس مشاهده نشد. در هر دو جنس، موش‌های آسیب‌پذیر کاهش وزن فاجعه‌آمیزی را تجربه کردند که با دویدن بیش از حد در چرخه نوری همراه بود، در حالی که موش‌های تاب‌آور تثبیت وزن را نشان دادند که با تغییرات سازگارانه در مصرف همراه بود. زمانی که غذا در دسترس است، موش‌های آسیب‌پذیر بیش از موش‌های تاب‌آور نمی‌دوند، که نشان می‌دهد آسیب‌پذیری در هیچ‌یک از دو جنس با تصمیم به دویدن به جای خوردن مشخص نمی‌شود. نتیجه‌گیری: یافته‌های ما نشان می‌دهد که در موش‌های C57BL/6N تفاوت جنسی در ABA وجود ندارد. پاسخ‌های رفتاری مشترک به گرسنگی که در هر دو جنس مشاهده شد، نشان می‌دهد که ABA می‌تواند برای مدل‌سازی پاسخ‌های سازگارانه و ناسازگارانه به محدودیت غذایی در مردان و زنان به کار رود.