Multilevel model

Background Adolescents globally exhibit growing engagement with discretionary screen time, but its association with depressive symptoms remains unclear in developing economies. Objective To examine the relationship between discretionary screen time and depressive symptoms among Chinese adolescents. Methods A cross-sectional study of 4,706 adolescents in Maoming City, Guangdong Province, China. Participants were stratified into four discretionary screen time categories: <1 h ( n = 1,372), 1–2 h ( n = 1,277), 2–4 h ( n = 1,032), and ≥4 h ( n = 1,025). Depressive symptoms were assessed using the validated CESD-9, with a cutoff score of ≥10. The primary analysis was a multilevel logistic regression model with random intercepts for school and class, adjusted for all measured covariates except BMI, anxiety and insomnia; a model additionally adjusted for BMI, anxiety and insomnia served as a sensitivity analysis. Subgroup analyses evaluated potential effect modification. Results The prevalence of depressive symptoms was 29.7% (1,398/4,706). In the primary multilevel model (random intercepts for school and class; adjusted for sociodemographic, socioeconomic and lifestyle factors, without BMI, anxiety and insomnia), compared with the <1 h reference group, the odds ratios were 1.21 (95% CI: 0.98–1.49; p = 0.082) for 1–2 h, 1.88 (95% CI: 1.52–2.33; p < 0.001) for 2–4 h, and 2.54 (95% CI: 2.04–3.16; p < 0.001) for ≥4 h; each screen-time category increment was associated with 39% higher odds of depressive symptoms (OR = 1.39, 95% CI: 1.29–1.49; p < 0.001). When additionally adjusted for BMI, anxiety and insomnia (sensitivity analysis, Model 4), the associations were attenuated but remained statistically significant for the higher categories (≥4 h: OR = 1.69, 95% CI: 1.28–2.22; per-category OR = 1.19, 95% CI: 1.09–1.29). Subgroup analyses revealed no statistically significant evidence of effect modification (all p -interaction >0.05). Conclusion Prolonged discretionary screen time is significantly associated with higher odds of depressive symptoms among Chinese adolescents, indicating a graded association that strengthens with increasing screen time. These findings are relevant to public-health monitoring of discretionary screen use in adolescents.

زمینه: نوجوانان در سراسر جهان مشارکت فزاینده‌ای در زمان استفاده اختیاری از صفحه‌نمایش دارند، اما ارتباط آن با نشانه‌های افسردگی در اقتصادهای در حال توسعه همچنان نامشخص است. هدف: بررسی رابطه بین زمان استفاده اختیاری از صفحه‌نمایش و نشانه‌های افسردگی در میان نوجوانان چینی. روش‌ها: یک مطالعه مقطعی بر روی ۴٬۷۰۶ نوجوان در شهر Maoming، استان Guangdong، چین انجام شد. شرکت‌کنندگان به چهار دسته زمان استفاده اختیاری از صفحه‌نمایش تقسیم شدند: کمتر از ۱ ساعت (n = 1,372)، ۱ تا ۲ ساعت (n = 1,277)، ۲ تا ۴ ساعت (n = 1,032) و ۴ ساعت یا بیشتر (n = 1,025). نشانه‌های افسردگی با استفاده از ابزار معتبر CESD-9 و با نقطه برش نمره ۱۰ یا بیشتر ارزیابی شد. تحلیل اصلی، مدل رگرسیون لجستیک چندسطحی با تقاطع تصادفی برای مدرسه و کلاس بود که برای تمامی متغیرهای اندازه‌گیری‌شده به جز BMI، اضطراب و بی‌خوابی تعدیل شد؛ مدلی که به طور اضافی برای BMI، اضطراب و بی‌خوابی تعدیل شد، به عنوان تحلیل حساسیت مورد استفاده قرار گرفت. تحلیل‌های زیرگروهی به ارزیابی احتمال تعدیل اثر پرداختند. نتایج: شیوع نشانه‌های افسردگی ۲۹/۷٪ (۱٬۳۹۸ از ۴٬۷۰۶) بود. در مدل چندسطحی اصلی (تقاطع تصادفی برای مدرسه و کلاس؛ تعدیل‌شده بر اساس عوامل جمعیت‌شناختی، اجتماعی‌اقتصادی و سبک زندگی، بدون BMI، اضطراب و بی‌خوابی)، در مقایسه با گروه مرجع کمتر از ۱ ساعت، نسبت شانس‌ها به ترتیب برای گروه‌های ۱ تا ۲ ساعت ۱/۲۱ (۹۵٪ CI: ۰/۹۸–۱/۴۹؛ p = 0.082)، ۲ تا ۴ ساعت ۱/۸۸ (۹۵٪ CI: ۱/۵۲–۲/۳۳؛ p < 0.001) و ۴ ساعت یا بیشتر ۲/۵۴ (۹۵٪ CI: ۲/۰۴–۳/۱۶؛ p < 0.001) بود؛ هر افزایش در دسته زمان استفاده از صفحه‌نمایش با ۳۹٪ افزایش شانس نشانه‌های افسردگی همراه بود (OR = 1.39، ۹۵٪ CI: ۱/۲۹–۱/۴۹؛ p < 0.001). زمانی که به طور اضافی برای BMI، اضطراب و بی‌خوابی تعدیل شد (تحلیل حساسیت، مدل ۴)، ارتباطات کاهش یافت اما برای دسته‌های بالاتر همچنان از نظر آماری معنادار باقی ماند (۴ ساعت یا بیشتر: OR = 1.69، ۹۵٪ CI: ۱/۲۸–۲/۲۲؛ به ازای هر دسته OR = 1.19، ۹۵٪ CI: ۱/۰۹–۱/۲۹). تحلیل‌های زیرگروهی شواهد معنادار آماری برای تعدیل اثر نشان ندادند (همه p-تعامل > ۰/۰۵). نتیجه‌گیری: زمان استفاده اختیاری طولانی‌تر از صفحه‌نمایش به طور معناداری با افزایش شانس نشانه‌های افسردگی در نوجوانان چینی مرتبط است و این ارتباط به صورت تدریجی با افزایش زمان استفاده تقویت می‌شود. این یافته‌ها برای پایش سلامت عمومی در زمینه استفاده اختیاری از صفحه‌نمایش در نوجوانان اهمیت دارد.

Cerebral palsy is the most common motor disability in childhood and imposes a substantial burden on mothers and families. This study assessed caregiving burden among mothers of children with cerebral palsy in the West Bank, Palestine, and examined associated factors. A cross-sectional study was conducted at pediatric rehabilitation centers across the West Bank. Data were collected using a sociodemographic and clinical characteristics questionnaire, the short version of the Burden Scale for Family Caregivers, and the World Health Organization Quality of Life-BREF. Descriptive statistics, bivariate analyses, and hierarchical multivariable linear regression were performed (p < 0.05). A total of 262 mothers participated. Most reported a high caregiving burden (85.5%), with psychological burden having the highest median score. Overall burden was significantly associated with residence, monthly income, and the child’s functional status. Social quality of life had a mean score of 58.01 (SD = 20.50) and was significantly negatively correlated with overall burden and all burden domains. In hierarchical regression, social quality of life was the strongest predictor of overall burden, followed by monthly income and the child’s functional status. Mothers experienced high caregiving burden, highlighting the need for targeted support strategies to improve maternal well-being and care for children with cerebral palsy.

فلج مغزی شایع‌ترین ناتوانی حرکتی در دوران کودکی است و بار قابل توجهی را بر مادران و خانواده‌ها تحمیل می‌کند. این مطالعه به ارزیابی بار مراقبت در میان مادران کودکان مبتلا به فلج مغزی در کرانه باختری، فلسطین، و بررسی عوامل مرتبط پرداخت. یک مطالعه مقطعی در مراکز توانبخشی کودکان سراسر کرانه باختری انجام شد. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه ویژگی‌های جمعیت‌شناختی و بالینی، نسخه کوتاه مقیاس بار مراقبین خانوادگی، و پرسشنامه کیفیت زندگی سازمان جهانی بهداشت-BREF جمع‌آوری گردید. آمار توصیفی، تحلیل‌های دو متغیره و رگرسیون خطی چندمتغیره سلسله‌مراتبی انجام شد (p < 0.05). در مجموع ۲۶۲ مادر شرکت کردند. اکثر آن‌ها بار مراقبت بالایی را گزارش کردند (۸۵.۵٪)، به‌طوری که بار روان‌شناختی بالاترین نمره میانه را داشت. بار کلی به طور معناداری با محل سکونت، درآمد ماهانه و وضعیت عملکردی کودک مرتبط بود. میانگین نمره کیفیت اجتماعی زندگی ۵۸.۰۱ (انحراف معیار = ۲۰.۵۰) بود و با بار کلی و تمامی حوزه‌های بار، همبستگی منفی معناداری داشت. در رگرسیون سلسله‌مراتبی، کیفیت اجتماعی زندگی قوی‌ترین پیش‌بینی‌کننده بار کلی بود و پس از آن درآمد ماهانه و وضعیت عملکردی کودک قرار گرفتند. مادران بار مراقبت بالایی را تجربه کردند که بر ضرورت راهبردهای حمایتی هدفمند برای ارتقای بهزیستی مادران و مراقبت از کودکان مبتلا به فلج مغزی تأکید دارد.

The purpose of this study was to understand the relationship between teachers’ perceptions of school leaders’ domains of practice and their decision to transfer to another school within one school district or leave the school district. A second purpose was to investigate whether this relationship varied according to school academic achievement. To complete this study, researchers used data collected from a school district’s teacher exit survey administered to teachers who either transferred to another school within the school district or left the school district. Researchers examined teachers’ perceptions of importance and satisfaction with school leaders’ domains of practice from data collected between the 2018 and 2024 school years. Multilevel logistical regression demonstrated that teachers were more likely to transfer within the school district, rather than leave the school district, based on their perceptions of importance of the leadership domain of improving the instructional program. Perceptions of satisfaction with domains of leadership practice did not contribute significantly to teachers’ decision to transfer or leave a school. Moreover, school academic performance did not significantly contribute to teachers’ decision to transfer or leave. Findings from this research study may support school district leaders in reducing teacher transfers by increasing school leaders’ ability to provide instructional support to teachers, monitor student learning and advance school improvement.

هدف این پژوهش، درک رابطه بین ادراک معلمان از حوزه‌های عملکرد رهبران مدرسه و تصمیم آن‌ها برای انتقال به مدرسه‌ای دیگر درون یک منطقه آموزشی یا ترک منطقه آموزشی بود. هدف دوم، بررسی این بود که آیا این رابطه بر اساس موفقیت تحصیلی مدرسه متفاوت است یا خیر. برای انجام این پژوهش، پژوهشگران از داده‌های گردآوری‌شده از پرسشنامه خروج معلمان منطقه آموزشی که به معلمانی که یا به مدرسه‌ای دیگر درون منطقه آموزشی منتقل شده یا منطقه آموزشی را ترک کرده‌اند، داده شد، استفاده کردند. پژوهشگران ادراک معلمان از اهمیت و رضایت نسبت به حوزه‌های عملکرد رهبری مدرسه را با استفاده از داده‌های جمع‌آوری‌شده بین سال‌های تحصیلی ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۴ بررسی کردند. رگرسیون لجستیک چندسطحی نشان داد که معلمان بر اساس ادراک خود از اهمیت حوزه رهبری مربوط به بهبود برنامه آموزشی، بیشتر احتمال دارد که درون منطقه آموزشی منتقل شوند تا اینکه منطقه آموزشی را ترک کنند. ادراک از رضایت نسبت به حوزه‌های عملکرد رهبری تأثیر معناداری بر تصمیم معلمان برای انتقال یا ترک مدرسه نداشت. همچنین، عملکرد تحصیلی مدرسه تأثیر معناداری بر تصمیم معلمان برای انتقال یا ترک نداشت. یافته‌های این پژوهش می‌تواند به رهبران مناطق آموزشی در کاهش انتقال معلمان از طریق افزایش توانمندی رهبران مدرسه در ارائه حمایت آموزشی به معلمان، پایش یادگیری دانش‌آموزان و ارتقای بهبود مدرسه کمک کند.

Teacher self-efficacy influences instructional quality, classroom management, and student outcomes, and has direct implications for school psychologists who design and deliver teacher support systems. This study examined whether hours of professional development (PD) in classroom and behavior management and years of teaching experience predict overall teacher self-efficacy and its three domains: student engagement, instructional strategies, and classroom management. Participants were 194 K–12 teachers from urban, suburban, and rural districts in the Midwest, United States of America. Self-efficacy was measured using the Teachers’ Sense of Efficacy Scale. Hierarchical regression analyses showed that PD hours did not significantly predict any self-efficacy domain whereas years of teaching experience predicted overall self-efficacy, as well as instructional strategies and classroom management efficacy. These findings suggest that the quantity of PD alone may not be sufficient to strengthen efficacy beliefs. For school psychologists, the results highlight the importance of designing PD that is ongoing, collaborative, and targeted to specific skill areas. Recommendations for tailoring PD to different career stages and for integrating self-efficacy support into teacher retention strategies are discussed.

خودکارآمدی معلمان بر کیفیت تدریس، مدیریت کلاس درس و پیامدهای دانش‌آموزان تأثیر می‌گذارد و پیامدهای مستقیمی برای روان‌شناسان مدرسه که نظام‌های حمایتی معلمان را طراحی و اجرا می‌کنند، دارد. این مطالعه بررسی کرد که آیا ساعات توسعه حرفه‌ای (PD) در مدیریت کلاس و رفتار و سال‌های تجربه تدریس، خودکارآمدی کلی معلمان و سه حوزه آن یعنی درگیری دانش‌آموز، راهبردهای تدریس و مدیریت کلاس را پیش‌بینی می‌کند یا خیر. شرکت‌کنندگان شامل ۱۹۴ معلم K–12 از مناطق شهری، حومه و روستایی در ایالت‌های غرب میانه ایالات متحده آمریکا بودند. خودکارآمدی با استفاده از مقیاس Teachers’ Sense of Efficacy Scale اندازه‌گیری شد. تحلیل‌های رگرسیون سلسله‌مراتبی نشان داد که ساعات PD هیچ‌یک از حوزه‌های خودکارآمدی را به طور معناداری پیش‌بینی نکرد، در حالی که سال‌های تجربه تدریس، خودکارآمدی کلی و همچنین خودکارآمدی در راهبردهای تدریس و مدیریت کلاس را پیش‌بینی کرد. این یافته‌ها نشان می‌دهد که صرفاً میزان PD ممکن است برای تقویت باورهای خودکارآمدی کافی نباشد. برای روان‌شناسان مدرسه، نتایج بر اهمیت طراحی PD مستمر، مشارکتی و هدفمند بر حوزه‌های مهارتی خاص تأکید دارد. توصیه‌هایی برای تطبیق PD با مراحل مختلف شغلی و ادغام حمایت از خودکارآمدی در راهبردهای نگهداشت معلمان مورد بحث قرار گرفته است.

Proprioception is crucial for physical activities, motor control, balance, and coordination, yet strategies to enhance it remain debated. Mindfulness-based interventions (MBIs) may improve proprioception by enhancing body awareness through attention regulation and body-mind synergy. MBIs offer low intensity, low cost, and good repeatability. This study hypothesized that MBIs improve proprioception indirectly by enhancing sensory awareness and attention regulation. We used Bayesian multilevel meta-analysis to quantify the effects of MBIs on proprioception from studies over the past two decades. Following PRISMA guidelines, we searched six databases for studies published between 2005 and 2025. Bayesian models quantified the effects of MBIs, and moderation analysis explored factors influencing the effect size. We included 22 studies (n = 1397) yielding 112 effect sizes. Following our sign convention, a negative Hedges’ g denoted improved proprioceptive accuracy. The main effect model showed that MBIs improved proprioceptive accuracy (g = −0.70; 95% HDI = [−0.96, −0.44]; BF = 4290.00). Subgroup analysis revealed that Tai Chi had the largest credible effect (g = −0.82), and older adults showed the greatest improvement (g = −0.84). However, a significant multilevel Egger test indicated small-study effects, and the model-averaged bias-corrected interval included zero, so the magnitude of the pooled effect remained uncertain. This meta-analysis indicated that MBIs may improve proprioceptive accuracy, with Tai Chi showing the most consistent evidence, particularly in older adults; however, significant small-study effects and high heterogeneity meant the magnitude is uncertain and may be smaller than the unadjusted estimate suggests. The low-intensity nature of MBIs and their promotion of neuroplasticity through sensory awareness and attention regulation may optimize proprioception, offering insights for neurorehabilitation and integrated rehabilitation programs. Preregistration: PROSPERO CRD420250623894. The extracted data, R analysis code, risk-of-bias assessment workbooks, and supporting materials are publicly available on the Open Science Framework at https://osf.io/9jqgn/ .

حس عمقی برای فعالیت‌های بدنی، کنترل حرکتی، تعادل و هماهنگی اهمیت اساسی دارد، اما راهبردهای بهبود آن همچنان محل بحث است. مداخلات مبتنی بر ذهن‌آگاهی (MBIs) ممکن است با افزایش آگاهی بدنی از طریق تنظیم توجه و هم‌افزایی بدن و ذهن، حس عمقی را بهبود بخشند. MBIs دارای شدت پایین، هزینه‌ی کم و قابلیت تکرارپذیری مناسب هستند. این مطالعه فرض کرد که MBIs به طور غیرمستقیم با افزایش آگاهی حسی و تنظیم توجه، حس عمقی را بهبود می‌بخشند. ما با استفاده از فراتحلیل چندسطحی بیزی، اثرات MBIs بر حس عمقی را در مطالعات دو دهه‌ی گذشته کمی‌سازی کردیم. با پیروی از دستورالعمل‌های PRISMA، شش پایگاه داده برای مطالعات منتشرشده بین سال‌های ۲۰۰۵ تا ۲۰۲۵ جست‌وجو شد. مدل‌های بیزی اثرات MBIs را کمی‌سازی کردند و تحلیل تعدیل‌گری عوامل مؤثر بر اندازه‌ی اثر را بررسی نمود. در مجموع ۲۲ مطالعه (n = 1397) با ۱۱۲ اندازه‌ی اثر وارد شدند. بر اساس قرارداد علامت‌گذاری ما، Hedges’ g منفی به معنای بهبود دقت حس عمقی بود. مدل اثر اصلی نشان داد که MBIs دقت حس عمقی را بهبود می‌بخشند (g = −0.70؛ ۹۵٪ HDI = [−0.96, −0.44]؛ BF = 4290.00). تحلیل زیرگروه‌ها نشان داد که تای‌چی بیشترین اثر معتبر را داشت (g = −0.82) و سالمندان بیشترین بهبود را نشان دادند (g = −0.84). با این حال، آزمون Egger چندسطحی معنادار نشان‌دهنده‌ی اثرات مطالعات کوچک بود و بازه‌ی مدل-میانگین تصحیح‌شده برای سوگیری شامل صفر شد؛ بنابراین، بزرگی اثر تجمیعی همچنان نامشخص باقی ماند. این فراتحلیل نشان داد که MBIs ممکن است دقت حس عمقی را بهبود بخشند و تای‌چی شواهد سازگارتر، به‌ویژه در سالمندان، ارائه می‌دهد؛ اما اثرات مطالعات کوچک و ناهمگنی بالا باعث شد بزرگی اثر نامشخص باشد و احتمالاً کمتر از برآورد تصحیح‌نشده باشد. ماهیت کم‌شدت MBIs و ارتقای نوروپلاستیسیتی از طریق آگاهی حسی و تنظیم توجه می‌تواند بهینه‌سازی حس عمقی را تسهیل کند و بینش‌هایی برای نوروهابیلیتیشن و برنامه‌های توان‌بخشی یکپارچه فراهم آورد. پیش‌ثبت: PROSPERO CRD420250623894. داده‌های استخراج‌شده، کد تحلیل R، کاربرگ‌های ارزیابی ریسک سوگیری و مواد پشتیبان به طور عمومی در Open Science Framework به نشانی https://osf.io/9jqgn/ در دسترس است.

This study aimed to examine the relationships among meaning in life, depressive symptoms, and substance use severity in adolescents diagnosed with substance use disorder (SUD). This cross-sectional study included 75 adolescents aged 15–18 years diagnosed with SUD. Clinical characteristics and severity of SUD were assessed using the Addiction Profile Index–Adolescent Interview Form (BAPI-E), depressive symptoms were evaluated using the Revised Child Anxiety and Depression Scale-Child Version (RCADS-CV), and meaning in life was assessed using the Meaning in Life Questionnaire (MLQ-10). Hierarchical multiple linear regression showed that MLQ-10 (presence of meaning) scores were negatively related to RCADS-CV (depression) scores (B = –0.40, p < 0.001), while BAPI-E scores were positively associated with RCADS-CV (depression) scores (B = 1.26, p = 0.002). However, neither MLQ-10 (presence of meaning) scores, age, nor gender demonstrated a significant association with BAPI-E scores. These findings indicate that a greater presence of meaning is associated with fewer depressive symptoms, while greater depressive symptom severity is associated with greater substance use severity in adolescents with SUD. Psychosocial interventions aimed at strengthening a sense of meaning may be relevant to the psychological well-being of adolescents with SUD; however, longitudinal studies are needed to determine whether changes in meaning in life are associated with subsequent changes in depressive symptoms or substance use severity.

هدف این مطالعه بررسی روابط میان معنای زندگی، نشانه‌های افسردگی و شدت مصرف مواد در نوجوانان مبتلا به اختلال مصرف مواد (SUD) بود. این مطالعه مقطعی شامل ۷۵ نوجوان ۱۵ تا ۱۸ ساله مبتلا به SUD بود. ویژگی‌های بالینی و شدت SUD با استفاده از فرم مصاحبه نمایه اعتیاد نوجوانان (BAPI-E) ارزیابی شد، نشانه‌های افسردگی با استفاده از نسخه کودک مقیاس بازنگری‌شده اضطراب و افسردگی کودک (RCADS-CV) سنجیده شد و معنای زندگی با استفاده از پرسشنامه معنای زندگی (MLQ-10) مورد ارزیابی قرار گرفت. رگرسیون خطی چندگانه سلسله‌مراتبی نشان داد که نمرات MLQ-10 (حضور معنا) با نمرات RCADS-CV (افسردگی) رابطه منفی دارند (B = –0.40, p < 0.001)، در حالی که نمرات BAPI-E با نمرات RCADS-CV (افسردگی) رابطه مثبت دارند (B = 1.26, p = 0.002). با این حال، هیچ‌یک از نمرات MLQ-10 (حضور معنا)، سن یا جنسیت ارتباط معناداری با نمرات BAPI-E نشان ندادند. این یافته‌ها نشان می‌دهند که حضور بیشتر معنا با نشانه‌های کمتر افسردگی مرتبط است، در حالی که شدت بیشتر نشانه‌های افسردگی با شدت بیشتر مصرف مواد در نوجوانان مبتلا به SUD همراه است. مداخلات روان‌اجتماعی با هدف تقویت حس معنا ممکن است برای بهزیستی روان‌شناختی نوجوانان مبتلا به SUD اهمیت داشته باشد؛ با این حال، مطالعات طولی برای تعیین این‌که آیا تغییرات در معنای زندگی با تغییرات بعدی در نشانه‌های افسردگی یا شدت مصرف مواد مرتبط است، مورد نیاز است.

Although critical thinking is a vital 21st-century skill, Ethiopian English as Foreign Language (EFL) classrooms remain largely teacher-centered and dominated by low-order questioning. The link between teachers’ questioning strategies and students’ critical thinking development has been insufficiently studied in Ethiopia. This study investigated the types of questions used by EFL teachers, the levels of students’ critical thinking, and the predictive relationship between questioning practices and critical thinking outcomes. A convergent parallel mixed-methods design (primarily quantitative) was employed with 342 secondary students and 28 EFL teachers from six schools in Central Ethiopia. Data were collected using a classroom observation checklist, a Teacher Questioning Strategy Inventory, and a Critical Thinking Test. Quantitative analyses included descriptive statistics, multilevel modeling, and multiple linear regression with cluster-robust standard errors. Qualitative data from 15 stimulated recall interviews supplemented the findings. Results showed that teachers predominantly used lower-order questions (78%), with only 22% requiring higher-order thinking. Students’ mean critical thinking score was 41.6/100 (SD = 12.3), below proficiency benchmarks. Multilevel analysis identified wait time ( β = 0.38, p < 0.001) and follow-up probing ( β = 0.31, p = 0.003) as the strongest predictors of critical thinking, with all teacher-level variables collectively explaining 52% of the between-teacher variance. Qualitatively, teachers reported that higher-order questions would “slow down the syllabus” and that students lacked sufficient English proficiency to respond effectively. These findings suggest that pre-service and in-service training should explicitly teach questioning taxonomies and wait-time techniques. Therefore, the Ministry of Education should train secondary school teachers to allocate lesson time for higher-order questioning and integrate critical thinking as an essential part of their lessons .

اگرچه تفکر انتقادی یکی از مهارت‌های حیاتی قرن بیست‌ویکم است، کلاس‌های زبان انگلیسی به عنوان زبان خارجی (EFL) در اتیوپی عمدتاً معلم‌محور بوده و با پرسش‌های سطح پایین غالب هستند. ارتباط میان راهبردهای پرسشگری معلمان و رشد تفکر انتقادی دانش‌آموزان در اتیوپی به اندازه کافی مورد مطالعه قرار نگرفته است. این پژوهش انواع پرسش‌های مورد استفاده معلمان EFL، سطوح تفکر انتقادی دانش‌آموزان و رابطه پیش‌بین میان شیوه‌های پرسشگری و پیامدهای تفکر انتقادی را بررسی کرد. طرح پژوهش آمیخته همگرا و موازی (با غلبه کمی) با مشارکت ۳۴۲ دانش‌آموز دبیرستانی و ۲۸ معلم EFL از شش مدرسه در مرکز اتیوپی اجرا شد. داده‌ها با استفاده از چک‌لیست مشاهده کلاس، فهرست راهبرد پرسشگری معلم و آزمون تفکر انتقادی گردآوری شد. تحلیل‌های کمی شامل آمار توصیفی، مدل‌سازی چندسطحی و رگرسیون خطی چندگانه با خطاهای استاندارد مقاوم به خوشه بود. داده‌های کیفی حاصل از ۱۵ مصاحبه یادآوری تحریک‌شده یافته‌ها را تکمیل کرد. نتایج نشان داد که معلمان عمدتاً از پرسش‌های سطح پایین (۷۸٪) استفاده کردند و تنها ۲۲٪ پرسش‌ها نیازمند تفکر سطح بالاتر بودند. میانگین نمره تفکر انتقادی دانش‌آموزان ۴۱٫۶ از ۱۰۰ (انحراف معیار = ۱۲٫۳) بود که پایین‌تر از معیارهای شایستگی است. تحلیل چندسطحی، زمان انتظار (β = ۰٫۳۸، p < ۰٫۰۰۱) و پیگیری پرسش‌های کاوشگرانه (β = ۰٫۳۱، p = ۰٫۰۰۳) را به عنوان قوی‌ترین پیش‌بین‌های تفکر انتقادی شناسایی کرد و همه متغیرهای سطح معلم در مجموع ۵۲٪ از واریانس بین‌معلمی را تبیین کردند. به طور کیفی، معلمان گزارش دادند که پرسش‌های سطح بالاتر «برنامه درسی را کند می‌کند» و دانش‌آموزان مهارت کافی در زبان انگلیسی برای پاسخ مؤثر ندارند. این یافته‌ها نشان می‌دهد که آموزش‌های پیش‌خدمت و ضمن خدمت باید به طور صریح طبقه‌بندی پرسشگری و تکنیک‌های زمان انتظار را آموزش دهند. بنابراین، وزارت آموزش و پرورش باید معلمان دبیرستان را برای تخصیص زمان درس به پرسشگری سطح بالاتر و ادغام تفکر انتقادی به عنوان بخشی اساسی از دروس آموزش دهد.