Inclusion is a movement that arises from the socio-historical-cultural perception of exclusion and requires strategies to mitigate or eliminate the various barriers that restrict or prevent social participation. The inclusion movement, which gained strength from the end of the 20th century, applies to different social spheres, including literature as a human experience. In this sense, this art form should be addressed in schools from childhood, ensuring both accessibility and the representation of the diversity of cultures, bodies, and subjectivities. This article aims to discuss literary literacy from an inclusive approach, reflecting on its contribution to the development of reading and citizenship. Thus, it uses a bibliographic research methodology, starting from a systematic review of the terms inclusive literature, inclusive children's literature, inclusive young adult literature and accessible literature in the main academic research databases, and then expanded, in an exploratory manner, to related topics. The study focused on understanding what characterizes inclusive literature, considering heterogeneity in theme and/or authorship, as well as access to and accessibility of the book as a cultural object. Additionally, it aimed, through the example of an accessible teaching sequence based on Indigenous literature, to show the applicability of this approach, highlighting the school's role in shaping readers who are more aware and respectful of human diversity. Consequently, the work contributes by showing that inclusive literature, from the perspective of literary literacy, enriches the reading experience by expanding student development through both the aesthetic enjoyment of the work and the formation of civic awareness.
Background Rooted in positive psychology, human flourishing scholarship focuses on the presence of health and wellbeing beyond the absence of illness. Contemporary flourishing research has increasingly expanded its focus beyond individuals to larger systems, including families. Family flourishing is an emerging concept with limited clarity in its conceptualizations and measurements. This scoping review synthesized existing literature on the unit-level conceptualizations and operationalizations of family flourishing and wellbeing and examined the extent to which existing measures align with contemporary understandings of human flourishing. Methods Arksey and O'Malley's methodology and the PRISMA-ScR reporting guidelines were followed. Searches were conducted in PubMed, CINAHL, ERIC, PsycINFO, Social Work Abstracts, Academic Search Premier, and Web of Science. Eligible studies presented explicit unit-level conceptualizations or quantitative measures of family flourishing or wellbeing as a multidimensional construct. Only studies written in English and published since 2000 were included. Title and abstract screening, full-text screening, and data extraction were conducted by two independent researchers, while monitoring inter-coder reliability. Discrepancies were resolved through consensus in consultation with the PI. Data extraction utilized a standardized form for consistency, which was iteratively revised through discussion. Results The final sample included 13 studies, which represented diverse regions, including China, Japan, Taiwan, Malaysia, Thailand, Indonesia, New Zealand, the Philippines, and the United States. Studies were published between 2005 and 2025, with most studies published since 2020. Seven quantitative measures of family wellbeing were identified while no family flourishing measures were found. Conceptualizations represented diverse roots including Aristotelian eudaimonia, Indigenous cultural beliefs, and local spiritual teachings. While boundaries were often unclear, six broad categories of conceptualizations were identified, including relational/functional. eudaimonic/existential, hedonic/emotional, social/community, socioeconomic/environmental, and spiritual/religious domains. Relational/functional domains were most frequently covered while spiritual/religious domains were least frequently covered by existing measures. Most measures were developed more than a decade ago, and psychometric evidence beyond internal consistency was limited. Conclusion Family flourishing is an underdeveloped but promising area of scholarship. Further studies are needed to achieve greater conceptual clarity and to develop culturally responsive and psychometrically robust measures. Systematic review registration https://doi.org/10.17605/OSF.IO/E6WXM
The concept of the human person occupies a central position in philosophical anthropology because it raises fundamental questions concerning identity, individuality, relationality, community, moral responsibility, and the meaning of human existence. In Igbo philosophical thought, the person is commonly understood not as an isolated, self-sufficient entity but as one whose existence is embedded in a network of relationships involving the individual, family, community, the spiritual order, and the wider cosmos. This paper examines the concept of the human person in Igbo philosophy through the complementary ontology of Innocent I. Asouzu, particularly his philosophy of Ibuanyidanda and the method of complementary reflection. Rather than presenting Ibuanyidanda as Asouzu’s original, complete theory of philosophical anthropology, the paper develops an anthropological application of his complementary ontology to the question of personhood. It argues that Asouzu’s emphasis on the mutual dependence and non-exclusivity of realities provides resources for reconceptualizing the human person as an existence constituted through complementarity, while preserving personal identity and agency. This study therefore uses the expression “being-in-complementarity” as an interpretive formulation for articulating the anthropological implications of Asouzu’s complementary ontology, rather than assuming it without qualification as a technical equivalent of Heidegger’s being-in-the-world or Mitsein. The paper further examines whether the transcendence associated with Asouzu’s ontology should be identified straightforwardly with indigenous Igbo conceptions of Chukwu, chi, ancestors, and other spiritual realities, or understood as a philosophical reconstruction shaped partly by his Christian and Western philosophical formation. The paper thus proposes Ibuanyidanda as a promising framework for reconstructing Igbo philosophical anthropology while acknowledging the interpretive and philosophical work involved in extending Asouzu’s ontology to personhood.
In modern scholarly perspectives on grieving, being saddened has been associated with bodily experience. Numbness, shaking, a heavy heart, and other physical symptoms are caused by the intense pain of loss. Most Western philosophies have increasingly focused on psychological models based on the idea of how the self adjusts to the devastating experience of losing a loved one, and this has received a lot of attention. To connect death, embodiment, self-identification, and psychological well-being, this conceptual article develops a mourning process from an Indigenous psychological perspective. This article proposes a psychological paradigm grounded in Indigenous contemplative knowledge through an interpretive analysis of the teachings of the Ashtavakra Gita. Rather than treating the Ashtavakra Gita solely as a philosophical or spiritual text, this article interprets it as an Indigenous psychological knowledge system offering culturally grounded insights into selfhood, attachment, suffering, and psychological well-being. The proposed Ashtavakra Witnessing Consciousness Model conceptualises grief as a five-stage, non-linear process involving embodied grief, existential crisis, meaning reframing, mortality acceptance, and witnessing consciousness, culminating in psychological well-being. This model shows how a traumatic incident can be transformed into a meaningful experience and a path to psychological well-being. Advaita Vedanta’s foundational text, the Ashtavakra Gita, presents a nondual viewpoint in which suffering arises from attachment to the body, ego, and interpersonal attachments. It distinguishes between witnessing consciousness and the short-lived embodied self. This psychological Model of Witnessing Consciousness offers an alternative understanding of control, attachment, suffering, and embodied grief, grounded in the Ashtavakra Gita. It highlights the psychological implications of developing the art of witnessing consciousness. This indigenous model of traditional knowledge has implications for existential, contemplative, and meaning-centred mourning therapies and adds a cross-cultural, psychological and philosophically informed perspective to bereavement research. The article explains how the five stages were derived from the text, illustrates the model with a composite case vignette, outlines clinical cautions against encouraging detachment prematurely, and sets out the model’s limitations and directions for empirical validation.
Education in Yenagoa LGA, Bayelsa State, faces persistent vulnerability to environmental, infrastructural and socio-economic shocks-annual floods, riverine isolation, poor school infrastructure, and weak community ownership-leading to disrupted learning continuity and low retention. The paper contends that resilient education extends beyond the confine of a school-centric model and requires a robust, strengthened learning ecosystem. Through an integrative review of literature and the theoretical synthesis of Bronfenbrenner, Ecological System Theory, Epstein, Overlapping Spheres of Influence, and Resilient Theory, conceptualized as Yenagoa Resilient Learning Ecosystem Model (YRLEM). The model places the learner at the Centre of six interconnected pillars/layers: Immediate Learning Environment/Resilient learner: (1) Community Engagement Pillar, (2) Technology and Digital Access Pillar, (3) Environment and Climate Resilience Pillars (4) Infrastructure and Schools Pillars (5) Governance and Policy Pillars (6) Livelihood and Skills Pillars. It argues that by intentionally engaging indigenous institutions-traditional rulers, CDCs, women and youth groups, and SBMCs-and fostering structured multi-stakeholder collaboration between government, oil and gas companies, tertiary institutions, NGOs, and faith based-organizations, educations can be transformed from a fragile service into a community owned resilient system. The paper contributes a context-specific framework for policymakers, the Bayelsa State Universal Basic Education Board, and development partners, and advances propositions for future empirical validation in the Niger delta context
Empathy toward animals plays an important role in developing children’s positive attitudes toward animals. However, validated educational modules and culturally appropriate assessment tools for Indonesian elementary school students are still limited. This research comprised two sequential studies. Study 1 focused on developing and validating the Empathy for Animals Module and adapting the Animal Attitude Scale-10 (AAS-10) for Indonesian upper elementary students. Study 2 examined the module’s preliminary effectiveness in improving students’ attitudes toward animals. Study 1 included expert content validation, readability testing, cross-cultural adaptation of the AAS-10, confirmatory factor analysis, and reliability testing. Study 2 used a quasi-experimental pre-test–post-test control group design with 46 fourth-grade students assigned to experimental and control groups. In Study 1, the module showed strong content validity, with Aiken’s V values ranging from 0.82 to 0.92, and excellent readability, with an FVI of 0.90. The adapted AAS-10 maintained a one-factor structure and demonstrated good internal consistency, with Cronbach’s α = 0.870. In Study 2, the experimental group’s mean attitude score increased from 33.42 to 37.42, while the control group showed no significant improvement. Gain score analysis indicated a significant difference between the groups (p = 0.032), suggesting that the module was effective in enhancing students’ attitudes toward animals. The Empathy for Animals Module and the adapted Animal Attitude Scale-10 (AAS-10) showed satisfactory psychometric properties and are appropriate for Indonesian upper elementary school students. The module also demonstrated preliminary effectiveness in improving students’ attitudes toward animals.
Abstract Amid growing calls for Australian universities to engage meaningfully with Indigenous knowledges, this article examines how Indigenous-led, place-based inquiry can reorient academic practice toward culturally regenerative possibilities. Drawing on a Cooperative Inquiry conducted with Whadjuk Noongar Boodjar, we follow six Noongar-led experiences involving Country, language, ceremony, deep time, embodiment and more-than-human relations. Through cycles of experiential, presentational and reflective practice, these engagements restructured attention, temporality and conduct, foregrounding relational ethics of permission, reciprocity and refusal. Multimodal forms including movement, image and creative response were treated as epistemic practices, enabling us to register affective and relational reorientations that are not readily accessible through propositional forms alone. Our analysis traces how these reorientations unsettled extractive research habits and repositioned knowledge-making as embodied, participatory and accountable to Country. We argue that culturally regenerative university practice does not emerge through policy statements, curricular add-ons or inclusion alone, but through lived, relational engagements that reconfigure how knowledge is generated, held and shared. The study contributes empirical insight into how such reconfigurations unfold in practice and highlights the institutional conditions required to sustain accountable relationships with place.
چکیده: در میان درخواستهای فزاینده برای مشارکت معنادار دانشگاههای استرالیا با دانشهای بومی، این مقاله بررسی میکند که چگونه پژوهش مبتنی بر مکان و هدایتشده توسط بومیان میتواند عمل دانشگاهی را به سوی امکانات فرهنگی باززاینده جهتدهی کند. با بهرهگیری از یک پژوهش همکارانه (Cooperative Inquiry) که با Whadjuk Noongar Boodjar انجام شد، شش تجربه هدایتشده توسط Noongar شامل ارتباط با سرزمین (Country)، زبان، آیین، زمان عمیق، تجسم و روابط فراتر از انسان دنبال میشود. از طریق چرخههای تجربهمحور، ارائهای و بازتابی، این مشارکتها توجه، زمانمندی و رفتار را بازساختند و اخلاق رابطهای اجازه، دوسویگی و امتناع را در کانون قرار دادند. اشکال چندرسانهای از جمله حرکت، تصویر و پاسخ خلاقانه به عنوان شیوههای معرفتی تلقی شدند و این امکان را فراهم کردند تا جهتگیریهای عاطفی و رابطهای را که به آسانی از طریق اشکال گزارهای قابل دسترسی نیستند، ثبت کنیم. تحلیل ما نشان میدهد که این جهتگیریها عادات پژوهشی استخراجگرایانه را به چالش کشیده و تولید دانش را به عنوان امری مجسم، مشارکتی و پاسخگو نسبت به سرزمین بازتعریف کردند. استدلال میشود که عمل دانشگاهی باززاینده فرهنگی نه از طریق بیانیههای سیاستی، افزودههای برنامه درسی یا صرفاً شمول، بلکه از طریق مشارکتهای زیسته و رابطهای که نحوه تولید، نگهداری و به اشتراکگذاری دانش را بازپیکربندی میکند، پدید میآید. این مطالعه بینش تجربی درباره چگونگی وقوع این بازپیکربندیها در عمل ارائه میدهد و شرایط نهادی لازم برای حفظ روابط پاسخگو با مکان را برجسته میسازد.
Despite the growing literature on first-generation students, limited research has examined how intersecting socioeconomic, cultural, linguistic, and institutional barriers shape the higher education experiences of first-generation Sama Indigenous students in Tawi-Tawi, Philippines. Thus, this study investigated the socioeconomic challenges encountered by first-generation Indigenous Sama students pursuing higher education in Tawi-Tawi and examined how these challenges affect their academic performance and overall well-being. A qualitative case study design was employed. Seven fourth-year first-generation Sama undergraduate students enrolled in higher education institution in Tawi-Tawi were selected through purposive sampling based on ethnicity, first-generation status, final-year enrollment, and residency. Data were gathered through semi-structured interviews lasting 45–58 minutes, audio-recorded with consent, transcribed, cleaned, and analyzed using a four-stage thematic coding process: initial coding, frequency count, categorization, and theme development. Addressing this gap, the study found four major challenges : financial and economic struggles, including poverty, job anxiety, and lack of scholarship support; academic and institutional challenges, such as heavy workloads, teacher-centered instruction, and literacy gaps; social and cultural factors, including language barriers, discrimination, and social comparison; and family and socioeconomic conditions, such as parental loss, limited income, and unstable housing. Impacts included spiritual and emotional strength as the primary coping mechanism, time-management struggles, career aspirations, health decline, and mental health strain. The findings underscore the need for targeted financial assistance, culturally responsive academic support, inclusive teacher training, and stronger collaboration among educational institutions, government agencies, and community leaders to improve retention, academic success, and well-being among first-generation Indigenous students in marginalized island communities.
با وجود افزایش پژوهشها درباره دانشجویان نسل اول، تحقیقات محدودی به بررسی چگونگی تأثیر تلاقی موانع اقتصادی، فرهنگی، زبانی و نهادی بر تجارب آموزش عالی دانشجویان بومی ساما نسل اول در تاوی-تاوی، فیلیپین پرداختهاند. بنابراین، این مطالعه به بررسی چالشهای اقتصادی-اجتماعی پیشروی دانشجویان بومی ساما نسل اول که در تاوی-تاوی به تحصیلات عالی میپردازند، و تأثیر این چالشها بر عملکرد تحصیلی و بهزیستی کلی آنان پرداخت. این پژوهش با رویکرد کیفی و طرح مطالعه موردی انجام شد. هفت دانشجوی کارشناسی سال چهارم نسل اول ساما که در یک مؤسسه آموزش عالی در تاوی-تاوی ثبتنام کرده بودند، با نمونهگیری هدفمند بر اساس قومیت، وضعیت نسل اول، ثبتنام در سال پایانی و محل سکونت انتخاب شدند. دادهها از طریق مصاحبههای نیمهساختاریافته به مدت ۴۵ تا ۵۸ دقیقه جمعآوری شد که با رضایت شرکتکنندگان ضبط صوتی، رونویسی، پاکسازی و با استفاده از فرایند کدگذاری چهار مرحلهای شامل کدگذاری اولیه، شمارش فراوانی، دستهبندی و توسعه تمها تحلیل گردید. این مطالعه با پرداختن به این خلأ، چهار چالش عمده را شناسایی کرد: مشکلات مالی و اقتصادی از جمله فقر، اضطراب شغلی و فقدان حمایت بورسیه؛ چالشهای تحصیلی و نهادی مانند حجم بالای کار، آموزش معلممحور و شکافهای سواد؛ عوامل اجتماعی و فرهنگی شامل موانع زبانی، تبعیض و مقایسه اجتماعی؛ و شرایط خانوادگی و اقتصادی-اجتماعی مانند فقدان والدین، درآمد محدود و مسکن ناپایدار. پیامدها شامل قدرت معنوی و عاطفی به عنوان راهبرد اصلی مقابله، مشکلات مدیریت زمان، آرزوهای شغلی، افت سلامت و فشار روانی بود. یافتهها بر ضرورت حمایت مالی هدفمند، پشتیبانی تحصیلی متناسب با فرهنگ، آموزش فراگیر معلمان و همکاری قویتر میان مؤسسات آموزشی، نهادهای دولتی و رهبران جامعه برای بهبود ماندگاری، موفقیت تحصیلی و بهزیستی دانشجویان بومی نسل اول در جوامع جزیرهای محروم تأکید دارد.
Global Citizenship Education (GCE) faces a persistent challenge: preparing children to engage with an interconnected world without detaching them from the cultural knowledge, identities, and communities that shape their lives. Indigenous storytelling offers a culturally grounded means of connecting these local foundations with broader civic responsibilities, yet its underlying learning mechanisms and sensitivity to educational context remain insufficiently understood. This study investigated how Indigenous storytelling relates to global citizenship competencies and whether these relationships differ between urban and rural primary schools. An explanatory sequential mixed-methods design involved 500 Grade 5–6 students from ten public primary schools (five urban and five rural). Quantitative relationships were examined using Partial Least Squares Structural Equation Modelling (PLS-SEM), Measurement Invariance of Composite Models (MICOM), and Partial Least Squares Multi-Group Analysis (PLS-MGA). Semi-structured interviews and classroom observations with purposively selected students, teachers, and principals were subsequently analyzed through reflexive thematic analysis. Both strands were integrated using joint displays and meta-inference. All hypothesized structural relationships were significant ( p < 0.001), revealing interconnected pathways from cultural authenticity, narrative engagement, community participation, and reflective learning toward global awareness, cultural respect, social responsibility, civic participation, and sustainability awareness. Urban students showed stronger narrative engagement–reflective learning (β = 0.712 vs. 0.618, p = 0.036) and reflective learning–global awareness relationships (β = 0.514 vs. 0.432, p = 0.028). Qualitative evidence explained these differences: rural schools embedded storytelling in community participation and cultural immersion, whereas urban schools relied more on teacher facilitation, collaborative reflection, and technology-supported storytelling. Indigenous storytelling connects cultural rootedness with global responsibility through context-sensitive learning pathways. Rather than positioning local identity and global citizenship as competing educational aims, the findings demonstrate how culturally grounded pedagogy can support reflective, socially responsible, and sustainability-oriented citizenship while requiring different enactment strategies across urban and rural primary education.
آموزش شهروندی جهانی (GCE) با چالشی مداوم مواجه است: آمادهسازی کودکان برای تعامل با جهانی بههمپیوسته بدون جدا کردن آنها از دانش فرهنگی، هویتها و جوامعی که زندگیشان را شکل میدهد. قصهگویی بومی روشی مبتنی بر فرهنگ برای پیوند دادن این بنیانهای محلی با مسئولیتهای مدنی گستردهتر فراهم میکند، اما سازوکارهای یادگیری زیربنایی آن و حساسیت آن نسبت به زمینه آموزشی هنوز بهدرستی شناخته نشده است. این مطالعه بررسی کرد که قصهگویی بومی چگونه با شایستگیهای شهروندی جهانی مرتبط است و آیا این روابط میان مدارس ابتدایی شهری و روستایی تفاوت دارد یا خیر. طرح پژوهش آمیخته تبیینی-توالی شامل ۵۰۰ دانشآموز پایه پنجم و ششم از ده مدرسه ابتدایی دولتی (پنج شهری و پنج روستایی) بود. روابط کمی با استفاده از مدلسازی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM)، سنجش ناهمسانی مدلهای مرکب (MICOM) و تحلیل چندگروهی حداقل مربعات جزئی (PLS-MGA) بررسی شد. مصاحبههای نیمهساختاریافته و مشاهدههای کلاسی با دانشآموزان، معلمان و مدیران منتخب هدفمند، به روش تحلیل تماتیک بازتابی تحلیل گردید. هر دو بخش با استفاده از نمایشهای مشترک و فرااستنباط ادغام شدند. همه روابط ساختاری فرضشده معنادار بودند (p < 0.001) و مسیرهای بههمپیوستهای از اصالت فرهنگی، درگیری روایی، مشارکت اجتماعی و یادگیری بازتابی به سوی آگاهی جهانی، احترام فرهنگی، مسئولیت اجتماعی، مشارکت مدنی و آگاهی از پایداری را نشان دادند. دانشآموزان شهری روابط قویتری میان درگیری روایی–یادگیری بازتابی (β = 0.712 در مقابل 0.618، p = 0.036) و یادگیری بازتابی–آگاهی جهانی (β = 0.514 در مقابل 0.432، p = 0.028) نشان دادند. شواهد کیفی این تفاوتها را توضیح داد: مدارس روستایی قصهگویی را در مشارکت اجتماعی و غوطهوری فرهنگی ادغام کردند، در حالی که مدارس شهری بیشتر به تسهیلگری معلم، بازتاب جمعی و قصهگویی مبتنی بر فناوری تکیه داشتند. قصهگویی بومی، ریشهمندی فرهنگی را از طریق مسیرهای یادگیری حساس به زمینه به مسئولیت جهانی پیوند میدهد. یافتهها نشان میدهد که بهجای قرار دادن هویت محلی و شهروندی جهانی بهعنوان اهداف آموزشی متعارض، آموزش مبتنی بر فرهنگ میتواند از شهروندی بازتابی، مسئولانه اجتماعی و مبتنی بر پایداری حمایت کند، هرچند اجرای آن در آموزش ابتدایی شهری و روستایی به راهبردهای متفاوتی نیاز دارد.
این مقاله پژوهشی به بررسی نقش زبانها، ادبیات و سنتهای عامیانه هندی در ترویج و تقویت آموزش ارزشها در جامعه معاصر هند میپردازد. نویسنده، Mr. Ganesh Shrirang Satarkar، دانشجوی سال اول کارشناسی ارشد مدیریت هتلداری و فناوری پذیرایی، گروه مدیریت گردشگری و هتلداری (DTHM)، دانشگاه مرکزی Haryana، هند، به بررسی این موضوع میپردازد که چگونه تنوع زبانی، سنتهای ادبی، روایتهای شفاهی، ترانههای عامیانه، ضربالمثلها، تئاتر سنتی، جشنوارهها و دانش فرهنگی بومی به آگاهی اخلاقی، رشد شخصیت، هویت فرهنگی و مسئولیت اجتماعی کمک میکنند. این مطالعه با رویکرد کیفی، توصیفی و تحلیلی و مبتنی بر منابع ثانویه از جمله کتابها، مقالات علمی، سیاستهای آموزشی، گزارشها و متون دانشگاهی انجام شده است. در این مقاله به نقش زبانها و ادبیات منطقهای هند در تقویت همدلی، تفکر انتقادی، برابری، مدارا، همکاری، مسئولیتپذیری زیستمحیطی و همبستگی اجتماعی پرداخته میشود. همچنین اهمیت ادغام میراث فرهنگی با شیوههای آموزشی معاصر و ارزشهای قانون اساسی مورد توجه قرار گرفته است. مقاله تأکید میکند که نهادهای آموزشی باید سنتهای مثبت فرهنگی را حفظ کرده و همزمان به صورت انتقادی با رویههای مرتبط با تبعیض، نابرابری، طرد و نقض کرامت انسانی برخورد کنند. نتیجهگیری پژوهش بیان میکند که ادغام معنادار زبانها، ادبیات و سنتهای عامیانه هندی در آموزش میتواند به توسعه همهجانبه و شکلگیری شهروندانی اخلاقمدار، مسئول، آگاه به فرهنگ و متعهد به اجتماع کمک کند.
Abstract The Baka people, an indigenous forest community in Cameroon's East Region, hold a distinct body of social practices, ecological knowledge, and cultural values shaped by their historical relationship with the forest environment. This study examines the influence of social practices of the Baka people on the implementation of the geography curriculum in schools within the East Region of Cameroon. The study adopted a mixed-methods research design, combining quantitative and qualitative approaches. The target population comprised of Geography teachers and students especially Baka students enrolled in secondary schools in selected Baka community of the East region in the study area. Two instruments were used to collect data which were questionnaires and interview guides. Quantitative data obtained from the questionnaires were coded and analysed using descriptive and inferential statistics. Descriptive statistics included frequencies, percentages, means and standard deviations. These statistics were used to describe the prevalence of particular Baka social practices and participants' perceptions of their influence on Geography curriculum implementation. Inferential analysis was used to examine relationships between selected dimensions of Baka social practices and indicators of curriculum implementation. The findings indicate that Baka social practices have significant implications for curriculum implementation, although their influence should not be understood exclusively in negative terms. Baka livelihood practices, language, cultural values, traditional learning processes and Indigenous environmental knowledge interact with formal schooling in complex ways. Some practices may contribute to irregular attendance or difficulties in adapting to conventional classroom routines, while others provide valuable knowledge and experiences that can enrich Geography education. The study contributes to broader debates on curriculum relevance, indigenous knowledge integration, and educational equity for marginalized populations in Cameroon, and offers recommendations for curriculum policy and teacher training that better reflect the sociocultural realities of indigenous learners. Based on the findings, the researcher recommends that Geography teachers should incorporate local examples into classroom instruction. Lessons on ecosystems, natural resources, agriculture, environmental conservation, settlement and human–environment relationships should make use of geographical features and activities familiar to Baka learners. Teacher-training institutions should strengthen preparation in culturally responsive pedagogy. Curriculum developers should provide greater flexibility for the inclusion of Indigenous and local knowledge. schools should make greater use of experiential learning. Keywords Baka people, social practices, curriculum implementation, geography education, indigenous knowledge, East Region Cameroon
چکیده مردم Baka، جامعهای بومی و جنگلنشین در منطقه شرق کامرون، دارای مجموعهای متمایز از کنشهای اجتماعی، دانش بومشناختی و ارزشهای فرهنگی هستند که توسط رابطه تاریخی آنها با محیط جنگل شکل گرفته است. این پژوهش به بررسی تأثیر کنشهای اجتماعی مردم Baka بر اجرای برنامهٔ درسی جغرافیا در مدارس منطقه شرق کامرون میپردازد. این مطالعه از طرح پژوهش آمیخته، با ترکیب رویکردهای کمی و کیفی، بهره گرفته است. جامعه هدف شامل دبیران جغرافیا و دانشآموزان، به ویژه دانشآموزان Baka ثبتنامشده در مدارس متوسطه منتخب جامعه Baka در منطقه مورد مطالعه بوده است. برای گردآوری دادهها از دو ابزار پرسشنامه و راهنمای مصاحبه استفاده شد. دادههای کمی بهدستآمده از پرسشنامهها کدگذاری و با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی تحلیل شدند. آمار توصیفی شامل فراوانی، درصد، میانگین و انحراف معیار بود. این آمار برای توصیف شیوع کنشهای اجتماعی خاص Baka و ادراک شرکتکنندگان از تأثیر آنها بر اجرای برنامهٔ درسی جغرافیا بهکار رفت. تحلیل استنباطی برای بررسی روابط میان ابعاد منتخب کنشهای اجتماعی Baka و شاخصهای اجرای برنامهٔ درسی استفاده شد. یافتهها نشان میدهد که کنشهای اجتماعی Baka پیامدهای معناداری برای اجرای برنامهٔ درسی دارند، هرچند تأثیر آنها نباید صرفاً منفی تلقی شود. شیوههای معیشتی، زبان، ارزشهای فرهنگی، فرایندهای یادگیری سنتی و دانش بومی محیطزیستی Baka بهشیوههایی پیچیده با آموزش رسمی تعامل دارند. برخی از این کنشها ممکن است به حضور نامنظم یا دشواری در سازگاری با روالهای کلاسیک منجر شود، در حالی که برخی دیگر دانش و تجربیات ارزشمندی را فراهم میکنند که میتواند آموزش جغرافیا را غنی سازد. این پژوهش به مباحث گستردهتر دربارهٔ ارتباط برنامهٔ درسی، ادغام دانش بومی و عدالت آموزشی برای جمعیتهای بهحاشیهراندهشده در کامرون کمک میکند و پیشنهادهایی برای سیاستگذاری برنامهٔ درسی و آموزش معلمان ارائه میدهد که بازتابدهنده واقعیتهای اجتماعیفرهنگی فراگیران بومی باشد. بر اساس یافتهها، پژوهشگر توصیه میکند که دبیران جغرافیا نمونههای محلی را در آموزش کلاس درس بگنجانند. درسهایی دربارهٔ اکوسیستمها، منابع طبیعی، کشاورزی، حفاظت محیطزیست، سکونتگاه و روابط انسان و محیط باید از ویژگیها و فعالیتهای جغرافیایی آشنا برای فراگیران Baka بهره گیرند. مؤسسات تربیت معلم باید آمادگی در زمینهٔ آموزش پاسخگو به فرهنگ را تقویت کنند. تدوینکنندگان برنامهٔ درسی باید انعطافپذیری بیشتری برای گنجاندن دانش بومی و محلی فراهم آورند. مدارس باید از یادگیری تجربی بیشتر بهره ببرند.
This phenomenological study explored the lived experiences of school heads leading Indigenous Peoples (IP) Community Schools in San Agustin and Lianga Districts, Division of Surigao del Sur, during School Year 2025–2026. Seven school heads were purposively selected and interviewed using a semi-structured guide, with data analyzed through thematic analysis. Findings showed that their experiences were shaped by cultural immersion and adaptive leadership, community trust and shared leadership, remote and resource-limited conditions, and fulfillment from learner and community transformation. To address challenges, school heads relied on resourcefulness, stakeholder partnerships, consultation with Indigenous leaders, flexible and participatory governance, and continuous professional learning. The participants also emphasized the need for community-centered governance, culturally responsive and inclusive instructional leadership, sustained Indigenous Peoples Education (IPEd) training and mentoring, adequate resources, and stronger inter-agency support. The study concludes that effective leadership in IP Community Schools is adaptive, relational, culturally responsive, and grounded in sustained collaboration with Indigenous communities and stakeholders.
این پژوهش پدیدارشناختی به بررسی تجربههای زیسته مدیران مدارس جامعه اقوام بومی (IP) در مناطق سن آگوستین و لیانگا، حوزه سوریگائو دل سور، در سال تحصیلی ۲۰۲۵–۲۰۲۶ پرداخت. هفت مدیر مدرسه بهصورت هدفمند انتخاب و با استفاده از راهنمای نیمهساختاریافته مورد مصاحبه قرار گرفتند و دادهها از طریق تحلیل تماتیک بررسی شدند. یافتهها نشان داد که تجربههای آنان تحت تأثیر غوطهوری فرهنگی و رهبری تطبیقی، اعتماد جامعه و رهبری مشارکتی، شرایط دورافتاده و کمبود منابع، و احساس رضایت از تحول یادگیرندگان و جامعه شکل گرفته است. برای مواجهه با چالشها، مدیران مدارس بر خلاقیت، همکاری با ذینفعان، مشاوره با رهبران بومی، حکمرانی انعطافپذیر و مشارکتی و یادگیری حرفهای مستمر تکیه داشتند. شرکتکنندگان همچنین بر ضرورت حکمرانی مبتنی بر جامعه، رهبری آموزشی پاسخگو و فراگیر نسبت به فرهنگ، تداوم آموزش و هدایت IPEd، منابع کافی و حمایت قویتر بینسازمانی تأکید کردند. نتیجه پژوهش نشان میدهد که رهبری اثربخش در مدارس جامعه اقوام بومی تطبیقی، رابطهمحور، پاسخگو به فرهنگ و مبتنی بر همکاری پایدار با جوامع بومی و ذینفعان است.
As Tribal Nations explore emerging opportunities in bio-based economies, hemp education offers a meaningful platform for integrating land stewardship, cultural knowledge, community priorities, and workforce development. Yet existing science, technology, engineering, and mathematics (STEM) and agricultural education models rarely provide culturally grounded approaches that integrate Indigenous epistemologies, land-based pedagogy, and sovereignty-centered economic development. This article introduces a conceptual Indigenous land-based curriculum framework for culturally grounded STEM and agricultural education, using hemp education as an applied and relational learning context. Grounded in Indigenous research methodologies and guided by a Two-Eyed Seeing orientation, the framework was developed through qualitative conceptual inquiry and iterative synthesis of scholarship on Indigenous epistemologies, culturally grounded STEM education, land-based learning, and community-centered economic development. Centered on Land, Culture, Voice, and Economics as foundational dimensions of curriculum design, the model is represented through a flower metaphor that emphasizes holistic, experiential, place-based, community-based, and intergenerational learning. Indigenous values of reciprocity, relationality, responsibility, and respect further shape how teaching and learning are enacted within the framework. By articulating a cohesive pedagogical structure that bridges Indigenous knowledge systems, applied STEM learning, and sustainable bio-based economic futures, the article offers a conceptual model for designing culturally grounded curricula, advances scholarship on Indigenous land-based curriculum design, and provides a foundation for future curriculum development and research.
همزمان با اینکه ملتهای قبیلهای فرصتهای نوظهور در اقتصادهای زیستی را بررسی میکنند، آموزش شاهدانه بستری معنادار برای ادغام سرپرستی زمین، دانش فرهنگی، اولویتهای جامعه و توسعه نیروی کار فراهم میآورد. با این حال، مدلهای موجود آموزش علوم، فناوری، مهندسی و ریاضیات (STEM) و کشاورزی به ندرت رویکردهایی مبتنی بر فرهنگ ارائه میدهند که معرفتشناسیهای بومی، آموزش مبتنی بر زمین و توسعه اقتصادی مبتنی بر حاکمیت را ادغام کنند. این مقاله چارچوب مفهومی برنامه درسی مبتنی بر زمین بومی را برای آموزش STEM و کشاورزی مبتنی بر فرهنگ معرفی میکند و از آموزش شاهدانه به عنوان زمینهای کاربردی و ارتباطی برای یادگیری بهره میگیرد. این چارچوب که بر مبنای روششناسیهای پژوهش بومی و با هدایت رویکرد «دیدن با دو چشم» تدوین شده است، از طریق پژوهش مفهومی کیفی و ترکیب تدریجی آثار علمی درباره معرفتشناسیهای بومی، آموزش STEM مبتنی بر فرهنگ، یادگیری مبتنی بر زمین و توسعه اقتصادی مبتنی بر جامعه توسعه یافته است. این مدل با تمرکز بر زمین، فرهنگ، صدا و اقتصاد به عنوان ابعاد بنیادین طراحی برنامه درسی، از استعاره گل برای نمایش یادگیری کلنگر، تجربی، مبتنی بر مکان، مبتنی بر جامعه و بیننسلی بهره میگیرد. ارزشهای بومی همچون دوسویگی، ارتباطمندی، مسئولیتپذیری و احترام نیز نحوه اجرای آموزش و یادگیری را در این چارچوب شکل میدهند. این مقاله با تبیین ساختاری آموزشی که نظامهای دانشی بومی، یادگیری کاربردی STEM و آیندههای اقتصادی زیستی پایدار را به هم پیوند میدهد، مدلی مفهومی برای طراحی برنامههای درسی مبتنی بر فرهنگ ارائه میدهد، پژوهشها در زمینه طراحی برنامه درسی مبتنی بر زمین بومی را پیش میبرد و بنیانی برای توسعه و پژوهشهای آتی برنامه درسی فراهم میکند.
This study examines how Indigenous African leadership philosophies, particularly Ubuntu and participatory governance models, can transform higher education institutions into sites of peace education and epistemic justice. It responds to the enduring marginalisation of Indigenous Knowledge Systems within African universities. A qualitative comparative institutional analysis design, underpinned by document-based research, was adopted. The study analysed 67 institutional documents from universities in Rwanda, South Africa, and Ghana. Rwanda’s post-genocide education reforms served as a critical embedded case. This offered insights into context-driven educational transformation. Eurocentric leadership structures remain deeply embedded across the cases, perpetuating epistemic injustice. Yet pockets of Afrocentric innovation are emerging. For instance, governance restructures in Rwanda incorporate restorative justice principles, gender equity initiatives are evident in South Africa, and curriculum reviews in Ghana propose Indigenous Knowledge Systems integration. Evidence from these institutional documents points to a gradual shift toward locally grounded leadership. Student movements like #RhodesMustFall further reveal how institutional hierarchies are being contested. The study proposes an epistemically just leadership framework, anchored in participatory governance, Ubuntu-informed pedagogy, and restorative policies. By centring Indigenous Knowledge Systems and African philosophical traditions, this research contributes to broader efforts toward epistemic justice, social cohesion, and the transformation of post-colonial institutions. It positions leadership transformation as foundational, not peripheral, to broader decolonisation efforts in African higher education.
این مطالعه به بررسی این موضوع میپردازد که چگونه فلسفههای رهبری بومی آفریقایی، بهویژه اوبونتو و الگوهای حکمرانی مشارکتی، میتوانند مؤسسات آموزش عالی را به مکانهایی برای آموزش صلح و عدالت معرفتی تبدیل کنند. این پژوهش به حاشیهراندگی مداوم نظامهای دانش بومی در دانشگاههای آفریقایی پاسخ میدهد. یک طرح تحلیل نهادی تطبیقی کیفی با تکیه بر پژوهش مبتنی بر اسناد اتخاذ شد. در این مطالعه، ۶۷ سند نهادی از دانشگاههای رواندا، آفریقای جنوبی و غنا تحلیل شد. اصلاحات آموزشی پس از نسلکشی در رواندا بهعنوان یک مورد تعبیهشده انتقادی مورد استفاده قرار گرفت که بینشهایی درباره تحول آموزشی مبتنی بر زمینه ارائه داد. ساختارهای رهبری اروپامحور همچنان در تمامی موارد بهطور عمیق نهادینه باقی ماندهاند و بیعدالتی معرفتی را تداوم میبخشند. با این حال، نشانههایی از نوآوری آفریقامحور در حال ظهور است؛ برای مثال، بازسازیهای حکمرانی در رواندا اصول عدالت ترمیمی را دربرگرفتهاند، ابتکارات برابری جنسیتی در آفریقای جنوبی مشهود است و بازنگریهای برنامه درسی در غنا، ادغام نظامهای دانش بومی را پیشنهاد میکنند. شواهد بهدستآمده از این اسناد نهادی حاکی از تغییر تدریجی بهسوی رهبری مبتنی بر زمینه محلی است. جنبشهای دانشجویی مانند #RhodesMustFall همچنین نشان میدهند که چگونه سلسلهمراتبهای نهادی به چالش کشیده میشوند. این مطالعه چارچوبی برای رهبری عادلانه از نظر معرفتی پیشنهاد میکند که بر حکمرانی مشارکتی، آموزش مبتنی بر اوبونتو و سیاستهای ترمیمی استوار است. با محوریت قرار دادن نظامهای دانش بومی و سنتهای فلسفی آفریقایی، این پژوهش به تلاشهای گستردهتر برای عدالت معرفتی، انسجام اجتماعی و تحول نهادهای پساسلطهگرایانه کمک میکند. این پژوهش تحول رهبری را بهعنوان امری بنیادین و نه حاشیهای برای تلاشهای گستردهتر استعمارزدایی در آموزش عالی آفریقا مطرح میکند.
Over the past decade, there has been a surge in mental health challenges among adolescents. While social and emotional learning (SEL) programs are positioned to bolster young people's social, emotional, and academic success and mental health, too few SEL programs center adolescent development in the present context, largely ignoring the realities and needs of Black, Indigenous, and People of Color (BIPOC), LGBTQ2SIA+, and students with disabilities. To fill this gap and need for transformative SEL, we hosted a series of focus groups with fifteen BIPOC middle schoolers to ask what they need to belong and thrive at school, given our belief that the youth most marginalized carry the genius to transform schools for every student. In this paper, we share their insights on how educators can create learning environments that ensure their safety, honor their humanity, cultivate joy, and foster their social, emotional, and academic well-being through transformative SEL and liberatory teaching practices. Youth shared easy-to-implement examples of how educators can nurture relationships with students, create safe and caring classroom environments, humanize education, and advance social justice and civic engagement. Based on what we learned from youth, we urge SEL program developers and educators to start by discovering who young people are and what they need to flourish socially, emotionally, and academically, then to use what students share to inform instructional practice, create and select academic content, guide interactions, and build communities where students feel a sense of trust, belonging, and care.
در دهه گذشته، چالشهای سلامت روان در میان نوجوانان افزایش چشمگیری داشته است. در حالی که برنامههای یادگیری اجتماعی و عاطفی (SEL) برای تقویت موفقیت اجتماعی، عاطفی و تحصیلی و سلامت روان جوانان طراحی شدهاند، تعداد کمی از این برنامهها بر رشد نوجوانان در بستر کنونی تمرکز دارند و عمدتاً واقعیتها و نیازهای نوجوانان سیاهپوست، بومی و رنگینپوست (BIPOC)، افراد LGBTQ2SIA+ و دانشآموزان دارای معلولیت را نادیده میگیرند. برای پر کردن این خلأ و پاسخ به نیاز به SEL تحولآفرین، مجموعهای از گروههای متمرکز با پانزده دانشآموز راهنمایی BIPOC برگزار کردیم تا بپرسیم برای تعلق داشتن و شکوفایی در مدرسه به چه چیزهایی نیاز دارند، با این باور که جوانان بیش از همه به حاشیه راندهشده، توانایی تحول مدارس برای همه دانشآموزان را دارند. در این مقاله، دیدگاههای آنان را درباره چگونگی ایجاد محیطهای یادگیری توسط معلمان که امنیت، انسانیت، شادی و بهزیستی اجتماعی، عاطفی و تحصیلی آنان را از طریق SEL تحولآفرین و شیوههای تدریس رهاییبخش تضمین میکند، به اشتراک میگذاریم. نوجوانان نمونههایی ساده و قابل اجرا از چگونگی پرورش روابط توسط معلمان با دانشآموزان، ایجاد محیطهای کلاسی ایمن و مراقبتآمیز، انسانیسازی آموزش و پیشبرد عدالت اجتماعی و مشارکت مدنی ارائه کردند. بر اساس آنچه از نوجوانان آموختیم، از توسعهدهندگان برنامههای SEL و معلمان میخواهیم که ابتدا با کشف اینکه جوانان چه کسانی هستند و برای شکوفایی اجتماعی، عاطفی و تحصیلی به چه نیاز دارند آغاز کنند و سپس آنچه دانشآموزان به اشتراک میگذارند را برای اطلاعرسانی به شیوه تدریس، ایجاد و انتخاب محتوای آموزشی، هدایت تعاملات و ساخت جوامعی که در آن دانشآموزان احساس اعتماد، تعلق و مراقبت میکنند، به کار گیرند.
STEM education often marginalizes rural students by privileging urban-centric engineering standards and forms of technical representation. This study investigates how traditional agricultural knowledge can be translated into engineering design learning through a Culturally Responsive STEM (CR-STEM) approach in rural classrooms. Using a qualitative case study design, data were collected from 12 tenth-grade students through classroom observations, design activities, and student-generated artifacts during an engineering project. A six-phase thematic analysis revealed that integrating agricultural knowledge enabled students to transform everyday experiences into functional engineering strategies. Instead of relying on conventional two-dimensional technical drawings, students demonstrated sophisticated problem-solving through direct hands-on experimentation, material adaptation, and the adaptive use of locally available resources. However, the findings also revealed a pedagogical tension stemming from a disconnect between students’ practical skills and formal communication. While students demonstrated strong physical engineering competence during construction, they struggled with formal technical drawing and academic presentation, which constrained their ability to articulate and formalize their design reasoning. These findings suggest that culturally responsive STEM education should support students in translating tacit local expertise into formal engineering representations. The study contributes to discussions on equitable STEM education by proposing alternative approaches to recognizing and assessing rural engineering competencies in culturally diverse learning contexts.
آموزش STEM اغلب با برتری دادن به استانداردهای مهندسی و شیوههای فنی مبتنی بر شهر، دانشآموزان روستایی را به حاشیه میراند. این پژوهش بررسی میکند که چگونه دانش کشاورزی سنتی میتواند از طریق رویکرد آموزش STEM پاسخگو به فرهنگ (CR-STEM) به یادگیری طراحی مهندسی در کلاسهای روستایی ترجمه شود. با استفاده از طرح مطالعه موردی کیفی، دادهها از ۱۲ دانشآموز پایه دهم از طریق مشاهده کلاس، فعالیتهای طراحی و آثار تولیدشده توسط دانشآموزان در طول یک پروژه مهندسی گردآوری شد. تحلیل تماتیک ششمرحلهای نشان داد که ادغام دانش کشاورزی به دانشآموزان امکان داد تا تجربیات روزمره خود را به راهبردهای مهندسی کاربردی تبدیل کنند. به جای اتکا به نقشههای فنی دوبعدی متعارف، دانشآموزان از طریق آزمایش عملی مستقیم، سازگاری با مواد و استفاده تطبیقی از منابع محلی موجود، حل مسئله پیشرفتهای را به نمایش گذاشتند. با این حال، یافتهها همچنین به وجود یک تنش آموزشی ناشی از گسست میان مهارتهای عملی دانشآموزان و ارتباط رسمی اشاره داشت. در حالی که دانشآموزان در حین ساخت، شایستگی مهندسی فیزیکی بالایی نشان دادند، اما در ترسیم فنی رسمی و ارائه علمی با دشواری مواجه بودند که این امر توانایی آنها را در بیان و صورتبندی استدلال طراحیشان محدود میکرد. این یافتهها نشان میدهد که آموزش STEM پاسخگو به فرهنگ باید از دانشآموزان در ترجمه تخصص ضمنی محلی به بازنماییهای رسمی مهندسی حمایت کند. این مطالعه با پیشنهاد رویکردهای جایگزین برای شناسایی و ارزیابی شایستگیهای مهندسی روستایی در بسترهای یادگیری فرهنگی متنوع، به بحثهای مربوط به آموزش عادلانه STEM کمک میکند.
This paper reconceptualises weeds through Australian Indigenous knowledge systems, presenting them not as invasive threats, but as teachers; living beings that offer ecological insight, support restoration, and contribute to cultural renewal and resurgence. Drawing on relational governance theories, the study employs Indigenous methodologies, including yarning with Country and the development of a storying seasonal calendar, to examine the behaviours and teachings of Fireweed (Senecio madagascariensis), African Lovegrass (Eragrostis curvula ), and Lantana (Lantana camara). Through attentive engagement with these plants across the seasons, the research reveals how each species responds to ecological disturbance in ways that reflect deeper patterns of damage, resilience, and adaptation. Fireweed emerges as a guard of soil exhaustion and overgrazing, while African Lovegrass plays a stabilising role in degraded landscapes during ecological transitions, and Lantana offers both refuge and warning through a chemically mediated defence of disturbed ground. These findings unsettle adversarial and militaristic paradigms of weed management and instead highlight the importance of Country-centred, seasonal, and relational approaches. By weaving Indigenous knowledge with ecological observation, the paper demonstrates that weeds are not only invasive but also teachers, whose messages can guide more ethical and restorative forms of environmental governance. • Weeds can be ecological indicators and teachers for landscape governance. • Introduces Weed Seasonal Story Calendars as a place-based methodology. • Challenges conventional eradication models via relational repair frameworks. • Grounds multispecies justice in Indigenous Knowledge Systems.
این مقاله با بازنگری در مفهوم علفهای هرز از منظر نظامهای دانشی بومیان استرالیا، آنها را نه بهعنوان تهدیدهای مهاجم، بلکه بهعنوان آموزگارانی زنده معرفی میکند که بینشهای بومشناختی ارائه میدهند، از بازسازی زیستبوم حمایت میکنند و به نوسازی و احیای فرهنگی یاری میرسانند. این مطالعه با بهرهگیری از نظریههای حکمرانی رابطهمند و روششناسیهای بومی، از جمله گفتوگو با سرزمین (yarning with Country) و تدوین تقویم روایی فصلی، به بررسی رفتارها و آموزههای Fireweed (Senecio madagascariensis)، African Lovegrass (Eragrostis curvula) و Lantana (Lantana camara) میپردازد. پژوهش با تعامل دقیق با این گیاهان در طول فصلها نشان میدهد که هر گونه چگونه به اختلالات بومشناختی واکنش نشان میدهد و این واکنشها بازتابدهنده الگوهای عمیقتری از آسیب، تابآوری و سازگاری هستند. Fireweed بهعنوان نگهبان فرسودگی خاک و چرای بیش از حد ظاهر میشود، در حالی که African Lovegrass در دورههای گذار بومشناختی نقشی تثبیتکننده در مناظر تخریبشده ایفا میکند و Lantana از طریق دفاع شیمیایی از زمینهای مختلشده هم پناهگاه و هم هشدار ارائه میدهد. این یافتهها الگوهای خصمانه و نظامیگرایانه مدیریت علفهای هرز را به چالش میکشند و بر اهمیت رویکردهای مبتنی بر سرزمین، فصلی و رابطهمند تأکید دارند. مقاله با درهمآمیزی دانش بومی و مشاهده بومشناختی نشان میدهد که علفهای هرز نهتنها مهاجم، بلکه آموزگارانی هستند که پیامهای آنها میتواند راهنمای اشکال اخلاقیتر و ترمیمیتر حکمرانی زیستمحیطی باشد. • علفهای هرز میتوانند شاخصهای بومشناختی و آموزگارانی برای حکمرانی سرزمین باشند. • تقویمهای روایی فصلی علفهای هرز بهعنوان روشی مبتنی بر مکان معرفی میشود. • الگوهای متعارف ریشهکنی از طریق چارچوبهای ترمیم رابطهای به چالش کشیده میشود. • عدالت چندگونهای در نظامهای دانشی بومی بنیان نهاده میشود.
This participatory action research investigates developing a Community Learning and Innovation Platform (LIP) to drive the grassroots economy and enhance community well-being in Nakhon Sawan Province. Using a qualitative methodology across 10 target sub-districts, the study rigorously collected data from 330 key informants—including community leaders, local scholars, and network partners—through in-depth interviews, focus groups, and participant observation. Content analysis showed that the LIP effectively connects indigenous social capital with modern management practices through participatory learning. This intervention successfully established 12 concrete community economic activities, demonstrably reducing household expenses and increasing local income. Crucially, the platform cultivated 200 "community innovators" equipped to act as change agents, transferring appropriate technologies back into their communities. Furthermore, Local Administrative Organizations shifted from mere implementers to strategic facilitators. Ultimately, this systematic economic mobilization significantly strengthened holistic community well-being across physical, mental, social, and cognitive dimensions, directly contributing to the localized achievement of the Sustainable Development Goals (SDGs).
این پژوهش اقدامپژوهی مشارکتی به بررسی توسعه یک بستر یادگیری و نوآوری جامعهمحور (LIP) به منظور پیشبرد اقتصاد مبتنی بر ریشه و ارتقای بهزیستی جامعه در استان ناخون ساوان میپردازد. با بهرهگیری از روششناسی کیفی در ۱۰ بخش هدف، دادهها به طور دقیق از ۳۳۰ مطلع کلیدی شامل رهبران جامعه، صاحبنظران محلی و شرکای شبکهای از طریق مصاحبههای عمیق، گروههای متمرکز و مشاهده مشارکتی گردآوری شد. تحلیل محتوا نشان داد که بستر LIP به طور مؤثری سرمایه اجتماعی بومی را با شیوههای نوین مدیریت از طریق یادگیری مشارکتی پیوند میدهد. این مداخله منجر به ایجاد ۱۲ فعالیت اقتصادی ملموس در جامعه شد که به طور قابل توجهی هزینههای خانوار را کاهش داده و درآمد محلی را افزایش داد. نکته مهم این است که این بستر ۲۰۰ «نوآور جامعه» را پرورش داد که توانمند شدهاند به عنوان عاملان تغییر، فناوریهای مناسب را به جوامع خود منتقل کنند. علاوه بر این، سازمانهای مدیریت محلی از مجریان صرف به تسهیلگران راهبردی تبدیل شدند. در نهایت، این بسیج نظاممند اقتصادی به طور معناداری به تقویت بهزیستی جامع جامعه در ابعاد جسمی، روانی، اجتماعی و شناختی انجامید و به طور مستقیم در تحقق بومی اهداف توسعه پایدار (SDGs) نقش داشت.
Gratitude, one virtue that reflects a person's high moral standards, is a culturally sensitive construct expressed differently across cultural contexts. Definitions and perceptions of gratitude among children may differ from one community to another and from one region of the world to another. This study used a phenomenological design, coupled with the Indigenous standpoint theoretical framework and related participatory methodologies, to understand the virtue of gratitude among children. Conducting a qualitative survey, the authors utilized focus group discussions and key informant interviews to investigate how adolescents and adults from the pastoralist Turkana of northern Kenya and the Amhara of central Ethiopia defined and perceived gratitude in children aged 4–8 years. The authors analyzed the data thematically. The findings indicate that gratitude is defined variously as an innate capacity, an action, an expression of other virtues, and a feeling used to commune with both humans and the spirit world. Thus, gratitude reflects appreciation, thankfulness, and a positive response to acts of generosity or opportunities provided. Participants noted that gratitude manifested in children through their emotional dispositions, social interactions and relationships with others; their moral values; their actions and behaviors; and other positive character virtues. The most frequent recurring theme was defining gratitude as a relational skill used with both people and the spiritual world. These findings have implications for programs that support children developing positive virtues: they should be rooted in local cultural traditions and stress values prioritized by local communities.
شکرگزاری، که یکی از فضایل منعکسکننده استانداردهای بالای اخلاقی فرد است، مفهومی حساس به فرهنگ بوده و در زمینههای فرهنگی مختلف به شیوههای متفاوتی ابراز میشود. تعاریف و برداشتها از شکرگزاری در میان کودکان ممکن است از یک جامعه به جامعه دیگر و از یک منطقه جهان به منطقهای دیگر متفاوت باشد. این مطالعه با استفاده از طرح پدیدارشناختی و چارچوب نظری دیدگاه بومی و روششناسیهای مشارکتی مرتبط، به بررسی فضیلت شکرگزاری در میان کودکان پرداخت. نویسندگان با انجام یک پیمایش کیفی، از بحثهای گروهی متمرکز و مصاحبههای مطلعان کلیدی برای بررسی نحوه تعریف و برداشت نوجوانان و بزرگسالان از جوامع دامدار ترکانا در شمال کنیا و آمهارا در مرکز اتیوپی از شکرگزاری در کودکان ۴ تا ۸ ساله استفاده کردند. دادهها به صورت تماتیک تحلیل شدند. یافتهها نشان میدهد که شکرگزاری به شیوههای مختلفی همچون ظرفیت ذاتی، عمل، ابراز سایر فضایل و احساسی برای ارتباط با انسانها و جهان روحانی تعریف میشود. بنابراین، شکرگزاری بازتابی از قدردانی، سپاسگزاری و واکنش مثبت به اعمال سخاوتآمیز یا فرصتهای فراهمشده است. شرکتکنندگان اشاره کردند که شکرگزاری در کودکان از طریق گرایشهای هیجانی، تعاملات اجتماعی و روابط با دیگران، ارزشهای اخلاقی، اعمال و رفتارها و سایر فضایل مثبت شخصیتی بروز مییابد. پرتکرارترین مضمون، تعریف شکرگزاری به عنوان مهارت ارتباطی مورد استفاده با انسانها و جهان معنوی بود. این یافتهها برای برنامههایی که از رشد فضایل مثبت در کودکان حمایت میکنند، پیامدهایی دارد: این برنامهها باید ریشه در سنتهای فرهنگی محلی داشته و بر ارزشهایی که توسط جوامع محلی اولویتبندی میشوند، تأکید کنند.
Africa is central to the world's future. The continent holds immense human potential, vast natural wealth, and a very young population. Yet, historical trauma from colonialism and ongoing neocolonial practices still hold African nations back. Unfair global financial rules, high borrowing costs, and severe climate impacts create deep systemic barriers. Africa contributes barely 4% of global carbon emissions, yet suffers massive economic losses from climate change. The concept of "Africa Rising" must move beyond simple economic metrics. It requires structural justice, genuine self-directed development, and local academic agency. This special issue grounds these global debates in concrete African realities through eight insightful studies. Their authors offer practical solutions to pressing challenges: curbing conflict through trade and gender inclusion, combining indigenous justice rituals with state law, fighting carbon market fraud, and introducing novel economic models to combat financial exclusion. Other studies advocate for youth civic agency through non-formal education, pharmaceutical sovereignty to lower medicine prices, and reframing forced migration as a driver of regional integration through the African Union's Free Movement Protocol. Recent global governance reforms, such as the African Union joining the G20, now G21, offer a vital platform for procedural justice. However, a seat at the table is not enough on its own. Africa must activate its internal institutions, financial markets, and academic community. As demonstrated by the authors in this collection, local experts provide the essential evidence needed to drive real progress. Only through genuine partnership, ethical global frameworks, and grounded African agency can the continent realise its true development potential.
آفریقا در مرکز آینده جهان قرار دارد. این قاره دارای پتانسیل انسانی عظیم، ثروت طبیعی فراوان و جمعیتی بسیار جوان است. با این حال، آسیبهای تاریخی ناشی از استعمار و تداوم رویههای نواستعماری همچنان کشورهای آفریقایی را عقب نگاه داشته است. قوانین ناعادلانه مالی جهانی، هزینههای بالای استقراض و پیامدهای شدید تغییرات اقلیمی، موانع ساختاری عمیقی ایجاد میکنند. آفریقا تنها حدود ۴٪ از انتشار کربن جهانی را به خود اختصاص میدهد، اما متحمل خسارات اقتصادی گستردهای از تغییرات اقلیمی میشود. مفهوم «آفریقا در حال صعود» باید فراتر از شاخصهای ساده اقتصادی برود. این امر مستلزم عدالت ساختاری، توسعه خودمحور واقعی و عاملیت دانشگاهی محلی است. این شماره ویژه، این مباحث جهانی را از طریق هشت مطالعه عمیق در واقعیتهای عینی آفریقا ریشهیابی میکند. نویسندگان این مقالات راهحلهای عملی برای چالشهای فوری ارائه میدهند: مهار منازعات از طریق تجارت و شمول جنسیتی، ترکیب آیینهای بومی عدالت با حقوق دولتی، مبارزه با تقلب در بازار کربن و معرفی مدلهای اقتصادی نوین برای مقابله با محرومیت مالی. سایر مطالعات بر عاملیت مدنی جوانان از طریق آموزش غیررسمی، حاکمیت دارویی برای کاهش قیمت داروها و بازتعریف مهاجرت اجباری بهعنوان محرکی برای یکپارچگی منطقهای از طریق پروتکل آزادی جابجایی اتحادیه آفریقا تأکید دارند. اصلاحات اخیر در حکمرانی جهانی، مانند پیوستن اتحادیه آفریقا به گروه G20 که اکنون G21 است، بستری حیاتی برای عدالت رویهای فراهم میکند. با این حال، صرفاً داشتن جایگاهی در میز کافی نیست. آفریقا باید نهادهای داخلی، بازارهای مالی و جامعه دانشگاهی خود را فعال کند. همانطور که نویسندگان این مجموعه نشان میدهند، کارشناسان محلی شواهد اساسی لازم برای پیشبرد واقعی را ارائه میکنند. تنها از طریق شراکت واقعی، چارچوبهای اخلاقی جهانی و عاملیت ریشهدار آفریقایی است که این قاره میتواند به پتانسیل واقعی توسعه خود دست یابد.
The South African Open Science Policy 2026, published by the Department of Science, Technology, and Innovation, is formally committed to the democratisation of knowledge and epistemic equity. Yet a critical reading reveals that the Policy reproduces, through its own discursive architecture, the epistemological hierarchy it claims to dismantle. This article analyses the Policy as a discursive text, drawing on Laclau and Mouffe’s discourse theory and Foucault’s concept of the regime of truth to explain how a policy committed to democratisation can simultaneously enact epistemic exclusion. The primary argument is threefold. First, the Policy constructs “Open Science” as a nodal point around which a chain of equivalences is built from STEM-derived norms, including reproducibility, FAIR data principles, journal metrics, and natural science models of citizen science. Second, we argue that this hegemonic articulation reconstitutes a hidden antagonism between positivist and interpretivist epistemological traditions, reawakening a binary opposition that the paradigm wars of the twentieth century had ostensibly resolved. Third, the incommensurability between these traditions means that applying STEM-derived criteria universally to all research constitutes not evaluation but category error institutionalised as governance. Six dimensions of epistemological closure are examined: the reproducibility criterion, the FAIR data mandate, the marginalisation of CARE principles, the protective rather than epistemic treatment of indigenous knowledge, the structural absence of humanistic output forms, and the natural-science-centred design of the citizen science framework and its consequences for participatory research traditions. Five policy interventions are proposed through which the Policy’s stated commitment to epistemic equity could be made operational across the full disciplinary spectrum.
سیاست علم باز آفریقای جنوبی ۲۰۲۶ که توسط وزارت علوم، فناوری و نوآوری منتشر شده است، به طور رسمی متعهد به دموکراتیزهکردن دانش و برابری معرفتی است. با این حال، خوانشی انتقادی نشان میدهد که این سیاست از طریق معماری گفتمانی خود، همان سلسلهمراتب معرفتی را بازتولید میکند که مدعی برچیدن آن است. این مقاله سیاست مذکور را به عنوان یک متن گفتمانی تحلیل میکند و با بهرهگیری از نظریه گفتمان Laclau و Mouffe و مفهوم رژیم حقیقت نزد Foucault، توضیح میدهد که چگونه یک سیاست متعهد به دموکراتیزاسیون میتواند همزمان به طرد معرفتی منجر شود. استدلال اصلی مقاله سهوجهی است: نخست، سیاست «علم باز» را به عنوان نقطه گرهای میسازد که زنجیرهای از همارزیها حول هنجارهای برگرفته از STEM، از جمله معیار بازتولیدپذیری، اصول داده FAIR، شاخصهای نشریات و مدلهای علوم طبیعی از علم شهروندی ایجاد میکند. دوم، ما استدلال میکنیم که این مفصلبندی هژمونیک، خصومت پنهانی میان سنتهای معرفتی پوزیتیویستی و تفسیرگرایانه را بازسازی میکند و دوگانگیای را احیا میکند که به ظاهر جنگهای پارادایمی قرن بیستم آن را حل کرده بودند. سوم، نامقیاسی میان این سنتها به این معناست که تعمیم معیارهای برگرفته از STEM به همه پژوهشها، نه ارزیابی بلکه خطای مقولهای است که به صورت حکمرانی نهادینه میشود. شش بُعد انسداد معرفتی بررسی میشود: معیار بازتولیدپذیری، الزام داده FAIR، به حاشیهراندن اصول CARE، برخورد حفاظتی به جای معرفتی با دانش بومی، فقدان ساختاری اشکال تولیدات علوم انسانی و طراحی چارچوب علم شهروندی با محوریت علوم طبیعی و پیامدهای آن برای سنتهای پژوهش مشارکتی. پنج مداخله سیاستی پیشنهاد میشود که از طریق آنها تعهد اعلامشده سیاست به برابری معرفتی میتواند در سراسر طیف رشتهای عملیاتی شود.
This article applies Syed Farid Alatas’s two-part framework for decolonisation, critique and construction, and considers what it entails for research training and methods pedagogy in the contemporary university. We argue that the first part, critique, must consider diverse epistemic traditions and the material and conceptual conditions through which research reproduces inequalities. The second part, construction, consisting of reconstruction and original construction, requires a discrete set of pedagogical practices, including problem-genealogy and concept-mining tasks for trainee researchers. Reconstruction deals with already established subject-matter, problem statements, theories, concepts and methods, while original construction, demands, among other things, theoretical and conceptual innovation and methodological pluralism in argumentation, including arts-based research and indigenous storywork. We argue that reconstruction and original construction in the curriculum are inseparable from the reconstruction of the institution itself. Moreover, to have impact for teaching, decolonising commitments must be explicitly written into university partnerships, internationalisation policies, and transnational teaching agreements.
این مقاله چارچوب دو بخشی استعمارزدایی سید فرید العطاس، یعنی نقد و ساخت، را به کار میگیرد و بررسی میکند که این چارچوب برای آموزش پژوهش و روششناسی در دانشگاه معاصر چه پیامدهایی دارد. ما استدلال میکنیم که بخش نخست، یعنی نقد، باید سنتهای معرفتی متنوع و شرایط مادی و مفهومیای را که پژوهش از طریق آنها نابرابریها را بازتولید میکند، مد نظر قرار دهد. بخش دوم، یعنی ساخت، که شامل بازسازی و ساخت اصیل است، مستلزم مجموعهای مجزا از شیوههای آموزشی، از جمله وظایف تبارشناسی مسئله و استخراج مفهومی برای پژوهشگران در حال آموزش است. بازسازی به موضوعات، بیانیههای مسئله، نظریهها، مفاهیم و روشهای از پیش تثبیتشده میپردازد، در حالی که ساخت اصیل، در کنار سایر موارد، نیازمند نوآوری نظری و مفهومی و کثرتگرایی روششناختی در استدلال، از جمله پژوهش مبتنی بر هنر و داستانپردازی بومی است. ما استدلال میکنیم که بازسازی و ساخت اصیل در برنامه درسی از بازسازی خود نهاد دانشگاه جداییناپذیر است. افزون بر این، برای تأثیرگذاری بر آموزش، تعهدات استعمارزدایانه باید به طور صریح در مشارکتهای دانشگاهی، سیاستهای بینالمللیسازی و توافقنامههای آموزشی فراملی نوشته شود.
This study is an exploration of the cultural and traditional practices of the Atswean-Asi people of Kwambai, a distinct subgroup of the Kuteb ethnic group in Taraba State, Nigeria. It interrogates the continuity and transformation of practices such as child-naming ceremonies, menstrual segregation, male circumcision, and associated taboos in the face of external influences. The main argument is that the interaction between Christianity, modernity, and indigenous practices has led to a lively mix of cultures. This has created a 'Third Space' for expression that helps maintain community identity through Selective Cultural Brokerage. The objective is to historicise and analyse these cultural practices within their socio-political and spiritual frameworks, utilising the Theory of Cultural Hybridity to interpret the data as evidence of active cultural resilience rather than passive reception. The study adopts the historical method, relying on oral traditions, ethnographic observation, and documentary sources. The paper concludes that these traditions are being restructured in a focused way. This gives us a new theoretical idea: Selective Cultural Brokerage. Community leaders work together to manage the rules of cultural continuity, which helps maintain the stability of a new, hybrid communal identity.
این مطالعه به بررسی شیوههای فرهنگی و سنتی مردم آتسویان-آسی کوامبای، که زیرگروهی متمایز از قوم کوتِب در ایالت تارابا، نیجریه هستند، میپردازد. این پژوهش به تداوم و تحول آیینهایی همچون مراسم نامگذاری کودک، جداسازی دوران قاعدگی، ختنه مردان و تابوهای مرتبط با آنها در مواجهه با تأثیرات بیرونی میپردازد. استدلال اصلی این است که تعامل میان مسیحیت، مدرنیته و سنتهای بومی به ترکیبی پویا از فرهنگها انجامیده است. این امر «سومین فضا»یی برای ابراز هویت ایجاد کرده که از طریق کارگزاری فرهنگی گزینشی به حفظ هویت جمعی کمک میکند. هدف این پژوهش، تاریخیکردن و تحلیل این شیوههای فرهنگی در چارچوبهای اجتماعی-سیاسی و معنوی آنهاست و با بهرهگیری از نظریه اختلاط فرهنگی، دادهها را به عنوان شواهدی از تابآوری فرهنگی فعال، نه پذیرش منفعلانه، تفسیر میکند. روش پژوهش تاریخی است و بر سنت شفاهی، مشاهده قومنگارانه و منابع اسنادی تکیه دارد. مقاله نتیجه میگیرد که این سنتها به شیوهای هدفمند بازساخت میشوند و ایده نظری جدیدی با عنوان کارگزاری فرهنگی گزینشی ارائه میدهد. رهبران جامعه با همکاری یکدیگر قواعد تداوم فرهنگی را مدیریت میکنند که این امر به ثبات هویت جمعی جدید و ترکیبی کمک میکند.
