خلاصه‌سازی

Generative AI tools that condense texts into summaries have become a routine part of student reading routines, and educators increasingly worry that convenient summaries displace the effortful processing on which deep comprehension depends. This study drew on cognitive offloading theory and the levels-of-processing framework to test a moderated mediation model in which elaborative processing statistically links generative AI summarization tool use to deep reading comprehension, and reading motivation moderates the negative association between tool use and processing. Undergraduate students ( N = 608; 53.6% female; mean age 19.9 years) from three universities in Changchun, China, completed a six-item scale of generative AI summarization tool use, an eight-item elaborative processing scale adapted from the deep-processing subscale of the R-SPQ-2F, a seven-item reading motivation measure adapted from the Motivation for Reading Questionnaire, and a researcher-developed deep reading comprehension test. Scale reliabilities were satisfactory (Cronbach alpha = 0.88, 0.87, and 0.86). Tool use correlated negatively with elaborative processing ( r = −0.41) and comprehension ( r = −0.24); elaborative processing correlated positively with comprehension ( r = 0.59). PROCESS analyses (Model 7) with 5,000 bootstrap resamples showed that tool use negatively predicted elaborative processing ( b = −0.310, p < 0.001) and that this association weakened as reading motivation rose (interaction b = 0.433, p < 0.001). Elaborative processing, in turn, predicted comprehension ( b = 10.097, p < 0.001), whereas the residual direct path of tool use did not reach significance. The indirect effect of tool use on comprehension through elaborative processing was significant and negative at low (−6.142, 95% BC CI [−7.353, −5.091]) and average (−3.130, [−3.851, −2.497]) reading motivation but nonsignificant at high reading motivation (−0.117, [−0.876, 0.629]); the index of moderated mediation was 4.374 [3.428, 5.402]. These results are consistent with an account in which elaborative processing statistically links summary reliance to lower deep reading, with reading motivation associated with a weaker negative indirect association; given the cross-sectional design, the modeled paths represent associations rather than established causal effects. They suggest that motivation-oriented reading instruction should accompany, rather than follow, the integration of AI tools into academic reading.

ابزارهای هوش مصنوعی مولد که متون را به خلاصه‌هایی تبدیل می‌کنند، به بخشی عادی از روال‌های مطالعه دانشجویان تبدیل شده‌اند و نگرانی فزاینده‌ای در میان آموزشگران وجود دارد که این خلاصه‌های آسان، جایگزین پردازش پرزحمت و عمیقی می‌شوند که لازمه درک عمیق است. این پژوهش با تکیه بر نظریه برون‌سپاری شناختی و چارچوب سطوح پردازش، یک مدل میانجی‌گری تعدیل‌شده را آزمون کرد که در آن پردازش بسط‌یافته به طور آماری استفاده از ابزار خلاصه‌سازی هوش مصنوعی مولد را به درک عمیق خواندن پیوند می‌دهد و انگیزش خواندن، ارتباط منفی بین استفاده از ابزار و پردازش را تعدیل می‌کند. دانشجویان کارشناسی (N = 608؛ ۵۳/۶٪ زن؛ میانگین سن ۱۹/۹ سال) از سه دانشگاه در شهر چانگ‌چون چین، یک مقیاس شش‌سؤالی استفاده از ابزار خلاصه‌سازی هوش مصنوعی مولد، یک مقیاس هشت‌سؤالی پردازش بسط‌یافته اقتباس‌شده از زیرمقیاس پردازش عمیق R-SPQ-2F، یک ابزار هفت‌سؤالی انگیزش خواندن اقتباس‌شده از پرسشنامه Motivation for Reading Questionnaire و یک آزمون درک عمیق خواندن توسعه‌یافته توسط پژوهشگر را تکمیل کردند. پایایی مقیاس‌ها رضایت‌بخش بود (آلفای کرونباخ = ۰/۸۸، ۰/۸۷ و ۰/۸۶). استفاده از ابزار با پردازش بسط‌یافته (r = −۰/۴۱) و درک (r = −۰/۲۴) همبستگی منفی داشت؛ پردازش بسط‌یافته با درک همبستگی مثبت داشت (r = ۰/۵۹). تحلیل‌های PROCESS (مدل ۷) با ۵۰۰۰ نمونه‌گیری بوت‌استرپ نشان داد که استفاده از ابزار به طور منفی پردازش بسط‌یافته را پیش‌بینی می‌کند (b = −۰/۳۱۰, p < ۰/۰۰۱) و این ارتباط با افزایش انگیزش خواندن تضعیف می‌شود (برهم‌کنش b = ۰/۴۳۳, p < ۰/۰۰۱). پردازش بسط‌یافته به نوبه خود درک را پیش‌بینی می‌کند (b = ۱۰/۰۹۷, p < ۰/۰۰۱)، در حالی که مسیر مستقیم باقیمانده استفاده از ابزار معنادار نبود. اثر غیرمستقیم استفاده از ابزار بر درک از طریق پردازش بسط‌یافته در سطوح پایین (−۶/۱۴۲, ۹۵٪ BC CI [−۷/۳۵۳, −۵/۰۹۱]) و متوسط (−۳/۱۳۰, [−۳/۸۵۱, −۲/۴۹۷]) انگیزش خواندن معنادار و منفی بود اما در سطح بالای انگیزش خواندن (−۰/۱۱۷, [−۰/۸۷۶, ۰/۶۲۹]) معنادار نبود؛ شاخص میانجی‌گری تعدیل‌شده ۴/۳۷۴ [۳/۴۲۸, ۵/۴۰۲] بود. این نتایج با تبیینی سازگار است که در آن پردازش بسط‌یافته به طور آماری اتکای به خلاصه را به کاهش درک عمیق خواندن پیوند می‌دهد و انگیزش خواندن با تضعیف ارتباط غیرمستقیم منفی همراه است؛ با توجه به طرح مقطعی، مسیرهای مدل‌شده نشان‌دهنده ارتباط هستند نه اثرات علّی اثبات‌شده. این یافته‌ها نشان می‌دهند که آموزش خواندن مبتنی بر انگیزش باید همزمان با ادغام ابزارهای هوش مصنوعی در خواندن دانشگاهی انجام شود، نه پس از آن.

This scoping review intends to identify, map and synthesize the scholarly literature on neoliberalism and English Language Teaching Education (ELTE) in Türkiye, highlighting key concepts, research trends, methodological approaches, and emerging knowledge gaps. This review is guided by Joanna Briggs Institute (JBI) methodology for scoping reviews and is reported regarding the PRISMA-ScR guidelines. A broad search is conducted across major electronic databases, and followed by extraction, charting and summarization of the data by using descriptive and thematic analyses through a theory-informed conceptual framework. The findings indicate that scholars in Türkiye largely conceptualize neoliberalism in ELTE as a process that restructures teacher professionalism by prioritizing competencies, accountability, effectiveness, and technical expertise while diminishing teachers’ critical, political and transformative roles. This restructuring reflects broader neoliberal governance, in which policy discourse, audit culture, and accountability mechanisms redefine teachers as technical implementers of externally prescribed policies rather than autonomous professionals.

این مرور گسترده با هدف شناسایی، ترسیم و تلفیق ادبیات علمی مرتبط با نئولیبرالیسم و آموزش زبان انگلیسی (ELTE) در ترکیه انجام شده است و مفاهیم کلیدی، روندهای پژوهشی، رویکردهای روش‌شناختی و شکاف‌های دانشی نوظهور را برجسته می‌کند. این مرور بر اساس روش‌شناسی مؤسسه Joanna Briggs (JBI) برای مرورهای گسترده هدایت شده و مطابق با دستورالعمل‌های PRISMA-ScR گزارش شده است. جستجوی گسترده‌ای در پایگاه‌های داده الکترونیکی اصلی صورت گرفته و سپس استخراج، ترسیم و خلاصه‌سازی داده‌ها با استفاده از تحلیل‌های توصیفی و تماتیک در چارچوبی مفهومی مبتنی بر نظریه انجام شده است. یافته‌ها نشان می‌دهد که پژوهشگران در ترکیه عمدتاً نئولیبرالیسم در ELTE را به عنوان فرایندی مفهوم‌سازی می‌کنند که حرفه‌ای‌گری معلمان را از طریق اولویت‌بخشی به شایستگی‌ها، پاسخگویی، اثربخشی و تخصص فنی بازساخت می‌کند و در عین حال نقش‌های انتقادی، سیاسی و تحول‌آفرین معلمان را کاهش می‌دهد. این بازساخت بازتابی از حکمرانی نئولیبرال گسترده‌تر است که در آن گفتمان سیاستی، فرهنگ ممیزی و سازوکارهای پاسخگویی، معلمان را به عنوان مجریان فنی سیاست‌های تجویز شده از بیرون، نه حرفه‌ای‌های مستقل، بازتعریف می‌کند.

The study analysed the quality and cognitive complexity of Financial Accounting questions in the WASSCE from 2014 to 2024 using a descriptive quantitative approach. A total of 837 questions (550 multiple-choice and 287 essay items) were assessed based on Etsey’s [ 1 ] item-writing standards and Revised Bloom’s Taxonomy. Descriptive statistics were employed to summarise the prevalence of item-writing flaws and cognitive levels. Findings revealed that 57% of multiple-choice items violated item-writing principles, with common flaws including ambiguous stems, inconsistent option sequences, and unequal option lengths. Analysis of cognitive demand showed that lower-order skills dominated the examination, while higher-order skills were severely underrepresented. This imbalance suggests that students’ abilities to analyse, evaluate, and create accounting information are insufficiently assessed. The study recommends that WAEC prioritise examiner training, implement rigorous moderation, and ensure future examination papers reflect a more balanced distribution of cognitive skills to enhance assessment validity and better prepare students for professional accounting challenges.

این پژوهش با رویکرد توصیفی-کمی به تحلیل کیفیت و پیچیدگی شناختی سؤالات حسابداری مالی در آزمون WASSCE از سال ۲۰۱۴ تا ۲۰۲۴ پرداخت. مجموعاً ۸۳۷ سؤال (۵۵۰ سؤال چندگزینه‌ای و ۲۸۷ سؤال تشریحی) بر اساس استانداردهای نگارش سؤال Etsey و طبقه‌بندی بازنگری‌شده بلوم مورد ارزیابی قرار گرفتند. برای خلاصه‌سازی شیوع خطاهای نگارش سؤال و سطوح شناختی از آمار توصیفی استفاده شد. یافته‌ها نشان داد که ۵۷٪ از سؤالات چندگزینه‌ای اصول نگارش سؤال را نقض کرده‌اند و رایج‌ترین خطاها شامل ابهام در صورت سؤال، ترتیب نامنسجم گزینه‌ها و طول نابرابر گزینه‌ها بوده است. تحلیل تقاضای شناختی نشان داد که مهارت‌های سطوح پایین‌تر بر آزمون غالب بوده و مهارت‌های سطوح بالاتر به‌شدت کمتر نمایان شده‌اند. این عدم توازن حاکی از آن است که توانایی دانش‌آموزان در تحلیل، ارزیابی و خلق اطلاعات حسابداری به‌طور کافی مورد سنجش قرار نمی‌گیرد. پژوهش توصیه می‌کند که WAEC آموزش ممتحنان را در اولویت قرار دهد، تعدیل‌گری دقیق را اجرا کند و اطمینان حاصل کند که آزمون‌های آتی توزیع متوازن‌تری از مهارت‌های شناختی را منعکس می‌کنند تا روایی ارزیابی ارتقا یافته و دانش‌آموزان برای چالش‌های حرفه‌ای حسابداری بهتر آماده شوند.

OBJECTIVE: To map the evidence on rhythm-centred music interventions and movement-directed music-based strategies for motor coordination and rehabilitation, and to summarize their mechanisms, design principles, and technology-assisted assessment approaches. METHODS: This scoping review followed the Joanna Briggs Institute framework and was reported in accordance with PRISMA-ScR. PubMed, Scopus, Web of Science, and PsycINFO were searched for English-language empirical studies published from January 2013 to December 2024. Studies were eligible if music or rhythmically structured auditory input was used as a movement-directed intervention and at least one motor, coordination, functional, or movement-quality outcome was reported. RESULTS: Sixty-three studies were included. Coordination-related tasks were the most common targets, while lower-limb/gait function and fine-motor skills formed the largest movement categories. Rhythm was the most frequently used musical element, whereas melody, pitch, motivational music, active music making, and interactive digital systems served more context-dependent functions. Technology-assisted assessment, including sensors, motion capture, gait-analysis platforms, and music-interactive software, was the most common measurement approach. CONCLUSION: Rhythm-centred and music-based motor interventions are heterogeneous and should be interpreted as descriptive evidence patterns rather than definitive estimates of therapeutic efficacy. Future studies should improve terminology, intervention parameterization, population-specific interpretation, methodological transparency, and multimodal mechanistic validation.

هدف: هدف این مطالعه، ترسیم شواهد مربوط به مداخلات موسیقی‌محور مبتنی بر ریتم و راهبردهای مبتنی بر موسیقی جهت‌دهنده به حرکت برای هماهنگی حرکتی و توان‌بخشی و خلاصه‌سازی سازوکارها، اصول طراحی و رویکردهای ارزیابی با کمک فناوری آن‌ها است. روش‌ها: این مرور گسترده بر اساس چارچوب مؤسسه Joanna Briggs انجام شد و مطابق با PRISMA-ScR گزارش گردید. پایگاه‌های PubMed، Scopus، Web of Science و PsycINFO برای مطالعات تجربی به زبان انگلیسی منتشرشده از ژانویه ۲۰۱۳ تا دسامبر ۲۰۲۴ جست‌وجو شدند. مطالعاتی واجد شرایط بودند که در آن‌ها موسیقی یا ورودی شنیداری با ساختار ریتمیک به عنوان مداخله جهت‌دهنده به حرکت به کار رفته و حداقل یکی از پیامدهای حرکتی، هماهنگی، عملکردی یا کیفیت حرکت گزارش شده باشد. یافته‌ها: شصت‌وسه مطالعه وارد مرور شدند. وظایف مرتبط با هماهنگی رایج‌ترین اهداف بودند، در حالی که عملکرد اندام تحتانی/راه‌رفتن و مهارت‌های حرکتی ظریف بزرگ‌ترین دسته‌های حرکتی را تشکیل دادند. ریتم رایج‌ترین عنصر موسیقایی مورد استفاده بود، در حالی که ملودی، زیر و بمی، موسیقی انگیزشی، ساخت موسیقی فعال و سامانه‌های دیجیتال تعاملی نقش‌های وابسته به زمینه بیشتری داشتند. ارزیابی با کمک فناوری، شامل حسگرها، تصویربرداری حرکتی، سکوهای تحلیل راه‌رفتن و نرم‌افزارهای تعاملی با موسیقی، رایج‌ترین رویکرد اندازه‌گیری بود. نتیجه‌گیری: مداخلات حرکتی مبتنی بر ریتم و موسیقی ناهمگون هستند و باید به عنوان الگوهای شواهد توصیفی تفسیر شوند، نه برآوردهای قطعی از اثربخشی درمانی. مطالعات آینده باید در بهبود اصطلاح‌شناسی، پارامتردهی مداخله، تفسیر خاص جمعیت، شفافیت روش‌شناختی و اعتبارسنجی چندوجهی سازوکارها بکوشند.

Education grapples with two essential orientations to instruction: teacher-centered and student-centered; each has important strengths and weaknesses for children's learning. This narrative review concerns how these two learning orientations (LOs) have been measured in research by examining 75 years of Likert scale LO measures. Candidate instruments were identified through iterative database and reference-list searches, and were retained if they used a Likert scale format, applied to teaching generally rather than a specific subject, yielded scores for exactly two orientations, had undergone formal scale development, and had been used by researchers other than the scale's developer. Fifteen instruments met these criteria. We organize them into five dominant perspectives or theoretical frameworks: progressivism, teacher control and student autonomy, developmental, constructivism, and teacher/student-centered and -oriented. A central observation is that measures differ in whether they treat teacher- and student-oriented beliefs as opposite ends of a single continuum or as orthogonal, potentially coexisting constructs; we argue the latter framing may better capture teachers’ belief systems and better accommodate instruction that blends structure and autonomy. By summarizing instruments and their psychometric properties, this review offers researchers a comprehensive reference for selecting measures of these constructs, as well as context for developing new measures.

آموزش با دو گرایش اساسی در تدریس مواجه است: معلم‌محور و دانش‌آموزمحور؛ هر یک از این گرایش‌ها نقاط قوت و ضعف مهمی برای یادگیری کودکان دارند. این مرور روایتی به بررسی چگونگی سنجش این دو گرایش یادگیری (LOs) در پژوهش‌ها می‌پردازد و ۷۵ سال سنجش‌های گرایش یادگیری با مقیاس لیکرت را مرور می‌کند. ابزارهای مورد نظر از طریق جستجوی تکرارشونده در پایگاه‌های داده و فهرست منابع شناسایی شدند و در صورتی حفظ شدند که از قالب مقیاس لیکرت استفاده کرده باشند، به تدریس به طور کلی (نه یک موضوع خاص) پرداخته باشند، برای دقیقاً دو گرایش نمره‌دهی داشته باشند، توسعه مقیاس رسمی را طی کرده باشند و توسط پژوهشگرانی غیر از توسعه‌دهنده مقیاس به کار رفته باشند. پانزده ابزار این معیارها را داشتند. ما آن‌ها را در پنج دیدگاه یا چارچوب نظری غالب سازماندهی می‌کنیم: پراگرسیویسم، کنترل معلم و خودمختاری دانش‌آموز، رشدی، ساخت‌گرایی و معلم/دانش‌آموزمحور و -گرا. مشاهده مرکزی این است که سنجه‌ها در این که باورهای معلم‌محور و دانش‌آموزمحور را به عنوان دو سر یک پیوستار واحد یا به عنوان سازه‌هایی متعامد و بالقوه همزیست در نظر می‌گیرند، متفاوت هستند؛ ما استدلال می‌کنیم که چارچوب دوم ممکن است نظام باور معلمان را بهتر منعکس کند و آموزش ترکیبی از ساختار و خودمختاری را بهتر پوشش دهد. با خلاصه‌سازی ابزارها و ویژگی‌های روان‌سنجی آن‌ها، این مرور مرجعی جامع برای پژوهشگران جهت انتخاب سنجه‌های این سازه‌ها و نیز زمینه‌ای برای توسعه سنجه‌های جدید فراهم می‌کند.

Abstract Background: Child sexual abuse (CSA) is associated with substantial psychiatric morbidity, yet the nature and scope of integrated child and adolescent psychiatry within specialist CSA services in Ireland are poorly described. Methods: This retrospective chart review included all children and adolescents referred to an embedded child and adolescent psychiatry clinic within The Alders Unit, a specialist CSA service, between 1 January 2024 and 31 December 2025. Data included demographics, psychosocial adversity, referral characteristics, psychiatric diagnoses, psychotropic prescribing, prior Child and Adolescent Mental Health Service (CAMHS) involvement and onward referrals. Descriptive statistics summarised sample characteristics, and associations between categorical variables were examined using chi-square or Fisher’s exact tests. Results: Fifty young people (approximately 5% of Alders referrals) were seen by psychiatry (mean age 15.7 years, predominantly female). Nearly two-thirds experienced two or more psychosocial adversity domains, and 58% had a suspected or confirmed neurodevelopmental disorder. Depressive, anxiety and trauma-related disorders were the most common primary diagnoses. Acute risk related to self-harm or suicidality was the leading reason for referral and was associated with onward referral. Most young people required follow-up for more than 12 months. Psychotropic medication was prescribed in two-thirds of cases, largely confined to those with primary Axis I disorders; none were prescribed medication where the primary formulation was emerging emotionally unstable personality disorder traits. Conclusions: Integrated child and adolescent psychiatry within a specialist CSA service appears to be required for a small but complex subgroup of young people, supporting inclusion of dedicated psychiatry within Barnahus services in Ireland.

زمینه: سوء‌استفاده جنسی از کودک (CSA) با آسیب‌شناسی روانی قابل توجهی همراه است، با این حال ماهیت و دامنه روان‌پزشکی یکپارچه کودک و نوجوان در خدمات تخصصی CSA در ایرلند به‌خوبی توصیف نشده است. روش‌ها: این مرور پرونده گذشته‌نگر شامل تمامی کودکان و نوجوانانی بود که به کلینیک روان‌پزشکی کودک و نوجوان مستقر در واحد Alders، یک مرکز تخصصی CSA، بین ۱ ژانویه ۲۰۲۴ تا ۳۱ دسامبر ۲۰۲۵ ارجاع شده بودند. داده‌ها شامل اطلاعات جمعیت‌شناختی، مشکلات روانی-اجتماعی، ویژگی‌های ارجاع، تشخیص‌های روان‌پزشکی، تجویز داروهای روان‌گردان، سابقه مراجعه به خدمات سلامت روان کودک و نوجوان (CAMHS) و ارجاعات بعدی بود. آمار توصیفی برای خلاصه‌سازی ویژگی‌های نمونه به‌کار رفت و ارتباط بین متغیرهای طبقه‌ای با استفاده از آزمون کای‌دو یا آزمون دقیق فیشر بررسی شد. یافته‌ها: پنجاه نفر از جوانان (تقریباً ۵٪ از ارجاعات Alders) توسط روان‌پزشکی ویزیت شدند (میانگین سنی ۱۵/۷ سال، عمدتاً دختر). نزدیک به دوسوم، دو یا چند حوزه مشکلات روانی-اجتماعی را تجربه کرده بودند و ۵۸٪ دارای اختلال عصب‌تحولی مشکوک یا تأییدشده بودند. اختلالات افسردگی، اضطراب و اختلالات مرتبط با تروما شایع‌ترین تشخیص‌های اولیه بودند. خطر حاد مرتبط با خودآسیبی یا تمایلات خودکشی مهم‌ترین دلیل ارجاع بود و با ارجاع بعدی ارتباط داشت. بیشتر جوانان به پیگیری بیش از ۱۲ ماه نیاز داشتند. داروی روان‌گردان در دوسوم موارد تجویز شد که عمدتاً محدود به افرادی با اختلالات اولیه محور I بود؛ هیچ موردی که تشخیص اولیه آن صفات در حال ظهور اختلال شخصیت ناپایدار هیجانی بود، دارو دریافت نکرد. نتیجه‌گیری: روان‌پزشکی یکپارچه کودک و نوجوان در یک مرکز تخصصی CSA به نظر می‌رسد برای زیرگروه کوچکی اما پیچیده از جوانان مورد نیاز باشد و از گنجاندن روان‌پزشکی اختصاصی در خدمات Barnahus در ایرلند حمایت می‌کند.

Cognitive theories posit that interpretation biases (IBs), the tendency to interpret emotionally ambiguous information negatively, contribute to the development and maintenance of depression. While adult meta-analyses report a moderate association between IBs and depression, evidence in populations under 18 remains inconsistent. Therefore, this systematic review and meta-analysis aimed to (1) estimate the first overall cross-sectional effect size between IBs and child and youth depression and to summarize (2) longitudinal and (3) experimental findings from randomized controlled studies. Eligible studies included healthy and depressed participants (including comorbid conditions) younger than 18, assessed depression and IBs, and were published in English with full-text availability. A literature search in PubMed, Web of Science, PsycInfo and ProQuest Dissertations in March 2025 identified 30 eligible studies. Risk of bias was assessed using the RoB2 tool for randomized studies and an adapted Downs and Black checklist for non-randomized studies. Overall study quality was acceptable, albeit with variability (M = 67.75%, SD = 12.1). A random-effects meta-analysis of 22 cross-sectional effect sizes (N = 4763) yielded a moderate overall correlation (r = .34, 95%-CI = [.27; .42], p < .001), similar to adult findings when accounting for methodological differences. Limited longitudinal (4 studies, N = 616) and experimental evidence (3 studies, N = 239) highlight the need for further research. Included studies only examined participants aged above 7 with largely low depressive symptoms, limiting generalizability. Future research should therefore examine younger and more severely depressed populations and employ validated measures of IBs in children to better characterize developmental trajectories. Prospero Registration: ID CRD420250655580.

نظریه‌های شناختی بر این باورند که سوگیری‌های تفسیر (IBs)، یعنی تمایل به تفسیر منفی اطلاعات هیجانی مبهم، در شکل‌گیری و تداوم افسردگی نقش دارند. در حالی که فراتحلیل‌های بزرگسالان ارتباطی متوسط میان IBs و افسردگی گزارش کرده‌اند، شواهد در جمعیت‌های زیر ۱۸ سال همچنان ناسازگار است. بنابراین، این مرور نظام‌مند و فراتحلیل با هدف (۱) برآورد نخستین اندازه‌ی اثر مقطعی کلی میان IBs و افسردگی کودکان و نوجوانان و (۲) خلاصه‌سازی یافته‌های طولی و (۳) یافته‌های آزمایشی از مطالعات تصادفی کنترل‌شده انجام شد. مطالعات واجد شرایط شامل شرکت‌کنندگان سالم و افسرده (شامل شرایط همبود) زیر ۱۸ سال بودند که افسردگی و IBs را ارزیابی کرده و به زبان انگلیسی با دسترسی به متن کامل منتشر شده بودند. جستجوی منابع در PubMed، Web of Science، PsycInfo و ProQuest Dissertations در مارس ۲۰۲۵، ۳۰ مطالعه‌ی واجد شرایط را شناسایی کرد. خطر سوگیری با استفاده از ابزار RoB2 برای مطالعات تصادفی و چک‌لیست تعدیل‌شده‌ی Downs and Black برای مطالعات غیرتصادفی ارزیابی شد. کیفیت کلی مطالعات قابل قبول بود، هرچند با تغییرپذیری (M = ۶۷.۷۵٪، SD = ۱۲.۱). فراتحلیل با مدل اثرات تصادفی بر روی ۲۲ اندازه‌ی اثر مقطعی (N = ۴۷۶۳) همبستگی کلی متوسطی را نشان داد (r = ۰.۳۴، ۹۵٪-CI = [.۲۷؛ .۴۲]، p < .۰۰۱)، که با یافته‌های بزرگسالان در صورت لحاظ تفاوت‌های روش‌شناختی مشابه است. شواهد طولی محدود (۴ مطالعه، N = ۶۱۶) و شواهد آزمایشی (۳ مطالعه، N = ۲۳۹) بر نیاز به پژوهش‌های بیشتر تأکید دارند. مطالعات واردشده تنها شرکت‌کنندگان بالای ۷ سال با علائم افسردگی عمدتاً پایین را بررسی کرده‌اند که تعمیم‌پذیری را محدود می‌کند. بنابراین، پژوهش‌های آتی باید جمعیت‌های جوان‌تر و با افسردگی شدیدتر را بررسی کرده و از ابزارهای معتبر سنجش IBs در کودکان استفاده کنند تا مسیرهای رشدی را بهتر تبیین نمایند. ثبت در Prospero: شناسه CRD420250655580.

Abstract This study examined the relationship between early learners’ cognitive flexibility and the effectiveness of child-centred pedagogies in early childhood classrooms. It had three objectives: to explore how cognitive flexibility relates to learner engagement and participation; to examine its relationship with independent learning and autonomy; and to assess its connection with critical thinking and creativity. The study used a descriptive survey design, supported by a correlational approach. Data were collected through teacher questionnaires, classroom observation checklists, and semi-structured interviews. Of the 40 teacher questionnaires distributed, 36 were returned, representing a 90% response rate. Descriptive statistics were used to summarize questionnaire responses, while observations and interviews provided qualitative evidence about classroom behaviours and teachers’ perceptions. Correlation coefficients were calculated to examine associations between cognitive flexibility and selected indicators of child-centred learning. The results showed positive relationships between cognitive flexibility and learner engagement (r =. .78), independent learning (r =. .74), and critical thinking (r =. .81). Observations and interviews also indicated that learners who adapted more readily to changing activities tended to participate actively, attempt tasks more independently, and generate alternative ideas during play, inquiry, and problem-solving activities. The findings suggest that cognitive flexibility is an important learner characteristic in child-centred classrooms, and that these environments can offer children opportunities to practise adaptive thinking. The study recommends deliberately incorporating flexible, play-based, inquiry-oriented, collaborative, and problem-solving activities, alongside appropriate scaffolding for learners who have difficulty with transitions. These findings should be interpreted as evidence of association rather than causal effects. Keywords: Cognitive flexibility, early learners, child-centred pedagogy, learner engagement, independent learning, autonomy, critical thinking, creativity.

چکیده پژوهش حاضر به بررسی رابطه بین انعطاف‌پذیری شناختی یادگیرندگان ابتدایی و اثربخشی رویکردهای آموزشی کودک‌محور در کلاس‌های آموزش کودکان پرداخت. این پژوهش سه هدف داشت: بررسی چگونگی ارتباط انعطاف‌پذیری شناختی با مشارکت و درگیری یادگیرنده؛ بررسی رابطه آن با یادگیری مستقل و خودمختاری؛ و ارزیابی ارتباط آن با تفکر انتقادی و خلاقیت. این مطالعه از طرح پژوهش توصیفی-پیمایشی با رویکرد همبستگی بهره گرفت. داده‌ها از طریق پرسشنامه معلمان، چک‌لیست‌های مشاهده کلاس و مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته گردآوری شد. از میان ۴۰ پرسشنامه توزیع‌شده بین معلمان، ۳۶ پرسشنامه بازگردانده شد که معادل ۹۰٪ نرخ پاسخ‌دهی بود. برای خلاصه‌سازی پاسخ‌های پرسشنامه از آمار توصیفی استفاده شد و مشاهدات و مصاحبه‌ها شواهد کیفی درباره رفتارهای کلاسی و ادراکات معلمان فراهم کردند. برای بررسی ارتباط بین انعطاف‌پذیری شناختی و شاخص‌های منتخب یادگیری کودک‌محور، ضرایب همبستگی محاسبه شد. نتایج نشان داد که بین انعطاف‌پذیری شناختی و مشارکت یادگیرنده (r = .78)، یادگیری مستقل (r = .74) و تفکر انتقادی (r = .81) روابط مثبت وجود دارد. مشاهدات و مصاحبه‌ها نیز نشان دادند که یادگیرندگانی که سریع‌تر با فعالیت‌های متغیر سازگار می‌شوند، تمایل بیشتری به مشارکت فعال، تلاش مستقل در انجام تکالیف و تولید ایده‌های جایگزین در جریان بازی، پژوهش و فعالیت‌های حل مسئله دارند. یافته‌ها حاکی از آن است که انعطاف‌پذیری شناختی یکی از ویژگی‌های مهم یادگیرنده در کلاس‌های کودک‌محور است و این محیط‌ها می‌توانند فرصت‌هایی برای تمرین تفکر تطبیقی در اختیار کودکان قرار دهند. پژوهش توصیه می‌کند که فعالیت‌های انعطاف‌پذیر، مبتنی بر بازی، پژوهش‌محور، مشارکتی و حل مسئله به طور هدفمند، همراه با حمایت مناسب برای یادگیرندگانی که در انتقال بین فعالیت‌ها مشکل دارند، در برنامه درسی گنجانده شود. این یافته‌ها باید به عنوان شواهدی از وجود ارتباط و نه اثرات علی تفسیر شوند.

PURPOSE: Maintaining student engagement with lecture content beyond the classroom remains a persistent challenge in higher education. While lecture recordings are widely used, they often require substantial time to revisit and may not align with students' study habits. This reflective article examines the introduction of concise AI-assisted podcast summaries as a supplementary learning resource within a second-year module in the MPharm programme. The purpose of this reflection is to explore how this intervention influenced student engagement with lecture material and how the experience reshaped my assumptions about how students revisit and consolidate learning. DESCRIPTION: Podcast summaries of approximately ten minutes were created to capture key concepts from lectures and were made available through the university's learning platform with captions and transcripts to support accessibility. The summaries were reviewed and edited to ensure pedagogical alignment with the lecture content. Student engagement was explored through learning platform analytics and open-ended survey responses, alongside informal peer feedback. The intervention emerged from ongoing reflections on students' difficulties revisiting full lecture recordings and their expressed preference for shorter revision resources. ANALYSIS: Student feedback and usage patterns indicated that the podcasts were primarily used after lectures as tools for reinforcement rather than preparation. Many students integrated listening into daily activities such as commuting or exercising, indicating the flexible nature of podcast-based learning. Reflecting on this experience challenged my assumption that students primarily require preparatory materials and instead highlighted the importance of supporting post-lecture consolidation. The intervention also raised considerations about balancing concise summaries with the need to maintain depth in complex public health topics. CONCLUSIONS: The experience suggests that podcast summaries can provide a flexible means for students to revisit complex material while complementing existing teaching approaches. More broadly, the project illustrates how reflective engagement with teaching practice can reveal mismatches between educator expectations and students' learning behaviours.

هدف: حفظ مشارکت دانشجویان با محتوای درسی فراتر از کلاس، همچنان یکی از چالش‌های پایدار در آموزش عالی است. اگرچه ضبط سخنرانی‌ها به طور گسترده مورد استفاده قرار می‌گیرد، اما اغلب نیازمند صرف زمان قابل توجهی برای مرور مجدد است و ممکن است با عادات مطالعه دانشجویان هم‌راستا نباشد. این مقاله تأملی به بررسی معرفی خلاصه‌های پادکست مختصر با کمک هوش مصنوعی به عنوان منبع یادگیری مکمل در یک واحد درسی سال دوم برنامه MPharm می‌پردازد. هدف این تأمل، بررسی تأثیر این مداخله بر مشارکت دانشجویان با محتوای سخنرانی و همچنین بازنگری در فرضیات نویسنده درباره نحوه مرور و تثبیت یادگیری توسط دانشجویان است. شرح: خلاصه‌های پادکست حدوداً ده دقیقه‌ای برای پوشش مفاهیم کلیدی سخنرانی‌ها تهیه شد و از طریق بستر یادگیری دانشگاه همراه با زیرنویس و متن پیاده‌سازی‌شده جهت حمایت از دسترس‌پذیری ارائه گردید. این خلاصه‌ها بازبینی و ویرایش شدند تا با محتوای آموزشی سخنرانی‌ها هم‌راستا باشند. مشارکت دانشجویان از طریق تحلیل‌های بستر یادگیری و پاسخ‌های نظرسنجی باز، در کنار بازخورد غیررسمی همکاران، مورد بررسی قرار گرفت. این مداخله از تأملات مداوم درباره دشواری دانشجویان در مرور کامل ضبط سخنرانی‌ها و ترجیح ابراز شده آنان به منابع مرور کوتاه‌تر نشأت گرفت. تحلیل: بازخورد دانشجویان و الگوهای استفاده نشان داد که پادکست‌ها عمدتاً پس از سخنرانی‌ها به عنوان ابزار تقویت یادگیری مورد استفاده قرار گرفتند تا آمادگی قبلی. بسیاری از دانشجویان گوش دادن به پادکست‌ها را با فعالیت‌های روزمره مانند رفت‌وآمد یا ورزش ادغام کردند که نشان‌دهنده ماهیت انعطاف‌پذیر یادگیری مبتنی بر پادکست است. تأمل بر این تجربه، فرض نویسنده مبنی بر نیاز اصلی دانشجویان به منابع آمادگی را به چالش کشید و در عوض، اهمیت حمایت از تثبیت یادگیری پس از سخنرانی را برجسته ساخت. این مداخله همچنین ملاحظاتی درباره تعادل میان خلاصه‌سازی مختصر و حفظ عمق در موضوعات پیچیده سلامت عمومی را مطرح کرد. نتیجه‌گیری: این تجربه نشان می‌دهد که خلاصه‌های پادکست می‌توانند روشی انعطاف‌پذیر برای مرور مطالب پیچیده در اختیار دانشجویان قرار دهند و در عین حال رویکردهای آموزشی موجود را تکمیل کنند. به طور کلی، این پروژه نشان می‌دهد که مشارکت تأملی با عمل آموزشی می‌تواند ناسازگاری‌های میان انتظارات مدرس و رفتارهای یادگیری دانشجویان را آشکار سازد.

This study examined the association between the reported level of gamified learning platform implementation and student motivation among Grade 3 pupils in selected public elementary schools in Sultan Kudarat, Philippines, during School Year 2025–2026. Specifically, it determined the level of implementation of gamified learning platforms in terms of game mechanics, interactive digital activities, reward system, and feedback system; assessed the level of student motivation in terms of interest in learning, participation and engagement, and persistence in task completion; identified the challenges encountered by the pupils; and examined the relationship between gamified learning platform implementation and student motivation. The study employed a quantitative descriptive-correlational design involving 63 Grade 3 pupils from three selected public elementary schools in Sultan Kudarat, Philippines. The gamified learning platforms utilized by the pupils included Kahoot!, Quizizz, Prodigy, and Classcraft. Data were gathered using a researcher-made questionnaire validated by a Master Teacher and tested for reliability, yielding a Cronbach’s alpha of 0.8877. Descriptive statistics, including mean and standard deviation, were used to summarize the data, while the Pearson product–moment correlation coefficient was used to examine the relationship between the variables at the 0.05 level of significance. Results showed that the reported level of gamified learning platform implementation was very high (M = 4.21, SD = 1.06), while student motivation was also very high (M = 4.61, SD = 0.77). The pupils reported a high level of challenges (M = 3.49, SD = 1.29), particularly regarding the need for teacher guidance. A moderate positive and statistically significant association was found between gamified learning platform implementation and student motivation (r = 0.49, p < .05). These findings indicate that higher reported levels of gamified learning platform implementation tended to be associated with higher reported levels of student motivation. However, the correlational design does not establish a causal relationship between the variables. The findings provide context-specific evidence of an observed association between pupils’ reported experiences with gamified learning platforms and their reported motivation.

این پژوهش به بررسی ارتباط بین سطح گزارش‌شده‌ی اجرای پلتفرم‌های یادگیری بازی‌وار و انگیزش دانش‌آموزان پایه سوم ابتدایی در برخی مدارس دولتی شهرستان سلطان کودارات، فیلیپین، در سال تحصیلی ۲۰۲۵–۲۰۲۶ پرداخت. به طور خاص، سطح اجرای پلتفرم‌های یادگیری بازی‌وار از نظر مکانیک‌های بازی، فعالیت‌های دیجیتال تعاملی، نظام پاداش و نظام بازخورد تعیین شد؛ سطح انگیزش دانش‌آموزان از نظر علاقه به یادگیری، مشارکت و درگیری، و پایداری در تکمیل وظایف ارزیابی گردید؛ چالش‌های مواجه‌شده توسط دانش‌آموزان شناسایی شد؛ و رابطه بین اجرای پلتفرم یادگیری بازی‌وار و انگیزش دانش‌آموزان بررسی شد. این پژوهش از طرح توصیفی-همبستگی کمی با مشارکت ۶۳ دانش‌آموز پایه سوم از سه مدرسه دولتی منتخب در سلطان کودارات، فیلیپین، بهره گرفت. پلتفرم‌های یادگیری بازی‌وار مورد استفاده دانش‌آموزان شامل Kahoot!، Quizizz، Prodigy و Classcraft بود. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه‌ای محقق‌ساخته که توسط یک معلم ارشد اعتبارسنجی و از نظر پایایی با آلفای کرونباخ ۰٫۸۸۷۷ آزمون شد، گردآوری گردید. برای خلاصه‌سازی داده‌ها از آمار توصیفی شامل میانگین و انحراف معیار استفاده شد و برای بررسی رابطه بین متغیرها از ضریب همبستگی پیرسون در سطح معناداری ۰٫۰۵ بهره گرفته شد. نتایج نشان داد که سطح گزارش‌شده‌ی اجرای پلتفرم یادگیری بازی‌وار بسیار بالا بود (M = 4.21, SD = 1.06) و انگیزش دانش‌آموزان نیز بسیار بالا بود (M = 4.61, SD = 0.77). دانش‌آموزان سطح بالایی از چالش‌ها را گزارش کردند (M = 3.49, SD = 1.29)، به ویژه در زمینه نیاز به راهنمایی معلم. یک ارتباط مثبت متوسط و معنادار آماری بین اجرای پلتفرم یادگیری بازی‌وار و انگیزش دانش‌آموزان یافت شد (r = 0.49, p < .05). این یافته‌ها نشان می‌دهد که سطوح بالاتر گزارش‌شده‌ی اجرای پلتفرم یادگیری بازی‌وار با سطوح بالاتر گزارش‌شده‌ی انگیزش دانش‌آموزان همراه است. با این حال، طرح همبستگی پژوهش رابطه علّی بین متغیرها را اثبات نمی‌کند. یافته‌ها شواهدی زمینه‌محور از ارتباط مشاهده‌شده بین تجربیات گزارش‌شده‌ی دانش‌آموزان با پلتفرم‌های یادگیری بازی‌وار و انگیزش گزارش‌شده‌ی آنان ارائه می‌دهد.

This study aimed to evaluate the inclusive education policy for persons with disabilities in Makindye Division, Kampala District. The objectives of the study were to identify the environmental and socio-cultural factors influencing the implementation of inclusive education for persons with disabilities; to assess the availability and adequacy and to evaluate the outcomes of the inclusive education policy in terms of school access, participation, and academic achievement among persons with disabilities. The sample size comprised of 175 respondents, and the target population comprised teachers, NGOs officials, policy makers, administrators and parents of children with disabilities. This study was underpinned by the Social Model of Disability (1970), which states that disability arises from societal and environmental barriers, not an individual's impairment. The study used a structured questionnaire and semi-structured interviews. Data were analyzed using both descriptive and inferential statistics. Descriptive statistics, such as frequencies, percentages, and means, summarized the quantitative data, while thematic content analysis was employed to analyze qualitative data from the interviews. The findings revealed mixed perceptions regarding environmental and socio-cultural factors influencing the implementation of inclusive education, with an average mean score of 2.634 (SD = 0.836). While a significant portion of respondents (43.33%) strongly agreed that the inclusive education policy addresses the learning needs of children with disabilities (mean = 3.00, SD = 1.05), there were notable concerns about the policy's responsiveness to socio-cultural and economic contexts. The analysis of resource availability and adequacy yielded an average mean score of 2.93 (SD = 1.00), reflecting a positive perception among stakeholders. The availability of trained special needs education teachers received the highest mean score of 3.13 (SD = 1.02), with 50% of respondents agreeing or strongly agreeing that there are enough trained teachers in their schools. The study concluded that the analysis of environmental and socio-cultural factors reveals a significant relationship between policy intentions and implementation realities in Uganda's inclusive education system. Therefore, the study recommended that schools should develop context-specific implementation strategies that explicitly address local socio-cultural factors, including collaborative planning with community leaders, parents, and persons with disabilities, to ensure interventions respond to specific cultural contexts rather than relying on generalized strategies.

این پژوهش با هدف ارزیابی سیاست آموزش فراگیر برای افراد دارای معلولیت در ناحیه Makindye، منطقه Kampala انجام شد. اهداف پژوهش شامل شناسایی عوامل محیطی و اجتماعی‌فرهنگی مؤثر بر اجرای آموزش فراگیر برای افراد دارای معلولیت؛ ارزیابی میزان دسترسی و کفایت منابع و همچنین ارزیابی پیامدهای سیاست آموزش فراگیر از نظر دسترسی به مدرسه، مشارکت و پیشرفت تحصیلی افراد دارای معلولیت بود. حجم نمونه شامل ۱۷۵ نفر از معلمان، مسئولان سازمان‌های غیردولتی، سیاست‌گذاران، مدیران و والدین کودکان دارای معلولیت بود. این پژوهش مبتنی بر مدل اجتماعی معلولیت (۱۹۷۰) بود که بیان می‌کند معلولیت ناشی از موانع اجتماعی و محیطی است، نه نقص فردی. ابزار گردآوری داده‌ها شامل پرسشنامه ساختاریافته و مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته بود. داده‌ها با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی تحلیل شدند. آمار توصیفی مانند فراوانی، درصد و میانگین برای خلاصه‌سازی داده‌های کمی و تحلیل محتوای تماتیک برای تحلیل داده‌های کیفی حاصل از مصاحبه‌ها به‌کار رفت. یافته‌ها نشان‌دهنده ادراکات متفاوت نسبت به عوامل محیطی و اجتماعی‌فرهنگی مؤثر بر اجرای آموزش فراگیر بود، به‌طوری‌که میانگین نمره ۲٫۶۳۴ (انحراف معیار = ۰٫۸۳۶) به‌دست آمد. در حالی که بخش قابل توجهی از پاسخ‌دهندگان (۴۳٫۳۳٪) کاملاً موافق بودند که سیاست آموزش فراگیر به نیازهای یادگیری کودکان دارای معلولیت پاسخ می‌دهد (میانگین = ۳٫۰۰، انحراف معیار = ۱٫۰۵)، نگرانی‌های قابل توجهی درباره پاسخگویی سیاست به زمینه‌های اجتماعی‌فرهنگی و اقتصادی وجود داشت. تحلیل میزان دسترسی و کفایت منابع میانگین نمره ۲٫۹۳ (انحراف معیار = ۱٫۰۰) را نشان داد که بیانگر ادراک مثبت ذینفعان بود. بیشترین میانگین نمره مربوط به دسترسی به معلمان آموزش‌دیده در حوزه نیازهای ویژه آموزشی بود (میانگین = ۳٫۱۳، انحراف معیار = ۱٫۰۲) و ۵۰٪ پاسخ‌دهندگان موافق یا کاملاً موافق بودند که در مدارس آن‌ها معلمان آموزش‌دیده کافی وجود دارد. پژوهش نتیجه گرفت که تحلیل عوامل محیطی و اجتماعی‌فرهنگی رابطه معناداری بین اهداف سیاست و واقعیت‌های اجرایی در نظام آموزش فراگیر اوگاندا نشان می‌دهد. بنابراین، پژوهش توصیه کرد که مدارس باید راهبردهای اجرایی متناسب با زمینه محلی را تدوین کنند که به‌طور مشخص به عوامل اجتماعی‌فرهنگی بومی بپردازد، از جمله برنامه‌ریزی مشارکتی با رهبران جامعه، والدین و افراد دارای معلولیت، تا مداخلات به جای اتکا به راهبردهای کلی، به زمینه‌های فرهنگی خاص پاسخ دهند.

Vocabulary support in early secondary education needs to reflect differences in learners’ reading readiness and opportunities to use words meaningfully. This study examined reported reading profiles and vocabulary ratings from six public secondary schools in Pio Duran, Albay, Philippines, to inform the development of supplementary vocabulary material. A descriptive analysis was conducted using school assessment summaries, teacher informed vocabulary ratings, and curricular appraisal frequencies documented in the thesis. Reading categories were treated as indicators of reading performance rather than direct measures of vocabulary mastery. School summaries generally showed fewer learners in the frustration category at posttest and more learners in instructional or independent categories. Vocabulary ratings increased across the six schools, from baseline values of 1.67–3.12 to posttest values of 2.06–3.90. However, identical scores across generalization, application, breadth, and precision prevented separate interpretation of these dimensions. Recomputed appraisal means were 4.93 for content quality, 4.94 for format, and 4.92 for presentation and organization on the reported five point scale. Accuracy ratings also identified minor errors requiring editorial attention. The supplementary material was organized around progressively demanding vocabulary tasks, contextual use, and differentiated support. Findings provide a local basis for refining instructional resources, but they do not establish intervention effectiveness. Inconsistent participant totals, incomplete documentation of assessment procedures, and discrepancies in validation records limit interpretation. Verification of the original records and a subsequent classroom evaluation are needed before stronger claims can be made. The study supports alignment between learner evidence, material design, and the scope of conclusions drawn from school assessments.

This descriptive study examined the reported extent of best teaching practices among private secondary school teachers in the Apostolic Vicariate of Tabuk, Kalinga and Apayao, Philippines. The 2015 investigation involved 70 teachers from 10 private secondary schools and used a five-point survey questionnaire addressing teachers’ professional conduct, subject-matter expertise, student-centered teaching, experiential learning, moral development, critical thinking, and facilitation. Frequencies, percentages, weighted means, and reported analysis-of-variance (ANOVA) comparisons were used. Most respondents were female (74.29%), aged 20–30 years (91.43%), college graduates (65.71%), and had served for 1–10 years (95.71%). The overall reported mean for teaching practices was 4.72, classified as “Very Much Use.” Strongly rated practices included facilitating group dynamics (M = 4.97), demonstrating expertise in the field (M = 4.96), and content knowledge (M = 4.90). The original ANOVA summaries classified differences by civil status (F = 10.1274), educational attainment (F = 8.4656), and years of service (F = 7.1212) as significant, while gender (F = 0.7169) and age (F = 1.602) were not. Because some source calculations, degrees of freedom, and narrative interpretations conflict, inferential decisions require verification from the original data. Overall, teachers reported frequent implementation of professionally grounded, values-oriented, and learner-responsive practices. The findings support continued contextualized faculty development, equitable instructional resources, and careful evaluation of classroom practices.

The objective of this proof-of-concept study was to apply natural language processing (NLP) techniques to case notes of probationers to identify textual features associated with absconding from supervision. A text regression method called concise comparative summaries (CCS) was applied to case notes from N = 2,000 misdemeanor and felony offenders on probation in Tarrant County, Texas. Half of the probationers had completed probation, while the other half had absconded. There were 10 words and phrases associated with probation absconding (e.g., “technical violation”, “failed pay”, “cannabinoids”) and 14 associated with probation completion (e.g., “paid fees”, “alcohol use”, and “everything going well”). Results affirm the utility of using NLP methods to identify key words and phrases that are associated with probation absconding and completion and may help generate hypotheses for future research on absconding.

هدف این مطالعه اثبات مفهوم، به‌کارگیری تکنیک‌های پردازش زبان طبیعی (NLP) بر یادداشت‌های پرونده افراد تحت آزادی مشروط به‌منظور شناسایی ویژگی‌های متنی مرتبط با فرار از نظارت بود. یک روش رگرسیون متنی با عنوان خلاصه‌های مقایسه‌ای موجز (CCS) بر یادداشت‌های پرونده N = 2,000 نفر از مجرمان دارای جرایم جنحه و جنایی که در شهرستان Tarrant ایالت تگزاس تحت آزادی مشروط بودند، اعمال شد. نیمی از افراد تحت آزادی مشروط دوره خود را به پایان رسانده بودند و نیمی دیگر فرار کرده بودند. ده واژه و عبارت با فرار از آزادی مشروط (مانند «تخلف فنی»، «عدم پرداخت»، «cannabinoids») و چهارده واژه و عبارت با اتمام آزادی مشروط (مانند «پرداخت هزینه‌ها»، «مصرف الکل» و «همه چیز به خوبی پیش می‌رود») مرتبط بودند. نتایج، سودمندی استفاده از روش‌های NLP برای شناسایی واژه‌ها و عبارات کلیدی مرتبط با فرار و اتمام آزادی مشروط را تأیید می‌کند و ممکن است به تولید فرضیه‌هایی برای پژوهش‌های آینده درباره فرار کمک کند.

Rumba turning involves continuous whole-body reorientation, but discrete kinematic summaries do not localise where consistent directional deviations occur across the turn. This exploratory study examined rotational-progress-dependent patterns of pelvic obliquity, thoracic frontal-plane angle, and right support-foot progression angle during the initial 360° Rumba spiral turn in highly trained adolescent female Latin dancers. Fifteen dancers aged 14–16 years completed five valid trials each (75 trials). Three-dimensional kinematics were recorded using a 10-camera Vicon system at 100 Hz. For each trial, accumulated pelvic rotation was used to define rotational progress, and the three outcome waveforms were resampled to 101 points across 0%–100% of the turn. The five trials from each participant were averaged point by point, yielding 15 participant-level representative waveforms per outcome. Two-tailed one-sample statistical parametric mapping (SPM{t}) tests identified intervals in which group mean waveforms differed from their corresponding Plug-in Gait model-defined 0° references, using a Bonferroni-adjusted primary α = 0.0167 across the three outcomes. Pelvic obliquity showed a positive deviation at 11.3%–47.2% and a negative deviation at 56.5%–97.3% of rotational progress. Thoracic frontal-plane angle showed a negative deviation at 13.2%–41.9% and positive deviations at 57.6%–83.0% and 85.7%–92.0%. Right support-foot progression angle showed negative, positive, and negative deviations at 0.0%–4.8%, 10.4%–49.1%, and 56.2%–100.0%, respectively. Sensitivity analyses without the additional across-outcome Bonferroni adjustment preserved the principal directional patterns, with only modest changes in cluster extent and continuity. These findings identify where, across rotational progress, the measured segmental orientations consistently departed from model-defined references during a standardised Rumba spiral turn, without implying normative targets of optimal dance technique.

Background—Primary teachers need support to translate digital access into pedagogically coherent lesson plans and teaching materials. Objectives—This study examined five connected aspects of principals’ support: diagnosing digital-learning needs, enabling situated professional learning, orchestrating digital resources, evaluating practice and renewing support, and synthesizing a cross-case leadership cycle. Method—A qualitative multiple-case study was conducted in four public primary schools in Muaro Jambi, Indonesia. Four principals and eight experienced upper-primary teachers participated, providing accounts complemented by non-participant observations and school documents. Within-case summaries and cross-case matrices were interpreted through source and method triangulation and member checking. Results—The cases shared needs diagnosis, workplace learning, resource coordination, and formative supervision, but differed in the evidence used, learning arrangements, and access constraints. Teaching materials considered in the study included teaching modules, worksheets, digital media, and assessments; no standardized improvement scores were available. Education-report analysis was prominent in Case A and Case B, peer-supported learning in Case C, and phase-based discussion in Case D. The synthesis yielded a diagnose–enable–evaluate–renew cycle, with resource orchestration embedded in enablement. Conclusions—The cycle offers a context-sensitive explanation of leadership support for digital lesson planning. It is an interpretive proposition for further testing, rather than evidence of causal effects on teacher competence or student outcomes.

زمینه—معلمان ابتدایی نیازمند حمایت برای تبدیل دسترسی دیجیتال به طرح درس‌ها و مواد آموزشی منسجم از نظر آموزشی هستند. اهداف—این پژوهش پنج جنبه مرتبط از حمایت مدیران را بررسی کرد: تشخیص نیازهای یادگیری دیجیتال، امکان‌سازی یادگیری حرفه‌ای موقعیتی، سازماندهی منابع دیجیتال، ارزیابی عمل و تجدید حمایت، و ترکیب یک چرخه رهبری بین‌موردی. روش—یک مطالعه کیفی چندموردی در چهار مدرسه ابتدایی دولتی در Muaro Jambi اندونزی انجام شد. چهار مدیر و هشت معلم باتجربه پایه‌های بالای ابتدایی شرکت کردند و روایت‌هایی ارائه دادند که با مشاهدات غیرمشارکتی و اسناد مدرسه تکمیل شد. خلاصه‌های درون‌موردی و ماتریس‌های بین‌موردی از طریق مثلث‌سازی منبع و روش و بررسی اعضا تفسیر شدند. یافته‌ها—موارد مورد بررسی در تشخیص نیاز، یادگیری در محیط کار، هماهنگی منابع و نظارت تکوینی مشترک بودند، اما در شواهد مورد استفاده، ترتیبات یادگیری و محدودیت‌های دسترسی تفاوت داشتند. مواد آموزشی مورد بررسی شامل ماژول‌های آموزشی، برگه‌های کار، رسانه‌های دیجیتال و ارزشیابی‌ها بود؛ هیچ نمره استانداردی برای بهبود در دسترس نبود. تحلیل گزارش‌های آموزشی در مورد A و مورد B برجسته بود، یادگیری با حمایت همتا در مورد C و بحث مبتنی بر مرحله در مورد D. ترکیب یافته‌ها منجر به چرخه تشخیص–امکان‌سازی–ارزیابی–تجدید شد که سازماندهی منابع در امکان‌سازی ادغام شده است. نتیجه‌گیری—این چرخه تبیینی حساس به زمینه از حمایت رهبری برای برنامه‌ریزی درسی دیجیتال ارائه می‌دهد. این یک گزاره تفسیری برای آزمون‌های بیشتر است و نه شواهدی از اثرات علّی بر شایستگی معلمان یا پیامدهای دانش‌آموزان.

Background—Teacher professional care in this study is defined as the integration of functional responsibility (e.g., preparation, punctuality, and completion of assigned duties) with relational and ethical responsiveness to pupils and colleagues. Although principal leadership is widely associated with teacher performance and school climate, less is known about how connected leadership processes cultivate this broader form of care across primary-school contexts. Objectives—This study examined how principals plan, enact, evaluate, and refine leadership strategies intended to strengthen teachers’ professional care. Methods—A qualitative multiple-case study was conducted from May to August 2026 in five public primary schools in Muaro Jambi, Indonesia. Ten participants—five principals and five teachers—were purposively selected. Data were generated through semi-structured interviews, non-participant observations, and school documents and analysed through a mixed deductive–inductive thematic procedure combining within-case analysis and cross-case comparison. Informant bias was mitigated by seeking concrete incident-based accounts, comparing principal and teacher perspectives, checking interview summaries with participants, and requiring major interpretations to be supported by more than one source or method. Results—Across cases, professional care was strongest where principals combined clear expectations with credible modelling, developmental supervision, psychologically safe two-way communication, continuous professional learning, and distributed participation. Evaluation functioned not merely as control but as reflective follow-up that linked observed practice to differentiated support. Conclusion—The findings suggest that leadership enables professional care through a recursive organisational process in which accountability, relational trust, professional learning, and shared responsibility reinforce one another.

زمینه—در این مطالعه، مراقبت حرفه‌ای معلمان به‌عنوان ادغام مسئولیت عملکردی (مانند آمادگی، وقت‌شناسی و انجام وظایف محوله) با پاسخگویی رابطه‌ای و اخلاقی نسبت به دانش‌آموزان و همکاران تعریف می‌شود. اگرچه رهبری مدیران به‌طور گسترده‌ای با عملکرد معلمان و جو مدرسه مرتبط دانسته می‌شود، اما دانش اندکی درباره چگونگی پرورش این شکل گسترده‌تر مراقبت از طریق فرایندهای رهبری مرتبط در زمینه‌های مدارس ابتدایی وجود دارد. اهداف—این مطالعه بررسی کرد که مدیران چگونه راهبردهای رهبری را برای تقویت مراقبت حرفه‌ای معلمان برنامه‌ریزی، اجرا، ارزیابی و اصلاح می‌کنند. روش‌ها—یک مطالعه کیفی چندموردی از ماه مه تا اوت ۲۰۲۶ در پنج مدرسه ابتدایی دولتی در موآرو جامبی اندونزی انجام شد. ده شرکت‌کننده—پنج مدیر و پنج معلم—به‌صورت هدفمند انتخاب شدند. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته، مشاهده‌های غیرمشارکتی و اسناد مدرسه گردآوری و با استفاده از روش تماتیک ترکیبی قیاسی–استقرایی شامل تحلیل درون‌موردی و مقایسه بین‌موردی تحلیل شدند. سوگیری مطلعان با درخواست روایت‌های مبتنی بر رویدادهای عینی، مقایسه دیدگاه‌های مدیران و معلمان، بررسی خلاصه مصاحبه‌ها با شرکت‌کنندگان و الزام پشتیبانی تفسیرهای اصلی توسط بیش از یک منبع یا روش کاهش یافت. یافته‌ها—در میان موارد، مراقبت حرفه‌ای در جایی قوی‌تر بود که مدیران انتظارات روشن را با الگو بودن معتبر، نظارت توسعه‌ای، ارتباط دوسویه روان‌شناختی ایمن، یادگیری حرفه‌ای مستمر و مشارکت توزیع‌شده ترکیب می‌کردند. ارزیابی نه صرفاً به‌عنوان کنترل، بلکه به‌عنوان پیگیری بازتابی که عمل مشاهده‌شده را به حمایت تفکیک‌شده پیوند می‌داد، عمل می‌کرد. نتیجه‌گیری—یافته‌ها نشان می‌دهد که رهبری از طریق یک فرایند سازمانی بازگشتی که در آن پاسخگویی، اعتماد رابطه‌ای، یادگیری حرفه‌ای و مسئولیت‌پذیری مشترک یکدیگر را تقویت می‌کنند، مراقبت حرفه‌ای را امکان‌پذیر می‌سازد.