آموزش

While extensive research has examined refugee students’ educational adaptation in host countries, the educational reintegration phase following voluntary return remains underexplored. This qualitative study investigates the linguistic and academic adaptation experiences of Syrian students transitioning from Turkish-medium education in Türkiye to Arabic-medium schooling in Syria after voluntary return. The study addresses an overarching question: how do returnee students experience the linguistic, academic, social, and psychosocial dimensions of this reverse educational transition? Using an exploratory qualitative design, data were collected through a seven-item open-ended written questionnaire from 15 middle-school students who had received several years of formal schooling in Türkiye. Qualitative content analysis revealed that return does not constitute a simple linguistic recovery, but rather a reverse academic transition characterized by profound difficulties with academic Arabic, conceptual transfer, written production, and in-class assessment practices. The findings indicate that students’ challenges were shaped not only by uneven Arabic literacy development but also by curriculum misalignment, pedagogical practices that participants perceived as more teacher-directed, limited peer interaction, and assessment practices that they perceived as unclear. Furthermore, psychosocial pressures, including re-migration-related distress, concentration difficulties, and increased family responsibilities, complicated their academic adaptation. Ultimately, these struggles reflect systemic institutional and contextual mismatches rather than individual deficits. By conceptualizing return as a distinct educational phase, this study contributes to the broader discourses on refugee education and bilingualism. The implications underscore the critical need for academic Arabic bridging programs, background-sensitive assessment frameworks, psychosocially responsive pedagogies, and school-based psychosocial support to ensure equitable reintegration into Arabic-medium schooling.

در حالی که پژوهش‌های گسترده‌ای به بررسی سازگاری آموزشی دانش‌آموزان پناهنده در کشورهای میزبان پرداخته‌اند، مرحله بازپذیری آموزشی پس از بازگشت داوطلبانه همچنان کمتر مورد توجه قرار گرفته است. این مطالعه کیفی به بررسی تجارب سازگاری زبانی و تحصیلی دانش‌آموزان سوری می‌پردازد که پس از بازگشت داوطلبانه از آموزش به زبان ترکی در ترکیه به مدرسه‌ عربی‌زبان در سوریه منتقل شده‌اند. این پژوهش به یک پرسش کلی می‌پردازد: دانش‌آموزان بازگشته چگونه ابعاد زبانی، تحصیلی، اجتماعی و روانی‌اجتماعی این گذار معکوس آموزشی را تجربه می‌کنند؟ با استفاده از طرح کیفی اکتشافی، داده‌ها از طریق پرسشنامه کتبی هفت‌سؤالی بازپاسخ از ۱۵ دانش‌آموز مقطع راهنمایی که چندین سال آموزش رسمی در ترکیه دیده بودند، گردآوری شد. تحلیل محتوای کیفی نشان داد که بازگشت صرفاً به معنای بازیابی ساده زبانی نیست، بلکه گذار تحصیلی معکوسی است که با دشواری‌های عمیق در زبان عربی علمی، انتقال مفهومی، تولید نوشتاری و شیوه‌های ارزشیابی کلاسی همراه است. یافته‌ها نشان می‌دهد که چالش‌های دانش‌آموزان نه تنها ناشی از رشد نامتوازن سواد عربی، بلکه ناشی از عدم انطباق برنامه درسی، شیوه‌های آموزشی معلم‌محورتر از نگاه شرکت‌کنندگان، تعامل محدود با همسالان و شیوه‌های ارزشیابی مبهم از دیدگاه آنان بوده است. همچنین فشارهای روانی‌اجتماعی، از جمله تنش‌های مرتبط با مهاجرت مجدد، دشواری‌های تمرکز و افزایش مسئولیت‌های خانوادگی، سازگاری تحصیلی آنان را پیچیده‌تر کرده است. در نهایت، این مشکلات بازتابی از ناسازگاری‌های نهادی و زمینه‌ای نظام‌مند است و نه کمبودهای فردی. با مفهوم‌پردازی بازگشت به عنوان یک مرحله آموزشی متمایز، این مطالعه به گفتمان‌های گسترده‌تر آموزش پناهندگان و دوزبانگی کمک می‌کند. پیامدهای پژوهش بر ضرورت برنامه‌های پل زبانی برای عربی علمی، چارچوب‌های ارزشیابی حساس به پیشینه، رویکردهای آموزشی پاسخگو به نیازهای روانی‌اجتماعی و حمایت روانی‌اجتماعی مبتنی بر مدرسه برای تضمین بازپذیری عادلانه در مدارس عربی‌زبان تأکید دارد.

This study examines links between temperament, procrastination tendencies, and self-perceived employability among Polish university students, addressing a notable gap in research on behavioral postponement effects in European higher education contexts. Cross-sectional survey data were collected from 522 first-year undergraduates enrolled in 16 fields of study at a mid-sized Polish university. Temperament was assessed with the Formal Characteristics of Behaviour – Temperament Inventory, Revised (FCB-TI(R)); procrastination with the Polish version of Lay’s General Procrastination Scale, scored as a single general index; and self-perceived employability with the Polish Self-Perceived Employability Scale (internal and external subscales). Grade point average (GPA) was obtained from university records. Bootstrapped regression-based models estimated the indirect association between each of the seven temperament dimensions and internal employability through procrastination. Procrastination was associated with lower briskness, rhythmicity, sensory sensitivity, endurance and activity, and with higher emotional reactivity and perseveration. For all seven dimensions the indirect association with internal employability through procrastination was significant, with completely standardised indirect effects between .02 and .05; for endurance and rhythmicity the association was indirect only. Procrastination was also associated with lower GPA (r = −.17) and with lower external employability (r = −.18), whereas GPA was unrelated to any employability index. Because the design is cross-sectional and all predictors were measured concurrently, these findings describe patterns of association that are consistent with, but do not establish, a mediating process. The results identify temperamentally patterned procrastination as a modifiable correlate of students’ career confidence, and caution against treating academic grades as a proxy for employability readiness.

این مطالعه به بررسی ارتباط میان سرشت، گرایش‌های اهمال‌کاری و اشتغال‌پذیری ادراک‌شده توسط خود در میان دانشجویان دانشگاهی لهستانی می‌پردازد و به خلأ قابل توجهی در پژوهش‌های مربوط به اثرات تعویق رفتاری در زمینه آموزش عالی اروپا پاسخ می‌دهد. داده‌های پیمایش مقطعی از ۵۲۲ دانشجوی سال اول که در ۱۶ رشته تحصیلی در یک دانشگاه متوسط در لهستان ثبت‌نام کرده بودند، جمع‌آوری شد. سرشت با استفاده از پرسشنامه ویژگی‌های رسمی رفتار – نسخه بازنگری‌شده سرشت (FCB-TI(R))، اهمال‌کاری با نسخه لهستانی مقیاس اهمال‌کاری عمومی لی (Lay’s General Procrastination Scale) که به عنوان یک شاخص کلی نمره‌دهی شد، و اشتغال‌پذیری ادراک‌شده توسط خود با مقیاس لهستانی اشتغال‌پذیری ادراک‌شده توسط خود (زیرمقیاس‌های درونی و بیرونی) ارزیابی شد. معدل کل (GPA) از سوابق دانشگاهی به دست آمد. مدل‌های رگرسیون مبتنی بر بوت‌استرپ، ارتباط غیرمستقیم میان هر یک از هفت بعد سرشت و اشتغال‌پذیری درونی از طریق اهمال‌کاری را برآورد کردند. اهمال‌کاری با پایین‌تر بودن تندی، نظم، حساسیت حسی، پایداری و فعالیت، و با بالاتر بودن واکنش‌پذیری هیجانی و تداوم همراه بود. برای هر هفت بعد، ارتباط غیرمستقیم با اشتغال‌پذیری درونی از طریق اهمال‌کاری معنادار بود و اثرات غیرمستقیم کاملاً استانداردشده بین ۰٫۰۲ تا ۰٫۰۵ قرار داشت؛ برای پایداری و نظم، این ارتباط صرفاً غیرمستقیم بود. اهمال‌کاری همچنین با معدل پایین‌تر (r = −۰٫۱۷) و اشتغال‌پذیری بیرونی پایین‌تر (r = −۰٫۱۸) همراه بود، در حالی که معدل با هیچ یک از شاخص‌های اشتغال‌پذیری ارتباطی نداشت. از آنجا که طرح پژوهش مقطعی است و همه متغیرهای پیش‌بین به طور همزمان سنجیده شده‌اند، این یافته‌ها الگوهای ارتباطی را توصیف می‌کنند که با فرایند میانجی‌گری سازگارند اما آن را اثبات نمی‌کنند. نتایج، اهمال‌کاری با الگوی سرشتی را به عنوان یک همبسته قابل تغییر برای اعتماد شغلی دانشجویان شناسایی می‌کند و نسبت به استفاده از نمرات تحصیلی به عنوان شاخص آمادگی اشتغال‌پذیری هشدار می‌دهد.

Abstract Although linguistic complexity is widely used to assess second language (L2) writing proficiency, the linguistic correlates of L2 Spanish writing proficiency remain relatively underexplored. This study addresses this gap by examining how selected lexical, syntactic, and morphological complexity indices predict L2 Spanish learners’ standardized proficiency scores. We analyzed a corpus of 3,034 essays from L2 Spanish learners, utilizing their standardized placement test scores as a continuous measure of proficiency. A multiple linear regression model identified a concise set of complexity indices that effectively predicted proficiency scores, explaining a significant portion of the variance ( R 2 = .557). Results reveal a clear proficiency-based linguistic profile: advanced writing was significantly predicted by greater phrasal complexity, sustained clausal subordination, and higher lexical sophistication. In contrast, beginners’ writing was characterized by simpler syntactic strategies. These findings provide a robust, empirically derived profile of L2 Spanish writing development, offering valuable implications for pedagogical instruction, assessment rubrics, and automated evaluation tools.

چکیده: اگرچه پیچیدگی زبانی به طور گسترده‌ای برای ارزیابی مهارت نوشتاری زبان دوم (L2) مورد استفاده قرار می‌گیرد، اما همبسته‌های زبانی مهارت نوشتاری زبان دوم اسپانیایی نسبتاً کمتر مورد بررسی قرار گرفته‌اند. این مطالعه به این خلأ می‌پردازد و بررسی می‌کند که چگونه شاخص‌های منتخب پیچیدگی واژگانی، نحوی و صرفی می‌توانند نمرات استاندارد مهارت زبان‌آموزان اسپانیایی را پیش‌بینی کنند. ما یک پیکره شامل ۳٬۰۳۴ انشا از زبان‌آموزان اسپانیایی زبان دوم را تحلیل کردیم و از نمرات آزمون تعیین سطح استاندارد آن‌ها به عنوان معیاری پیوسته برای سنجش مهارت استفاده نمودیم. یک مدل رگرسیون خطی چندگانه مجموعه‌ای مختصر از شاخص‌های پیچیدگی را شناسایی کرد که به طور مؤثری نمرات مهارت را پیش‌بینی می‌کردند و بخش قابل توجهی از واریانس را تبیین نمودند (R2 = .557). نتایج، نمایه زبانی مبتنی بر مهارت را به روشنی نشان می‌دهد: نگارش پیشرفته به طور معناداری توسط پیچیدگی بیشتر عبارتی، تداوم در بندهای وابسته و غنای واژگانی بالاتر پیش‌بینی می‌شود. در مقابل، نگارش مبتدیان با راهبردهای نحوی ساده‌تر مشخص می‌شود. این یافته‌ها نمایه‌ای قوی و مبتنی بر شواهد تجربی از رشد نگارش زبان دوم اسپانیایی ارائه می‌دهد و پیامدهای ارزشمندی برای آموزش، معیارهای ارزیابی و ابزارهای ارزیابی خودکار دارد.

for undergraduate science students. The study tested three hypotheses: (i) Do students benefit academically from a formalized study buddy peer learning program? (ii) Do mentors and protégés benefit equally from participation in the study buddy program? (iii) Does heterogeneity in group members' initial academic performance have an effect on benefits from participation in the study buddy program? To test these hypotheses, we implemented a cohort-based study buddy program in which high-scoring students (mentors) and lower-scoring peers (protégés), following their first assessment scores in a given course, were invited to form study groups. We compared the performance of participants versus non-participants on subsequent assessments, while examining separately the effects for mentors and protégés. Results showed (i) significant grade benefits for participants over non-participants, (ii) similar participation benefits for students in mentor and protégé roles, and (iii) no interaction of competence-based heterogeneity on these effects. Although this study design was unable to assess the nature of the study buddy interactions, the grade performance data highlight the program as a cost-effective and scalable approach to enhance students' educational experiences. The data also emphasize the value of reducing barriers to collaborative learning in higher education.

برای دانشجویان علوم در مقطع کارشناسی، این پژوهش سه فرضیه را مورد آزمون قرار داد: (۱) آیا دانشجویان از برنامه یادگیری همیار تحصیلی به صورت رسمی به لحاظ تحصیلی بهره‌مند می‌شوند؟ (۲) آیا راهنماها (mentors) و شاگردان (protégés) به طور یکسان از مشارکت در برنامه همیار تحصیلی سود می‌برند؟ (۳) آیا ناهمگنی در عملکرد تحصیلی اولیه اعضای گروه بر میزان بهره‌مندی از مشارکت در برنامه همیار تحصیلی تأثیر دارد؟ برای آزمون این فرضیه‌ها، یک برنامه همیار تحصیلی مبتنی بر گروه‌های هم‌دوره‌ای اجرا شد که در آن دانشجویان با نمرات بالا (mentors) و همتایان با نمرات پایین‌تر (protégés)، پس از کسب نمرات اولین ارزیابی در یک درس معین، به تشکیل گروه‌های مطالعاتی دعوت شدند. عملکرد شرکت‌کنندگان با غیرشرکت‌کنندگان در ارزیابی‌های بعدی مقایسه شد و اثرات برای راهنماها و شاگردان به طور جداگانه بررسی گردید. نتایج نشان داد: (۱) مزایای معنادار نمره‌ای برای شرکت‌کنندگان نسبت به غیرشرکت‌کنندگان، (۲) مزایای مشابه مشارکت برای دانشجویان در نقش‌های راهنما و شاگرد، و (۳) عدم وجود تعامل معنادار ناهمگنی مبتنی بر شایستگی بر این اثرات. اگرچه طراحی این مطالعه امکان ارزیابی ماهیت تعاملات همیار تحصیلی را فراهم نکرد، داده‌های عملکرد نمره‌ای، این برنامه را به عنوان رویکردی مقرون‌به‌صرفه و مقیاس‌پذیر برای ارتقای تجربه آموزشی دانشجویان برجسته می‌کند. همچنین داده‌ها بر اهمیت کاهش موانع یادگیری مشارکتی در آموزش عالی تأکید دارند.

This study examined the transformational leadership styles of secondary school administrators and their relationship with teachers’ self-efficacy in Balamban District I during School Year 2025–2026 as a basis for developing a Leadership Enhancement Program. Employing a descriptive-correlational research design, the study involved 65 secondary school teachers selected as respondents. Data were collected using standardized instruments, namely the Multifactor Leadership Questionnaire (MLQ Form 5X) and the Teachers’ Sense of Efficacy Scale (TSES Long Form). Statistical analyses included frequency, percentage, weighted mean, standard deviation, and Pearson correlation. Findings revealed that most respondents were female, married, experienced teachers handling English and Mathematics, and had pursued graduate education. School administrators demonstrated high levels of transformational leadership, particularly in idealized influence, inspirational motivation, intellectual stimulation, contingent reward, effectiveness, satisfaction, and extra effort. Conversely, laissez-faire leadership and passive management practices received low ratings. Teachers exhibited high self-efficacy in student engagement, instructional strategies, and classroom management. Correlation analysis revealed a low but statistically significant positive relationship between transformational leadership and teachers’ self-efficacy (ρ = 0.293, p = 0.018). Specifically, idealized influence, intellectual stimulation, and contingent reward demonstrated significant associations with teachers’ self-efficacy. The findings suggest that effective transformational leadership practices are associated with greater teacher confidence in fulfilling instructional responsibilities and managing classroom environments. Consequently, a Leadership Enhancement Program was proposed to strengthen administrators’ leadership competencies, promote supportive educational environments, and further enhance teachers’ professional effectiveness and self-efficacy across secondary schools within Balamban District I.

این پژوهش به بررسی سبک‌های رهبری تحول‌آفرین مدیران مدارس متوسطه و رابطه آن با خودکارآمدی معلمان در ناحیه اول بالامبان طی سال تحصیلی ۲۰۲۵–۲۰۲۶ به‌عنوان مبنایی برای تدوین برنامه ارتقای رهبری پرداخت. این مطالعه با بهره‌گیری از طرح پژوهش توصیفی-همبستگی و با مشارکت ۶۵ معلم مدارس متوسطه که به‌عنوان پاسخ‌دهنده انتخاب شدند، انجام شد. داده‌ها با استفاده از ابزارهای استاندارد، شامل پرسشنامه چندعاملی رهبری (MLQ Form 5X) و مقیاس احساس خودکارآمدی معلمان (TSES Long Form) گردآوری شد. تحلیل‌های آماری شامل فراوانی، درصد، میانگین وزنی، انحراف معیار و همبستگی پیرسون بود. یافته‌ها نشان داد که اکثر پاسخ‌دهندگان زن، متأهل، معلمان با تجربه در تدریس زبان انگلیسی و ریاضیات و دارای تحصیلات تکمیلی بودند. مدیران مدارس سطوح بالایی از رهبری تحول‌آفرین، به‌ویژه در نفوذ آرمانی، انگیزش الهام‌بخش، تحریک فکری، پاداش مشروط، اثربخشی، رضایت و تلاش مضاعف از خود نشان دادند. در مقابل، رهبری عدم مداخله و شیوه‌های مدیریت منفعل امتیاز پایینی کسب کردند. معلمان در ابعاد مشارکت دانش‌آموزان، راهبردهای آموزشی و مدیریت کلاس، خودکارآمدی بالایی از خود نشان دادند. تحلیل همبستگی نشان داد که بین رهبری تحول‌آفرین و خودکارآمدی معلمان رابطه مثبت اما ضعیف و معناداری وجود دارد (ρ = 0.293, p = 0.018). به طور خاص، نفوذ آرمانی، تحریک فکری و پاداش مشروط با خودکارآمدی معلمان ارتباط معناداری داشتند. یافته‌ها حاکی از آن است که شیوه‌های مؤثر رهبری تحول‌آفرین با افزایش اعتماد به نفس معلمان در انجام مسئولیت‌های آموزشی و مدیریت محیط کلاس مرتبط است. بر این اساس، برنامه ارتقای رهبری به منظور تقویت شایستگی‌های رهبری مدیران، ارتقای محیط‌های آموزشی حمایتی و افزایش اثربخشی حرفه‌ای و خودکارآمدی معلمان در مدارس متوسطه ناحیه اول بالامبان پیشنهاد شد.

Introduction Faculty development (FD) is an established feature of Higher Education, yet its impact on what teachers actually do in their teaching has been studied less often than outcomes such as satisfaction, learning and attitudes. This behavioural level is the third of the four outcome levels in the adaptation of Kirkpatrick's model developed for FD in Higher Education. No prior review has mapped it across disciplinary fields outside health professions education, and the present scoping review addresses that gap. Methods Following the PRISMA Extension for Scoping Reviews, we included empirical and theoretical sources published in English between 2005 and 2025 that reported a change in the teaching practices of university teachers following structured FD, in any discipline other than health professions education. Scopus and Web of Science were searched, with the last search on 25 April 2026. Three reviewers charted the data independently, coding the evaluation framework, the assessment method and type of evidence, and the indicator and direction of effect. Empirical studies were appraised with the Mixed Methods Appraisal Tool (MMAT). Results The search yielded 491 deduplicated records, of which 69 met the inclusion criteria. The evidence is recent and concentrated in the United States and in science, technology, engineering and mathematics (STEM) fields. Fifty-three of the 69 sources name no evaluation model. Of the 64 empirical studies appraised, 29 used non-randomised or descriptive quantitative designs and only one used random assignment. Qualitative studies largely met their criteria, whereas quantitative and mixed methods studies recurrently showed incomplete outcome data, unaccounted confounding, undocumented intervention fidelity and unexamined divergence between strands. Of 217 behavioural effects, 150 rest on teacher self-report and 66 on evidence external to the teacher, with one effect not classifiable. The direction of effect depended on how the change was established. Positive effects accounted for 65% of the self-reported behavioural effects but for 42% of the externally documented ones, and for 65% of those measured without a baseline against 49% of those measured with one. Discussion The literature makes its central claim, that development changes what teachers do, largely on the teachers' own testimony. Where that claim is tested against external evidence, it holds less often. Systematic Review Registration https://doi.org/10.17605/OSF.IO/SAERU .

مقدمه: توسعه اعضای هیئت علمی (FD) یکی از ویژگی‌های تثبیت‌شده آموزش عالی است، اما تأثیر آن بر آنچه که مدرسان عملاً در تدریس خود انجام می‌دهند، کمتر از پیامدهایی مانند رضایت، یادگیری و نگرش‌ها مورد مطالعه قرار گرفته است. این سطح رفتاری، سومین سطح از چهار سطح پیامدها در اقتباس مدل Kirkpatrick است که برای FD در آموزش عالی توسعه یافته است. تاکنون هیچ مرور پیشینی این سطح را در حوزه‌های علمی خارج از آموزش حرفه‌های سلامت ترسیم نکرده است و مرور محدوده‌ای حاضر به این خلأ می‌پردازد. روش‌ها: با پیروی از PRISMA Extension for Scoping Reviews، منابع تجربی و نظری منتشرشده به زبان انگلیسی بین سال‌های ۲۰۰۵ تا ۲۰۲۵ که گزارشی از تغییر در شیوه‌های تدریس مدرسان دانشگاهی پس از FD ساختاریافته در هر رشته‌ای به جز آموزش حرفه‌های سلامت ارائه داده بودند، وارد شدند. پایگاه‌های Scopus و Web of Science جست‌وجو شدند و آخرین جست‌وجو در ۲۵ آوریل ۲۰۲۶ انجام شد. سه ارزیاب به طور مستقل داده‌ها را استخراج کردند و چارچوب ارزیابی، روش سنجش و نوع شواهد، و شاخص و جهت اثر را کدگذاری نمودند. مطالعات تجربی با ابزار Mixed Methods Appraisal Tool (MMAT) ارزیابی شدند. نتایج: جست‌وجو منجر به ۴۹۱ رکورد بدون تکرار شد که از این میان ۶۹ مورد معیارهای ورود را داشتند. شواهد به‌دست‌آمده جدید و عمدتاً متمرکز بر ایالات متحده و حوزه‌های علوم، فناوری، مهندسی و ریاضیات (STEM) است. پنجاه‌وسه منبع از ۶۹ منبع هیچ مدل ارزیابی را ذکر نکرده‌اند. از میان ۶۴ مطالعه تجربی ارزیابی‌شده، ۲۹ مطالعه از طرح‌های کمی توصیفی یا غیرتصادفی استفاده کرده‌اند و تنها یک مطالعه تخصیص تصادفی داشته است. مطالعات کیفی عمدتاً معیارهای خود را برآورده کرده‌اند، در حالی که مطالعات کمی و روش‌های ترکیبی به طور مکرر داده‌های پیامدی ناقص، عوامل مخدوش‌کننده کنترل‌نشده، وفاداری مداخله مستندسازی‌نشده و عدم بررسی واگرایی بین رشته‌ها را نشان داده‌اند. از میان ۲۱۷ اثر رفتاری، ۱۵۰ مورد مبتنی بر خودگزارشی مدرس و ۶۶ مورد مبتنی بر شواهد بیرونی نسبت به مدرس بوده است و یک اثر قابل طبقه‌بندی نبوده است. جهت اثر به نحوه تعیین تغییر بستگی داشته است. آثار مثبت ۶۵٪ از آثار رفتاری خودگزارشی و ۴۲٪ از آثار مستندسازی‌شده بیرونی را تشکیل می‌دهند و ۶۵٪ از آثاری که بدون خط پایه سنجیده شده‌اند در مقابل ۴۹٪ از آثاری که با خط پایه سنجیده شده‌اند، مثبت بوده‌اند. بحث: ادبیات پژوهش ادعای مرکزی خود مبنی بر اینکه توسعه، رفتار مدرسان را تغییر می‌دهد، عمدتاً بر اساس اظهارات خود مدرسان مطرح می‌کند. در مواردی که این ادعا با شواهد بیرونی آزمون می‌شود، کمتر تأیید می‌گردد. ثبت مرور نظام‌مند: https://doi.org/10.17605/OSF.IO/SAERU .

Nigerian postgraduate education drives the nation's research capacity, yet it risks pedagogical inertia when quality assurance, including the National Universities Commission's minimum academic standards and accreditation, is reduced to procedural compliance. This paper rethinks postgraduate education by shifting attention toward pedagogies that foster intellectual agency, dialogue, epistemic plurality and context-sensitive knowledge production. Drawing on critical pedagogy, decolonial theory, Ubuntu and Igwebuike, and situated-learning theory, it uses a critical-integrative conceptual method and a purposive review of policy documents and Nigerian, African and international literature. The evidence is strongest for structural constraints on supervision and staff retention and for the Eurocentric orientation of methodological training in African research, but thin or inferential for prevailing pedagogy and examination practice; these claims are therefore advanced as nine testable hypotheses rather than established facts. The paper proposes four connected commitments (relational supervision, epistemic plurality, creative rigour and public relevance), operationalised through the CARE model (Criticality, Agency, Relationality and Epistemic creativity). It argues that standards should be an enabling floor rather than an intellectual ceiling, that resourcing rather than intent is the main obstacle to reform, and that CARE can be adopted through a staged, low-cost, workload-neutral pathway viable for early-career supervisors and under-funded state universities.

آموزش تحصیلات تکمیلی در نیجریه ظرفیت پژوهشی کشور را هدایت می‌کند، اما زمانی که تضمین کیفیت، از جمله استانداردهای حداقل علمی و اعتباربخشی کمیسیون دانشگاه‌های ملی، به رعایت صرف رویه‌ها تقلیل یابد، با خطر رکود پداگوژیک مواجه می‌شود. این مقاله با تغییر تمرکز به سوی پداگوژی‌هایی که عاملیت فکری، گفت‌وگو، تکثر معرفتی و تولید دانش حساس به زمینه را تقویت می‌کنند، به بازاندیشی در آموزش تحصیلات تکمیلی می‌پردازد. با بهره‌گیری از پداگوژی انتقادی، نظریه استعمارزدایی، Ubuntu و Igwebuike و نظریه یادگیری موقعیتی، این پژوهش از روش مفهومی انتقادی-ادغامی و مرور هدفمند اسناد سیاستی و ادبیات نیجریه‌ای، آفریقایی و بین‌المللی استفاده می‌کند. شواهد قوی‌ترین برای محدودیت‌های ساختاری در نظارت و نگهداشت اعضای هیئت علمی و جهت‌گیری اروپامحور آموزش روش‌شناسی در پژوهش آفریقایی است، اما برای پداگوژی رایج و شیوه‌های ارزشیابی، شواهد ضعیف یا استنتاجی است؛ بنابراین این ادعاها به صورت نه فرضیه قابل آزمون و نه به عنوان واقعیت‌های اثبات‌شده مطرح می‌شوند. مقاله چهار تعهد مرتبط (نظارت رابطه‌مند، تکثر معرفتی، دقت خلاقانه و ارتباط عمومی) را پیشنهاد می‌کند که از طریق مدل CARE (تفکر انتقادی، عاملیت، رابطه‌مندی و خلاقیت معرفتی) عملیاتی می‌شود. استدلال می‌شود که استانداردها باید کف توانمندساز باشند نه سقف فکری، تأمین منابع نه نیت، مانع اصلی اصلاحات است و مدل CARE می‌تواند از طریق مسیری مرحله‌ای، کم‌هزینه و بدون افزایش بار کاری که برای ناظران جوان و دانشگاه‌های دولتی کم‌برخوردار عملی است، اتخاذ شود.

Teaching excellence in higher education is often conceptualized through isolated dimensions such as instructional quality, assessment practices, or technological integration. However, these approaches may overlook the dynamic and interdependent nature of educational processes. This study presents a critical analytical reflection aimed at synthesizing high-level evidence and proposing an integrative conceptual model of teaching excellence. An interpretative synthesis was conducted using 35 high-level studies (systematic reviews, meta-analyses, umbrella reviews, and scoping reviews) published between 2015 and 2025, complemented by five international policy reports. The analysis followed a thematic and iterative approach supported by an analytical matrix, coding procedures, and conceptual triangulation. The findings reveal convergence across five interrelated dimensions: teacher–student interaction, higher-order cognitive processes, pedagogical strategies, formative and authentic assessment, and digital technologies. These dimensions are conceptualized as interconnected elements embedded within teaching and learning processes rather than as independent components. Based on this convergence, the study proposes the Dynamic Pyramidal Model of Teaching Excellence, which conceptualizes excellence as an integrative construct organized through the interaction and alignment of multiple educational dimensions. The model integrates relational, cognitive, pedagogical, evaluative, technological, contextual, and individual factors within a dynamic system characterized by continuous feedback. The proposed framework integrates dimensions commonly addressed separately in the literature and provides a conceptual basis for future empirical validation across diverse higher-education contexts.

شایستگی تدریس در آموزش عالی اغلب از طریق ابعاد مجزایی نظیر کیفیت تدریس، شیوه‌های ارزشیابی یا ادغام فناوری conceptualized می‌شود. با این حال، این رویکردها ممکن است ماهیت پویا و وابسته به هم فرایندهای آموزشی را نادیده بگیرند. این مطالعه با هدف ارائه یک بازتاب تحلیلی انتقادی و تلفیق شواهد سطح بالا، به ارائه یک مدل مفهومی یکپارچه از شایستگی تدریس می‌پردازد. سنتز تفسیری با استفاده از ۳۵ مطالعه سطح بالا (مرور نظام‌مند، فراتحلیل، مرور چتری و مرور گسترده) که بین سال‌های ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۵ منتشر شده‌اند، و همچنین پنج گزارش سیاست‌گذاری بین‌المللی تکمیل شده است. تحلیل بر اساس رویکردی موضوعی و تکرارشونده، با پشتیبانی از ماتریس تحلیلی، رویه‌های کدگذاری و مثلث‌سازی مفهومی انجام شد. یافته‌ها همگرایی در پنج بعد مرتبط را نشان می‌دهد: تعامل معلم و دانشجو، فرایندهای شناختی سطح بالا، راهبردهای آموزشی، ارزشیابی تکوینی و اصیل، و فناوری‌های دیجیتال. این ابعاد به عنوان عناصر درهم‌تنیده در فرایندهای تدریس و یادگیری conceptualized می‌شوند و نه به عنوان اجزای مستقل. بر اساس این همگرایی، مطالعه حاضر مدل هرمی پویای شایستگی تدریس را پیشنهاد می‌کند که شایستگی را به عنوان یک سازه یکپارچه سازمان‌یافته از طریق تعامل و همسویی ابعاد مختلف آموزشی conceptualizes می‌کند. این مدل، عوامل ارتباطی، شناختی، آموزشی، ارزشیابانه، فناورانه، زمینه‌ای و فردی را در یک نظام پویا با بازخورد مستمر ادغام می‌کند. چارچوب پیشنهادی ابعادی را که معمولاً در ادبیات به صورت جداگانه بررسی می‌شوند، یکپارچه ساخته و مبنایی مفهومی برای اعتبارسنجی تجربی آینده در زمینه‌های متنوع آموزش عالی فراهم می‌آورد.

Project-Based Learning (PBL) is a teaching methodology that enhances students’ engagement in learning. While there are some models that seek to comprehensively explain the factors associated with engagement, few studies focus on the process itself to understand the dynamics of PBL that lead to student engagement. This study aims to identify the factors that affect student engagement and performance during the PBL process. This exploratory study focused on a PBL experience conducted over two academic years, involving five secondary schools. Structural equation models were developed to analyze the relationships between the program structure and teacher behavior with student engagement and self-reported learning, both at the beginning and at the end of the project. Preliminary results from the study suggest that the initial phase of the project may be important for teachers to foster group autonomy, while in the final phase, it seems advisable to provide structure and emotional involvement in the learning process. This study offers initial evidence that could help promote student engagement in PBL.

یادگیری مبتنی بر پروژه (PBL) روشی آموزشی است که مشارکت دانش‌آموزان در یادگیری را افزایش می‌دهد. اگرچه مدل‌هایی وجود دارند که به طور جامع به تبیین عوامل مرتبط با مشارکت می‌پردازند، اما تعداد کمی از پژوهش‌ها بر خود فرایند تمرکز دارند تا پویایی‌های PBL را که منجر به مشارکت دانش‌آموز می‌شود، درک کنند. هدف این پژوهش شناسایی عواملی است که بر مشارکت و عملکرد دانش‌آموزان در طول فرایند PBL تأثیر می‌گذارند. این مطالعه اکتشافی بر تجربه‌ای از PBL که طی دو سال تحصیلی و در پنج دبیرستان اجرا شد، متمرکز است. مدل‌های معادلات ساختاری برای تحلیل روابط بین ساختار برنامه و رفتار معلم با مشارکت دانش‌آموز و یادگیری خودگزارش‌شده، هم در آغاز و هم در پایان پروژه، توسعه یافتند. نتایج اولیه این پژوهش نشان می‌دهد که مرحله ابتدایی پروژه ممکن است برای معلمان جهت تقویت خودمختاری گروه اهمیت داشته باشد، در حالی که در مرحله پایانی، فراهم‌کردن ساختار و درگیری هیجانی در فرایند یادگیری توصیه می‌شود. این پژوهش شواهد اولیه‌ای ارائه می‌دهد که می‌تواند به ارتقای مشارکت دانش‌آموزان در PBL کمک کند.

This research aims to analyze the dialectics of qiraat in Islamic Religious Education by tracing the history of the development of qiraat, the standardization process of the Ottoman Mushaf, and the diversity of Al-Qur'an readings. This research uses a literature study method with a qualitative-descriptive approach. Research data was obtained from the Al-Qur'an, hadith, ulumul Qur'an books, books on the science of qiraat, academic books, journal articles, results of previous research, as well as official documents relating to the rasm and pentashihan mushaf. Data analysis was carried out through the stages of collection, reduction, categorization, interpretation, comparison and synthesis of various relevant sources. The research results show that qiraat is an important part of Al-Qur'an scholarship related to oral transmission, sanad, Arabic language rules, and Ottoman language. The diversity of qiraat has been known since the time of Rasulullah SAW and has a reliable basis for narration. Meanwhile, the standardization of the Ottoman Mushaf was carried out to maintain the unity of the community and establish a standard for the writing of the Qur'an, not to eliminate all authentic qiraat. The relationship between qiraat and the Ottoman Mushaf demonstrates the dialectic between the diversity of readings and the need for a unified written text. In the context of Islamic Religious Education, the integration of qiraat knowledge can strengthen Qur'anic literacy, foster tolerance, enhance critical thinking skills, and instill the value of moderation in responding to differences in Qur'anic readings. Therefore, qiraat knowledge needs to be introduced gradually and proportionally in Islamic Religious Education (PAI) learning.

هدف این پژوهش، تحلیل جدلیات قرائت در آموزش دینی اسلامی از طریق بررسی تاریخچه تحول قرائت‌ها، فرایند استانداردسازی مصحف عثمانی و تنوع قرائت‌های قرآن کریم است. این پژوهش با روش مطالعه اسنادی و رویکرد کیفی-توصیفی انجام شده است. داده‌های پژوهش از قرآن کریم، احادیث، کتب علوم قرآن، کتب علم قرائت، کتب دانشگاهی، مقالات علمی، نتایج پژوهش‌های پیشین و همچنین اسناد رسمی مرتبط با رسم و پنتاشیه مصحف گردآوری شده است. تحلیل داده‌ها از طریق مراحل گردآوری، کاهش، دسته‌بندی، تفسیر، مقایسه و تلفیق منابع مرتبط صورت گرفته است. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که قرائت بخشی مهم از دانش قرآنی مرتبط با انتقال شفاهی، سند، قواعد زبان عربی و زبان عثمانی است. تنوع قرائت‌ها از زمان رسول‌الله (ص) شناخته شده و دارای مبنای روایی معتبر است. در حالی که استانداردسازی مصحف عثمانی به منظور حفظ وحدت امت و تعیین معیار برای کتابت قرآن انجام شد و هدف آن حذف تمامی قرائت‌های معتبر نبوده است. رابطه میان قرائت و مصحف عثمانی، جدلی میان تنوع قرائت‌ها و ضرورت وحدت متن مکتوب را نشان می‌دهد. در زمینه آموزش دینی اسلامی، ادغام دانش قرائت می‌تواند سواد قرآنی را تقویت کند، روحیه تساهل را پرورش دهد، مهارت‌های تفکر انتقادی را ارتقا بخشد و ارزش تعدیل‌گری را در مواجهه با تفاوت‌های قرائت‌های قرآنی نهادینه سازد. بنابراین، لازم است دانش قرائت به صورت تدریجی و متناسب در آموزش دینی اسلامی (PAI) معرفی شود.

Introduction Teacher identity formation is a dynamic process shaped by professional experience, emotion, wellbeing, and culturally available meanings. This study examines how pre-service teachers in China drew on Confucian and Daoist repertoires when reflecting on their developing teacher identities. Methods Participants were 143 pre-service teachers at one Chinese normal university. They wrote prompted reflective narratives about coursework, micro-teaching, lesson planning, educational observation, and imagined classroom responsibilities. The analysis combined descriptive keyword mapping with reflexive thematic analysis. Results Four related processes were identified: Confucian striving as a language of perseverance and self-cultivation; Daoist release as a resource for non-contention, recognizing limits, and emotional restoration; situational switching between these repertoires in response to changing demands; and sustainable teacher formation as an orientation toward responsibility with limits. The study proposes cultural identity regulation as an integrative analytic heuristic for understanding how culturally available meanings connect academic experiences, emotional calibration, and imagined teacher selves. Discussion The findings suggest that Confucian striving and Daoist release provided participants with culturally familiar ways to interpret effort, pressure, and anticipated responsibility during teacher preparation. Their value lay in helping participants connect perseverance with self-cultivation and responsibility, while also recognizing limits, reducing destructive comparison, and restoring emotional balance. Cultural identity regulation captures this narrated negotiation of professional commitment and personal sustainability in the formation of an imagined teacher self.

مقدمه: شکل‌گیری هویت معلمی فرایندی پویا است که تحت تأثیر تجربه حرفه‌ای، هیجان، بهزیستی و معانی فرهنگی موجود قرار دارد. این پژوهش بررسی می‌کند که دانشجومعلمان در چین چگونه هنگام تأمل درباره هویت معلمی در حال شکل‌گیری خود، از الگوهای کنفوسیوسی و دائویی بهره می‌گیرند. روش‌ها: شرکت‌کنندگان شامل ۱۴۳ دانشجومعلم از یک دانشگاه تربیت معلم در چین بودند. آن‌ها روایت‌های تأملی برانگیخته‌شده درباره دروس، تدریس خرد، برنامه‌ریزی درسی، مشاهده آموزشی و مسئولیت‌های فرضی کلاس نوشتند. تحلیل داده‌ها با ترکیب نگاشت توصیفی واژگان کلیدی و تحلیل تماتیک بازتابی انجام شد. یافته‌ها: چهار فرایند مرتبط شناسایی شد: تلاش کنفوسیوسی به‌عنوان زبان پایداری و خودپروری؛ رهایی دائویی به‌عنوان منبعی برای عدم رقابت، شناخت محدودیت‌ها و بازسازی هیجانی؛ جابجایی موقعیتی میان این الگوها در پاسخ به تغییر تقاضاها؛ و شکل‌گیری پایدار معلمی به‌عنوان جهت‌گیری به‌سوی مسئولیت با در نظر گرفتن حدود. این پژوهش تنظیم هویت فرهنگی را به‌عنوان یک ابزار تحلیلی تلفیقی برای فهم چگونگی پیوند معانی فرهنگی با تجارب دانشگاهی، تنظیم هیجانی و خود معلمی فرضی پیشنهاد می‌کند. بحث: یافته‌ها نشان می‌دهد که تلاش کنفوسیوسی و رهایی دائویی راه‌هایی آشنا و فرهنگی برای تفسیر تلاش، فشار و مسئولیت پیش‌بینی‌شده در دوره آمادگی معلمی در اختیار شرکت‌کنندگان قرار داد. ارزش این الگوها در کمک به پیوند پایداری با خودپروری و مسئولیت، در عین شناخت حدود، کاهش مقایسه مخرب و بازسازی تعادل هیجانی بود. تنظیم هویت فرهنگی این مذاکره روایی میان تعهد حرفه‌ای و پایداری فردی در شکل‌گیری خود معلمی فرضی را تبیین می‌کند.

Professors in higher education are commonly expected to combine teaching and research, yet the relationship between these activities remains contested. This article explores how professors make sense of the teaching-research nexus in their everyday academic work. Drawing on semi-structured interviews with 16 professors in philosophy, mathematics, law and medicine at two Norwegian research-intensive universities, we explore professors' meaning-making with particular attention to the dialectical process between academic experiences and institutional structures. Framed by mundane phenomenology, we find the nexus to be a core element of the academic role and central to how professors understand academic work. The combination of teaching and research is sustained through professors' understanding of the role as interconnected engagements within their disciplinary fields. Research deepens teaching, and teaching can generate reflection, questions and, at times, new research ideas. At the same time, organisational arrangements, such as course structures, workload models, funding mechanisms and research-only positions, increasingly separate teaching and research in everyday practice. The article contributes to research on the teaching-research nexus by shifting attention from whether teaching and research are connected and from the possible effects of combining these activities, to how the connection as a social phenomenon is sustained through professors' meaning-making, but also increasingly challenged through organisational conditions.

از استادان در آموزش عالی معمولاً انتظار می‌رود که آموزش و پژوهش را با یکدیگر ترکیب کنند، اما رابطه میان این فعالیت‌ها همچنان محل بحث است. این مقاله بررسی می‌کند که استادان چگونه در کار روزمره دانشگاهی خود پیوند آموزش و پژوهش را معنا می‌بخشند. با استفاده از مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با ۱۶ استاد در رشته‌های فلسفه، ریاضیات، حقوق و پزشکی در دو دانشگاه پژوهش‌محور نروژ، معنا‌بخشی استادان با توجه ویژه به فرایند دیالکتیکی میان تجارب دانشگاهی و ساختارهای نهادی مورد بررسی قرار گرفته است. با چارچوب‌مندی پدیدارشناسی روزمره، یافته‌ها نشان می‌دهد که این پیوند عنصری اساسی در نقش دانشگاهی و محور درک استادان از کار دانشگاهی است. ترکیب آموزش و پژوهش از طریق درک استادان از نقش خود به عنوان درگیری‌های به‌هم‌پیوسته در حوزه‌های تخصصی‌شان حفظ می‌شود. پژوهش به تعمیق آموزش کمک می‌کند و آموزش می‌تواند موجب تأمل، پرسش و گاه ایده‌های پژوهشی جدید شود. همزمان، ترتیبات سازمانی مانند ساختارهای درسی، مدل‌های بارکاری، سازوکارهای تأمین مالی و موقعیت‌های صرفاً پژوهشی، به طور فزاینده‌ای آموزش و پژوهش را در عمل روزمره از یکدیگر جدا می‌کنند. این مقاله با تغییر تمرکز از این‌که آیا آموزش و پژوهش به هم مرتبط هستند و از آثار احتمالی ترکیب این فعالیت‌ها، به این‌که چگونه این پیوند به عنوان یک پدیده اجتماعی از طریق معنا‌بخشی استادان حفظ می‌شود، اما همچنین به طور فزاینده‌ای از طریق شرایط سازمانی به چالش کشیده می‌شود، به پژوهش‌های پیوند آموزش و پژوهش کمک می‌کند.

Evidence suggests that academic staff in Nigerian public universities are under-supported in ways that directly undermine the delivery of Sustainable Development Goal 4. Previous research has established that stakeholder engagement matters for educational quality, but only a few empirical studies have tested the specific institutional mechanisms through which this engagement produces performance outcomes in resource constrained African higher education systems. To date, studies have not examined how training and development programmes function as an institutional bridge between training and development plans and academic staff performance in this context. This study set out to investigate the extent to which stakeholder support drives academic staff performance, specifically highlighting how institutional training and development initiatives serve as the crucial bridge for this impact. Grounded in Stakeholder Theory and Social Exchange Theory, the study tests four hypotheses using a quantitative design. Data were collected from 197 academic staff across three public universities in South-West Nigeria, using stratified random sampling. Partial Least Squares Structural Equation Modelling was conducted using SmartPLS 4. Analysis showed that stakeholder support had a significant direct effect on academic staff performance ( β = 0.423, t = 5.935, p < 0.001). Training and development programmes fully mediated the relationship between training and development plans and performance ( β = 0.210, 95% CI [0.090, 0.353]), the study's hypothesised mediation pathway (H4). The results indicate a persistent gap between institutional planning and programme execution. A further exploratory finding is the fifth hypothesis (H5). A feedback path from programme execution back to stakeholder support (TDProg → KSS, β = 0.511, p < 0.001). This finding extends Freeman’s (1984) instrumental framework. It adds nuance to Mitchell et al.’s (1997) salience theory by suggesting that visible programme quality can reinforce stakeholder commitment, rather than being solely a precondition for programme delivery. This pathway has not previously been documented in the African higher education literature and carries direct implications for institutional governance and SDG 4 policy coordination. The findings of this study carry implications for stakeholder coordination, institutional policy, and the delivery of SDG 4 in resource constrained higher education systems. Policy documents and strategic plans are necessary but insufficient. Decisive progress depends on funded, executed, and monitored training programmes backed by coordinated multi-stakeholder commitment.

شواهد نشان می‌دهد که اعضای هیئت علمی در دانشگاه‌های دولتی نیجریه از حمایت کافی برخوردار نیستند و این امر به طور مستقیم تحقق هدف چهارم توسعه پایدار را تضعیف می‌کند. پژوهش‌های پیشین اهمیت مشارکت ذینفعان را برای کیفیت آموزشی اثبات کرده‌اند، اما تنها تعداد اندکی از مطالعات تجربی، سازوکارهای نهادی مشخصی را که از طریق آن‌ها این مشارکت به پیامدهای عملکردی در نظام‌های آموزش عالی آفریقا با منابع محدود منجر می‌شود، مورد آزمون قرار داده‌اند. تاکنون، مطالعات بررسی نکرده‌اند که چگونه برنامه‌های آموزش و توسعه به عنوان پلی نهادی میان طرح‌های آموزش و توسعه و عملکرد اعضای هیئت علمی در این زمینه عمل می‌کنند. این پژوهش با هدف بررسی میزان تأثیر حمایت ذینفعان بر عملکرد اعضای هیئت علمی انجام شد و به طور خاص، نقش برنامه‌های آموزش و توسعه نهادی را به عنوان پل اساسی این تأثیر برجسته می‌کند. این مطالعه با تکیه بر نظریه ذینفعان و نظریه تبادل اجتماعی، چهار فرضیه را با رویکرد کمی مورد آزمون قرار داده است. داده‌ها از ۱۹۷ عضو هیئت علمی در سه دانشگاه دولتی جنوب غرب نیجریه با استفاده از نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌بندی‌شده گردآوری شد. مدل‌یابی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی با استفاده از نرم‌افزار SmartPLS 4 انجام شد. تحلیل‌ها نشان داد که حمایت ذینفعان اثر مستقیم معناداری بر عملکرد اعضای هیئت علمی دارد (β = 0.423، t = 5.935، p < 0.001). برنامه‌های آموزش و توسعه به طور کامل رابطه میان طرح‌های آموزش و توسعه و عملکرد را میانجی‌گری کردند (β = 0.210، 95% CI [0.090, 0.353]) که مسیر میانجی‌گری فرضیه چهارم پژوهش بود (H4). نتایج نشان‌دهنده شکاف مداوم میان برنامه‌ریزی نهادی و اجرای برنامه‌ها است. یافته اکتشافی دیگر، فرضیه پنجم (H5) است: مسیر بازخورد از اجرای برنامه به حمایت ذینفعان (TDProg → KSS، β = 0.511، p < 0.001). این یافته چارچوب ابزاری Freeman (1984) را گسترش می‌دهد و با افزودن ظرافت به نظریه برجستگی Mitchell و همکاران (1997) نشان می‌دهد که کیفیت مشهود برنامه می‌تواند تعهد ذینفعان را تقویت کند، نه اینکه صرفاً پیش‌شرط اجرای برنامه باشد. این مسیر پیش‌تر در ادبیات آموزش عالی آفریقا مستندسازی نشده و پیامدهای مستقیمی برای حکمرانی نهادی و هماهنگی سیاستی هدف چهارم توسعه پایدار دارد. یافته‌های این پژوهش دارای پیامدهایی برای هماهنگی ذینفعان، سیاست‌گذاری نهادی و تحقق هدف چهارم توسعه پایدار در نظام‌های آموزش عالی با منابع محدود است. اسناد سیاستی و برنامه‌های راهبردی ضروری اما ناکافی هستند؛ پیشرفت قاطعانه مستلزم برنامه‌های آموزشی تأمین مالی‌شده، اجراشده و پایش‌شده با پشتوانه تعهد هماهنگ چندذینفعی است.

Academic motivation in higher education constitutes a multidimensional construct shaped by structural conditions that influence students’ academic performance, persistence, and educational trajectories. In contexts characterized by persistent social inequalities, understanding how socioeconomic status (SES) configures motivational processes is essential for the development of university policies aimed at equity and educational sustainability. The purpose of this study was to conduct a critical synthesis of international evidence on the mechanisms through which socioeconomic factors influences academic motivation in higher education during the period period 2017–2020 and 2022–2025. A systematic review was carried out in accordance with PRISMA guidelines to ensure methodological rigor, transparency, and replicability. The literature search was conducted in the Scopus database using structured Boolean search equations. After applying predefined inclusion and exclusion criteria, 33 empirical studies were selected for the final analysis. The results of the systematic synthesis reveal sustained growth in scientific output and progressive geographic diversification of the field. Cross-sectional quantitative studies predominate, employing regression models and structural analyses to examine the relationship between parental educational level, financial support, and intrinsic motivation or academic engagement. In addition, several studies incorporate mediating variables such as self-efficacy, institutional integration, and sense of belonging, revealing non-linear explanatory configurations. Overall, the evidence indicates that the influence of socioeconomic status operates through both direct and indirect mechanisms linked to cultural capital and institutional resources. This review identifies key theoretical convergences as well as recurrent methodological limitations within the field. Finally, the findings underscore the need for longitudinal studies and multilevel approaches to deepen the understanding of motivational inequalities in higher education.

انگیزش تحصیلی در آموزش عالی یک سازه چندبعدی است که توسط شرایط ساختاری شکل می‌گیرد و بر عملکرد تحصیلی، پایداری و مسیرهای آموزشی دانشجویان تأثیر می‌گذارد. در زمینه‌هایی که با نابرابری‌های اجتماعی پایدار مشخص می‌شوند، درک نحوه پیکربندی فرآیندهای انگیزشی توسط وضعیت اجتماعی‌اقتصادی (SES) برای توسعه سیاست‌های دانشگاهی با هدف عدالت و پایداری آموزشی ضروری است. هدف این مطالعه انجام سنتز انتقادی شواهد بین‌المللی درباره سازوکارهایی بود که از طریق آن‌ها عوامل اجتماعی‌اقتصادی بر انگیزش تحصیلی در آموزش عالی طی دوره‌های ۲۰۱۷–۲۰۲۰ و ۲۰۲۲–۲۰۲۵ تأثیر می‌گذارند. مرور نظام‌مند مطابق با دستورالعمل‌های PRISMA به منظور تضمین دقت روش‌شناختی، شفافیت و قابلیت تکرار انجام شد. جستجوی منابع در پایگاه داده Scopus با استفاده از معادلات جستجوی بولی ساختاریافته صورت گرفت. پس از اعمال معیارهای از پیش تعیین‌شده برای ورود و خروج مطالعات، ۳۳ مطالعه تجربی برای تحلیل نهایی انتخاب شدند. نتایج سنتز نظام‌مند نشان‌دهنده رشد پایدار تولیدات علمی و تنوع جغرافیایی تدریجی در این حوزه است. مطالعات کمی مقطعی غالب هستند که با به‌کارگیری مدل‌های رگرسیون و تحلیل‌های ساختاری به بررسی رابطه بین سطح تحصیلات والدین، حمایت مالی و انگیزش درونی یا درگیری تحصیلی می‌پردازند. علاوه بر این، چندین مطالعه متغیرهای میانجی مانند خودکارآمدی، یکپارچگی نهادی و احساس تعلق را وارد مدل کرده‌اند که پیکربندی‌های تبیینی غیرخطی را آشکار می‌سازد. به طور کلی، شواهد نشان می‌دهد که تأثیر وضعیت اجتماعی‌اقتصادی از طریق سازوکارهای مستقیم و غیرمستقیم مرتبط با سرمایه فرهنگی و منابع نهادی عمل می‌کند. این مرور همگرایی‌های نظری کلیدی و همچنین محدودیت‌های روش‌شناختی تکرارشونده در این حوزه را شناسایی می‌کند. در نهایت، یافته‌ها بر ضرورت مطالعات طولی و رویکردهای چندسطحی برای تعمیق درک نابرابری‌های انگیزشی در آموزش عالی تأکید می‌کنند.

Empathy is an important skill for social bonding, and thus can greatly affect children's daily social lives. Due to various obstructions when entering a predominantly hearing environment, deaf and hard-of-hearing (DHH) children might face restricted opportunities for developing emotional competence, which in turn may affect their empathic skills. The current study examined the extent to which the three main empathy layers that can be observed in young children (i.e., emotion contagion, attention to others' emotions, and prosocial actions) were related to emotional competence (emotion recognition, regulation and vocabulary) in DHH and hearing preschoolers attending mainstream education (kindergarten) in Portugal. A total of 181 preschoolers (32 DHH and 149 hearing) participated. Caregivers rated children's empathy, and three indices for emotional competence (emotion recognition, emotion regulation, emotion vocabulary). Additionally, hearing and language related factors were collected in the DHH group and included as control variables. One-tailed independent samples t -tests showed similar levels of empathy, emotion recognition and emotion regulation for both groups, but DHH children scored lower on emotion vocabulary than their hearing peers. Additionally, hierarchical regression analyses showed that better skills in emotional competence (all three indices) were associated with more empathic behaviors (prosocial actions) toward a person in distress in both groups. Outcomes are discussed in the context of social and emotional learning and the importance of equity in mainstream schools, addressing the special needs of DHH children or other children from marginalized groups.

همدلی یک مهارت مهم برای پیوندهای اجتماعی است و بنابراین می‌تواند تأثیر زیادی بر زندگی اجتماعی روزمره کودکان داشته باشد. به دلیل موانع مختلف هنگام ورود به محیطی عمدتاً شنوا، کودکان ناشنوا و کم‌شنوا (DHH) ممکن است با فرصت‌های محدودی برای توسعه شایستگی هیجانی مواجه شوند که این امر به نوبه خود می‌تواند بر مهارت‌های همدلی آن‌ها تأثیر بگذارد. مطالعه حاضر میزان ارتباط سه لایه اصلی همدلی که در کودکان خردسال قابل مشاهده است (یعنی سرایت هیجانی، توجه به هیجان‌های دیگران و رفتارهای طرفدارانه اجتماعی) را با شایستگی هیجانی (تشخیص هیجان، تنظیم هیجان و واژگان هیجانی) در کودکان پیش‌دبستانی ناشنوا و کم‌شنوا و شنوا که در آموزش فراگیر (مهدکودک) در پرتغال شرکت داشتند، بررسی کرد. در مجموع ۱۸۱ کودک پیش‌دبستانی (۳۲ کودک DHH و ۱۴۹ کودک شنوا) شرکت کردند. مراقبان، همدلی کودکان و سه شاخص شایستگی هیجانی (تشخیص هیجان، تنظیم هیجان، واژگان هیجانی) را ارزیابی کردند. علاوه بر این، عوامل مرتبط با شنوایی و زبان در گروه DHH جمع‌آوری و به عنوان متغیرهای کنترل لحاظ شد. آزمون t مستقل یک‌سویه نشان داد که سطوح همدلی، تشخیص هیجان و تنظیم هیجان در هر دو گروه مشابه بود، اما کودکان DHH در مقایسه با همسالان شنوا، نمرات پایین‌تری در واژگان هیجانی کسب کردند. همچنین، تحلیل‌های رگرسیون سلسله‌مراتبی نشان داد که مهارت‌های بهتر در شایستگی هیجانی (هر سه شاخص) با رفتارهای همدلانه بیشتر (اقدامات طرفدارانه اجتماعی) نسبت به فردی در شرایط دشوار در هر دو گروه مرتبط بود. نتایج در زمینه یادگیری اجتماعی و هیجانی و اهمیت عدالت در مدارس فراگیر، با توجه به نیازهای ویژه کودکان DHH یا سایر کودکان از گروه‌های به حاشیه رانده شده، مورد بحث قرار گرفته است.

Teacher student relationships are fundamental to education because they determine how authority, responsibility, participation, and decision-making are distributed within learning processes. Contemporary educational paradigms indicate a shift from teacher-dominated relationships toward more dialogic, participatory, and agency-oriented pedagogical relationships. This article aims to analyze the transformation of teacher–student relationships from the perspective of contemporary educational theories by examining teacher authority, student agency, autonomy support, student-centred learning, and shared pedagogical responsibility. This study employs a literature review method by analyzing relevant international journal articles, systematic reviews, and meta-analyses. The findings indicate that the shift toward student-centred learning does not require the elimination of teacher authority. Instead, teacher authority is transformed from control into pedagogical guidance through structure, direction, support, scaffolding, and feedback. Existing literature also indicates positive relationships between teacher autonomy support and motivation, engagement, self-regulated learning, and other learning outcomes. Meanwhile, research on student-centred learning shows that educational practices still emphasize student activation and engagement more strongly than student agency and autonomy. The main finding suggests that shared pedagogical responsibility can serve as a conceptual framework for bridging teacher authority and student agency. Teachers remain professionally responsible for the direction and quality of learning, while students gradually assume greater responsibility for making choices, managing learning, reflecting on processes, and evaluating learning outcomes.

روابط معلم و دانش‌آموز از ارکان اساسی آموزش هستند، زیرا نحوهٔ توزیع اقتدار، مسئولیت، مشارکت و تصمیم‌گیری را در فرایندهای یادگیری تعیین می‌کنند. پارادایم‌های معاصر تعلیم و تربیت نشان‌دهندهٔ گذار از روابط مبتنی بر سلطهٔ معلم به سوی روابط آموزشی گفت‌وگومحور، مشارکتی و مبتنی بر عاملیت هستند. هدف این مقاله تحلیل تحول روابط معلم–دانش‌آموز از منظر نظریه‌های معاصر تعلیم و تربیت از طریق بررسی اقتدار معلم، عاملیت دانش‌آموز، حمایت از خودمختاری، یادگیری دانش‌آموزمحور و مسئولیت مشترک آموزشی است. این مطالعه با روش مرور ادبیات و تحلیل مقالات مجلات بین‌المللی معتبر، مرورهای نظام‌مند و فراتحلیل‌ها انجام شده است. یافته‌ها نشان می‌دهد که گذار به سوی یادگیری دانش‌آموزمحور مستلزم حذف اقتدار معلم نیست، بلکه اقتدار معلم از کنترل به راهنمایی آموزشی از طریق ساختاردهی، هدایت، حمایت، چینه‌بندی و بازخورد تبدیل می‌شود. همچنین، ادبیات موجود حاکی از روابط مثبت بین حمایت معلم از خودمختاری و انگیزش، مشارکت، یادگیری خودتنظیم‌شده و سایر پیامدهای یادگیری است. در عین حال، پژوهش‌ها دربارهٔ یادگیری دانش‌آموزمحور نشان می‌دهد که در عمل، فعال‌سازی و مشارکت دانش‌آموزان بیش از عاملیت و خودمختاری آنان مورد تأکید قرار می‌گیرد. یافتهٔ اصلی پژوهش حاکی از آن است که مسئولیت مشترک آموزشی می‌تواند به عنوان چارچوب مفهومی برای پیوند اقتدار معلم و عاملیت دانش‌آموز عمل کند. معلمان همچنان مسئولیت حرفه‌ای جهت‌دهی و کیفیت یادگیری را بر عهده دارند، در حالی که دانش‌آموزان به تدریج مسئولیت بیشتری در انتخاب، مدیریت یادگیری، تأمل بر فرایندها و ارزیابی پیامدهای یادگیری بر عهده می‌گیرند.

Contemporary Islamic education faces various challenges, including the dichotomy of knowledge, the tension between faith and science, religious exclusivism, and the crisis of rationality and critical thinking in the digital era. This study aims to analyze the relevance of Al-Kindi's thought in understanding and responding to these problems through a study of the work of F? al-Falsafah al-?l?. This study uses a qualitative approach with literature study methods and content analysis techniques. Primary data is in the form of Al-Kindi's works translated by Adamson and Pormann, while secondary data is obtained from relevant academic literature. Analysis is carried out through tracing arguments in primary texts, comparisons with secondary sources, and critical interpretations of their relevance to contemporary Islamic education. The results of the study show that Al-Kindi's thought can be reconstructed through four main aspects, namely the alignment of the goals of revelation and reason, openness to the truth without limiting its origins, the connectedness of knowledge culminating in the recognition of God, and criticism of the rejection of philosophy based on certain interests. These four aspects provide a conceptual foundation for the development of Islamic education that is integrative, dialogical, open to the development of science, and oriented towards strengthening critical reason. This study contributes to the development of a conceptual framework of Islamic education that connects classical philosophical thought with the challenges of contemporary education in a critical manner.

آموزش اسلامی معاصر با چالش‌های متعددی از جمله دوگانگی دانش، تنش میان ایمان و علم، انحصارگرایی دینی و بحران عقلانیت و تفکر انتقادی در عصر دیجیتال مواجه است. هدف این پژوهش تحلیل اهمیت اندیشه‌های الکندی در فهم و پاسخ‌گویی به این مسائل از طریق مطالعه اثر فِی الفلسفه العلیا است. این پژوهش با رویکرد کیفی و با استفاده از روش مطالعه اسنادی و تکنیک تحلیل محتوا انجام شده است. داده‌های اولیه شامل آثار الکندی ترجمه‌شده توسط Adamson و Pormann بوده و داده‌های ثانویه از متون علمی مرتبط به‌دست آمده است. تحلیل از طریق پیگیری استدلال‌ها در متون اولیه، مقایسه با منابع ثانویه و تفسیر انتقادی از میزان ارتباط آن‌ها با آموزش اسلامی معاصر صورت گرفته است. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که اندیشه‌های الکندی را می‌توان در چهار محور اصلی بازسازی کرد: همسویی اهداف وحی و عقل، گشودگی نسبت به حقیقت بدون محدودیت منشأ آن، پیوستگی دانش که به شناسایی خداوند منتهی می‌شود و نقد رد فلسفه بر اساس منافع خاص. این چهار محور، بنیانی مفهومی برای توسعه آموزش اسلامی فراهم می‌کند که یکپارچه، گفت‌وگومحور، باز نسبت به پیشرفت علم و معطوف به تقویت عقل انتقادی است. این پژوهش به توسعه چارچوب مفهومی آموزش اسلامی که اندیشه فلسفی کلاسیک را به چالش‌های آموزش معاصر به‌صورت انتقادی پیوند می‌دهد، کمک می‌کند.

Background: Refugee students newly enrolled in U.S. schools encounter academic, socialization, and mental health challenges because of trauma, language barriers, and cultural differences. Many have had limited or interrupted access to formal education in their home country. This study aimed to gain the perspectives of refugee students on their lived experiences and explore the impact of an occupational therapy intervention guided by the Kawa model on the well-being of this student population. Methods: The researchers employed a convergent mixed-methods design. Refugee students (n = 8) created Kawa models, which provided rich, qualitative data. Participants completed pre and posttest surveys. Quantitative data gathered from surveys were used to measure students' understanding of their supports and barriers. Results: All participants demonstrated a 49% positive change in their perceived knowledge of their strengths, challenges, and supports. Qualitative analysis of participants’ Kawa creations revealed multiple collective themes throughout the migration stages of refugee students. Conclusion: This study's findings support existing evidence that culturally sensitive, person-centered interventions, such as one guided by the Kawa model, result in positive outcomes for refugee students. As school districts examine equitable practices for refugee children, occupational therapy support guided by the Kawa model may be a valuable contribution.

زمینه: دانش‌آموزان پناهنده‌ای که به‌تازگی در مدارس ایالات متحده ثبت‌نام کرده‌اند، به دلیل تجربه تروما، موانع زبانی و تفاوت‌های فرهنگی با چالش‌های تحصیلی، اجتماعی و سلامت روان مواجه می‌شوند. بسیاری از این دانش‌آموزان در کشور مبدأ خود دسترسی محدود یا منقطع به آموزش رسمی داشته‌اند. هدف این مطالعه، کسب دیدگاه‌های دانش‌آموزان پناهنده درباره تجارب زیسته آنان و بررسی تأثیر مداخله کاردرمانی مبتنی بر مدل کاوا بر بهزیستی این گروه از دانش‌آموزان بود. روش‌ها: پژوهشگران از طرح آمیخته همگرا استفاده کردند. دانش‌آموزان پناهنده (n = 8) مدل‌های کاوا را ایجاد کردند که داده‌های کیفی غنی فراهم نمود. شرکت‌کنندگان پرسشنامه‌های پیش‌آزمون و پس‌آزمون را تکمیل کردند. داده‌های کمی گردآوری‌شده از پرسشنامه‌ها برای سنجش درک دانش‌آموزان از حمایت‌ها و موانع‌شان به کار رفت. یافته‌ها: همه شرکت‌کنندگان ۴۹٪ تغییر مثبت در دانش ادراک‌شده خود نسبت به نقاط قوت، چالش‌ها و حمایت‌هایشان نشان دادند. تحلیل کیفی مدل‌های کاوای شرکت‌کنندگان، مضامین جمعی متعددی را در مراحل مختلف مهاجرت دانش‌آموزان پناهنده آشکار ساخت. نتیجه‌گیری: یافته‌های این مطالعه شواهد موجود را تأیید می‌کند که مداخلات حساس به فرهنگ و فردمحور، مانند مداخله مبتنی بر مدل کاوا، منجر به پیامدهای مثبت برای دانش‌آموزان پناهنده می‌شود. با توجه به بررسی شیوه‌های عادلانه برای کودکان پناهنده در مناطق آموزشی، حمایت کاردرمانی مبتنی بر مدل کاوا می‌تواند سهم ارزشمندی باشد.

Economics learning at the junior high school level plays a strategic role in building students' economic literacy, yet national and international assessment data indicate a declining trend in the literacy and engagement of Indonesian students. This study aims to describe the actual conditions of economics learning in junior high schools in Jakarta, covering teachers' instructional backgrounds, the characteristics of circulating teaching modules, and student engagement patterns, as an empirical foundation for model development. A descriptive qualitative design was applied. Data were collected through semi-structured interviews with social studies teachers and students, classroom observation, and document analysis of circulating economics teaching modules, then analysed using the interactive model of Miles, Huberman, and Saldana with source and technique triangulation. The findings show that most social studies teachers do not hold an economics education background, that most modules neither scaffold mastery experience gradually nor address the physiological-emotional dimension of learning, and that behavioural, emotional, cognitive, and agentic engagement indicators appear only sporadically. These conditions provide the rational basis for six characteristics of the Student Engagement Project-Based Learning model, namely contextual economic problems, project activity, collaboration, student autonomy, graduated scaffolding, and structured reflection.

یادگیری اقتصاد در سطح مدارس متوسطه اول نقش راهبردی در ارتقای سواد اقتصادی دانش‌آموزان ایفا می‌کند، با این حال داده‌های ارزیابی‌های ملی و بین‌المللی نشان‌دهنده روند کاهشی در سواد و درگیری دانش‌آموزان اندونزیایی است. هدف این پژوهش توصیف شرایط واقعی یادگیری اقتصاد در مدارس متوسطه اول شهر جاکارتا، شامل پیشینه آموزشی معلمان، ویژگی‌های ماژول‌های آموزشی رایج و الگوهای درگیری دانش‌آموزان، به‌عنوان بنیان تجربی برای توسعه مدل است. این پژوهش با رویکرد کیفی توصیفی انجام شده است. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با معلمان مطالعات اجتماعی و دانش‌آموزان، مشاهده کلاسی و تحلیل اسناد ماژول‌های آموزش اقتصاد جمع‌آوری و با استفاده از مدل تعاملی Miles، Huberman و Saldana و از طریق مثلث‌سازی منبع و روش تحلیل شدند. یافته‌ها نشان می‌دهد که اکثر معلمان مطالعات اجتماعی دارای پیشینه تحصیلی در آموزش اقتصاد نیستند، اغلب ماژول‌ها تجربه تسلط تدریجی را پشتیبانی نمی‌کنند و به بعد فیزیولوژیک-هیجانی یادگیری نمی‌پردازند و شاخص‌های درگیری رفتاری، هیجانی، شناختی و عاملیت دانش‌آموزان تنها به‌صورت پراکنده مشاهده می‌شود. این شرایط مبنای منطقی برای شش ویژگی مدل یادگیری مبتنی بر پروژه با محوریت درگیری دانش‌آموز را فراهم می‌کند که عبارت‌اند از: مسائل اقتصادی زمینه‌ای، فعالیت پروژه‌ای، همکاری، خودمختاری دانش‌آموز، پله‌پله بودن حمایت آموزشی و بازتاب ساختاریافته.

Teacher wellbeing is a growing focus in many schools within the UK. Many strategies have been put forward to improve teacher wellbeing, but very little research has been directed toward support staff in schools. The research presented here aims to increase the value of support staff and encourage the implementation of strategies to improve their wellbeing. Using thematic analysis to interpret discussions held with in-service Learning Support Assistants (LSAs), it was found that there is a lack of clarity in the roles held, wellbeing is mostly affected by the additional needs of the students they work with, and that most LSAs feel undervalued by other staff in their place of work. Several recommendations have been made to improve the wellbeing of these support roles. Explicit information should be given to teachers to optimise support in their lessons and in turn improve the learning environment for all students regardless of need. In addition to this, LSAs would feel further valued if provided more time to complete other responsibilities.

رفاه معلمان به طور فزاینده‌ای در بسیاری از مدارس بریتانیا مورد توجه قرار گرفته است. راهبردهای متعددی برای بهبود رفاه معلمان ارائه شده است، اما پژوهش‌های اندکی به کارکنان پشتیبانی در مدارس اختصاص یافته‌اند. پژوهش حاضر با هدف افزایش ارزش کارکنان پشتیبانی و تشویق به اجرای راهبردهایی برای بهبود رفاه آن‌ها انجام شده است. با استفاده از تحلیل تماتیک برای تفسیر بحث‌های انجام‌شده با دستیاران یادگیری شاغل (LSAs)، مشخص شد که ابهام در نقش‌های محوله وجود دارد، رفاه عمدتاً تحت تأثیر نیازهای اضافی دانش‌آموزانی است که با آن‌ها کار می‌کنند و اکثر LSAs احساس می‌کنند که توسط سایر کارکنان محل کار خود کم‌ارزش تلقی می‌شوند. چندین توصیه برای بهبود رفاه این نقش‌های پشتیبانی ارائه شده است. اطلاعات صریح باید به معلمان داده شود تا پشتیبانی در کلاس‌هایشان بهینه شده و در نتیجه محیط یادگیری برای همه دانش‌آموزان صرف‌نظر از نیاز آن‌ها بهبود یابد. علاوه بر این، LSAs در صورتی که زمان بیشتری برای انجام سایر مسئولیت‌های خود دریافت کنند، احساس ارزشمندی بیشتری خواهند داشت.