Adverse Childhood Experiences

Despite growing concerns about mental health difficulties among children and youth, limited empirical evidence exists on the extent to which adverse childhood experiences and resilience predict mental health difficulties among school-going children and youth in rural communities. This research explored the prevalence and psychosocial predictors of mental health difficulties among children and youth. The study adopted a correlational and descriptive research design. Respondents consisted of 837 children and youth, who were selected from Johannesburg West Education District. They were assessed using the Strengths and Difficulties Questionnaire (SDQ), the Adverse Childhood Experiences Questionnaire (ACE-Q), and the Child and Youth Resilience Measure (CYRM) as data-collection instruments. Frequencies and percentages, regression analysis, and moderation analysis were conducted using Hayes' PROCESS Macro. Findings revealed that about 44.4%, 18.3%, and 37.3% of the participants were within the normal, borderline, and abnormal ranges of mental health well-being, respectively. Adverse childhood experiences (ACEs) significantly predicted mental health difficulties (β = .238, t = 7.071, p < .001), contributing about 5.6% of the variation in mental health difficulties among youth and children. Resilience is also a significant predictor (β = −.121, t = −3.524, p < .001), accounting for about 1.5% of the variation in mental health problems; higher resilience was associated with lower levels of mental health difficulties. Moderation analyses showed that age and gender did not significantly moderate the relationships between ACEs, resilience, and mental health difficulties. The study concludes that ACEs constitute a significant risk factor, whereas resilience serves as a protective factor. The findings highlight the need for trauma-informed interventions, resilience-building programmes, and comprehensive mental health support services to promote positive mental health outcomes among children and youth.

Cognitive flexibility enables individuals to navigate unpredictable situations and rapid changes. Because the prefrontal cortex governs both cognitive flexibility and emotional input, lifetime traumatic experiences may influence its development. Despite this, research examining the impact of childhood trauma on cognitive flexibility in early adulthood remains limited. This study investigates the relationship using a sequential explanatory approach. A total of 275 undergraduate and diploma students (ages 18–25) from Gadjah Mada University completed the Adverse Childhood Experiences-International Questionnaire (ACE-IQ) and the Cognitive Flexibility Scale (CFS). Simple linear regression and thematic analysis indicated that childhood trauma predicts cognitive flexibility in early adulthood. These findings highlight the importance of understanding the long-term impact of childhood trauma on cognitive adaptability, which may inform interventions to enhance resilience in early adulthood. Future research should consider developmental timing, sociocultural environment, education, socioeconomic status, and spirituality, as well as experimental performance measures.

Background Cumulative exposure to adverse childhood experiences (ACEs) is associated with an increased risk of substance use, overdose, and suicide. Rural children are more likely to experience most ACEs. There is limited literature contextualizing rural individuals’ experiences with ACEs. Public Health 3.0 calls for multisector partner engagement to generate collective impact. The purpose of this study was to evaluate rural providers’ perspectives on challenges and recommendations for ACEs mitigation in their community from a cross-sector context. Participants and setting Participants were 74 providers enrolled in an online ACEs training. Participants lived and/or worked in five rural Missouri counties with high drug overdose death rates. Methods This was a conventional content analysis of written responses to structured discussion prompts from three training modules. Analysis included familiarization, inductive identification of major codes, and refinement of codes, followed by independent coding by two authors until consensus, and reporting major patterns. Artificial intelligence supported preliminary code development. An adapted Sequential Intercept Model (SIM) framework organized challenges and recommendations by setting. Results Results included personal stories about how ACEs impacted their communities through overdose, suicide, homelessness, unemployment, and adverse health effects. Settings included schools, government, healthcare, daycares, criminal justice, Extension, fire departments, libraries, and nonprofits. Participants recommended expanding the ACEs definition to include satanic abuse, bullying, incest, war, genocide, military family stressors, and death of a loved one. Intervention recommendations included whole-family interventions, community-wide training, trauma-informed training, expanded access to treatment, classes in prison/jails, and fostering positive childhood experiences. Conclusion Community voice is necessary to contextualize setting-specific insights that inform development of upstream interventions appropriate for and tailored to the community. Participants identified both strategies that could be incorporated into everyday practice—including empathy, listening, providing judgment-free and safe spaces, providing food for children experiencing hunger, encouraging positive childhood experiences, mentoring, and connecting individuals with resources for food, shelter, clothing, and mental health—and broader structural changes that may require policy-level action. The adapted SIM organizes these concepts.

Background The first period of life shapes later life chances, but the economic consequences accumulate across later childhood, adolescence and adulthood and fall across several policy sectors. Existing reviews typically address one risk factor at a time, or focus on a restricted outcome domain, leaving the relevant evidence scattered. This umbrella review collates review-level evidence on how early childhood exposures affect later economic outcomes. Methods The review was registered on Open Science Framework (https://osf.io/szpx5/overview). Medline, APA PsycArticles, APA PsycINFO, CINAHL Plus with Full Text, Education Research Complete & Psychology and Behavioural Sciences Collection databases were searched in November 2025. Systematic, rapid, scoping, narrative and umbrella reviews were eligible if they examined early childhood exposures and later outcomes with measurable consequences for education, employment, income, criminal justice involvement, quality of life, wellbeing or service costs. Reviews reporting only health status outcomes, and those focused on low- and middle-income countries, were excluded. Two authors screened and extracted independently, and quality was appraised. Findings were synthesised narratively. Results Seventy-two reviews were included, published between 2001 and 2025 and increasingly since 2021. Adverse childhood experiences and related adversity were the most frequently examined exposures, followed by childhood physical health conditions, birth and perinatal factors, and neurodevelopmental and behavioural difficulties. Early years risk factors were consistently associated with poorer later education and employment, lower income and greater criminal justice involvement. Evidence on quality of life was mixed, and service use and costs were seldom reported. Few reviews addressed publication bias. Conclusion Difficulties experienced in the early years have consequences across several later life domains and public sectors. The evidence is most consistent for education and criminal justice involvement, and thinner for quality of life, service use and costs. Reviews rarely address correlations between risk factors or the pathways connecting them to later outcomes. Modelling these pathways and evaluating interventions to address early years risks are priorities. Limitations of the review were the inclusion of studies that covered a wide range of age groups and the exclusion of health outcomes.

Background: Parent–child separations have been associated with adverse health and well-being, with most research focusing on prolonged separations driven by war, famine or disease. Verschickungskinder (‘sent-away children’) – the eight to twelve million German children who, in the decades following World War II, were separated from their families for several weeks to stay in so-called children’s health resorts – represent a largely overlooked case of short-term separation. Despite growing recognition of adverse experiences and abuse in these settings, little is known about the long-term mental health of this population or which characteristics of the sent-away experience are associated with these outcomes.Objective: To examine whether sent-away children show more depressive symptoms, anxiety symptoms, and stress overload compared with peers, and to identify which characteristics of the sent-away experience are associated with these outcomes.Method: An anonymous online survey was conducted with 334 sent-away children and 77 participants in a convenience comparison group (M = 61.1 yrs.; 72.7% female). Linear regression models, adjusting for ACEs and sociodemographics, examined group differences and associations between characteristics of the sent-away experience (age at separation, sex, number of separations, emotional memory) and these outcomes.Results: Sent-away children reported more depressive symptoms, anxiety symptoms, and stress overload than comparison participants (all p < .001). Bivariate comparisons among the sent-away children indicated that younger age at separation was associated with more depressive symptoms, repeated separations with higher stress overload, and very negative memories with all three outcomes; no sex differences were observed. When entered simultaneously in regression models, emotional memory of the event was the only sent-away characteristic associated with depressive (p = .02) and anxiety symptoms (p = .009).Conclusions: Findings highlight the potential long-term mental health relevance of the sent-away experience, particularly among those with very negative memories of their experiences.

زمینه: جدایی والد–کودک با پیامدهای نامطلوب سلامت و بهزیستی همراه بوده است و بیشتر پژوهش‌ها بر جدایی‌های طولانی‌مدت ناشی از جنگ، قحطی یا بیماری تمرکز داشته‌اند. کودکان Verschickungskinder («کودکان فرستاده‌شده») – هشت تا دوازده میلیون کودک آلمانی که در دهه‌های پس از جنگ جهانی دوم برای چندین هفته از خانواده‌های خود جدا شده و در به‌اصطلاح آسایشگاه‌های سلامت کودکان اقامت داشتند – نمونه‌ای عمدتاً نادیده‌گرفته‌شده از جدایی کوتاه‌مدت هستند. با وجود افزایش شناخت نسبت به تجارب نامطلوب و سوءاستفاده در این محیط‌ها، اطلاعات اندکی درباره سلامت روانی بلندمدت این جمعیت یا ویژگی‌های تجربه جدایی که با این پیامدها مرتبط است، وجود دارد. هدف: بررسی اینکه آیا کودکان فرستاده‌شده علائم افسردگی، علائم اضطراب و اضافه‌بار استرس بیشتری نسبت به همتایان خود نشان می‌دهند و شناسایی ویژگی‌های تجربه جدایی که با این پیامدها مرتبط است. روش: یک پیمایش آنلاین ناشناس با ۳۳۴ کودک فرستاده‌شده و ۷۷ شرکت‌کننده در گروه مقایسه‌ای در دسترس (میانگین سنی = ۶۱/۱ سال؛ ۷۲/۷٪ زن) انجام شد. مدل‌های رگرسیون خطی با کنترل ACEs و متغیرهای جمعیت‌شناختی، تفاوت‌های گروهی و ارتباط بین ویژگی‌های تجربه جدایی (سن در زمان جدایی، جنسیت، تعداد دفعات جدایی، حافظه هیجانی) و این پیامدها را بررسی کردند. یافته‌ها: کودکان فرستاده‌شده علائم افسردگی، علائم اضطراب و اضافه‌بار استرس بیشتری نسبت به شرکت‌کنندگان گروه مقایسه گزارش کردند (همه p < ۰/۰۰۱). مقایسه‌های دو متغیره در میان کودکان فرستاده‌شده نشان داد که سن پایین‌تر در زمان جدایی با علائم افسردگی بیشتر، جدایی‌های مکرر با اضافه‌بار استرس بالاتر و خاطرات بسیار منفی با هر سه پیامد مرتبط بود؛ تفاوتی از نظر جنسیت مشاهده نشد. زمانی که این متغیرها به طور همزمان در مدل‌های رگرسیون وارد شدند، حافظه هیجانی رویداد تنها ویژگی تجربه جدایی بود که با علائم افسردگی (p = ۰/۰۲) و علائم اضطراب (p = ۰/۰۰۹) ارتباط داشت. نتیجه‌گیری: یافته‌ها بر اهمیت بالقوه بلندمدت سلامت روانی تجربه جدایی، به‌ویژه در میان افرادی که خاطرات بسیار منفی از این تجربه دارند، تأکید می‌کند.

The prevalence of adverse childhood experiences (ACEs) and problematic use of social networks (PUS) among the young adults prompted the current study. In understanding how ACEs are associated with well-being, the current study examined the mediating role of PUS and the moderating role of self-consciousness. This cross-sectional study employed self-report measures to collect data from 671 young adults (382 males, 287 females, 2 non-binary; Mean age = 20.85 years) across India. The data were analyzed using concurrent moderation and mediation model (Hayes PROCESS macro model 5) in SPSS. The findings revealed a negative association between ACEs and well-being. This relationship was partially and significantly mediated by PUS. The simultaneous analysis of the moderation and mediation model showed overall significance. The direct path between ACEs and well-being was moderated by self-consciousness and mediated by PUS. The results of conditional effects indicated that as self-consciousness increased, the negative association between ACEs and well-being became stronger . Hence, individuals did not benefit from greater self-consciousness as they intensified the emotional cost of early adversity, leading to reduced overall well-being. Developing evidence-based interventions to prevent ACEs and address negative health behaviors (such as PUS) in this population will be beneficial. A policy intervention to regulate excessive use of social networking sites should be introduced.

شیوع تجارب نامطلوب دوران کودکی (ACEs) و استفاده مسئله‌ساز از شبکه‌های اجتماعی (PUS) در میان بزرگسالان جوان، پژوهش حاضر را برانگیخت. به منظور درک چگونگی ارتباط ACEs با بهزیستی، این پژوهش نقش میانجی‌گری PUS و نقش تعدیل‌گری خودآگاهی را بررسی کرد. این مطالعه مقطعی با استفاده از ابزارهای خودگزارش‌دهی، داده‌های ۶۷۱ بزرگسال جوان (۳۸۲ مرد، ۲۸۷ زن، ۲ غیر دودویی؛ میانگین سنی = ۲۰٫۸۵ سال) را از سراسر هند گردآوری کرد. داده‌ها با استفاده از مدل همزمان تعدیل‌گری و میانجی‌گری (ماکروی Hayes PROCESS مدل ۵) در نرم‌افزار SPSS تحلیل شدند. یافته‌ها نشان دادند که بین ACEs و بهزیستی ارتباط منفی وجود دارد. این رابطه به طور جزئی و معنادار توسط PUS میانجی‌گری شد. تحلیل همزمان مدل تعدیل‌گری و میانجی‌گری، معناداری کلی را نشان داد. مسیر مستقیم بین ACEs و بهزیستی توسط خودآگاهی تعدیل و توسط PUS میانجی‌گری شد. نتایج اثرات شرطی نشان داد که با افزایش خودآگاهی، ارتباط منفی بین ACEs و بهزیستی قوی‌تر می‌شود. بنابراین، افراد از خودآگاهی بیشتر سودی نمی‌برند، چرا که هزینه عاطفی ناشی از ناملایمات اولیه را تشدید کرده و منجر به کاهش بهزیستی کلی می‌شود. توسعه مداخلات مبتنی بر شواهد برای پیشگیری از ACEs و پرداختن به رفتارهای سلامت منفی (مانند PUS) در این جمعیت سودمند خواهد بود. مداخله سیاستی برای تنظیم استفاده بیش از حد از سایت‌های شبکه‌های اجتماعی باید معرفی شود.

Depression is a major public health concern in China, with growing urban-rural disparities. This study aimed to examine how adverse childhood experiences (ACEs) and other factors contribute to these disparities. Data were drawn from 7979 adults aged ≥45 years from the China Health and Retirement Longitudinal Study. Twenty-four ACEs were obtained from the 2014 wave, while individual characteristics and depressive symptoms were extracted from the 2018 wave, and the Fairlie model was used to analyze factors contributing to urban-rural disparities. Overall, 36.08% of participants reported depressive symptoms, with a higher rate in rural than in urban areas (39.7% vs. 30.3%, p < 0.001). In terms of ACEs, parental anxiety, parental strictness, and childhood adverse health conditions were risk factors in rural areas but not in urban areas, whereas adverse intra-parental relationship and childhood poor friendship were risk factors in urban areas but not significant in rural areas. Parental divorce was a protective factor in rural areas, while parental depression was a risk factor in both settings. The Fairlie model revealed that 55.65% of the urban-rural difference could be explained by self-rated health status (18.24%), Internet use (7.70%), retirement (6.32%), parental depression (6.19%), educational level (5.35%), life satisfaction (4.68%), gender (-2.56%), childhood starvation (1.68%), parental disability (1.44%), age (0.79%), childhood disease (0.63%), childhood bullying (0.60%), childhood adverse health conditions (0.55%), and marital status (-0.34%). These findings indicate that urban-rural disparities in depressive symptoms may be attributed to both individual and ACEs factors, and interventions should address both structural determinants and ACEs.

افسردگی یکی از نگرانی‌های عمده بهداشت عمومی در چین است که با افزایش نابرابری‌های شهری-روستایی همراه است. هدف این مطالعه بررسی نقش تجارب نامطلوب دوران کودکی (ACEs) و سایر عوامل در این نابرابری‌ها بود. داده‌ها از ۷۹۷۹ فرد بزرگسال با سن ≥۴۵ سال از مطالعه طولی سلامت و بازنشستگی چین استخراج شد. بیست‌وچهار تجربه نامطلوب دوران کودکی از موج ۲۰۱۴ و ویژگی‌های فردی و علائم افسردگی از موج ۲۰۱۸ به دست آمد و مدل Fairlie برای تحلیل عوامل مؤثر بر نابرابری‌های شهری-روستایی به کار رفت. به طور کلی، ۳۶/۰۸٪ از شرکت‌کنندگان علائم افسردگی را گزارش کردند که این میزان در مناطق روستایی بالاتر از مناطق شهری بود (۳۹/۷٪ در مقابل ۳۰/۳٪، p < 0.001). از نظر ACEs، اضطراب والدین، سخت‌گیری والدین و شرایط نامطلوب سلامت دوران کودکی در مناطق روستایی عوامل خطر محسوب می‌شوند اما در مناطق شهری این‌گونه نبود، در حالی که رابطه نامطلوب والدین با یکدیگر و دوستی ضعیف دوران کودکی در مناطق شهری عوامل خطر بودند اما در مناطق روستایی معنادار نبودند. طلاق والدین در مناطق روستایی عامل محافظتی بود، در حالی که افسردگی والدین در هر دو محیط عامل خطر محسوب می‌شد. مدل Fairlie نشان داد که ۵۵/۶۵٪ از تفاوت شهری-روستایی را می‌توان با وضعیت سلامت خودارزیابی‌شده (۱۸/۲۴٪)، استفاده از اینترنت (۷/۷۰٪)، بازنشستگی (۶/۳۲٪)، افسردگی والدین (۶/۱۹٪)، سطح تحصیلات (۵/۳۵٪)، رضایت از زندگی (۴/۶۸٪)، جنسیت (۲/۵۶-٪)، گرسنگی دوران کودکی (۱/۶۸٪)، ناتوانی والدین (۱/۴۴٪)، سن (۰/۷۹٪)، بیماری دوران کودکی (۰/۶۳٪)، زورگویی دوران کودکی (۰/۶۰٪)، شرایط نامطلوب سلامت دوران کودکی (۰/۵۵٪) و وضعیت تأهل (۰/۳۴-٪) تبیین کرد. این یافته‌ها نشان می‌دهد که نابرابری‌های شهری-روستایی در علائم افسردگی ممکن است به هر دو عامل فردی و تجارب نامطلوب دوران کودکی نسبت داده شود و مداخلات باید هر دو عامل ساختاری و ACEs را مدنظر قرار دهند.

The underlying mechanisms linking childhood maltreatment (CM) to adverse health outcomes are unclear. Here, we estimated CM pleiotropy across human phenome, also assessing the role of socioeconomic factors. Specifically, we performed a phenome-wide association study (PheWAS) of CM-associated loci using electronic health records and genetic data from the All of Us Research Program (N = 98,551), FinnGen Project (N = 377,277), and Million Veteran Program (N = 449,042). To characterize CM pleiotropy, we also conducted genetic correlation (rg), latent causal variable analysis (LCV), and bidirectional Mendelian randomization (MR) analyses. Additionally, multi-trait conditional and joint analysis and multivariate MR (MVMR) were performed to estimate whether genetically inferred CM associations are partially explained by household income (HI, a proxy for socioeconomic factors). PheWAS revealed CM loci associations with 66 medical outcomes (p < 2.76 × 10 −6 ), including psychiatric, musculoskeletal, circulatory, neurologic, and respiratory conditions. Similarly, we observed 285 CM genetic correlations (p < 3.24 × 10 −5 ) with a range of medical domains. Among them, emotional disorders starting during childhood or adolescence showed the highest CM genetic overlap (rg=0.75). LCV analysis revealed CM genetic relationships with musculoskeletal, metabolic, respiratory, and eye-related outcomes. For these, MR analyses highlighted bidirectional and heterogeneous effects possibly due to dynastic confounders, and MVMR showed a reduced effect of CM genetic liability after accounting for HI. In conclusion, different pleiotropic mechanisms likely contribute to CM relationships with several health domains, which appear to be at least partially explained by socioeconomic factors.

سازوکارهای زیربنایی که بدرفتاری دوران کودکی (CM) را به پیامدهای نامطلوب سلامت مرتبط می‌کنند، هنوز به‌روشنی مشخص نشده‌اند. در این پژوهش، پلیوتروپی CM در سراسر فنوم انسانی برآورد شد و همچنین نقش عوامل اجتماعی‌اقتصادی مورد ارزیابی قرار گرفت. به طور مشخص، مطالعه انجمنی فنوم‌گسترده (PheWAS) بر روی جایگاه‌های مرتبط با CM با استفاده از پرونده‌های الکترونیک سلامت و داده‌های ژنتیکی از برنامه پژوهشی All of Us (N = 98,551)، پروژه FinnGen (N = 377,277) و برنامه Million Veteran (N = 449,042) انجام شد. برای توصیف پلیوتروپی CM، همبستگی ژنتیکی (rg)، تحلیل متغیر علّی نهفته (LCV) و تحلیل‌های تصادفی‌سازی مندلی دوطرفه (MR) نیز صورت گرفت. افزون بر این، تحلیل شرطی و مشترک چندصفتی و تصادفی‌سازی مندلی چندمتغیره (MVMR) برای برآورد این‌که آیا ارتباطات استنباط‌شده ژنتیکی CM تا حدی توسط درآمد خانوار (HI، به عنوان نماینده‌ای برای عوامل اجتماعی‌اقتصادی) تبیین می‌شود، انجام شد. PheWAS ارتباط جایگاه‌های CM را با ۶۶ پیامد پزشکی (p < 2.76 × 10 −6) از جمله اختلالات روان‌پزشکی، اسکلتی‌عضلانی، گردش خون، عصبی و تنفسی نشان داد. به طور مشابه، ۲۸۵ همبستگی ژنتیکی CM (p < 3.24 × 10 −5) با دامنه‌ای از حوزه‌های پزشکی مشاهده شد. در میان آن‌ها، اختلالات هیجانی آغازشونده در دوران کودکی یا نوجوانی بیشترین همپوشانی ژنتیکی با CM را نشان دادند (rg=0.75). تحلیل LCV روابط ژنتیکی CM با پیامدهای اسکلتی‌عضلانی، متابولیک، تنفسی و مرتبط با چشم را آشکار ساخت. برای این موارد، تحلیل‌های MR اثرات دوطرفه و ناهمگن را که احتمالاً ناشی از عوامل مخدوش‌کننده سلسله‌ای هستند، برجسته کرد و MVMR کاهش اثر استعداد ژنتیکی CM پس از لحاظ درآمد خانوار را نشان داد. در نتیجه، به نظر می‌رسد سازوکارهای پلیوتروپیک متفاوتی در روابط CM با چندین حوزه سلامت نقش دارند که این روابط دست‌کم تا حدی توسط عوامل اجتماعی‌اقتصادی تبیین می‌شوند.

Background Suicide is a leading cause of death among young adults, yet few studies have examined longitudinal trajectories of suicidal ideation and attempts across the academic year in UK university students. Aims The study aimed to identify demographic and psychosocial factors associated with lifetime suicide risk, examine factors associated with changes in risk trajectories, and evaluate the relationship between suicidal ideation and attempts over an academic year. Method Participants comprised 3295 students from 5 UK universities who completed longitudinal surveys in autumn and spring terms 2021–2024 in the Nurture-U study. Suicidal ideation and attempts were assessed with Columbia Suicide Severity Rating Scale items. Demographic, psychosocial and mental health measures were examined as potential risk and protective factors. Regression models with multiple imputation were used, with case–control analyses for smaller subgroups. Results Approximately 45.5% of students reported baseline lifetime suicidal ideation and 9.5% reported a past attempt. Factors associated with lifetime suicidal ideation included minoritised sexual orientation or ethnic background, male or gender-diverse identity, previous mental health treatment and adverse childhood experiences. Among students with lifetime ideation at baseline, 61.1% did not report ideation in the spring term, whereas new-onset ideation occurred in 3.5% of participants. Among students with prior ideation only, 1.3% made a suicide attempt during the academic year, whereas 10.5% with prior attempt history made a suicide attempt. Increases in depressive symptoms and rumination were associated with new attempts at follow-up. Conclusions Most students experiencing suicidal ideation during university have risk factors before university entry. Suicidal ideation alone showed limited specificity for identifying those most at risk of future attempts, highlighting the importance of targeted support for high-risk groups and ongoing monitoring of symptoms throughout the academic year.

زمینه: خودکشی یکی از علل اصلی مرگ در میان بزرگسالان جوان است، با این حال مطالعات اندکی به بررسی سیرهای طولی افکار خودکشی و اقدام به خودکشی در طول سال تحصیلی در میان دانشجویان دانشگاه‌های بریتانیا پرداخته‌اند. اهداف: هدف این مطالعه شناسایی عوامل جمعیت‌شناختی و روانی‌اجتماعی مرتبط با خطر خودکشی در طول عمر، بررسی عوامل مرتبط با تغییرات در سیرهای خطر و ارزیابی رابطه بین افکار خودکشی و اقدام به خودکشی در طول یک سال تحصیلی بود. روش: شرکت‌کنندگان شامل ۳۲۹۵ دانشجو از ۵ دانشگاه بریتانیا بودند که در قالب مطالعه Nurture-U، پرسشنامه‌های طولی را در ترم‌های پاییز و بهار سال‌های ۲۰۲۱ تا ۲۰۲۴ تکمیل کردند. افکار خودکشی و اقدام به خودکشی با استفاده از آیتم‌های Columbia Suicide Severity Rating Scale ارزیابی شد. متغیرهای جمعیت‌شناختی، روانی‌اجتماعی و سلامت روان به عنوان عوامل خطر و محافظتی بالقوه مورد بررسی قرار گرفتند. مدل‌های رگرسیون با برآورد چندگانه و تحلیل‌های مورد-شاهد برای زیرگروه‌های کوچکتر به کار رفت. نتایج: حدود ۴۵.۵٪ از دانشجویان در ابتدا افکار خودکشی در طول عمر و ۹.۵٪ اقدام به خودکشی قبلی را گزارش کردند. عوامل مرتبط با افکار خودکشی در طول عمر شامل گرایش جنسی یا پیشینه قومی اقلیت، هویت مرد یا جنسیت متنوع، سابقه درمان سلامت روان و تجارب منفی دوران کودکی بود. در میان دانشجویانی که در ابتدا افکار خودکشی در طول عمر داشتند، ۶۱.۱٪ در ترم بهار افکار خودکشی را گزارش نکردند، در حالی که افکار خودکشی جدید در ۳.۵٪ از شرکت‌کنندگان رخ داد. در میان دانشجویانی که فقط سابقه افکار خودکشی داشتند، ۱.۳٪ در طول سال تحصیلی اقدام به خودکشی کردند، در حالی که ۱۰.۵٪ از افرادی که سابقه اقدام به خودکشی داشتند، اقدام مجدد به خودکشی داشتند. افزایش علائم افسردگی و نشخوار فکری با اقدام به خودکشی جدید در پیگیری مرتبط بود. نتیجه‌گیری: اکثر دانشجویانی که در دانشگاه افکار خودکشی را تجربه می‌کنند، پیش از ورود به دانشگاه دارای عوامل خطر هستند. افکار خودکشی به تنهایی ویژگی محدودی برای شناسایی افراد در معرض خطر بالای اقدام به خودکشی در آینده نشان داد و این امر اهمیت حمایت هدفمند از گروه‌های پرخطر و پایش مداوم علائم در طول سال تحصیلی را برجسته می‌کند.

Background: Adverse childhood experiences (ACEs) have been linked to various physical and psychological problems in adulthood, with their effects even carrying over into the next generation through disrupted parenting. To better address the impact of ACEs, identifying the key mediating and moderating factors that influence parenting outcomes is crucial.Objective: This study examined the relationships among ACEs, adaptive and maladaptive cognitive emotional regulation (CER), social support and sense of parenting competence within a sample of Korean mothers of infants.Methods: In this descriptive, cross-sectional study, 290 women raising young children completed an online survey using structured questionnaires. Descriptive statistics, univariate analyses, and moderated mediation analyses were conducted using SPSS and PROCESS Macro.Results: The final sample consisted of 290 first-time mothers (M = 33.02 years, SD = 3.08). Moderated mediation analysis showed that adaptive CER mediated the relationship between ACEs and sense of parenting competence, with this indirect effect being significantly moderated by social support (index of moderated mediation: B = 0.01, p < .01). It was found that mothers with higher levels of social support had stronger positive associations between adaptive CER and sense of parenting competence.Conclusions: These findings suggest that strengthening adaptive CER may be particularly effective for mothers with higher levels of social support. For those with lower levels of social support, the first priority should be enhancing social support to lay the groundwork for emotional regulation interventions.

زمینه: تجربیات نامطلوب دوران کودکی (ACEs) با مشکلات مختلف جسمی و روان‌شناختی در بزرگسالی مرتبط بوده‌اند و آثار آن‌ها حتی از طریق اختلال در والدگری به نسل بعدی منتقل می‌شود. برای مقابله بهتر با پیامدهای ACEs، شناسایی عوامل کلیدی میانجی‌گری و تعدیل‌کننده که بر پیامدهای والدگری تأثیر می‌گذارند، ضروری است. هدف: این مطالعه روابط میان ACEs، تنظیم شناختی هیجان سازگار و ناسازگار، حمایت اجتماعی و احساس شایستگی والدگری را در نمونه‌ای از مادران کره‌ای دارای نوزاد بررسی کرد. روش‌ها: در این مطالعه توصیفی-مقطعی، ۲۹۰ زن دارای فرزند خردسال با استفاده از پرسشنامه‌های ساختاریافته به صورت آنلاین شرکت کردند. آمار توصیفی، تحلیل‌های یک‌متغیره و تحلیل‌های میانجی‌گری تعدیل‌شده با استفاده از نرم‌افزار SPSS و ماکروی PROCESS انجام شد. یافته‌ها: نمونه نهایی شامل ۲۹۰ مادر نخست‌زا (میانگین سنی = ۳۳/۰۲ سال، انحراف معیار = ۳/۰۸) بود. تحلیل میانجی‌گری تعدیل‌شده نشان داد که تنظیم شناختی هیجان سازگار رابطه بین ACEs و احساس شایستگی والدگری را میانجی‌گری می‌کند و این اثر غیرمستقیم به طور معناداری توسط حمایت اجتماعی تعدیل می‌شود (شاخص میانجی‌گری تعدیل‌شده: B = ۰/۰۱، p < ۰/۰۱). مشخص شد مادرانی که سطح بالاتری از حمایت اجتماعی دارند، ارتباط مثبت قوی‌تری میان تنظیم شناختی هیجان سازگار و احساس شایستگی والدگری نشان می‌دهند. نتیجه‌گیری: این یافته‌ها نشان می‌دهد تقویت تنظیم شناختی هیجان سازگار ممکن است به ویژه برای مادرانی با سطح بالاتر حمایت اجتماعی مؤثر باشد. برای افرادی با حمایت اجتماعی پایین‌تر، اولویت نخست باید ارتقای حمایت اجتماعی به منظور فراهم‌سازی زمینه برای مداخلات تنظیم هیجان باشد.

BACKGROUND: Presenteeism is an occupational health challenge. Although adverse childhood experiences (ACEs) have been linked to adult health, evidence on comprehensive ACE exposure and presenteeism remains limited. METHODS: We analyzed data from working adults in the 2022 Japan COVID-19 and Society Internet Survey (JACSIS). ACEs were assessed using an expanded Japanese ACE questionnaire and categorized as 0, 1, 2, 3, and ≥4 ACEs. Presenteeism was measured using the Work Functioning Impairment Scale (WFun), and high presenteeism was defined as WFun ≥21. Using logistic regression, we examined the association between ACE counts (0, 1, 2, 3, and ≥4) and high presenteeism. We further evaluated the cumulative effect of increasing ACE counts. Models were adjusted for age, sex, educational attainment, marital status, weekly working hours, and job stress. Stratified analyses were conducted by current mental disorder status. RESULTS: Among 19,409 workers included in the analytic sample, those with any ACE exposure had higher odds of high presenteeism than those reporting no ACEs, and the association displayed a dose-response pattern with increasing ACE counts. This graded relationship was also observed in stratified analyses, irrespective of the presence or absence of a current mental disorder. CONCLUSIONS: This study suggests that expanded childhood adversity is relevant to presenteeism among working adults, regardless of current mental disorder status. These findings reveal the value of a life-course perspective in occupational health and point to the need for future research to clarify the mechanisms linking ACE exposure to presenteeism and to examine trauma-informed approaches for reducing presenteeism.

زمینه: پرزنتیسم یکی از چالش‌های سلامت شغلی است. اگرچه تجربیات نامطلوب دوران کودکی (ACEs) با سلامت بزرگسالی مرتبط دانسته شده‌اند، اما شواهد مربوط به مواجهه جامع با ACE و پرزنتیسم همچنان محدود است. روش‌ها: داده‌های بزرگسالان شاغل از پیمایش اینترنتی کووید-۱۹ و جامعه ژاپن در سال ۲۰۲۲ (JACSIS) تحلیل شد. ACEها با استفاده از پرسشنامه ژاپنی گسترده ACE ارزیابی و به صورت ۰، ۱، ۲، ۳ و ≥۴ دسته‌بندی شدند. پرزنتیسم با استفاده از مقیاس اختلال عملکرد کاری (WFun) سنجیده شد و پرزنتیسم بالا به صورت WFun ≥21 تعریف گردید. با استفاده از رگرسیون لجستیک، ارتباط بین تعداد ACE (۰، ۱، ۲، ۳ و ≥۴) و پرزنتیسم بالا بررسی شد. همچنین اثر تجمعی افزایش تعداد ACEها ارزیابی گردید. مدل‌ها برای سن، جنس، میزان تحصیلات، وضعیت تأهل، ساعات کاری هفتگی و استرس شغلی تعدیل شدند. تحلیل‌های لایه‌ای بر اساس وضعیت فعلی اختلال روانی انجام شد. نتایج: در میان ۱۹٬۴۰۹ کارگر وارد شده به نمونه تحلیلی، افرادی که هرگونه مواجهه با ACE داشتند، نسبت به افرادی که هیچ ACE گزارش نکرده بودند، شانس بیشتری برای پرزنتیسم بالا داشتند و این ارتباط با افزایش تعداد ACEها الگوی دوز-پاسخ نشان داد. این رابطه تدریجی در تحلیل‌های لایه‌ای نیز صرف‌نظر از وجود یا عدم وجود اختلال روانی فعلی مشاهده شد. نتیجه‌گیری: این مطالعه نشان می‌دهد که ناملایمات گسترده دوران کودکی با پرزنتیسم در میان بزرگسالان شاغل مرتبط است، صرف‌نظر از وضعیت فعلی اختلال روانی. این یافته‌ها اهمیت دیدگاه سیر زندگی در سلامت شغلی را نشان داده و بر لزوم پژوهش‌های آینده برای روشن شدن سازوکارهای ارتباط مواجهه با ACE و پرزنتیسم و بررسی رویکردهای مبتنی بر تروما برای کاهش پرزنتیسم تأکید می‌کند.

Abstract Internalizing problems are prevalent in childhood and are associated with exposure to adverse childhood experiences (ACEs); however, their co-development across childhood remains understudied. Prior research documents sociodemographic disparities (i.e., race/ethnicity, sex, income) in ACE exposure and internalizing problems. The current study examined individual and co-developing trajectories of ACEs and internalizing problems and sociodemographic disparities among 4,655 diverse at-risk youth at ages 3, 5, and 9. Participants were 52.2% boys and racially and ethnically diverse, with 44.7% Black, 22.5% Hispanic, 16.7% Other, and 16.2% White youth. Results showed various trajectories with stable levels of cumulative ACE exposure over time and internalizing problems trajectories that decreased or increased over time. Findings provide some evidence for a dose–response relationship between ACEs and internalizing problems. Youth of Color (φ = 0.26, 0.11, 0.19) and from low-income backgrounds ( ϵ 2 = 0.07–0.09, 0.02, 0.06–0.08) were more likely to be in worse trajectories of ACEs, internalizing problems, and joint trajectories across ages 3, 5, and 9, respectively. Findings underscore the need for culturally responsive trauma-informed interventions and policy-level efforts that target the root cause of inequities.

چکیده مشکلات درونی‌سازی در دوران کودکی شایع هستند و با قرارگیری در معرض تجارب نامطلوب دوران کودکی (ACEs) مرتبط‌اند؛ با این حال، هم‌رشد آن‌ها در سراسر دوران کودکی کمتر مورد مطالعه قرار گرفته است. پژوهش‌های پیشین نابرابری‌های جمعیت‌شناختی (یعنی نژاد/قومیت، جنسیت، درآمد) را در قرارگیری در معرض ACE و مشکلات درونی‌سازی مستند کرده‌اند. مطالعه حاضر مسیرهای فردی و هم‌رشد ACEها و مشکلات درونی‌سازی و نابرابری‌های جمعیت‌شناختی را در میان ۴٬۶۵۵ نوجوان متنوع و در معرض خطر در سنین ۳، ۵ و ۹ سالگی بررسی کرد. شرکت‌کنندگان شامل ۵۲٫۲٪ پسر و از نظر نژادی و قومی متنوع بودند: ۴۴٫۷٪ سیاه‌پوست، ۲۲٫۵٪ اسپانیایی‌تبار، ۱۶٫۷٪ سایر و ۱۶٫۲٪ سفیدپوست. نتایج مسیرهای مختلفی را با سطوح پایدار قرارگیری تجمعی در معرض ACEها در طول زمان و مسیرهای مشکلات درونی‌سازی که در طول زمان کاهش یا افزایش می‌یافتند، نشان داد. یافته‌ها شواهدی برای رابطه دوز–پاسخ بین ACEها و مشکلات درونی‌سازی ارائه می‌دهد. نوجوانان رنگین‌پوست (φ = 0.26, 0.11, 0.19) و نوجوانان با پیشینه درآمد پایین (ϵ 2 = 0.07–0.09, 0.02, 0.06–0.08) به احتمال بیشتری در مسیرهای نامطلوب‌تر ACEها، مشکلات درونی‌سازی و مسیرهای مشترک در سنین ۳، ۵ و ۹ سال قرار داشتند. یافته‌ها بر ضرورت مداخلات مبتنی بر تروما با پاسخ فرهنگی و تلاش‌های سیاست‌گذاری که علت ریشه‌ای نابرابری‌ها را هدف قرار می‌دهند، تأکید می‌کند.

Adverse childhood experiences (ACEs) shape the lifecourse psychosocial well-being, yet evidence linking ACEs to pre-pregnancy stressful life events (pre-PSLEs) across generations remains limited. This study examined the associations between ACEs and pre-PSLEs across two generations of women and explored pathways of intergenerational stress transmission. A total of 2,235 mother-offspring pairs were obtained from the Grandmothers, Mothers, and Their Children’s Health study. Maternal and offspring ACEs were assessed using the Childhood Trauma Screener. Offspring pre-PSLEs included conflict with partners, conflict with family members, physical/sexual/emotional abuse, deaths of friends or relatives, and financial stress. We used multivariable logistic regression to examine associations between ACEs and pre-PSLEs, and structural equation modeling to explore mediation by offspring ACEs. Overall, 18.17% of mothers and 14.27% of offspring report ACEs; 29.49% of offspring report pre-PSLEs. Both maternal (OR = 1.79, 95% CI: 1.41–2.27) and offspring ACEs (OR = 2.23, 95% CI: 1.73–2.89) significantly increase the odds of offspring pre-PSLEs, showing dose–response relationships. These patterns persist across all ACE subtypes. Offspring ACEs mediate 79.64% of the association between maternal ACEs and offspring pre-PSLEs. ACEs are associated with pre-PSLEs both within and across generations, suggesting a pathway of stress transmission from early life into adulthood. These findings highlight the importance of early identification and intervention for ACEs within pre-pregnancy health management. Difficult childhood experiences, such as abuse or neglect, can affect health and wellbeing throughout life. We investigated whether these experiences, known as adverse childhood experiences (ACEs), are associated with stressful life events (SLEs) before pregnancy and whether a mother’s childhood adversity is linked to her daughter’s stress before pregnancy. We studied 2,235 mother–daughter pairs in China. Mothers and daughters reported their childhood experiences, and daughters also reported SLEs during the year before pregnancy. We found that both maternal and offspring ACEs were associated with greater pre-pregnancy stress. Most of the association between maternal ACEs and daughters’ pre-pregnancy stress was explained by daughters’ own ACEs. These findings highlight the importance of identifying and supporting women with childhood adversity before pregnancy to improve maternal and child health.

تجارب نامطلوب دوران کودکی (ACEs) بهزیستی روانی-اجتماعی در طول زندگی را شکل می‌دهند، اما شواهد مربوط به ارتباط ACEs با رویدادهای پراسترس زندگی پیش از بارداری (pre-PSLEs) در نسل‌های مختلف هنوز محدود است. این مطالعه ارتباط بین ACEs و pre-PSLEs را در دو نسل از زنان بررسی کرده و مسیرهای انتقال استرس بین‌نسلی را مورد کاوش قرار داده است. در مجموع، ۲٬۲۳۵ جفت مادر-فرزند از مطالعه سلامت مادربزرگ‌ها، مادران و فرزندان آن‌ها انتخاب شدند. ACEs مادران و فرزندان با استفاده از Childhood Trauma Screener ارزیابی شد. pre-PSLEs فرزندان شامل تعارض با شریک زندگی، تعارض با اعضای خانواده، سوءاستفاده جسمی/جنسی/عاطفی، مرگ دوستان یا بستگان و استرس مالی بود. برای بررسی ارتباط بین ACEs و pre-PSLEs از رگرسیون لجستیک چندمتغیره و برای بررسی میانجی‌گری توسط ACEs فرزندان از مدل‌سازی معادلات ساختاری استفاده شد. به طور کلی، ۱۸/۱۷٪ از مادران و ۱۴/۲۷٪ از فرزندان گزارش‌دهنده ACEs بودند؛ ۲۹/۴۹٪ از فرزندان pre-PSLEs را گزارش کردند. هم ACEs مادران (OR = 1.79, 95% CI: 1.41–2.27) و هم ACEs فرزندان (OR = 2.23, 95% CI: 1.73–2.89) به طور معناداری احتمال pre-PSLEs فرزندان را افزایش می‌دهند و رابطه دوز-پاسخ را نشان می‌دهند. این الگوها در تمام زیرگروه‌های ACEs پایدار باقی می‌ماند. ACEs فرزندان ۷۹/۶۴٪ از ارتباط بین ACEs مادران و pre-PSLEs فرزندان را میانجی‌گری می‌کند. ACEs هم درون‌نسلی و هم بین‌نسلی با pre-PSLEs مرتبط است و نشان‌دهنده مسیر انتقال استرس از اوایل زندگی به بزرگسالی است. این یافته‌ها اهمیت شناسایی و مداخله زودهنگام برای ACEs در مدیریت سلامت پیش از بارداری را برجسته می‌کند. تجارب دشوار دوران کودکی، مانند سوءاستفاده یا غفلت، می‌تواند بر سلامت و بهزیستی در سراسر زندگی تأثیر بگذارد. ما بررسی کردیم که آیا این تجارب، که به عنوان تجارب نامطلوب دوران کودکی (ACEs) شناخته می‌شوند، با رویدادهای پراسترس زندگی (SLEs) پیش از بارداری مرتبط هستند و آیا ناملایمات دوران کودکی مادر با استرس دخترش پیش از بارداری ارتباط دارد یا خیر. ما ۲٬۲۳۵ جفت مادر-دختر را در چین مورد مطالعه قرار دادیم. مادران و دختران تجارب دوران کودکی خود را گزارش کردند و دختران همچنین SLEs را در سال پیش از بارداری گزارش دادند. دریافتیم که هم ACEs مادر و هم فرزند با استرس بیشتر پیش از بارداری مرتبط است. بیشتر ارتباط بین ACEs مادر و استرس پیش از بارداری دختر توسط ACEs خود دختر توضیح داده می‌شود. این یافته‌ها اهمیت شناسایی و حمایت از زنانی با ناملایمات دوران کودکی پیش از بارداری را برای بهبود سلامت مادر و کودک برجسته می‌کند.