درمان

OBJECTIVE: Food noise has been studied with GLP-1-based therapies, but not with metabolic bariatric surgery (MBS), despite shared mechanisms. Data on food noise beyond initial weight loss are limited, and weight self-stigma (WSS), which links to poorer weight outcomes and risky behaviors after MBS, may relate to higher food noise, especially during weight stabilization. This study investigates whether WSS is associated with increased food noise during stable weight following MBS. METHODS: Adults who remained weight stable following MBS completed the Weight Self-Stigma Questionnaire (WSSQ) and Food Noise Questionnaire (FNQ). Multivariable linear regression examined associations between WSSQ scores (total and self-devaluation/fear of enacted stigma subscales) and FNQ scores. RESULTS: Participants (n = 60) were 13.3 ± 4.5 months post surgery, with a maximum weight loss of 24.8% ± 8.4%. Higher WSSQ total (B = 0.29, p = 0.001) and self-devaluation subscale (B = 0.36, p = 0.021) scores were associated with higher FNQ scores. CONCLUSIONS: Food noise increased with higher WSS, particularly among individuals reporting greater self-devaluation due to weight during postoperative weight stability. Further research should map this relationship across postoperative weight stages, test causal direction, and identify mechanisms. Because WSS and food noise can undermine health behaviors, weight loss, and health gains after MBS, routine screening and integrated clinical interventions may be warranted.

هدف: نویز غذایی در درمان‌های مبتنی بر GLP-1 مورد مطالعه قرار گرفته است، اما با وجود مکانیسم‌های مشترک، در جراحی متابولیک چاقی (MBS) بررسی نشده است. داده‌ها دربارهٔ نویز غذایی فراتر از کاهش وزن اولیه محدود هستند و انگ خود‌وزنی (WSS) که با پیامدهای ضعیف‌تر وزنی و رفتارهای پرخطر پس از MBS مرتبط است، ممکن است با نویز غذایی بالاتر، به‌ویژه در دورهٔ پایداری وزن، ارتباط داشته باشد. این مطالعه بررسی می‌کند که آیا WSS با افزایش نویز غذایی در دورهٔ پایداری وزن پس از MBS مرتبط است یا خیر. روش‌ها: بزرگسالانی که پس از MBS وزن پایداری داشتند، پرسشنامهٔ انگ خود‌وزنی (WSSQ) و پرسشنامهٔ نویز غذایی (FNQ) را تکمیل کردند. رگرسیون خطی چندمتغیره ارتباط بین نمرات WSSQ (کل و زیرمقیاس‌های خودتحقیری/ترس از انگ اعمال‌شده) و نمرات FNQ را بررسی کرد. نتایج: شرکت‌کنندگان (n = 60) به طور میانگین ۱۳٫۳ ± ۴٫۵ ماه پس از جراحی بودند و بیشینهٔ کاهش وزن آن‌ها ۲۴٫۸٪ ± ۸٫۴٪ بود. نمرات بالاتر کل WSSQ (B = 0.29, p = 0.001) و زیرمقیاس خودتحقیری (B = 0.36, p = 0.021) با نمرات بالاتر FNQ ارتباط داشت. نتیجه‌گیری: نویز غذایی با افزایش WSS، به‌ویژه در میان افرادی که خودتحقیری بیشتری به دلیل وزن در دورهٔ پایداری وزن پس از عمل گزارش کردند، افزایش یافت. پژوهش‌های بیشتر باید این رابطه را در مراحل مختلف وزنی پس از عمل ترسیم کند، جهت علیت را بیازماید و سازوکارها را شناسایی کند. از آنجا که WSS و نویز غذایی می‌توانند رفتارهای سلامت، کاهش وزن و دستاوردهای سلامت پس از MBS را تضعیف کنند، غربالگری روتین و مداخلات بالینی یکپارچه ممکن است ضروری باشد.

Children in care have been shown to be at a higher risk of speech, language, and communication needs (SLCN). However, the presence of several co-occurring adversities means that SLCNs in this group are often overlooked. Improving understanding of SLCN vulnerability among children in care is therefore important for informing targeted interventions and supporting more positive educational and psychosocial outcomes. In our study, we examined the prevalence of SLCN among children in care and its association with educational attainment and social–emotional development as recorded in routine practice. A secondary analysis was conducted using routinely collected data recorded in a local authority database in an inner-city borough in South-East England. The eligible cohort comprised 141 children aged 5 to 14 years living in out-of-home care, of whom 78 had language screening data available. Measures included educational attainment in English, mathematics, and science, alongside social–emotional and behavioural functioning assessed using the Strengths and Difficulties Questionnaire. Forty-one percent of the sample presented with SLCN. Difficulties were evident across several domains, including word-finding, initiating and maintaining conversations, and peer relationships. Analyses revealed meaningful associations between SLCN, lower educational attainment, and poorer social–emotional outcomes. These findings provide preliminary group-level evidence of the higher prevalence and complexity of SLCN among children in care and their associations with educational and social–emotional outcomes. These results highlight the need for coordinated clinical, educational, and policy responses. These include improved recognition of multifaceted SLCN and timely referral to speech and language therapy services, to support more equitable outcomes for children in care.

مطالعات نشان داده‌اند که کودکان تحت سرپرستی در معرض خطر بالاتری از نیازهای گفتار، زبان و ارتباط (SLCN) قرار دارند. با این حال، وجود چندین عامل نامطلوب همزمان باعث می‌شود که SLCN در این گروه اغلب نادیده گرفته شود. بنابراین، بهبود درک آسیب‌پذیری SLCN در میان کودکان تحت سرپرستی برای اطلاع‌رسانی مداخلات هدفمند و حمایت از پیامدهای آموزشی و روان‌اجتماعی مثبت‌تر اهمیت دارد. در مطالعه حاضر، شیوع SLCN در میان کودکان تحت سرپرستی و ارتباط آن با پیشرفت تحصیلی و رشد اجتماعی‌ـ‌هیجانی همان‌گونه که در رویه‌های معمول ثبت شده است، مورد بررسی قرار گرفت. یک تحلیل ثانویه با استفاده از داده‌های جمع‌آوری‌شده به طور روتین که در پایگاه داده یک مرجع محلی در یکی از مناطق شهری جنوب‌شرق انگلستان ثبت شده بود، انجام شد. گروه واجد شرایط شامل ۱۴۱ کودک ۵ تا ۱۴ ساله ساکن در مراقبت خارج از خانه بود که از این میان، داده‌های غربالگری زبان برای ۷۸ نفر در دسترس بود. ابزارهای اندازه‌گیری شامل پیشرفت تحصیلی در زبان انگلیسی، ریاضیات و علوم، همراه با عملکرد اجتماعی‌ـ‌هیجانی و رفتاری که با استفاده از پرسشنامه Strengths and Difficulties Questionnaire ارزیابی شد، بودند. چهل‌ویک درصد از نمونه دارای SLCN بودند. مشکلات در چندین حوزه از جمله یافتن واژه، آغاز و حفظ مکالمه و روابط با همسالان مشاهده شد. تحلیل‌ها ارتباط معناداری بین SLCN، پیشرفت تحصیلی پایین‌تر و پیامدهای اجتماعی‌ـ‌هیجانی ضعیف‌تر نشان دادند. این یافته‌ها شواهد اولیه‌ای در سطح گروهی از شیوع و پیچیدگی بالاتر SLCN در میان کودکان تحت سرپرستی و ارتباط آن با پیامدهای آموزشی و اجتماعی‌ـ‌هیجانی ارائه می‌دهد. این نتایج بر نیاز به پاسخ‌های هماهنگ بالینی، آموزشی و سیاست‌گذاری تأکید می‌کند. این موارد شامل بهبود شناسایی SLCN چندوجهی و ارجاع به موقع به خدمات گفتاردرمانی و زبان‌درمانی برای حمایت از پیامدهای عادلانه‌تر برای کودکان تحت سرپرستی است.

While psychedelic experiences are often reported as positive, adverse psychological reactions can occur. We present the case of a 19-year-old Caucasian male who presented to the ER with suicidal thoughts after taking lysergic acid diethylamide (LSD) alone. He was diagnosed with anxious state associated with panic attacks, and suicidal thoughts without ideation or behaviors. He was admitted to the psychiatric ward and treated with trazodone, a serotonin antagonist and reuptake inhibitor antidepressant, and brexpiprazole, an atypical antipsychotic. He responded well and was discharged after 12 days with recommendations to continue therapy with brexpiprazole and attend follow-up at the territorial mental health services. Five days later, he engaged in alcohol consumption with a roommate met during the psychiatric admission, and suicidal thoughts re-emerged. He presented again to the ER but was not admitted to the inpatient unit, since he improved with supportive conversation and medication. One month later, he returned to the ER a third time due to pervasive doubt and confusion that distressed him to the point of triggering unstructured suicidal thoughts. After one week of hospitalization, he was discharged and citalopram (a selective serotonin reuptake inhibitor [SSRI]) was added to the therapy. Following the third admission, the clinical suspicion strengthened that he may have an underlying obsessive functioning pattern that became clinically apparent following LSD use, although the contribution of other vulnerability factors could not be excluded. This case highlights the importance of set and setting, underscores the relevance of harm reduction strategies for both recreational and clinical users, and highlights a potentially negative interaction between serotonergic psychedelics and alcohol.

اگرچه تجربه‌های روان‌گردان اغلب به‌عنوان تجربه‌هایی مثبت گزارش می‌شوند، واکنش‌های روان‌شناختی نامطلوب نیز می‌توانند رخ دهند. در این مقاله، مورد یک مرد قفقازی ۱۹ ساله ارائه می‌شود که پس از مصرف لیسرجیک اسید دی‌اتیل‌آمید (LSD) به‌تنهایی، با افکار خودکشی به بخش اورژانس مراجعه کرد. او با وضعیت اضطرابی همراه با حملات پانیک و افکار خودکشی بدون تمایل یا رفتار تشخیصی شد. وی در بخش روان‌پزشکی بستری و با ترازودون، یک داروی ضدافسردگی آنتاگونیست سروتونین و مهارکننده بازجذب، و برکسپیپرازول، یک داروی ضدروان‌پریشی غیرمعمول، درمان شد. او به درمان پاسخ مناسبی داد و پس از ۱۲ روز با توصیه ادامه درمان با برکسپیپرازول و پیگیری در خدمات سلامت روان منطقه‌ای ترخیص شد. پنج روز بعد، او با هم‌اتاقی‌ای که در مدت بستری با او آشنا شده بود، الکل مصرف کرد و افکار خودکشی مجدداً ظاهر شد. او بار دیگر به اورژانس مراجعه کرد اما به دلیل بهبود با گفت‌وگوی حمایتی و دارو بستری نشد. یک ماه بعد، برای بار سوم به دلیل شک و تردید فراگیر و سردرگمی که او را تا حد بروز افکار خودکشی بدون ساختار آزار می‌داد، به اورژانس مراجعه کرد. پس از یک هفته بستری، ترخیص شد و سیتالوپرام (یک مهارکننده انتخابی بازجذب سروتونین [SSRI]) به درمان او افزوده شد. پس از سومین بستری، ظن بالینی تقویت شد که ممکن است او الگوی عملکرد وسواسی زمینه‌ای داشته باشد که پس از مصرف LSD به‌صورت بالینی آشکار شده است، اگرچه نقش سایر عوامل آسیب‌پذیری نیز قابل رد نیست. این مورد اهمیت شرایط ذهنی و محیطی، لزوم راهبردهای کاهش آسیب برای مصرف‌کنندگان تفریحی و بالینی، و همچنین احتمال تعامل منفی بین روان‌گردان‌های سروتونرژیک و الکل را برجسته می‌کند.

Abstract It is generally assumed that children and adults learn language through fundamentally different mechanisms: Children predominantly rely on implicit learning, and adults utilize more explicit strategies (Lichtman, 2016). However, little is known about when and how learners begin to benefit from explicit instruction over the course of language development. Addressing this gap, the present study responds to DeKeyser's (2012, 2013) call to investigate age–treatment interactions (ATIs) under highly controlled experimental conditions. Using a cross‐situational learning (CSL) paradigm, we trained 150 learners aged 8 to 13 to acquire both vocabulary and grammar in a complex artificial language under two instructional conditions: implicit and explicit. Results indicated that, in this task, 12‐to‐13‐year‐old children showed clearer benefits from explicit instruction than younger children, particularly for grammatical information related to word order. These findings shed light on the developmental stage at which explicit instruction may become beneficial for children's nonnative language (L2) learning.

چکیده: به طور کلی فرض می‌شود که کودکان و بزرگسالان زبان را از طریق سازوکارهای بنیاداً متفاوتی فرا می‌گیرند: کودکان عمدتاً به یادگیری ضمنی متکی هستند و بزرگسالان از راهبردهای آشکار بیشتری استفاده می‌کنند (Lichtman, 2016). با این حال، اطلاعات اندکی دربارهٔ زمان و چگونگی بهره‌مندی یادگیرندگان از آموزش آشکار در طول فرایند رشد زبانی وجود دارد. پژوهش حاضر در پاسخ به درخواست DeKeyser (2012, 2013) برای بررسی تعاملات سن–درمان (ATIها) در شرایط آزمایشی بسیار کنترل‌شده انجام شده است. با استفاده از الگوی یادگیری میان‌موقعیتی (CSL)، تعداد ۱۵۰ یادگیرنده در بازهٔ سنی ۸ تا ۱۳ سال برای فراگیری واژگان و دستور زبان در یک زبان مصنوعی پیچیده تحت دو شرایط آموزشی ضمنی و آشکار آموزش دیدند. نتایج نشان داد که در این تکلیف، کودکان ۱۲ تا ۱۳ ساله نسبت به کودکان کم‌سن‌تر، به ویژه در زمینهٔ اطلاعات دستوری مربوط به ترتیب واژه‌ها، از آموزش آشکار سود بیشتری بردند. این یافته‌ها به روشن شدن مرحلهٔ رشدی که در آن آموزش آشکار می‌تواند برای یادگیری زبان دوم (L2) کودکان مفید واقع شود، کمک می‌کند.

BACKGROUND: In recent years there has been a significant increase in the number and quality of childhood apraxia of speech (CAS) treatment research published. Much of this research has focussed on establishing treatment efficacy and identifying treatment components. A smaller subset of the literature has looked at treatment intensity, such as comparing therapy delivered twice per week with four times per week, however this literature has not been compared across interventions. AIMS: This systematic review and meta-analysis examines cumulative intervention intensity and its components (dose per session, dose frequency, intervention duration-number of weeks) and reported treatment effects to understand whether there is a relationship between dose and effect in specific treatments or overall. METHODS: A systematic search and review was registered with Prospero (CRD420251107259). Twelve electronic databases were searched supplemented by handsearching references lists. Included studies were coded for CAS diagnosis confidence, methodological quality, dose characteristics, and treatment outcomes. Standard mean difference (SMD), an effect size metric equivalent to Cohen's d, was calculated for 25 included papers and weighted Pearson's correlations performed to identify relationships between dose characteristics and treatment outcomes. MAIN CONTRIBUTION: This paper is the first to (1) create omnibus standard effect sizes across diverse interventions and (2) show the relationship between intensity and treatment outcome in children with CAS. The omnibus SMD across studies with three or more participants for treated items was 1.22 (confidence interval 0.76-1.67), a large effect, and for generalisation items was 0.66 (confidence interval 0.46-0.85) which is a moderate effect. These results show that CAS treatment works in well-controlled studies when delivered at least twice per week for at least 45 min per session. The relationship between intensity variables and generalisation SMD was less clear with weeks of therapy being moderately correlated (r = 0.39) and none of the other variables showing any relationship with study SMD. These results should be interpreted carefully as there was significant missing data and limited range in some variables. Researchers need to include more standard intensity information in reporting their results. CONCLUSIONS: Treatment for CAS is effective and leads to moderate generalisation; more weeks of therapy leads to stronger gains than fewer weeks of therapy. WHAT THIS PAPER ADDS: What is already known on this subject CAS is a neurological-based motor speech disorder that originates in childhood for which there are a number of effective treatments. For this population, high intensity treatment is recommended-over 100 production trials per session, 2-5 sessions per week, across an extended period. In studies which directly compare intensity of variables, more therapy (e.g. 20 sessions) results in greater improvement than less therapy (e.g. 10 sessions). There are no previous meta-analyses of intensity variables-dose, dose frequency, treatment duration, or cumulative intervention intensity in CAS What this study adds to the existing knowledge This study compiles data from 25 studies with a low risk of bias and high CAS diagnostic confidence in a meta-analysis of the dose effects of CAS treatment. The meta-analysis shows that CAS treatment in general works. Most studies had 2-4 sessions per week across 3-12 weeks. Within this narrow band of intensity, a significant correlation was shown between the number of weeks of therapy and outcome. There is no significant evidence for CAS therapy less frequently than twice per week at this time. Eight different treatments demonstrated efficacy for improving speech outcomes in children with CAS. What are the clinical implications of this study? Provided they are delivered at least twice per week for at least 12 sessions, with greater improvements when treatment extends over more weeks, selection of any of the included treatments should result in improved speech where the child being treated is similar to children in the research. The following treatments were shown to be effective for CAS: Integral stimulation treatments including Dynamic Temporal and Tactile Cueing, Kaufman-Speech to Language Protocol, Motor Speech Treatment Protocol, Nuffield Dyspraxia Programme-3rd Edition, Rapid Syllable Transition Treatment, Speech Motor Chaining and Ultrasound Biofeedback alone and the combination of Speech Motor Chaining with Ultrasound Biofeedback. PRACTITIONER POINTS: Therapy must be sufficiently frequent and sustained: Evidence shows that CAS treatment is effective when therapy is provided at least twice per week, over a minimum of 12 sessions, for 45 min per session with total weeks of therapy being the only intensity variable consistently associated with treatment outcomes. Dose matters, both within and across sessions: Clinicians should prioritise the number of production trials and ensure adequate cumulative intervention intensity. Sessions with low active practice time or insufficient trials are unlikely to produce meaningful change. Eight treatments are effective for CAS: Integral Stimulation including Dynamic Temporal and Tactile Cueing (DTTC), Kaufman Speech to Language Program (K-SLP), Motor Speech Treatment Protocol (MSTP), Nuffield Dyspraxia Programme (3rd ed; NDP3), Rapid Syllable Transition Treatment (ReST), Speech Motor Chaining (SMC), Ultrasound Biofeedback, and SMC + Ultrasound Biofeedback combined. Clinicians should consider the client's speech needs and overall profile when selecting from the treatments that have demonstrated effectiveness.

زمینه: در سال‌های اخیر، تعداد و کیفیت پژوهش‌های درمان آپراکسی گفتار کودکان (CAS) به طور قابل توجهی افزایش یافته است. بخش عمده‌ای از این پژوهش‌ها بر اثربخشی درمان و شناسایی مؤلفه‌های درمانی تمرکز داشته‌اند. بخش کوچکتری از ادبیات به شدت درمان، مانند مقایسه درمان دو بار در هفته با چهار بار در هفته، پرداخته است، اما این ادبیات در میان مداخلات مختلف مقایسه نشده است. اهداف: این مرور نظام‌مند و فراتحلیل به بررسی شدت تجمعی مداخله و مؤلفه‌های آن (دوز هر جلسه، فراوانی دوز، مدت مداخله - تعداد هفته‌ها) و اثرات درمان گزارش‌شده می‌پردازد تا مشخص شود آیا رابطه‌ای بین دوز و اثر در درمان‌های خاص یا به طور کلی وجود دارد یا خیر. روش‌ها: جستجوی نظام‌مند و مرور با ثبت در Prospero (CRD420251107259) انجام شد. دوازده پایگاه داده الکترونیکی جستجو شد و فهرست منابع نیز به صورت دستی بررسی گردید. مطالعات وارد شده بر اساس اطمینان تشخیص CAS، کیفیت روش‌شناسی، ویژگی‌های دوز و پیامدهای درمان کدگذاری شدند. تفاوت میانگین استانداردشده (SMD) به عنوان شاخص اندازه‌ی اثر معادل d کوهن برای ۲۵ مقاله محاسبه شد و همبستگی‌های وزنی پیرسون برای شناسایی روابط بین ویژگی‌های دوز و پیامدهای درمان انجام شد. مهم‌ترین مشارکت: این مقاله نخستین پژوهشی است که (۱) اندازه‌ی اثر استاندارد کلی را در میان مداخلات متنوع ایجاد می‌کند و (۲) رابطه بین شدت و پیامد درمان را در کودکان مبتلا به CAS نشان می‌دهد. SMD کلی برای آیتم‌های درمان‌شده در مطالعات با سه شرکت‌کننده یا بیشتر برابر با ۱.۲۲ (فاصله اطمینان ۰.۷۶ تا ۱.۶۷) بود که اندازه‌ی اثر بزرگ محسوب می‌شود و برای آیتم‌های تعمیم‌یافته ۰.۶۶ (فاصله اطمینان ۰.۴۶ تا ۰.۸۵) بود که اندازه‌ی اثر متوسط است. این نتایج نشان می‌دهد درمان CAS در مطالعات با کنترل خوب، زمانی که حداقل دو بار در هفته و هر جلسه حداقل ۴۵ دقیقه ارائه شود، مؤثر است. رابطه بین متغیرهای شدت و SMD تعمیم‌یافته کمتر واضح بود و فقط تعداد هفته‌های درمان همبستگی متوسط (r = 0.39) نشان داد و هیچ‌یک از متغیرهای دیگر رابطه‌ای با SMD مطالعه نداشتند. این نتایج باید با احتیاط تفسیر شوند زیرا داده‌های مفقود قابل توجه و دامنه محدود در برخی متغیرها وجود داشت. پژوهشگران باید اطلاعات شدت استاندارد بیشتری را در گزارش نتایج خود وارد کنند. نتیجه‌گیری: درمان CAS مؤثر است و منجر به تعمیم متوسط می‌شود؛ تعداد هفته‌های بیشتر درمان نسبت به هفته‌های کمتر، بهبود قوی‌تری ایجاد می‌کند. آنچه این مقاله می‌افزاید: آنچه پیش‌تر در این زمینه شناخته شده است: CAS یک اختلال حرکتی گفتار با منشأ عصبی است که در کودکی آغاز می‌شود و درمان‌های مؤثری برای آن وجود دارد. برای این جمعیت، درمان با شدت بالا توصیه می‌شود - بیش از ۱۰۰ تمرین تولیدی در هر جلسه، ۲ تا ۵ جلسه در هفته، در یک بازه زمانی طولانی. در مطالعاتی که شدت متغیرها را مستقیماً مقایسه می‌کنند، درمان بیشتر (مثلاً ۲۰ جلسه) منجر به بهبود بیشتر نسبت به درمان کمتر (مثلاً ۱۰ جلسه) می‌شود. تاکنون فراتحلیلی درباره متغیرهای شدت - دوز، فراوانی دوز، مدت درمان یا شدت تجمعی مداخله در CAS انجام نشده است. آنچه این مطالعه به دانش موجود می‌افزاید: این مطالعه داده‌های ۲۵ پژوهش با ریسک سوگیری پایین و اطمینان تشخیصی بالای CAS را در یک فراتحلیل از اثرات دوز درمان CAS گردآوری می‌کند. فراتحلیل نشان می‌دهد که درمان CAS به طور کلی مؤثر است. اکثر مطالعات ۲ تا ۴ جلسه در هفته طی ۳ تا ۱۲ هفته داشتند. در این بازه محدود شدت، همبستگی معناداری بین تعداد هفته‌های درمان و پیامد مشاهده شد. در حال حاضر شواهد معناداری برای درمان CAS با فراوانی کمتر از دو بار در هفته وجود ندارد. هشت درمان مختلف اثربخشی خود را در بهبود پیامدهای گفتاری کودکان مبتلا به CAS نشان دادند. پیامدهای بالینی این مطالعه: به شرطی که درمان حداقل دو بار در هفته و حداقل ۱۲ جلسه ارائه شود و با افزایش تعداد هفته‌ها بهبود بیشتری حاصل شود، انتخاب هر یک از درمان‌های وارد شده باید منجر به بهبود گفتار در کودکانی شود که مشابه نمونه‌های پژوهش هستند. درمان‌های مؤثر برای CAS عبارت‌اند از: درمان‌های تحریک یکپارچه شامل Dynamic Temporal and Tactile Cueing، Kaufman-Speech to Language Protocol، Motor Speech Treatment Protocol، Nuffield Dyspraxia Programme-3rd Edition، Rapid Syllable Transition Treatment، Speech Motor Chaining و Ultrasound Biofeedback به تنهایی و ترکیب Speech Motor Chaining با Ultrasound Biofeedback. نکات کاربردی برای درمانگران: درمان باید به اندازه کافی مکرر و مستمر باشد: شواهد نشان می‌دهد درمان CAS زمانی مؤثر است که حداقل دو بار در هفته، حداقل ۱۲ جلسه و هر جلسه ۴۵ دقیقه ارائه شود و مجموع هفته‌های درمان تنها متغیر شدت است که به طور مداوم با پیامدهای درمانی مرتبط است. دوز اهمیت دارد، هم درون و هم بین جلسات: درمانگران باید بر تعداد تمرین‌های تولیدی تأکید کنند و از شدت تجمعی مداخله کافی اطمینان حاصل نمایند. جلساتی با زمان تمرین فعال کم یا تعداد تمرین ناکافی احتمالاً تغییر معناداری ایجاد نمی‌کنند. هشت درمان برای CAS مؤثر هستند: تحریک یکپارچه شامل Dynamic Temporal and Tactile Cueing (DTTC)، Kaufman Speech to Language Program (K-SLP)، Motor Speech Treatment Protocol (MSTP)، Nuffield Dyspraxia Programme (نسخه سوم؛ NDP3)، Rapid Syllable Transition Treatment (ReST)، Speech Motor Chaining (SMC)، Ultrasound Biofeedback و ترکیب SMC + Ultrasound Biofeedback. درمانگران باید نیازهای گفتاری و نمایه کلی مراجع را هنگام انتخاب از میان درمان‌های اثربخش در نظر بگیرند.

Adolescent suicide and self-harm have become pressing global public health crises.At the 2026 Asian Society of Child and Adolescent Psychiatry and Allied Professions Grand Forum on Suicide and Self-Harming Behavior in Adolescents Worldwide, researchers, clinicians, and policymakers from multiple countries presented current evidence and field experiences.This study synthesizes the forum's major presentations and discussions in the thematic areas.The forum emphasizes that South Korea continues to report one of the highest adolescent suicide rates among Organisation for Economic Co-operation and Development (OECD) countries and that suicide-related behaviors and non-suicidal self-injury have reached concerning levels across Asia.The cross-national evidence presented at the forum indicated a marked post-pandemic increase in adolescent suicide attempts and self-harm, with a disproportionate burden on adolescents and young women.The speakers further emphasized that aggregate national statistics could obscure the heightened risk faced by the most vulnerable subgroups.Major risk factors included psychiatric comorbidities, diminished sense of belonging, social media use, algorithm-driven content exposure, and socioeconomic disparities in healthcare access.The forum emphasized that for many adolescents, self-harm reflected not a wish to die but an attempt to escape overwhelming psychological pain.Proposed solutions centered on a paradigm shift toward primary prevention, integrated school-government-professional systems incorporating AI-based early warning, the "Safety by Design" principle for social media, community-based safe spaces, and strengthening families and communities.Adolescent suicide prevention is not solely a medical issue but a collective societal responsibility that requires international collaboration.

خودکشی و خودآسیبی غیرخودکشی در نوجوانان به بحران‌های فوری بهداشت عمومی در سطح جهان تبدیل شده‌اند. در مجمع بزرگ ۲۰۲۶ انجمن آسیایی روان‌پزشکی کودک و نوجوان و حرفه‌های وابسته درباره خودکشی و رفتارهای خودآسیبی غیرخودکشی در نوجوانان سراسر جهان، پژوهشگران، درمانگران و سیاست‌گذاران از کشورهای متعدد، شواهد روزآمد و تجارب میدانی خود را ارائه کردند. این مطالعه، ارائه‌ها و مباحث اصلی مجمع را در حوزه‌های موضوعی مختلف تلفیق می‌کند. مجمع تأکید می‌کند که کره جنوبی همچنان یکی از بالاترین نرخ‌های خودکشی نوجوانان را در میان کشورهای سازمان همکاری و توسعه اقتصادی (OECD) گزارش می‌کند و رفتارهای مرتبط با خودکشی و خودآسیبی غیرخودکشی در سراسر آسیا به سطوح نگران‌کننده‌ای رسیده است. شواهد فراملی ارائه‌شده در مجمع نشان داد که پس از همه‌گیری، افزایش چشمگیری در تلاش به خودکشی و خودآسیبی غیرخودکشی نوجوانان رخ داده است و این بار به طور نامتناسبی بر دوش نوجوانان و زنان جوان قرار دارد. سخنرانان همچنین تأکید کردند که آمارهای ملی تجمیعی می‌تواند خطر فزاینده‌ای را که زیرگروه‌های آسیب‌پذیرتر با آن مواجه‌اند، پنهان کند. عوامل خطر اصلی شامل همبودی‌های روان‌پزشکی، کاهش احساس تعلق، استفاده از رسانه‌های اجتماعی، مواجهه با محتوای الگوریتم‌محور و نابرابری‌های اجتماعی-اقتصادی در دسترسی به مراقبت‌های سلامت بود. مجمع تأکید کرد که برای بسیاری از نوجوانان، خودآسیبی غیرخودکشی نه بیانگر تمایل به مرگ، بلکه تلاشی برای گریز از درد روانی طاقت‌فرسا است. راه‌حل‌های پیشنهادی بر تغییر پارادایم به سوی پیشگیری اولیه، نظام‌های یکپارچه مدرسه-دولت-حرفه‌ای با بهره‌گیری از هشدار زودهنگام مبتنی بر هوش مصنوعی، اصل «ایمنی در طراحی» برای رسانه‌های اجتماعی، فضاهای امن مبتنی بر جامعه و تقویت خانواده‌ها و جوامع متمرکز بود. پیشگیری از خودکشی نوجوانان صرفاً یک مسئله پزشکی نیست، بلکه مسئولیتی جمعی و اجتماعی است که نیازمند همکاری بین‌المللی می‌باشد.

This study evaluated changes in attachment behaviors among Spanish-speaking couples participating in emotionally focused couple therapy (EFCT), using data from a randomized clinical trial of EFCT in this population. The study examined perceived secure attachment behaviors -accessibility, responsiveness, and engagement- measured by the Brief Accessibility, Responsiveness, and Engagement (BARE) scale, and their association with dyadic adjustment measured by the Dyadic Adjustment Scale (DAS). Seventy couples were randomly assigned to EFCT or a waiting list; two withdrew before beginning the intervention, resulting in a final analyzed sample of 68 couples. Results showed some changes in attachment behaviors, with significant effects observed only in women's perceptions of their partners. Increases in both self- and partner-perceived secure attachment behaviors significantly predicted improvements in dyadic adjustment. These findings highlight the clinical relevance of targeting secure attachment behaviors as mechanisms of therapeutic change related to relationship satisfaction.

این پژوهش تغییرات رفتارهای دلبستگی را در میان زوج‌های اسپانیایی‌زبان شرکت‌کننده در زوج‌درمانی هیجانی متمرکز (EFCT) با استفاده از داده‌های یک کارآزمایی بالینی تصادفی‌شده‌ی EFCT در این جمعیت ارزیابی کرد. در این مطالعه، رفتارهای دلبستگی ایمن ادراک‌شده -دسترس‌پذیری، پاسخ‌دهی و درگیری- که با مقیاس مختصر دسترس‌پذیری، پاسخ‌دهی و درگیری (BARE) سنجیده شد و ارتباط آن‌ها با سازگاری دوتایی که با مقیاس سازگاری دوتایی (DAS) اندازه‌گیری شد، مورد بررسی قرار گرفت. هفتاد زوج به طور تصادفی به گروه EFCT یا فهرست انتظار تخصیص یافتند؛ دو زوج پیش از آغاز مداخله انصراف دادند و در نتیجه نمونه نهایی مورد تحلیل شامل ۶۸ زوج بود. نتایج نشان داد برخی تغییرات در رفتارهای دلبستگی رخ داده است، اما اثرات معنادار تنها در ادراک زنان از شریک خود مشاهده شد. افزایش رفتارهای دلبستگی ایمن ادراک‌شده توسط خود و شریک به طور معناداری بهبود در سازگاری دوتایی را پیش‌بینی کرد. این یافته‌ها اهمیت بالینی هدف‌گیری رفتارهای دلبستگی ایمن به عنوان سازوکارهای تغییر درمانی مرتبط با رضایت از رابطه را برجسته می‌کند.

With the spread of digital culture, parenting has become a discursive field in which expert knowledge circulates rapidly and motherhood and fatherhood are redefined. This study critically examines how digital parenting narratives are constructed through therapeutic culture and the norms, responsibilities, and forms of authority that produce desirable parenting. Accordingly, the Bir Aile Meselesi YouTube channel was designated as the case for a qualitative case study, and the spoken narratives of three parenting-focused episodes were analyzed thematically. The findings reveal a powerful narrative that constructs the child as a unique subject to be understood and the parent as responsible for interpreting the emotional needs underlying the behavior and regulating the relational climate. While compassion, connection, healthy communication, and self-reflexivity offer transformative alternatives to punitive approaches, they also transform parenting into an ongoing project of self-improvement. Although structural problems surrounding parenting are often reduced to matters of individual awareness and inner balance, clinical experience, personal narrative, vulnerability, and discursive appeals to audience participation are mobilized as resources through which speakers claim legitimacy for the channel’s therapeutic authority. Ultimately, through a call to abandon perfection, parenting is reframed around a new normative ideal: the “therapeutically competent parent.”

با گسترش فرهنگ دیجیتال، فرزندپروری به میدانی گفتمانی تبدیل شده است که در آن دانش تخصصی به سرعت گردش می‌کند و مادری و پدری بازتعریف می‌شوند. این پژوهش به‌طور انتقادی بررسی می‌کند که چگونه روایت‌های فرزندپروری دیجیتال از طریق فرهنگ درمانی و هنجارها، مسئولیت‌ها و اشکال اقتداری که فرزندپروری مطلوب را تولید می‌کنند، ساخته می‌شوند. بر این اساس، کانال YouTube با عنوان Bir Aile Meselesi به عنوان مورد مطالعه کیفی انتخاب شد و روایت‌های شفاهی سه قسمت با تمرکز بر فرزندپروری به‌صورت تماتیک تحلیل شدند. یافته‌ها نشان می‌دهد که روایتی قدرتمند کودک را به عنوان سوژه‌ای منحصربه‌فرد که باید فهمیده شود، و والد را مسئول تفسیر نیازهای عاطفی زیرین رفتار و تنظیم فضای رابطه‌ای معرفی می‌کند. در حالی که شفقت، ارتباط، ارتباط سالم و خودبازاندیشی جایگزین‌های تحول‌آفرینی برای رویکردهای تنبیهی ارائه می‌دهند، این ویژگی‌ها همچنین فرزندپروری را به پروژه‌ای مستمر برای خودبهبودبخشی تبدیل می‌کنند. اگرچه مشکلات ساختاری پیرامون فرزندپروری اغلب به مسائل آگاهی فردی و تعادل درونی تقلیل می‌یابند، تجربه بالینی، روایت شخصی، آسیب‌پذیری و ارجاعات گفتمانی به مشارکت مخاطب به عنوان منابعی به کار گرفته می‌شوند که سخن‌گویان از طریق آن‌ها برای اقتدار درمانی کانال مشروعیت ادعا می‌کنند. در نهایت، از طریق دعوت به رها کردن کمال‌گرایی، فرزندپروری حول یک ایده‌آل هنجاری جدید بازتعریف می‌شود: «والد درمان‌مندانه شایسته».

This multicohort randomized controlled trial examined the efficacy of Sound Partners, a structured early reading intervention, when delivered by cross-age tutors or adult tutors within YMCA afterschool programs. Across 69 schools (N = 770 students in grades K–5), schools were randomized to cross-age tutoring, adult tutoring, or business-as-usual. Intent-to-treat analyses revealed modest, educationally meaningful effects for adult-delivered tutoring on sight word efficiency, with smaller, nonsignificant effects for cross-age tutoring. Complier Average Causal Effect models demonstrated that receiving a full instructional dose (50+ lessons) yielded substantial gains for tutors in passage comprehension and for tutees in word reading and fluency, regardless of tutor type. No significant differences emerged between adult and cross-age tutoring conditions, suggesting that structured lessons may reduce variability in tutor effectiveness. Findings highlight cross-age tutoring as a feasible, cost-effective model that can strengthen early literacy outcomes in community-based afterschool settings.

این کارآزمایی تصادفی‌شده‌ی کنترل‌شده‌ی چندگروهی به بررسی اثربخشی برنامه‌ی Sound Partners، یک مداخله‌ی ساختاریافته‌ی خواندن اولیه، هنگامی که توسط آموزگاران با تفاوت سنی یا آموزگاران بزرگسال در برنامه‌های فوق‌برنامه‌ی YMCA ارائه می‌شود، پرداخت. در ۶۹ مدرسه (N = ۷۷۰ دانش‌آموز پایه‌های K تا ۵)، مدارس به آموزش همسالان با تفاوت سنی، آموزش بزرگسالان یا وضعیت معمول تقسیم شدند. تحلیل‌های مبتنی بر قصد درمان نشان داد که آموزش ارائه‌شده توسط بزرگسالان تأثیرات متوسط و از لحاظ آموزشی معناداری بر کارایی واژه‌های دیداری دارد، در حالی که تأثیرات آموزش همسالان با تفاوت سنی کمتر و غیرمعنادار بود. مدل‌های اثر علّی متوسط برای پیروان نشان داد که دریافت دوز کامل آموزشی (۵۰ درس یا بیشتر) منجر به پیشرفت قابل توجهی برای آموزگاران در درک مطلب و برای فراگیران در خواندن واژه و روان‌خوانی می‌شود، صرف‌نظر از نوع آموزگار. هیچ تفاوت معناداری بین شرایط آموزش بزرگسالان و آموزش همسالان با تفاوت سنی مشاهده نشد که نشان می‌دهد درس‌های ساختاریافته می‌تواند تغییرپذیری در اثربخشی آموزگاران را کاهش دهد. یافته‌ها آموزش همسالان با تفاوت سنی را به عنوان مدلی عملی و مقرون‌به‌صرفه که می‌تواند پیامدهای سوادآموزی اولیه را در محیط‌های فوق‌برنامه‌ی مبتنی بر جامعه تقویت کند، برجسته می‌کند.

Impairments in emotional regulation and adverse experiences in early childhood are considered key factors in the development of personality disorders. However, existing theoretical approaches remain fragmented, failing to provide an interdisciplinary synthesis of the neurobiological, psychological, and interpersonal mechanisms within a single explanatory framework. This study aimed to reveal the relationship between deficits in affective regulation and early traumatisation as mutually reinforcing factors in the development of personality pathology, substantiating this relationship at multiple levels. This narrative review with elements of conceptual synthesis is based on 41 sources from PubMed, Scopus, Web of Science, and Google Scholar covering the period from 2020 to 2025. These sources include meta-analyses, longitudinal cohort studies, randomised controlled trials, and qualitative investigations from Kosovo, Norway, Lebanon, Canada, and other countries. According to the analysed studies, borderline personality disorder is characterised by limbic hyperreactivity associated with emotional abuse, with an odds ratio=11.02; conversely, antisocial personality disorder is characterised by prefrontal hypoactivation and a blunted cortisol response. The reviewed sources indicate that epigenetic modifications of the FK506 binding protein 5 (FKBP5) gene and accelerated biological ageing according to the GrimAge clock (β=0.12; p=0.03) constitute components of a cascading molecular mechanism linking early trauma with neurostructural changes. The literature analysis showed that emotional dysregulation forms a continuum ranging from affective overreactivity (cluster B) and overcontrol (cluster C) to incongruence (cluster A). Mentalisation deficits, self-compassion, and social support were described as mediators of the ‘trauma-personality pathology’ relationship. According to the results of meta-analyses, trauma-informed dialectical behaviour therapy reduces symptoms of borderline personality disorder with an effect size of g=-0.82. Group schema therapy demonstrates an effect size of g=0.859, and eye movement desensitisation shows d=0.65 for psychological symptoms. The four-level substantiation – carried out at molecular-neurobiological, developmental-interpersonal, psychological, and clinical-phenomenological levels – reveals the basis for a stratified approach.

اختلال در تنظیم هیجان و تجارب نامطلوب در اوایل کودکی به عنوان عوامل کلیدی در شکل‌گیری اختلالات شخصیت در نظر گرفته می‌شوند. با این حال، رویکردهای نظری موجود همچنان پراکنده بوده و نتوانسته‌اند یک سنتز میان‌رشته‌ای از سازوکارهای عصب‌زیستی، روان‌شناختی و بین‌فردی را در قالب یک چارچوب تبیینی واحد ارائه دهند. هدف این مطالعه، آشکار ساختن رابطه بین نقص در تنظیم عاطفی و تروماهای اولیه به عنوان عوامل تقویت‌کننده‌ی متقابل در شکل‌گیری آسیب‌شناسی شخصیت و اثبات این رابطه در سطوح مختلف بود. این مرور روایتی با عناصر سنتز مفهومی بر پایه‌ی ۴۱ منبع از PubMed، Scopus، Web of Science و Google Scholar در بازه‌ی زمانی ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۵ انجام شده است. این منابع شامل فراتحلیل‌ها، مطالعات کوهورت طولی، کارآزمایی‌های تصادفی کنترل‌شده و پژوهش‌های کیفی از کشورهایی چون کوزوو، نروژ، لبنان، کانادا و سایر کشورها می‌باشند. بر اساس مطالعات تحلیل‌شده، اختلال شخصیت مرزی با بیش‌فعالی لیمبیک مرتبط با سوءاستفاده‌ی عاطفی و نسبت شانس=۱۱.۰۲ مشخص می‌شود؛ در مقابل، اختلال شخصیت ضد اجتماعی با کاهش فعالیت پیش‌پیشانی و پاسخ کورتیزول کُند همراه است. منابع مرورشده نشان می‌دهند که تغییرات اپی‌ژنتیک ژن FK506 binding protein 5 (FKBP5) و پیری زیستی تسریع‌شده بر اساس ساعت GrimAge (β=۰.۱۲؛ p=۰.۰۳) اجزای یک سازوکار مولکولی آبشاری هستند که تروماهای اولیه را به تغییرات نوروساختاری پیوند می‌دهند. تحلیل متون نشان داد که نابهنجاری تنظیم هیجان، پیوستاری از بیش‌واکنشی عاطفی (خوشه B) و کنترل بیش از حد (خوشه C) تا ناسازگاری (خوشه A) را تشکیل می‌دهد. نقص در ذهنی‌سازی، شفقت به خود و حمایت اجتماعی به عنوان میانجی‌های رابطه‌ی «تروما-آسیب‌شناسی شخصیت» توصیف شده‌اند. بر اساس نتایج فراتحلیل‌ها، طرحواره‌درمانی گروهی با اندازه‌ی اثر g=۰.۸۵۹ و حساسیت‌زدایی با حرکات چشم با d=۰.۶۵ برای علائم روان‌شناختی نشان داده شده است. چهار سطح استدلال – در سطوح مولکولی-عصب‌زیستی، رشدی-بین‌فردی، روان‌شناختی و بالینی-فنومنولوژیک – مبنایی برای رویکرد لایه‌بندی‌شده را آشکار می‌سازد.

Introduction: Neovascular age-related macular degeneration (nAMD) is the leading cause of visual impairment and blindness worldwide. Intravitreal therapy (IVT) with anti-vascular endothelial growth factor (anti-VEGF) is the primary treatment option. However, there remains a substantial gap in visual acuity outcomes between clinical trial and real-world practice, with approximately 90% and 50%, respectively. Patient adherence with IVT influences treatment success; therefore, identifying the treatment burden is an important aspect. This study aimed to undertake the transcultural adaptation, validity, and reliability of the Indonesian version of the ABQ-IVT as an instrument to assess the treatment burden. Methods: A cross-sectional study was conducted involving patients with nAMD who have received at least three routine anti-VEGF IVT treatments and were fluent in Indonesian language. The ABQ-IVT underwent a systematic validity and reliability process. Results: The Indonesian version of the ABQ-IVT consisted of 17 items with content validity test showed an Individual-Content Validity Index (I-CVI) of 1.0, while construct validity testing produced correlation values (r) between 0.333 and 0.739 (r-calculated > r-table), indicating good result. The reliability test showed a Cronbach’s alpha value of 0.725, indicating good consistency across the items. Conclusion: The Indonesian of the ABQ-IVT was proven to be a valid and reliable instrument for assessing the treatment burden among nAMD patients.

مقدمه: دژنراسیون ماکولای وابسته به سن نوع نئوواسکولار (nAMD) علت اصلی اختلال بینایی و نابینایی در سراسر جهان است. درمان داخل زجاجیه (IVT) با عوامل ضد فاکتور رشد اندوتلیال عروقی (anti-VEGF) گزینه اصلی درمانی محسوب می‌شود. با این حال، همچنان فاصله قابل توجهی در نتایج حدت بینایی بین کارآزمایی‌های بالینی و عمل بالینی واقعی وجود دارد که به ترتیب حدود ۹۰٪ و ۵۰٪ است. پایبندی بیماران به IVT بر موفقیت درمان تأثیرگذار است؛ بنابراین، شناسایی بار درمانی جنبه مهمی به شمار می‌رود. هدف این مطالعه، تطبیق بین‌فرهنگی، روایی و پایایی نسخه اندونزیایی ABQ-IVT به عنوان ابزاری برای ارزیابی بار درمانی بود. روش‌ها: یک مطالعه مقطعی بر روی بیماران مبتلا به nAMD که حداقل سه بار درمان روتین IVT با anti-VEGF دریافت کرده و به زبان اندونزیایی مسلط بودند، انجام شد. ABQ-IVT فرایند نظام‌مند روایی و پایایی را طی کرد. نتایج: نسخه اندونزیایی ABQ-IVT شامل ۱۷ گویه بود که آزمون روایی محتوایی، شاخص روایی محتوای فردی (I-CVI) برابر با ۱.۰ را نشان داد، در حالی که آزمون روایی سازه، مقادیر همبستگی (r) بین ۰.۳۳۳ تا ۰.۷۳۹ (r محاسبه‌شده > r جدول) را به دست داد که نشان‌دهنده نتیجه مطلوب بود. آزمون پایایی مقدار آلفای کرونباخ ۰.۷۲۵ را نشان داد که بیانگر انسجام خوب بین گویه‌ها است. نتیجه‌گیری: نسخه اندونزیایی ABQ-IVT به عنوان ابزاری معتبر و پایا برای ارزیابی بار درمانی در بیماران nAMD اثبات شد.

Inconclusive evidence for leading third-person theories of consciousness has renewed scientific interest in its first-person nature. Self-inquiry, a first-person method from Advaita Vedanta, can be operationalized to meet this need, though it has not received prior empirical study, likely owing to Advaita’s idealism. By bracketing Advaita’s metaphysical commitments and mapping its characterization of consciousness onto the distinctions drawn by consciousness science, self-inquiry can be understood as a systematic phenomenology of selfhood. The method’s rationale is that mental contents perpetuate the “narrative self,” or one’s personal identity, so tracing such contents back to the sense of “I” to which they are referred attenuates the narrative self and discloses the “minimal self.” The minimal self is the pre-reflective first-person perspective of experience that carries a sense of “for-me-ness.” Sustained attention to the minimal self may then facilitate a selfless mode of awareness, or nondual awareness, marked by the absence of felt division between self and world. On this account, the narrative self and the appropriative ownership underlying the minimal self are seen as illusory, while an impersonal, reflexive consciousness remains. This deconstruction of selfhood already has neurophenomenological precedent, though from studies confined to Buddhist practice and reliant on idiosyncratic techniques. Self-inquiry thus holds empirical significance: its stepwise structure offers potential reproducibility across participants, a within-practice control, and a target attentional operation whose proposed distinctiveness can be empirically tested. It may also hold clinical relevance, having been proposed for incorporation into psychotherapy amid growing research into the therapeutic potential of self-attenuation.

شواهد نامشخص برای نظریه‌های برجسته‌ی شخص سوم درباره‌ی آگاهی، علاقه‌ی علمی را به ماهیت شخص اول آن تجدید کرده است. خودپرسش‌گری، روشی شخص اول از آدوایتا وِدانتا، می‌تواند به‌صورت عملیاتی برای پاسخ به این نیاز به‌کار رود، هرچند پیش‌تر مورد مطالعه‌ی تجربی قرار نگرفته است که احتمالاً به دلیل ایده‌آلیسم آدوایتا باشد. با کنار گذاشتن تعهدات مابعدالطبیعی آدوایتا و نگاشت توصیف آن از آگاهی بر تمایزات مطرح‌شده در علم آگاهی، خودپرسش‌گری می‌تواند به‌عنوان پدیدارشناسی نظام‌مند خودبودگی درک شود. منطق این روش آن است که محتوای ذهنی، «خود روایی» یا هویت شخصی فرد را تداوم می‌بخشد؛ بنابراین، ردیابی این محتواها تا حس «من» که به آن‌ها ارجاع داده می‌شود، خود روایی را تضعیف کرده و «خود حداقلی» را آشکار می‌سازد. خود حداقلی، منظر پیش‌تأملی شخص اول تجربه است که حامل حس «برای من بودن» است. توجه پایدار به خود حداقلی ممکن است سپس حالت آگاهی بی‌خود یا آگاهی غیردوگانه را تسهیل کند که با فقدان احساس جدایی میان خود و جهان مشخص می‌شود. بر این اساس، خود روایی و مالکیت تخصیصی زیربنای خود حداقلی، موهوم تلقی می‌شوند، در حالی که آگاهی غیرشخصی و بازتابی باقی می‌ماند. این واسازی خودبودگی، پیشینه‌ی عصب‌پدیدارشناختی دارد، هرچند در مطالعاتی محدود به تمرینات بودایی و متکی بر تکنیک‌های خاص. بنابراین، خودپرسش‌گری اهمیت تجربی دارد: ساختار گام‌به‌گام آن امکان بازتولید بالقوه در میان شرکت‌کنندگان، کنترل درون‌روشی و عملیات توجهی هدفمند با قابلیت آزمون تجربی تمایز پیشنهادی را فراهم می‌کند. همچنین ممکن است اهمیت بالینی داشته باشد، چراکه برای ادغام در روان‌درمانی در بحبوحه‌ی پژوهش‌های فزاینده درباره‌ی پتانسیل درمانی تضعیف خود پیشنهاد شده است.

Background Globally, suicide is the fourth highest cause of adolescent mortality ( Suicide : https://www.who.int/news‐room/fact‐sheets/detail/suicide ). The effects of post‐primary school‐based suicide prevention (PSSP) on adolescent suicidal thoughts and behaviours (STBs) have not been comprehensively synthesised. We aim to estimate the population effect for PSSP interventions on adolescent STBs and explore how intervention effects vary based on intervention and contextual moderators. Methods Searches of PsycINFO, Medline, Education Source, ERIC, Web of Science, and the Cochrane Central Register of Controlled Trials identified cluster randomised trials examining the effectiveness of PSSP on adolescent STBs. The Cochrane Risk of Bias tool assessed bias. Crude and adjusted back‐transformed odds ratios (ORs) were calculated. Multilevel random‐effects models accounted for dependencies of effects. Univariate meta‐regression explored variability of intervention and contextual moderators on pooled effects. Results There were 19 and 12 effects for suicidal ideation (SI) and suicide attempts (SA). Compared with controls, interventions were associated with 13% (OR = 0.87, 95%CI [0.78, 0.96]) and 34% (OR = 0.66, 95%CI [0.47, 0.91]) lower crude odds reductions for SI and SA, respectively. Effects were similar for adjusted SI (OR = 0.85, 95%CI [0.75, 0.95]) and SA (OR = 0.72, 95%CI [0.59, 0.87]) models. Within‐study (0.20–9.10%) and between‐study (0–51.20%) heterogeneity ranged for crude and adjusted SA models and SI heterogeneity was 0%. Moderator analyses did not vary SA effects ( p s > .05). Conclusions This meta‐analysis contributes to the PSSP evidence‐base by demonstrating that PSSP targeting STBs as both primary intervention outcomes and with other health and well‐being outcomes reduced SI and SA among 33,155 adolescents attending 329 schools, compared to controls. The number needed to treat estimates suggests the potential of reducing the incidence of SA and SI in one adolescent by implementing PSSP in 1–2 classrooms, supporting PSSP as a clinically relevant suicide prevention strategy. Although moderator analyses were nonsignificant and contained a small number of trials, larger SA effect sizes support particular effectiveness for interventions of a duration of ≤1 week, involving multiple stakeholders and with a 12‐month follow‐up.

زمینه: خودکشی در سطح جهانی چهارمین علت مرگ‌ومیر نوجوانان است (خودکشی: https://www.who.int/news‐room/fact‐sheets/detail/suicide). آثار پیشگیری از خودکشی مبتنی بر مدرسه پس از دوره ابتدایی (PSSP) بر افکار و رفتارهای خودکشی نوجوانان (STBs) به طور جامع تلفیق نشده است. هدف ما برآورد اثر جمعیتی مداخلات PSSP بر STBs نوجوانان و بررسی چگونگی تغییر آثار مداخله بر اساس عوامل مداخله‌ای و زمینه‌ای است. روش‌ها: جستجو در پایگاه‌های PsycINFO، Medline، Education Source، ERIC، Web of Science و Cochrane Central Register of Controlled Trials، کارآزمایی‌های تصادفی خوشه‌ای را که اثربخشی PSSP بر STBs نوجوانان را بررسی کرده‌اند، شناسایی کرد. ابزار Cochrane Risk of Bias برای ارزیابی سوگیری به کار رفت. نسبت شانس خام و تعدیل‌شده (OR) پس‌گردانده محاسبه شد. مدل‌های تصادفی چندسطحی برای وابستگی آثار در نظر گرفته شد. فرارگرسیون تک‌متغیره برای بررسی تغییرپذیری عوامل مداخله‌ای و زمینه‌ای بر آثار تجمیعی به کار رفت. یافته‌ها: ۱۹ و ۱۲ اثر برای افکار خودکشی (SI) و اقدام به خودکشی (SA) وجود داشت. در مقایسه با گروه کنترل، مداخلات با کاهش ۱۳٪ (OR = 0.87, 95%CI [0.78, 0.96]) و ۳۴٪ (OR = 0.66, 95%CI [0.47, 0.91]) در نسبت شانس خام برای SI و SA همراه بود. آثار برای مدل‌های تعدیل‌شده SI (OR = 0.85, 95%CI [0.75, 0.95]) و SA (OR = 0.72, 95%CI [0.59, 0.87]) مشابه بود. ناهمگنی درون‌مطالعه‌ای (۰.۲۰–۹.۱۰٪) و بین‌مطالعه‌ای (۰–۵۱.۲۰٪) برای مدل‌های خام و تعدیل‌شده SA متغیر بود و ناهمگنی SI برابر با ۰٪ بود. تحلیل عوامل مداخله‌ای تفاوتی در آثار SA نشان نداد (ps > .05). نتیجه‌گیری: این فراتحلیل با نشان دادن اینکه PSSP که STBs را به عنوان پیامد اولیه مداخله و همراه با سایر پیامدهای سلامت و رفاه هدف قرار می‌دهد، SI و SA را در میان ۳۳٬۱۵۵ نوجوان حاضر در ۳۲۹ مدرسه نسبت به گروه کنترل کاهش داده است، به شواهد PSSP می‌افزاید. برآوردهای تعداد مورد نیاز برای درمان نشان می‌دهد که اجرای PSSP در ۱ تا ۲ کلاس می‌تواند بروز SA و SI را در یک نوجوان کاهش دهد و از PSSP به عنوان یک راهبرد پیشگیری از خودکشی با اهمیت بالینی حمایت می‌کند. اگرچه تحلیل عوامل مداخله‌ای معنادار نبود و شامل تعداد کمی کارآزمایی بود، اندازه اثر بزرگ‌تر SA از اثربخشی ویژه مداخلاتی با مدت ≤۱ هفته، با مشارکت ذینفعان متعدد و پیگیری ۱۲ ماهه حمایت می‌کند.

The Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (DSM) is considered to be the gold standard manual for assessing the psychiatric diseases and is currently in its fourth version (DSM-IV), while a fifth (DSM-V) has just been released in May 2013. The DSM-V Anxiety Work Group has put forward recommendations to modify the criteria for diagnosing specific phobias. In this manuscript, we propose to consider the inclusion of nomophobia in the DSM-V, and we make a comprehensive overview of the existing literature, discussing the clinical relevance of this pathology, its epidemiological features, the available psychometric scales, and the proposed treatment. Even though nomophobia has not been included in the DSM-V, much more attention is paid to the psychopathological effects of the new media, and the interest in this topic will increase in the near future, together with the attention and caution not to hypercodify as pathological normal behaviors.

راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی (DSM) به عنوان مرجع طلایی برای ارزیابی بیماری‌های روان‌پزشکی شناخته می‌شود و در حال حاضر نسخه چهارم آن (DSM-IV) مورد استفاده قرار می‌گیرد، در حالی که نسخه پنجم (DSM-V) نیز به تازگی در ماه مه ۲۰۱۳ منتشر شده است. گروه کاری اضطراب در DSM-V پیشنهادهایی برای اصلاح معیارهای تشخیص هراس‌های خاص ارائه داده‌اند. در این مقاله، ما پیشنهاد می‌کنیم که نوموفوبیا در DSM-V گنجانده شود و مروری جامع بر ادبیات موجود ارائه می‌دهیم و اهمیت بالینی این آسیب‌شناسی، ویژگی‌های همه‌گیرشناختی آن، مقیاس‌های روان‌سنجی موجود و درمان‌های پیشنهادی را مورد بحث قرار می‌دهیم. اگرچه نوموفوبیا در DSM-V گنجانده نشده است، اما توجه بیشتری به اثرات آسیب‌شناختی رسانه‌های جدید معطوف شده و علاقه به این موضوع در آینده نزدیک افزایش خواهد یافت، همراه با توجه و احتیاط نسبت به اینکه رفتارهای عادی بیش از حد به عنوان آسیب‌شناختی کدگذاری نشوند.