توجه

Empathy is an important skill for social bonding, and thus can greatly affect children's daily social lives. Due to various obstructions when entering a predominantly hearing environment, deaf and hard-of-hearing (DHH) children might face restricted opportunities for developing emotional competence, which in turn may affect their empathic skills. The current study examined the extent to which the three main empathy layers that can be observed in young children (i.e., emotion contagion, attention to others' emotions, and prosocial actions) were related to emotional competence (emotion recognition, regulation and vocabulary) in DHH and hearing preschoolers attending mainstream education (kindergarten) in Portugal. A total of 181 preschoolers (32 DHH and 149 hearing) participated. Caregivers rated children's empathy, and three indices for emotional competence (emotion recognition, emotion regulation, emotion vocabulary). Additionally, hearing and language related factors were collected in the DHH group and included as control variables. One-tailed independent samples t -tests showed similar levels of empathy, emotion recognition and emotion regulation for both groups, but DHH children scored lower on emotion vocabulary than their hearing peers. Additionally, hierarchical regression analyses showed that better skills in emotional competence (all three indices) were associated with more empathic behaviors (prosocial actions) toward a person in distress in both groups. Outcomes are discussed in the context of social and emotional learning and the importance of equity in mainstream schools, addressing the special needs of DHH children or other children from marginalized groups.

همدلی یک مهارت مهم برای پیوندهای اجتماعی است و بنابراین می‌تواند تأثیر زیادی بر زندگی اجتماعی روزمره کودکان داشته باشد. به دلیل موانع مختلف هنگام ورود به محیطی عمدتاً شنوا، کودکان ناشنوا و کم‌شنوا (DHH) ممکن است با فرصت‌های محدودی برای توسعه شایستگی هیجانی مواجه شوند که این امر به نوبه خود می‌تواند بر مهارت‌های همدلی آن‌ها تأثیر بگذارد. مطالعه حاضر میزان ارتباط سه لایه اصلی همدلی که در کودکان خردسال قابل مشاهده است (یعنی سرایت هیجانی، توجه به هیجان‌های دیگران و رفتارهای طرفدارانه اجتماعی) را با شایستگی هیجانی (تشخیص هیجان، تنظیم هیجان و واژگان هیجانی) در کودکان پیش‌دبستانی ناشنوا و کم‌شنوا و شنوا که در آموزش فراگیر (مهدکودک) در پرتغال شرکت داشتند، بررسی کرد. در مجموع ۱۸۱ کودک پیش‌دبستانی (۳۲ کودک DHH و ۱۴۹ کودک شنوا) شرکت کردند. مراقبان، همدلی کودکان و سه شاخص شایستگی هیجانی (تشخیص هیجان، تنظیم هیجان، واژگان هیجانی) را ارزیابی کردند. علاوه بر این، عوامل مرتبط با شنوایی و زبان در گروه DHH جمع‌آوری و به عنوان متغیرهای کنترل لحاظ شد. آزمون t مستقل یک‌سویه نشان داد که سطوح همدلی، تشخیص هیجان و تنظیم هیجان در هر دو گروه مشابه بود، اما کودکان DHH در مقایسه با همسالان شنوا، نمرات پایین‌تری در واژگان هیجانی کسب کردند. همچنین، تحلیل‌های رگرسیون سلسله‌مراتبی نشان داد که مهارت‌های بهتر در شایستگی هیجانی (هر سه شاخص) با رفتارهای همدلانه بیشتر (اقدامات طرفدارانه اجتماعی) نسبت به فردی در شرایط دشوار در هر دو گروه مرتبط بود. نتایج در زمینه یادگیری اجتماعی و هیجانی و اهمیت عدالت در مدارس فراگیر، با توجه به نیازهای ویژه کودکان DHH یا سایر کودکان از گروه‌های به حاشیه رانده شده، مورد بحث قرار گرفته است.

Background Predictive-processing accounts of BPD, including the hierarchical-prior-imbalance account proposed by Herzog, offer a framework for interpreting affective instability and impulsivity. The present task-fMRI study evaluates whether discriminative task-evoked patterns are consistent with this framework; because it does not directly estimate prediction errors, precision weighting, or hierarchical belief updating, it is not a mechanistic test of predictive processing. Methods To evaluate this question, this study developed a leakage-controlled multimodal machine learning framework for individualized classification of adolescents with BPD and healthy controls based on emotional Go/No-Go task-fMRI activity. Three feature domains were constructed: functional connectivity (FC), task-evoked general linear model (GLM)-derived temporal features, and clinical variables. Seven feature settings, including single-modality, dual-modality, and full multimodal combinations, were evaluated using multiple conventional machine learning classifiers, including logistic regression, support vector machine, k-nearest neighbors, Gaussian naive Bayes, multilayer perceptron, random forest, and XGBoost or gradient boosting. Results The results showed that task-evoked GLM-derived features provided the strongest single-modality discriminative information (AUC of 0.881 ± 0.055). SHAP analysis confirmed the predominance of GLM-derived features, accounting for 83.1% of total model attribution, compared to 9.5 and 7.5% for functional connectivity and clinical variables, respectively. At the neural level, discriminative features were distributed across visual/perceptual regions (calcarine, cuneus, occipital cortex), temporoparietal/default-mode hubs (angular and supramarginal gyri), frontal control regions (inferior frontal gyrus), and subcortical structures (putamen). This distributed pattern aligns with a hierarchical organization spanning perceptual input, contextual/self-referential processing, and top-down inhibitory control systems, consistent with the proposed model of hierarchical affective predictive imbalance. Conclusion Task-evoked GLM-derived features were the primary source of discriminative information for adolescent BPD, with functional connectivity and clinical variables providing modest additional value. The resulting classification pattern is consistent with hierarchical predictive-processing accounts but does not establish a specific predictive-processing mechanism. The same regional pattern may also reflect visual attention, salience processing, and executive inhibitory control.

زمینه: رویکردهای پردازش پیش‌بینانه در اختلال شخصیت مرزی، از جمله مدل عدم تعادل پیش‌فرض سلسله‌مراتبی ارائه‌شده توسط Herzog، چارچوبی برای تفسیر بی‌ثباتی عاطفی و تکانشگری فراهم می‌کنند. مطالعه حاضر با استفاده از fMRI برانگیخته‌شده توسط تکلیف، ارزیابی می‌کند که آیا الگوهای تمایزبخش برانگیخته‌شده توسط تکلیف با این چارچوب همخوانی دارند یا خیر؛ چرا که این مطالعه به طور مستقیم خطاهای پیش‌بینی، وزن‌دهی دقت یا به‌روزرسانی باور سلسله‌مراتبی را برآورد نمی‌کند و بنابراین آزمون مکانیکی پردازش پیش‌بینانه محسوب نمی‌شود. روش‌ها: برای ارزیابی این سؤال، این مطالعه یک چارچوب یادگیری ماشین چندوجهی با کنترل نشت برای طبقه‌بندی فردی نوجوانان مبتلا به اختلال شخصیت مرزی و افراد سالم بر اساس فعالیت fMRI تکلیف Go/No-Go عاطفی توسعه داد. سه حوزه ویژگی ساخته شد: اتصال عملکردی (FC)، ویژگی‌های زمانی مشتق‌شده از مدل خطی عمومی (GLM) برانگیخته‌شده توسط تکلیف، و متغیرهای بالینی. هفت تنظیم ویژگی، شامل ترکیب‌های تک‌وجهی، دووجهی و چندوجهی کامل، با استفاده از چندین طبقه‌بند متداول یادگیری ماشین از جمله رگرسیون لجستیک، ماشین بردار پشتیبان، نزدیک‌ترین همسایه، گوسی نایو بیز، پرسپترون چندلایه، جنگل تصادفی و XGBoost یا گرادیان بوستینگ ارزیابی شد. نتایج: نتایج نشان داد که ویژگی‌های مشتق‌شده از GLM برانگیخته‌شده توسط تکلیف قوی‌ترین اطلاعات تمایزبخش تک‌وجهی را فراهم کردند (AUC برابر با 0.881 ± 0.055). تحلیل SHAP برتری ویژگی‌های مشتق‌شده از GLM را تأیید کرد، به طوری که این ویژگی‌ها 83.1٪ از کل نسبت‌دهی مدل را به خود اختصاص دادند، در حالی که اتصال عملکردی و متغیرهای بالینی به ترتیب 9.5 و 7.5٪ را تشکیل دادند. در سطح عصبی، ویژگی‌های تمایزبخش در سراسر نواحی بینایی/ادراکی (کالکارین، کونئوس، قشر اکسیپیتال)، مراکز تمپورپاریتال/حالت پیش‌فرض (ژیروس زاویه‌ای و فوق‌حاشیه‌ای)، نواحی کنترل پیش‌فرونتال (ژیروس فرونتال تحتانی) و ساختارهای زیرقشری (پوتامن) توزیع شده بودند. این الگوی توزیعی با سازماندهی سلسله‌مراتبی که ورودی ادراکی، پردازش زمینه‌ای/خودارجاعی و سیستم‌های کنترل مهاری بالا به پایین را در بر می‌گیرد، همسو است و با مدل پیشنهادی عدم تعادل پیش‌بینی‌کننده عاطفی سلسله‌مراتبی مطابقت دارد. نتیجه‌گیری: ویژگی‌های مشتق‌شده از GLM برانگیخته‌شده توسط تکلیف، منبع اصلی اطلاعات تمایزبخش برای اختلال شخصیت مرزی نوجوانان بودند و اتصال عملکردی و متغیرهای بالینی ارزش افزوده متوسطی را ارائه دادند. الگوی طبقه‌بندی حاصل با رویکردهای پردازش پیش‌بینانه سلسله‌مراتبی سازگار است اما سازوکار خاصی از پردازش پیش‌بینانه را اثبات نمی‌کند. همین الگوی ناحیه‌ای ممکن است بازتاب‌دهنده توجه بینایی، پردازش برجستگی و کنترل مهاری اجرایی نیز باشد.

Teacher wellbeing is a growing focus in many schools within the UK. Many strategies have been put forward to improve teacher wellbeing, but very little research has been directed toward support staff in schools. The research presented here aims to increase the value of support staff and encourage the implementation of strategies to improve their wellbeing. Using thematic analysis to interpret discussions held with in-service Learning Support Assistants (LSAs), it was found that there is a lack of clarity in the roles held, wellbeing is mostly affected by the additional needs of the students they work with, and that most LSAs feel undervalued by other staff in their place of work. Several recommendations have been made to improve the wellbeing of these support roles. Explicit information should be given to teachers to optimise support in their lessons and in turn improve the learning environment for all students regardless of need. In addition to this, LSAs would feel further valued if provided more time to complete other responsibilities.

رفاه معلمان به طور فزاینده‌ای در بسیاری از مدارس بریتانیا مورد توجه قرار گرفته است. راهبردهای متعددی برای بهبود رفاه معلمان ارائه شده است، اما پژوهش‌های اندکی به کارکنان پشتیبانی در مدارس اختصاص یافته‌اند. پژوهش حاضر با هدف افزایش ارزش کارکنان پشتیبانی و تشویق به اجرای راهبردهایی برای بهبود رفاه آن‌ها انجام شده است. با استفاده از تحلیل تماتیک برای تفسیر بحث‌های انجام‌شده با دستیاران یادگیری شاغل (LSAs)، مشخص شد که ابهام در نقش‌های محوله وجود دارد، رفاه عمدتاً تحت تأثیر نیازهای اضافی دانش‌آموزانی است که با آن‌ها کار می‌کنند و اکثر LSAs احساس می‌کنند که توسط سایر کارکنان محل کار خود کم‌ارزش تلقی می‌شوند. چندین توصیه برای بهبود رفاه این نقش‌های پشتیبانی ارائه شده است. اطلاعات صریح باید به معلمان داده شود تا پشتیبانی در کلاس‌هایشان بهینه شده و در نتیجه محیط یادگیری برای همه دانش‌آموزان صرف‌نظر از نیاز آن‌ها بهبود یابد. علاوه بر این، LSAs در صورتی که زمان بیشتری برای انجام سایر مسئولیت‌های خود دریافت کنند، احساس ارزشمندی بیشتری خواهند داشت.

This paper examines the relationship between pupils’ peer relationships and subsequent school mobility. Using large-scale longitudinal data from The Engagement Platform (TEP), the study follows 48,146 pupils in Years 3 to 10 across 109 schools in England. We estimate logistic regression models with school fixed effects and rich controls for pupil demographics, attitudes to education, relationships with teachers, school climate and attendance. The results reveal a strong and robust association between poorer peer relationships and an increased likelihood of changing school. Pupils reporting poor peer relationships are around twice as likely to move school as those with very good peer relationships. This association is consistent across gender and across primary and secondary phases. The relationship appears broadly linear, although having exceptional rather than very good peer relationships offer little additional reduction in mobility risk. These findings are replicated using a smaller, independent sample from the United Arab Emirates. Overall, the study highlights peer relationships as a key predictor of school mobility, with important implications for early identification of peer difficulties, pastoral support and interventions aimed at improving peer dynamics.

این مقاله به بررسی رابطه بین روابط همسالان دانش‌آموزان و جابه‌جایی بعدی مدرسه می‌پردازد. با استفاده از داده‌های طولی در مقیاس وسیع از پلتفرم The Engagement Platform (TEP)، این مطالعه ۴۸٬۱۴۶ دانش‌آموز پایه‌های سوم تا دهم را در ۱۰۹ مدرسه در انگلستان دنبال می‌کند. ما مدل‌های رگرسیون لجستیک با اثرات ثابت مدرسه و کنترل‌های گسترده برای ویژگی‌های جمعیت‌شناختی دانش‌آموزان، نگرش به آموزش، روابط با معلمان، اقلیم مدرسه و حضور در مدرسه را برآورد می‌کنیم. نتایج نشان می‌دهد که بین روابط ضعیف‌تر همسالان و افزایش احتمال جابه‌جایی مدرسه، ارتباط قوی و پایداری وجود دارد. دانش‌آموزانی که روابط ضعیف با همسالان گزارش می‌کنند، تقریباً دو برابر بیشتر از کسانی که روابط بسیار خوبی دارند، احتمال جابه‌جایی مدرسه دارند. این ارتباط در میان جنسیت‌های مختلف و در مقاطع ابتدایی و متوسطه یکسان است. این رابطه عمدتاً خطی به نظر می‌رسد، اگرچه داشتن روابط استثنایی نسبت به روابط بسیار خوب، کاهش قابل توجهی در ریسک جابه‌جایی ایجاد نمی‌کند. این یافته‌ها با استفاده از نمونه‌ای کوچک‌تر و مستقل از امارات متحده عربی نیز تکرار شده‌اند. در مجموع، این مطالعه روابط همسالان را به عنوان یک پیش‌بینی‌کننده کلیدی جابه‌جایی مدرسه برجسته می‌کند و پیامدهای مهمی برای شناسایی زودهنگام مشکلات همسالان، حمایت‌های پرورشی و مداخلات با هدف بهبود پویایی همسالان دارد.

This study assessed the management of educational resources in four Mathematics, Science, and Technology Academy (MSTA) sub-hub schools in Mpumalanga, as well as their use in teaching and learning. While these schools are well-resourced, it is unclear how these resources are managed and used. It is critical to provide answers to this issue, considering that MSTA is a specialised project that seeks to support teaching and learning. The focus in this study was on science. Four MSTA-designated schools participated in the study, represented by one principal and one departmental head per school, as well as four teachers from School A, two from School B, three from School C, and two from School D, giving a total of 19 participants who were conveniently available to participate in focus group interviews (FGIs) in 2022 and 2023. One teacher teaching science to eleventh and twelfth graders was also observed in both years through non-participant observation. Inductive analysis was conducted, resulting in two emergent themes: resource availability and its use for teaching and learning, and the management and maintenance of resources. The findings showed that the schools were reasonably well-resourced. However, the management, use, and maintenance of these resources varied across the schools, showing effectiveness as well as some flaws.

این مطالعه به ارزیابی مدیریت منابع آموزشی در چهار مدرسه زیرمجموعه آکادمی ریاضیات، علوم و فناوری (MSTA) در امپومالانگا و همچنین نحوه استفاده از این منابع در آموزش و یادگیری پرداخت. اگرچه این مدارس از نظر منابع وضعیت مناسبی دارند، اما نحوه مدیریت و استفاده از این منابع مشخص نیست. پاسخ به این مسئله با توجه به اینکه MSTA یک پروژه تخصصی با هدف حمایت از آموزش و یادگیری است، اهمیت دارد. تمرکز این پژوهش بر حوزه علوم بوده است. چهار مدرسه تعیین‌شده توسط MSTA در این مطالعه شرکت کردند که هر یک توسط یک مدیر و یک رئیس بخش و همچنین چهار معلم از مدرسه A، دو معلم از مدرسه B، سه معلم از مدرسه C و دو معلم از مدرسه D نمایندگی می‌شدند؛ در مجموع ۱۹ نفر که به صورت در دسترس در مصاحبه‌های گروهی متمرکز (FGIs) در سال‌های ۲۰۲۲ و ۲۰۲۳ شرکت کردند. همچنین یک معلم که به دانش‌آموزان پایه یازدهم و دوازدهم علوم تدریس می‌کرد، در هر دو سال از طریق مشاهده غیرمشارکتی مورد بررسی قرار گرفت. تحلیل استقرایی انجام شد که منجر به ظهور دو مضمون اصلی گردید: دسترسی به منابع و استفاده از آن‌ها در آموزش و یادگیری، و مدیریت و نگهداری منابع. یافته‌ها نشان داد که مدارس از نظر منابع وضعیت نسبتاً مناسبی دارند، اما مدیریت، استفاده و نگهداری این منابع در مدارس مختلف متفاوت بوده و هم اثربخشی و هم برخی کاستی‌ها را نشان می‌دهد.

Men’s sexual health is an important aspect of public health that requires focused attention and thorough analysis. A comprehensive evaluation must consider various health issues from multiple perspectives. Clinical registries are vital for tracking male sexual health and follow-up data; however, the absence of a standardized data collection tool hinders the systematic documentation of male sexual health from an information management standpoint. As a result, the data collected often lacks comparability, which limits the generalizability of the findings. This study aims to develop a minimum data set (MDS) as an initial step toward creating a male sexual health registry. This study was conducted from January 8, 2024, to March 20, 2025, using a multi-phased approach. We began by compiling a list of potential data items through a search of scientific databases, a review of grey literature, and an examination of existing information systems, forms, and websites related to male sexual health. Next, we applied a modified Delphi technique, which involved a two-round survey with a panel of 27 experts in clinical practice and research focused on male sexual health. These experts rated the importance of each candidate data item for inclusion in the MDS using afour-point Likert scale. Items that received an agreement level of 80% or higher were accepted for inclusion in the final MDS. Finally, we evaluated the content validity of the developed MDS using the content validity ratio (CVR) and the content validity index (CVI) criteria. The finalized MDS for male sexual health assessment comprises 105 items, organized into six distinct categories, including sociodemographic factors, relationship status, sexual behaviors and functions, awareness of sexual self-examination, sexual protective behaviors, and clinical history. This MDS is developed to assist registry designers and administrators in selecting the necessary data items for a male sexual health assessment registry system. Its purpose is to facilitate the design and implementation of a standardized registry and support the systematic collection of high-quality data. The MDS may also provide a useful foundation for improving the availability and consistency of information relevant to male sexual health care. However, further research is needed to evaluate its implementation, feasibility, and potential impact on clinical decision-making and quality of care.

سلامت جنسی مردان یکی از جنبه‌های مهم سلامت عمومی است که نیازمند توجه ویژه و تحلیل جامع می‌باشد. ارزیابی جامع باید مسائل مختلف سلامت را از دیدگاه‌های گوناگون مدنظر قرار دهد. سامانه‌های ثبت بالینی برای پیگیری سلامت جنسی مردان و داده‌های پیگیری اهمیت دارند؛ با این حال، فقدان ابزار استاندارد جمع‌آوری داده‌ها، مستندسازی نظام‌مند سلامت جنسی مردان را از منظر مدیریت اطلاعات با مشکل مواجه می‌کند. در نتیجه، داده‌های جمع‌آوری‌شده اغلب فاقد قابلیت مقایسه بوده و این امر تعمیم‌پذیری یافته‌ها را محدود می‌کند. هدف این مطالعه، تدوین مجموعه داده‌های حداقلی (MDS) به عنوان گام اولیه در ایجاد سامانه ثبت سلامت جنسی مردان است. این پژوهش از ۸ ژانویه ۲۰۲۴ تا ۲۰ مارس ۲۰۲۵ با رویکرد چندمرحله‌ای انجام شد. ابتدا فهرستی از داده‌های بالقوه از طریق جستجوی پایگاه‌های علمی، مرور منابع خاکستری و بررسی سامانه‌ها، فرم‌ها و وب‌سایت‌های مرتبط با سلامت جنسی مردان گردآوری شد. سپس از تکنیک دلفی تعدیل‌شده استفاده گردید که شامل دو دور نظرسنجی با پانلی متشکل از ۲۷ نفر از خبرگان بالینی و پژوهشی حوزه سلامت جنسی مردان بود. این خبرگان اهمیت هر داده پیشنهادی برای ورود به MDS را با مقیاس لیکرت چهاردرجه‌ای ارزیابی کردند. داده‌هایی که سطح توافق ۸۰٪ یا بیشتر را کسب کردند، برای ورود به MDS نهایی پذیرفته شدند. در نهایت، روایی محتوایی MDS تدوین‌شده با استفاده از نسبت روایی محتوا (CVR) و شاخص روایی محتوا (CVI) ارزیابی شد. MDS نهایی برای ارزیابی سلامت جنسی مردان شامل ۱۰۵ داده در شش دسته مجزا است که شامل عوامل جمعیت‌شناختی، وضعیت رابطه، رفتارها و عملکردهای جنسی، آگاهی از خودآزمایی جنسی، رفتارهای محافظتی جنسی و سابقه بالینی می‌باشد. این MDS به منظور یاری‌رسانی به طراحان و مدیران سامانه‌های ثبت در انتخاب داده‌های ضروری برای سامانه ثبت ارزیابی سلامت جنسی مردان تدوین شده است. هدف آن تسهیل طراحی و پیاده‌سازی سامانه ثبت استاندارد و پشتیبانی از جمع‌آوری نظام‌مند داده‌های باکیفیت است. همچنین این MDS می‌تواند مبنای مناسبی برای بهبود دسترسی و انسجام اطلاعات مرتبط با مراقبت سلامت جنسی مردان فراهم آورد. با این حال، پژوهش‌های بیشتری برای ارزیابی اجرا، امکان‌سنجی و تأثیر بالقوه آن بر تصمیم‌گیری بالینی و کیفیت مراقبت مورد نیاز است.

This article examines the theoretical and methodological foundations for improving the development of students’ communicative competence in Russian as a foreign language through interactive and digital technologies. The study draws on communicative language teaching, the action-oriented approach, constructivism, collaborative learning, and the updated CEFR model. The CEFR Companion Volume conceptualizes language use through reception, production, interaction, and mediation and gives explicit attention to online interaction and collaborative meaning-making. On this basis, the article proposes a cyclical methodology consisting of diagnostic assessment, linguistic scaffolding, an authentic communicative task, role-play or problem-based interaction, collaborative mediation, reflection, and criteria-based formative assessment. The analysis suggests that the effectiveness of interactive technology depends less on the tool itself than on its pedagogically coherent connection to communicative goals, learners’ proficiency, language material, and feedback. In higher education, a systematic combination of role-play, debate, jigsaw tasks, case studies, project work, peer feedback, LMS forums, collaborative documents, and video/audio assignments can shift students from passive knowledge reception toward active participation as social agents.

این مقاله به بررسی مبانی نظری و روش‌شناختی بهبود توسعه شایستگی ارتباطی دانشجویان در زبان روسی به عنوان زبان خارجی از طریق فناوری‌های تعاملی و دیجیتال می‌پردازد. این پژوهش بر آموزش زبان مبتنی بر ارتباط، رویکرد کنش‌محور، سازنده‌گرایی، یادگیری مشارکتی و مدل به‌روزشده CEFR تکیه دارد. جلد همراه CEFR استفاده از زبان را از طریق دریافت، تولید، تعامل و میانجی‌گری مفهوم‌سازی می‌کند و توجه صریحی به تعامل آنلاین و ساخت مشترک معنا دارد. بر این اساس، مقاله یک روش‌شناسی چرخه‌ای شامل ارزیابی تشخیصی، حمایت زبانی، یک تکلیف ارتباطی اصیل، ایفای نقش یا تعامل مبتنی بر مسئله، میانجی‌گری مشارکتی، بازتاب و ارزیابی تکوینی مبتنی بر معیارها پیشنهاد می‌کند. تحلیل‌ها نشان می‌دهد که اثربخشی فناوری تعاملی کمتر به خود ابزار وابسته است و بیشتر به پیوند منسجم آموزشی آن با اهداف ارتباطی، سطح مهارت زبان‌آموزان، مواد زبانی و بازخورد بستگی دارد. در آموزش عالی، ترکیب نظام‌مند ایفای نقش، مناظره، تکالیف جورچین، مطالعات موردی، کار پروژه‌ای، بازخورد همتایان، انجمن‌های LMS، اسناد مشارکتی و تکالیف ویدئویی/صوتی می‌تواند دانشجویان را از دریافت منفعلانه دانش به سوی مشارکت فعال به عنوان عاملان اجتماعی سوق دهد.

Geographic disadvantage has historically been defined in Australian higher education by general measures of remoteness such as the Accessibility/Remoteness Index of Australia Plus (ARIA +) and ABS Remoteness Areas (RAs). In this paper, we show how reliance on such measures has obscured what geographic disadvantage means in the identification of regional and remote students in Australia. We introduce a new index, the Higher Education ARIA (HEARIA), based specifically on road-network accessibility to university campuses, and subsequently define Higher Education Remoteness Areas (HERAs). Comparing HERAs with ABS RAs, we find disagreement in the remoteness classification of 15.5 per cent of Statistical Area 1s, with especially pronounced differences in Tasmania and the Northern Territory. These results demonstrate that current operational definitions can misidentify geographical disadvantage among students. This needs to be considered in proposals to increase Australian government support for regional and remote participation, including policies to provide additional funding for regional campuses.

محرومیت جغرافیایی در آموزش عالی استرالیا به طور سنتی با سنجه‌های کلی دورافتادگی مانند شاخص دسترسی/دورافتادگی استرالیا پلاس (ARIA+) و مناطق دورافتاده اداره آمار استرالیا (ABS Remoteness Areas یا RAs) تعریف شده‌است. در این مقاله نشان می‌دهیم که اتکا به این سنجه‌ها باعث ابهام در معنای واقعی محرومیت جغرافیایی در شناسایی دانشجویان مناطق منطقه‌ای و دورافتاده در استرالیا شده‌است. ما شاخص جدیدی با عنوان شاخص آموزش عالی ARIA (HEARIA) معرفی می‌کنیم که به طور خاص بر اساس دسترسی شبکه جاده‌ای به پردیس‌های دانشگاهی استوار است و متعاقباً مناطق دورافتاده آموزش عالی (HERAs) را تعریف می‌کنیم. با مقایسه HERAs با ABS RAs، اختلاف در طبقه‌بندی دورافتادگی در ۱۵٫۵ درصد از مناطق آماری سطح ۱ (Statistical Area 1s) مشاهده می‌شود که این تفاوت‌ها به ویژه در تاسمانی و قلمرو شمالی برجسته است. این نتایج نشان می‌دهد که تعاریف عملیاتی فعلی می‌توانند منجر به شناسایی نادرست محرومیت جغرافیایی در میان دانشجویان شوند. این موضوع باید در پیشنهادهای افزایش حمایت دولت استرالیا از مشارکت منطقه‌ای و دورافتاده، از جمله سیاست‌های تأمین بودجه اضافی برای پردیس‌های منطقه‌ای، مورد توجه قرار گیرد.

The viability of the physical education teachers in rural areas is critical in the sustainability of the quality of the rural education system and the balance of holistic development of the students. Nevertheless, such teachers still experience a high turnover intention. In addition to external policy actions, other aspects need to be looked at internally on the psychological processes that lead to their readiness to stay in the job. The research follows the Job Demands-Resources Model and Resource Conservation Theory to develop a moderated mediation model and discuss the change of sense of mission on turnover intention among the rural physical education teachers. The research is aimed at examining the mediating variable of occupational burnout and the moderating variable of social support. Methods: Four hundred and thirty six physical education teachers in the township primary and secondary schools in Henan Province, Sichuan Province, and Gansu Province were surveyed by clustering sampling method. The Chinese versions of the Vocational Calling Scale, Maslach Burnout Inventory, Perceived Social supportive Scale as well as Job leaving intention Scale were used as Research instruments. The SPSS 26.0 and the PROcess macro (Model 59) were used to analyze the data. Findings: The correlation analysis results demonstrated that there was a positive correlation between the sense of mission and social support, and a negative correlation between the sense of mission and occupational burnout and turnover intention. Sense of mission had a direct and indirect (through occupational burnout) decrease in turnover intention. Conclusion: The effects of sense of mission on burnout, and the effects of burnout on turnover intention are buffered by social support- this effect was the greatest in conditions of a low level of social support. Occupational burnout mediates the mediating role of sense of mission on the turnover intention, social support moderates the first stage (sense of mission to occupational burnout) and the second stage (occupational burnout to turnover intention) of the mediating process. The results point to a mediated moderation process and indicate that the stabilization of the rural population of physical education teachers should be done through reinforcing the sense of mission in the teachers and the creation of a strong social support network at the same time. These measures will assist in alleviating work burnout and eventually decrease the turnover probability.

پایداری معلمان تربیت بدنی در مناطق روستایی برای تداوم کیفیت نظام آموزشی روستایی و تعادل در توسعه همه‌جانبه دانش‌آموزان حیاتی است. با این حال، این معلمان همچنان قصد ترک خدمت بالایی را تجربه می‌کنند. علاوه بر اقدامات سیاستی بیرونی، لازم است جنبه‌های درونی و فرایندهای روان‌شناختی مؤثر بر آمادگی آنان برای ماندن در شغل نیز مورد توجه قرار گیرد. این پژوهش با پیروی از مدل منابع-تقاضاهای شغلی و نظریه حفاظت از منابع، یک مدل میانجی‌گری تعدیل‌شده را توسعه داده و نقش تغییر حس رسالت بر قصد ترک خدمت معلمان تربیت بدنی روستایی را بررسی می‌کند. هدف پژوهش، بررسی نقش میانجی فرسودگی شغلی و نقش تعدیل‌گر حمایت اجتماعی است. روش‌ها: چهارصد و سی و شش معلم تربیت بدنی در مدارس ابتدایی و متوسطه شهرهای استان‌های هنان، سیچوان و گانسو با روش نمونه‌گیری خوشه‌ای مورد بررسی قرار گرفتند. نسخه چینی مقیاس فراخوان شغلی، پرسشنامه فرسودگی شغلی Maslach، مقیاس حمایت اجتماعی ادراک‌شده و مقیاس قصد ترک شغل به عنوان ابزار پژوهش به کار رفتند. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخه 26.0 و ماکروی PROcess (مدل 59) تحلیل شدند. یافته‌ها: نتایج تحلیل همبستگی نشان داد که بین حس رسالت و حمایت اجتماعی رابطه مثبت و بین حس رسالت با فرسودگی شغلی و قصد ترک خدمت رابطه منفی وجود دارد. حس رسالت به طور مستقیم و غیرمستقیم (از طریق فرسودگی شغلی) موجب کاهش قصد ترک خدمت می‌شود. نتیجه‌گیری: اثرات حس رسالت بر فرسودگی شغلی و اثرات فرسودگی شغلی بر قصد ترک خدمت توسط حمایت اجتماعی تعدیل می‌شود؛ این اثر در شرایط حمایت اجتماعی پایین بیشترین میزان را دارد. فرسودگی شغلی نقش میانجی بین حس رسالت و قصد ترک خدمت را ایفا می‌کند، حمایت اجتماعی مرحله اول (حس رسالت تا فرسودگی شغلی) و مرحله دوم (فرسودگی شغلی تا قصد ترک خدمت) فرایند میانجی‌گری را تعدیل می‌کند. نتایج به یک فرایند تعدیل‌شده میانجی‌گری اشاره دارد و نشان می‌دهد که تثبیت جمعیت معلمان تربیت بدنی روستایی باید از طریق تقویت حس رسالت در معلمان و ایجاد شبکه حمایت اجتماعی قوی به طور همزمان انجام شود. این اقدامات به کاهش فرسودگی شغلی و در نهایت کاهش احتمال ترک خدمت کمک خواهد کرد.

Fatigue severely degrades operational reliability in high-risk operational settings such as aviation maintenance. Although multimodal physiological signals support objective fatigue assessment, many existing models emphasize temporal patterns without explicitly modeling dependencies among physiological features across modalities. We propose a Physiology-Guided Parallel Graph–Transformer Network (PGTNet) for multimodal fatigue recognition, which incorporates physiologically motivated fatigue-related features derived from multimodal physiological signals. Parallel DGCN and Transformer branches jointly model physiological feature relationships and long-range temporal dependencies, and their representations are integrated through a bidirectional cross-attention mechanism. Under the predefined subject-independent partition, PGTNet achieves an Accuracy of 0.8778 and a Macro-AUC of 0.9648. Eight-fold subject-wise cross-validation yields an average Accuracy of 0.8592 ± 0.0112 across the eight held-out subjects. These results support the effectiveness of PGTNet within the present dataset.

خستگی به طور جدی پایایی عملیاتی را در محیط‌های عملیاتی پرخطر مانند تعمیر و نگهداری هوانوردی کاهش می‌دهد. اگرچه سیگنال‌های فیزیولوژیکی چندوجهی از ارزیابی عینی خستگی پشتیبانی می‌کنند، بسیاری از مدل‌های موجود بر الگوهای زمانی تأکید دارند بدون آنکه به طور صریح وابستگی‌های میان ویژگی‌های فیزیولوژیکی در میان وجه‌ها را مدل‌سازی کنند. ما یک شبکه گراف-ترنسفورمر موازی با راهنمایی فیزیولوژیکی (PGTNet) را برای شناسایی خستگی چندوجهی پیشنهاد می‌کنیم که ویژگی‌های مرتبط با خستگی با انگیزه فیزیولوژیکی را که از سیگنال‌های فیزیولوژیکی چندوجهی استخراج شده‌اند، دربر می‌گیرد. شاخه‌های موازی DGCN و ترنسفورمر به طور مشترک روابط ویژگی‌های فیزیولوژیکی و وابستگی‌های زمانی بلندمدت را مدل‌سازی می‌کنند و بازنمایی‌های آن‌ها از طریق یک سازوکار توجه متقاطع دوسویه ادغام می‌شوند. تحت تقسیم‌بندی از پیش تعیین‌شده مستقل از آزمودنی، PGTNet به دقت (Accuracy) برابر با 0.8778 و Macro-AUC برابر با 0.9648 دست می‌یابد. اعتبارسنجی متقاطع هشت‌تایی مبتنی بر آزمودنی به طور میانگین دقت 0.8592 ± 0.0112 را در میان هشت آزمودنی کنارگذاشته‌شده نشان می‌دهد. این نتایج اثربخشی PGTNet را در مجموعه داده حاضر تأیید می‌کند.

This study aims to comprehensively examine the potential of the Türkiye Century Education Model Secondary School Mathematics Curriculum to support the development of gifted students. It considers whether, and to what extent, the curriculum offers differentiated and flexible practices suited to gifted students’ academic development needs in mathematics and their educational needs. For the analysis, the curriculum was divided into seven sections: its fundamental approach and specific objectives, principles of implementation, the structure of the curriculum, and the themes for Grades 5, 6, 7, and 8. The sections were then analysed thematically as part of document analysis. The findings show that the curriculum largely helps meet gifted students’ academic development needs in mathematics by fostering higher-order thinking and metacognitive skills, although it remains limited in some respects. Its content was found to have features capable of meeting students’ educational needs. The findings nevertheless suggest that the process component should be enriched to help students feel valued and increase their motivation. They further suggest that the product component should respond more closely to students’ interests and that assessment should provide continuity throughout the process. Further studies are recommended to examine, at the implementation level, how well the curriculum meets gifted students’ developmental and educational needs in school settings.

این مطالعه با هدف بررسی جامع ظرفیت برنامهٔ درسی ریاضیات دورهٔ متوسطه مدل آموزش سدهٔ ترکیه برای حمایت از رشد دانش‌آموزان تیزهوش انجام شده‌است. در این پژوهش بررسی می‌شود که آیا و تا چه اندازه این برنامهٔ درسی، شیوه‌های متفاوت و انعطاف‌پذیری متناسب با نیازهای رشد تحصیلی دانش‌آموزان تیزهوش در ریاضیات و نیازهای آموزشی آنان ارائه می‌دهد. برای تحلیل، برنامهٔ درسی به هفت بخش تقسیم شد: رویکرد بنیادی و اهداف اختصاصی، اصول اجرا، ساختار برنامهٔ درسی و محورهای مربوط به پایه‌های پنجم، ششم، هفتم و هشتم. سپس این بخش‌ها در قالب تحلیل اسنادی به‌صورت موضوعی مورد بررسی قرار گرفتند. یافته‌ها نشان می‌دهد که این برنامهٔ درسی تا حد زیادی به رفع نیازهای رشد تحصیلی دانش‌آموزان تیزهوش در ریاضیات از طریق تقویت مهارت‌های تفکر سطح‌بالا و فراشناختی کمک می‌کند، هرچند در برخی جنبه‌ها محدودیت‌هایی دارد. محتوای آن دارای ویژگی‌هایی است که می‌تواند نیازهای آموزشی دانش‌آموزان را برآورده سازد. با این حال، یافته‌ها حاکی از آن است که مؤلفهٔ فرایند باید غنی‌تر شود تا دانش‌آموزان احساس ارزشمندی کنند و انگیزهٔ آنان افزایش یابد. همچنین پیشنهاد می‌شود مؤلفهٔ محصول بیش‌تر با علایق دانش‌آموزان هم‌راستا شود و ارزشیابی به‌صورت پیوسته در طول فرایند انجام گیرد. انجام مطالعات بیشتر برای بررسی میزان تحقق نیازهای رشدی و آموزشی دانش‌آموزان تیزهوش در سطح اجرا در محیط‌های مدرسه‌ای توصیه می‌شود.

One essential aspect of mindfulness practice is to help people focus on the present moment. Although this present-focused attention has been linked to several positive outcomes, it also raises the possibility that mindfulness could increase present bias, with potentially negative consequences for decision-making. Across three laboratory studies and one longitudinal field study, we examined whether mindfulness meditation affects intertemporal choice. In the laboratory studies, participants completed brief guided mindfulness exercises before making economic decisions involving trade-offs between smaller immediate rewards and larger delayed rewards. In our field study, participants completed an eight-week mindfulness course offered by an established mindfulness institute, and they made intertemporal choices before and after their training. Across all four studies, mindfulness did not increase present bias or meaningfully alter intertemporal decisions.

یکی از جنبه‌های اساسی تمرین ذهن‌آگاهی، کمک به افراد برای تمرکز بر لحظه حال است. اگرچه این توجه متمرکز بر حال با پیامدهای مثبت متعددی مرتبط دانسته شده است، اما این امکان را نیز مطرح می‌کند که ذهن‌آگاهی می‌تواند سوگیری حال‌گرایانه را افزایش دهد و پیامدهای منفی بالقوه‌ای برای تصمیم‌گیری به همراه داشته باشد. در سه مطالعه آزمایشگاهی و یک مطالعه میدانی طولی، بررسی کردیم که آیا مدیتیشن ذهن‌آگاهی بر انتخاب‌های بین‌زمانی تأثیر می‌گذارد یا خیر. در مطالعات آزمایشگاهی، شرکت‌کنندگان پیش از اتخاذ تصمیمات اقتصادی شامل ترجیح بین پاداش‌های کوچک‌تر فوری و پاداش‌های بزرگ‌تر با تأخیر، تمرینات هدایت‌شده کوتاه ذهن‌آگاهی را انجام دادند. در مطالعه میدانی ما، شرکت‌کنندگان یک دوره هشت‌هفته‌ای ذهن‌آگاهی را که توسط یک مؤسسه معتبر ذهن‌آگاهی ارائه می‌شد، گذراندند و پیش و پس از آموزش خود انتخاب‌های بین‌زمانی انجام دادند. در هر چهار مطالعه، ذهن‌آگاهی موجب افزایش سوگیری حال‌گرایانه یا تغییر معنادار در تصمیمات بین‌زمانی نشد.

Leadership coaching develops managers but is expensive and difficult to scale. AI may be able to help scale access, but “answering machine” like AI coaching agents invite cognitive offloading and weaken learning. We instantiated a human coaching protocol, supported across prior cycles, as a text-based AI coach built to prompt reflective questioning. In the fourth cycle of a design-based research program at a global consulting firm, eight managers received the same protocol from a human coach and the AI coach, applied each session in an observed onboarding activity, and reflected on both in interviews. All eight welcomed the probing questions and preferred the human coach. Notably, they resisted the same protocol of questioning from the AI coach and wanted answers from it instead. This study’s theoretical contribution is the Reflection Penalty, the cost an AI coach pays for asking a user to do the reflective work that makes human coaching effective. Its practical contribution is a jobs-to-be-done map for AI coaching, assembled from proposals participants raised on their own. It divides coaching into distinct jobs and assigns each to the human or the AI best suited to it. Both contributions are offered to those designing AI tools that aim to support reflection

مربیگری رهبری به توسعهٔ مدیران کمک می‌کند اما پرهزینه و دشوار برای مقیاس‌پذیری است. هوش مصنوعی ممکن است بتواند دسترسی را مقیاس‌پذیر کند، اما عامل‌های مربیگری مبتنی بر هوش مصنوعی که شبیه «دستگاه پاسخگو» عمل می‌کنند، منجر به واگذاری شناختی و تضعیف یادگیری می‌شوند. ما یک پروتکل مربیگری انسانی را که در چرخه‌های قبلی پشتیبانی شده بود، به‌صورت یک مربی مبتنی بر متن با هدف پرسشگری تأملی به‌عنوان مربی هوش مصنوعی پیاده‌سازی کردیم. در چهارمین چرخهٔ یک برنامهٔ پژوهش مبتنی بر طراحی در یک شرکت مشاورهٔ جهانی، هشت مدیر همان پروتکل را از یک مربی انسانی و مربی هوش مصنوعی دریافت کردند، هر جلسه را در یک فعالیت مشاهده‌شدهٔ آشنایی به کار بردند و در مصاحبه‌ها دربارهٔ هر دو تأمل کردند. هر هشت نفر پرسش‌های عمیق را پذیرفتند و مربی انسانی را ترجیح دادند. به طور قابل توجهی، آن‌ها در برابر همان پروتکل پرسشگری از سوی مربی هوش مصنوعی مقاومت کردند و به جای آن خواهان دریافت پاسخ از آن بودند. سهم نظری این مطالعه «جریمهٔ تأمل» است؛ هزینه‌ای که یک مربی هوش مصنوعی برای واداشتن کاربر به انجام کار تأملی که مربیگری انسانی را مؤثر می‌کند، می‌پردازد. سهم عملی آن نقشه‌ای از وظایف قابل انجام برای مربیگری هوش مصنوعی است که از پیشنهادهای مطرح‌شده توسط شرکت‌کنندگان گردآوری شده است. این نقشه مربیگری را به وظایف متمایز تقسیم می‌کند و هر یک را به انسان یا هوش مصنوعی که برای آن مناسب‌تر است، اختصاص می‌دهد. هر دو سهم به طراحان ابزارهای هوش مصنوعی که هدف آن‌ها حمایت از تأمل است، ارائه می‌شود.

The equine sector provides employment opportunities and leisure activities for a substantial number of people in Sweden. Although these activities are closely connected to nature and dependent on ecosystem services, the sector faces significant ecological challenges. This article explores how representatives of the equine sector—particularly riding schools—conceptualize and articulate their work with environmental sustainability in policy documents and “talk about” everyday practice. The analysis is informed by the Sustainable Development Goals (SDGs) and grounded in an ecolinguistic framework. Our results show that national level policy documents are closely aligned with the established sustainability terminology, whereas local documents and interviewees rarely employ SDG related terminology. Despite this discursive distance, riding schools demonstrate strong engagement and considerable creativity in addressing local environmental challenges. However, this ambition is constrained by limited knowledge, resources, and authority to address more complex ecological issues. Within the pedagogical environments that riding schools constitute, systematic instruction on environmental sustainability holds a marginal position. We identified five “stories we live by”: “the responsible local care taker”, “we try, but we lack resources”, “learning through everyday practice”, “sustainability without sustainability terminology” and “small action matters”. We have interpreted this as emerging eco-benifical narratives that can carry pedagogical potential. We argue that with strengthened organizational support, clearer conceptual tools, and structured opportunities for capacity building, riding schools could play a more active role in shaping sustainability-oriented “stories to live by” and contribute more fully to the broader societal transition toward sustainable development.

بخش اسب فرصت‌های شغلی و فعالیت‌های اوقات فراغت را برای تعداد قابل توجهی از افراد در سوئد فراهم می‌کند. اگرچه این فعالیت‌ها ارتباط نزدیکی با طبیعت داشته و وابسته به خدمات اکوسیستمی هستند، این بخش با چالش‌های زیست‌محیطی قابل توجهی مواجه است. این مقاله بررسی می‌کند که نمایندگان بخش اسب—به ویژه مدارس سوارکاری—چگونه کار خود را با پایداری زیست‌محیطی در اسناد سیاستی مفهوم‌سازی و بیان می‌کنند و درباره عمل روزمره «صحبت می‌کنند». تحلیل حاضر با اهداف توسعه پایدار (SDGs) هدایت شده و بر چارچوب اکولینگویستیکی استوار است. نتایج ما نشان می‌دهد که اسناد سیاستی در سطح ملی با واژگان تثبیت‌شده پایداری همسویی نزدیکی دارند، در حالی که اسناد محلی و مصاحبه‌شوندگان به ندرت از واژگان مرتبط با SDG استفاده می‌کنند. با وجود این فاصله گفتمانی، مدارس سوارکاری مشارکت قوی و خلاقیت قابل توجهی در مواجهه با چالش‌های زیست‌محیطی محلی از خود نشان می‌دهند. با این حال، این انگیزه به دلیل محدودیت دانش، منابع و اختیار برای پرداختن به مسائل پیچیده‌تر زیست‌محیطی، محدود می‌شود. در محیط‌های آموزشی که مدارس سوارکاری ایجاد می‌کنند، آموزش نظام‌مند درباره پایداری زیست‌محیطی جایگاه حاشیه‌ای دارد. ما پنج «روایت زیسته» را شناسایی کردیم: «سرپرست مسئول محلی»، «تلاش می‌کنیم اما منابع کافی نداریم»، «یادگیری از طریق عمل روزمره»، «پایداری بدون واژگان پایداری» و «اقدام کوچک اهمیت دارد». ما این موارد را به عنوان روایت‌های نوظهور سودمند برای محیط زیست تفسیر کرده‌ایم که می‌توانند ظرفیت آموزشی داشته باشند. استدلال می‌کنیم که با تقویت حمایت سازمانی، ابزارهای مفهومی شفاف‌تر و فرصت‌های ساختاریافته برای توانمندسازی، مدارس سوارکاری می‌توانند نقش فعال‌تری در شکل‌دهی به «روایت‌های زیستنی» مبتنی بر پایداری ایفا کرده و سهم بیشتری در گذار اجتماعی گسترده‌تر به سوی توسعه پایدار داشته باشند.

Engineering dynamics courses demand simultaneous development of mathematical modelling, computational implementation, and communication competencies, yet conventional instruction rarely provides authentic contexts for their integration. The primary objective of this study was to design, implement, and empirically evaluate a Simulation-Focused Problem-Based Learning (SF-PBL) framework that integrates first-principles Newtonian and Lagrangian mechanics with Python-based numerical simulation within an Outcome-Based Education (OBE)-aligned curriculum. The framework was embedded within a 15-week undergraduate Dynamic System Modeling (DSM) course ( N = 53, B.Tech Mechatronics Engineering, Semester IV, January–April 2026) at a single NBA-accredited institution in India. It operationalises a four-phase computational pipeline—System Identification, Mathematical Modelling, Computational Simulation, Validation & Communication—scaffolded through an Explain-Try-Challenge (E-T-C) model and assessed via a six-judge external expert panel. A pre–post mixed-methods design measured self-efficacy (10-item Likert scale), conceptual knowledge (5-item MCQ), PBL satisfaction, AI tool usage, and qualitative breakthrough reflections. Self-efficacy improved significantly (pre: M = 2.92, SD = 0.21; post: M = 3.80, SD = 0.40; t (52) = 13.91, p < .001 , Cohen’s d = 2.72, pooled SD). Knowledge gains were large ( t (52) = 11.32, p < .001 , d = 1.20; Hake’s g = 0.50, medium interactive-engagement band). All ten self-efficacy items improved significantly ( p < .001 ). PBL satisfaction was high ( M = 3.74 , SD = 0.30). Eighty-five percent of students used AI tools, primarily for computational coding, while mathematical derivation remained predominantly human-led. Qualitative themes identified simulation validation, PID tuning, and linking derivation to computation as commonly reported breakthrough moments. Exhibition rubric scores from 17 student projects evaluated by the six-judge panel ( M = 82.62 / 100 , SD = 9.98 ) confirmed strong authentic performance. The SF-PBL framework offers a replicable, empirically-evaluated model for computationally-integrated dynamics pedagogy in OBE-aligned STEM programmes.

دروس دینامیک مهندسی نیازمند توسعه همزمان مدل‌سازی ریاضی، پیاده‌سازی محاسباتی و شایستگی‌های ارتباطی هستند، اما آموزش‌های متداول به ندرت زمینه‌های اصیل برای ادغام این مهارت‌ها فراهم می‌کنند. هدف اصلی این پژوهش، طراحی، اجرا و ارزیابی تجربی چارچوب یادگیری مبتنی بر مسئله با تمرکز بر شبیه‌سازی (SF-PBL) بود که مکانیک نیوتنی و لاگرانژی مبتنی بر اصول اولیه را با شبیه‌سازی عددی مبتنی بر Python در قالب یک برنامه درسی همسو با آموزش مبتنی بر خروجی (OBE) ادغام می‌کند. این چارچوب در یک دوره کارشناسی مدل‌سازی سیستم‌های دینامیکی (DSM) به مدت ۱۵ هفته (N = 53، مهندسی مکاترونیک، ترم چهارم، ژانویه تا آوریل ۲۰۲۶) در یک مؤسسه دارای اعتبار NBA در هند اجرا شد. این چارچوب یک خط لوله محاسباتی چهار مرحله‌ای—شناسایی سیستم، مدل‌سازی ریاضی، شبیه‌سازی محاسباتی، اعتبارسنجی و ارتباط—را عملیاتی می‌کند که از طریق مدل توضیح-آزمایش-چالش (E-T-C) ساختاربندی شده و توسط هیئت داوران متشکل از شش متخصص خارجی ارزیابی گردید. طرح پژوهش آمیخته پیش‌آزمون-پس‌آزمون، خودکارآمدی (مقیاس لیکرت ۱۰ ماده‌ای)، دانش مفهومی (۵ سؤال چندگزینه‌ای)، رضایت از PBL، میزان استفاده از ابزارهای هوش مصنوعی و بازتاب‌های کیفی از لحظات جهشی را اندازه‌گیری کرد. خودکارآمدی به طور معناداری افزایش یافت (پیش‌آزمون: M = 2.92، SD = 0.21؛ پس‌آزمون: M = 3.80، SD = 0.40؛ t (52) = 13.91، p < .001، d کوهن = 2.72، SD تجمیعی). افزایش دانش نیز قابل توجه بود (t (52) = 11.32، p < .001، d = 1.20؛ g هاک = 0.50، باند تعامل متوسط). هر ده ماده خودکارآمدی به طور معناداری بهبود یافتند (p < .001). رضایت از PBL بالا بود (M = 3.74، SD = 0.30). هشتاد و پنج درصد دانشجویان از ابزارهای هوش مصنوعی عمدتاً برای کدنویسی محاسباتی استفاده کردند، در حالی که استنتاج ریاضی عمدتاً توسط انسان انجام شد. مضامین کیفی، اعتبارسنجی شبیه‌سازی، تنظیم PID و پیوند استنتاج به محاسبه را به عنوان لحظات جهشی رایج شناسایی کردند. نمرات روبریک ارائه پروژه‌های ۱۷ دانشجو که توسط هیئت شش نفره ارزیابی شد (M = 82.62 از ۱۰۰، SD = 9.98) عملکرد اصیل قوی را تأیید کرد. چارچوب SF-PBL یک الگوی قابل تکرار و ارزیابی‌شده تجربی برای آموزش دینامیک با ادغام محاسباتی در برنامه‌های STEM همسو با OBE ارائه می‌دهد.

Significant investment into school building across the Eurocentric world in the 21st century attests to the assumed transformative potential of school architecture. A new generation of school buildings intends to support emerging pedagogies by shifting from teacher-led school environments to student-centred learning environments. The flexible and adaptable architecture aims to foster student agency, self-directed learning and freedom of movement by providing spaces beyond constant conventional surveillance. However, existing research suggests that transforming school buildings doesn’t eliminate the element of control within schools but merely changes its forms. This article offers additional insight into various mechanisms of control emerging within institutionally structured environments. In an ethnographically grounded approach in Finland, we explore how the new school architecture, the conventional school institution, and the children at school shape and transform one another (with)in practices of control. We argue that these three elements become both actors and sites of control though a complex dynamic of producing each other relationally. We propose that the new school spaces – intended to move away from traditional forms of direct control – intersect with the sedimented structures of institutional authority. These dynamics manifest within children’s bodies, which in turn become sites where control is enacted and maintained.

سرمایه‌گذاری قابل توجه در ساخت مدارس در سراسر جهان اروپامحور در قرن بیست‌ویکم، گویای فرضیه ظرفیت تحول‌آفرین معماری مدرسه است. نسل جدیدی از ساختمان‌های مدارس با هدف حمایت از پداگوژی‌های نوظهور، در پی گذار از محیط‌های مدرسه‌محور معلم به محیط‌های یادگیری دانش‌آموزمحور است. معماری انعطاف‌پذیر و قابل تطبیق، با فراهم آوردن فضاهایی فراتر از نظارت دائمی و متعارف، در پی تقویت عاملیت دانش‌آموز، یادگیری خودراهبر و آزادی حرکت است. با این حال، پژوهش‌های موجود نشان می‌دهد که دگرگونی ساختمان‌های مدارس، عنصر کنترل را در مدارس حذف نمی‌کند، بلکه صرفاً اشکال آن را تغییر می‌دهد. این مقاله، بینش بیشتری درباره سازوکارهای مختلف کنترل که در محیط‌های ساختاریافته نهادی پدید می‌آیند، ارائه می‌دهد. با رویکردی مبتنی بر قوم‌نگاری در فنلاند، بررسی می‌کنیم که چگونه معماری جدید مدرسه، نهاد مدرسه متعارف و کودکان در مدرسه، یکدیگر را در بستر کنش‌های کنترل شکل می‌دهند و دگرگون می‌کنند. استدلال می‌کنیم که این سه عنصر، از طریق پویایی پیچیده تولید رابطه‌ای یکدیگر، هم کنشگر و هم بستر کنترل می‌شوند. پیشنهاد می‌کنیم که فضاهای جدید مدرسه – که با هدف فاصله گرفتن از اشکال سنتی کنترل مستقیم طراحی شده‌اند – با ساختارهای رسوب‌یافته اقتدار نهادی تلاقی می‌کنند. این پویایی‌ها در بدن کودکان متجلی می‌شود، که خود به بسترهایی برای اِعمال و حفظ کنترل بدل می‌گردد.

This study used bibliometric analysis to examine research on university students’ self-feedback literacy using records retrieved from the Web of Science Core Collection. The initial search identified 372 records published within a retrieval window from January 2010 to June 2025. Following screening, eligibility assessment, and bibliographic data cleaning, 14 records met the predefined eligibility criteria and were retained for the final bibliometric analysis. Given the small size of the final corpus and the partial coverage of 2025, the findings are interpreted as exploratory patterns within the retrieved dataset rather than as definitive representations of the broader research field. The study examined publication activity, sources, authorship, citations, keyword associations, thematic patterns, and country-level collaboration within the retrieved corpus, with the findings interpreted as exploratory evidence rather than generalizable estimates of the broader field.

این مطالعه با استفاده از تحلیل کتاب‌سنجی به بررسی پژوهش‌ها درباره سواد بازخورد خودمحور دانشجویان دانشگاهی پرداخت که سوابق آن از مجموعه هسته وب آو ساینس استخراج شد. جستجوی اولیه ۳۷۲ مدرک را که در بازه زمانی ژانویه ۲۰۱۰ تا ژوئن ۲۰۲۵ منتشر شده بودند، شناسایی کرد. پس از غربالگری، ارزیابی صلاحیت و پاک‌سازی داده‌های کتابشناختی، ۱۴ مدرک با معیارهای از پیش تعیین‌شده مطابقت داشتند و برای تحلیل نهایی کتاب‌سنجی حفظ شدند. با توجه به حجم اندک مجموعه نهایی و پوشش جزئی سال ۲۰۲۵، یافته‌ها به عنوان الگوهای اکتشافی در داده‌های بازیابی‌شده تفسیر می‌شوند و نه به عنوان بازنمایی قطعی از حوزه پژوهشی گسترده‌تر. این مطالعه فعالیت انتشاراتی، منابع، نویسندگان، ارجاعات، ارتباطات کلیدواژه‌ای، الگوهای موضوعی و همکاری در سطح کشور را در مجموعه بازیابی‌شده بررسی کرد و یافته‌ها به عنوان شواهد اکتشافی و نه برآوردهای قابل تعمیم از حوزه گسترده‌تر تفسیر می‌شوند.

Curriculum changes in Indonesia have brought about shifts in the planning, implementation, and evaluation of instruction in primary schools. A notable change is the transition from the thematic learning approach used in the 2013 Curriculum to the more flexible learning approach of the *Kurikulum Merdeka* (Independent Curriculum). This transition has also influenced the instructional materials and teaching models employed by teachers. This article aims to compare the instructional materials and teaching models associated with the Thematic Curriculum and the *Kurikulum Merdeka*. A literature review method was employed, analyzing various books, policy documents, and scholarly sources relevant to instructional materials and teaching models. The findings indicate that the 2013 Curriculum relied heavily on syllabi, lesson plans (RPP), teaching materials, media, and assessment instruments, with instruction integrated through themes. In contrast, the *Kurikulum Merdeka* utilizes components such as Learning Outcomes (*Capaian Pembelajaran* or CP), Learning Objectives (*Tujuan Pembelajaran* or TP), Learning Objective Sequences (*Alur Tujuan Pembelajaran* or ATP), teaching modules, teaching materials, media, and assessment instruments. Regarding teaching models, the 2013 Curriculum frequently employed a scientific approach alongside models that supported thematic integration, whereas the *Kurikulum Merdeka* offers teachers greater latitude to select teaching models based on student characteristics, subject matter, and the learning context. These changes reflect a shift from relatively structured instructional components toward those that are more flexible and contextual.

تغییرات برنامه درسی در اندونزی منجر به تحولات قابل توجهی در برنامه‌ریزی، اجرا و ارزیابی آموزش در مدارس ابتدایی شده است. یکی از تغییرات مهم، گذار از رویکرد یادگیری موضوع‌محور مورد استفاده در برنامه درسی ۲۰۱۳ به رویکرد یادگیری منعطف‌تر در *Kurikulum Merdeka* (برنامه درسی مستقل) است. این گذار همچنین بر مواد آموزشی و الگوهای تدریس مورد استفاده معلمان تأثیر گذاشته است. هدف این مقاله مقایسه مواد آموزشی و الگوهای تدریس مرتبط با برنامه درسی موضوع‌محور و *Kurikulum Merdeka* است. این پژوهش با استفاده از روش مرور ادبیات و تحلیل منابعی چون کتاب‌ها، اسناد سیاستی و منابع علمی مرتبط با مواد آموزشی و الگوهای تدریس انجام شده است. یافته‌ها نشان می‌دهد که برنامه درسی ۲۰۱۳ به شدت متکی بر طرح درس (RPP)، مواد آموزشی، رسانه‌ها و ابزارهای ارزشیابی بوده و آموزش از طریق موضوعات یکپارچه می‌شد. در مقابل، *Kurikulum Merdeka* از اجزایی مانند نتایج یادگیری (*Capaian Pembelajaran* یا CP)، اهداف یادگیری (*Tujuan Pembelajaran* یا TP)، توالی اهداف یادگیری (*Alur Tujuan Pembelajaran* یا ATP)، ماژول‌های تدریس، مواد آموزشی، رسانه‌ها و ابزارهای ارزشیابی بهره می‌گیرد. در زمینه الگوهای تدریس، برنامه درسی ۲۰۱۳ عمدتاً از رویکرد علمی و الگوهایی که از یکپارچگی موضوعی حمایت می‌کردند استفاده می‌نمود، در حالی که *Kurikulum Merdeka* آزادی عمل بیشتری به معلمان برای انتخاب الگوهای تدریس بر اساس ویژگی‌های دانش‌آموزان، موضوع درس و زمینه یادگیری می‌دهد. این تغییرات نشان‌دهنده گذار از اجزای آموزشی نسبتاً ساختاریافته به سوی اجزای منعطف‌تر و زمینه‌محورتر است.

Honesty and responsibility are fundamental character values that shape individual quality and the moral standing of a nation. Cheating, plagiarism, and neglect of obligations remain common in educational settings. Islamic Religious Education holds a strategic role in instilling these values because they are grounded in the Qur'an and Hadith. This study aims to describe the concepts of honesty and responsibility in Islam, the stages of value internalization, strategies of internalization through Islamic Religious Education, and their supporting and inhibiting factors. Using a qualitative library research method with content analysis, the study finds that internalization proceeds through value transformation, value transaction, and trans-internalization. These stages can be strengthened through role modelling, habituation, advice, supervision, and reinforcement, together with integration of values into learning and school culture. Success depends on synergy among teachers, family, and environment, while obstacles include a lack of role models, the influence of social media, and an overly cognitive emphasis in teaching.

صداقت و مسئولیت‌پذیری از ارزش‌های بنیادی شخصیتی هستند که کیفیت فرد و جایگاه اخلاقی یک ملت را شکل می‌دهند. تقلب، سرقت علمی و بی‌توجهی به وظایف همچنان در محیط‌های آموزشی رایج است. آموزش دینی اسلام نقش راهبردی در نهادینه‌سازی این ارزش‌ها دارد، چرا که این ارزش‌ها بر مبنای قرآن و حدیث استوار هستند. هدف این پژوهش، توصیف مفاهیم صداقت و مسئولیت‌پذیری در اسلام، مراحل درونی‌سازی ارزش‌ها، راهبردهای درونی‌سازی از طریق آموزش دینی اسلام و عوامل تقویت‌کننده و بازدارنده آن‌ها است. این مطالعه با روش کیفی و پژوهش کتابخانه‌ای و تحلیل محتوا انجام شده است. یافته‌ها نشان می‌دهد که درونی‌سازی از طریق سه مرحله تحول ارزش، دادوستد ارزش و فرادرونی‌سازی صورت می‌گیرد. این مراحل می‌تواند با الگوپذیری، عادت‌دهی، اندرز، نظارت و تقویت، همراه با ادغام ارزش‌ها در فرایند یادگیری و فرهنگ مدرسه، تقویت شود. موفقیت این فرایند به هم‌افزایی میان معلمان، خانواده و محیط بستگی دارد و موانع آن شامل کمبود الگوهای مناسب، تأثیر رسانه‌های اجتماعی و تأکید بیش از حد بر جنبه‌های شناختی آموزش است.

In the Albanian reality, students are still not familiar with the importance of the career office. It is still considered a new concept, which is already finding space to gain more visibility in educational institutions, but not only there. Nowadays, the capacity to clearly communicate what a graduate brings to the table for employers, framed around skills and illustrated with compelling narratives, plays a crucial role in demonstrating potential employability (Blaquière et al., 2019, p. 15). Over the past 10 years, employers have been more outspoken regarding the importance of employability skills. These skills encompass a range of transferable abilities, including higher-order thinking skills and personal attributes essential to workplace success (Dacre Pool, Sewell, 2007; Lowden et al., 2011). In the realm of employability skills, the issue of skills awareness has garnered significant attention over the past 15 years (Knight, Yorke, 2003; Jiang, Alexakis, 2017). This study reviews employability skills among students and the effectiveness and support that the Excellence and Career Development Branch at the Faculty of Economics, University of Tirana, offers for them. The entire analysis aims to present the services the branch offers and how students who participate in them can explore, develop, and improve their employability skills, and to make it easier for them to enter the labor market by having the right information. This aim was achieved with the participation of six students from different years of the Bachelor's program of the Faculty of Economics, University of Tirana. Employers seek graduates who demonstrate resilience and adaptability, along with the essential skills, attitudes, and beliefs needed to secure a job, excel in their positions, and progress to even more rewarding opportunities in the future (Helyer, Lee, 2012; 2014).

در واقعیت آلبانی، دانشجویان هنوز با اهمیت دفتر حرفه‌ای آشنا نیستند. این مفهوم همچنان نو تلقی می‌شود که اکنون در حال یافتن جایگاهی برای کسب دید بیشتر در نهادهای آموزشی و حتی فراتر از آن است. امروزه توانایی انتقال شفاف آنچه یک فارغ‌التحصیل برای کارفرمایان به ارمغان می‌آورد، که حول محور مهارت‌ها و با روایت‌های جذاب تبیین می‌شود، نقش حیاتی در نمایش پتانسیل اشتغال‌پذیری ایفا می‌کند (Blaquière و همکاران، 2019، ص. 15). در ده سال گذشته، کارفرمایان نسبت به اهمیت مهارت‌های اشتغال‌پذیری صریح‌تر شده‌اند. این مهارت‌ها مجموعه‌ای از توانایی‌های انتقال‌پذیر، از جمله مهارت‌های تفکر سطح بالا و ویژگی‌های فردی ضروری برای موفقیت در محیط کار را در بر می‌گیرد (Dacre Pool، Sewell، 2007؛ Lowden و همکاران، 2011). در حوزه مهارت‌های اشتغال‌پذیری، موضوع آگاهی از مهارت‌ها طی ۱۵ سال گذشته توجه قابل توجهی را به خود جلب کرده است (Knight، Yorke، 2003؛ Jiang، Alexakis، 2017). این مطالعه به بررسی مهارت‌های اشتغال‌پذیری در میان دانشجویان و اثربخشی و حمایتی که شاخه تعالی و توسعه حرفه‌ای در دانشکده اقتصاد دانشگاه تیرانا برای آنان فراهم می‌کند، می‌پردازد. کل تحلیل با هدف ارائه خدمات این شاخه و چگونگی امکان کشف، توسعه و بهبود مهارت‌های اشتغال‌پذیری توسط دانشجویان شرکت‌کننده در این خدمات و تسهیل ورود آنان به بازار کار از طریق داشتن اطلاعات صحیح انجام شده است. این هدف با مشارکت شش دانشجو از سال‌های مختلف برنامه کارشناسی دانشکده اقتصاد دانشگاه تیرانا محقق شد. کارفرمایان به دنبال فارغ‌التحصیلانی هستند که تاب‌آوری و سازگاری را همراه با مهارت‌ها، نگرش‌ها و باورهای ضروری برای یافتن شغل، موفقیت در موقعیت شغلی و پیشرفت به فرصت‌های پاداش‌دهنده‌تر در آینده نشان دهند (Helyer، Lee، 2012؛ 2014).