توجه

Reduced resources in the public sector, combined with an ageing population and increasing existential needs, mean that social service caseworkers need strategies to manage and limit their workload. Social service caseworkers consequently need to develop new ways to manage the population’s increased existential needs. The purpose of the study is therefore to analyse and understand how social workers handle existential issues during the needs assessment process for home care services. Data have been collected through semi-structured interviews with social service caseworkers (N = 15) (2022–2024). The results show that shifting responsibility (e.g. delegation and integration) and professional sensitivity (e.g. tacit knowledge, empathy and adaptation) were two prevalent strategies. The study uses the term neglective restrictiveness to further explain how social service caseworkers combine the two strategies in order to consciously disregard and transform existential needs into a non-issue. A hard-to-manage area is dealt with through actions including delay, omission, disregard and delegation. The study develops the SLB theory, particularly in relation to situations that require an emotional stance.

کاهش منابع در بخش عمومی، همراه با سالمند شدن جمعیت و افزایش نیازهای وجودی، موجب می‌شود که کارگزاران خدمات اجتماعی به راهبردهایی برای مدیریت و محدود کردن حجم کار خود نیاز داشته باشند. بنابراین، کارگزاران خدمات اجتماعی باید روش‌های جدیدی برای مدیریت نیازهای وجودی فزاینده جمعیت توسعه دهند. هدف این پژوهش، تحلیل و فهم چگونگی مواجهه مددکاران اجتماعی با مسائل وجودی در فرایند ارزیابی نیاز برای خدمات مراقبت در منزل است. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با کارگزاران خدمات اجتماعی (N = 15) (2022–2024) گردآوری شده‌اند. نتایج نشان می‌دهد که انتقال مسئولیت (مانند واگذاری و ادغام) و حساسیت حرفه‌ای (مانند دانش ضمنی، همدلی و سازگاری) دو راهبرد رایج بوده‌اند. این پژوهش از اصطلاح «محدودیت غفلت‌آمیز» برای توضیح بیشتر نحوه ترکیب این دو راهبرد توسط کارگزاران خدمات اجتماعی به منظور نادیده‌گرفتن آگاهانه و تبدیل نیازهای وجودی به مسئله‌ای بی‌اهمیت استفاده می‌کند. حوزه‌ای که مدیریت آن دشوار است، از طریق اقداماتی چون تأخیر، حذف، بی‌توجهی و واگذاری مورد رسیدگی قرار می‌گیرد. این پژوهش نظریه SLB را به‌ویژه در ارتباط با موقعیت‌هایی که نیازمند موضع‌گیری عاطفی هستند، توسعه می‌دهد.

This multicohort randomized controlled trial examined the efficacy of Sound Partners, a structured early reading intervention, when delivered by cross-age tutors or adult tutors within YMCA afterschool programs. Across 69 schools (N = 770 students in grades K–5), schools were randomized to cross-age tutoring, adult tutoring, or business-as-usual. Intent-to-treat analyses revealed modest, educationally meaningful effects for adult-delivered tutoring on sight word efficiency, with smaller, nonsignificant effects for cross-age tutoring. Complier Average Causal Effect models demonstrated that receiving a full instructional dose (50+ lessons) yielded substantial gains for tutors in passage comprehension and for tutees in word reading and fluency, regardless of tutor type. No significant differences emerged between adult and cross-age tutoring conditions, suggesting that structured lessons may reduce variability in tutor effectiveness. Findings highlight cross-age tutoring as a feasible, cost-effective model that can strengthen early literacy outcomes in community-based afterschool settings.

این کارآزمایی تصادفی‌شده‌ی کنترل‌شده‌ی چندگروهی به بررسی اثربخشی برنامه‌ی Sound Partners، یک مداخله‌ی ساختاریافته‌ی خواندن اولیه، هنگامی که توسط آموزگاران با تفاوت سنی یا آموزگاران بزرگسال در برنامه‌های فوق‌برنامه‌ی YMCA ارائه می‌شود، پرداخت. در ۶۹ مدرسه (N = ۷۷۰ دانش‌آموز پایه‌های K تا ۵)، مدارس به آموزش همسالان با تفاوت سنی، آموزش بزرگسالان یا وضعیت معمول تقسیم شدند. تحلیل‌های مبتنی بر قصد درمان نشان داد که آموزش ارائه‌شده توسط بزرگسالان تأثیرات متوسط و از لحاظ آموزشی معناداری بر کارایی واژه‌های دیداری دارد، در حالی که تأثیرات آموزش همسالان با تفاوت سنی کمتر و غیرمعنادار بود. مدل‌های اثر علّی متوسط برای پیروان نشان داد که دریافت دوز کامل آموزشی (۵۰ درس یا بیشتر) منجر به پیشرفت قابل توجهی برای آموزگاران در درک مطلب و برای فراگیران در خواندن واژه و روان‌خوانی می‌شود، صرف‌نظر از نوع آموزگار. هیچ تفاوت معناداری بین شرایط آموزش بزرگسالان و آموزش همسالان با تفاوت سنی مشاهده نشد که نشان می‌دهد درس‌های ساختاریافته می‌تواند تغییرپذیری در اثربخشی آموزگاران را کاهش دهد. یافته‌ها آموزش همسالان با تفاوت سنی را به عنوان مدلی عملی و مقرون‌به‌صرفه که می‌تواند پیامدهای سوادآموزی اولیه را در محیط‌های فوق‌برنامه‌ی مبتنی بر جامعه تقویت کند، برجسته می‌کند.

Synaptic plasticity refers to the fundamental process through which synaptic connections become stronger or weaker in response to experience, thereby forming the basis of learning and memory. Disruption of this process is increasingly regarded as a common underlying mechanism of several cognitive and neuropsychiatric disorders, including Alzheimer’s disease, major depressive disorder, schizophrenia, and cognitive aging. This review focuses on synaptic plasticity as a unifying framework that connects neuropathological cognitive disorders to emerging neuropharmacological strategies, with particular attention to clinical translation and precision medicine approaches. The review has three interrelated aims: (i) to clarify the molecular mechanisms that regulate synaptic plasticity, (ii) to investigate how these mechanisms become dysregulated in cognitive disorders, and (iii) to evaluate emerging pharmacological strategies targeting synaptic plasticity for cognitive enhancement. Among the areas receiving special attention are glutamatergic and GABAergic neurotransmission, neurotrophic signaling pathways such as brain-derived neurotrophic factor (BDNF), intracellular cascades including mechanistic target of rapamycin (mTOR) and cyclic adenosine monophosphate (cAMP) response element-binding protein (CREB), and epigenetic regulators. With respect to their effects on long-term potentiation, synaptogenesis, and neural circuit function, novel therapeutic agents, including ampakines, N-methyl-D-aspartate (NMDA) receptor modulators, and allosteric gamma-aminobutyric acid (GABA) receptor modulators, are also assessed in this review. In both healthy individuals and disease populations, the review further considers the cognitive and neuroplastic effects of nootropics, psychedelics, and other neuromodulatory compounds. As key enablers of translational progress, the review highlights recent advances in brain-penetrant and target-selective agents, as well as improvements in drug delivery systems and biomarker development. This review aims to provide a comprehensive framework for developing safer, more effective, and more precise interventions for cognitive impairment by integrating neurobiological mechanisms, neuropathological insights, and therapeutic innovation.

پلاستیسیتی سیناپسی به فرایند بنیادی‌ای اشاره دارد که طی آن اتصالات سیناپسی در پاسخ به تجربه قوی‌تر یا ضعیف‌تر می‌شوند و بدین ترتیب، اساس یادگیری و حافظه را تشکیل می‌دهند. اختلال در این فرایند به طور فزاینده‌ای به عنوان یک سازوکار زیربنایی مشترک در چندین اختلال شناختی و نوروسایکیتریک، از جمله بیماری آلزایمر، اختلال افسردگی اساسی، اسکیزوفرنی و پیری شناختی در نظر گرفته می‌شود. این مرور بر پلاستیسیتی سیناپسی به عنوان یک چارچوب وحدت‌بخش که اختلالات شناختی نوروپاتولوژیک را به راهبردهای نوین نوروفارماکولوژیک پیوند می‌دهد، با تأکید ویژه بر ترجمه بالینی و رویکردهای پزشکی دقیق، تمرکز دارد. این مرور سه هدف مرتبط را دنبال می‌کند: (i) تبیین سازوکارهای مولکولی تنظیم‌کننده پلاستیسیتی سیناپسی، (ii) بررسی چگونگی اختلال این سازوکارها در اختلالات شناختی، و (iii) ارزیابی راهبردهای نوین دارویی هدف‌گیری‌کننده پلاستیسیتی سیناپسی برای ارتقای شناختی. از جمله حوزه‌هایی که توجه ویژه‌ای به آن‌ها شده است، انتقال‌دهندگی گلوتاماترژیک و گابائرژیک، مسیرهای سیگنالینگ نوروتروفیک مانند عامل نوروتروفیک مشتق از مغز (BDNF)، مسیرهای درون‌سلولی از جمله هدف مکانیکی راپامایسین (mTOR) و پروتئین متصل‌شونده به عنصر پاسخ‌دهنده آدنوزین مونوفسفات حلقوی (CREB)، و تنظیم‌کننده‌های اپی‌ژنتیک هستند. با توجه به اثرات آن‌ها بر تقویت طولانی‌مدت، سیناپتوژنز و عملکرد مدارهای عصبی، عوامل درمانی نوین از جمله آمپاکین‌ها، تعدیل‌کننده‌های گیرنده N-methyl-D-aspartate (NMDA) و تعدیل‌کننده‌های آلوستریک گیرنده گاما-آمینوبوتیریک اسید (GABA) نیز در این مرور ارزیابی شده‌اند. در افراد سالم و جمعیت‌های مبتلا به بیماری، این مرور همچنین به اثرات شناختی و نورولاستیک نوتروپیک‌ها، سایکدلیک‌ها و سایر ترکیبات نورومدولاتور می‌پردازد. به عنوان عوامل کلیدی پیش‌برنده پیشرفت ترجمه‌ای، این مرور به پیشرفت‌های اخیر در عوامل نفوذپذیر به مغز و هدف‌گزین، همچنین بهبود سامانه‌های انتقال دارو و توسعه زیست‌نشانگرها اشاره می‌کند. این مرور با ادغام سازوکارهای نوروبیولوژیک، بینش‌های نوروپاتولوژیک و نوآوری درمانی، چارچوبی جامع برای توسعه مداخلات ایمن‌تر، مؤثرتر و دقیق‌تر برای اختلال شناختی ارائه می‌دهد.

Introduction: Neovascular age-related macular degeneration (nAMD) is the leading cause of visual impairment and blindness worldwide. Intravitreal therapy (IVT) with anti-vascular endothelial growth factor (anti-VEGF) is the primary treatment option. However, there remains a substantial gap in visual acuity outcomes between clinical trial and real-world practice, with approximately 90% and 50%, respectively. Patient adherence with IVT influences treatment success; therefore, identifying the treatment burden is an important aspect. This study aimed to undertake the transcultural adaptation, validity, and reliability of the Indonesian version of the ABQ-IVT as an instrument to assess the treatment burden. Methods: A cross-sectional study was conducted involving patients with nAMD who have received at least three routine anti-VEGF IVT treatments and were fluent in Indonesian language. The ABQ-IVT underwent a systematic validity and reliability process. Results: The Indonesian version of the ABQ-IVT consisted of 17 items with content validity test showed an Individual-Content Validity Index (I-CVI) of 1.0, while construct validity testing produced correlation values (r) between 0.333 and 0.739 (r-calculated > r-table), indicating good result. The reliability test showed a Cronbach’s alpha value of 0.725, indicating good consistency across the items. Conclusion: The Indonesian of the ABQ-IVT was proven to be a valid and reliable instrument for assessing the treatment burden among nAMD patients.

مقدمه: دژنراسیون ماکولای وابسته به سن نوع نئوواسکولار (nAMD) علت اصلی اختلال بینایی و نابینایی در سراسر جهان است. درمان داخل زجاجیه (IVT) با عوامل ضد فاکتور رشد اندوتلیال عروقی (anti-VEGF) گزینه اصلی درمانی محسوب می‌شود. با این حال، همچنان فاصله قابل توجهی در نتایج حدت بینایی بین کارآزمایی‌های بالینی و عمل بالینی واقعی وجود دارد که به ترتیب حدود ۹۰٪ و ۵۰٪ است. پایبندی بیماران به IVT بر موفقیت درمان تأثیرگذار است؛ بنابراین، شناسایی بار درمانی جنبه مهمی به شمار می‌رود. هدف این مطالعه، تطبیق بین‌فرهنگی، روایی و پایایی نسخه اندونزیایی ABQ-IVT به عنوان ابزاری برای ارزیابی بار درمانی بود. روش‌ها: یک مطالعه مقطعی بر روی بیماران مبتلا به nAMD که حداقل سه بار درمان روتین IVT با anti-VEGF دریافت کرده و به زبان اندونزیایی مسلط بودند، انجام شد. ABQ-IVT فرایند نظام‌مند روایی و پایایی را طی کرد. نتایج: نسخه اندونزیایی ABQ-IVT شامل ۱۷ گویه بود که آزمون روایی محتوایی، شاخص روایی محتوای فردی (I-CVI) برابر با ۱.۰ را نشان داد، در حالی که آزمون روایی سازه، مقادیر همبستگی (r) بین ۰.۳۳۳ تا ۰.۷۳۹ (r محاسبه‌شده > r جدول) را به دست داد که نشان‌دهنده نتیجه مطلوب بود. آزمون پایایی مقدار آلفای کرونباخ ۰.۷۲۵ را نشان داد که بیانگر انسجام خوب بین گویه‌ها است. نتیجه‌گیری: نسخه اندونزیایی ABQ-IVT به عنوان ابزاری معتبر و پایا برای ارزیابی بار درمانی در بیماران nAMD اثبات شد.

Background Hikikomori, a form of prolonged social withdrawal, has been widely studied in East Asia but remains underexplored in the Middle East. Cultural and social factors may influence its cognitive profile, necessitating localized research. Aim To compare cognitive performance between Hikikomori cases and non-cases in Oman using the Cambridge Neuropsychological Test Automated Battery (CANTAB), focusing on executive function, memory recall, and processing speed. Methods A case-control study was conducted in 2024 with 150 participants (54 Hikikomori cases, 96 controls) recruited from a tertiary hospital in Oman. Hikikomori cases were classified using a broad HiDE-I definition, which included pathological, at-risk, and resemblance Hikikomori categories. CANTAB was used to assess key cognitive domains. Independent t-tests and linear regression analyses were performed to compare outcomes. Results Hikikomori cases showed significant impairments in visual processing accuracy (p < 0.001), response latency (p = 0.004), immediate recall (p = 0.031), delayed recall (p = 0.009), and planning efficiency (p < 0.001) compared to non-cases. Adjusted regression analyses—controlling for age, gender, education, income, employment, marital status, and governorate—confirmed that Hikikomori status was significantly associated with lower visual processing accuracy (β = −0.453, p = 0.001), slower response latency (β = 0.266, p = 0.001), poorer immediate (β = −0.201, p = 0.019) and delayed recall (β = −0.255, p = 0.003), and reduced planning efficiency (β = −0.453, p = 0.001). No significant differences were found for spatial working memory tasks. Conclusion Hikikomori individuals in Oman exhibit significant deficits in executive function, memory recall, processing speed, and visual attention, even after adjusting for socio-demographic factors. These findings underscore the importance of early neurocognitive screening and tailored interventions. This is one of the first studies to explore Hikikomori’s cognitive profile in the Middle East.

زمینه: هیکیکوموری، نوعی کناره‌گیری اجتماعی طولانی‌مدت، عمدتاً در شرق آسیا مورد مطالعه قرار گرفته اما در خاورمیانه کمتر بررسی شده‌است. عوامل فرهنگی و اجتماعی ممکن است بر نمایه شناختی آن تأثیرگذار باشند و انجام پژوهش‌های بومی را ضروری می‌سازند. هدف: مقایسه عملکرد شناختی بین موارد هیکیکوموری و غیرموارد در عمان با استفاده از مجموعه آزمون‌های عصب‌روان‌شناختی خودکار کمبریج (CANTAB)، با تمرکز بر عملکرد اجرایی، یادآوری حافظه و سرعت پردازش. روش‌ها: یک مطالعه مورد-شاهدی در سال ۲۰۲۴ با ۱۵۰ شرکت‌کننده (۵۴ مورد هیکیکوموری، ۹۶ شاهد) که از یک بیمارستان سطح سوم در عمان جذب شدند، انجام شد. موارد هیکیکوموری با استفاده از تعریف گسترده HiDE-I که شامل دسته‌های هیکیکوموری آسیب‌شناختی، در معرض خطر و مشابه بود، طبقه‌بندی شدند. CANTAB برای ارزیابی حوزه‌های کلیدی شناختی به‌کار رفت. برای مقایسه نتایج، آزمون t مستقل و تحلیل رگرسیون خطی انجام شد. یافته‌ها: موارد هیکیکوموری در مقایسه با غیرموارد، نارسایی‌های معناداری در دقت پردازش دیداری (p < 0.001)، تأخیر واکنش (p = 0.004)، یادآوری فوری (p = 0.031)، یادآوری با تأخیر (p = 0.009) و کارآمدی برنامه‌ریزی (p < 0.001) نشان دادند. تحلیل‌های رگرسیون تعدیل‌شده—با کنترل سن، جنسیت، تحصیلات، درآمد، اشتغال، وضعیت تأهل و استان—تأیید کرد که وضعیت هیکیکوموری به طور معناداری با دقت پایین‌تر پردازش دیداری (β = −0.453, p = 0.001)، تأخیر واکنش بیشتر (β = 0.266, p = 0.001)، یادآوری فوری ضعیف‌تر (β = −0.201, p = 0.019) و یادآوری با تأخیر ضعیف‌تر (β = −0.255, p = 0.003) و کاهش کارآمدی برنامه‌ریزی (β = −0.453, p = 0.001) مرتبط بود. تفاوت معناداری در تکالیف حافظه کاری فضایی مشاهده نشد. نتیجه‌گیری: افراد هیکیکوموری در عمان حتی پس از تعدیل عوامل جمعیت‌شناختی، نارسایی‌های معناداری در عملکرد اجرایی، یادآوری حافظه، سرعت پردازش و توجه دیداری نشان می‌دهند. این یافته‌ها بر اهمیت غربالگری زودهنگام عصب‌روان‌شناختی و مداخلات متناسب تأکید می‌کند. این پژوهش از نخستین مطالعاتی است که نمایه شناختی هیکیکوموری را در خاورمیانه بررسی می‌کند.

BACKGROUND: Financial difficulties and mental ill health are closely associated. Evidence on specialist financial and welfare-related advice and support services for people engaging with mental health services in the UK is limited. This study reports findings from the qualitative component of a mixed-methods evaluation of the Money and Mental Health (MAMH) service. AIMS: To examine how the MAMH service supports referred clients, and the factors that influence its impact. METHODS: Semi-structured interviews with fourteen MAMH clients and two focus groups with nine MAMH caseworkers thematically analysed. RESULTS: Engagement with the service was associated with reported improvements in client mental health, including suicide prevention, and reduced psychological distress and anxiety particularly when these were linked to financial matters. Central to its impact was the service's delivery model of intensive, relational casework which included a single dedicated caseworker; flexible, "wraparound" practical advice and support; an open-ended timeframe of support; supporting client engagement and action-taking; and attunement to clients' emotional needs. CONCLUSIONS: The MAMH service provided effective support to people using mental health services by addressing social determinants of mental health. The service's delivery model offers one blueprint for adapting advice and support services so that they effectively complement mental health services.

زمینه: مشکلات مالی و اختلالات روانی ارتباط نزدیکی با یکدیگر دارند. شواهد مربوط به خدمات تخصصی مشاوره و حمایت مالی و رفاهی برای افرادی که از خدمات سلامت روان در بریتانیا استفاده می‌کنند، محدود است. این مطالعه یافته‌های بخش کیفی یک ارزیابی با روش‌های ترکیبی از خدمات پول و سلامت روان (MAMH) را گزارش می‌کند. اهداف: بررسی نحوه حمایت خدمات MAMH از مراجعان ارجاع‌شده و عوامل مؤثر بر تأثیر آن. روش‌ها: مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با چهارده نفر از مراجعان MAMH و دو گروه متمرکز با نه نفر از مددکاران MAMH به‌صورت تحلیل تماتیک بررسی شد. نتایج: مشارکت در این خدمت با بهبود گزارش‌شده در سلامت روان مراجعان، از جمله پیشگیری از خودکشی، و کاهش پریشانی روان‌شناختی و اضطراب به‌ویژه زمانی که این موارد با مسائل مالی مرتبط بودند، همراه بود. مدل ارائه خدمت مبتنی بر مددکاری فشرده و رابطه‌محور، شامل یک مددکار اختصاصی، مشاوره و حمایت عملی انعطاف‌پذیر و «جامع»، بازه زمانی باز برای حمایت، حمایت از مشارکت و اقدام مراجع و توجه به نیازهای عاطفی مراجعان، در مرکز تأثیرگذاری این خدمت قرار داشت. نتیجه‌گیری: خدمات MAMH با پرداختن به تعیین‌کننده‌های اجتماعی سلامت روان، حمایت مؤثری از افراد استفاده‌کننده از خدمات سلامت روان ارائه داد. مدل ارائه این خدمت می‌تواند الگویی برای تطبیق خدمات مشاوره و حمایت باشد تا به‌طور مؤثر مکمل خدمات سلامت روان قرار گیرد.

This study aimed to evaluate the inclusive education policy for persons with disabilities in Makindye Division, Kampala District. The objectives of the study were to identify the environmental and socio-cultural factors influencing the implementation of inclusive education for persons with disabilities; to assess the availability and adequacy and to evaluate the outcomes of the inclusive education policy in terms of school access, participation, and academic achievement among persons with disabilities. The sample size comprised of 175 respondents, and the target population comprised teachers, NGOs officials, policy makers, administrators and parents of children with disabilities. This study was underpinned by the Social Model of Disability (1970), which states that disability arises from societal and environmental barriers, not an individual's impairment. The study used a structured questionnaire and semi-structured interviews. Data were analyzed using both descriptive and inferential statistics. Descriptive statistics, such as frequencies, percentages, and means, summarized the quantitative data, while thematic content analysis was employed to analyze qualitative data from the interviews. The findings revealed mixed perceptions regarding environmental and socio-cultural factors influencing the implementation of inclusive education, with an average mean score of 2.634 (SD = 0.836). While a significant portion of respondents (43.33%) strongly agreed that the inclusive education policy addresses the learning needs of children with disabilities (mean = 3.00, SD = 1.05), there were notable concerns about the policy's responsiveness to socio-cultural and economic contexts. The analysis of resource availability and adequacy yielded an average mean score of 2.93 (SD = 1.00), reflecting a positive perception among stakeholders. The availability of trained special needs education teachers received the highest mean score of 3.13 (SD = 1.02), with 50% of respondents agreeing or strongly agreeing that there are enough trained teachers in their schools. The study concluded that the analysis of environmental and socio-cultural factors reveals a significant relationship between policy intentions and implementation realities in Uganda's inclusive education system. Therefore, the study recommended that schools should develop context-specific implementation strategies that explicitly address local socio-cultural factors, including collaborative planning with community leaders, parents, and persons with disabilities, to ensure interventions respond to specific cultural contexts rather than relying on generalized strategies.

این پژوهش با هدف ارزیابی سیاست آموزش فراگیر برای افراد دارای معلولیت در ناحیه Makindye، منطقه Kampala انجام شد. اهداف پژوهش شامل شناسایی عوامل محیطی و اجتماعی‌فرهنگی مؤثر بر اجرای آموزش فراگیر برای افراد دارای معلولیت؛ ارزیابی میزان دسترسی و کفایت منابع و همچنین ارزیابی پیامدهای سیاست آموزش فراگیر از نظر دسترسی به مدرسه، مشارکت و پیشرفت تحصیلی افراد دارای معلولیت بود. حجم نمونه شامل ۱۷۵ نفر از معلمان، مسئولان سازمان‌های غیردولتی، سیاست‌گذاران، مدیران و والدین کودکان دارای معلولیت بود. این پژوهش مبتنی بر مدل اجتماعی معلولیت (۱۹۷۰) بود که بیان می‌کند معلولیت ناشی از موانع اجتماعی و محیطی است، نه نقص فردی. ابزار گردآوری داده‌ها شامل پرسشنامه ساختاریافته و مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته بود. داده‌ها با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی تحلیل شدند. آمار توصیفی مانند فراوانی، درصد و میانگین برای خلاصه‌سازی داده‌های کمی و تحلیل محتوای تماتیک برای تحلیل داده‌های کیفی حاصل از مصاحبه‌ها به‌کار رفت. یافته‌ها نشان‌دهنده ادراکات متفاوت نسبت به عوامل محیطی و اجتماعی‌فرهنگی مؤثر بر اجرای آموزش فراگیر بود، به‌طوری‌که میانگین نمره ۲٫۶۳۴ (انحراف معیار = ۰٫۸۳۶) به‌دست آمد. در حالی که بخش قابل توجهی از پاسخ‌دهندگان (۴۳٫۳۳٪) کاملاً موافق بودند که سیاست آموزش فراگیر به نیازهای یادگیری کودکان دارای معلولیت پاسخ می‌دهد (میانگین = ۳٫۰۰، انحراف معیار = ۱٫۰۵)، نگرانی‌های قابل توجهی درباره پاسخگویی سیاست به زمینه‌های اجتماعی‌فرهنگی و اقتصادی وجود داشت. تحلیل میزان دسترسی و کفایت منابع میانگین نمره ۲٫۹۳ (انحراف معیار = ۱٫۰۰) را نشان داد که بیانگر ادراک مثبت ذینفعان بود. بیشترین میانگین نمره مربوط به دسترسی به معلمان آموزش‌دیده در حوزه نیازهای ویژه آموزشی بود (میانگین = ۳٫۱۳، انحراف معیار = ۱٫۰۲) و ۵۰٪ پاسخ‌دهندگان موافق یا کاملاً موافق بودند که در مدارس آن‌ها معلمان آموزش‌دیده کافی وجود دارد. پژوهش نتیجه گرفت که تحلیل عوامل محیطی و اجتماعی‌فرهنگی رابطه معناداری بین اهداف سیاست و واقعیت‌های اجرایی در نظام آموزش فراگیر اوگاندا نشان می‌دهد. بنابراین، پژوهش توصیه کرد که مدارس باید راهبردهای اجرایی متناسب با زمینه محلی را تدوین کنند که به‌طور مشخص به عوامل اجتماعی‌فرهنگی بومی بپردازد، از جمله برنامه‌ریزی مشارکتی با رهبران جامعه، والدین و افراد دارای معلولیت، تا مداخلات به جای اتکا به راهبردهای کلی، به زمینه‌های فرهنگی خاص پاسخ دهند.

Mathematics education is an area of concern across multiple countries, and, while reflective practice is a recommended skill for improved teaching, research has found it a rare and difficult skill to develop. This has resulted in increased research into ways for developing both pre- and in-service teachers’ reflective practice skills. Using a four-level reflection model, our interpretive case study analysed the initial reflections of 18 pre-service teachers at the start of their journey towards becoming reflective practitioners. These student teachers were in the third year of their 4 year Bachelor of Education degree at a South African university. As part of their Mathematics Education Methods course, they participated in three lectures designed for developing both reflective practice and mathematical knowledge for teaching. Our analysis of the students’ written reflections from each lecture session indicated that reflections were predominantly general rather than mathematical, and at the first (descriptive) level of the model with only minor movement towards higher levels of reflectivity across sessions. The article contributes South African data on pre-service teacher reflections when using frameworks that focus reflections of various aspects of mathematics lessons.

آموزش ریاضی یکی از حوزه‌های مورد توجه در کشورهای مختلف است و اگرچه تمرین بازتابی به عنوان مهارتی توصیه‌شده برای بهبود تدریس مطرح می‌شود، پژوهش‌ها نشان داده‌اند که این مهارت نادر و دشوار برای توسعه است. این امر منجر به افزایش پژوهش‌ها در زمینه‌ی روش‌های توسعه‌ی مهارت‌های تمرین بازتابی معلمان پیش‌خدمت و در خدمت شده است. در این مطالعه‌ی موردی تفسیری، با استفاده از مدل بازتاب چهارسطحی، بازتاب‌های اولیه‌ی ۱۸ معلم پیش‌خدمت در آغاز مسیرشان به سوی تبدیل شدن به کنشگران بازتابی تحلیل شد. این دانشجویان معلم در سال سوم دوره‌ی کارشناسی آموزش چهار ساله در یکی از دانشگاه‌های آفریقای جنوبی بودند. به عنوان بخشی از درس روش‌های آموزش ریاضی، آن‌ها در سه جلسه‌ی سخنرانی که با هدف توسعه‌ی هر دو مهارت تمرین بازتابی و دانش ریاضی برای تدریس طراحی شده بود، شرکت کردند. تحلیل بازتاب‌های مکتوب دانشجویان از هر جلسه نشان داد که بازتاب‌ها عمدتاً کلی و نه ریاضیاتی بوده و در سطح اول (توصیفی) مدل قرار داشته‌اند و تنها حرکت اندکی به سوی سطوح بالاتر بازتابی در طول جلسات مشاهده شد. این مقاله داده‌های آفریقای جنوبی درباره‌ی بازتاب‌های معلمان پیش‌خدمت هنگام استفاده از چارچوب‌هایی که بر بازتاب جنبه‌های مختلف درس‌های ریاضی تمرکز دارند، ارائه می‌دهد.

Inconclusive evidence for leading third-person theories of consciousness has renewed scientific interest in its first-person nature. Self-inquiry, a first-person method from Advaita Vedanta, can be operationalized to meet this need, though it has not received prior empirical study, likely owing to Advaita’s idealism. By bracketing Advaita’s metaphysical commitments and mapping its characterization of consciousness onto the distinctions drawn by consciousness science, self-inquiry can be understood as a systematic phenomenology of selfhood. The method’s rationale is that mental contents perpetuate the “narrative self,” or one’s personal identity, so tracing such contents back to the sense of “I” to which they are referred attenuates the narrative self and discloses the “minimal self.” The minimal self is the pre-reflective first-person perspective of experience that carries a sense of “for-me-ness.” Sustained attention to the minimal self may then facilitate a selfless mode of awareness, or nondual awareness, marked by the absence of felt division between self and world. On this account, the narrative self and the appropriative ownership underlying the minimal self are seen as illusory, while an impersonal, reflexive consciousness remains. This deconstruction of selfhood already has neurophenomenological precedent, though from studies confined to Buddhist practice and reliant on idiosyncratic techniques. Self-inquiry thus holds empirical significance: its stepwise structure offers potential reproducibility across participants, a within-practice control, and a target attentional operation whose proposed distinctiveness can be empirically tested. It may also hold clinical relevance, having been proposed for incorporation into psychotherapy amid growing research into the therapeutic potential of self-attenuation.

شواهد نامشخص برای نظریه‌های برجسته‌ی شخص سوم درباره‌ی آگاهی، علاقه‌ی علمی را به ماهیت شخص اول آن تجدید کرده است. خودپرسش‌گری، روشی شخص اول از آدوایتا وِدانتا، می‌تواند به‌صورت عملیاتی برای پاسخ به این نیاز به‌کار رود، هرچند پیش‌تر مورد مطالعه‌ی تجربی قرار نگرفته است که احتمالاً به دلیل ایده‌آلیسم آدوایتا باشد. با کنار گذاشتن تعهدات مابعدالطبیعی آدوایتا و نگاشت توصیف آن از آگاهی بر تمایزات مطرح‌شده در علم آگاهی، خودپرسش‌گری می‌تواند به‌عنوان پدیدارشناسی نظام‌مند خودبودگی درک شود. منطق این روش آن است که محتوای ذهنی، «خود روایی» یا هویت شخصی فرد را تداوم می‌بخشد؛ بنابراین، ردیابی این محتواها تا حس «من» که به آن‌ها ارجاع داده می‌شود، خود روایی را تضعیف کرده و «خود حداقلی» را آشکار می‌سازد. خود حداقلی، منظر پیش‌تأملی شخص اول تجربه است که حامل حس «برای من بودن» است. توجه پایدار به خود حداقلی ممکن است سپس حالت آگاهی بی‌خود یا آگاهی غیردوگانه را تسهیل کند که با فقدان احساس جدایی میان خود و جهان مشخص می‌شود. بر این اساس، خود روایی و مالکیت تخصیصی زیربنای خود حداقلی، موهوم تلقی می‌شوند، در حالی که آگاهی غیرشخصی و بازتابی باقی می‌ماند. این واسازی خودبودگی، پیشینه‌ی عصب‌پدیدارشناختی دارد، هرچند در مطالعاتی محدود به تمرینات بودایی و متکی بر تکنیک‌های خاص. بنابراین، خودپرسش‌گری اهمیت تجربی دارد: ساختار گام‌به‌گام آن امکان بازتولید بالقوه در میان شرکت‌کنندگان، کنترل درون‌روشی و عملیات توجهی هدفمند با قابلیت آزمون تجربی تمایز پیشنهادی را فراهم می‌کند. همچنین ممکن است اهمیت بالینی داشته باشد، چراکه برای ادغام در روان‌درمانی در بحبوحه‌ی پژوهش‌های فزاینده درباره‌ی پتانسیل درمانی تضعیف خود پیشنهاد شده است.

Introduction The occupational well-being of rural preschool teachers is important for their professional development, mental health, and the quality of preschool education. However, persistent resource constraints in rural education may pose challenges to teachers’ occupational well-being. This study examined the association between occupational stress and occupational well-being among rural preschool teachers, focusing on the indirect role of job burnout and the moderating role of professional identity. Methods A cross-sectional questionnaire survey was conducted among 3,228 rural preschool teachers in Zhejiang Province, China, of whom 98.8% were women. Participants completed validated measures of occupational stress, job burnout, professional identity, and occupational well-being. The hypothesized associations were examined using a moderated mediation model. Results Occupational stress was significantly and negatively associated with occupational well-being. A significant indirect association between occupational stress and occupational well-being was observed through job burnout, while the direct association remained significant. Professional identity moderated the association between occupational stress and job burnout: this positive association was weaker, but remained statistically significant, at higher levels of professional identity. However, professional identity did not moderate the direct association between occupational stress and occupational well-being. Discussion The findings suggest that professional identity may serve as a modest personal resource that attenuates the association between occupational stress and job burnout. They also highlight the importance of reducing job demands and strengthening organizational resources to support the occupational well-being of rural preschool teachers.

مقدمه: بهزیستی شغلی معلمان پیش‌دبستانی روستایی برای توسعه حرفه‌ای، سلامت روان و کیفیت آموزش پیش‌دبستانی آنان اهمیت دارد. با این حال، محدودیت‌های مداوم منابع در آموزش روستایی ممکن است چالش‌هایی برای بهزیستی شغلی معلمان ایجاد کند. این پژوهش به بررسی ارتباط بین استرس شغلی و بهزیستی شغلی در میان معلمان پیش‌دبستانی روستایی پرداخت و نقش غیرمستقیم فرسودگی شغلی و نقش تعدیل‌گر هویت حرفه‌ای را مورد توجه قرار داد. روش‌ها: یک پیمایش مقطعی با پرسشنامه در میان ۳٬۲۲۸ معلم پیش‌دبستانی روستایی در استان ژجیانگ چین انجام شد که ۹۸٫۸٪ آنان زن بودند. شرکت‌کنندگان ابزارهای معتبر سنجش استرس شغلی، فرسودگی شغلی، هویت حرفه‌ای و بهزیستی شغلی را تکمیل کردند. ارتباطات فرض‌شده با استفاده از مدل میانجی‌گری تعدیل‌شده مورد بررسی قرار گرفت. نتایج: استرس شغلی با بهزیستی شغلی رابطه منفی و معناداری داشت. یک ارتباط غیرمستقیم معنادار بین استرس شغلی و بهزیستی شغلی از طریق فرسودگی شغلی مشاهده شد، در حالی که ارتباط مستقیم نیز معنادار باقی ماند. هویت حرفه‌ای ارتباط بین استرس شغلی و فرسودگی شغلی را تعدیل کرد: این ارتباط مثبت در سطوح بالاتر هویت حرفه‌ای ضعیف‌تر، اما همچنان از نظر آماری معنادار بود. با این حال، هویت حرفه‌ای ارتباط مستقیم بین استرس شغلی و بهزیستی شغلی را تعدیل نکرد. بحث: یافته‌ها نشان می‌دهد که هویت حرفه‌ای می‌تواند به عنوان یک منبع شخصی محدود، ارتباط بین استرس شغلی و فرسودگی شغلی را تضعیف کند. همچنین اهمیت کاهش تقاضاهای شغلی و تقویت منابع سازمانی برای حمایت از بهزیستی شغلی معلمان پیش‌دبستانی روستایی را برجسته می‌کند.

Van Orman et al. (2026) offer a framework of principles for equitable classroom assessment. They describe an important contribution to the field’s ongoing shift towards more learner-centred, contextually responsive assessment practices. I argue that although the framework represents a meaningful advance towards equity, particularly in its attention to sociocultural responsiveness, multiple forms of evidence, and student involvement in assessment, it operates largely within existing paradigms of classroom assessment and stops short of interrogating the historical and structural functions of grading itself. I offer three extensions: (a) reconsidering grading as a mechanism of ranking and sorting, (b) historicising assessment within longer trajectories of exclusion, and (c) interrogating the distribution of power in classroom assessment. These extensions suggest directions for a justice-oriented framework that does not replace the authors’ contribution but extends it into territory their framework leaves unmapped-territory that will require changes in individual teacher practice and institutional/structural formation to enact.

Van Orman و همکاران (2026) چارچوبی از اصول برای ارزشیابی کلاسی عادلانه ارائه می‌دهند. آن‌ها سهم مهمی در تغییر مستمر حوزه به سوی شیوه‌های ارزشیابی یادگیرنده‌محور و پاسخگو به بافت توصیف می‌کنند. من استدلال می‌کنم که اگرچه این چارچوب پیشرفتی معنادار به سوی عدالت است، به‌ویژه از حیث توجه به پاسخگویی جامعه‌شناختی، اشکال متنوع شواهد و مشارکت دانش‌آموزان در ارزشیابی، اما عمدتاً در چارچوب‌های موجود ارزشیابی کلاسی عمل می‌کند و از بررسی کارکردهای تاریخی و ساختاری نمره‌دهی خودداری می‌کند. من سه گسترش پیشنهاد می‌کنم: (الف) بازاندیشی نمره‌دهی به‌عنوان سازوکاری برای رتبه‌بندی و تفکیک، (ب) تاریخی‌کردن ارزشیابی در مسیرهای طولانی‌تر طرد و حذف، و (ج) واکاوی توزیع قدرت در ارزشیابی کلاسی. این گسترش‌ها جهت‌هایی را برای چارچوبی عدالت‌محور پیشنهاد می‌کنند که جایگزین سهم نویسندگان نمی‌شود، بلکه آن را به قلمرویی گسترش می‌دهد که چارچوب آنان ترسیم نکرده است؛ قلمرویی که تحقق آن مستلزم تغییر در عمل فردی معلمان و شکل‌گیری نهادی/ساختاری خواهد بود.

In mathematics, counterexamples play a central role in sharpening conjectures and refuting false statements. At the same time, there is an educational dimension, for example, when counterexamples are used to stimulate processes of conceptual change in secondary students. In practice, the answer to the question of whether a specific counterexample will succeed in convincing students of the incorrectness of a statement or the inadequacy of an idea will depend on a variety of factors. We collected criteria which can be used to compare counterexamples in educational settings through an analysis of existing literature, to which we added further, original criteria. In an empirical part, we investigated which criteria preservice teachers (PSTs) would use to compare counterexamples, and whether and how they could make use of criteria introduced by us. We found that across the PST discussions, all previously identified criteria prompted fruitful reflections upon counterexamples, and that comparing counterexamples in this way naturally led to in-depth discussions of the subject matter side of teaching decisions. PSTs discussed multiple criteria which we had not considered, seeming especially interested in context- and learner-dependent aspects of teaching. Thinking in terms of criteria showed potential as a theoretical lens, and for teacher training.

در ریاضیات، مثال‌های نقض نقش محوری در دقیق‌تر کردن حدسیات و رد گزاره‌های نادرست ایفا می‌کنند. همزمان، این موضوع بعد آموزشی نیز دارد؛ برای مثال، زمانی که از مثال‌های نقض برای تحریک فرایندهای تغییر مفهومی در دانش‌آموزان متوسطه استفاده می‌شود. در عمل، پاسخ به این پرسش که آیا یک مثال نقض خاص می‌تواند دانش‌آموزان را به نادرستی یک گزاره یا ناکافی بودن یک ایده قانع کند، به عوامل متعددی بستگی دارد. ما معیارهایی را که می‌توان برای مقایسه مثال‌های نقض در محیط‌های آموزشی به کار برد، از طریق تحلیل ادبیات موجود گردآوری کردیم و معیارهای اصیل دیگری نیز به آن افزودیم. در بخش تجربی، بررسی کردیم که معلمان پیش‌خدمت (PSTs) از چه معیارهایی برای مقایسه مثال‌های نقض استفاده می‌کنند و آیا و چگونه می‌توانند از معیارهای معرفی‌شده توسط ما بهره ببرند. دریافتیم که در سراسر بحث‌های PST، همه معیارهای شناسایی‌شده قبلی موجب تأملات ثمربخش درباره مثال‌های نقض شدند و مقایسه مثال‌های نقض به این شیوه، به طور طبیعی به بحث‌های عمیق درباره جنبه موضوعی تصمیمات آموزشی انجامید. PSTها معیارهای متعددی را که ما در نظر نگرفته بودیم، مورد بحث قرار دادند و به نظر می‌رسید به جنبه‌های وابسته به زمینه و یادگیرنده در آموزش علاقه ویژه‌ای دارند. اندیشیدن بر اساس معیارها، پتانسیل قابل توجهی به عنوان یک عدسی نظری و برای آموزش معلمان نشان داد.

Background Inclusive education is a global policy priority. Such education requires teacher education programs to provide pre-service teachers with the skills, attitudes, and knowledge required to support diverse students in inclusive classrooms. In Ghana, recent reforms have transformed the initial teacher education requirement for basic schoolteachers from a three-year diploma into a four-year bachelor of education, with inclusive education positioned as an important component of teacher preparation. However, questions remain regarding how effectively the reformed curriculum prepares pre-service teachers to implement inclusive practices in classroom settings. Methods This study explores teacher educators' perspectives on Ghana's reformed initial teacher education curriculum and its role in preparing pre-service teachers to offer inclusive education. Following a qualitative research design, data were collected through focus group discussions with 10 teacher educators: eight from colleges of education who are directly involved in training pre-service teachers, and two working in affiliated universities. The data were analyzed using reflective thematic analysis. Results The focus groups revealed that, while the reform has increased the visibility of inclusive education, significant gaps remain in the depth, duration, organization, and practical orientation of the curriculum. Participants reported that inclusive education content is too narrowly focused on disability identification—particularly visible disability categories—with limited attention to broader student diversity, inclusive pedagogy, and classroom-based strategies. The findings also highlight curriculum overload, limited opportunities for experiential learning, and a disconnect between reform aspirations and curriculum implementation. Conclusion The findings suggest that strengthening inclusive teacher preparation in Ghana requires more coherent curriculum design, institutional support, and expanded opportunities for practice-based learning.

زمینه: آموزش فراگیر یک اولویت سیاستی جهانی است. چنین آموزشی مستلزم آن است که برنامه‌های تربیت معلم، مهارت‌ها، نگرش‌ها و دانش لازم را برای حمایت از دانش‌آموزان متنوع در کلاس‌های فراگیر به معلمان پیش‌خدمت ارائه دهند. در غنا، اصلاحات اخیر، الزام اولیه تربیت معلم برای معلمان مدارس ابتدایی را از یک دیپلم سه‌ساله به یک لیسانس چهار‌ساله آموزش تبدیل کرده است و آموزش فراگیر به عنوان یکی از اجزای مهم آمادگی معلمان جایگاه یافته است. با این حال، همچنان پرسش‌هایی دربارهٔ میزان اثربخشی برنامهٔ درسی اصلاح‌شده در آماده‌سازی معلمان پیش‌خدمت برای اجرای شیوه‌های فراگیر در محیط‌های کلاسی باقی است. روش‌ها: این مطالعه دیدگاه‌های مدرسان معلمان دربارهٔ برنامهٔ درسی اصلاح‌شده تربیت معلم اولیه در غنا و نقش آن در آماده‌سازی معلمان پیش‌خدمت برای ارائه آموزش فراگیر را بررسی می‌کند. با پیروی از طرح پژوهش کیفی، داده‌ها از طریق بحث‌های گروهی متمرکز با ۱۰ مدرس معلم جمع‌آوری شد: هشت نفر از دانشکده‌های تربیت معلم که مستقیماً در آموزش معلمان پیش‌خدمت مشارکت دارند و دو نفر در دانشگاه‌های وابسته فعالیت می‌کنند. داده‌ها با استفاده از تحلیل تماتیک بازتابی تحلیل شدند. یافته‌ها: گروه‌های متمرکز نشان دادند که اگرچه اصلاحات موجب افزایش دیده‌شدن آموزش فراگیر شده است، اما شکاف‌های قابل توجهی در عمق، مدت، سازماندهی و جهت‌گیری عملی برنامهٔ درسی باقی مانده است. شرکت‌کنندگان گزارش دادند که محتوای آموزش فراگیر بیش از حد بر شناسایی ناتوانی—به ویژه دسته‌های قابل مشاهده ناتوانی—متمرکز است و به تنوع گسترده‌تر دانش‌آموزان، پداگوژی فراگیر و راهبردهای مبتنی بر کلاس توجه محدودی دارد. یافته‌ها همچنین به بارگذاری بیش از حد برنامهٔ درسی، فرصت‌های محدود برای یادگیری تجربی و گسست میان آرمان‌های اصلاحات و اجرای برنامهٔ درسی اشاره دارند. نتیجه‌گیری: یافته‌ها نشان می‌دهد که تقویت آمادگی معلمان فراگیر در غنا مستلزم طراحی منسجم‌تر برنامهٔ درسی، حمایت نهادی و گسترش فرصت‌های یادگیری مبتنی بر عمل است.

Short video applications (SVA) have become increasingly prevalent among adolescents, raising growing concerns about their potential associations with cognitive development. Although research has examined social media, screen time, and addiction, limited empirical attention has been given to how SVA usage behaviour and dependency relate to adolescents’ critical thinking. This study assessed the relationship between SVA and adolescents' critical thinking disposition using a cross-sectional survey design. Data were collected from 442 adolescents aged 15–18 at one high school in Anhui Province, China, and analysed using structural equation modelling to assess the mediation pathways. Findings showed that SVA usage behaviour was positively associated with critical openness through dependency, attitude, and perceived behavioural control. In contrast, opposing direct and indirect pathways on reflective scepticism resulted in a non-significant overall relationship. These findings suggest that greater attention may be given to adolescents’ goal-oriented SVA use rather than simply reducing screen time.

برنامه‌های ویدیویی کوتاه (SVA) در میان نوجوانان به طور فزاینده‌ای رایج شده‌اند و نگرانی‌های رو به افزایشی درباره ارتباطات بالقوه آن‌ها با رشد شناختی ایجاد کرده‌اند. اگرچه پژوهش‌ها به بررسی رسانه‌های اجتماعی، مدت زمان استفاده از صفحه‌نمایش و اعتیاد پرداخته‌اند، اما توجه تجربی محدودی به چگونگی ارتباط رفتار استفاده و وابستگی به SVA با تفکر انتقادی نوجوانان معطوف شده است. این مطالعه رابطه بین SVA و گرایش به تفکر انتقادی نوجوانان را با استفاده از طرح پژوهش مقطعی مورد ارزیابی قرار داد. داده‌ها از ۴۴۲ نوجوان ۱۵ تا ۱۸ ساله در یک دبیرستان در استان آنهویی چین جمع‌آوری و با استفاده از مدل‌سازی معادلات ساختاری برای ارزیابی مسیرهای میانجی‌گری تحلیل شد. یافته‌ها نشان داد که رفتار استفاده از SVA از طریق وابستگی، نگرش و کنترل رفتاری ادراک‌شده با گشودگی انتقادی رابطه مثبت دارد. در مقابل، مسیرهای مستقیم و غیرمستقیم متضاد بر شک‌گرایی تأملی منجر به عدم معناداری رابطه کلی شد. این یافته‌ها نشان می‌دهد که توجه بیشتری باید به استفاده هدفمند نوجوانان از SVA معطوف شود تا صرفاً کاهش مدت زمان استفاده از صفحه‌نمایش.

In the context of increasing decentralisation of educational management, principals are expected to navigate complex governance structures that often limit their decision-making power; however, the extent of their autonomy varies significantly across different governance systems.This qualitative conceptual discourse analyses the policy implications of granting school principals' autonomy in school leadership and governance.The findings highlight the need for balanced policies that empower principals while maintaining rigorous accountability measures to ensure equitable and high-quality education.Policy recommendations are provided to enhance governance frameworks, support leadership training for principals to foster effective school leadership, and foster environments conducive to educational excellence.This paper contributes to the ongoing discourse on optimising school governance structures to support principal autonomy and improve educational outcomes.Through addressing these issues, this paper aims to offer practical insights for policymakers seeking to design governance systems that both empower school leaders and uphold the standards necessary for consistent and fair educational practices.

در زمینه افزایش تمرکززدایی مدیریت آموزشی، انتظار می‌رود مدیران مدارس در ساختارهای حکمرانی پیچیده‌ای که اغلب قدرت تصمیم‌گیری آن‌ها را محدود می‌کند، به ایفای نقش بپردازند؛ با این حال، میزان خودمختاری آن‌ها در نظام‌های حکمرانی مختلف به طور قابل توجهی متفاوت است. این discourse مفهومی کیفی به تحلیل پیامدهای سیاستی اعطای خودمختاری به مدیران مدارس در رهبری و حکمرانی مدرسه می‌پردازد. یافته‌ها بر ضرورت سیاست‌های متوازنی که ضمن توانمندسازی مدیران، تدابیر پاسخگویی دقیق را برای تضمین آموزش عادلانه و باکیفیت حفظ می‌کنند، تأکید دارند. توصیه‌های سیاستی برای بهبود چارچوب‌های حکمرانی، حمایت از آموزش رهبری برای مدیران به منظور تقویت رهبری مؤثر مدرسه و ایجاد محیط‌هایی مناسب برای تعالی آموزشی ارائه شده است. این مقاله به گفتمان جاری درباره بهینه‌سازی ساختارهای حکمرانی مدرسه برای حمایت از خودمختاری مدیران و بهبود پیامدهای آموزشی کمک می‌کند. از طریق پرداختن به این مسائل، این مقاله در پی ارائه بینش‌های عملی برای سیاست‌گذاران است که به دنبال طراحی نظام‌های حکمرانی هستند که همزمان مدیران مدارس را توانمند سازند و استانداردهای لازم برای رویه‌های آموزشی منسجم و عادلانه را حفظ کنند.

This paper examined the transformative role of digital learning in the Eastern Cape.The advent of digital learning has emerged as a transformative force in higher education institutions, reshaping pedagogical approaches and enhancing student engagement.The paper adopted a qualitative, interpretive stance to capture lived experiences, meanings, and context-specific understandings of digital learning as a transformative force in Eastern Cape higher education institutions.A qualitative stance was aligned with the emphasis on depth of understanding, pedagogical change, and student and staff experiences rather than purely measurable outcomes.A multisite instrumental case study design was appropriate for illuminating how digital learning functions as a transformative force across diverse Eastern Cape higher education institutions.The population for this paper included students, academics, and administrative staff involved with digital learning across selected Eastern Cape higher education institutions.Purposive sampling was used to select participants to capture diverse perspectives on transformation.The sampling strategy was guided by data saturation, with a focus on in-depth semi-structured interviews for students and staff, complemented by document analysis and observations.Thematic analysis was used to identify, analyse, and report patterns across datasets.Findings suggest that while digital learning can enhance accessibility and flexibility, significant disparities in access to technology and digital literacy persist, exacerbating existing inequalities.The findings of the paper were context-specific to Eastern Cape higher education institutions and may not generalise beyond similar settings.The paper concludes with recommendations for improving digital learning infrastructure and strategies for future research.

این مقاله نقش تحول‌آفرین یادگیری دیجیتال در استان Eastern Cape را مورد بررسی قرار داد. ظهور یادگیری دیجیتال به‌عنوان نیرویی تحول‌آفرین در مؤسسات آموزش عالی مطرح شده است که رویکردهای آموزشی را دگرگون ساخته و مشارکت دانشجویان را افزایش داده است. این مقاله با اتخاذ رویکردی کیفی و تفسیری، به منظور درک تجارب زیسته، معانی و فهم‌های مبتنی بر زمینه از یادگیری دیجیتال به‌عنوان نیرویی تحول‌آفرین در مؤسسات آموزش عالی استان Eastern Cape انجام شده است. رویکرد کیفی با تأکید بر عمق فهم، تغییرات آموزشی و تجارب دانشجویان و کارکنان، به جای صرفاً نتایج قابل اندازه‌گیری، همسو بود. طراحی مطالعه موردی ابزاری چندسایتی برای روشن ساختن نحوه عملکرد یادگیری دیجیتال به‌عنوان نیرویی تحول‌آفرین در میان مؤسسات آموزش عالی متنوع استان Eastern Cape مناسب تشخیص داده شد. جامعه آماری این مقاله شامل دانشجویان، اعضای هیئت علمی و کارکنان اداری درگیر با یادگیری دیجیتال در مؤسسات آموزش عالی منتخب استان Eastern Cape بود. نمونه‌گیری هدفمند برای انتخاب مشارکت‌کنندگان به منظور دریافت دیدگاه‌های متنوع درباره تحول به کار گرفته شد. راهبرد نمونه‌گیری بر اساس اشباع داده‌ها هدایت شد و تمرکز بر مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته عمیق با دانشجویان و کارکنان، همراه با تحلیل اسناد و مشاهدات بود. تحلیل تماتیک برای شناسایی، تحلیل و گزارش الگوها در سراسر داده‌ها مورد استفاده قرار گرفت. یافته‌ها نشان می‌دهد که اگرچه یادگیری دیجیتال می‌تواند دسترسی و انعطاف‌پذیری را افزایش دهد، اما نابرابری‌های قابل توجهی در دسترسی به فناوری و سواد دیجیتال همچنان وجود دارد که نابرابری‌های موجود را تشدید می‌کند. یافته‌های این مقاله مختص مؤسسات آموزش عالی استان Eastern Cape است و ممکن است به فراتر از محیط‌های مشابه قابل تعمیم نباشد. مقاله با ارائه توصیه‌هایی برای بهبود زیرساخت‌های یادگیری دیجیتال و راهبردهایی برای پژوهش‌های آتی به پایان می‌رسد.

This study conducts a systematic literature review (SLR) spanning 2000 to 2025 to critically investigate the integration of Information and Communication Technologies (ICT) in pre-service teacher education. Anchored in the Unified Theory of Acceptance and Use of Technology 2 (UTAUT2), the review explores how factors such as performance expectancy, effort expectancy, social influence, facilitating conditions, hedonic motivation, price value, and habit shape the adoption and use of ICT for teaching and learning among pre-service teachers. The review synthesises international evidence and interprets findings through the lens of South Africa's rural higher education context. Using PRISMA guidelines, 68 peer-reviewed journal articles, reports, and policy documents were reviewed and thematically analysed. Findings reveal that while ICT tools hold significant potential to enhance teaching quality, learner engagement, and curriculum relevance, structural constraints such as digital infrastructure deficits, inadequate professional development, and limited institutional support continue to undermine sustainable adoption. Moreover, cultural factors and contextual realities often hinder the effective operationalisation of ICT-based curriculum reforms. The study concludes with strategic recommendations to enhance digital inclusion and curriculum innovation in teacher education for sustainable development, particularly at rural South African universities.

این مطالعه با انجام یک مرور نظام‌مند ادبیات (SLR) در بازه زمانی ۲۰۰۰ تا ۲۰۲۵، به بررسی انتقادی ادغام فناوری‌های اطلاعات و ارتباطات (ICT) در آموزش معلمان پیش‌خدمت می‌پردازد. این مرور که مبتنی بر نظریه یکپارچه پذیرش و استفاده از فناوری ۲ (UTAUT2) است، بررسی می‌کند که چگونه عواملی مانند انتظار عملکرد، انتظار تلاش، تأثیر اجتماعی، شرایط تسهیل‌کننده، انگیزش لذت‌جویانه، ارزش قیمت و عادت، شکل‌گیری پذیرش و استفاده از ICT برای آموزش و یادگیری در میان معلمان پیش‌خدمت را تحت تأثیر قرار می‌دهند. این مرور شواهد بین‌المللی را تلفیق کرده و یافته‌ها را از منظر آموزش عالی مناطق روستایی آفریقای جنوبی تفسیر می‌کند. با استفاده از دستورالعمل‌های PRISMA، تعداد ۶۸ مقاله داوری‌شده، گزارش و سند سیاستی مرور و به‌صورت موضوعی تحلیل شدند. یافته‌ها نشان می‌دهد که اگرچه ابزارهای ICT پتانسیل قابل‌توجهی برای ارتقای کیفیت تدریس، مشارکت یادگیرندگان و ارتباط برنامه درسی دارند، اما محدودیت‌های ساختاری مانند کمبود زیرساخت دیجیتال، توسعه حرفه‌ای ناکافی و حمایت نهادی محدود، همچنان پذیرش پایدار را تضعیف می‌کنند. افزون بر این، عوامل فرهنگی و واقعیت‌های زمینه‌ای اغلب مانع عملیاتی‌سازی مؤثر اصلاحات برنامه درسی مبتنی بر ICT می‌شوند. مطالعه با ارائه توصیه‌های راهبردی برای ارتقای شمول دیجیتال و نوآوری برنامه درسی در آموزش معلمان به منظور توسعه پایدار، به‌ویژه در دانشگاه‌های روستایی آفریقای جنوبی، پایان می‌یابد.

Recent research has indicated the significance of collective teacher efficacy (CTE), with publications highlighting CTE’s positive association with teachers’ good job- and health-related outcomes. Although teacher professional learning is recognised as a key contributor to the development of CTE, there has not been much investigation into the specific efficacy-shaping sources in professional learning settings. This case study explores sources of CTE in a practitioner inquiry community within a school–university partnership in the United States. Qualitative interviews that included emotion-focused reflections and social network mapping were collected and analysed using Bandura’s four sources of efficacy. This analysis led to sixteen aspects of professional learning experiences that tapped into the efficacy-shaping sources within the inquiry community. The findings highlight the significance of all four sources, particularly social persuasion and emotional states, which have been underexplored in prior research. Findings suggest that teacher educators can support CTE by designing shared, collaborative learning spaces, creating opportunities for educators to publicise their practices, and fostering professional dialogue that builds the relational trust needed for intentional collaboration.

پژوهش‌های اخیر بر اهمیت کارآمدی جمعی معلمان (CTE) تأکید داشته‌اند و انتشارات مختلف به ارتباط مثبت CTE با پیامدهای شغلی و سلامت معلمان اشاره کرده‌اند. اگرچه یادگیری حرفه‌ای معلمان به عنوان یکی از عوامل کلیدی در توسعه CTE شناخته می‌شود، اما بررسی‌های اندکی درباره منابع خاص شکل‌دهنده کارآمدی در محیط‌های یادگیری حرفه‌ای صورت گرفته است. این مطالعه موردی به بررسی منابع CTE در یک جامعه پژوهش‌محور حرفه‌ای در چارچوب همکاری مدرسه و دانشگاه در ایالات متحده می‌پردازد. مصاحبه‌های کیفی که شامل بازتاب‌های مبتنی بر هیجان و ترسیم شبکه‌های اجتماعی بودند، گردآوری و با استفاده از چهار منبع کارآمدی بندورا تحلیل شدند. این تحلیل به شناسایی شانزده جنبه از تجارب یادگیری حرفه‌ای منجر شد که به منابع شکل‌دهنده کارآمدی در جامعه پژوهش‌محور اشاره داشتند. یافته‌ها بر اهمیت هر چهار منبع، به ویژه ترغیب اجتماعی و حالات هیجانی که در پژوهش‌های پیشین کمتر مورد توجه قرار گرفته‌اند، تأکید می‌کنند. نتایج نشان می‌دهد که مربیان معلمان می‌توانند با طراحی فضاهای یادگیری مشترک و مشارکتی، ایجاد فرصت‌هایی برای ارائه عمومی تجربیات آموزشی و تقویت گفت‌وگوی حرفه‌ای که اعتماد رابطه‌ای لازم برای همکاری هدفمند را ایجاد می‌کند، از CTE حمایت کنند.

Emotional stimuli (e.g., negative facial expressions) enjoy prioritized memory access when task relevant, consistent with their ability to capture attention. Whether emotional expression also impacts on memory access when task-irrelevant is important for arbitrating between feature-based and object-based attentional capture. Here, the authors address this question in 3 experiments using an attentional blink task with face photographs as first and second target (T1, T2). They demonstrate reduced neutral T2 identity recognition after angry or happy T1 expression, compared to neutral T1, and this supports attentional capture by a task-irrelevant feature. Crucially, after neutral T1, T2 identity recognition was enhanced and not suppressed when T2 was angry—suggesting that attentional capture by this task-irrelevant feature may be object-based and not feature-based. As an unexpected finding, both angry and happy facial expressions suppress memory access for competing objects, but only angry facial expression enjoyed privileged memory access. This could imply that these 2 processes are relatively independent from one another.

محرک‌های هیجانی (مانند حالت‌های منفی چهره) هنگام مرتبط بودن با وظیفه، دسترسی اولویت‌دار به حافظه دارند که با توانایی آن‌ها در جلب توجه سازگار است. اینکه آیا حالت هیجانی چهره زمانی که بی‌ارتباط با وظیفه است نیز بر دسترسی به حافظه تأثیر می‌گذارد، برای داوری میان جلب توجه مبتنی بر ویژگی و جلب توجه مبتنی بر شیء اهمیت دارد. در این پژوهش، نویسندگان این پرسش را در سه آزمایش با استفاده از تکلیف چشمک توجهی و عکس‌های چهره به عنوان هدف اول و دوم (T1، T2) بررسی کردند. آن‌ها کاهش شناسایی هویت T2 خنثی پس از ارائه حالت چهره عصبانی یا شاد در T1 را نسبت به T1 خنثی نشان دادند که این امر از جلب توجه توسط یک ویژگی بی‌ارتباط با وظیفه حمایت می‌کند. نکته مهم این است که پس از T1 خنثی، شناسایی هویت T2 زمانی که T2 عصبانی بود افزایش یافت و سرکوب نشد—که این امر نشان می‌دهد جلب توجه توسط این ویژگی بی‌ارتباط با وظیفه ممکن است مبتنی بر شیء و نه مبتنی بر ویژگی باشد. به عنوان یافته‌ای غیرمنتظره، هر دو حالت چهره عصبانی و شاد دسترسی به حافظه برای اشیای رقیب را سرکوب کردند، اما تنها حالت چهره عصبانی از دسترسی ممتاز به حافظه برخوردار بود. این موضوع می‌تواند دلالت بر آن داشته باشد که این دو فرایند نسبتاً مستقل از یکدیگر هستند.