mind

Future orientation is an important developmental aspect for twelfth-grade senior high school students, who must decide on further study or careers after graduation. A preliminary study through interviews with the guidance and counseling teacher and an open-ended questionnaire administered to 50 twelfth-grade students of Sekolah Menengah Islam (SMI) Hidayatullah, Banjar Regency, showed that none of the respondents had clear future goals. This community service activity aimed to provide understanding and initial skills in setting future goals through the “Aku Bisa” (I Can) program, a psychoeducation-based activity consisting of an interactive lecture on goal setting, creating a “my aspirations” mind map, and a short film discussion. The one-day program was attended by 105 twelfth-grade students. Outcomes were evaluated through a pre-test and post-test based on a future orientation scale, observation during the activities, and a participant evaluation sheet. A paired sample t-test showed no significant difference between scores before and after the program (t(95) = 0.245; p = 0.807). Nevertheless, participants were able to write down their aspirations and plan how to achieve them in a mind map, and most participants rated their understanding of the material (78.10% good and very good) and the benefits of the activity (87.62% good and very good) favorably. This program can serve as an initial step in introducing future planning to students; however, longer implementation and follow-up evaluation are needed to detect meaningful changes in future orientation

The article examines the potential of mindfulness exercises for promoting students’ well-being and improving the effectiveness of English language teaching in higher education institutions of Ukraine. The relevance of the study is due to the increasing levels of stress, anxiety, emotional exhaustion, and reduced motivation among students, particularly in the context of the ongoing war in Ukraine, which highlights the need for educational approaches that support both academic achievement and psychological well-being. The paper reviews contemporary theoretical and empirical research on mindfulness, outlines its core principles, and analyses their application to the foreign language classroom. Particular attention is paid to the contribution of mindfulness to reducing foreign language anxiety, strengthening emotional regulation, increasing resilience, motivation, self-efficacy, concentration, memory, communication skills, and speaking performance. The article also discusses the pedagogical principles underlying effective mindfulness instruction, including intention, attention, attitude, inquiry-based learning, and the creation of a supportive and non-judgemental learning environment. Furthermore, the principles of non-judgement, acceptance, beginner’s mind, patience, non-striving, trust, letting go, and compassion are interpreted in relation to English language learning. Based on the analysed literature, the paper proposes a set of practical mindfulness activities that can be integrated into English language lessons, including mindful breathing, listening, writing, conversations, body scanning, movement, grounding, visualisation, art practices, and savouring. These activities may be used as lesson warm-ups, fillers, transitions, or independent learning tasks to foster students’ emotional well-being while simultaneously developing their communicative competence. It is concluded that mindfulness represents a valuable pedagogical approach capable of creating psychologically safe and engaging learning environments that support both language acquisition and personal development.

The Ig Nobel Prize, a spoof on Nobel Prize, has long performed a valuable service to science.It honours achievements that make people laugh and then think [1].Global Health, after several decades of earnest endeavour, would seem ready for similar recognition.I therefore propose, with all due humility, the establishment of an Ig Nobel Prize for Global Health.There is, of course, no intention to mock Global Health, which is too noble, and the inequalities it seeks to address too consequential.But, like most human enterprises, Global Health has acquired its own vocabulary, rituals, paradoxes and unintended ironies.The proposed Ig Nobel Prize for Global Health would therefore recognise such phenomena for their ability to make us laugh first, think second, and perhaps recognise a little of ourselves in the process.Five examples readily come to mind.

Socially complex peer play may provide opportunities for children to coordinate perspectives, negotiate roles, and respond to others' needs, but its association with prosocial judgment may differ according to children's social-cognitive resources. This small-scale longitudinal study examined whether mental state knowledge assessed at age 4–5 conditioned the concurrent association between socially complex peer play and prosocial judgment assessed at age 5–6. Participants were 35 children from a private nursery school in Japan. Mental state knowledge was assessed using a false-belief task. At age 5–6, children completed helping and sharing judgment tasks, and their free play was observed naturalistically across repeated focal-child observations. Socially complex peer play was indexed by the combined proportion of associative and cooperative play. Hierarchical regression analyses showed that the interaction between earlier mental state knowledge and socially complex peer play significantly predicted sharing judgment. The corresponding interaction for helping was positive but did not reach the conventional significance threshold. Sensitivity analyses using heteroskedasticity-consistent standard errors supported the sharing result. Given the modest sample size, the findings should be interpreted as preliminary. They suggest that the association between socially complex peer play and prosocial judgment may differ according to children's earlier social-cognitive resources.

Background Yoga is a multidimensional mind–body practice, yet little is known about whether the weekly practice frequency of its individual components is differentially associated with subjective wellbeing (SWB). This study examined the associations between the weekly practice frequency of asana, pranayama, relaxation, and meditation and SWB among Hungarian yoga practitioners. Methods A cross-sectional online survey based on convenience snowball sampling was conducted in April–May 2021, during the COVID-19 pandemic, among 379 adult yoga practitioners (44.31 ± 10.12 years). SWB was assessed using the World Health Organization-Five Wellbeing Index (WHO-5). Associations between participant characteristics and SWB were examined using one-way ANOVA and Pearson’s correlations. Separate ANCOVA models examined associations between the weekly practice frequency of each yoga component and SWB after adjustment for place of residence, other physical exercise, yoga practice duration, and yoga expertise (Holm–Bonferroni corrected). Independent associations were examined using multiple linear regression, with a dummy-coded sensitivity analysis. Results Place of residence, yoga expertise, other physical exercise, and, weakly, yoga practice duration were associated with SWB. After adjustment, all four yoga components remained significantly associated with higher SWB (corrected p ≤ 0.029), with medium effect sizes for asana (ηp 2 = 0.070) and meditation (ηp 2 = 0.061) and small effect sizes for pranayama (ηp 2 = 0.050) and relaxation (ηp 2 = 0.024). Daily practice was consistently associated with the highest SWB. The regression model explained only 12.9% of the variance in SWB (Cohen’s f 2 = 0.15), and only asana ( B = 0.69, 95% CI [0.22, 1.17]) and meditation frequency ( B = 0.61, 95% CI [0.21, 1.00]) remained independently associated with SWB, as supported by the sensitivity analysis. Conclusion In this predominantly female, highly educated convenience sample, more frequent weekly practice of all four yoga components was associated with higher SWB. However, after accounting for participant characteristics, yoga experience, and the overlap among components, only asana and meditation frequency remained independently associated with SWB. These associations were small, and most of the variance in SWB remained unexplained. Given the cross-sectional design, causal conclusions cannot be drawn and generalization should be cautious; longitudinal and intervention studies of individual yoga components are needed.

Introduction Level-2 visual perspective taking (VPT-2) reflects children’s ability to understand others’ visual experiences. However, the effects of viewing angle and task materials on 4-year-olds’ performance remain unclear. Methods Using a picture-taking (“photographer”) task, this study examined the effects of test tool and rotation angle, as well as egocentric error patterns, among 163 four-year-old children from Hainan, China. A 2 (test tool: Lego figurines vs. geometric solids) × 3 (rotation angle: 0°, 90°, 180°) within-subjects design was used. The formal test comprised 18 four-alternative trials, with three trials in each Tool × Angle condition; each correct response scored 1 and each incorrect response scored 0. Performance was assessed using raw correct scores and the proportions of egocentric errors. Results Rotation angle significantly affected performance in a nonmonotonic pattern: raw correct scores were highest at 0°, followed by 180°, and lowest at 90°. The main effect of test tool was significant, with higher raw correct scores in the Lego figurine condition than in the geometric solids condition. The Tool × Angle interaction for raw correct scores was not significant. The proportions of egocentric errors showed significant main effects of test tool and rotation angle, as well as a significant Tool × Angle interaction. Egocentric errors were most pronounced in the geometric solids condition at 180°. Supplementary analyses revealed no significant sex main effect or sex-related interactions. Discussion These findings indicate that 4-year-olds’ VPT-2 performance varies across rotation angles and test materials. Performance differences between material conditions may be associated with differences in task structure, stimulus discriminability, social cues, and spatial-relational judgment demands, whose independent contributions could not be isolated in this study. Because the analyses relied on raw correct scores and error-type data, the findings should be interpreted as differences in behavioral performance rather than direct evidence about processing strategies or cognitive mechanisms.

Psychoanalysis occupies a unique position in psychiatry, simultaneously a body of knowledge, a method of clinical investigation, and a form of treatment. Despite its relevance to clinical practice, postgraduate psychiatry residents often encounter the subject with limited structured exposure, resulting in either fascination or dismissal. This primer aims to bridge that gap by providing an accessible, theoretically grounded introduction to psychoanalysis and its derivatives psychoanalytic psychotherapy and psychodynamic psychotherapy for postgraduate psychiatry residents. It outlines the core principles of psychoanalytic theory, the evolution of the field since Freud, key underlying neurobiological concepts, and the common factors shared across various dynamic therapies. The paper does not serve as a training manual, nor does it provide detailed accounts of individual defense mechanisms, models of mind, dream analysis, drive theory, or the historical development of analytic schools. It is intended to sensitize residents to the field and provide a foundation for further independent study.

Background: Individuals with complex trauma may continue to experience emotional distress, rumination, and maladaptive response patterns despite pharmacological treatment. Integrative interventions addressing affective responses, maladaptive patterns, and adaptive functioning warrant further clinical investigation. Case presentation: This report describes a 23-year-old woman diagnosed with complex trauma who her psychiatrist referred because she was not responding adequately to prescribed antidepressant and anti-anxiety medication. She received an eight-session intervention delivered in three phases: one session of Wiring Affect with ReAttach (W.A.R.A.®) on Day 1; one session of Brain-Switch 2.0® on Day 2 to address maladaptive brain patterns; and six subsequent ReAttach® sessions, emphasizing Cognitive Bias Modification (CBM) 3, followed by CBM 1 and CBM 2. Clinical observations: Following the Day 1 W.A.R.A.® session, the client reported a quieter mind, reduced rumination, greater calmness, and sleeping that night without sleeping medication. Brain-Switch 2.0® was administered on Day 2, which further enhanced her self-agency. Subsequent ReAttach® sessions integrated her sense of identity and improved boundary setting with her parents. At one-month post-therapy follow-up, the client reported improved management of rumination, greater emotional regulation, anxiety within normal ranges, preserved cognitive functioning despite ongoing family difficulties, and greater satisfaction with herself. Pre–post quantitative electroencephalography (qEEG) data showed changes in several recorded measures. The qEEG data indicated the absence of previous mental sluggishness, a clinically significant improvement in the trauma-related marker and emotional regulation within the normative range, and the absence of a depression-related marker.

Behavior is a particular type of organic reaction. It is a cognitively guided reaction: it is an organic reaction guided by cognitions; and cognitions are registers of the internal states of an organism, or of the states of its environment, which allow that organism to functionally adjust the patterns that govern those particular organic reactions that are its behaviors. In turn, the mental states of a living being, its mind, are the set of its cognitive states; that is, the set of states resulting from cognitions that dispose it and allow it to behave in certain ways.

Abstract This article offers a theoretical contribution which is conceptual, integrative, and model-oriented in nature, in the form of a critical literature review on empathy. Grounded in a psychodynamic perspective and situated at the intersection of phenomenological, existentialist, and structuralist frameworks, it examines the prevailing humanistic challenges across several sub-Saharan African countries. These nations are currently grappling with sociopolitical shifts, marked by instability in countries such as Mali, Guinea, Burkina Faso, Chad, Sudan, Niger, the Congo, and Cameroon, as well as natural disasters, all of which undermine interpersonal and intergroup (as well as intragroup) interactions. The primary objective is to explain how it is constructed and how it can be reconceptualized, not merely as a personality trait, but as an essential emotion and a vital skill for maintaining civil harmony during times of crisis. The aim is to demonstrate how it functions within a framework of intersubjectivity, rooted in the dynamics of our connection to others, as a means of regulating the psychological and physiological distress (such as stress, anxiety, anguish, depression, trauma, panic, addictions, mania, paranoia, etc.) that arises in contexts of social tension. It is developed as an internal capacity for empathy, structured around three developmental emotional competencies: emotional awareness, which emerges in infancy and grows in complexity into adulthood with the acquisition of a "theory of mind"; emotional expression, understood as a logical mode of verbal and non-verbal socio-affective communication; and emotional regulation, defined as a set of intra- and inter-individual processes used to avoid, transform, minimize, or de-intensify emotion. In conclusion, he establishes that a failure of empathy, characterized by a lack of acceptance of others, impaired awareness, and maladaptive coping, lies at the heart of maladjustment. Conversely, emotional empathy serves a homeostatic and anxiolytic function, operating on individual, collective, and contextual levels. It acts as a cathartic catalyst rooted in sharing, reciprocity, and altruistic awareness—a necessary condition for sustaining social cohesion within an anxiety-inducing environment. Keywords Empathysocial changesemotionconsciousnessexpressionregulation

این مقاله یک مشارکت نظری با ماهیتی مفهومی، تلفیقی و مدل‌محور ارائه می‌دهد که به صورت مروری انتقادی بر ادبیات پژوهش در زمینه همدلی انجام شده است. این پژوهش مبتنی بر رویکرد روان‌پویشی و در تقاطع چارچوب‌های پدیدارشناختی، اگزیستانسیالیستی و ساختارگرایانه قرار دارد و به بررسی چالش‌های انسان‌گرایانه غالب در چندین کشور آفریقای جنوب صحرا می‌پردازد. این کشورها در حال حاضر با تحولات اجتماعی-سیاسی، بی‌ثباتی در کشورهایی مانند مالی، گینه، بورکینافاسو، چاد، سودان، نیجر، کنگو و کامرون و همچنین بلایای طبیعی مواجه هستند که همگی تعاملات بین‌فردی و بین‌گروهی (و همچنین درون‌گروهی) را تضعیف می‌کنند. هدف اصلی، تبیین نحوه ساخت همدلی و بازتعریف آن نه صرفاً به عنوان یک ویژگی شخصیتی، بلکه به عنوان یک هیجان اساسی و مهارتی حیاتی برای حفظ نظم مدنی در دوران بحران است. هدف این است که نشان داده شود همدلی چگونه در چارچوب بین‌ذهنیت، ریشه‌دار در پویایی‌های ارتباط ما با دیگران، به عنوان ابزاری برای تنظیم آشفتگی روانی و فیزیولوژیکی (مانند استرس، اضطراب، رنج، افسردگی، تروما، وحشت، اعتیاد، شیدایی، پارانویا و غیره) که در بستر تنش اجتماعی ایجاد می‌شود، عمل می‌کند. همدلی به عنوان یک ظرفیت درونی، حول سه شایستگی هیجانی رشدی ساختار یافته است: آگاهی هیجانی که از کودکی پدیدار می‌شود و با کسب «نظریه ذهن» در بزرگسالی پیچیده‌تر می‌گردد؛ ابراز هیجانی که به عنوان شیوه‌ای منطقی از ارتباط اجتماعی-عاطفی کلامی و غیرکلامی درک می‌شود؛ و تنظیم هیجانی که به عنوان مجموعه‌ای از فرایندهای درون‌فردی و بین‌فردی برای اجتناب، تغییر، کاهش یا تضعیف هیجان تعریف می‌شود. در پایان، نویسنده نتیجه می‌گیرد که شکست همدلی، که با فقدان پذیرش دیگران، اختلال در آگاهی و مقابله ناسازگارانه مشخص می‌شود، در قلب ناسازگاری قرار دارد. در مقابل، همدلی هیجانی نقش هموستاتیک و ضداضطرابی ایفا می‌کند و در سطوح فردی، جمعی و زمینه‌ای عمل می‌کند. همدلی به عنوان یک کاتالیزور کاتارتیک مبتنی بر اشتراک، دوسویگی و آگاهی نوع‌دوستانه عمل می‌کند که شرط لازم برای حفظ انسجام اجتماعی در محیطی اضطراب‌آور است.

Population ageing is increasing the number of older adults who experience overlapping depressive symptoms, anxiety, insomnia, loneliness, and cognitive vulnerability, often alongside multimorbidity, pain, frailty, and functional limitation. This structured narrative review evaluates Tai Chi as a scalable, low-intensity mind–body exercise for these interconnected problems. We synthesised 171 publications identified through PubMed and citation chaining, including Tai Chi-specific clinical studies, broader mind–body evidence, guidelines, and implementation literature. Evidence is most consistent for reducing depressive symptoms, improving sleep, and improving balance, with possible benefits for selected cognitive outcomes. Evidence is weaker for diagnosed depressive or anxiety disorders, loneliness as a primary outcome, long-term cognitive trajectories, and dementia incidence. Tai Chi should therefore be positioned as an adjunct to established care, not as a replacement for pharmacotherapy, psychotherapy, cognitive behavioral therapy for insomnia (CBT-I), or multidomain dementia-risk reduction. Proposed pathways include autonomic regulation, sleep stabilisation, behavioral activation, balance confidence, cognitive–motor integration, and group participation; however, most mechanism evidence is indirect or exploratory. Translation requires clearly specified protocols, active comparators, blinded outcome assessments where feasible, long-term follow-up, systematic adverse-event reporting, cost-effectiveness analyses, and equity-focused implementation. Tai Chi is the most credible as an adaptable component of stepped or integrated care for older adults, provided that programmes are standardised, safely delivered, and evaluated against clinically significant outcomes.

افزایش سالمندی جمعیت موجب افزایش تعداد سالمندانی می‌شود که علائم افسردگی، اضطراب، بی‌خوابی، احساس تنهایی و آسیب‌پذیری شناختی را به طور همزمان تجربه می‌کنند و اغلب این مشکلات با چندبیماری، درد، ناتوانی و محدودیت عملکردی همراه است. این مرور روایتی ساختاریافته، تای‌چی را به عنوان یک ورزش ذهنی-بدنی با شدت پایین و مقیاس‌پذیر برای این مشکلات درهم‌تنیده ارزیابی می‌کند. ما ۱۷۱ مقاله شناسایی‌شده از طریق PubMed و زنجیره‌سازی ارجاعات را شامل مطالعات بالینی اختصاصی تای‌چی، شواهد گسترده‌تر ورزش‌های ذهنی-بدنی، راهنماها و متون اجرایی مرور کردیم. شواهد بیشترین ثبات را در کاهش علائم افسردگی، بهبود خواب و بهبود تعادل نشان می‌دهند و احتمالاً برای برخی پیامدهای شناختی نیز مفید است. شواهد برای اختلالات افسردگی یا اضطراب تشخیص‌داده‌شده، احساس تنهایی به عنوان پیامد اصلی، روندهای شناختی بلندمدت و بروز زوال عقل ضعیف‌تر است. بنابراین، تای‌چی باید به عنوان مکمل مراقبت‌های تثبیت‌شده و نه جایگزین دارودرمانی، روان‌درمانی، درمان شناختی-رفتاری برای بی‌خوابی (CBT-I) یا کاهش چندبعدی خطر زوال عقل مطرح شود. مسیرهای پیشنهادی شامل تنظیم خودکار، تثبیت خواب، فعال‌سازی رفتاری، اعتماد به تعادل، یکپارچگی شناختی-حرکتی و مشارکت گروهی است؛ با این حال، بیشتر شواهد مربوط به مکانیسم‌ها غیرمستقیم یا اکتشافی هستند. انتقال به عمل مستلزم پروتکل‌های مشخص، مقایسه‌گرهای فعال، ارزیابی پیامدها به صورت کور در صورت امکان، پیگیری بلندمدت، گزارش‌دهی نظام‌مند عوارض، تحلیل‌های هزینه-اثربخشی و اجرای مبتنی بر عدالت است. تای‌چی در صورتی که برنامه‌ها استاندارد، ایمن و بر اساس پیامدهای بالینی معنادار ارزیابی شوند، معتبرترین گزینه به عنوان جزء قابل انطباق مراقبت پله‌ای یا یکپارچه برای سالمندان است.

Contemporary debates about large language models (LLMs) remain shaped by the logical structure of Searle’s Chinese Room Argument (1980). Sceptics routinely argue that since LLMs merely manipulate statistical patterns without understanding the content they process, they possess no genuine understanding or mentality. This inferential pattern recapitulates Searle’s move from “the person in the room does not understand Chinese” to “running a program is insufficient for mentality”. This paper argues that this inference is illegitimate. It accepts Searle’s premise that the person in the Chinese Room does not understand Chinese. However, it shows that the person does understand something else: the rule system itself. This understanding is genuine and intrinsic by Searle’s own criteria, and it is acquired during the process of running the program. Searle’s argument therefore contains an unacknowledged inferential gap: from “no understanding of the processed content” to “no understanding whatsoever”. Furthermore, Searle’s structural equivalence premise, that the person and the computer are doing the same thing, is shown to constitute a double-edged sword: if consistently applied, it prevents Searle from denying that the machine may possess an analogue of the person’s understanding. The Chinese Room Argument cannot establish its intended conclusion.

مباحثات معاصر درباره مدل‌های زبانی بزرگ (LLMs) همچنان تحت تأثیر ساختار منطقی استدلال اتاق چینی سرل (۱۹۸۰) قرار دارند. شکاکان معمولاً استدلال می‌کنند که از آنجا که LLMها صرفاً الگوهای آماری را بدون فهم محتوای پردازش‌شده دستکاری می‌کنند، فاقد فهم یا ذهنیت اصیل هستند. این الگوی استنتاجی، حرکت سرل از «فرد داخل اتاق زبان چینی را نمی‌فهمد» به «اجرای یک برنامه برای ذهنیت کافی نیست» را بازتولید می‌کند. این مقاله استدلال می‌کند که این استنتاج نامشروع است. مقاله، مقدمه سرل مبنی بر اینکه فرد در اتاق چینی زبان چینی را نمی‌فهمد، می‌پذیرد. با این حال، نشان می‌دهد که فرد چیز دیگری را می‌فهمد: خود نظام قواعد را. این فهم بر اساس معیارهای خود سرل، اصیل و ذاتی است و در فرآیند اجرای برنامه کسب می‌شود. بنابراین استدلال سرل دارای یک خلأ استنتاجی نادیده‌گرفته‌شده است: از «عدم فهم محتوای پردازش‌شده» تا «عدم فهم به طور کلی». افزون بر این، مقدمه هم‌ارزی ساختاری سرل، مبنی بر اینکه فرد و رایانه در حال انجام یک کار هستند، به عنوان یک شمشیر دو لبه نشان داده می‌شود: اگر به طور پیوسته به کار گرفته شود، سرل را از انکار اینکه ماشین ممکن است دارای مشابهی از فهم فرد باشد، بازمی‌دارد. استدلال اتاق چینی نمی‌تواند نتیجه مورد نظر خود را اثبات کند.

Three interconnected clusters of questions: 1. What sort of thing is an AI, how many of them are there, where are they and how long do they exist? 2. Is an AI the sort of thing that can have beliefs, desires and goals? 3. When we say to an LLM, “Your argument is confused”, what does that 'you' refer to? When it replies, “I'm sorry for the confused argument”, what does that 'I' refer to? In this paper, our focus is on reference and coreference: we approach 1 and 2 by first trying to answer 3. Three views are argued for. First, don't start with metaphysics or philosophy of mind-start with reference questions. Second, the practice of referring to LLMs is being engineered; it's unsettled and currently so vague that there's no fact of the matter about which of many candidates we're talking about. Third, what will make reference more determinate is a range of institutional factors: laws, regulations, authorizations and various practical arrangements. The answers don't come from the philosophy of mind or from metaphysics. They come from the institutions and practices we embed LLMs in.

سه خوشه به‌هم‌پیوسته از پرسش‌ها مطرح می‌شود: ۱. هوش مصنوعی چه نوع موجودی است، چند تا از آن وجود دارد، کجا هستند و چه مدت وجود دارند؟ ۲. آیا هوش مصنوعی از آن نوع موجوداتی است که می‌تواند باورها، خواسته‌ها و اهداف داشته باشد؟ ۳. زمانی که به یک مدل زبانی بزرگ (LLM) می‌گوییم «استدلال تو گیج‌کننده است»، این «تو» به چه چیزی اشاره دارد؟ وقتی پاسخ می‌دهد «برای استدلال گیج‌کننده متأسفم»، این «من» به چه چیزی اشاره دارد؟ در این مقاله تمرکز ما بر ارجاع و هم‌ارجاعی است: ما به پرسش‌های ۱ و ۲ از طریق تلاش برای پاسخ به پرسش ۳ نزدیک می‌شویم. سه دیدگاه مورد استدلال قرار می‌گیرد. نخست، نباید با متافیزیک یا فلسفه ذهن آغاز کرد، بلکه باید با پرسش‌های ارجاعی شروع نمود. دوم، عمل ارجاع به مدل‌های زبانی بزرگ در حال مهندسی شدن است؛ این امر تثبیت‌نشده و در حال حاضر آن‌قدر مبهم است که هیچ واقعیتی درباره این‌که به کدام یک از گزینه‌های متعدد اشاره می‌کنیم وجود ندارد. سوم، آنچه ارجاع را معین‌تر خواهد کرد، مجموعه‌ای از عوامل نهادی است: قوانین، مقررات، مجوزها و ترتیبات عملی مختلف. پاسخ‌ها از فلسفه ذهن یا متافیزیک نمی‌آیند، بلکه از نهادها و رویه‌هایی که مدل‌های زبانی بزرگ را در آن‌ها جای می‌دهیم، نشأت می‌گیرند.

As embodied artificial agents (social robots, virtual assistants, and collaborative manipulators) move from controlled laboratories into homes, hospitals, and workplaces, their ability to interpret and anticipate human mental states becomes as important as their physical competence. This paper presents a unified theoretical and architectural account of how Theory of Mind (ToM), the capacity to attribute beliefs, desires, intentions, and emotions to others, can be integrated into embodied agents to support human-aware interaction. We first formalize a computational notion of ToM suitable for embodied settings, distinguishing zero-order perceptual inference from first- and second-order recursive belief attribution, and we relate these levels to the demands of everyday human-agent collaboration. We then propose a modular architecture, the Belief-Intention-Action (BIA) framework, that couples multimodal perception with a hybrid Bayesian-neural mental-state estimator, a hierarchical intention inference module, and an action-selection policy that explicitly conditions on inferred human mental states. The architecture is instantiated on both a simulated humanoid platform and a physical mobile manipulator and evaluated across three interaction scenarios: collaborative object handover, ambiguous instruction resolution, and false-belief-sensitive assistance. Compared with baseline agents lacking explicit mental-state modeling, the ToM-equipped agent achieves higher task success, faster adaptation to human error, and improved subjective ratings of perceived understanding and comfort, while ablation studies confirm the contribution of second-order reasoning to false-belief tasks. We conclude by discussing implications for trust calibration, the computational cost of recursive mental-state reasoning, and the ethical responsibilities that accompany machines that model human minds.

با انتقال عامل‌های مصنوعی مجسم (ربات‌های اجتماعی، دستیاران مجازی و دستکاری‌کننده‌های همکار) از آزمایشگاه‌های کنترل‌شده به خانه‌ها، بیمارستان‌ها و محیط‌های کاری، توانایی آن‌ها در تفسیر و پیش‌بینی حالات ذهنی انسان به اندازه‌ی شایستگی فیزیکی آن‌ها اهمیت می‌یابد. این مقاله یک رویکرد نظری و معماری یکپارچه ارائه می‌دهد که چگونه نظریه ذهن (ToM)، یعنی ظرفیت نسبت دادن باورها، تمایلات، نیات و هیجانات به دیگران، می‌تواند در عامل‌های مجسم برای پشتیبانی از تعامل آگاه به انسان ادغام شود. ابتدا یک مفهوم محاسباتی از ToM مناسب برای محیط‌های مجسم صورت‌بندی می‌شود که تمایز میان استنتاج ادراکی مرتبه صفر و نسبت‌دهی باور بازگشتی مرتبه اول و دوم را مشخص می‌کند و این سطوح را به الزامات همکاری روزمره انسان-عامل مرتبط می‌سازد. سپس یک معماری مدولار با عنوان چارچوب باور-نیت-کنش (BIA) پیشنهاد می‌شود که ادراک چندوجهی را با تخمین‌زننده حالت ذهنی هیبرید بیزی-عصبی، ماژول استنتاج نیت سلسله‌مراتبی و سیاست انتخاب کنش که به طور صریح بر اساس حالات ذهنی استنباط‌شده انسان شرطی می‌شود، ترکیب می‌کند. این معماری هم بر روی یک پلتفرم شبیه‌سازی‌شده انسان‌نما و هم یک دستکاری‌کننده متحرک فیزیکی پیاده‌سازی شده و در سه سناریوی تعاملی ارزیابی می‌شود: تحویل شیء به صورت همکاری، رفع ابهام در دستورالعمل و کمک حساس به باور نادرست. در مقایسه با عامل‌های پایه فاقد مدل‌سازی صریح حالت ذهنی، عامل مجهز به ToM موفقیت بالاتر در انجام وظیفه، سازگاری سریع‌تر با خطای انسانی و بهبود ارزیابی‌های ذهنی از درک و راحتی ادراک‌شده را نشان می‌دهد، در حالی که مطالعات حذف اجزا نقش استدلال مرتبه دوم را در وظایف باور نادرست تأیید می‌کند. در پایان، پیامدهای کالیبراسیون اعتماد، هزینه محاسباتی استدلال بازگشتی حالت ذهنی و مسئولیت‌های اخلاقی مرتبط با ماشین‌هایی که ذهن انسان را مدل‌سازی می‌کنند، مورد بحث قرار می‌گیرد.

The aim of this research is to determine the profiles of students in the Faculty of Sports Sciences according to their levels of recreational anxiety and to examine these profiles in terms of various demographic variables. The study, conducted within the framework of the general survey model, a quantitative research method, included 325 undergraduate students in the research group. Data were collected through a Personal Information Form and a Recreational Anxiety Scale. Hierarchical clustering (Ward’s method) and K-means clustering analysis were used to determine profiles. One-way analysis of variance (ANOVA), chi-square test, and correspondence analysis were used for demographic variables. The findings showed that participants were divided into three different profiles: low, medium, and high recreational anxiety. Low, medium, and high anxiety profiles were determined in all sub-dimensions of recreational anxiety. A significant and low-level relationship was found between age, gender, class level, employment status, and weekly physical activity participation frequency and recreational anxiety profiles. However, a moderate and significant relationship was found between experiencing anxiety in previous recreational activities and current recreational anxiety profiles. Furthermore, it was observed that as the level of self-efficacy in recreational activities increased, recreational anxiety decreased. Consequently, it was determined that recreational anxiety does not exhibit a homogeneous structure among students, that different profiles emerge, and that past recreational experiences and the individual's perception of competence are particularly important in understanding these profiles. The findings indicate that it is important for recreation programs in universities to be planned with the individual differences and past experiences of students in mind.

هدف این پژوهش تعیین پروفایل‌های دانشجویان دانشکده علوم ورزشی بر اساس سطوح اضطراب اوقات فراغت آنان و بررسی این پروفایل‌ها از نظر متغیرهای جمعیت‌شناختی مختلف است. این مطالعه که در چارچوب مدل پیمایش عمومی و به عنوان یک روش پژوهش کمی انجام شده است، شامل ۳۲۵ دانشجوی کارشناسی در گروه پژوهش بود. داده‌ها از طریق فرم اطلاعات فردی و مقیاس اضطراب اوقات فراغت جمع‌آوری شد. برای تعیین پروفایل‌ها از خوشه‌بندی سلسله‌مراتبی (روش Ward) و تحلیل خوشه‌ای K-means استفاده شد. برای متغیرهای جمعیت‌شناختی از تحلیل واریانس یک‌طرفه (ANOVA)، آزمون کای‌دو و تحلیل تطابق استفاده گردید. یافته‌ها نشان داد که شرکت‌کنندگان به سه پروفایل مختلف تقسیم شدند: اضطراب اوقات فراغت پایین، متوسط و بالا. پروفایل‌های اضطراب پایین، متوسط و بالا در تمامی زیرمقیاس‌های اضطراب اوقات فراغت تعیین شد. بین سن، جنسیت، سطح کلاس، وضعیت اشتغال و فراوانی مشارکت هفتگی در فعالیت‌های بدنی با پروفایل‌های اضطراب اوقات فراغت، رابطه‌ای معنادار و در سطح پایین یافت شد. با این حال، بین تجربه اضطراب در فعالیت‌های اوقات فراغت قبلی و پروفایل‌های فعلی اضطراب اوقات فراغت، رابطه‌ای معنادار و در سطح متوسط مشاهده شد. همچنین مشاهده شد که با افزایش سطح خودکارآمدی در فعالیت‌های اوقات فراغت، اضطراب اوقات فراغت کاهش می‌یابد. در نتیجه، مشخص شد که اضطراب اوقات فراغت در میان دانشجویان ساختاری همگن ندارد، پروفایل‌های متفاوتی ظاهر می‌شود و تجربیات گذشته اوقات فراغت و ادراک شایستگی فرد به طور خاص در فهم این پروفایل‌ها اهمیت دارد. یافته‌ها نشان می‌دهد که برنامه‌های اوقات فراغت در دانشگاه‌ها باید با توجه به تفاوت‌های فردی و تجربیات گذشته دانشجویان برنامه‌ریزی شود.

ABSTRACT Early childhood represents a unique window for language learning. Previous research has established reliable links between parental speech and the pace of children's language development; however, much less is known about children's naturalistic experiences in early education centers. We utilized longform recordings and the LENA technology to examine the variation in preschool teacher speech and its links to children's productive vocabulary in government‐run early education centers in Slovenia. The sample included 80 children (2.5–4 years, 38 girls) and ~350 h of naturalistic data from 8 classrooms. Children's language environments were shaped by activity context, with “Morning Circle” being the most interactive and “Indoor Play” the least interactive activity. Adult words varied primarily at the classroom level, while conversational turns varied primarily at the individual child level. Conversational turns, but not the sheer amount of adult speech, were associated with children's productive vocabularies. Many children worldwide spend a significant amount of time in early education settings; our results underscore the importance of considering these contexts in debates around providing supportive language environments for all children.

چکیده: اوایل کودکی یک بازه زمانی منحصربه‌فرد برای یادگیری زبان محسوب می‌شود. پژوهش‌های پیشین ارتباطات قابل اعتمادی میان گفتار والدین و سرعت رشد زبانی کودکان را نشان داده‌اند؛ با این حال، اطلاعات بسیار کمتری درباره تجارب طبیعی کودکان در مراکز آموزش ابتدایی وجود دارد. ما با استفاده از ضبط‌های طولانی‌مدت و فناوری LENA به بررسی تنوع گفتار معلمان پیش‌دبستانی و ارتباط آن با واژگان بیانی کودکان در مراکز آموزش ابتدایی دولتی اسلوونی پرداختیم. نمونه شامل ۸۰ کودک (۲.۵ تا ۴ سال، ۳۸ دختر) و حدود ۳۵۰ ساعت داده طبیعی از ۸ کلاس بود. محیط‌های زبانی کودکان بر اساس زمینه فعالیت شکل می‌گرفت؛ به‌طوری‌که «دایره صبحگاهی» تعاملی‌ترین و «بازی درون‌کلاسی» کم‌تعاملی‌ترین فعالیت بود. تعداد واژه‌های بزرگسالان عمدتاً در سطح کلاس متفاوت بود، در حالی که نوبت‌های مکالمه عمدتاً در سطح کودک فردی تفاوت داشت. نوبت‌های مکالمه، اما نه صرفاً میزان گفتار بزرگسالان، با واژگان بیانی کودکان ارتباط داشت. بسیاری از کودکان در سراسر جهان زمان قابل توجهی را در محیط‌های آموزش ابتدایی سپری می‌کنند؛ یافته‌های ما بر اهمیت توجه به این زمینه‌ها در مباحث مربوط به فراهم‌سازی محیط‌های زبانی حمایتی برای همه کودکان تأکید می‌کند.

Consciousness is the one thing each of us knows with absolute certainty — and the one thing science has the hardest time explaining. It is also fragile. Certain molecules, taken deliberately or by accident, can rearrange it within minutes; certain illnesses can entrench false beliefs so stubbornly that no argument can dislodge them. This article tells the story of two ways the mind's grip on reality can loosen: hallucinogens, the classic psychedelic compounds now undergoing a remarkable clinical renaissance, and mixed delusions, the clinically common but under discussed condition in which a person harbours two or more delusional themes at once.

آگاهی تنها چیزی است که هر یک از ما با اطمینان مطلق از آن آگاه هستیم ــ و در عین حال، یکی از دشوارترین پدیده‌هایی است که علم قادر به تبیین آن است. آگاهی همچنین پدیده‌ای شکننده است. برخی مولکول‌ها، چه به عمد و چه به طور تصادفی مصرف شوند، می‌توانند آن را ظرف چند دقیقه دگرگون کنند؛ برخی بیماری‌ها نیز می‌توانند باورهای نادرستی را چنان ریشه‌دار کنند که هیچ استدلالی قادر به زدودن آن‌ها نباشد. این مقاله به بررسی دو شیوه‌ای می‌پردازد که در آن‌ها تسلط ذهن بر واقعیت می‌تواند تضعیف شود: توهم‌زاها، ترکیبات روان‌گردان کلاسیک که امروزه شاهد احیای چشمگیر بالینی هستند، و هذیان‌های مختلط، وضعیتی شایع اما کمتر مورد بحث بالینی که در آن فرد همزمان دو یا چند مضمون هذیانی را در خود جای داده است.

This study aims to describe the application of the Cooperative Integraded Reading and Composition (CIRC) learning model combined with Mind Mapping media in Indonesian language subjects to improve the writing skills of fourth grade students of SDN 137 Akkotengeng, Wajo Regency. The approach used was a qualitative approach, and this type of research was Classroom Action Research with a research design using the model from Kemmis and McTaggart. Data analysis used was qualitative and quantitative data analysis. The results of the study showed that, the results of observations of teacher teaching activities in cycle I, meeting 1, the observation results were 66.66% and meeting 2, the observation results were 73.33% so that both meetings were in the sufficient category. In cycle II, there was an increase, namely at meeting 1, the observation results were 93.33% and meeting 2, the observation results were 100% so that both meetings were in the good category. The results of observations of student learning activities in cycle I, meeting 1, the observation results were 60% and at meeting 2, the observation results were 66.66% so that both meetings were in the sufficient category. In cycle II, there was an increase, namely at meeting 1, the observation results were 86.66% with a good category and at meeting 2, the observation results were 93.33% with a good category. And the results of the performance test (performance) of students' writing skills in cycle I, there were 3 out of 18 students who achieved the success indicator with a percentage of classical skills of 63.88% with a sufficient category. Meanwhile, in Cycle II, 16 out of 18 students achieved the success indicator, with a classical skills percentage of 87.64%, in the very good category. Based on these research results, it can be concluded that the application of the Cooperative Integraded Reading and Composition (CIRC) learning model combined with Mind Mapping media is effective in improving students' writing skills in Indonesian language learning in grade IV at SDN 137 Akkotengeng, Wajo Regency.

هدف این پژوهش توصیف کاربرد مدل یادگیری Cooperative Integraded Reading and Composition (CIRC) همراه با رسانه Mind Mapping در درس زبان اندونزیایی به منظور ارتقای مهارت‌های نوشتاری دانش‌آموزان پایه چهارم دبستان SDN 137 Akkotengeng شهرستان Wajo است. رویکرد مورد استفاده، رویکرد کیفی بوده و نوع پژوهش، پژوهش اقدام‌پژوهی کلاسی با طرح پژوهشی مدل Kemmis و McTaggart می‌باشد. تحلیل داده‌ها به صورت کیفی و کمی انجام شده است. نتایج پژوهش نشان داد که نتایج مشاهده فعالیت‌های تدریس معلم در چرخه اول، جلسه اول، 66.66٪ و در جلسه دوم، 73.33٪ بوده است، بنابراین هر دو جلسه در دسته کافی قرار گرفتند. در چرخه دوم، افزایش مشاهده شد؛ به طوری که در جلسه اول، نتیجه مشاهده 93.33٪ و در جلسه دوم، 100٪ بود و هر دو جلسه در دسته خوب قرار گرفتند. نتایج مشاهده فعالیت‌های یادگیری دانش‌آموزان در چرخه اول، جلسه اول، 60٪ و در جلسه دوم، 66.66٪ بود و هر دو جلسه در دسته کافی قرار گرفتند. در چرخه دوم، افزایش مشاهده شد؛ به طوری که در جلسه اول، نتیجه مشاهده 86.66٪ با دسته خوب و در جلسه دوم، 93.33٪ با دسته خوب بود. همچنین نتایج آزمون عملکرد (performance) مهارت‌های نوشتاری دانش‌آموزان در چرخه اول نشان داد که 3 نفر از 18 دانش‌آموز به شاخص موفقیت دست یافتند و درصد مهارت‌های کلاسیک 63.88٪ با دسته کافی بود. در حالی که در چرخه دوم، 16 نفر از 18 دانش‌آموز به شاخص موفقیت دست یافتند و درصد مهارت‌های کلاسیک 87.64٪ و در دسته بسیار خوب قرار گرفت. بر اساس این نتایج پژوهش، می‌توان نتیجه گرفت که کاربرد مدل یادگیری Cooperative Integraded Reading and Composition (CIRC) همراه با رسانه Mind Mapping در ارتقای مهارت‌های نوشتاری دانش‌آموزان در درس زبان اندونزیایی پایه چهارم دبستان SDN 137 Akkotengeng شهرستان Wajo مؤثر است.

Background Unlike in psychiatric disorders such as psychosis where treatment trajectories are well defined, little is known about pathways to care for depression which is increasingly prevalent among young people across the globe. Whilst empirical evidence is slowly becoming available on pathways to care for common mental disorders in the general population in Ghana and Zimbabwe, there is no study that specifically considered treatment pathways for young people. Objectives This study explored trajectories used by young people (15–24 years) to access specialised mental healthcare in order to determine referral pathways for depression in Ghana and Zimbabwe. Methodology This sub-analysis forms part of a larger formative, exploratory, descriptive qualitative study conducted within the Youth in Mind consortium. The study engaged 172 participants including young people, healthcare providers, policymakers, faith-based and traditional healers, lay health workers, and school staff across Ghana (N = 105) and Zimbabwe (N = 67) who were sampled purposively and using snowball techniques until saturation was reached. Data were analysed using an iterative combination of inductive and deductive coding, followed by thematic analysis. Results Diagnostic and treatment trajectory for young people's access to specialized mental healthcare are complex in both Ghana and Zimbabwe and punctuated with several barriers that culminate in delayed access to treatments. Chief among the barriers facing young people are the catastrophic costs linked with accessing specialized mental health care, lack of autonomy of the youth, long waiting times perpetuated by a limited number of specialists and stigma. Opportunities for optimising access included the use of referral cards, which sped up the referral process, improved communication among referring agents, and establishment of youth corners in some hospitals in Zimbabwe to address concerns of privacy. Conclusion The findings highlight that pathways to specialised mental healthcare in Ghana and Zimbabwe are inherently complex, hindered by intersecting structural, financial, and social barriers. To mitigate these challenges, a multi-faceted strategy is essential. This should include systemic interventions such as task-shifting, the implementation of streamlined referral tools, dedicated youth-friendly services, and concerted efforts to reduce stigma and costs, thereby fostering more equitable and timely access to care.

زمینه: برخلاف اختلالات روان‌پزشکی مانند روان‌پریشی که مسیرهای درمانی آن‌ها به‌خوبی تعریف شده‌اند، اطلاعات اندکی درباره مسیرهای مراقبتی برای افسردگی که شیوع آن در میان جوانان سراسر جهان رو به افزایش است، وجود دارد. اگرچه شواهد تجربی به‌تدریج درباره مسیرهای مراقبت برای اختلالات شایع روانی در جمعیت عمومی غنا و زیمبابوه در حال فراهم شدن است، اما هیچ مطالعه‌ای به طور خاص مسیرهای درمانی جوانان را بررسی نکرده است. اهداف: این مطالعه به بررسی مسیرهایی که جوانان (۱۵ تا ۲۴ سال) برای دسترسی به مراقبت تخصصی سلامت روان طی می‌کنند، پرداخته تا مسیرهای ارجاع برای افسردگی در غنا و زیمبابوه را تعیین کند. روش‌شناسی: این تحلیل فرعی بخشی از یک مطالعه کیفی اکتشافی، توصیفی و مقدماتی بزرگ‌تر است که در چارچوب کنسرسیوم Youth in Mind انجام شده است. در این مطالعه، ۱۷۲ شرکت‌کننده شامل جوانان، ارائه‌دهندگان مراقبت سلامت، سیاست‌گذاران، درمانگران مذهبی و سنتی، کارکنان سلامت غیرحرفه‌ای و کارکنان مدارس در غنا (N = 105) و زیمبابوه (N = 67) با روش نمونه‌گیری هدفمند و گلوله‌برفی تا رسیدن به اشباع انتخاب شدند. داده‌ها با استفاده از ترکیب تکرارشونده کدگذاری استقرایی و قیاسی و سپس تحلیل تماتیک مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته‌ها: مسیر تشخیص و درمان برای دسترسی جوانان به مراقبت تخصصی سلامت روان در هر دو کشور غنا و زیمبابوه پیچیده بوده و با موانع متعددی همراه است که در نهایت منجر به تأخیر در دسترسی به درمان می‌شود. مهم‌ترین موانع پیش روی جوانان، هزینه‌های فاجعه‌بار مرتبط با دسترسی به مراقبت تخصصی سلامت روان، فقدان استقلال جوانان، زمان انتظار طولانی ناشی از تعداد محدود متخصصان و انگ اجتماعی است. فرصت‌های بهبود دسترسی شامل استفاده از کارت‌های ارجاع که روند ارجاع را تسریع می‌کند، بهبود ارتباط میان ارجاع‌دهندگان و ایجاد بخش‌های ویژه جوانان در برخی بیمارستان‌های زیمبابوه برای رفع نگرانی‌های مربوط به حریم خصوصی بود. نتیجه‌گیری: یافته‌ها نشان می‌دهد که مسیرهای دسترسی به مراقبت تخصصی سلامت روان در غنا و زیمبابوه ذاتاً پیچیده و با موانع ساختاری، مالی و اجتماعی متقاطع مواجه است. برای کاهش این چالش‌ها، راهبردی چندوجهی ضروری است که باید شامل مداخلات نظام‌مند مانند واگذاری وظایف، اجرای ابزارهای ارجاع ساده‌شده، خدمات اختصاصی دوستدار جوانان و تلاش‌های هماهنگ برای کاهش انگ و هزینه‌ها باشد تا دسترسی عادلانه‌تر و به‌موقع به مراقبت را تسهیل کند.

Miskonsepsi menjadi salah satu tantangan utama memengaruhi kualitas proses pembelajaran Biologi diSMAN 9 Surabaya, terutama pada materi transportasi tumbuhan. Riset ini bermaksud guna menganalisistingkat miskonsepsi pelajar menggunakan pendekatan Certainty of Response Index (CRI) sertamemahami dampak penerapan pendekatan pembelajaran mind mapping kepada penurunan miskonsepsiserta peningkatan hasil belajar. Pendekatan yang dimanfaatkan yaitu quasi experimental design dengankelompok kontrol dan eksperimen. Instrumen riset berupa tes diagnostik berbasis CRI, angket faktorpenyebab miskonsepsi, dan tes hasil belajar kognitif. Data dianalisis memanfaatkan pengujian validitas,reliabilitas, statistik deskriptif, uji normalitas, homogenitas, uji beda, serta uji hipotesis korelasi. Capaianriset menyatakan mayoritas siswa berada pada kategori miskonsepsi "Not Sure" (84,9%) pada pretest.Faktor dominan penyebab miskonsepsi adalah buku teks yang terlalu kompleks (37,8%). Penerapan mindmapping berpengaruh negatif dan signifikan terhadap miskonsepsi (Pearson correlation -0,441; sig.0,008) dan berpengaruh positif dan signifikan terhadap hasil belajar (Pearson correlation 0,491; sig.0,003). Metode mind mapping efektif menurunkan miskonsepsi dan mengembangkan capaian belajarsiswa dengan effect size 2,038 (very large).

سوء‌برداشت یکی از چالش‌های اصلی تأثیرگذار بر کیفیت فرایند آموزش زیست‌شناسی در دبیرستان SMAN 9 سورابایا، به‌ویژه در مبحث انتقال مواد در گیاهان است. این پژوهش با هدف تحلیل میزان سوء‌برداشت دانش‌آموزان با استفاده از رویکرد Certainty of Response Index (CRI) و همچنین بررسی تأثیر به‌کارگیری روش آموزش نقشه ذهنی بر کاهش سوء‌برداشت و ارتقاء نتایج یادگیری انجام شده است. رویکرد مورد استفاده، طرح شبه‌آزمایشی با گروه کنترل و آزمایش بود. ابزار پژوهش شامل آزمون تشخیصی مبتنی بر CRI، پرسشنامه عوامل مؤثر بر سوء‌برداشت و آزمون نتایج یادگیری شناختی بود. داده‌ها با استفاده از آزمون اعتبار، پایایی، آمار توصیفی، آزمون نرمال بودن، همگنی، آزمون تفاوت و آزمون فرضیه همبستگی تحلیل شدند. یافته‌های پژوهش نشان داد که اکثریت دانش‌آموزان در پیش‌آزمون در دسته سوء‌برداشت «مطمئن نیستم» (84.9٪) قرار داشتند. عامل غالب سوء‌برداشت، کتاب‌های درسی بیش از حد پیچیده (37.8٪) بود. اجرای روش نقشه ذهنی تأثیر منفی و معناداری بر سوء‌برداشت (ضریب همبستگی پیرسون ‎-0.441؛ سطح معناداری 0.008) و تأثیر مثبت و معناداری بر نتایج یادگیری (ضریب همبستگی پیرسون 0.491؛ سطح معناداری 0.003) داشت. روش نقشه ذهنی در کاهش سوء‌برداشت و ارتقاء نتایج یادگیری دانش‌آموزان با اندازه‌ی اثر 2.038 (بسیار بزرگ) مؤثر است.

Defense mechanisms, one of the core constructs of psychodynamically oriented psychotherapy and a concept with broader relevance across psychiatric practice, remain difficult to grasp for many trainees. Given their clinical utility, this article aims to provide postgraduate psychiatry residents with an overview and foundational understanding of the concept, including its historical origins, established classifications, relationship to personality organization and psychopathology, and emerging neurobiological perspectives. A detailed discussion of individual defense and their technical use in psychotherapy is beyond the scope of this manuscript. A suggested reading list is provided for further understanding. Rather than serving as a treatment guide or manual, this article is intended as a sensitizer — an orientation toward understanding how the mind protects itself against conflicts, and why that understanding matters clinically.

مکانیزم‌های دفاعی، که یکی از مفاهیم بنیادی در روان‌درمانی با رویکرد روان‌پویشی و مفهومی با اهمیت گسترده‌تر در سراسر عمل روان‌پزشکی هستند، همچنان برای بسیاری از فراگیران دشوار درک می‌شوند. با توجه به کاربرد بالینی آن‌ها، این مقاله با هدف ارائه مروری کلی و درک پایه‌ای از این مفهوم برای دستیاران تخصصی روان‌پزشکی نگاشته شده است؛ از جمله ریشه‌های تاریخی، طبقه‌بندی‌های تثبیت‌شده، ارتباط با سازمان شخصیت و آسیب‌شناسی روانی، و دیدگاه‌های عصب‌زیستی نوظهور. بحث تفصیلی درباره مکانیزم‌های دفاعی فردی و کاربرد فنی آن‌ها در روان‌درمانی خارج از حیطه این مقاله است. برای درک بیشتر، فهرستی از منابع پیشنهادی ارائه شده است. این مقاله به جای آنکه به عنوان راهنمای درمان یا دستورالعمل عمل کند، به عنوان یک آگاهی‌بخش و جهت‌دهنده برای فهم چگونگی محافظت ذهن از خود در برابر تعارضات و اهمیت بالینی این درک نگاشته شده است.

Proprioception is crucial for physical activities, motor control, balance, and coordination, yet strategies to enhance it remain debated. Mindfulness-based interventions (MBIs) may improve proprioception by enhancing body awareness through attention regulation and body-mind synergy. MBIs offer low intensity, low cost, and good repeatability. This study hypothesized that MBIs improve proprioception indirectly by enhancing sensory awareness and attention regulation. We used Bayesian multilevel meta-analysis to quantify the effects of MBIs on proprioception from studies over the past two decades. Following PRISMA guidelines, we searched six databases for studies published between 2005 and 2025. Bayesian models quantified the effects of MBIs, and moderation analysis explored factors influencing the effect size. We included 22 studies (n = 1397) yielding 112 effect sizes. Following our sign convention, a negative Hedges’ g denoted improved proprioceptive accuracy. The main effect model showed that MBIs improved proprioceptive accuracy (g = −0.70; 95% HDI = [−0.96, −0.44]; BF = 4290.00). Subgroup analysis revealed that Tai Chi had the largest credible effect (g = −0.82), and older adults showed the greatest improvement (g = −0.84). However, a significant multilevel Egger test indicated small-study effects, and the model-averaged bias-corrected interval included zero, so the magnitude of the pooled effect remained uncertain. This meta-analysis indicated that MBIs may improve proprioceptive accuracy, with Tai Chi showing the most consistent evidence, particularly in older adults; however, significant small-study effects and high heterogeneity meant the magnitude is uncertain and may be smaller than the unadjusted estimate suggests. The low-intensity nature of MBIs and their promotion of neuroplasticity through sensory awareness and attention regulation may optimize proprioception, offering insights for neurorehabilitation and integrated rehabilitation programs. Preregistration: PROSPERO CRD420250623894. The extracted data, R analysis code, risk-of-bias assessment workbooks, and supporting materials are publicly available on the Open Science Framework at https://osf.io/9jqgn/ .

حس عمقی برای فعالیت‌های بدنی، کنترل حرکتی، تعادل و هماهنگی اهمیت اساسی دارد، اما راهبردهای بهبود آن همچنان محل بحث است. مداخلات مبتنی بر ذهن‌آگاهی (MBIs) ممکن است با افزایش آگاهی بدنی از طریق تنظیم توجه و هم‌افزایی بدن و ذهن، حس عمقی را بهبود بخشند. MBIs دارای شدت پایین، هزینه‌ی کم و قابلیت تکرارپذیری مناسب هستند. این مطالعه فرض کرد که MBIs به طور غیرمستقیم با افزایش آگاهی حسی و تنظیم توجه، حس عمقی را بهبود می‌بخشند. ما با استفاده از فراتحلیل چندسطحی بیزی، اثرات MBIs بر حس عمقی را در مطالعات دو دهه‌ی گذشته کمی‌سازی کردیم. با پیروی از دستورالعمل‌های PRISMA، شش پایگاه داده برای مطالعات منتشرشده بین سال‌های ۲۰۰۵ تا ۲۰۲۵ جست‌وجو شد. مدل‌های بیزی اثرات MBIs را کمی‌سازی کردند و تحلیل تعدیل‌گری عوامل مؤثر بر اندازه‌ی اثر را بررسی نمود. در مجموع ۲۲ مطالعه (n = 1397) با ۱۱۲ اندازه‌ی اثر وارد شدند. بر اساس قرارداد علامت‌گذاری ما، Hedges’ g منفی به معنای بهبود دقت حس عمقی بود. مدل اثر اصلی نشان داد که MBIs دقت حس عمقی را بهبود می‌بخشند (g = −0.70؛ ۹۵٪ HDI = [−0.96, −0.44]؛ BF = 4290.00). تحلیل زیرگروه‌ها نشان داد که تای‌چی بیشترین اثر معتبر را داشت (g = −0.82) و سالمندان بیشترین بهبود را نشان دادند (g = −0.84). با این حال، آزمون Egger چندسطحی معنادار نشان‌دهنده‌ی اثرات مطالعات کوچک بود و بازه‌ی مدل-میانگین تصحیح‌شده برای سوگیری شامل صفر شد؛ بنابراین، بزرگی اثر تجمیعی همچنان نامشخص باقی ماند. این فراتحلیل نشان داد که MBIs ممکن است دقت حس عمقی را بهبود بخشند و تای‌چی شواهد سازگارتر، به‌ویژه در سالمندان، ارائه می‌دهد؛ اما اثرات مطالعات کوچک و ناهمگنی بالا باعث شد بزرگی اثر نامشخص باشد و احتمالاً کمتر از برآورد تصحیح‌نشده باشد. ماهیت کم‌شدت MBIs و ارتقای نوروپلاستیسیتی از طریق آگاهی حسی و تنظیم توجه می‌تواند بهینه‌سازی حس عمقی را تسهیل کند و بینش‌هایی برای نوروهابیلیتیشن و برنامه‌های توان‌بخشی یکپارچه فراهم آورد. پیش‌ثبت: PROSPERO CRD420250623894. داده‌های استخراج‌شده، کد تحلیل R، کاربرگ‌های ارزیابی ریسک سوگیری و مواد پشتیبان به طور عمومی در Open Science Framework به نشانی https://osf.io/9jqgn/ در دسترس است.

Introduction Many people who have experienced trauma feel that PTSD criteria do not describe their experiences. They report culturally specific symptoms, in our new theory referred to as Cultural Scripts of Trauma, yet no study has systematically mapped these experiences or developed tools to measure them. Objectives This study aims to map cultural scripts of trauma suffering and to develop and validate the Cultural Scripts of Trauma Inventory (CSTI) across Eastern African countries, including Rwanda, Uganda, Tanzania, and Kenya. Methods A qualitative study involving 115 participants across nine focus groups of trauma survivors and experts was conducted to map the main cultural scripts of trauma experiences and generate initial pool of items. This was followed by a quantitative validation study involving 1,208 participants from Rwanda, Uganda, Tanzania, and Kenya. In an online survey, participants completed the pre-CSTI and additional measures for convergent and divergent validity, such as the International Trauma Questionnaire, Clinical Aspects of Historical Trauma, Purpose in Life Questionnaire, Subjective Vitality, and General Self-Efficacy. Results The results yield 71 Cultural Scripts of Trauma Sufferings (CSTs). The confirmatory factor analysis confirms 15 most relevant CSTs regrouped in five factors such as cognitive, body related, frame of mind, meaning disruption and family stress demonstrating excellent model fit. Those constitute 15 item-inventory that showed strong overall reliability and validity. Additionally, the model exhibited configural, metric, and partial scalar invariance, confirming its consistency across various groups. Conclusion This study is advancing culturally informed diagnosis and treatment of post traumatic sequelae by identification of culturally specific post trauma suffering and development and validation of CSTI in East African countries. It provides clinicians and researchers with a resource to adopt a model of beyond and including PTSD by offering a deeper understanding of post-traumatic stress in diverse cultural contexts.

مقدمه: بسیاری از افرادی که تجربه آسیب روانی داشته‌اند، احساس می‌کنند ملاک‌های اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) تجارب آن‌ها را توصیف نمی‌کند. آن‌ها نشانه‌های خاص فرهنگی را گزارش می‌کنند که در نظریه جدید ما به عنوان «الگوهای فرهنگی آسیب روانی» نامیده می‌شود، اما تاکنون هیچ مطالعه‌ای به طور نظام‌مند این تجارب را ترسیم نکرده یا ابزارهایی برای سنجش آن‌ها توسعه نداده است. اهداف: هدف این پژوهش، ترسیم الگوهای فرهنگی رنج آسیب روانی و توسعه و اعتباریابی ابزار سنجهٔ الگوهای فرهنگی آسیب روانی (CSTI) در کشورهای شرق آفریقا از جمله رواندا، اوگاندا، تانزانیا و کنیا است. روش‌ها: مطالعه‌ای کیفی با مشارکت ۱۱۵ نفر در قالب ۹ گروه متمرکز از بازماندگان آسیب و خبرگان به منظور ترسیم الگوهای اصلی تجارب آسیب روانی و تولید بانک اولیه گویه‌ها انجام شد. سپس مطالعه‌ای کمی جهت اعتباریابی با مشارکت ۱۲۰۸ نفر از رواندا، اوگاندا، تانزانیا و کنیا صورت گرفت. در یک نظرسنجی آنلاین، شرکت‌کنندگان نسخه اولیه CSTI و ابزارهای تکمیلی برای سنجش روایی همگرا و واگرا، از جمله پرسشنامه بین‌المللی آسیب روانی، جنبه‌های بالینی آسیب تاریخی، پرسشنامه هدفمندی در زندگی، سرزندگی ذهنی و خودکارآمدی عمومی را تکمیل کردند. نتایج: نتایج منجر به شناسایی ۷۱ الگوی فرهنگی رنج آسیب روانی (CST) شد. تحلیل عاملی تأییدی، ۱۵ الگوی فرهنگی مهم‌تر را در پنج عامل شامل شناختی، بدنی، وضعیت ذهنی، اختلال معنایی و استرس خانوادگی با برازش عالی مدل تأیید کرد. این عوامل، ابزار ۱۵ گویه‌ای را تشکیل می‌دهند که از پایایی و روایی کلی قوی برخوردار است. افزون بر این، مدل از نظر پیکربندی، سنجش و بخشی از مقیاس، ناوریانس را نشان داد و ثبات آن را در گروه‌های مختلف تأیید کرد. نتیجه‌گیری: این مطالعه با شناسایی رنج‌های خاص فرهنگی پس از آسیب و توسعه و اعتباریابی CSTI در کشورهای شرق آفریقا، به تشخیص و درمان مبتنی بر فرهنگ پیامدهای پس از آسیب کمک می‌کند. این ابزار منبعی برای درمانگران و پژوهشگران فراهم می‌کند تا مدلی فراتر و شامل PTSD را با درک عمیق‌تر از استرس پس از سانحه در زمینه‌های فرهنگی متنوع اتخاذ کنند.

BACKGROUND: Although virtual supports may promote engagement with brain-healthy lifestyle behaviours among aging adults, few are designed with the needs of end-users in mind. OBJECTIVE: This qualitative study explored the needs and preferences of integrating virtual peer support into brain health programs among Canadian adults aged 55 years and older. METHODS: = 18 women) were conducted and analyzed using thematic analysis. FINDINGS: Participants discussed different brain-healthy behaviours and outlined barriers and facilitators to maintaining a brain-healthy lifestyle. Most women reported perceived differences in experiences between genders, whereas most men did not perceive any gender differences in terms of brain-healthy lifestyles. Participants indicated interest in virtual supports that provide education on brain health, include peer support, promote social engagement, and empower aging adults to maintain autonomy. DISCUSSION: Findings underscore the importance of designing person-centered and gender-responsive virtual brain health programs that reflect aging adults' lived experiences to foster resilience.

زمینه: اگرچه حمایت‌های مجازی می‌تواند مشارکت در رفتارهای سبک زندگی مرتبط با سلامت مغز را در میان بزرگسالان سالمند ارتقا دهد، اما تعداد کمی از این حمایت‌ها با در نظر گرفتن نیازهای کاربران نهایی طراحی شده‌اند. هدف: این مطالعه کیفی به بررسی نیازها و ترجیحات ادغام حمایت همتای مجازی در برنامه‌های سلامت مغز در میان بزرگسالان کانادایی ۵۵ ساله و بالاتر پرداخت. روش‌ها: مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با ۱۸ زن انجام و با استفاده از تحلیل تماتیک بررسی شد. یافته‌ها: شرکت‌کنندگان رفتارهای مختلف مرتبط با سلامت مغز را مورد بحث قرار دادند و موانع و تسهیل‌کننده‌های حفظ سبک زندگی سالم برای مغز را بیان کردند. اکثر زنان تفاوت‌های ادراک‌شده‌ای را در تجارب بین جنسیت‌ها گزارش کردند، در حالی که اکثر مردان تفاوتی از نظر سبک زندگی سالم برای مغز بین جنسیت‌ها احساس نکردند. شرکت‌کنندگان به حمایت‌های مجازی که آموزش درباره سلامت مغز ارائه می‌دهد، شامل حمایت همتایان است، تعامل اجتماعی را ترویج می‌کند و بزرگسالان سالمند را برای حفظ خودمختاری توانمند می‌سازد، علاقه نشان دادند. بحث: یافته‌ها بر اهمیت طراحی برنامه‌های مجازی سلامت مغز با محوریت فرد و پاسخگو به جنسیت که بازتاب‌دهنده تجارب زیسته بزرگسالان سالمند باشد و تاب‌آوری را تقویت کند، تأکید دارد.

Abstract This musing details my approach to decolonising the syllabus for my course “Philosophy of Mind and Cognitive Science.” It describes the motivation behind the changes I made, what happened, and future directions for this endeavour.

چکیده: این تأمل به شرح رویکرد من در استعمارزدایی از برنامهٔ درسی درس «فلسفه ذهن و علوم شناختی» می‌پردازد. انگیزه‌های پشت تغییراتی که ایجاد کردم، آنچه رخ داد و مسیرهای آینده این تلاش را توصیف می‌کند.