Loneliness

Abstract The COVID-19 pandemic created social disruptions, leading to high levels of mental health problems for adolescents. Interpersonal stressors, such as lack of familial support, peer victimization, and discrimination, may have further exacerbated teen mental health issues. Yet, the psychological impact of interpersonal stressors and their interactive effects with high levels of loneliness remains unknown. In this pre-registered study , conducted in November and December 2020 (approximately eight months into the COVID-19 pandemic), we used a diverse sample of adolescents from across 43 U.S. states with elevated depressive symptoms (n = 2,452, ages 13–16) to examine how familial support, peer victimization, and discrimination are concurrently associated with mental health outcomes. Results indicated that perceived discrimination was the strongest standardized correlate across continuous internalizing outcomes (depressive symptoms, anxiety symptoms, and hopelessness), whereas lack of familial support was the primary correlate of suicidal ideation; if youth reported a lack of familial support, they were over three times as likely to report suicidal ideation. Loneliness significantly moderated the cross-sectional links between lack of familial support and depressive symptoms, as well as perceived discrimination and hopelessness. Simple slope probing demonstrated a distress ceiling effect: interpersonal stressors were most strongly associated with elevated distress among youth reporting low baseline loneliness, whereas youth experiencing high loneliness exhibited consistently elevated distress regardless of stressor exposure. These findings underscore interpersonal stressors and loneliness as high-priority targets for youth prevention and intervention programs, particularly during periods of widespread social disruption.

University students who live away from their families may experience loneliness and depressive symptoms, while perceived social support may alter this relationship. This study examined the associations among loneliness, perceived social support, and depressive symptoms and tested whether perceived social support moderated the loneliness-depressive symptoms relationship. A cross-sectional quantitative design involved 396 university students living in boarding houses in Yogyakarta. Data were analyzed using Pearson correlations and moderated multiple regression. Perceived social support was negatively associated with depressive symptoms. Loneliness was also significantly associated with depressive symptoms, but the direction was negative and therefore did not support the proposed positive hypothesis. The interaction between loneliness and perceived social support was significant, indicating that the loneliness slope differed across levels of support. The findings highlight the relevance of perceived social support for student mental health while also showing that the unexpected loneliness pattern requires cautious interpretation and replication.

Although physical activity enjoyment is associated with athletes’ psychological outcomes, the mechanisms underlying its relationship with mental well-being remain unclear. This study examined the mediating role of loneliness among athletes. A correlational survey design was employed. The participants consisted of 350 athletes selected through criterion sampling, including 178 females (Mage= 20.58 ± 1.99) and 172 males (Mage= 21.91 ± 4.88). Data were collected using the Physical Activity Enjoyment Scale, UCLA Loneliness Scale–Short Form, and Warwick-Edinburgh Mental Well-Being Scale. Pearson correlation analysis and PROCESS Macro Model 4 mediation analysis were conducted, and indirect effects were tested using 5,000 bootstrap samples. Physical activity enjoyment was positively associated with mental well-being (r= .586, p< .01) and negatively associated with loneliness (a= −.196, p< .01). Loneliness was negatively associated with mental well-being (b= −.447, p< .01). The mediation analysis revealed a significant indirect effect of physical activity enjoyment on mental well-being through loneliness (indirect effect= .088, 95% CI [.026, .147]). These findings indicate that enjoyment of physical activity contributes to athletes’ mental well-being and that loneliness partially explains this relationship. The results emphasize the importance of considering social connectedness and psychological experiences in understanding athletes’ well-being.

Background While the COVID-19 pandemic caused major disruptions to social connections and lifestyles, many countries continued the sale of alcohol as an essential commodity. Evidence on change in alcohol use, and its association with mental health and wellbeing during the pandemic is, however, mixed and limited to initial periods of the pandemic. This study aimed to address these research gaps. Methods Data were drawn from the COVID-19 Risks Across the Lifespan (CORAL) Study, a three-wave longitudinal study conducted between May 2020 and April 2021. The present sample included 2,369 participants (age M = 38.81 ± 16.94 years, range = 11–100; 90% females) from the United Kingdom, United States, and Australia. Measures included pre-pandemic alcohol use and changes in consumption frequency, quantity, drinking behaviours (e.g., drinking earlier in the day), and motivations (e.g., drinking for enjoyment) during the pandemic. General perceived stress, COVID-19-related stress, loneliness, and symptoms of depression and anxiety were also assessed. Findings Drinking frequency and quantity remained stable across the first year of the pandemic; however, non-linear age associations were found. Young individuals aged between 11 to 20 years, and mid-aged individuals aged between 50 to 70 years, had the highest probability of increased alcohol use frequency and quantity. Drinking behaviours and motivations also remained largely stable, although age- and country-specific differences emerged, potentially reflecting policy differences such as alcohol access restrictions and lockdown measures. Finally, loneliness unidirectionally predicted subsequent alcohol use quantity. Conclusions These findings highlight the heterogeneous alcohol use patterns across age groups and countries during the pandemic, and underscore loneliness as an important public health issue with implications for alcohol misuse.

Population ageing is increasing the number of older adults who experience overlapping depressive symptoms, anxiety, insomnia, loneliness, and cognitive vulnerability, often alongside multimorbidity, pain, frailty, and functional limitation. This structured narrative review evaluates Tai Chi as a scalable, low-intensity mind–body exercise for these interconnected problems. We synthesised 171 publications identified through PubMed and citation chaining, including Tai Chi-specific clinical studies, broader mind–body evidence, guidelines, and implementation literature. Evidence is most consistent for reducing depressive symptoms, improving sleep, and improving balance, with possible benefits for selected cognitive outcomes. Evidence is weaker for diagnosed depressive or anxiety disorders, loneliness as a primary outcome, long-term cognitive trajectories, and dementia incidence. Tai Chi should therefore be positioned as an adjunct to established care, not as a replacement for pharmacotherapy, psychotherapy, cognitive behavioral therapy for insomnia (CBT-I), or multidomain dementia-risk reduction. Proposed pathways include autonomic regulation, sleep stabilisation, behavioral activation, balance confidence, cognitive–motor integration, and group participation; however, most mechanism evidence is indirect or exploratory. Translation requires clearly specified protocols, active comparators, blinded outcome assessments where feasible, long-term follow-up, systematic adverse-event reporting, cost-effectiveness analyses, and equity-focused implementation. Tai Chi is the most credible as an adaptable component of stepped or integrated care for older adults, provided that programmes are standardised, safely delivered, and evaluated against clinically significant outcomes.

افزایش سالمندی جمعیت موجب افزایش تعداد سالمندانی می‌شود که علائم افسردگی، اضطراب، بی‌خوابی، احساس تنهایی و آسیب‌پذیری شناختی را به طور همزمان تجربه می‌کنند و اغلب این مشکلات با چندبیماری، درد، ناتوانی و محدودیت عملکردی همراه است. این مرور روایتی ساختاریافته، تای‌چی را به عنوان یک ورزش ذهنی-بدنی با شدت پایین و مقیاس‌پذیر برای این مشکلات درهم‌تنیده ارزیابی می‌کند. ما ۱۷۱ مقاله شناسایی‌شده از طریق PubMed و زنجیره‌سازی ارجاعات را شامل مطالعات بالینی اختصاصی تای‌چی، شواهد گسترده‌تر ورزش‌های ذهنی-بدنی، راهنماها و متون اجرایی مرور کردیم. شواهد بیشترین ثبات را در کاهش علائم افسردگی، بهبود خواب و بهبود تعادل نشان می‌دهند و احتمالاً برای برخی پیامدهای شناختی نیز مفید است. شواهد برای اختلالات افسردگی یا اضطراب تشخیص‌داده‌شده، احساس تنهایی به عنوان پیامد اصلی، روندهای شناختی بلندمدت و بروز زوال عقل ضعیف‌تر است. بنابراین، تای‌چی باید به عنوان مکمل مراقبت‌های تثبیت‌شده و نه جایگزین دارودرمانی، روان‌درمانی، درمان شناختی-رفتاری برای بی‌خوابی (CBT-I) یا کاهش چندبعدی خطر زوال عقل مطرح شود. مسیرهای پیشنهادی شامل تنظیم خودکار، تثبیت خواب، فعال‌سازی رفتاری، اعتماد به تعادل، یکپارچگی شناختی-حرکتی و مشارکت گروهی است؛ با این حال، بیشتر شواهد مربوط به مکانیسم‌ها غیرمستقیم یا اکتشافی هستند. انتقال به عمل مستلزم پروتکل‌های مشخص، مقایسه‌گرهای فعال، ارزیابی پیامدها به صورت کور در صورت امکان، پیگیری بلندمدت، گزارش‌دهی نظام‌مند عوارض، تحلیل‌های هزینه-اثربخشی و اجرای مبتنی بر عدالت است. تای‌چی در صورتی که برنامه‌ها استاندارد، ایمن و بر اساس پیامدهای بالینی معنادار ارزیابی شوند، معتبرترین گزینه به عنوان جزء قابل انطباق مراقبت پله‌ای یا یکپارچه برای سالمندان است.

Duygu düzenleme süreçleri, romantik ilişkilerde partnerler arasındaki etkileşimlerin niteliğini ve ilişki işleyişini anlamada önemli bir yere sahiptir. Bu çalışmanın amacı, romantik ilişkilerde partnerlerin duygularını fark etme ve anlamlandırma süreçlerinde yaşanan güçlükleri değerlendiren Duygu Düzenleme Güçlükleri Ölçeği–Çift Formu’nun (DDGÖ-Ç) Türkçeye uyarlanması ve psikometrik özelliklerinin incelenmesidir. Kesitsel bir ölçek uyarlama ve psikometrik değerlendirme çalışması olarak tasarlanan bu araştırmaya, romantik ilişki içinde bulunan 18–63 yaş aralığındaki 300 kişi (Ort. = 26.95, SS = 8.93) katılmıştır. Ölçeğin yapı geçerliği doğrulayıcı faktör analiziyle; yakınsak ve ayırt edici geçerliği ise yakın ilişkilerde yalnızlık, kişiler arası duygu düzenleme etkileşimleri ve partnere ilişkin obsesif-kompulsif belirtilerle olan ilişkileri üzerinden incelenmiştir. Güvenirlik, Cronbach alfa ve McDonald’ın omega katsayıları ile test-tekrar test korelasyonu kullanılarak değerlendirilmiştir. Bulgular, özgün iki faktörlü yapının Türkiye örnekleminde büyük ölçüde korunduğunu göstermiştir. Düşük faktör yükü gösteren bir maddenin çıkarılmasının ardından elde edilen 11 maddelik model kabul edilebilir uyum göstermiştir. Toplam puan için Cronbach alfa .82 ve omega .80; Farkındalık Eksikliği için alfa .80 ve omega .79; Açıklık Eksikliği için alfa .75 ve omega .71 olarak bulunmuştur. Ölçek puanları yakın ilişkilerde yalnızlık, düşmancılık ve partnere ilişkin obsesif-kompulsif belirtilerle pozitif yönde; duyarlılık, bilişsel destek ve fiziksel mevcudiyetle negatif yönde ilişkiler göstermiştir. Bulgular, DDGÖ-Ç’nin Türkçe formunun geçerliğine ve güvenirliğine ilişkin başlangıç düzeyinde kanıtlar sunmaktadır. Ölçek, klinik görüşme ve gözlemlerle birlikte kullanıldığında, bireyin romantik ilişkisindeki karşılıklı duygu farkındalığı ve açıklığına ilişkin algıladığı güçlüklerin değerlendirilmesine ve çift terapisi süreçlerinde müdahale hedeflerinin belirlenmesine yardımcı olabilir.

فرایندهای تنظیم هیجان نقش مهمی در درک کیفیت تعاملات میان شرکا و کارکرد روابط عاشقانه ایفا می‌کنند. هدف این پژوهش، سازگاری زبان فارسی و بررسی ویژگی‌های روان‌سنجی فرم زوجی مقیاس دشواری‌های تنظیم هیجان در روابط عاشقانه (DDGÖ-Ç) است که به ارزیابی دشواری‌های تجربه‌شده در فرایندهای آگاهی و معنا‌بخشی به هیجان‌ها توسط شرکا در روابط عاشقانه می‌پردازد. این پژوهش به صورت مطالعه مقطعی سازگاری مقیاس و ارزیابی روان‌سنجی طراحی شده و ۳۰۰ نفر (میانگین سنی = ۲۶٫۹۵، انحراف معیار = ۸٫۹۳) در بازه سنی ۱۸ تا ۶۳ سال که در رابطه عاشقانه بودند، در آن شرکت کردند. روایی سازه مقیاس با تحلیل عاملی تأییدی و روایی همگرا و واگرا از طریق بررسی روابط با تنهایی در روابط نزدیک، تعاملات بین‌فردی تنظیم هیجان و نشانه‌های وسواسی-اجباری مرتبط با شریک بررسی شد. پایایی با استفاده از ضرایب آلفای کرونباخ و امگا مک‌دونالد و همبستگی آزمون-بازآزمون ارزیابی شد. یافته‌ها نشان داد ساختار دو عاملی اصلی تا حد زیادی در نمونه ایرانی حفظ شده است. پس از حذف یک ماده با بار عاملی پایین، مدل ۱۱ ماده‌ای به برازش قابل قبول دست یافت. آلفای کرونباخ برای نمره کل ۰٫۸۲ و امگا ۰٫۸۰؛ برای زیرمقیاس فقدان آگاهی آلفا ۰٫۸۰ و امگا ۰٫۷۹؛ و برای زیرمقیاس فقدان شفافیت آلفا ۰٫۷۵ و امگا ۰٫۷۱ به دست آمد. نمرات مقیاس با تنهایی، خصومت و نشانه‌های وسواسی-اجباری مرتبط با شریک رابطه مثبت و با حساسیت، حمایت شناختی و حضور فیزیکی رابطه منفی نشان داد. یافته‌ها شواهد اولیه‌ای درباره روایی و پایایی فرم فارسی DDGÖ-Ç ارائه می‌دهد. این مقیاس، در کنار مصاحبه و مشاهده بالینی، می‌تواند به ارزیابی دشواری‌های ادراک‌شده فرد در آگاهی و شفافیت هیجانی متقابل در روابط عاشقانه و تعیین اهداف مداخله در فرایند درمان زوجی کمک کند.

Prevention of sexual reoffending is the primary goal of forensic treatment for individuals with a history of sexual offenses. Risk assessment and case formulation form the foundation of cognitive behavioral therapy informed forensic treatment. Integrating both into practice, however, is not always straightforward. This case study explores how risk assessment and case formulation can be integrated using the network-based model of risk of sexual reoffending (NBM-RSR, hereafter referred to as the NBM-RSR case formulation). Peter's NBM-RSR case formulation illustrates the contribution of his own experience of sexual abuse to the development of dynamic risk factors. The interconnections between these factors provide insight into their role in his risk of sexual reoffending. Peter's risk of reoffending appears to emerge from two clusters of dynamic risk factors: one involving emotional loneliness, feelings of shame and guilt, and the other consisting of exhibitionistic fantasies, sex as a coping mechanism, and contact with unknown women and girls. The need for validation and the use of sex as a coping mechanism form the link between these two networks. This case study demonstrates that the NBM-RSR case formulation provides an explanatory model for the onset and maintenance of sexual offending. It provides practical guidance for forensic treatment and helps formulate and prioritize treatment goals through analyzing how dynamic risk factors interconnect.

پیشگیری از تکرار جرایم جنسی هدف اصلی درمان‌های قانونی برای افرادی با سابقه جرایم جنسی است. ارزیابی خطر و فرمول‌بندی موردی، بنیان درمان شناختی-رفتاری مبتنی بر شواهد در حوزه قانونی را تشکیل می‌دهند. با این حال، ادغام این دو در عمل همواره ساده نیست. این مطالعه موردی بررسی می‌کند که چگونه می‌توان ارزیابی خطر و فرمول‌بندی موردی را با استفاده از مدل شبکه‌ای خطر تکرار جرم جنسی (NBM-RSR، که از این پس به عنوان فرمول‌بندی موردی NBM-RSR نامیده می‌شود) تلفیق کرد. فرمول‌بندی موردی NBM-RSR برای Peter نشان می‌دهد که تجربه شخصی او از سوءاستفاده جنسی چگونه در شکل‌گیری عوامل خطر پویای او نقش داشته است. ارتباطات میان این عوامل، بینشی درباره نقش آن‌ها در خطر تکرار جرم جنسی توسط او فراهم می‌کند. به نظر می‌رسد خطر تکرار جرم در Peter از دو خوشه عوامل خطر پویای زیر ناشی می‌شود: یکی شامل تنهایی عاطفی، احساس شرم و گناه، و دیگری متشکل از خیال‌پردازی‌های نمایشی، استفاده از رابطه جنسی به عنوان سازوکار مقابله‌ای، و تماس با زنان و دختران ناشناس. نیاز به تأیید و استفاده از رابطه جنسی به عنوان سازوکار مقابله‌ای، پیوند میان این دو شبکه را تشکیل می‌دهد. این مطالعه موردی نشان می‌دهد که فرمول‌بندی موردی NBM-RSR یک مدل تبیینی برای شروع و تداوم جرایم جنسی ارائه می‌دهد. این مدل راهنمای عملی برای درمان قانونی فراهم می‌کند و با تحلیل نحوه ارتباط عوامل خطر پویا، به تدوین و اولویت‌بندی اهداف درمانی کمک می‌کند.

This qualitative descriptive study aimed to identify the stressors encountered by surgical patients in the operating room through their own expressions and subjective experiences. The study was conducted withinvolved 14 surgical patients who were admitted to the surgical wards of a training and research hospital after surgery. Participants were selected using maximum variation sampling. Data were collected through face-to-face, semi-structured, in-depth interviews conducted 48–72 hours after surgery, when patients were clinically stable and able to express their experiences. Interviews lasted 41–64 minutes, were audio-recorded with consent, and were supported by field notes. Data were analysed by three researchers using inductive content analysis with MAXQDA software by three researchers. Trustworthiness was ensured according to Lincoln and Guba’s criteria. Four main themes were identified: psychological and emotional stressors, physical and environmental stressors, social and communication-related stressors, and waiting related stressors. Patients reported uncertainty about the course of surgery, fear of death or complications, loss of control under anaesthesiaduring anaesthesia, cold temperaturecold temperatures, bright lights, unfamiliar environmental stimuli, insufficient information, emotionally distant communication, loneliness, and prolonged waiting. Coldness was experienced both as physical discomfort and as a symbolic reminder of death. Postoperative pain, perceived deficiencies in care, and mobilisation-related concerns were presentedidentified as contextual findings. The findings indicate that operating room stressors are multidimensional and extend beyond technical surgical preparation. Patient-centred operating room nursing should include clear information, emotional reassurance, environmental comfort, protection of the patient’s dignity, and support during waiting and transfer processes.

این مطالعه توصیفی کیفی با هدف شناسایی عوامل استرس‌زا که بیماران جراحی‌شده در اتاق عمل با آن مواجه می‌شوند، بر اساس بیان‌ها و تجارب ذهنی خود بیماران انجام شد. این پژوهش شامل ۱۴ بیمار جراحی‌شده بود که پس از عمل جراحی در بخش‌های جراحی یک بیمارستان آموزشی و پژوهشی بستری شده بودند. شرکت‌کنندگان با استفاده از نمونه‌گیری حداکثر تنوع انتخاب شدند. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های عمیق نیمه‌ساختاریافته و رو‌در‌رو که ۴۸ تا ۷۲ ساعت پس از جراحی و زمانی که بیماران از نظر بالینی پایدار و قادر به بیان تجارب خود بودند، جمع‌آوری شد. مدت زمان مصاحبه‌ها بین ۴۱ تا ۶۴ دقیقه بود، با رضایت بیماران ضبط صوتی شد و با یادداشت‌های میدانی تکمیل گردید. داده‌ها توسط سه پژوهشگر با استفاده از تحلیل محتوای استقرایی و نرم‌افزار MAXQDA تحلیل شدند. اعتبار پژوهش بر اساس معیارهای Lincoln و Guba تضمین شد. چهار مضمون اصلی شناسایی گردید: عوامل استرس‌زای روان‌شناختی و هیجانی، عوامل استرس‌زای جسمی و محیطی، عوامل استرس‌زای اجتماعی و مرتبط با ارتباطات، و عوامل استرس‌زای مرتبط با انتظار. بیماران به مواردی چون عدم قطعیت نسبت به روند جراحی، ترس از مرگ یا عوارض، از دست دادن کنترل در حین بیهوشی، دمای سرد، نورهای شدید، محرک‌های محیطی ناآشنا، اطلاعات ناکافی، ارتباط عاطفی سرد، احساس تنهایی و انتظار طولانی اشاره کردند. سرما هم به عنوان ناراحتی جسمی و هم به عنوان یادآور نمادین مرگ تجربه شد. درد پس از عمل، برداشت از کمبود مراقبت و نگرانی‌های مرتبط با تحرک به عنوان یافته‌های زمینه‌ای مطرح شدند. یافته‌ها نشان می‌دهد که عوامل استرس‌زای اتاق عمل چندبعدی بوده و فراتر از آمادگی فنی جراحی هستند. پرستاری مبتنی بر بیمار در اتاق عمل باید شامل ارائه اطلاعات شفاف، اطمینان‌بخشی عاطفی، راحتی محیطی، حفظ کرامت بیمار و حمایت در فرآیندهای انتظار و انتقال باشد.

BACKGROUND: Due to the popularity and convenience of the internet, cyber-pornography use among youth has attracted the widespread attention of scholars. Cyber-pornography use among Chinese university students remains rarely investigated, especially based on ecological systems theory using machine learning and network analysis approaches. Therefore, the present study examined cyber-pornography use through machine learning and network analysis based on ecological systems theory among a sample of Chinese university students. METHODS: A sample of 1322 university students in different provinces of China were surveyed in a cross-sectional study. The survey included cyber-pornography use variables, demographic information, psychological variables, family variables, and school factors. RESULTS: Of 1332 participants, 25 students were classed as high-risk cyber-pornography users (1.9%). The XGBoost model of machine learning identified 15 important features of cyber-pornography use including social ostracism, moral disengagement, gender, teacher fairness, year of study, age, autonomy, self-control, depression, father and mother's parenting style, relatedness, experience of being left behind, loneliness, and family closeness. In the network analysis, social ostracism was the strongest node in the total sample and among males, whereas depression was the strongest node in females. CONCLUSIONS: Psychological, family, school, and demographic factors (e.g. gender) may directly or indirectly be associated with cyber-pornography use among Chinese university students. The results suggest that ecological systems theory, including the microsystem, mesosystem, macrosystem, and chronosystem, may be considered as one of the core theories in understanding cyber-pornography use. In addition, the interaction of related factors also needs to be examined deeply to aid prevention and intervention of cyber-pornography use in the future.

زمینه: به دلیل محبوبیت و سهولت دسترسی به اینترنت، استفاده از پورنوگرافی سایبری در میان جوانان توجه گسترده پژوهشگران را به خود جلب کرده است. استفاده از پورنوگرافی سایبری در میان دانشجویان دانشگاه‌های چین به‌ویژه بر اساس نظریه نظام‌های بوم‌شناختی با بهره‌گیری از رویکردهای یادگیری ماشین و تحلیل شبکه‌ای به‌ندرت مورد بررسی قرار گرفته است. بنابراین، مطالعه حاضر استفاده از پورنوگرافی سایبری را از طریق یادگیری ماشین و تحلیل شبکه‌ای مبتنی بر نظریه نظام‌های بوم‌شناختی در میان نمونه‌ای از دانشجویان دانشگاه‌های چین بررسی کرد. روش‌ها: نمونه‌ای متشکل از ۱۳۲۲ دانشجوی دانشگاه در استان‌های مختلف چین در یک مطالعه مقطعی مورد بررسی قرار گرفتند. پرسشنامه شامل متغیرهای استفاده از پورنوگرافی سایبری، اطلاعات جمعیت‌شناختی، متغیرهای روان‌شناختی، متغیرهای خانوادگی و عوامل مدرسه بود. یافته‌ها: از میان ۱۳۳۲ شرکت‌کننده، ۲۵ دانشجو به عنوان کاربران پرخطر پورنوگرافی سایبری (۱/۹٪) طبقه‌بندی شدند. مدل XGBoost یادگیری ماشین، ۱۵ ویژگی مهم استفاده از پورنوگرافی سایبری از جمله طرد اجتماعی، گسست اخلاقی، جنسیت، انصاف معلم، سال تحصیلی، سن، خودمختاری، خودکنترلی، افسردگی، سبک فرزندپروری پدر و مادر، ارتباط، تجربه رهاشدگی، تنهایی و نزدیکی خانوادگی را شناسایی کرد. در تحلیل شبکه‌ای، طرد اجتماعی قوی‌ترین گره در کل نمونه و در میان مردان بود، در حالی که افسردگی قوی‌ترین گره در زنان بود. نتیجه‌گیری: عوامل روان‌شناختی، خانوادگی، مدرسه و جمعیت‌شناختی (مانند جنسیت) ممکن است به طور مستقیم یا غیرمستقیم با استفاده از پورنوگرافی سایبری در میان دانشجویان دانشگاه‌های چین مرتبط باشند. نتایج نشان می‌دهد که نظریه نظام‌های بوم‌شناختی، شامل خردنظام، میان‌نظام، کلان‌نظام و کرونونظام، می‌تواند به عنوان یکی از نظریه‌های اصلی در فهم استفاده از پورنوگرافی سایبری مورد توجه قرار گیرد. علاوه بر این، تعامل عوامل مرتبط نیز باید به طور عمیق‌تری بررسی شود تا به پیشگیری و مداخله در استفاده از پورنوگرافی سایبری در آینده کمک کند.

Background Adolescent suicide attempt is a major public health concern linked to psychosocial distress, school environment, health-risk behaviors, and physical activity patterns. This study aimed to develop an explainable XGBoost model for adolescent suicide-attempt status and to determine whether physical inactivity and low physical education (PE) participation could serve as informative school-based indicators. Methods Data were obtained from the Global School-based Student Health Survey conducted in Argentina in 2018, Anguilla in 2016, and Jamaica in 2017. The Argentina dataset was used for model training, while Anguilla and Jamaica were combined as an independent validation cohort. The outcome was self-reported suicide attempt during the past 12 months. Candidate predictors included demographic, anthropometric, dietary, psychosocial, violence- and injury-related, tobacco-related, sexual behavior, physical activity, and PE-related variables. An XGBoost model was developed using nested cross-validation, staged hyperparameter tuning, and Bayesian fine-tuning. Model performance was evaluated by the area under the receiver operating characteristic curve (AUC). SHAP and partial dependence plots were used for interpretation. Results A total of 27,710 adolescents were included; 5,165 (18.6%) reported at least one suicide attempt. The final model achieved an independent validation AUC of 0.7928 (95% CI: 0.7790–0.8066). The top 18 SHAP-ranked predictors retained a cumulative 10-fold cross-validated AUC of 0.7865. Loneliness was the most influential predictor, followed by sex, insomnia, early cigarette use, PE days, physical attack, school peer kindness, and physical activity. Physical inactivity and low PE participation showed nonlinear associations with predicted suicide-attempt risk. Conclusions Loneliness and insomnia represented the psychosocial vulnerability profile, while physical inactivity and limited PE participation emerged as potentially informative school-based indicators requiring further longitudinal investigation. These findings support risk-stratified prevention strategies integrating early psychological identification with inclusive, socially supportive physical activity and PE programs.

زمینه و هدف: اقدام به خودکشی در نوجوانان یکی از نگرانی‌های عمده سلامت عمومی است که با پریشانی روانی‌اجتماعی، محیط مدرسه، رفتارهای پرخطر سلامت و الگوهای فعالیت بدنی مرتبط است. هدف این مطالعه، توسعه یک مدل XGBoost توضیح‌پذیر برای وضعیت اقدام به خودکشی در نوجوانان و تعیین این بود که آیا بی‌تحرکی بدنی و مشارکت پایین در آموزش تربیت بدنی (PE) می‌تواند به عنوان شاخص‌های مدرسه‌محور اطلاعاتی عمل کند یا خیر. روش‌ها: داده‌ها از پیمایش جهانی سلامت دانش‌آموزان مدرسه‌ای که در آرژانتین در سال ۲۰۱۸، آنگویلا در سال ۲۰۱۶ و جامائیکا در سال ۲۰۱۷ انجام شد، به دست آمد. داده‌های آرژانتین برای آموزش مدل استفاده شد و داده‌های آنگویلا و جامائیکا به عنوان گروه اعتبارسنجی مستقل ترکیب شدند. متغیر پیامد، اقدام به خودکشی خوداظهاری‌شده در ۱۲ ماه گذشته بود. پیش‌بین‌های کاندید شامل متغیرهای جمعیت‌شناختی، انسان‌سنجی، تغذیه‌ای، روانی‌اجتماعی، مرتبط با خشونت و آسیب، مرتبط با دخانیات، رفتار جنسی، فعالیت بدنی و متغیرهای مرتبط با PE بود. یک مدل XGBoost با استفاده از اعتبارسنجی متقاطع تو در تو، تنظیم مرحله‌ای ابرپارامترها و تنظیم دقیق بیزی توسعه یافت. عملکرد مدل با مساحت زیر منحنی مشخصه عملکرد گیرنده (AUC) ارزیابی شد. برای تفسیر مدل از نمودارهای SHAP و وابستگی جزئی استفاده شد. نتایج: در مجموع ۲۷٬۷۱۰ نوجوان وارد مطالعه شدند؛ ۵٬۱۶۵ نفر (۱۸٫۶٪) حداقل یک بار اقدام به خودکشی را گزارش کردند. مدل نهایی به AUC اعتبارسنجی مستقل ۰٫۷۹۲۸ (۹۵٪ CI: ۰٫۷۷۹۰–۰٫۸۰۶۶) دست یافت. ۱۸ پیش‌بین برتر بر اساس رتبه‌بندی SHAP، AUC اعتبارسنجی متقاطع ۱۰-تایی تجمعی ۰٫۷۸۶۵ را حفظ کردند. احساس تنهایی تأثیرگذارترین پیش‌بین بود و پس از آن جنسیت، بی‌خوابی، مصرف زودهنگام سیگار، روزهای PE، حمله فیزیکی، مهربانی همسالان مدرسه و فعالیت بدنی قرار داشتند. بی‌تحرکی بدنی و مشارکت پایین در PE ارتباطات غیرخطی با خطر پیش‌بینی‌شده اقدام به خودکشی نشان دادند. نتیجه‌گیری: احساس تنهایی و بی‌خوابی نمایانگر پروفایل آسیب‌پذیری روانی‌اجتماعی بودند، در حالی که بی‌تحرکی بدنی و مشارکت محدود در PE به عنوان شاخص‌های مدرسه‌محور بالقوه اطلاعاتی ظاهر شدند که نیازمند بررسی طولی بیشتر هستند. این یافته‌ها از راهبردهای پیشگیری مبتنی بر طبقه‌بندی خطر که شناسایی روان‌شناختی زودهنگام را با برنامه‌های فعالیت بدنی و تربیت بدنی فراگیر و حمایت‌گر اجتماعی ادغام می‌کنند، حمایت می‌نماید.

Abstract Introduction: According to attachment theory, loneliness may be a cause of hoarding symptoms. However, due to mixed findings, it is unclear whether people with hoarding disorder (HD) are lonelier than healthy and clinical controls, whether there is a significant positive association between loneliness and hoarding, and whether loneliness causes more severe hoarding. Method: We conducted a systematic review and included peer-reviewed quantitative cross-sectional, longitudinal, experimental and intervention research that measured hoarding and loneliness. We excluded hoarding due to other conditions and qualitative, review, and case study research. The final search was conducted on 16 May 2025 on PsycINFO, Medline, and Web of Science. We used the Quality Assessment with Diverse Studies to evaluate study quality and conducted a random effects meta-analysis to examine loneliness-hoarding correlations. Results: Eleven papers with 13 studies ( n = 2715) were included. Four studies compared loneliness in HD relative to controls. Ten studies examined the association between hoarding and loneliness. Only one experimental study examined the causal link. Results showed significantly higher loneliness in HD relative to healthy controls, but findings were mixed when compared with clinical controls. The meta-analysis showed a significant association between loneliness and hoarding, r = .38 [95% CI .33, .44]. Discussion: Our findings confirm that loneliness is a significant issue in HD. Due to its wide-ranging effects, we recommend that clinicians should assess and address loneliness in HD. Although we are confident that loneliness is positively associated with hoarding, further research is required to establish a causal link.

مقدمه: بر اساس نظریه دلبستگی، تنهایی ممکن است علت بروز علائم احتکار باشد. با این حال، به دلیل یافته‌های متناقض، مشخص نیست که آیا افراد مبتلا به اختلال احتکار (HD) نسبت به گروه‌های کنترل سالم و بالینی احساس تنهایی بیشتری دارند یا خیر، آیا ارتباط مثبت معناداری بین تنهایی و احتکار وجود دارد، و آیا تنهایی موجب شدت بیشتر احتکار می‌شود یا نه. روش: ما یک مرور نظام‌مند انجام دادیم و پژوهش‌های کمی مقطعی، طولی، آزمایشی و مداخله‌ای با داوری همتا را که احتکار و تنهایی را اندازه‌گیری کرده بودند، وارد کردیم. احتکار ناشی از سایر شرایط و پژوهش‌های کیفی، مروری و مطالعه موردی حذف شدند. جستجوی نهایی در تاریخ ۱۶ مه ۲۰۲۵ در پایگاه‌های PsycINFO، Medline و Web of Science انجام شد. برای ارزیابی کیفیت مطالعات از ابزار Quality Assessment with Diverse Studies استفاده شد و برای بررسی همبستگی بین تنهایی و احتکار، فراتحلیل با مدل اثرات تصادفی انجام گرفت. نتایج: یازده مقاله با ۱۳ مطالعه (n = 2715) وارد شدند. چهار مطالعه، میزان تنهایی در HD را نسبت به گروه‌های کنترل مقایسه کردند. ده مطالعه ارتباط بین احتکار و تنهایی را بررسی کردند. تنها یک مطالعه آزمایشی به بررسی رابطه علّی پرداخت. نتایج نشان داد که میزان تنهایی در HD نسبت به کنترل‌های سالم به طور معناداری بالاتر است، اما یافته‌ها در مقایسه با کنترل‌های بالینی متناقض بود. فراتحلیل ارتباط معناداری بین تنهایی و احتکار نشان داد، r = .38 [95% CI .33, .44]. بحث: یافته‌های ما تأیید می‌کند که تنهایی یک مسئله مهم در HD است. با توجه به اثرات گسترده آن، توصیه می‌شود که درمانگران، تنهایی را در HD ارزیابی و مداخله کنند. اگرچه اطمینان داریم که تنهایی با احتکار رابطه مثبت دارد، اما پژوهش‌های بیشتری برای اثبات رابطه علّی مورد نیاز است.

Abstract Aim To synthesise longitudinal, within-person evidence on the impact of the COVID-19 pandemic on the mental health and psychological well-being of community-dwelling older adults, and to examine demographic, methodological, and country-level moderators of change. Methods Following a registered protocol and Preferred Reporting Items for Systematic reviews and Meta-Analyses (PRISMA) guidelines, we searched the World Health Organization (WHO) COVID-19 Research Database, which aggregates 24 electronic databases, for longitudinal studies assessing community-dwelling adults with a mean age of 60 years or above before and after March 2020. Seventy-five studies met inclusion criteria. Standardised mean differences (SMDs) were pooled using multilevel random-effects meta-analysis with robust variance estimation. Results The pandemic was associated with small but significant increases in depression (SMD = 0.23; 95% CI [0.09–0.36]; k = 31), anxiety (SMD = 0.24; 95% CI [0.03–0.45]; k = 22), and stress (SMD = 0.22; 95% CI [0.08–0.37]; k = 5), and a larger increase in loneliness (SMD = 0.40; 95% CI [0.10–0.69]; k = 20). Moderator analyses suggested greater deterioration among adults over 75 and outside Europe, without reaching significance. Conclusion The pandemic produced small but reliable declines in older adults’ mental health and a marked increase in loneliness, while resilience and social activity remained stable. These estimates capture the psychological cost of enforced social disconnection in later life, conditions that recur in epidemics, disasters, and other emergencies. As populations age and such events grow more frequent, these findings offer an enduring evidence base for protecting social connection in crisis responses.

هدف: ترکیب شواهد طولی درون‌فردی درباره تأثیر همه‌گیری کووید-۱۹ بر سلامت روان و بهزیستی روان‌شناختی سالمندان ساکن جامعه و بررسی نقش تعدیل‌کننده‌های جمعیت‌شناختی، روش‌شناختی و سطح کشور در تغییرات مشاهده‌شده. روش‌ها: با پیروی از پروتکل ثبت‌شده و دستورالعمل‌های آیتم‌های ترجیحی برای گزارش مرورهای نظام‌مند و فراتحلیل‌ها (PRISMA)، پایگاه داده پژوهشی کووید-۱۹ سازمان جهانی بهداشت (WHO) که شامل ۲۴ پایگاه داده الکترونیکی است، برای مطالعات طولی که بزرگسالان ساکن جامعه با میانگین سنی ۶۰ سال یا بیشتر را پیش و پس از مارس ۲۰۲۰ ارزیابی کرده‌اند، جست‌وجو شد. هفتاد و پنج مطالعه معیارهای ورود را داشتند. تفاوت میانگین استانداردشده (SMD) با استفاده از فراتحلیل چندسطحی با مدل اثرات تصادفی و برآورد واریانس مقاوم تجمیع شد. نتایج: همه‌گیری با افزایش اندک اما معنادار افسردگی (SMD = 0.23؛ فاصله اطمینان ۹۵٪ [0.09–0.36]؛ k = 31)، اضطراب (SMD = 0.24؛ فاصله اطمینان ۹۵٪ [0.03–0.45]؛ k = 22) و استرس (SMD = 0.22؛ فاصله اطمینان ۹۵٪ [0.08–0.37]؛ k = 5) و افزایش بیشتر در احساس تنهایی (SMD = 0.40؛ فاصله اطمینان ۹۵٪ [0.10–0.69]؛ k = 20) همراه بود. تحلیل‌های تعدیل‌گر نشان دادند که وخامت وضعیت در افراد بالای ۷۵ سال و خارج از اروپا بیشتر است، اما این تفاوت‌ها معنادار نبودند. نتیجه‌گیری: همه‌گیری منجر به کاهش اندک اما قابل اعتماد در سلامت روان سالمندان و افزایش چشمگیر احساس تنهایی شد، در حالی که تاب‌آوری و فعالیت اجتماعی پایدار باقی ماند. این برآوردها هزینه روان‌شناختی جدایی اجتماعی اجباری در سالمندی را نشان می‌دهد؛ شرایطی که در اپیدمی‌ها، بلایا و سایر شرایط اضطراری تکرار می‌شود. با توجه به سالمند شدن جمعیت و افزایش فراوانی چنین رویدادهایی، این یافته‌ها شواهد پایداری برای حفاظت از ارتباط اجتماعی در پاسخ به بحران‌ها ارائه می‌کنند.

Researchers often want to measure a variety of constructs such as anxiety, discrimination, or loneliness in text data from surveys, interviews, social media, and electronic health records. Using large language models (LLMs)-although optimal for text classification-remain infeasible for some researchers due to concerns around computational expertise, cost, privacy, and compute requirements. Therefore, some researchers prefer to use lightweight models for large data sets or interpretable models to avoid mistakes in high-stakes scenarios. Lexicons offer simple baselines to LLMs by searching for relevant phrases and can be used together with LLMs to guarantee capturing specific keywords. However, building new lexicons is resource intensive. In this study, we found that GPT-4 Turbo was able to automatically create a lexicon for 49 known risk factors for suicidal thoughts and behaviors, which we release as the Suicide Risk Lexicon. Generating a lexicon with LLMs quickly measures most constructs relevant for suicide risk detection, resulting in high content validity. This lexicon was able to accurately predict risk in crisis counseling conversations. After validating the lexicon with clinician ratings, the lexicon modestly outperformed the linguistic inquiry and word count lexicon, which has low content validity for mental illness, and performed similarly to some black-box deep learning models. We discovered that active suicidal ideation and direct self-injury were stronger indicators of imminent risk than passive suicidal ideation and depressed mood in this ecological setting of crisis counseling conversations. To simplify creating new lexicons for other research domains, we introduce a Python package, construct-tracker. (PsycInfo Database Record (c) 2026 APA, all rights reserved).

پژوهشگران اغلب تمایل دارند انواع سازه‌هایی مانند اضطراب، تبعیض یا احساس تنهایی را در داده‌های متنی حاصل از پیمایش‌ها، مصاحبه‌ها، شبکه‌های اجتماعی و پرونده‌های سلامت الکترونیک اندازه‌گیری کنند. اگرچه استفاده از مدل‌های زبانی بزرگ (LLMs) برای طبقه‌بندی متن بهینه است، اما به دلیل نگرانی‌هایی درباره تخصص محاسباتی، هزینه، حریم خصوصی و نیازهای محاسباتی، برای برخی پژوهشگران عملی نمی‌باشد. بنابراین، برخی پژوهشگران ترجیح می‌دهند برای داده‌های بزرگ از مدل‌های سبک یا برای سناریوهای حساس از مدل‌های قابل تفسیر استفاده کنند تا از بروز خطا جلوگیری شود. واژگان‌ها با جستجوی عبارات مرتبط، مبنایی ساده در مقابل LLMها فراهم می‌کنند و می‌توانند همراه با LLMها برای تضمین شناسایی واژگان خاص به کار روند. با این حال، ساخت واژگان‌های جدید نیازمند منابع زیادی است. در این مطالعه، دریافتیم که GPT-4 Turbo قادر است به طور خودکار واژگانی برای ۴۹ عامل خطر شناخته‌شده برای افکار و رفتارهای خودکشی ایجاد کند که آن را به عنوان واژگان خطر خودکشی منتشر می‌کنیم. تولید واژگان با استفاده از LLMها امکان اندازه‌گیری سریع اغلب سازه‌های مرتبط با شناسایی خطر خودکشی را فراهم می‌کند و منجر به روایی محتوایی بالا می‌شود. این واژگان توانست خطر را در مکالمات مشاوره بحران به طور دقیق پیش‌بینی کند. پس از اعتبارسنجی واژگان با ارزیابی‌های بالینی، این واژگان نسبت به واژگان تحلیل واژگانی و شمارش واژه‌ها که روایی محتوایی پایینی برای بیماری روانی دارد، عملکرد بهتری داشت و عملکردی مشابه برخی مدل‌های یادگیری عمیق جعبه‌سیاه نشان داد. دریافتیم که افکار خودکشی فعال و خودآسیبی مستقیم، شاخص‌های قوی‌تری برای خطر قریب‌الوقوع نسبت به افکار خودکشی منفعل و خلق افسرده در این زمینه بوم‌شناختی مکالمات مشاوره بحران هستند. برای ساده‌سازی ایجاد واژگان جدید در حوزه‌های پژوهشی دیگر، یک بسته پایتون به نام construct-tracker معرفی می‌کنیم. (رکورد پایگاه داده PsycInfo (c) 2026 APA، کلیه حقوق محفوظ است).