Background Clinical research on psychedelic-assisted therapy (PAT) has expanded substantially in recent years, particularly for post-traumatic stress disorder (PTSD) and depressive disorders. Contemporary studies have generally evaluated psychedelic administration within controlled therapeutic settings that include psychological support, preparation, and integration. However, variability in clinical response and methodological challenges have highlighted the importance of individual, relational, and contextual factors, often described as “set and setting,” in understanding therapeutic outcomes. The role of psychotherapy and the broader therapeutic context therefore remains an important area of investigation. Objective This scoping review aimed to map the contemporary evidence on PAT, characterize the clinical and psychotherapeutic approaches used with psilocybin, MDMA, LSD, and DMT, summarize reported clinical and safety findings, and identify methodological, mechanistic, ethical, and implementation considerations across existing protocols. Methods A structured search of PubMed, PsycINFO, Scopus, and ClinicalTrials.gov was conducted on 23 February 2026. Sources published or publicly available between January 2020 and November 2025 were eligible. The review included peer-reviewed and relevant non-peer-reviewed sources addressing psychedelic-assisted interventions, including primary clinical studies, reviews, clinical trial registrations, regulatory documents, and other relevant contextual sources. Records were managed using Zotero and screened against predefined Population, Concept, and Context criteria. Findings were synthesized descriptively according to source type and evidence domain. Results The mapped evidence was most developed for MDMA-assisted therapy in PTSD and psilocybin-assisted interventions for depressive disorders. Randomized clinical trials reported reductions in PTSD and depressive symptoms following MDMA- and psilocybin-based interventions, respectively, while emerging clinical evidence also investigated LSD-based treatment for generalized anxiety disorder. Evidence for DMT-assisted therapy remained comparatively preliminary, with several available sources consisting of trial registrations or industry-reported information. Across the literature, preparation, supervised psychedelic administration, and integration were common therapeutic components, although the structure and intensity of psychotherapy varied substantially. Functional unblinding, expectancy effects, heterogeneity of psychotherapeutic approaches, and limitations in long-term safety data were recurring concerns. Ethical issues included informed consent during altered states of consciousness, therapist competence and boundaries, cultural considerations, and equitable access. Conclusion PAT represents a rapidly developing area of clinical research, but the evidence base remains heterogeneous across compounds, indications, therapeutic models, and levels of evidential maturity. Future research should improve the standardization and reporting of psychotherapeutic interventions, strengthen methods for assessing blinding and expectancy, establish consistent long-term safety monitoring, and develop robust ethical and equity frameworks. Clear distinction between peer-reviewed clinical findings and preliminary or contextual evidence will also be essential as PAT research progresses toward broader clinical implementation.
Background Refugee youth are at elevated risk for post-traumatic stress disorder (PTSD) and other mental health disorders, yet systemic and cultural barriers limit access to care. Scalable, transdiagnostic interventions such as Problem Management Plus (PM+) are promising, but their impact on trauma symptoms is modest. Incorporating brief trauma-focused components may enhance effectiveness. Aims To evaluate the feasibility and acceptability of PM+ with an emotional processing module (PM+EP) for refugee youth aged 16–25 years in the Netherlands. Method Refugee youth with elevated psychological distress (K10 > 15) and impaired functioning (World Health Organization Disability Assessment Schedule 2.0 (WHODAS 2.0) > 16) were randomised into PM+EP, PM+ with supportive counselling (PM+SC), or care as usual (CAU). Feasibility and acceptability were assessed via recruitment, adherence, fidelity and qualitative interviews. Psychological distress, PTSD symptoms, functioning and self-identified problems were measured at baseline, post-intervention and follow-up. Registered in Overview of Medical Research in the Netherlands (OMON; Trial ID: NL-OMON56254). Results Fifty-two participants were randomised (PM+EP: n = 17; PM+SC: n = 19; CAU: n = 16). Attendance and fidelity were high, and PM+ interventions were rated as acceptable and culturally appropriate. No significant between-group differences were observed in the primary analyses. Exploratory analyses suggested greater short-term symptom reduction for probable depression in PM+EP versus CAU ( b = –0.79, s.e. = 0.38, p = 0.04). Effect size estimates ranged from small to large across outcomes (Hedges’ g = –0.98 to 0.19). Conclusions PM+ is feasible, acceptable and safe for refugee youth aged 16 years and older. The potential added value of the EP module remains unclear and warrants further investigation. Trial Registration Number The trial was registered in the Dutch clinical trial registration: Overview of Medical Research in the Netherlands (OMON) (Trial ID: NL-OMON56254; https://onderzoekmetmensen.nl/en/trial/56254 ).
زمینه: جوانان پناهنده در معرض خطر بالاتر ابتلا به اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) و سایر اختلالات سلامت روان قرار دارند، اما موانع نظاممند و فرهنگی دسترسی به مراقبت را محدود میکند. مداخلات مقیاسپذیر و فراتشخیصی مانند مدیریت مسئله پلاس (PM+) امیدبخش هستند، اما تأثیر آنها بر علائم تروما متوسط است. افزودن مؤلفههای کوتاهمدت متمرکز بر تروما ممکن است اثربخشی را افزایش دهد. اهداف: ارزیابی امکانسنجی و پذیرش مدیریت مسئله پلاس بههمراه ماژول پردازش هیجانی (PM+EP) برای جوانان پناهنده ۱۶ تا ۲۵ ساله در هلند. روش: جوانان پناهنده با پریشانی روانشناختی بالا (K10 > 15) و اختلال عملکرد (World Health Organization Disability Assessment Schedule 2.0 (WHODAS 2.0) > 16) بهصورت تصادفی در گروههای PM+EP، PM+ بههمراه مشاوره حمایتی (PM+SC)، یا مراقبت معمول (CAU) قرار گرفتند. امکانسنجی و پذیرش از طریق جذب، پایبندی، وفاداری و مصاحبههای کیفی ارزیابی شد. پریشانی روانشناختی، علائم PTSD، عملکرد و مشکلات شناساییشده توسط خود شرکتکنندگان در خط پایه، پس از مداخله و پیگیری اندازهگیری شد. این مطالعه در سامانهی Overview of Medical Research in the Netherlands (OMON؛ شمارهی کارآزمایی: NL-OMON56254) ثبت شده است. نتایج: پنجاهودو شرکتکننده بهصورت تصادفی تخصیص یافتند (PM+EP: n = 17؛ PM+SC: n = 19؛ CAU: n = 16). حضور و وفاداری بالا بود و مداخلات PM+ بهعنوان قابل پذیرش و مناسب از نظر فرهنگی ارزیابی شدند. در تحلیلهای اصلی، تفاوت معناداری بین گروهها مشاهده نشد. تحلیلهای اکتشافی کاهش علائم کوتاهمدت بیشتر برای افسردگی محتمل در گروه PM+EP نسبت به CAU را نشان داد (b = –0.79، s.e. = 0.38، p = 0.04). برآوردهای اندازهی اثر در نتایج مختلف از کوچک تا بزرگ متغیر بود (Hedges’ g = –0.98 تا 0.19). نتیجهگیری: PM+ برای جوانان پناهنده ۱۶ ساله و بالاتر امکانپذیر، قابل پذیرش و ایمن است. ارزش افزودهی بالقوهی ماژول EP همچنان نامشخص است و نیازمند بررسی بیشتر میباشد. شمارهی ثبت کارآزمایی: این کارآزمایی در ثبت کارآزمایی بالینی هلند: Overview of Medical Research in the Netherlands (OMON) (شمارهی کارآزمایی: NL-OMON56254؛ https://onderzoekmetmensen.nl/en/trial/56254 ) ثبت شده است.
CDigital therapeutics (DTx) are software-based medical devices that deliver evidence-based therapeutic interventions directly to patients. While the clinical use of DTx is expanding rapidly, regulatory fragmentation and the absence of harmonized legal definitions hinder their assessment and reimbursement policies, as well as their integration into healthcare systems. There is currently a lack of comprehensive overviews of DTx clinical development, which are essential for informing policy, research and regulatory priorities. This paper provides an updated overview of randomised clinical trials involving DTx. 254 eligible trials on DTx, (defined according to ISO/TR 11147:2023) registered through January 2025 were identified through a search on C linicalTrials.gov . Mobile applications represent the most prevalent technology (65%), followed by web-based tools and virtual reality (20%). Psychiatric disorders are the primary therapeutic target (52% of the studies) with insomnia, depression, and anxiety being the most addressed conditions. Trials were primarily conducted in North America (41%) and Europe (32%), where Germany, Spain, and Italy represent the most active countries. The analysis of clinical trials registrations on ClinicalTrials.gov reveals a heterogenous geographical distribution of DTx development but also a clear direction in the type of conditions for which they are mostly indicated, namely psychiatric and nervous system disorders. The fragmented policies on DTx reimbursement, even among EU countries, and the different capacity of governments to fund DTx research and development emerge as key factors, along with cultural and ethical issues, in determining the willingness of the industry to invest in these devices.
درمانهای دیجیتال (DTx) ابزارهای پزشکی مبتنی بر نرمافزار هستند که مداخلات درمانی مبتنی بر شواهد را مستقیماً به بیماران ارائه میدهند. اگرچه استفاده بالینی از DTx به سرعت در حال گسترش است، اما پراکندگی مقررات و فقدان تعاریف قانونی هماهنگ، ارزیابی و سیاستهای بازپرداخت آنها و همچنین ادغام آنها در نظامهای سلامت را با مشکل مواجه کرده است. در حال حاضر، مرورهای جامعی از توسعه بالینی DTx وجود ندارد که برای اطلاعرسانی به سیاستگذاری، پژوهش و اولویتهای مقرراتی ضروری است. این مقاله مروری بهروز از کارآزماییهای بالینی تصادفیسازیشده مرتبط با DTx ارائه میدهد. تعداد ۲۵۴ کارآزمایی واجد شرایط در زمینه DTx (مطابق تعریف ISO/TR 11147:2023) که تا ژانویه ۲۰۲۵ در ClinicalTrials.gov ثبت شدهاند، شناسایی شدند. برنامههای تلفن همراه رایجترین فناوری را تشکیل میدهند (۶۵٪)، و پس از آن ابزارهای مبتنی بر وب و واقعیت مجازی (۲۰٪) قرار دارند. اختلالات روانپزشکی هدف اصلی درمانی هستند (۵۲٪ مطالعات) و بیخوابی، افسردگی و اضطراب بیشترین شرایط مورد بررسی را تشکیل میدهند. کارآزماییها عمدتاً در آمریکای شمالی (۴۱٪) و اروپا (۳۲٪) انجام شدهاند که در میان کشورهای اروپایی، آلمان، اسپانیا و ایتالیا فعالترین کشورها هستند. تحلیل ثبت کارآزماییهای بالینی در ClinicalTrials.gov توزیع جغرافیایی ناهمگونی از توسعه DTx را نشان میدهد، اما همچنین جهتگیری روشنی در نوع شرایطی که عمدتاً برای آنها تجویز میشوند، یعنی اختلالات روانپزشکی و سیستم عصبی، مشاهده میشود. سیاستهای پراکنده در زمینه بازپرداخت DTx، حتی در میان کشورهای اتحادیه اروپا، و ظرفیت متفاوت دولتها برای تأمین مالی پژوهش و توسعه DTx، همراه با مسائل فرهنگی و اخلاقی، به عنوان عوامل کلیدی در تعیین تمایل صنعت برای سرمایهگذاری در این ابزارها مطرح میشوند.
BACKGROUND: Maladaptive social beliefs play a pivotal role in the development and maintenance of social anxiety; however, existing measures have limited cultural adaptability for Chinese populations. Therefore, this study developed and validated the Beliefs in Social Anxiety Scale (BIAS), designed to assess maladaptive social beliefs among Chinese adolescents and adults. METHODS: Three studies were conducted to examine its psychometric properties using data from community samples of Chinese adolescents and adults. Study 1 employed a mixed-methods approach. Initial items were generated through semi-structured qualitative interviews with individuals reporting high levels of social anxiety (N = 34), defined as scoring ≥ 19 on the Social Phobia Inventory (SPIN). A larger quantitative sample (N = 1,087) was then used to explore the scale's factor structure and conduct preliminary validation of its psychometric properties. Study 2 (baseline: N = 769; 6-month follow-up: N = 503) validated the scale's properties longitudinally in adults. Study 3 (N = 1,017) assessed its applicability in adolescents in two high schools. RESULTS: Across studies, the BIAS showed a stable four-factor structure, including negative self-perception, perceived poor social skills, high estimated social cost, and high estimated visibility of physical symptoms. Confirmatory factor analyses supported this structure across samples, with acceptable-to-good fit indices (CFI = 0.926 to 0.968, TLI = 0.918 to 0.965, RMSEA = 0.042 to 0.077, SRMR = 0.036 to 0.046). Internal consistency was good to excellent (α/ω = 0.82 to 0.97), and the scale demonstrated convergent, discriminant, and criterion-related validity, as well as comparability across gender, time, and samples. CONCLUSIONS: The BIAS provides a culturally sensitive and psychometrically robust tool for assessing maladaptive social beliefs in Chinese community populations. It may facilitate the identification of culturally shaped belief patterns and inform the development of culturally adapted cognitive-behavioral interventions. Limitations include gender imbalance, mixed administration formats, use of community samples, and preliminary evidence for predictive validity based on a relatively small longitudinal subsample, highlighting the need for further validation in clinical and diverse populations. CLINICAL TRIAL NUMBER: Not applicable.
زمینه: باورهای ناسازگار اجتماعی نقش محوری در شکلگیری و تداوم اضطراب اجتماعی ایفا میکنند؛ با این حال، ابزارهای موجود از نظر سازگاری فرهنگی برای جمعیتهای چینی محدودیت دارند. بنابراین، این پژوهش به تدوین و اعتباریابی مقیاس باورها در اضطراب اجتماعی (BIAS) پرداخت که با هدف سنجش باورهای ناسازگار اجتماعی در میان نوجوانان و بزرگسالان چینی طراحی شده است. روشها: سه مطالعه به منظور بررسی ویژگیهای روانسنجی این مقیاس با استفاده از دادههای نمونههای جامعهنگر نوجوانان و بزرگسالان چینی انجام شد. در مطالعه اول از رویکرد ترکیبی استفاده شد. آیتمهای اولیه از طریق مصاحبههای نیمهساختاریافته کیفی با افرادی که سطوح بالای اضطراب اجتماعی را گزارش کردند (N = 34) و بر اساس کسب نمره ≥ 19 در پرسشنامه هراس اجتماعی (SPIN) تعریف شدند، تولید گردید. سپس نمونه کمی بزرگتر (N = 1,087) برای بررسی ساختار عاملی مقیاس و اعتبارسنجی مقدماتی ویژگیهای روانسنجی آن به کار رفت. مطالعه دوم (خط پایه: N = 769؛ پیگیری ششماهه: N = 503) ویژگیهای مقیاس را به صورت طولی در بزرگسالان اعتبارسنجی کرد. مطالعه سوم (N = 1,017) قابلیت کاربرد آن را در نوجوانان دو دبیرستان مورد ارزیابی قرار داد. یافتهها: در سراسر مطالعات، مقیاس BIAS ساختار چهار عاملی پایدار شامل ادراک منفی از خود، ادراک مهارتهای اجتماعی ضعیف، برآورد بالای هزینه اجتماعی و برآورد بالای دیدهشدن علائم جسمانی را نشان داد. تحلیلهای عاملی تأییدی این ساختار را در نمونههای مختلف تأیید کرد و شاخصهای برازش قابل قبول تا خوب (CFI = 0.926 تا 0.968، TLI = 0.918 تا 0.965، RMSEA = 0.042 تا 0.077، SRMR = 0.036 تا 0.046) به دست آمد. پایایی درونی در دامنه خوب تا عالی قرار داشت (α/ω = 0.82 تا 0.97) و مقیاس روایی همگرا، افتراقی و ملاکی را نشان داد و از نظر جنسیت، زمان و نمونهها قابل مقایسه بود. نتیجهگیری: مقیاس BIAS ابزاری حساس به فرهنگ و از نظر روانسنجی قوی برای سنجش باورهای ناسازگار اجتماعی در جمعیتهای جامعهنگر چینی فراهم میکند. این مقیاس میتواند به شناسایی الگوهای باور شکلگرفته توسط فرهنگ و توسعه مداخلات شناختی-رفتاری سازگار با فرهنگ کمک کند. محدودیتها شامل عدم توازن جنسیتی، فرمتهای مختلف اجرای آزمون، استفاده از نمونههای جامعهنگر و شواهد مقدماتی برای روایی پیشبین بر اساس زیرنمونه طولی نسبتاً کوچک است که لزوم اعتبارسنجی بیشتر در جمعیتهای بالینی و متنوع را برجسته میکند. شماره کارآزمایی بالینی: قابل کاربرد نیست.
Hemodialysis patients often experience chronic stress, leading to psychological challenges such as difficulty in emotion regulation and reduced resilience. Emotional schema therapy may offer an effective strategy to address these issues. This study investigated the impact of an emotional schema therapy program on resilience and difficulties in emotion regulation in hemodialysis patients. This quasi-experimental, two-center study included 60 hemodialysis patients from two medical centers in Rafsanjan, southeastern Iran. Participants were selected via convenience sampling and then participants were sampled from two centers non-randomly assigned to intervention or control by lot. The intervention group participated in ten sessions of an emotional schema therapy program, each of which took 90 min during a total of five weeks, while the control group received routine care only. Both groups completed a demographic information questionnaire, the Connor-Davidson Resilience Scale, and the Difficulties in Emotion Regulation Scale (Gratz & Roemer) before and three months after the intervention. Data were analyzed using SPSS 22. Before the intervention, the two groups showed no significant differences in the total mean scores or subscale scores for difficulties in emotion regulation or resilience. However, following the intervention, the total score for difficulties in emotion regulation significantly decreased and the total resilience score increased in the intervention group compared with the control group ( P < 0.001). The findings suggest that the emotional schema therapy program may be effective in improving resilience and reducing difficulties in emotion regulation in hemodialysis patients. Future research should determine the long-term stability of these effects and compare emotional schema therapy with other psychological treatments. Trial registration : Trial registration Iranian Registry of Clinical Trial, IRCT20250507065634N10 registered on 16/11/2025 (prospectively registered).
بیماران همودیالیزی اغلب دچار استرس مزمن میشوند که منجر به چالشهای روانشناختی مانند دشواری در تنظیم هیجان و کاهش تابآوری میگردد. طرحوارهدرمانی هیجانی ممکن است راهبردی مؤثر برای مقابله با این مشکلات ارائه دهد. این مطالعه تأثیر یک برنامه طرحوارهدرمانی هیجانی بر تابآوری و دشواریهای تنظیم هیجان در بیماران همودیالیزی را بررسی کرد. این مطالعه شبهآزمایشی دو مرکزی شامل ۶۰ بیمار همودیالیزی از دو مرکز درمانی در رفسنجان، جنوبشرقی ایران بود. شرکتکنندگان به روش نمونهگیری در دسترس انتخاب شدند و سپس از دو مرکز به صورت غیرتصادفی و با قرعه به گروه مداخله یا کنترل تخصیص یافتند. گروه مداخله در ده جلسه برنامه طرحوارهدرمانی هیجانی شرکت کردند که هر جلسه ۹۰ دقیقه و در مجموع طی پنج هفته برگزار شد، در حالی که گروه کنترل فقط مراقبت معمول را دریافت نمود. هر دو گروه قبل و سه ماه پس از مداخله، پرسشنامه اطلاعات جمعیتشناختی، مقیاس تابآوری کانر-دیویدسون و مقیاس دشواریهای تنظیم هیجان (Gratz & Roemer) را تکمیل کردند. دادهها با استفاده از نرمافزار SPSS نسخه ۲۲ تحلیل شد. پیش از مداخله، بین دو گروه از نظر میانگین نمره کل یا نمرات زیرمقیاسهای دشواری در تنظیم هیجان یا تابآوری تفاوت معناداری مشاهده نشد. با این حال، پس از مداخله، نمره کل دشواریهای تنظیم هیجان در گروه مداخله به طور معناداری کاهش یافت و نمره کل تابآوری افزایش یافت (P < 0.001) در مقایسه با گروه کنترل. یافتهها نشان میدهد که برنامه طرحوارهدرمانی هیجانی میتواند در بهبود تابآوری و کاهش دشواریهای تنظیم هیجان در بیماران همودیالیزی مؤثر باشد. پژوهشهای آینده باید پایداری بلندمدت این اثرات را تعیین کرده و طرحوارهدرمانی هیجانی را با سایر درمانهای روانشناختی مقایسه نمایند. ثبت کارآزمایی: ثبت کارآزمایی در سامانه ثبت کارآزمایی بالینی ایران، IRCT20250507065634N10 ثبتشده در ۱۶/۱۱/۲۰۲۵ (ثبت آیندهنگر).
Background school absenteeism is a common functional impairment among adolescents with mental disorders, yet its associated factors remain limited. This study aimed to identify key demographic, clinical, and social factors associated with school absenteeism in this population. Methods A retrospective cohort study was conducted among 217 adolescents (12–18 years) with mental illness, categorized into school-attending (n=163) and school-suspended (n=54) groups. Baseline data on demographics, clinical characteristics, social support, and family factors were collected. Univariate analyses were used to compare group differences, followed by multivariate logistic regression and restricted cubic spline (RCS) analysis to identify independent predictors of school absenteeism. Results In univariate analysis, school-suspended adolescents had significantly lower social support scores (36.2 ± 10.9 vs. 45.5 ± 12.2, p<0.001), higher rates of parental divorce (46.3% vs. 22.1%, p<0.001), and a higher proportion of pre-hospitalization school absenteeism (51.9% vs. 31.3%, p=0.006). Multivariate logistic regression revealed that parental divorce (OR = 3.04, 95%CI=1.59–5.83, p=0.001), pre-hospitalization school absenteeism (OR = 2.37, 95%CI=1.26–4.43, p=0.007), and longer disease course (OR = 1.02, 95%CI=1.00–1.04, p=0.022) were independent risk factors for school absenteeism. Conversely, higher social support was a strong protective factor: compared to the low social support group (score 17–34), the medium (35–51) and high (52–85) support groups had markedly lower odds of school absenteeism (OR = 0.24, 95%CI=0.08–0.74, p=0.013; OR = 0.05, 95%CI=0.01–0.24, p<0.001, respectively). RCS analysis confirmed a linear negative association (P for non-linearity=0.189), with higher social support scores correlating with progressively lower suspension risk. Conclusions Parental divorce, pre-hospitalization school absenteeism, and longer disease course are independent risk factors for school absenteeism in adolescents with mental illness, while higher social support acts as a robust protective factor. These findings highlight the need for targeted interventions addressing family stability, social support enhancement, and early intervention for pre-existing school impairment to reduce school absenteeism and promote functional recovery in this vulnerable population. Clinical trial registration https://clinicaltrials.gov/ , identifier ChiCTR2100046396.
زمینه و هدف: غیبت از مدرسه یکی از اختلالات عملکردی شایع در میان نوجوانان مبتلا به اختلالات روانی است، اما عوامل مرتبط با آن هنوز به طور محدودی شناخته شدهاند. این مطالعه با هدف شناسایی عوامل کلیدی جمعیتشناختی، بالینی و اجتماعی مرتبط با غیبت از مدرسه در این جمعیت انجام شد. روشها: یک مطالعه کوهورت گذشتهنگر بر روی ۲۱۷ نوجوان (۱۲ تا ۱۸ سال) مبتلا به اختلال روانی انجام شد که به دو گروه مدرسهرو (n=163) و تعلیقشده از مدرسه (n=54) تقسیم شدند. دادههای پایه شامل ویژگیهای جمعیتشناختی، بالینی، حمایت اجتماعی و عوامل خانوادگی جمعآوری گردید. برای مقایسه تفاوتهای گروهی از تحلیلهای یکمتغیره استفاده شد و سپس رگرسیون لجستیک چندمتغیره و تحلیل restricted cubic spline (RCS) برای شناسایی پیشبینهای مستقل غیبت از مدرسه به کار رفت. یافتهها: در تحلیل یکمتغیره، نوجوانان تعلیقشده از مدرسه امتیاز حمایت اجتماعی به طور معناداری پایینتری داشتند (۳۶٫۲ ± ۱۰٫۹ در مقابل ۴۵٫۵ ± ۱۲٫۲، ۰٫۰۰۱>p)، نرخ بالاتری از طلاق والدین (۴۶٫۳٪ در مقابل ۲۲٫۱٪، ۰٫۰۰۱>p) و نسبت بیشتری از غیبت از مدرسه پیش از بستری شدن (۵۱٫۹٪ در مقابل ۳۱٫۳٪، ۰٫۰۰۶=p) را نشان دادند. رگرسیون لجستیک چندمتغیره نشان داد که طلاق والدین (OR = 3.04، 95%CI=1.59–5.83، ۰٫۰۰۱=p)، غیبت از مدرسه پیش از بستری شدن (OR = 2.37، 95%CI=1.26–4.43، ۰٫۰۰۷=p) و طولانیتر بودن دوره بیماری (OR = 1.02، 95%CI=1.00–1.04، ۰٫۰۲۲=p) عوامل خطر مستقل برای غیبت از مدرسه هستند. در مقابل، حمایت اجتماعی بالاتر یک عامل محافظتی قوی بود: در مقایسه با گروه حمایت اجتماعی پایین (امتیاز ۱۷–۳۴)، گروههای حمایت متوسط (۳۵–۵۱) و بالا (۵۲–۸۵) به طور قابل توجهی شانس کمتری برای غیبت از مدرسه داشتند (OR = 0.24، 95%CI=0.08–0.74، ۰٫۰۱۳=p؛ OR = 0.05، 95%CI=0.01–0.24، ۰٫۰۰۱>p، به ترتیب). تحلیل RCS وجود یک ارتباط منفی خطی را تأیید کرد (P for non-linearity=0.189)، به طوری که با افزایش امتیاز حمایت اجتماعی، خطر تعلیق از مدرسه به طور پیوسته کاهش مییابد. نتیجهگیری: طلاق والدین، غیبت از مدرسه پیش از بستری شدن و طولانیتر بودن دوره بیماری، عوامل خطر مستقل برای غیبت از مدرسه در نوجوانان مبتلا به اختلالات روانی هستند، در حالی که حمایت اجتماعی بالاتر به عنوان یک عامل محافظتی قوی عمل میکند. این یافتهها بر ضرورت مداخلات هدفمند در زمینه ثبات خانواده، تقویت حمایت اجتماعی و مداخله زودهنگام برای اختلال عملکرد مدرسهای پیشین جهت کاهش غیبت از مدرسه و ارتقاء بهبود عملکردی در این جمعیت آسیبپذیر تأکید میکند. ثبت کارآزمایی بالینی: https://clinicaltrials.gov/ ، شناسه ChiCTR2100046396.
Objective Insomnia causes daytime impairment and reduced quality of life. We evaluated the comparative efficacy and safety of Traditional Chinese Medicine (TCM) treatment strategies for insomnia. Methods Nine databases (PubMed, Embase, Web of Science, Cochrane CENTRAL, ClinicalTrials.gov , CNKI, Wanfang, VIP, SinoMed) were searched through January 2026 for randomized controlled trials (RCTs). Primary outcomes were ISI and PSQI scores; secondary outcomes included clinical efficacy and adverse events (AEs). Data were synthesized using frequentist network meta-analysis. Results Twelve RCTs involving 1,260 participants were included, evaluating five strategy nodes: TCM alone, TCM plus Western medicine (WM), WM alone, placebo, and CBT-I. For ISI, TCM plus WM ranked highest (SUCRA 89.7%) and significantly improved scores versus placebo (OR 2.84, 95% CI 1.42–5.68) and WM (OR 1.96, 95% CI 1.08–3.56). For PSQI, TCM plus WM showed the highest probability of improvement (SUCRA 71.9%) with greater reduction versus placebo (MD −2.31, 95% CI −3.65 to −0.97). For clinical efficacy, SUCRA values were 86.6% for TCM plus WM, 77.2% for TCM, 20.9% for WM, and 15.3% for placebo. For AEs (higher SUCRA indicating better safety), SUCRA values were 94.8% for WM, 43.9% for TCM plus WM, 31.1% for placebo, and 30.2% for TCM. Sensitivity analysis excluding secondary insomnia confirmed robust findings. Conclusion Integrated TCM-WM and TCM therapies demonstrate clinical efficacy and acceptable safety for insomnia management. Systematic review registration The review protocol was prospectively registered in the International Platform of Registered Systematic Review and Meta-analysis Protocols (INPLASY) (Registration number: INPLASY202680041; DOI: 10.37766/inplasy2026.8.0041 ).
هدف: بیخوابی موجب اختلال در عملکرد روزانه و کاهش کیفیت زندگی میشود. ما اثربخشی و ایمنی نسبی راهبردهای درمانی طب سنتی چینی (TCM) را برای بیخوابی ارزیابی کردیم. روشها: نه پایگاه داده (PubMed، Embase، Web of Science، Cochrane CENTRAL، ClinicalTrials.gov، CNKI، Wanfang، VIP، SinoMed) تا ژانویه ۲۰۲۶ برای کارآزماییهای تصادفیسازیشده کنترلشده (RCT) جستوجو شدند. پیامدهای اولیه، نمرات ISI و PSQI بودند؛ پیامدهای ثانویه شامل اثربخشی بالینی و عوارض جانبی (AEs) بود. دادهها با استفاده از فراتحلیل شبکهای فریکوئنسیستی ترکیب شدند. نتایج: دوازده RCT با مشارکت ۱۲۶۰ نفر وارد مطالعه شدند که پنج گره راهبردی را ارزیابی کردند: TCM بهتنهایی، TCM بهعلاوه داروی غربی (WM)، WM بهتنهایی، دارونما و درمان شناختی-رفتاری برای بیخوابی (CBT-I). برای ISI، TCM بهعلاوه WM بالاترین رتبه را داشت (SUCRA ۸۹.۷٪) و به طور معناداری نسبت به دارونما (OR ۲.۸۴، ۹۵٪ CI ۱.۴۲–۵.۶۸) و WM (OR ۱.۹۶، ۹۵٪ CI ۱.۰۸–۳.۵۶) نمرات را بهبود داد. برای PSQI، TCM بهعلاوه WM بالاترین احتمال بهبود را نشان داد (SUCRA ۷۱.۹٪) با کاهش بیشتر نسبت به دارونما (MD −۲.۳۱، ۹۵٪ CI −۳.۶۵ تا −۰.۹۷). برای اثربخشی بالینی، مقادیر SUCRA به ترتیب ۸۶.۶٪ برای TCM بهعلاوه WM، ۷۷.۲٪ برای TCM، ۲۰.۹٪ برای WM و ۱۵.۳٪ برای دارونما بود. برای عوارض جانبی (SUCRA بالاتر نشاندهنده ایمنی بیشتر)، مقادیر SUCRA به ترتیب ۹۴.۸٪ برای WM، ۴۳.۹٪ برای TCM بهعلاوه WM، ۳۱.۱٪ برای دارونما و ۳۰.۲٪ برای TCM بود. تحلیل حساسیت با حذف بیخوابی ثانویه، یافتههای قوی را تأیید کرد. نتیجهگیری: درمانهای ترکیبی TCM-WM و TCM اثربخشی بالینی و ایمنی قابل قبولی برای مدیریت بیخوابی نشان میدهند. ثبت مرور نظاممند: پروتکل این مرور به طور پیشنگر در پلتفرم بینالمللی ثبت پروتکلهای مرور نظاممند و فراتحلیل (INPLASY) ثبت شده است (شماره ثبت: INPLASY202680041؛ DOI: 10.37766/inplasy2026.8.0041).
Proprioception is crucial for physical activities, motor control, balance, and coordination, yet strategies to enhance it remain debated. Mindfulness-based interventions (MBIs) may improve proprioception by enhancing body awareness through attention regulation and body-mind synergy. MBIs offer low intensity, low cost, and good repeatability. This study hypothesized that MBIs improve proprioception indirectly by enhancing sensory awareness and attention regulation. We used Bayesian multilevel meta-analysis to quantify the effects of MBIs on proprioception from studies over the past two decades. Following PRISMA guidelines, we searched six databases for studies published between 2005 and 2025. Bayesian models quantified the effects of MBIs, and moderation analysis explored factors influencing the effect size. We included 22 studies (n = 1397) yielding 112 effect sizes. Following our sign convention, a negative Hedges’ g denoted improved proprioceptive accuracy. The main effect model showed that MBIs improved proprioceptive accuracy (g = −0.70; 95% HDI = [−0.96, −0.44]; BF = 4290.00). Subgroup analysis revealed that Tai Chi had the largest credible effect (g = −0.82), and older adults showed the greatest improvement (g = −0.84). However, a significant multilevel Egger test indicated small-study effects, and the model-averaged bias-corrected interval included zero, so the magnitude of the pooled effect remained uncertain. This meta-analysis indicated that MBIs may improve proprioceptive accuracy, with Tai Chi showing the most consistent evidence, particularly in older adults; however, significant small-study effects and high heterogeneity meant the magnitude is uncertain and may be smaller than the unadjusted estimate suggests. The low-intensity nature of MBIs and their promotion of neuroplasticity through sensory awareness and attention regulation may optimize proprioception, offering insights for neurorehabilitation and integrated rehabilitation programs. Preregistration: PROSPERO CRD420250623894. The extracted data, R analysis code, risk-of-bias assessment workbooks, and supporting materials are publicly available on the Open Science Framework at https://osf.io/9jqgn/ .
حس عمقی برای فعالیتهای بدنی، کنترل حرکتی، تعادل و هماهنگی اهمیت اساسی دارد، اما راهبردهای بهبود آن همچنان محل بحث است. مداخلات مبتنی بر ذهنآگاهی (MBIs) ممکن است با افزایش آگاهی بدنی از طریق تنظیم توجه و همافزایی بدن و ذهن، حس عمقی را بهبود بخشند. MBIs دارای شدت پایین، هزینهی کم و قابلیت تکرارپذیری مناسب هستند. این مطالعه فرض کرد که MBIs به طور غیرمستقیم با افزایش آگاهی حسی و تنظیم توجه، حس عمقی را بهبود میبخشند. ما با استفاده از فراتحلیل چندسطحی بیزی، اثرات MBIs بر حس عمقی را در مطالعات دو دههی گذشته کمیسازی کردیم. با پیروی از دستورالعملهای PRISMA، شش پایگاه داده برای مطالعات منتشرشده بین سالهای ۲۰۰۵ تا ۲۰۲۵ جستوجو شد. مدلهای بیزی اثرات MBIs را کمیسازی کردند و تحلیل تعدیلگری عوامل مؤثر بر اندازهی اثر را بررسی نمود. در مجموع ۲۲ مطالعه (n = 1397) با ۱۱۲ اندازهی اثر وارد شدند. بر اساس قرارداد علامتگذاری ما، Hedges’ g منفی به معنای بهبود دقت حس عمقی بود. مدل اثر اصلی نشان داد که MBIs دقت حس عمقی را بهبود میبخشند (g = −0.70؛ ۹۵٪ HDI = [−0.96, −0.44]؛ BF = 4290.00). تحلیل زیرگروهها نشان داد که تایچی بیشترین اثر معتبر را داشت (g = −0.82) و سالمندان بیشترین بهبود را نشان دادند (g = −0.84). با این حال، آزمون Egger چندسطحی معنادار نشاندهندهی اثرات مطالعات کوچک بود و بازهی مدل-میانگین تصحیحشده برای سوگیری شامل صفر شد؛ بنابراین، بزرگی اثر تجمیعی همچنان نامشخص باقی ماند. این فراتحلیل نشان داد که MBIs ممکن است دقت حس عمقی را بهبود بخشند و تایچی شواهد سازگارتر، بهویژه در سالمندان، ارائه میدهد؛ اما اثرات مطالعات کوچک و ناهمگنی بالا باعث شد بزرگی اثر نامشخص باشد و احتمالاً کمتر از برآورد تصحیحنشده باشد. ماهیت کمشدت MBIs و ارتقای نوروپلاستیسیتی از طریق آگاهی حسی و تنظیم توجه میتواند بهینهسازی حس عمقی را تسهیل کند و بینشهایی برای نوروهابیلیتیشن و برنامههای توانبخشی یکپارچه فراهم آورد. پیشثبت: PROSPERO CRD420250623894. دادههای استخراجشده، کد تحلیل R، کاربرگهای ارزیابی ریسک سوگیری و مواد پشتیبان به طور عمومی در Open Science Framework به نشانی https://osf.io/9jqgn/ در دسترس است.
INTRODUCTION: Psychosis is a significant cause of reduced social and occupational function in those aged 18-35 years. This study investigates the feasibility of enhancing currently available Early Intervention for Psychosis (EIP) care using a moderated online intervention comprising therapist-supported online therapeutic interventions and peer-to-peer social mentoring and networking. METHODS: The trial explores data relevant to establishing the feasibility of delivering MOST to patients enrolled in EIP services and estimation of effect sizes for pre-post measures administered to inform power calculations for a full trial. RESULTS: A total of 35 patients with early psychosis were recruited during the study period, with 17 (48.6%) retained in the study at 6 months. In the intervention arm, 65.4% of participants engaged with MOST for 5 weeks or more but only 15.4% continued to engage at six months. At six months, calculation of effect sizes for pre-post changes indicated small to moderate improvements in social and occupational function, small changes in clinical symptom severity and no changes in cognitive performance. DISCUSSION: Findings partially supported the feasibility of conducting a trial of MOST in Irish EIP services. Recruitment and study procedures were successfully completed, while retention and sustained engagement suggested that intervention duration, delivery, and positioning within the care pathway may require consideration for further study of this promising intervention in the Irish context.
مقدمه: روانپریشی یکی از علل مهم کاهش عملکرد اجتماعی و شغلی در افراد ۱۸ تا ۳۵ سال است. این مطالعه امکانسنجی ارتقای مراقبتهای موجود مداخله زودهنگام برای روانپریشی (EIP) را با استفاده از یک مداخله آنلاین با نظارت، شامل مداخلات درمانی آنلاین با حمایت درمانگر و راهنمایی و شبکهسازی اجتماعی همتایان، مورد بررسی قرار میدهد. روشها: این کارآزمایی دادههای مرتبط با امکانسنجی ارائه MOST به بیماران ثبتنامشده در خدمات EIP و برآورد اندازه اثر برای سنجشهای پیش و پس از مداخله را به منظور اطلاعرسانی محاسبات توان برای یک کارآزمایی کامل بررسی میکند. نتایج: در مجموع ۳۵ بیمار با روانپریشی زودهنگام در دوره مطالعه جذب شدند که ۱۷ نفر (۴۸/۶٪) در شش ماه در مطالعه باقی ماندند. در گروه مداخله، ۶۵/۴٪ از شرکتکنندگان به مدت ۵ هفته یا بیشتر با MOST درگیر بودند، اما تنها ۱۵/۴٪ در شش ماهگی همچنان مشارکت داشتند. در شش ماهگی، محاسبه اندازه اثر برای تغییرات پیش و پس از مداخله نشاندهنده بهبودهای کوچک تا متوسط در عملکرد اجتماعی و شغلی، تغییرات اندک در شدت علائم بالینی و عدم تغییر در عملکرد شناختی بود. بحث: یافتهها تا حدی امکانسنجی انجام کارآزمایی MOST در خدمات EIP ایرلند را تأیید کردند. جذب و رویههای مطالعه با موفقیت انجام شد، در حالی که حفظ و تداوم مشارکت نشان داد که مدت، نحوه ارائه و جایگاه مداخله در مسیر مراقبت ممکن است برای مطالعه بیشتر این مداخله امیدبخش در زمینه ایرلند نیازمند بررسی باشد.
This study evaluated changes in attachment behaviors among Spanish-speaking couples participating in emotionally focused couple therapy (EFCT), using data from a randomized clinical trial of EFCT in this population. The study examined perceived secure attachment behaviors -accessibility, responsiveness, and engagement- measured by the Brief Accessibility, Responsiveness, and Engagement (BARE) scale, and their association with dyadic adjustment measured by the Dyadic Adjustment Scale (DAS). Seventy couples were randomly assigned to EFCT or a waiting list; two withdrew before beginning the intervention, resulting in a final analyzed sample of 68 couples. Results showed some changes in attachment behaviors, with significant effects observed only in women's perceptions of their partners. Increases in both self- and partner-perceived secure attachment behaviors significantly predicted improvements in dyadic adjustment. These findings highlight the clinical relevance of targeting secure attachment behaviors as mechanisms of therapeutic change related to relationship satisfaction.
این پژوهش تغییرات رفتارهای دلبستگی را در میان زوجهای اسپانیاییزبان شرکتکننده در زوجدرمانی هیجانی متمرکز (EFCT) با استفاده از دادههای یک کارآزمایی بالینی تصادفیشدهی EFCT در این جمعیت ارزیابی کرد. در این مطالعه، رفتارهای دلبستگی ایمن ادراکشده -دسترسپذیری، پاسخدهی و درگیری- که با مقیاس مختصر دسترسپذیری، پاسخدهی و درگیری (BARE) سنجیده شد و ارتباط آنها با سازگاری دوتایی که با مقیاس سازگاری دوتایی (DAS) اندازهگیری شد، مورد بررسی قرار گرفت. هفتاد زوج به طور تصادفی به گروه EFCT یا فهرست انتظار تخصیص یافتند؛ دو زوج پیش از آغاز مداخله انصراف دادند و در نتیجه نمونه نهایی مورد تحلیل شامل ۶۸ زوج بود. نتایج نشان داد برخی تغییرات در رفتارهای دلبستگی رخ داده است، اما اثرات معنادار تنها در ادراک زنان از شریک خود مشاهده شد. افزایش رفتارهای دلبستگی ایمن ادراکشده توسط خود و شریک به طور معناداری بهبود در سازگاری دوتایی را پیشبینی کرد. این یافتهها اهمیت بالینی هدفگیری رفتارهای دلبستگی ایمن به عنوان سازوکارهای تغییر درمانی مرتبط با رضایت از رابطه را برجسته میکند.
Introduction: Neovascular age-related macular degeneration (nAMD) is the leading cause of visual impairment and blindness worldwide. Intravitreal therapy (IVT) with anti-vascular endothelial growth factor (anti-VEGF) is the primary treatment option. However, there remains a substantial gap in visual acuity outcomes between clinical trial and real-world practice, with approximately 90% and 50%, respectively. Patient adherence with IVT influences treatment success; therefore, identifying the treatment burden is an important aspect. This study aimed to undertake the transcultural adaptation, validity, and reliability of the Indonesian version of the ABQ-IVT as an instrument to assess the treatment burden. Methods: A cross-sectional study was conducted involving patients with nAMD who have received at least three routine anti-VEGF IVT treatments and were fluent in Indonesian language. The ABQ-IVT underwent a systematic validity and reliability process. Results: The Indonesian version of the ABQ-IVT consisted of 17 items with content validity test showed an Individual-Content Validity Index (I-CVI) of 1.0, while construct validity testing produced correlation values (r) between 0.333 and 0.739 (r-calculated > r-table), indicating good result. The reliability test showed a Cronbach’s alpha value of 0.725, indicating good consistency across the items. Conclusion: The Indonesian of the ABQ-IVT was proven to be a valid and reliable instrument for assessing the treatment burden among nAMD patients.
مقدمه: دژنراسیون ماکولای وابسته به سن نوع نئوواسکولار (nAMD) علت اصلی اختلال بینایی و نابینایی در سراسر جهان است. درمان داخل زجاجیه (IVT) با عوامل ضد فاکتور رشد اندوتلیال عروقی (anti-VEGF) گزینه اصلی درمانی محسوب میشود. با این حال، همچنان فاصله قابل توجهی در نتایج حدت بینایی بین کارآزماییهای بالینی و عمل بالینی واقعی وجود دارد که به ترتیب حدود ۹۰٪ و ۵۰٪ است. پایبندی بیماران به IVT بر موفقیت درمان تأثیرگذار است؛ بنابراین، شناسایی بار درمانی جنبه مهمی به شمار میرود. هدف این مطالعه، تطبیق بینفرهنگی، روایی و پایایی نسخه اندونزیایی ABQ-IVT به عنوان ابزاری برای ارزیابی بار درمانی بود. روشها: یک مطالعه مقطعی بر روی بیماران مبتلا به nAMD که حداقل سه بار درمان روتین IVT با anti-VEGF دریافت کرده و به زبان اندونزیایی مسلط بودند، انجام شد. ABQ-IVT فرایند نظاممند روایی و پایایی را طی کرد. نتایج: نسخه اندونزیایی ABQ-IVT شامل ۱۷ گویه بود که آزمون روایی محتوایی، شاخص روایی محتوای فردی (I-CVI) برابر با ۱.۰ را نشان داد، در حالی که آزمون روایی سازه، مقادیر همبستگی (r) بین ۰.۳۳۳ تا ۰.۷۳۹ (r محاسبهشده > r جدول) را به دست داد که نشاندهنده نتیجه مطلوب بود. آزمون پایایی مقدار آلفای کرونباخ ۰.۷۲۵ را نشان داد که بیانگر انسجام خوب بین گویهها است. نتیجهگیری: نسخه اندونزیایی ABQ-IVT به عنوان ابزاری معتبر و پایا برای ارزیابی بار درمانی در بیماران nAMD اثبات شد.
