Physical activity

Anxiety and depressive symptoms frequently co-occur during adolescence. Physical activity is associated with adolescent mental health at the scale-score level, but its links with individual symptoms and their temporal ordering remain less clear. This study examined contemporaneous and one-year prospective associations between physical activity and individual anxiety/depression symptoms, evaluated the robustness of pooling three annual wave-pair cohorts, and compared network patterns between male and female adolescents. Three adjacent annual wave-pair cohorts (2020–2021, 2021–2022, and 2022–2023) from a Chinese national adolescent health survey were analyzed ( N = 13,785 wave-pair records). Physical activity was measured with the PAQ-A and anxiety/depression symptoms with the SCL-90. Gaussian graphical models and cross-lagged panel networks (CLPNs) were estimated. Annual-cohort invariance, missingness, centrality, bridge centrality, accuracy, stability, and male/female differences were examined. Annual-cohort comparisons showed no detectable network-structure differences (M = 0.07–0.08, p = 0.120–0.270) or global-strength differences (ΔS = 0.12–0.32, p = 0.150–0.320). Little’s test was nonsignificant (χ² = 79.39, df = 89, p = 0.531), providing no evidence against a completely-at-random missingness mechanism. In the pooled contemporaneous network, physical activity had negative partial correlations with low motivation (weight = -0.0732), low energy (-0.0651), and nervousness (-0.0532). Worthlessness (expected influence [EI] = 1.39), tension (EI = 1.38), and nervousness (EI = 1.34) were influential nodes. Panic had the highest reported bridge EI (0.659). In the CLPN, physical activity was prospectively associated with lower low motivation ( β = -0.0602) and low mood ( β = -0.0561), while nervousness was associated with lower subsequent physical activity ( β = -0.0539). Male and female networks differed in structure (M = 0.112, p < 0.001) but not global strength (ΔS = 0.19, p = 0.709). Physical activity occupied a peripheral position in the contemporaneous network but showed small prospective associations with selected anxiety and depressive symptoms. These temporal associations do not establish causality. The stable annual-cohort pattern and male/female-specific edge configuration support further confirmatory work using designs that can address unmeasured confounding and within-person change.

Traditional games offer accessible opportunities for physical activity, social interaction, and the introduction of local cultural practices among elementary school children. This study aimed to describe the implementation of PETRA AKTIF, a community service program introducing traditional games as alternative physical activities for elementary school students. Employing a qualitative descriptive approach, the program involved 28 third-grade students from Public Elementary School 3 Plumbon, Karanganyar Regency, Indonesia. Four traditional games were introduced: hopscotch, jump rope, fortress, and dragon snake. Data were collected through direct observation, interviews, and activity documentation and subsequently analyzed descriptively. Student satisfaction was assessed using a five-level response scale. The findings revealed that students participated in various physical movements, including jumping, walking, running, and balancing. Group activities also demonstrated observable communication, cooperation, coordination, and adherence to game rules. Satisfaction assessments indicated that 25–27 of the 28 participants reported being satisfied or very satisfied with each game. Furthermore, the activities provided students with direct exposure to traditional games as expressions of local wisdom. These findings suggest that PETRA AKTIF provides opportunities for physical engagement, peer interaction, and cultural familiarization, although improvements in physical fitness and social skills were not directly measured.

Although physical activity enjoyment is associated with athletes’ psychological outcomes, the mechanisms underlying its relationship with mental well-being remain unclear. This study examined the mediating role of loneliness among athletes. A correlational survey design was employed. The participants consisted of 350 athletes selected through criterion sampling, including 178 females (Mage= 20.58 ± 1.99) and 172 males (Mage= 21.91 ± 4.88). Data were collected using the Physical Activity Enjoyment Scale, UCLA Loneliness Scale–Short Form, and Warwick-Edinburgh Mental Well-Being Scale. Pearson correlation analysis and PROCESS Macro Model 4 mediation analysis were conducted, and indirect effects were tested using 5,000 bootstrap samples. Physical activity enjoyment was positively associated with mental well-being (r= .586, p< .01) and negatively associated with loneliness (a= −.196, p< .01). Loneliness was negatively associated with mental well-being (b= −.447, p< .01). The mediation analysis revealed a significant indirect effect of physical activity enjoyment on mental well-being through loneliness (indirect effect= .088, 95% CI [.026, .147]). These findings indicate that enjoyment of physical activity contributes to athletes’ mental well-being and that loneliness partially explains this relationship. The results emphasize the importance of considering social connectedness and psychological experiences in understanding athletes’ well-being.

Abstract Core body temperature (Tb) is defended within narrow limits through thermoregulatory behaviors like huddling, nesting, and physical activity as well as autonomic responses like brown fat thermogenesis. While Tb displays regulated fluctuations across different behavioral states and rest/arousal cycles, the neural control of these transitions is poorly understood. Here, we investigate the relationship between oxytocin neurons of the paraventricular hypothalamus (PVN OT ) and behavioral and autonomic thermoeffector pathways across physiological states in mice. First, we show that PVN OT neurons are activated during social thermoregulation. We then demonstrate that in vivo PVN OT calcium dynamics align with transitions from rest to thermogenesis and behavioral arousal. Counter to our initial hypothesis, these dynamics were observed in both social and non-social contexts. Using a computer vision model to track thermoeffector pathways, we demonstrate that precisely timed stimulation of PVN OT neurons during low-Tb resting states increases thermogenesis followed by behavioral arousal. We therefore suggest a model in which PVN OT neurons facilitate homeostatic state-dependent transitions in thermo-behavioral states.

The WHO Adolescent Well-being Framework identifies agency and resilience as a central domain of adolescent well-being, yet its expression from a health promotion perspective remains insufficiently understood. Although previous research has often focused on specific behaviours or isolated factors, less attention has been given to how interconnected personal and relational resources coexist as patterns reflecting the WHO domain of agency and resilience. This study explored such patterns among young Swedish persons aged 15–18 years and examined gender differences across these patterns. A cross-sectional survey was conducted among 419 students in Swedish upper secondary schools. Agency and resilience were operationalised through measures of salutogenic health, positive youth development (PYD), playfulness, goal orientation, and physical activity. A person-oriented cluster analysis was used to identify patterns of interconnected resources, and gender differences between patterns. Three distinct resource patterns were identified: a low-resource group (26%), a high-resource group (28%), and an asymmetric-resource group (47%), characterised by relatively favourable intrapersonal resources alongside lower relational PYD resources. Girls were significantly overrepresented in both the low-resource and asymmetric-resource groups. Together, these findings suggest that young persons with seemingly favourable individual resources may nevertheless exhibit underlying vulnerabilities when resources are considered as interconnected patterns rather than isolated characteristics. This perspective contributes to the empirical understanding of the WHO domain of agency and resilience and may inform person-centred, relational approaches to promoting young persons’ well-being.

Health shocks—such as new diagnoses of chronic disease—can disrupt daily life and create potential “teachable moments” for behavioral improvement. Yet, existing evidence on post-diagnosis behavior change remains mixed and largely limited to high-income countries. This study addresses a major empirical gap by examining whether chronic disease diagnoses are associated with measurable within-person changes in health behaviors among middle-aged and older adults in Thailand, a rapidly aging middle-income society. We analyzed four waves (2015–2022) of the Health, Aging, and Retirement in Thailand (HART) survey. The analytic sample comprised adults aged ≥45 years with no baseline diagnosis of cancer, diabetes, or cardiovascular disease (N = 2,891; 9,577 person-wave observations). Self-reported physician-diagnosed conditions were used to construct disease-status indicators. Behavioral outcomes included smoking, current alcohol use, sufficient physical activity (≥150 minutes/week), normal body mass index (BMI) (18.5–23), and waist obesity (sex-specific cutoffs). Individual fixed-effects linear probability models with survey-wave fixed effects and adjustment for time-varying covariates (log income, activities of daily living [ADL] score, and marital status) estimated within-person associations, with standard errors clustered at the individual level. Disease-specific models and models including interactions with sex assessed heterogeneity. In pooled analyses, the disease-status indicator was not significantly associated with smoking, alcohol use, physical activity, BMI, or waist obesity. In contrast, a diabetes diagnosis was associated with a reduction of 3.6 percentage-point in current alcohol use, and both diabetes and cancer diagnoses were associated with reductions in frequent drinking. Models including interactions with sex suggested larger diagnosis-associated reductions in selected alcohol-use outcomes among men, although statistical evidence varied by outcome and disease type. Among middle-aged and older Thai adults, chronic disease diagnoses were associated with selective, rather than comprehensive, changes in health behaviors. Diagnosis alone is insufficient to support changes across multiple health behaviors, underscoring the need for structured post-diagnosis counselling, follow-up, and gender-sensitive secondary prevention in aging middle-income populations.

Objective. The aim of this paper was to examine the association between appearance-based social comparison and eating disorder symptoms, body satisfaction, depressive symptoms, drive for muscularity, self-esteem, and physical activity in Brazilian college women. Method. The participants were 542 college women aged 18 to 30. A questionnaire was used to collect information on appearance comparisons, eating disorders symptoms, body satisfaction, depressive symptoms, drive for muscularity, self-esteem, and physical activity. A multiple linear regression was conducted adjusted by age, marital status, body mass index, and economic level. Results. The model that best explained the appearance comparisons scores variation included eating disorders symptoms (β= .385; p< .001), body satisfaction (β= -.200; p< .001), depressive symptoms (β= .169; p< .001), and drive for muscularity (β= .091; p< .05). Conclusion. Eating disorders, depressive symptoms, drive for muscularity, and body satisfaction were associated with appearance comparisons.

Background Non-suicidal self-injury (NSSI) is common during adolescence and is associated with substantial psychological burden and elevated subsequent suicide risk. Physical activity (PA) may be a modifiable correlate of NSSI, but prospective evidence on potential emotional mechanisms and social boundary conditions remains limited. This study examined whether baseline PA was associated with subsequent NSSI, whether anxiety symptoms accounted for part of that association, and whether baseline social support moderated the relevant pathways. Methods A school-based two-wave cohort of 756 Chinese adolescents and young students (mean age = 17.36 years, SD = 2.58; 51.7% female) was followed for 6 months. At Time 1 (T1), participants reported PA, social support, anxiety symptoms, NSSI, and demographic characteristics; anxiety and NSSI were reassessed at Time 2 (T2). Autoregressive regression models adjusted for baseline anxiety or NSSI as appropriate, together with age, gender, and urban/rural residence. Indirect effects were estimated with 5,000 bootstrap resamples, and interaction terms were used to examine first- and second-stage moderation. Results Higher T1 PA was associated with lower T2 NSSI after adjustment for T1 NSSI. The indirect association through T2 anxiety was −0.12 [95% CI (−0.18, −0.06)], representing 48.0% of the reported total association. T1 social support significantly moderated the T1 PA-T2 anxiety association ( p = 0.003); simple-slope estimates indicated a stronger inverse PA-anxiety association at higher social support. Social support did not significantly moderate the T2 anxiety-T2 NSSI association ( p = 0.281). Conclusion The findings are consistent with a model in which greater PA is prospectively associated with lower NSSI partly through lower subsequent anxiety, while social support may shape the PA-anxiety link. Because anxiety and NSSI were measured concurrently at follow-up, the indirect effect should not be interpreted as definitive causal mediation. Multi-wave and intervention studies are needed to establish temporal ordering and causality.

Introduction This cross-sectional, exploratory study investigated the association between physical exercise (PE) and social anxiety (SA) among 862 left-behind adolescents in China. It examined emotion regulation abilities (ERA) and peer relationships (PR) as potential mediators and gender as a moderator in this association. Methods A cross-sectional exploratory design was adopted. Participants were 862 Chinese left-behind adolescents. Path analysis was used to test the hypothesized sequential mediation model and gender moderation effect. Results Path analysis revealed that PE was negatively associated with SA. Each separate path of the hypothesized sequential chain (PE → ERA, ERA → PR, PR → SA) was statistically significant, while the overall sequential mediation effect (PE → ERA → PR → SA) was non-significant (95% CI included zero). This indicated that the significant PE–ERA association had a small effect size and could not propagate fully through the chain to SA. The direct path from PE to PR was also non-significant. The data favoured independent mediation pathways rather than a sequential mediation process. Gender moderated the pathway: the positive PE–ERA association was significant for females but non-significant for males. Discussion The findings are hypothesis-generating rather than confirmatory and require replication via longitudinal research. For vulnerable adolescents, PE may help build emotional competence, which contributes to improved peer bonds. Interventions could integrate emotion-regulation skill training into physical activity programmes, particularly targeting female adolescents. Due to the cross-sectional nature of the study, causal conclusions cannot be drawn.

Purpose To investigate the longitudinal relationship between university students’ subjective exercise experiences and their physical exercise behavior using a cross-lagged research design, and to analyze the moderating role of motivational beliefs in this relationship. Methods A one-year, two-stage longitudinal questionnaire survey was conducted among 422 university students in Jiangxi Province (52.6% male, mean age = 18.29 ± 0.632 years) using the Subjective Exercise Experience Scale, the Adolescent Physical Activity Scale, the Exercise Self-Efficacy Scale and the Perceived Value of Exercise Scale. Results (1) Gender differences were observed in both subjective exercise experience and physical exercise behavior across the two phases; male participants scored higher on average than female participants across all measures. (2) There was a significant positive correlation between subjective exercise experience and physical exercise behavior among university students. (3) Results from a cross-lagged model controlling for gender indicated that subjective exercise experience at T1 significantly and positively predicted physical exercise behavior at T2 ( β = 0.385, p < 0.001), and physical exercise behavior at T1 significantly and positively predicted subjective exercise experience at T2 ( β = 0.336, p < 0.001). (4) Motivational beliefs exerted a significant positive moderating effect on both cross-lagged pathways. Conclusion Gender differences exist in both subjective exercise experience and physical exercise behavior among university students; there is a longitudinal relationship across time between subjective exercise experience and physical exercise behavior; and motivational beliefs exert a significant moderating effect on the prospective predictive pathways between subjective exercise experience and physical exercise behavior.

Background School-aged children that experience social anxiety and have difficulty with interactions among peers can create significant challenges to their development in terms of both psychology and behavior. A team sport such as volleyball provides a common setting that naturally includes all aspects of social interaction (communication, cooperation, role coordination, etc.) and shared goals which is essential to improve the child’s confidence in interacting socially and abilities to interact socially with peers. Objective This research is an examination of the effect that a 12-week collective volleyball cooperative tactical training program will have on social anxiety and peer interaction in children (8–12). Methods A sample of 80 healthy school-age children was obtained via two methods of campus based, voluntary and/or open recruitment. These children were then randomly assigned to either an experimental intervention group ( n = 40) or an active control group receiving standard physical education ( n = 40). For 12 consecutive weeks, participants in the experimental group engaged in a type of volleyball cooperative tactical team training that occurred on 3 days each week at 1 h per day. During this time the participants in the control group engaged in standard physical education classes of matched frequency and duration. Social anxiety was measured by use of the Social Anxiety Scale for Children (SASC); SASC measures include total social anxiety, fear of negative evaluation and social avoidance/distress. Participant peer interaction was evaluated using a study-specific 25-item peer-interaction questionnaire covering interaction initiative, peer acceptance, interaction coordination, interaction openness, and conflict resolution ability. Data collection occurred prior to, as well as subsequent to, the intervention. Statistical analyses were conducted utilizing SPSS version 26.0 software. A 2 × 2 mixed-design ANOVA was conducted to examine Group × Time interaction effects, with group (intervention vs. control) as the between-subjects factor and time (pre-intervention vs. post-intervention) as the within-subject factor. Effect sizes were reported using partial eta squared ( η 2 p ), and post hoc comparisons were performed when significant interactions were identified. Results Group × Time Interaction Effects from a mixed-design ANOVA were found to be statistically significant for both of the outcomes (social anxiety and peer interaction) of this study. Children participating in an intervention that included an instructional program using the Collective Volleyball Cooperative Tactical Training Model showed significantly greater improvement than did those in the Control Condition in reducing their level of social anxiety as well as improving their peer interaction abilities over the course of the 12-weeks. Although we found a statistically-significant improvement in both children’s social anxiety, and their peer interaction skills through a 12-week program, there is no data available for us to understand if those positive results will continue into the future because we did not assess children at later points in time. Thus, future researchers are encouraged to consider extended assessment periods as part of their study designs to determine how long such interventions have an impact. Secondly, as a feasibility study in a controlled environment showed promise for implementation of cooperative tactical volleyball programs, there may be barriers to successful implementation in regular school settings such as lack of facilities, class size and teacher workload. Future research is needed to examine how cooperative tactical volleyball programs can be adapted to encompass large groups of students and incorporated into routine physical education curriculum. Furthermore, although the intervention showed feasibility under controlled conditions, implementation in regular school settings may face practical challenges, including limited facilities, larger class sizes, and teacher workload. Future studies should examine how cooperative volleyball tactical training can be adapted for broader school-based implementation. Conclusion Collective Volleyball Cooperative Tactical Training is an effective method for reducing social anxiety and improving the ability of school aged children to interact with peers. The program offers a viable, school-based model for integrating sport skills acquisition (training) and psychosocial growth through physical activity.

Introduction Information and communication technologies, including wearable sensors, offer accessible and ecological ways to support psychological processes underpinning technical practice in sport, such as the regulation of attention, arousal and mental load. The aim of this exploratory study is to examine whether heart rate (HR) and physical activity (PA), recorded with a chest-worn wearable, can serve as a potential, indirect correlate of the mental load experienced during golf putting training. Two research questions were of interest: (i) Do pre-shot HR and PA differ between made and missed putts? (ii) Do pre-shot HR and PA differ following a made compared with a missed putt? Methods Seven youth golfing athletes (13–16 years old; handicap (hcp) index < 12) performed a putting training exercise in which the goal was to score five consecutive putts from 3-metre distance to the hole. HR and PA were recorded continuously and matched with putting performance using video footage. Pre-shot HR and PA were taken as the mean over the 5 s before ball contact. Because the putts are nested within sessions and athletes, the analyses combine within-athlete non-parametric tests, corrected for multiple comparisons and reported with effect sizes, with linear mixed-effects models treating athlete and session as random effects. Results Pre-shot HR and PA do not differ significantly between made and missed putts (mixed-model estimate for HR: +0.09 bpm, 95% CI [−0.46, 0.64]; p = 0.76). However, pre-shot HR is higher following a made putt and lower following a missed one (+5.08 bpm, 95% CI [4.54, 5.62]; p < 0.001), an association that persists after adjusting for the pre-shot HR of the preceding putt. PA shows the opposite trend. Discussion Because no subjective ratings of mental load, arousal or affect were collected, mental load remains one plausible interpretation of this pattern rather than an established one. Pending validation against such measures, the approach could offer coaches and athletes an exploratory starting point for conversations about how training situations are experienced, and illustrates how continuous monitoring of HR may provide a potential indirect correlate of mental load in youth golfers.

Sleep quality is fundamental to college students’ physical and psychological health and academic functioning. Amid increasing digitalization and stress, sleep problems remain prevalent among college students. Previous research has shown that physical activity, cognitive processing styles, and behavioral regulation patterns are associated with sleep outcomes, but these variables have often been examined separately, with limited attention to their integrated association structure. Based on cross-sectional survey data, this study used latent-variable structural equation modeling to examine the sequential indirect association pattern among physical activity, negative attentional bias, bedtime procrastination, and sleep quality. Using cluster sampling, data were collected from 921 college students from four universities in East China (439 males, 482 females; M_age = 20.34, SD = 1.59). Measures included the Physical Activity Rating Scale (PARS-3), Negative Attentional Bias Scale, Bedtime Procrastination Scale, and Pittsburgh Sleep Quality Index (PSQI). Structural equation modeling and bootstrap methods examined indirect associations. Results indicated that physical activity was significantly associated with lower PSQI scores, indicating better sleep quality (B_total = −0.072, β _total = −0.440, p < 0.001). Negative attentional bias and bedtime procrastination both showed significant partial indirect associations. The simple indirect associations through negative attentional bias and bedtime procrastination accounted for 20.8 and 15.3% of the total association, respectively. The sequential indirect association “physical activity → negative attentional bias → bedtime procrastination → sleep quality” was also significant, although its proportion was relatively small (4.2%). Overall, the total indirect association accounted for 40.3% of the total association. Multi-group structural analysis indicated that the association structure was broadly comparable across gender groups, although associations involving bedtime procrastination appeared stronger among female students. By integrating cognitive processing and behavioral regulation perspectives, this study provides a more integrative view of the association between physical activity and sleep quality. The findings suggest that college students’ sleep problems may be embedded within a broader system of health behaviors and psychological processes. Given the cross-sectional design, future longitudinal or experimental studies should examine the dynamic associations among these variables.

Digital media has evolved from passive screen viewing into an algorithmically curated ecosystem of social platforms, short form video, games, generative artificial intelligence (AI), conversational agents, connected toys and educational technologies. These systems can support learning, creativity, communication, disability access and healthcare; however, engagement optimized design, commercial surveillance and synthetic content create risks that are not adequately captured by screen-time measures alone. This narrative review examines the effects of contemporary digital ecosystems on child and adolescent health and outlines implications for pediatric practice. PubMed/MEDLINE, Google Scholar and guidance from the World Health Organization, United Nations Children's Fund, UNESCO and the American Academy of Pediatrics were reviewed, with emphasis on evidence published from 2019 to June 2026. Associations have been reported between problematic digital media use and sleep disruption, reduced physical activity, visual and musculoskeletal symptoms, obesity related behaviours, anxiety, depressive symptoms, cyberbullying, disordered eating and impaired attention. Causal interpretation remains difficult because effects are heterogeneous, often small, bidirectional and strongly modified by age, content, context, displacement, family relationships and pre-existing vulnerability. AI adds distinct concerns: persuasive personalization, inaccurate health information, anthropomorphic dependency, deepfakes, sexual exploitation, biased outputs, privacy loss and erosion of learning through uncritical outsourcing. Benefits are also substantial when technologies are developmentally appropriate, evidence-based, inclusive and used with adult support. Pediatric counselling should shift from counting hours alone toward assessing the child's digital ecosystem, sleep, function, content, compulsivity, safety and relationships. Effective protection requires shared family practices, school digital literacy, safety by design, age-appropriate assurance, transparent algorithms, data minimization and independent research. The goal is not a screen free childhood but a child centred digital environment that supports health, agency and development.

Modified dance for people with traumatic brain injury (TBI) is an emerging adjunct neurorehabilitation technique. The aim of this review is to describe the characteristics of dance programs developed for people with TBI, and to examine how stakeholders perceive these programs. Eight databases (MEDLINE, Scopus, Embase, CINAHL, Web of Science, SPORTDiscus, PsycINFO, and ProQuest Dissertations and Theses) were searched for studies on dance and TBI. Seven eligible articles were identified, involving a total of 22 dance participants with TBI and a further three people with TBI in a control group. The most common dance techniques used were dance movement therapy, improvisation, meditative movement, and mirroring. Modifications to programs included one-on-one delivery, individual tailoring with strategies to assist with cognitive or mobility barriers, and support from clinicians or assistants. Overall, the dance programs were feasible to deliver and acceptable to participants. Three studies revealed mixed evidence of efficacy in terms of motor fitness outcomes (e.g., balance and mobility), and there was insufficient evidence for efficacy in terms of cognition, neuroplasticity, and psychosocial outcomes. The review makes recommendations to enhance the safety and sustainability of dance for the neurorehabilitation population and to improve the standardized reporting of program design and execution to advance the field.

Shift work is associated with irregular eating behaviors, increased energy intake, and impaired sleep quality. Poor dietary patterns may elevate systemic inflammation, contributing to long-term metabolic and cardiovascular risks. The aim of this study was to investigate differences in the Dietary Inflammatory Index (DII), sleep quality, dietary intake, and anthropometric and body composition measures between fixed daytime workers and rotating shift workers and to examine the associations among these parameters. This cross-sectional study included 52 male workers employed at a defense industry factory in Ankara, Türkiye, who worked either fixed daytime or rotating shifts. Dietary intake was assessed using 24-h dietary recalls for three non-consecutive days, from which macronutrient and micronutrient intakes were calculated. DII scores were computed to assess the inflammatory potential of the diet. Sleep quality was evaluated using the Pittsburgh Sleep Quality Index (PSQI). Anthropometric measurements, body composition, blood pressure, and biochemical parameters, including fasting plasma glucose, lipid profile (total cholesterol, HDL-C, LDL-C, and triglycerides), C-reactive protein, and homocysteine, were measured using standardised protocols. Rotating shift workers had significantly higher total energy intake and higher daily intakes of fructose, total fat, saturated and monounsaturated fatty acids, cholesterol, and several micronutrients, including vitamin A, folate, iron, calcium, and phosphorus compared with fixed daytime workers (p < 0.05). Mean DII scores did not differ significantly between the groups (Fixed daytime: 0.2 ± 1.86; rotating shift: −0.2 ± 2.25). DII scores were positively correlated with global PSQI score (r = 0.278, p = 0.046), the PSQI sleep duration component score (r = 0.319, p = 0.021), and daytime dysfunction component score (r = 0.287, p = 0.039); however, the association between DII and overall sleep quality was no longer statistically significant after adjustment for potential confounding factors (age, BMI, smoking status, physical activity, and work schedule). These findings suggest that dietary habits, pro-inflammatory dietary patterns, and poor sleep quality may represent co-existing factors associated with metabolic risk, and addressing these factors may contribute to better overall metabolic health.

کار شیفتی با رفتارهای نامنظم غذایی، افزایش دریافت انرژی و کاهش کیفیت خواب همراه است. الگوهای غذایی نامطلوب ممکن است التهاب سیستمیک را افزایش داده و در نتیجه خطرات متابولیک و قلبی‌عروقی بلندمدت را افزایش دهند. هدف این مطالعه بررسی تفاوت‌های شاخص التهابی رژیم غذایی (DII)، کیفیت خواب، دریافت غذایی و اندازه‌گیری‌های آنتروپومتریک و ترکیب بدن بین کارکنان مرد با شیفت ثابت روزانه و کارکنان شیفت چرخشی و همچنین بررسی ارتباط میان این پارامترها بود. این مطالعه مقطعی شامل ۵۲ کارگر مرد شاغل در یک کارخانه صنایع دفاعی در آنکارا، ترکیه بود که به صورت شیفت ثابت روزانه یا شیفت چرخشی کار می‌کردند. دریافت غذایی با استفاده از یادآوری غذایی ۲۴ ساعته برای سه روز غیرمتوالی ارزیابی شد و دریافت درشت‌مغذی‌ها و ریزمغذی‌ها محاسبه گردید. امتیازهای DII برای ارزیابی پتانسیل التهابی رژیم غذایی محاسبه شد. کیفیت خواب با استفاده از شاخص کیفیت خواب پیتسبورگ (PSQI) ارزیابی گردید. اندازه‌گیری‌های آنتروپومتریک، ترکیب بدن، فشار خون و پارامترهای بیوشیمیایی شامل گلوکز پلاسمای ناشتا، پروفایل لیپیدی (کلسترول تام، HDL-C، LDL-C و تری‌گلیسرید)، پروتئین واکنشی C و هموسیستئین با استفاده از پروتکل‌های استاندارد اندازه‌گیری شد. کارکنان شیفت چرخشی دریافت انرژی کل و دریافت روزانه فروکتوز، چربی کل، اسیدهای چرب اشباع و تک‌غیراشباع، کلسترول و چندین ریزمغذی از جمله ویتامین A، فولات، آهن، کلسیم و فسفر به طور معناداری بالاتری نسبت به کارکنان شیفت ثابت روزانه داشتند (p < 0.05). میانگین امتیازهای DII بین دو گروه تفاوت معناداری نداشت (شیفت ثابت روزانه: ۰.۲ ± ۱.۸۶؛ شیفت چرخشی: ‎−۰.۲ ± ۲.۲۵). امتیازهای DII با امتیاز کلی PSQI (r = 0.278, p = 0.046)، امتیاز مؤلفه مدت خواب PSQI (r = 0.319, p = 0.021) و امتیاز مؤلفه اختلال عملکرد روزانه (r = 0.287, p = 0.039) همبستگی مثبت داشت؛ با این حال، پس از تعدیل برای عوامل مخدوش‌کننده بالقوه (سن، BMI، وضعیت سیگار کشیدن، فعالیت بدنی و برنامه کاری)، ارتباط بین DII و کیفیت کلی خواب از نظر آماری معنادار نبود. این یافته‌ها نشان می‌دهد که عادات غذایی، الگوهای غذایی پیش‌التهابی و کیفیت پایین خواب ممکن است عوامل هم‌زمان مرتبط با خطر متابولیک باشند و پرداختن به این عوامل می‌تواند به بهبود سلامت متابولیک کلی کمک کند.

Background Suicidal behaviors among adolescents are a serious global public health concern and are closely linked to both mental health and everyday lifestyle behaviors. Suicidal ideation, planning, and attempts lie along a spectrum of increasing severity. However, how psychological distress and health-related behaviors interact to influence suicide risk is complex and not yet fully understood. This study aimed to identify key mental health and lifestyle factors associated with different stages of adolescent suicidal behaviors using interpretable machine learning methods. Methods Data were obtained from the 2021 Youth Risk Behavior Surveillance System (YRBS), a nationally representative survey of U.S. high school students. After data cleaning and multiple imputation, 16,946 adolescents aged 14–18 years were included in the analysis. Extreme Gradient Boosting (XGBoost) models were developed to predict suicidal ideation, suicide planning, and suicide attempts. Model performance was assessed using the area under the receiver operating characteristic curve (AUC) and related metrics. Feature importance was examined using gain-based measures, while SHapley Additive exPlanations (SHAP) and partial dependence plots were used to explore the direction, strength, and nonlinear effects of key predictors. Results All three XGBoost models showed satisfactory predictive performance. Mental health factors, particularly persistent feelings of sadness and self-rated mental health, were the strongest predictors across all stages of suicidal behaviors. Lifestyle behaviors, including sleep duration, physical activity, diet, screen time, and substance use, also contributed meaningfully to risk prediction, although their relative importance differed by outcome. SHAP analyses indicated that greater sadness and poorer mental health were strongly associated with higher suicide risk, whereas adequate sleep and higher levels of physical activity were associated with lower predicted risk. Substance use, including alcohol, cigarette, and marijuana use, played an important role in predicting suicide attempts than suicidal ideation or planning. Partial dependence analyses showed nonlinear and threshold effects, especially for sadness, mental health status, and sleep duration. Conclusion Mental health factors, especially persistent sadness and overall psychological well-being, were among the most prominent factors associated with suicidal behaviors among adolescents, while lifestyle behaviors showed important and stage-specific associations. Interpretable machine learning approaches help identify complex and nonlinear patterns associated with adolescent suicide risk and offer valuable insights to guide targeted, evidence-based prevention efforts.

زمینه: رفتارهای خودکشی در میان نوجوانان یک نگرانی جدی بهداشت عمومی در سطح جهانی است و ارتباط نزدیکی با سلامت روان و رفتارهای سبک زندگی روزمره دارد. افکار خودکشی، برنامه‌ریزی و اقدام به خودکشی در طیفی با شدت فزاینده قرار دارند. با این حال، نحوه تعامل پریشانی روان‌شناختی و رفتارهای مرتبط با سلامت برای تأثیرگذاری بر خطر خودکشی پیچیده بوده و هنوز به طور کامل درک نشده است. هدف این مطالعه شناسایی عوامل کلیدی سلامت روان و سبک زندگی مرتبط با مراحل مختلف رفتارهای خودکشی در نوجوانان با استفاده از روش‌های یادگیری ماشین قابل تفسیر بود. روش‌ها: داده‌ها از سیستم پایش رفتارهای پرخطر نوجوانان (YRBS) در سال 2021، که یک پیمایش ملی نماینده از دانش‌آموزان دبیرستانی ایالات متحده است، به دست آمد. پس از پاک‌سازی داده‌ها و برآورد چندگانه، 16,946 نوجوان 14 تا 18 ساله در تحلیل وارد شدند. مدل‌های Extreme Gradient Boosting (XGBoost) برای پیش‌بینی افکار خودکشی، برنامه‌ریزی خودکشی و اقدام به خودکشی توسعه یافتند. عملکرد مدل با استفاده از مساحت زیر منحنی مشخصه عملکرد گیرنده (AUC) و معیارهای مرتبط ارزیابی شد. اهمیت ویژگی‌ها با استفاده از معیارهای مبتنی بر gain بررسی شد و برای بررسی جهت، شدت و اثرات غیرخطی پیش‌بین‌های کلیدی از SHapley Additive exPlanations (SHAP) و نمودارهای وابستگی جزئی استفاده گردید. یافته‌ها: هر سه مدل XGBoost عملکرد پیش‌بینی رضایت‌بخشی نشان دادند. عوامل سلامت روان، به ویژه احساسات مداوم غمگینی و ارزیابی ذهنی سلامت روان، قوی‌ترین پیش‌بین‌ها در تمام مراحل رفتارهای خودکشی بودند. رفتارهای سبک زندگی شامل مدت خواب، فعالیت بدنی، رژیم غذایی، زمان استفاده از صفحه نمایش و مصرف مواد نیز به طور معناداری در پیش‌بینی خطر نقش داشتند، اگرچه اهمیت نسبی آن‌ها بسته به پیامد متفاوت بود. تحلیل‌های SHAP نشان داد که غمگینی بیشتر و سلامت روان ضعیف‌تر به طور قوی با افزایش خطر خودکشی مرتبط است، در حالی که خواب کافی و سطوح بالاتر فعالیت بدنی با کاهش خطر پیش‌بینی‌شده همراه بودند. مصرف مواد، از جمله مصرف الکل، سیگار و ماری‌جوانا، نقش مهم‌تری در پیش‌بینی اقدام به خودکشی نسبت به افکار یا برنامه‌ریزی خودکشی داشت. تحلیل‌های وابستگی جزئی اثرات غیرخطی و آستانه‌ای را به ویژه برای غمگینی، وضعیت سلامت روان و مدت خواب نشان داد. نتیجه‌گیری: عوامل سلامت روان، به ویژه غمگینی مداوم و بهزیستی روان‌شناختی کلی، از برجسته‌ترین عوامل مرتبط با رفتارهای خودکشی در نوجوانان بودند، در حالی که رفتارهای سبک زندگی نیز ارتباطات مهم و مرحله‌محور نشان دادند. رویکردهای یادگیری ماشین قابل تفسیر به شناسایی الگوهای پیچیده و غیرخطی مرتبط با خطر خودکشی نوجوانان کمک می‌کنند و بینش‌های ارزشمندی برای هدایت تلاش‌های پیشگیرانه هدفمند و مبتنی بر شواهد ارائه می‌دهند.

This study examines the effectiveness of a physical intervention approach through role-playing group prayer among young children. Conducted as field research at ABA 3 Kindergarten in Probolinggo, the study employs a normative approach with descriptive qualitative methods, focusing on 5–6-year-old participants. Using content analysis, findings reveal: (1) the physical intervention approach is effective in developing critical thinking skills, (2) group prayer provides a relatable context where children learn religious and social values like cooperation and responsibility, (3) physical activity enhances cognitive and physical learning, and (4) role-playing facilitates self-evaluation and decision-making skills in children.

این پژوهش به بررسی اثربخشی رویکرد مداخله بدنی از طریق ایفای نقش نماز جماعت گروهی در میان کودکان خردسال می‌پردازد. این مطالعه به صورت میدانی در مهدکودک ABA 3 شهر پروبولینگو انجام شده و از رویکرد هنجاری با روش‌های کیفی توصیفی بهره گرفته است و بر شرکت‌کنندگان ۵ تا ۶ ساله تمرکز دارد. با استفاده از تحلیل محتوا، یافته‌ها نشان می‌دهد: (۱) رویکرد مداخله بدنی در پرورش مهارت‌های تفکر انتقادی مؤثر است؛ (۲) نماز جماعت گروهی زمینه‌ای قابل فهم فراهم می‌کند که در آن کودکان ارزش‌های دینی و اجتماعی مانند همکاری و مسئولیت‌پذیری را می‌آموزند؛ (۳) فعالیت بدنی یادگیری شناختی و جسمانی را تقویت می‌کند؛ و (۴) ایفای نقش به تسهیل مهارت‌های خودارزیابی و تصمیم‌گیری در کودکان کمک می‌کند.

Background Physical self-concept is a key indicator of physical and psychological development in children and adolescents and has been linked to participation in physical activity and overall wellbeing. Nevertheless, intervention studies examining whether structured physical activity enhances physical self-concept have yielded inconsistent findings. This review was undertaken to quantify the effectiveness of physical activity interventions and to examine factors that may influence their effects. Methods Relevant studies were identified through systematic searches of PubMed, Web of Science, Embase, the Cochrane Library, and SPORTDiscus (via EBSCOhost) from database inception to June 10, 2026. Eligible intervention studies were quantitatively synthesized using standardized mean differences (Hedges' g) under a random-effects model. Prespecified subgroup analyses, meta-regression, leave-one-out sensitivity analyses, and publication bias assessments were also performed. Results Ten studies involving 3,662 participants contributed to the quantitative synthesis. Overall, structured physical activity interventions were associated with greater improvements in physical self-concept than control conditions (Hedges' g = 0.51, 95% CI 0.17–0.85; p = 0.008), although substantial between-study heterogeneity was observed (I 2 = 86.5%). No statistically significant differences in intervention effects were detected across geographical regions, participant types, or developmental stages. Neither intervention duration nor the proportion of female participants significantly explained between-study variability. Conclusion Structured physical activity interventions are associated with improvements in physical self-concept among children and adolescents. These findings suggest that structured physical activity may be a useful strategy for promoting positive physical self-concept during childhood and adolescence.

زمینه: خودپنداره بدنی یکی از شاخص‌های کلیدی رشد جسمانی و روان‌شناختی در کودکان و نوجوانان است و با مشارکت در فعالیت بدنی و سلامت کلی ارتباط دارد. با این حال، مطالعات مداخله‌ای که بررسی کرده‌اند آیا فعالیت بدنی ساختاریافته خودپنداره بدنی را ارتقاء می‌دهد یا خیر، یافته‌های ناسازگاری ارائه داده‌اند. این مرور با هدف کمی‌سازی اثربخشی مداخلات فعالیت بدنی و بررسی عواملی که ممکن است بر اثرات آن‌ها تأثیرگذار باشند، انجام شد. روش‌ها: مطالعات مرتبط از طریق جستجوی نظام‌مند در پایگاه‌های PubMed، Web of Science، Embase، Cochrane Library و SPORTDiscus (از طریق EBSCOhost) از ابتدای پایگاه‌ها تا ۱۰ ژوئن ۲۰۲۶ شناسایی شدند. مطالعات مداخله‌ای واجد شرایط با استفاده از تفاوت میانگین استانداردشده (g هجز) تحت مدل اثرات تصادفی به صورت کمی ترکیب شدند. همچنین تحلیل‌های زیرگروهی از پیش تعیین‌شده، فراتحلیل رگرسیون، تحلیل حساسیت leave-one-out و ارزیابی سوگیری انتشار انجام شد. یافته‌ها: ده مطالعه با مشارکت ۳۶۶۲ نفر در سنتز کمی مشارکت داشتند. به طور کلی، مداخلات فعالیت بدنی ساختاریافته با بهبود بیشتر خودپنداره بدنی نسبت به شرایط کنترل همراه بودند (g هجز = ۰٫۵۱، ۹۵٪ CI: ۰٫۱۷ تا ۰٫۸۵؛ p = ۰٫۰۰۸)، اگرچه ناهمگنی قابل توجهی بین مطالعات مشاهده شد (I² = ۸۶٫۵٪). تفاوت معناداری از نظر آماری در اثرات مداخله در مناطق جغرافیایی، نوع شرکت‌کنندگان یا مراحل رشدی مشاهده نشد. نه مدت مداخله و نه نسبت شرکت‌کنندگان زن به طور معناداری واریانس بین مطالعات را تبیین نکردند. نتیجه‌گیری: مداخلات فعالیت بدنی ساختاریافته با بهبود خودپنداره بدنی در کودکان و نوجوانان همراه است. این یافته‌ها نشان می‌دهند که فعالیت بدنی ساختاریافته ممکن است راهبردی مفید برای ارتقاء خودپنداره بدنی مثبت در دوران کودکی و نوجوانی باشد.

Background Therapeutic Physical Activity (TPA) is an unaddressed behavioral recreational method in anger management programs in higher education in Egypt, especially among students with physical disabilities (SWPD). Purpose This study aimed to assess the efficacy of an 8-week TPA intervention on the severity of anger in male university students with physical disabilities in Egypt. Methods A randomized controlled trial (RCT) design (parallel-group) was used with 140 male undergraduate students at Minia University who were randomly divided into an 8-week TPA group ( n = 70) and a treatment-as-usual (TAU) control group ( n = 70). Severity of anger was measured at baseline and at the end of the intervention with the PROMIS Anger Short Form 8a. Results There was a clinically significant and statistically significant difference between the TPA and controls in the severity of anger, F (1, 137) = 48.62, p < 0.001, partial η 2 = 0.262, with a mean difference of −10.42 T-score points (95% CI: −13.48, −7.36) greater than the MCID. Reductions in anger were not associated with physical functioning changes, indicating non-physiological mechanisms. Moderately positive relationships were found between adherence and anger reduction (r = 0.42; p < 0.001), and sensitivity analyses showed that the results were consistent across disability severity. Conclusion TPA is a culturally affirming, body-based, anger-management approach that incorporates adaptive sports and behavioral learning for SWPD emotion regulation. Therapeutic recreation may be implemented as a low-stigma, easy-to-access supplemental mental health support program in the University disability services, especially for male students in collectivist contexts.

زمینه: فعالیت بدنی درمانی (TPA) روشی رفتاری و تفریحی است که در برنامه‌های مدیریت خشم در آموزش عالی مصر، به‌ویژه در میان دانشجویان دارای معلولیت جسمی (SWPD)، مورد توجه قرار نگرفته است. هدف: این مطالعه با هدف ارزیابی اثربخشی یک مداخله TPA هشت‌هفته‌ای بر شدت خشم در دانشجویان پسر دانشگاهی دارای معلولیت جسمی در مصر انجام شد. روش‌ها: طرح کارآزمایی تصادفی‌شده‌ی کنترل‌شده (RCT) با گروه‌های موازی با حضور ۱۴۰ دانشجوی پسر مقطع کارشناسی در دانشگاه Minia اجرا شد که به‌طور تصادفی به دو گروه TPA هشت‌هفته‌ای (n = 70) و گروه کنترل با درمان معمول (TAU) (n = 70) تقسیم شدند. شدت خشم در آغاز و پایان مداخله با فرم کوتاه خشم PROMIS Anger Short Form 8a سنجیده شد. یافته‌ها: تفاوت معنادار بالینی و آماری بین گروه TPA و کنترل‌ها در شدت خشم مشاهده شد، F (1, 137) = 48.62, p < 0.001, partial η2 = 0.262، با اختلاف میانگین −10.42 امتیاز T-score (95% CI: −13.48, −7.36) که بیش از MCID بود. کاهش خشم با تغییرات عملکرد جسمانی ارتباطی نداشت و این امر نشان‌دهنده وجود سازوکارهای غیر فیزیولوژیک است. روابط مثبت متوسطی بین پایبندی به مداخله و کاهش خشم (r = 0.42; p < 0.001) یافت شد و تحلیل حساسیت نشان داد که نتایج در سطوح مختلف شدت معلولیت یکسان است. نتیجه‌گیری: TPA رویکردی مبتنی بر بدن و تأییدکننده فرهنگی برای مدیریت خشم است که ورزش‌های تطبیقی و یادگیری رفتاری را برای تنظیم هیجان SWPD ادغام می‌کند. تفریحات درمانی می‌تواند به‌عنوان برنامه حمایتی سلامت روان با برچسب‌گذاری پایین و دسترسی آسان در خدمات معلولیت دانشگاه، به‌ویژه برای دانشجویان پسر در زمینه‌های جمع‌گرا، اجرا شود.

Objective Individual differences in tendencies to approach or avoid physical effort may be relevant to exercise-related psychological and behavioral characteristics. This study examined the psychometric properties of the Chinese Physical Effort Scale (PES) and investigated individual differences in physical-effort approach and avoidance tendencies and their associations with exercise-related psychological and behavioral variables among Chinese university students. Methods Participants were 1,273 students from six universities across eastern, central, and western China. Exploratory and confirmatory factor analyses, reliability and validity analyses, and multigroup confirmatory factor analysis were used to evaluate the factor structure, reliability, validity, and measurement invariance of the Chinese PES. Latent profile analysis identified configurations of physical effort approach and avoidance, and BCH analyses compared profiles on emotion regulation, exercise motivation, and physical activity. Results Factor analyses supported a two-factor structure comprising physical effort approach and avoidance. The scale showed high internal consistency and test–retest reliability, with evidence supporting convergent and discriminant validity and metric and scalar invariance across gender and academic year. Three profiles were identified: Balanced (59.07%), Avoidance-Oriented (14.93%), and Approach-Oriented (26.00%). The Approach-Oriented profile showed higher cognitive reappraisal, expressive suppression, external regulation, introjected regulation, and autonomous regulation, and lower amotivation. It also showed higher total physical activity than the other profiles and higher weekly exercise frequency than the Balanced profile. Conclusion The Chinese PES showed psychometric support among Chinese university students. Distinct configurations of physical effort approach and avoidance were associated with emotion regulation, exercise motivation, and physical activity.

هدف: تفاوت‌های فردی در گرایش به رویکرد یا اجتناب از تلاش بدنی ممکن است با ویژگی‌های روان‌شناختی و رفتاری مرتبط با ورزش ارتباط داشته باشد. این پژوهش ویژگی‌های روان‌سنجی مقیاس تلاش بدنی چینی (PES) را بررسی کرده و تفاوت‌های فردی در گرایش‌های رویکرد و اجتناب از تلاش بدنی و ارتباط آن‌ها با متغیرهای روان‌شناختی و رفتاری مرتبط با ورزش را در میان دانشجویان دانشگاه‌های چین مورد مطالعه قرار داد. روش‌ها: شرکت‌کنندگان شامل ۱۲۷۳ دانشجو از شش دانشگاه در مناطق شرقی، مرکزی و غربی چین بودند. برای ارزیابی ساختار عاملی، پایایی، روایی و ناوری اندازه‌گیری مقیاس PES چینی، تحلیل عاملی اکتشافی و تأییدی، تحلیل‌های پایایی و روایی و تحلیل عاملی تأییدی چندگروهی به کار رفت. تحلیل پروفایل پنهان برای شناسایی الگوهای رویکرد و اجتناب از تلاش بدنی و تحلیل‌های BCH برای مقایسه پروفایل‌ها بر اساس تنظیم هیجان، انگیزش ورزشی و فعالیت بدنی استفاده شد. یافته‌ها: تحلیل‌های عاملی ساختار دو عاملی شامل رویکرد و اجتناب از تلاش بدنی را تأیید کردند. مقیاس از انسجام درونی و پایایی بازآزمایی بالایی برخوردار بود و شواهدی از روایی همگرا و واگرا و ناوری متریک و اسکلار در بین جنسیت و سال تحصیلی ارائه شد. سه پروفایل شناسایی شد: متعادل (۵۹/۰۷٪)، گرایش به اجتناب (۱۴/۹۳٪) و گرایش به رویکرد (۲۶/۰۰٪). پروفایل گرایش به رویکرد، بازارزیابی شناختی، سرکوبگری بیانی، تنظیم بیرونی، تنظیم درون‌فکنی‌شده و تنظیم خودمختار بالاتر و بی‌انگیزگی پایین‌تری را نشان داد. همچنین این پروفایل نسبت به سایر پروفایل‌ها فعالیت بدنی کل و نسبت به پروفایل متعادل، فراوانی هفتگی ورزش بیشتری داشت. نتیجه‌گیری: مقیاس PES چینی در میان دانشجویان دانشگاه‌های چین از حمایت روان‌سنجی برخوردار بود. الگوهای متمایز رویکرد و اجتناب از تلاش بدنی با تنظیم هیجان، انگیزش ورزشی و فعالیت بدنی مرتبط بودند.

This study aimed to assess musculoskeletal and ergonomic risk, identify demographic, occupational, lifestyle, and biomechanical characteristics associated with these outcomes, and develop and prioritize ergonomic intervention strategies for petrochemical control room operators. This cross-sectional study was conducted in 2025 among 210 male control room operators from an Iranian petrochemical complex using census sampling. Data were collected using the Demographic/Occupational Questionnaire, Persian International Physical Activity Questionnaire (P-IPAQ), Persian Örebro Musculoskeletal Pain Screening Questionnaire (P-ÖMSQ), and Persian Ergonomic Screening and Priority Tool (P-ESPT), complemented by objective postural and plantar pressure assessments. The P-ÖMSQ was used to classify participants according to P-ÖMSQ risk categories, with scores ≥ 90 categorized as moderate-to-high risk. Data were analyzed using Statistical Package for the Social Sciences (SPSS) software, version 20.0, with descriptive statistics, chi-square tests, and multivariable logistic regression. A P-ÖMSQ score within the moderate-to-high risk categories (≥ 90) was observed in 27% of participants, while 78% were classified as having moderate-to-high ergonomic risk. Multivariable logistic regression showed that older age (adjusted odds ratio [aOR] = 1.09, 95% confidence interval [CI] = 1.02–1.17, p = 0.014), higher body mass index (BMI) (aOR = 1.15, 95% CI = 1.04–1.27, p = 0.006), and longer job tenure (aOR = 1.98, 95% CI = 1.01–3.89, p = 0.047) were independently associated with higher odds of being classified in the moderate-to-high-risk P-ÖMSQ category. Lower physical activity was significantly associated with a higher prevalence of forward head posture, thoracic hyperkyphosis, lateral pelvic tilt, and pes planus ( p < 0.05). Objective biomechanical abnormalities were also significantly associated with higher P-ÖMSQ-based and P-ESPT-based risk categories ( p < 0.05). Based on the study findings, 20 ergonomic intervention strategies were proposed and prioritized through a stakeholder-informed participatory process. Older age, higher body mass index, and longer job tenure were associated with higher odds of being classified in the moderate-to-high-risk P-ÖMSQ category, while lower physical activity was associated with selected postural abnormalities among petrochemical control room operators. Several objective biomechanical abnormalities were also associated with P-ÖMSQ-based and P-ESPT-based risk categories. These findings may inform the prioritization of workplace ergonomic interventions; however, the proposed interventions were not evaluated in the present study, and their effectiveness should be assessed in future longitudinal and interventional studies.

هدف این مطالعه، ارزیابی خطر اسکلتی‌عضلانی و ارگونومیک، شناسایی ویژگی‌های جمعیت‌شناختی، شغلی، سبک زندگی و بیومکانیکی مرتبط با این پیامدها و تدوین و اولویت‌بندی راهبردهای مداخله ارگونومیک برای اپراتورهای اتاق کنترل پتروشیمی بود. این مطالعه مقطعی در سال ۲۰۲۵ بر روی ۲۱۰ اپراتور مرد اتاق کنترل از یک مجتمع پتروشیمی ایرانی با استفاده از نمونه‌گیری سرشماری انجام شد. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه جمعیت‌شناختی/شغلی، نسخه فارسی پرسشنامه بین‌المللی فعالیت بدنی (P-IPAQ)، نسخه فارسی پرسشنامه غربالگری درد اسکلتی‌عضلانی Örebro (P-ÖMSQ) و ابزار غربالگری و اولویت‌بندی ارگونومیک فارسی (P-ESPT) جمع‌آوری شد و با ارزیابی عینی وضعیت بدنی و فشار کف پا تکمیل گردید. P-ÖMSQ برای طبقه‌بندی شرکت‌کنندگان بر اساس دسته‌های خطر P-ÖMSQ به کار رفت و نمرات ≥ ۹۰ به عنوان خطر متوسط تا زیاد طبقه‌بندی شدند. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار Statistical Package for the Social Sciences (SPSS) نسخه ۲۰.۰ و با آمار توصیفی، آزمون کای‌اسکوئر و رگرسیون لجستیک چندمتغیره تحلیل شد. نمره P-ÖMSQ در دسته‌های خطر متوسط تا زیاد (≥ ۹۰) در ۲۷٪ از شرکت‌کنندگان مشاهده شد، در حالی که ۷۸٪ در دسته خطر ارگونومیک متوسط تا زیاد طبقه‌بندی شدند. رگرسیون لجستیک چندمتغیره نشان داد که سن بالاتر (نسبت شانس تعدیل‌شده [aOR] = 1.09، فاصله اطمینان ۹۵٪ [CI] = 1.02–1.17، p = 0.014)، شاخص توده بدنی بالاتر (aOR = 1.15، CI = 1.04–1.27، p = 0.006) و سابقه شغلی طولانی‌تر (aOR = 1.98، CI = 1.01–3.89، p = 0.047) به طور مستقل با شانس بالاتر طبقه‌بندی در دسته خطر متوسط تا زیاد P-ÖMSQ مرتبط بودند. فعالیت بدنی کمتر به طور معناداری با شیوع بالاتر وضعیت سر به جلو، هیپرکیفوز توراسیک، کج‌بودن لگن به طرفین و کف پای صاف مرتبط بود (p < 0.05). ناهنجاری‌های بیومکانیکی عینی نیز به طور معناداری با دسته‌های خطر مبتنی بر P-ÖMSQ و P-ESPT مرتبط بودند (p < 0.05). بر اساس یافته‌های مطالعه، ۲۰ راهبرد مداخله ارگونومیک پیشنهاد و از طریق فرایند مشارکتی مبتنی بر ذینفعان اولویت‌بندی شد. سن بالاتر، شاخص توده بدنی بالاتر و سابقه شغلی طولانی‌تر با شانس بالاتر طبقه‌بندی در دسته خطر متوسط تا زیاد P-ÖMSQ مرتبط بودند، در حالی که فعالیت بدنی کمتر با برخی ناهنجاری‌های وضعیتی در میان اپراتورهای اتاق کنترل پتروشیمی ارتباط داشت. چندین ناهنجاری بیومکانیکی عینی نیز با دسته‌های خطر مبتنی بر P-ÖMSQ و P-ESPT مرتبط بودند. این یافته‌ها می‌تواند به اولویت‌بندی مداخلات ارگونومیک محیط کار کمک کند؛ با این حال، مداخلات پیشنهادی در مطالعه حاضر ارزیابی نشدند و اثربخشی آن‌ها باید در مطالعات طولی و مداخله‌ای آینده بررسی شود.

Social anxiety is a salient psychological concern among college students and is closely related to interpersonal adjustment and emotional well-being. This cross-sectional study examined the association between physical exercise and social anxiety among Chinese college students, focusing on the statistical indirect roles of body appreciation and regulatory emotional self-efficacy. A total of 1,869 students mainly from Henan Province, China, completed self-report measures of physical exercise, body appreciation, regulatory emotional self-efficacy, and social anxiety. Pearson correlation analysis and PROCESS Model 6 with 5,000 bootstrap samples were used to examine direct and indirect associations. Physical exercise was negatively associated with social anxiety and positively associated with body appreciation and regulatory emotional self-efficacy. Body appreciation and regulatory emotional self-efficacy were separately involved in significant indirect associations between physical exercise and social anxiety. A sequential statistical indirect association involving body appreciation and regulatory emotional self-efficacy was also observed. These findings suggest that positive body image and emotion-regulation beliefs are relevant psychological resources in the association between physical exercise and social anxiety. Given the cross-sectional design, the findings should be interpreted as statistical associations rather than evidence of temporal or causal ordering.

اضطراب اجتماعی یکی از نگرانی‌های برجسته روان‌شناختی در میان دانشجویان دانشگاه است و ارتباط نزدیکی با سازگاری بین‌فردی و بهزیستی هیجانی دارد. این مطالعه مقطعی به بررسی ارتباط بین ورزش بدنی و اضطراب اجتماعی در میان دانشجویان دانشگاه‌های چین پرداخت و نقش‌های غیرمستقیم آماری قدردانی از بدن و خودکارآمدی تنظیمی هیجانی را مورد توجه قرار داد. در مجموع ۱۸۶۹ دانشجو عمدتاً از استان هنان چین، مقیاس‌های خودگزارشی ورزش بدنی، قدردانی از بدن، خودکارآمدی تنظیمی هیجانی و اضطراب اجتماعی را تکمیل کردند. برای بررسی ارتباطات مستقیم و غیرمستقیم، از تحلیل همبستگی پیرسون و مدل PROCESS شماره ۶ با ۵۰۰۰ نمونه بوت‌استرپ استفاده شد. ورزش بدنی با اضطراب اجتماعی رابطه منفی و با قدردانی از بدن و خودکارآمدی تنظیمی هیجانی رابطه مثبت داشت. قدردانی از بدن و خودکارآمدی تنظیمی هیجانی به طور جداگانه در ارتباطات غیرمستقیم معنادار بین ورزش بدنی و اضطراب اجتماعی نقش داشتند. همچنین یک ارتباط غیرمستقیم آماری متوالی شامل قدردانی از بدن و خودکارآمدی تنظیمی هیجانی مشاهده شد. این یافته‌ها نشان می‌دهد که تصویر بدنی مثبت و باورهای مربوط به تنظیم هیجان منابع روان‌شناختی مرتبط در ارتباط بین ورزش بدنی و اضطراب اجتماعی هستند. با توجه به طرح مقطعی پژوهش، یافته‌ها باید به عنوان ارتباطات آماری تفسیر شوند و نه به عنوان شواهدی از ترتیب زمانی یا علی.

Digital screens have become part of everyday life, supporting education, communication, entertainment and access to health information. At the same time, prolonged or poorly timed screen exposure may displace sleep, physical activity, faceto-face interaction and other behaviours that protect health. This narrative review discusses screen exposure as a potentially modifiable risk factor, with particular attention to children and adolescents. Evidence is considered across sleep, physical activity and weight-related outcomes, vision and posture, and psychosocial well-being.

صفحه‌های دیجیتال به بخشی از زندگی روزمره تبدیل شده‌اند و از آموزش، ارتباطات، سرگرمی و دسترسی به اطلاعات سلامت حمایت می‌کنند. در عین حال، قرارگیری طولانی‌مدت یا نامناسب در معرض صفحه‌های نمایش ممکن است خواب، فعالیت بدنی، تعامل رو‌در‌رو و سایر رفتارهایی را که از سلامت محافظت می‌کنند، جایگزین کند. این مرور روایتی، قرارگیری در معرض صفحه‌های نمایش را به عنوان یک عامل خطر قابل تعدیل مورد بحث قرار می‌دهد و توجه ویژه‌ای به کودکان و نوجوانان دارد. شواهد در حوزه‌های خواب، فعالیت بدنی و پیامدهای مرتبط با وزن، بینایی و وضعیت بدنی، و بهزیستی روانی‌اجتماعی بررسی می‌شود.

Digital screens have become part of everyday life, supporting education, communication, entertainment and access to health information. At the same time, prolonged or poorly timed screen exposure may displace sleep, physical activity, face to-face interaction and other behaviours that protect health. This narrative review discusses screen exposure as a potentially modifiable risk factor, with particular attention to children and adolescents. Evidence is considered across sleep, physical activity and weight-related outcomes, vision and posture, and psychosocial well-being.

صفحه‌نمایش‌های دیجیتال به بخشی از زندگی روزمره تبدیل شده‌اند و از آموزش، ارتباطات، سرگرمی و دسترسی به اطلاعات سلامت پشتیبانی می‌کنند. در عین حال، قرارگیری طولانی‌مدت یا نامناسب در معرض صفحه‌نمایش ممکن است خواب، فعالیت بدنی، تعامل رو‌در‌رو و سایر رفتارهایی را که از سلامت محافظت می‌کنند، جایگزین کند. این مرور روایتی، قرارگیری در معرض صفحه‌نمایش را به‌عنوان یک عامل خطر بالقوه قابل تغییر مورد بحث قرار می‌دهد و توجه ویژه‌ای به کودکان و نوجوانان دارد. شواهد در حوزه‌های خواب، فعالیت بدنی و پیامدهای مرتبط با وزن، بینایی و وضعیت بدنی، و بهزیستی روانی‌اجتماعی بررسی می‌شود.

Objectives Smoking, alcohol drinking, dietary habits, physical activity, screen time, and sleep duration have been examined separately in relation to suicidality. Based on these behaviors, this study aimed to develop a composite measure of a healthy lifestyle, and to explore its associations with suicidal behaviors among Chinese young people aged 10–24 years. Methods Data were obtained from 2022 Zhejiang Youth Risk Behavior Survey, in which 27,059 students aged 10–24 years completed an anonymous questionnaire designed to assess the health behaviors. A healthy lifestyle score was calculated and categorized into favorable, intermediate, and unfavorable lifestyle categories. Multivariate logistic regression models were employed to estimate the odds ratios (ORs) and 95% confidence intervals (CIs) for suicidal behaviors. Results Overall, 21.12% of students followed a favorable lifestyle, 56.67% followed an intermediate lifestyle, and 22.21% followed an unfavorable lifestyle. Compared to unfavorable lifestyle, students with intermediate and favorable lifestyle had lower odds of suicidal ideation, with the OR was 0.67 (95% CI: 0.62–0.72) and 0.40 (0.36–0.45); for suicidal plans, the corresponding OR was 0.61 (0.55–0.67) and 0.37 (0.31–0.44); for suicidal attempts, the corresponding OR was 0.53 (0.45–0.62) and 0.27 (0.20–0.37). Conclusions This study suggested that adherence to healthy lifestyles combining seven modifiable lifestyle factors were significantly associated with the lower odds of suicidal behaviors engagement in Chinese young people.

اهداف: سیگار کشیدن، مصرف الکل، عادات غذایی، فعالیت بدنی، مدت زمان استفاده از صفحه نمایش و مدت خواب به طور جداگانه در ارتباط با خودکشی مورد بررسی قرار گرفته‌اند. این مطالعه با تکیه بر این رفتارها، با هدف توسعه یک شاخص ترکیبی از سبک زندگی سالم و بررسی ارتباط آن با رفتارهای خودکشی در جوانان چینی ۱۰ تا ۲۴ سال انجام شد. روش‌ها: داده‌ها از پیمایش رفتارهای پرخطر جوانان ژجیانگ ۲۰۲۲ به دست آمد که در آن ۲۷٬۰۵۹ دانش‌آموز ۱۰ تا ۲۴ ساله یک پرسشنامه ناشناس برای ارزیابی رفتارهای سلامت تکمیل کردند. امتیاز سبک زندگی سالم محاسبه و به سه دسته سبک زندگی مطلوب، متوسط و نامطلوب تقسیم شد. مدل‌های رگرسیون لجستیک چندمتغیره برای برآورد نسبت شانس (OR) و فاصله اطمینان ۹۵٪ (CI) برای رفتارهای خودکشی به کار رفت. نتایج: به طور کلی، ۲۱/۱۲٪ از دانش‌آموزان سبک زندگی مطلوب، ۵۶/۶۷٪ سبک زندگی متوسط و ۲۲/۲۱٪ سبک زندگی نامطلوب داشتند. در مقایسه با سبک زندگی نامطلوب، دانش‌آموزان با سبک زندگی متوسط و مطلوب شانس کمتری برای افکار خودکشی داشتند، به طوری که OR برای آن‌ها به ترتیب ۰/۶۷ (۹۵٪ CI: ۰/۶۲–۰/۷۲) و ۰/۴۰ (۰/۳۶–۰/۴۵) بود؛ برای برنامه‌ریزی خودکشی، OR متناظر ۰/۶۱ (۰/۵۵–۰/۶۷) و ۰/۳۷ (۰/۳۱–۰/۴۴) بود؛ و برای اقدام به خودکشی، OR متناظر ۰/۵۳ (۰/۴۵–۰/۶۲) و ۰/۲۷ (۰/۲۰–۰/۳۷) بود. نتیجه‌گیری: این مطالعه نشان داد که پایبندی به سبک زندگی سالم متشکل از هفت عامل قابل تغییر سبک زندگی، به طور معناداری با کاهش شانس درگیری در رفتارهای خودکشی در جوانان چینی مرتبط است.

Background Regular physical activity is associated with improvements in cognitive function during childhood. Integrating physically active learning strategies, such as active gamification, into school settings may enhance cognitive processes while increasing student engagement. However, evidence from randomized controlled trials in primary education remains limited. Aim This study aimed to examine the effects of a physically active gamification program on concentration, selective attention, memory, and creativity in primary school children. Methods A cluster-randomized controlled trial was conducted with 120 children aged 8–11 years from six intact classes. Classes were randomly assigned to an experimental group, which completed a 12-week physically active gamification program during physical education lessons, or to a control group, which followed the standard curriculum. Concentration and selective attention were assessed using the D2 Test, creativity with the CREA Test, and immediate visual memory using a task adapted from the Reynolds Intellectual Assessment Scales (RIAS). Intervention effects were analyzed using linear mixed-effects models, with group, time, and the group × time interaction as fixed effects and classroom included as a random effect to account for clustering. Effect sizes were calculated using Cohen's d . Results Significant group × time interactions were observed for concentration, selective attention, immediate visual memory, and creativity, indicating greater improvements in the experimental group than in the control group. Estimated marginal means showed that concentration increased from 58.43 to 63.68 in the experimental group, while remaining relatively stable in the control group (60.08 to 60.25). Similar intervention-related improvements were observed for selective attention and immediate visual memory, with the latter increasing from 9.37 to 11.62 in the experimental group compared with 9.47 to 10.20 in the control group. Creativity increased markedly in the experimental group (44.22 to 53.00), whereas it remained relatively stable in the control group (45.47 to 44.69). All group × time interactions were statistically significant ( p < .05). Conclusions A 12-week physically active gamification intervention improved several cognitive functions in primary school children, including attention, memory, and creativity. These findings support the integration of physically active gamification approaches into school-based physical education to promote cognitive development.

زمینه: فعالیت بدنی منظم با بهبود عملکرد شناختی در دوران کودکی همراه است. ادغام راهبردهای یادگیری مبتنی بر فعالیت بدنی، مانند بازی‌وارسازی فعال، در محیط‌های مدرسه می‌تواند فرآیندهای شناختی را تقویت کرده و در عین حال مشارکت دانش‌آموزان را افزایش دهد. با این حال، شواهد حاصل از کارآزمایی‌های تصادفی‌شده‌ی کنترل‌شده در آموزش ابتدایی همچنان محدود است. هدف: این مطالعه با هدف بررسی تأثیرات یک برنامه بازی‌وارسازی مبتنی بر فعالیت بدنی بر تمرکز، توجه انتخابی، حافظه و خلاقیت در کودکان دبستانی انجام شد. روش‌ها: یک کارآزمایی تصادفی‌شده‌ی کنترل‌شده خوشه‌ای با مشارکت ۱۲۰ کودک ۸ تا ۱۱ ساله از شش کلاس مجزا انجام شد. کلاس‌ها به طور تصادفی به گروه آزمایش که یک برنامه بازی‌وارسازی مبتنی بر فعالیت بدنی به مدت ۱۲ هفته را در طول درس تربیت بدنی اجرا کردند یا به گروه کنترل که برنامه درسی استاندارد را دنبال نمودند، تخصیص یافتند. تمرکز و توجه انتخابی با استفاده از آزمون D2، خلاقیت با آزمون CREA و حافظه دیداری فوری با یک تکلیف اقتباس‌شده از مقیاس‌های ارزیابی هوش رینولدز (RIAS) ارزیابی شد. اثرات مداخله با استفاده از مدل‌های خطی اثرات مختلط تحلیل شد که گروه، زمان و تعامل گروه × زمان به عنوان اثرات ثابت و کلاس به عنوان اثر تصادفی برای در نظر گرفتن خوشه‌بندی لحاظ شدند. اندازه اثر با استفاده از d کوهن محاسبه شد. نتایج: تعاملات معنادار گروه × زمان برای تمرکز، توجه انتخابی، حافظه دیداری فوری و خلاقیت مشاهده شد که نشان‌دهنده بهبودهای بیشتر در گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل بود. میانگین‌های نهایی برآوردشده نشان داد که تمرکز در گروه آزمایش از ۵۸٫۴۳ به ۶۳٫۶۸ افزایش یافت، در حالی که در گروه کنترل نسبتاً ثابت ماند (۶۰٫۰۸ تا ۶۰٫۲۵). بهبودهای مشابه مرتبط با مداخله برای توجه انتخابی و حافظه دیداری فوری مشاهده شد، به طوری که حافظه دیداری فوری در گروه آزمایش از ۹٫۳۷ به ۱۱٫۶۲ افزایش یافت، در حالی که در گروه کنترل از ۹٫۴۷ به ۱۰٫۲۰ رسید. خلاقیت در گروه آزمایش به طور قابل توجهی افزایش یافت (۴۴٫۲۲ تا ۵۳٫۰۰)، در حالی که در گروه کنترل نسبتاً ثابت ماند (۴۵٫۴۷ تا ۴۴٫۶۹). همه تعاملات گروه × زمان از لحاظ آماری معنادار بودند (p < .05). نتیجه‌گیری: مداخله بازی‌وارسازی مبتنی بر فعالیت بدنی به مدت ۱۲ هفته چندین عملکرد شناختی از جمله توجه، حافظه و خلاقیت را در کودکان دبستانی بهبود بخشید. این یافته‌ها از ادغام رویکردهای بازی‌وارسازی مبتنی بر فعالیت بدنی در تربیت بدنی مدرسه‌ای به منظور ارتقای رشد شناختی حمایت می‌کند.

INTRODUCTION: Lifestyle factors are increasingly recognized as important correlates of adolescent mental health and wellbeing. However, existing research has largely focused on sleep, nutrition, and physical activity in isolation, with less attention to cumulative multidomain lifestyle protective factors and their prospective associations with subsequent wellbeing beyond prior mental health. METHODS: Data were drawn from 163 adolescents (55.2% female; aged 12-17 years) participating in the Australian Longitudinal Adolescent Brain Study between 2018 and 2025. Lagged generalized estimating equation models examined associations between cumulative lifestyle protective factors and wellbeing at the subsequent assessment after adjustment for prior wellbeing, age, and sex. Two lifestyle protective factor indices were examined: a Base Index comprising nutrition, sleep, and physical activity, and an Extended Index additionally incorporating mindfulness and social connectedness. Outcomes were positive wellbeing measured using the COMPAS-W and low psychological distress measured using the Kessler Psychological Distress Scale (K10). RESULTS: Lifestyle protective factors commonly co-occurred across behavioral and psychosocial domains. Higher scores on both the Base and Extended lifestyle protective factor indices were associated with greater odds of subsequent positive wellbeing and low psychological distress after adjustment for prior wellbeing, age, and sex. CONCLUSIONS: Cumulative lifestyle protective factors were prospectively associated with subsequent adolescent wellbeing after accounting for prior levels of wellbeing, highlighting multidomain lifestyle protection as a potentially important contributor to mental health across adolescence.

مقدمه: عوامل سبک زندگی به طور فزاینده‌ای به عنوان همبسته‌های مهم سلامت روان و بهزیستی نوجوانان شناخته می‌شوند. با این حال، پژوهش‌های موجود عمدتاً به خواب، تغذیه و فعالیت بدنی به صورت مجزا پرداخته‌اند و به عوامل محافظ سبک زندگی چندحوزه‌ای تجمعی و ارتباطات آینده‌نگر آن‌ها با بهزیستی بعدی فراتر از سلامت روان قبلی کمتر توجه شده است. روش‌ها: داده‌ها از ۱۶۳ نوجوان (۵۵/۲٪ دختر؛ در بازه سنی ۱۲ تا ۱۷ سال) شرکت‌کننده در مطالعه طولی مغز نوجوانان استرالیا بین سال‌های ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۵ جمع‌آوری شد. مدل‌های معادلات برآورد تعمیم‌یافته با تاخیر، ارتباط بین عوامل محافظ سبک زندگی تجمعی و بهزیستی در ارزیابی بعدی را پس از تعدیل برای بهزیستی قبلی، سن و جنسیت بررسی کردند. دو شاخص عوامل محافظ سبک زندگی مورد بررسی قرار گرفت: شاخص پایه شامل تغذیه، خواب و فعالیت بدنی و شاخص گسترده که ذهن‌آگاهی و پیوند اجتماعی را نیز در بر می‌گیرد. پیامدها شامل بهزیستی مثبت با استفاده از COMPAS-W و پریشانی روان‌شناختی پایین با استفاده از مقیاس پریشانی روان‌شناختی Kessler (K10) اندازه‌گیری شد. نتایج: عوامل محافظ سبک زندگی معمولاً در حوزه‌های رفتاری و روانی‌اجتماعی به طور همزمان رخ می‌دهند. نمرات بالاتر در هر دو شاخص پایه و گسترده عوامل محافظ سبک زندگی با احتمال بیشتر بهزیستی مثبت بعدی و پریشانی روان‌شناختی پایین پس از تعدیل برای بهزیستی قبلی، سن و جنسیت همراه بود. نتیجه‌گیری: عوامل محافظ سبک زندگی تجمعی به طور آینده‌نگر با بهزیستی بعدی نوجوانان پس از در نظر گرفتن سطوح قبلی بهزیستی مرتبط بودند و بر اهمیت حفاظت چندحوزه‌ای سبک زندگی به عنوان یک عامل بالقوه مهم در سلامت روان در سراسر نوجوانی تأکید می‌کنند.

The aim of this research is to determine the profiles of students in the Faculty of Sports Sciences according to their levels of recreational anxiety and to examine these profiles in terms of various demographic variables. The study, conducted within the framework of the general survey model, a quantitative research method, included 325 undergraduate students in the research group. Data were collected through a Personal Information Form and a Recreational Anxiety Scale. Hierarchical clustering (Ward’s method) and K-means clustering analysis were used to determine profiles. One-way analysis of variance (ANOVA), chi-square test, and correspondence analysis were used for demographic variables. The findings showed that participants were divided into three different profiles: low, medium, and high recreational anxiety. Low, medium, and high anxiety profiles were determined in all sub-dimensions of recreational anxiety. A significant and low-level relationship was found between age, gender, class level, employment status, and weekly physical activity participation frequency and recreational anxiety profiles. However, a moderate and significant relationship was found between experiencing anxiety in previous recreational activities and current recreational anxiety profiles. Furthermore, it was observed that as the level of self-efficacy in recreational activities increased, recreational anxiety decreased. Consequently, it was determined that recreational anxiety does not exhibit a homogeneous structure among students, that different profiles emerge, and that past recreational experiences and the individual's perception of competence are particularly important in understanding these profiles. The findings indicate that it is important for recreation programs in universities to be planned with the individual differences and past experiences of students in mind.

هدف این پژوهش تعیین پروفایل‌های دانشجویان دانشکده علوم ورزشی بر اساس سطوح اضطراب اوقات فراغت آنان و بررسی این پروفایل‌ها از نظر متغیرهای جمعیت‌شناختی مختلف است. این مطالعه که در چارچوب مدل پیمایش عمومی و به عنوان یک روش پژوهش کمی انجام شده است، شامل ۳۲۵ دانشجوی کارشناسی در گروه پژوهش بود. داده‌ها از طریق فرم اطلاعات فردی و مقیاس اضطراب اوقات فراغت جمع‌آوری شد. برای تعیین پروفایل‌ها از خوشه‌بندی سلسله‌مراتبی (روش Ward) و تحلیل خوشه‌ای K-means استفاده شد. برای متغیرهای جمعیت‌شناختی از تحلیل واریانس یک‌طرفه (ANOVA)، آزمون کای‌دو و تحلیل تطابق استفاده گردید. یافته‌ها نشان داد که شرکت‌کنندگان به سه پروفایل مختلف تقسیم شدند: اضطراب اوقات فراغت پایین، متوسط و بالا. پروفایل‌های اضطراب پایین، متوسط و بالا در تمامی زیرمقیاس‌های اضطراب اوقات فراغت تعیین شد. بین سن، جنسیت، سطح کلاس، وضعیت اشتغال و فراوانی مشارکت هفتگی در فعالیت‌های بدنی با پروفایل‌های اضطراب اوقات فراغت، رابطه‌ای معنادار و در سطح پایین یافت شد. با این حال، بین تجربه اضطراب در فعالیت‌های اوقات فراغت قبلی و پروفایل‌های فعلی اضطراب اوقات فراغت، رابطه‌ای معنادار و در سطح متوسط مشاهده شد. همچنین مشاهده شد که با افزایش سطح خودکارآمدی در فعالیت‌های اوقات فراغت، اضطراب اوقات فراغت کاهش می‌یابد. در نتیجه، مشخص شد که اضطراب اوقات فراغت در میان دانشجویان ساختاری همگن ندارد، پروفایل‌های متفاوتی ظاهر می‌شود و تجربیات گذشته اوقات فراغت و ادراک شایستگی فرد به طور خاص در فهم این پروفایل‌ها اهمیت دارد. یافته‌ها نشان می‌دهد که برنامه‌های اوقات فراغت در دانشگاه‌ها باید با توجه به تفاوت‌های فردی و تجربیات گذشته دانشجویان برنامه‌ریزی شود.

We argue that interventions that empower individuals to manage their behaviour play an important role in physical activity promotion and maintenance. Specifically, we focus on training physically inactive individuals to use self-enactable behaviour change techniques (SE-BCTs) based on the recent SE-BCT compendium. We highlight challenges and potential solutions related to selecting, clustering, sequencing and personalising techniques, particularly when delivered via a digital training platform.

ما استدلال می‌کنیم که مداخلاتی که افراد را توانمند می‌سازند تا رفتار خود را مدیریت کنند، نقش مهمی در ترویج و حفظ فعالیت بدنی ایفا می‌کنند. به طور خاص، ما بر آموزش افراد فاقد فعالیت بدنی برای استفاده از فنون تغییر رفتار قابل اجرا توسط خود (SE-BCTs) بر اساس مجموعه اخیر SE-BCT تمرکز می‌کنیم. ما چالش‌ها و راه‌حل‌های بالقوه مرتبط با انتخاب، خوشه‌بندی، توالی‌بندی و شخصی‌سازی فنون، به ویژه زمانی که از طریق یک پلتفرم آموزش دیجیتال ارائه می‌شوند، را برجسته می‌سازیم.

Although personal trainers (PTs) play an important role in promoting physical activity and providing individualized exercise guidance, their occupational well-being and retention in commercial fitness clubs have received limited scholarly attention. This study examined the association between self-efficacy and turnover intention among PTs and investigated whether job burnout mediated this relationship. A cross-sectional survey was conducted among 565 fitness-club employees who were actively providing personal-training services, including trainers with concurrent supervisory or managerial responsibilities. Confirmatory factor analysis indicated that the measurement model demonstrated acceptable fit, and reliability and validity tests supported the adequacy of the measurement instruments. Correlation analyses showed that self-efficacy was negatively associated with job burnout and turnover intention, whereas job burnout was positively associated with turnover intention. Bootstrap mediation analyses further indicated that job burnout served as an indirect mechanism linking self-efficacy to turnover intention, with emotional exhaustion showing the most consistent mediating role. These findings suggest that self-efficacy may be an important psychological resource associated with lower burnout and weaker turnover intention among PTs. From a practical perspective, strategies aimed at strengthening PTs’ self-efficacy, preventing emotional exhaustion, and reducing burnout may help improve staff retention in commercial fitness clubs.

اگرچه مربیان شخصی (PTs) نقش مهمی در ارتقاء فعالیت بدنی و ارائه راهنمایی‌های تمرینی فردی ایفا می‌کنند، اما بهزیستی شغلی و ماندگاری آن‌ها در باشگاه‌های ورزشی تجاری توجه پژوهشی محدودی دریافت کرده است. این مطالعه به بررسی ارتباط بین خودکارآمدی و قصد ترک شغل در میان مربیان شخصی پرداخت و نقش میانجی‌گری فرسودگی شغلی را در این رابطه مورد بررسی قرار داد. یک پژوهش مقطعی بر روی ۵۶۵ نفر از کارکنان باشگاه‌های ورزشی که به طور فعال خدمات مربی‌گری شخصی ارائه می‌دادند، از جمله مربیانی با مسئولیت‌های همزمان سرپرستی یا مدیریتی، انجام شد. تحلیل عاملی تأییدی نشان داد که مدل اندازه‌گیری برازش قابل قبولی دارد و آزمون‌های پایایی و روایی کفایت ابزارهای اندازه‌گیری را تأیید کردند. تحلیل‌های همبستگی نشان داد که خودکارآمدی با فرسودگی شغلی و قصد ترک شغل رابطه منفی دارد، در حالی که فرسودگی شغلی با قصد ترک شغل رابطه مثبت دارد. تحلیل‌های میانجی‌گری به روش بوت‌استرپ نشان داد که فرسودگی شغلی به عنوان یک سازوکار غیرمستقیم، خودکارآمدی را به قصد ترک شغل پیوند می‌دهد و فرسودگی عاطفی بیشترین نقش میانجی‌گری را ایفا می‌کند. این یافته‌ها نشان می‌دهد که خودکارآمدی می‌تواند یک منبع روان‌شناختی مهم مرتبط با کاهش فرسودگی شغلی و تضعیف قصد ترک شغل در میان مربیان شخصی باشد. از منظر عملی، راهبردهایی که با هدف تقویت خودکارآمدی مربیان شخصی، پیشگیری از فرسودگی عاطفی و کاهش فرسودگی شغلی تدوین می‌شوند، می‌توانند به بهبود ماندگاری کارکنان در باشگاه‌های ورزشی تجاری کمک کنند.

BACKGROUND: The whole-university approach to mental health emphasises that well-being should be a strategic priority across all aspects of higher education. However, there is limited evidence on which aspects of university life institutions should target to maximise well-being. AIM: To identify factors associated with student mental health and well-being and provide an evidence base for developing initiatives that protect and promote this. METHODS: The Nurture-U survey was conducted across five universities in the UK from 2022 to 2024. This cross-sectional sample of the survey data assessed student well-being and mental health at the start of the academic year. Hierarchical linear regression models examined the relative association between demographic, family history, university and lifestyle variables and self-reported depression, measured using the Patient Health Questionnaire-9 (PHQ-9), anxiety, measured using the Generalised Anxiety Disorder-7 (GAD-7) and well-being, measured using the Short Warwick-Edinburgh Mental Well-being Scale (SWEMWBS). RESULTS: A total of 14 172 students completed the survey. Over a quarter self-reported probable anxiety or depression based on established screening thresholds. Regression analysis indicated that younger age, identifying as female or lesbian, gay, bisexual, transgender, queer/questioning, intersex or asexual (LGBTQIA+) and reporting a disability were associated with poorer mental health. There was minimal evidence of mental health impact associated with university factors, such as course of study or university attended. There was a strong association with exercise and self-care. CONCLUSIONS: We have provided evidence that exercise and self-care may be areas that universities can target when considering a whole-university approach to student mental health and well-being. Increasing opportunities for students from all backgrounds, means and abilities to adopt healthy behaviours is vital to supporting university students.

زمینه: رویکرد کل‌دانشگاهی به سلامت روان تأکید می‌کند که بهزیستی باید در تمامی جنبه‌های آموزش عالی به عنوان یک اولویت راهبردی مدنظر قرار گیرد. با این حال، شواهد محدودی وجود دارد که کدام جنبه‌های زندگی دانشگاهی باید توسط مؤسسات هدف قرار گیرد تا بهزیستی به حداکثر برسد. هدف: شناسایی عواملی که با سلامت روان و بهزیستی دانشجویان مرتبط هستند و فراهم آوردن مبنای شواهدی برای توسعه ابتکاراتی که از این موارد محافظت و آن را ارتقاء دهند. روش‌ها: پیمایش Nurture-U در پنج دانشگاه بریتانیا از سال ۲۰۲۲ تا ۲۰۲۴ انجام شد. این نمونه مقطعی از داده‌های پیمایش، بهزیستی و سلامت روان دانشجویان را در ابتدای سال تحصیلی ارزیابی کرد. مدل‌های رگرسیون خطی سلسله‌مراتبی ارتباط نسبی بین متغیرهای جمعیت‌شناختی، سابقه خانوادگی، دانشگاه و سبک زندگی و افسردگی خودگزارش‌شده (اندازه‌گیری‌شده با پرسشنامه سلامت بیمار-۹ (PHQ-9))، اضطراب (اندازه‌گیری‌شده با اختلال اضطراب فراگیر-۷ (GAD-7)) و بهزیستی (اندازه‌گیری‌شده با مقیاس کوتاه بهزیستی روانی-اجتماعی وارویک-ادینبورگ (SWEMWBS)) را بررسی کردند. نتایج: در مجموع ۱۴٬۱۷۲ دانشجو پرسشنامه را تکمیل کردند. بیش از یک‌چهارم بر اساس آستانه‌های غربالگری معتبر، به طور خودگزارش‌شده احتمال ابتلا به اضطراب یا افسردگی را داشتند. تحلیل رگرسیون نشان داد که سن پایین‌تر، شناسایی به عنوان زن یا افراد LGBTQIA+ و گزارش ناتوانی با سلامت روان ضعیف‌تر مرتبط است. شواهد بسیار کمی از تأثیر عوامل دانشگاهی مانند رشته تحصیلی یا دانشگاه محل تحصیل بر سلامت روان وجود داشت. ارتباط قوی با ورزش و مراقبت از خود مشاهده شد. نتیجه‌گیری: ما شواهدی ارائه کرده‌ایم که ورزش و مراقبت از خود می‌تواند حوزه‌هایی باشد که دانشگاه‌ها هنگام در نظر گرفتن رویکرد کل‌دانشگاهی به سلامت روان و بهزیستی دانشجویان هدف قرار دهند. افزایش فرصت‌ها برای دانشجویان از تمامی پیشینه‌ها، امکانات و توانایی‌ها جهت اتخاذ رفتارهای سالم برای حمایت از دانشجویان دانشگاه حیاتی است.

Background Adolescent suicide attempt is a major public health concern linked to psychosocial distress, school environment, health-risk behaviors, and physical activity patterns. This study aimed to develop an explainable XGBoost model for adolescent suicide-attempt status and to determine whether physical inactivity and low physical education (PE) participation could serve as informative school-based indicators. Methods Data were obtained from the Global School-based Student Health Survey conducted in Argentina in 2018, Anguilla in 2016, and Jamaica in 2017. The Argentina dataset was used for model training, while Anguilla and Jamaica were combined as an independent validation cohort. The outcome was self-reported suicide attempt during the past 12 months. Candidate predictors included demographic, anthropometric, dietary, psychosocial, violence- and injury-related, tobacco-related, sexual behavior, physical activity, and PE-related variables. An XGBoost model was developed using nested cross-validation, staged hyperparameter tuning, and Bayesian fine-tuning. Model performance was evaluated by the area under the receiver operating characteristic curve (AUC). SHAP and partial dependence plots were used for interpretation. Results A total of 27,710 adolescents were included; 5,165 (18.6%) reported at least one suicide attempt. The final model achieved an independent validation AUC of 0.7928 (95% CI: 0.7790–0.8066). The top 18 SHAP-ranked predictors retained a cumulative 10-fold cross-validated AUC of 0.7865. Loneliness was the most influential predictor, followed by sex, insomnia, early cigarette use, PE days, physical attack, school peer kindness, and physical activity. Physical inactivity and low PE participation showed nonlinear associations with predicted suicide-attempt risk. Conclusions Loneliness and insomnia represented the psychosocial vulnerability profile, while physical inactivity and limited PE participation emerged as potentially informative school-based indicators requiring further longitudinal investigation. These findings support risk-stratified prevention strategies integrating early psychological identification with inclusive, socially supportive physical activity and PE programs.

زمینه و هدف: اقدام به خودکشی در نوجوانان یکی از نگرانی‌های عمده سلامت عمومی است که با پریشانی روانی‌اجتماعی، محیط مدرسه، رفتارهای پرخطر سلامت و الگوهای فعالیت بدنی مرتبط است. هدف این مطالعه، توسعه یک مدل XGBoost توضیح‌پذیر برای وضعیت اقدام به خودکشی در نوجوانان و تعیین این بود که آیا بی‌تحرکی بدنی و مشارکت پایین در آموزش تربیت بدنی (PE) می‌تواند به عنوان شاخص‌های مدرسه‌محور اطلاعاتی عمل کند یا خیر. روش‌ها: داده‌ها از پیمایش جهانی سلامت دانش‌آموزان مدرسه‌ای که در آرژانتین در سال ۲۰۱۸، آنگویلا در سال ۲۰۱۶ و جامائیکا در سال ۲۰۱۷ انجام شد، به دست آمد. داده‌های آرژانتین برای آموزش مدل استفاده شد و داده‌های آنگویلا و جامائیکا به عنوان گروه اعتبارسنجی مستقل ترکیب شدند. متغیر پیامد، اقدام به خودکشی خوداظهاری‌شده در ۱۲ ماه گذشته بود. پیش‌بین‌های کاندید شامل متغیرهای جمعیت‌شناختی، انسان‌سنجی، تغذیه‌ای، روانی‌اجتماعی، مرتبط با خشونت و آسیب، مرتبط با دخانیات، رفتار جنسی، فعالیت بدنی و متغیرهای مرتبط با PE بود. یک مدل XGBoost با استفاده از اعتبارسنجی متقاطع تو در تو، تنظیم مرحله‌ای ابرپارامترها و تنظیم دقیق بیزی توسعه یافت. عملکرد مدل با مساحت زیر منحنی مشخصه عملکرد گیرنده (AUC) ارزیابی شد. برای تفسیر مدل از نمودارهای SHAP و وابستگی جزئی استفاده شد. نتایج: در مجموع ۲۷٬۷۱۰ نوجوان وارد مطالعه شدند؛ ۵٬۱۶۵ نفر (۱۸٫۶٪) حداقل یک بار اقدام به خودکشی را گزارش کردند. مدل نهایی به AUC اعتبارسنجی مستقل ۰٫۷۹۲۸ (۹۵٪ CI: ۰٫۷۷۹۰–۰٫۸۰۶۶) دست یافت. ۱۸ پیش‌بین برتر بر اساس رتبه‌بندی SHAP، AUC اعتبارسنجی متقاطع ۱۰-تایی تجمعی ۰٫۷۸۶۵ را حفظ کردند. احساس تنهایی تأثیرگذارترین پیش‌بین بود و پس از آن جنسیت، بی‌خوابی، مصرف زودهنگام سیگار، روزهای PE، حمله فیزیکی، مهربانی همسالان مدرسه و فعالیت بدنی قرار داشتند. بی‌تحرکی بدنی و مشارکت پایین در PE ارتباطات غیرخطی با خطر پیش‌بینی‌شده اقدام به خودکشی نشان دادند. نتیجه‌گیری: احساس تنهایی و بی‌خوابی نمایانگر پروفایل آسیب‌پذیری روانی‌اجتماعی بودند، در حالی که بی‌تحرکی بدنی و مشارکت محدود در PE به عنوان شاخص‌های مدرسه‌محور بالقوه اطلاعاتی ظاهر شدند که نیازمند بررسی طولی بیشتر هستند. این یافته‌ها از راهبردهای پیشگیری مبتنی بر طبقه‌بندی خطر که شناسایی روان‌شناختی زودهنگام را با برنامه‌های فعالیت بدنی و تربیت بدنی فراگیر و حمایت‌گر اجتماعی ادغام می‌کنند، حمایت می‌نماید.

Introduction Smartphone addiction, body image concerns, eating disorders, and physical activity are interconnected issues affecting many young people, regardless of gender. This study examines differences in smartphone addiction, body image, eating disorders, and physical activity between male and female participants. Methods A cross-sectional study was conducted with 318 university students (168 males, 150 females) in Saudi Arabia. There average age was of 20.86 ± 3.47 years, a height of 168.24 ± 11.36 cm, and a weight of 65.26 ± 18.32 kg. Data were collected via an online survey using the Smartphone Addiction Scale-Short Version (SAS-SV), Body Image Questionnaire (BIQ-19), Eating Disorder Examination Questionnaire (EDE-Q 6.0) and International Physical Activity Questionnaire-Short Form (IPAQ-SF). All instruments demonstrated acceptable reliability (Cronbach’s α > 0.70) in previous validation studies. Statistical analysis employed Mann-Whitney U test and Kruskal-Wallis tests with a significance level of p < 0.05. Results No significant differences were found in smartphones addiction ( z = −0.64, p = 0.52), body image ( z = −0.32, p = 0.75), physical activity ( z = −0.61, p = 54). Whereas a significant difference was found in eating disorder ( z = 2.91, p = 0.004), with female showing higher prevalence (88%) compare to male (76%). Sub-scales revealed significant within-group differences for all variables. Conclusion This study revealed insignificant gender differences for smartphone addiction, body image, and physical activity levels except eating disorders. Future research should employ longitudinal designs and objective measures to clarify causal pathways and gender-specific mechanisms for all related variables.

مقدمه: اعتیاد به تلفن هوشمند، نگرانی‌های مربوط به تصویر بدنی، اختلالات خوردن و فعالیت بدنی مسائلی به‌هم‌پیوسته هستند که بسیاری از جوانان را فارغ از جنسیت تحت تأثیر قرار می‌دهند. این مطالعه به بررسی تفاوت‌های اعتیاد به تلفن هوشمند، تصویر بدنی، اختلالات خوردن و فعالیت بدنی بین شرکت‌کنندگان مرد و زن می‌پردازد. روش‌ها: یک مطالعه مقطعی با مشارکت ۳۱۸ دانشجوی دانشگاه (۱۶۸ مرد، ۱۵۰ زن) در عربستان سعودی انجام شد. میانگین سنی شرکت‌کنندگان ۲۰٫۸۶ ± ۳٫۴۷ سال، میانگین قد ۱۶۸٫۲۴ ± ۱۱٫۳۶ سانتی‌متر و میانگین وزن ۶۵٫۲۶ ± ۱۸٫۳۲ کیلوگرم بود. داده‌ها از طریق یک پرسشنامه آنلاین با استفاده از مقیاس اعتیاد به تلفن هوشمند-نسخه کوتاه (SAS-SV)، پرسشنامه تصویر بدنی (BIQ-19)، پرسشنامه ارزیابی اختلال خوردن (EDE-Q 6.0) و پرسشنامه بین‌المللی فعالیت بدنی-فرم کوتاه (IPAQ-SF) جمع‌آوری شد. تمامی ابزارها در مطالعات اعتبارسنجی پیشین پایایی قابل قبولی (آلفای کرونباخ > ۰٫۷۰) نشان دادند. تحلیل آماری با استفاده از آزمون من‌ویتنی U و آزمون کروسکال-والیس با سطح معناداری p < 0.05 انجام شد. نتایج: تفاوت معناداری در اعتیاد به تلفن هوشمند (z = −0.64, p = 0.52)، تصویر بدنی (z = −0.32, p = 0.75) و فعالیت بدنی (z = −0.61, p = 54) مشاهده نشد. در حالی که تفاوت معناداری در اختلال خوردن (z = 2.91, p = 0.004) مشاهده شد، به‌طوری که شیوع آن در زنان (۸۸٪) بیشتر از مردان (۷۶٪) بود. زیرمقیاس‌ها تفاوت‌های معنادار درون‌گروهی را برای تمامی متغیرها نشان دادند. نتیجه‌گیری: این مطالعه تفاوت‌های جنسیتی معناداری را در اعتیاد به تلفن هوشمند، تصویر بدنی و سطوح فعالیت بدنی به جز اختلالات خوردن نشان نداد. پژوهش‌های آینده باید از طرح‌های طولی و سنجه‌های عینی برای روشن‌سازی مسیرهای علّی و سازوکارهای ویژه جنسیت برای تمامی متغیرهای مرتبط استفاده کنند.

Objective This study identified latent profiles of sport participation motivation among higher vocational college students and examined their associations with campus sports culture. Methods A cross-sectional online survey was conducted in 2026 among students from three higher vocational colleges in Jiangsu and Zhejiang Provinces using convenience sampling. Campus sports culture and sport participation motivation were assessed using the Campus Sports Culture Scale and the Chinese version of the Behavioral Regulation in Exercise Questionnaire-3. Latent profile analysis was performed in Mplus 8.3, followed by chi-square tests and the R3STEP three-step procedure to examine demographic differences and associations between campus sports culture and profile membership while accounting for classification uncertainty. Results Four motivational profiles were identified: the Low-to-Moderate Flat Profile (5.8%), Autonomous Orientation Profile (33.1%), High Controlled–Amotivation Profile (8.4%), and Moderate Mixed-Motivation Profile (52.6%). The Moderate Mixed-Motivation Profile was the largest subgroup. With the Low-to-Moderate Flat Profile as the reference category, higher overall campus sports culture scores were associated with greater odds of membership in the Autonomous Orientation, High Controlled–Amotivation, and Moderate Mixed-Motivation Profiles, with the strongest association observed for the Autonomous Orientation Profile. At the dimensional level, material culture was associated with all three profiles, whereas spiritual and behavioral culture were associated with the Autonomous Orientation and Moderate Mixed-Motivation Profiles. Institutional culture was not significantly associated with profile membership. Conclusion Sport participation motivation among higher vocational college students showed substantial heterogeneity, with mixed motivational regulation being the most common pattern. Campus sports culture was differentially associated with motivational profile membership, particularly with profiles containing stronger autonomous regulation. These findings suggest that accessible sport resources, an active participation climate, and recognition of sport value may be relevant considerations when developing profile-sensitive physical activity programs in higher vocational colleges.

هدف: این مطالعه به شناسایی نیمرخ‌های پنهان انگیزش مشارکت ورزشی در میان دانشجویان دانشکده‌های فنی و حرفه‌ای پرداخت و ارتباط آن‌ها را با فرهنگ ورزشی دانشگاهی مورد بررسی قرار داد. روش‌ها: یک پیمایش مقطعی آنلاین در سال ۲۰۲۶ در میان دانشجویان سه دانشکده فنی و حرفه‌ای در استان‌های جیانگسو و ژجیانگ با استفاده از نمونه‌گیری در دسترس انجام شد. فرهنگ ورزشی دانشگاهی و انگیزش مشارکت ورزشی با استفاده از مقیاس فرهنگ ورزشی دانشگاهی و نسخه چینی پرسشنامه تنظیم رفتاری در ورزش-۳ (Behavioral Regulation in Exercise Questionnaire-3) ارزیابی شدند. تحلیل نیمرخ پنهان با نرم‌افزار Mplus 8.3 انجام شد و سپس آزمون‌های کای دو و روش سه‌مرحله‌ای R3STEP برای بررسی تفاوت‌های جمعیت‌شناختی و ارتباط بین فرهنگ ورزشی دانشگاهی و عضویت در نیمرخ‌ها با در نظر گرفتن عدم قطعیت طبقه‌بندی به کار رفت. نتایج: چهار نیمرخ انگیزشی شناسایی شد: نیمرخ مسطح پایین تا متوسط (۵.۸٪)، نیمرخ جهت‌گیری خودمختار (۳۳.۱٪)، نیمرخ کنترل‌شده بالا–بی‌انگیزگی (۸.۴٪) و نیمرخ انگیزش مختلط متوسط (۵۲.۶٪). نیمرخ انگیزش مختلط متوسط بزرگ‌ترین زیرگروه بود. با در نظر گرفتن نیمرخ مسطح پایین تا متوسط به عنوان گروه مرجع، نمرات بالاتر فرهنگ ورزشی دانشگاهی با احتمال بیشتر عضویت در نیمرخ‌های جهت‌گیری خودمختار، کنترل‌شده بالا–بی‌انگیزگی و انگیزش مختلط متوسط همراه بود که قوی‌ترین ارتباط برای نیمرخ جهت‌گیری خودمختار مشاهده شد. در سطح ابعادی، فرهنگ مادی با هر سه نیمرخ ارتباط داشت، در حالی که فرهنگ معنوی و رفتاری با نیمرخ‌های جهت‌گیری خودمختار و انگیزش مختلط متوسط مرتبط بودند. فرهنگ نهادی ارتباط معناداری با عضویت در نیمرخ‌ها نداشت. نتیجه‌گیری: انگیزش مشارکت ورزشی در میان دانشجویان دانشکده‌های فنی و حرفه‌ای ناهمگونی قابل توجهی نشان داد و تنظیم انگیزشی مختلط الگوی غالب بود. فرهنگ ورزشی دانشگاهی به طور متفاوتی با عضویت در نیمرخ‌های انگیزشی مرتبط بود، به ویژه با نیمرخ‌هایی که تنظیم خودمختار قوی‌تری داشتند. این یافته‌ها نشان می‌دهد که منابع ورزشی در دسترس، فضای مشارکت فعال و ارزش‌گذاری ورزش می‌تواند در توسعه برنامه‌های فعالیت بدنی حساس به نیمرخ در دانشکده‌های فنی و حرفه‌ای مورد توجه قرار گیرد.

As national strategies for education reform deepen, exploring the association between physical exercise and college students’ academic achievement has become a critical priority in higher education. Although existing literature has confirmed a positive association between physical exercise and academic achievement, scant attention has been paid to systematically elucidating the underlying mechanism by integrating social support and psychological resilience within a serial mediation framework (chain mediation model). Drawing upon Social Support Theory (SST), Conservation of Resources Theory (COR), and the Theory of Planned Behavior (TPB), this study constructs a theoretical model to unravel how physical exercise is associated with academic achievement via the serial indirect pathways of social support and psychological resilience, while also examining the moderating effect of time management ability. A total of 950 valid responses were collected, and a two-stage hybrid approach combining Partial Least Squares Structural Equation Modeling (PLS-SEM) and Artificial Neural Network (ANN) was employed for empirical validation. The PLS-SEM results indicate that physical exercise shows a significant direct positive association with academic achievement (β = 0.156, $$\:p<0.001$$ ) and an indirect effect was identified via the serial mediation path of “Physical Exercise → Social Support → Psychological Resilience → Academic Achievement” ( $$\:\beta\:=0.008$$ , $$\:p=0.006$$ ). The ANN sensitivity analysis aligns highly with the PLS-SEM findings, further corroborating that psychological resilience is the strongest associate of academic achievement in terms of normalized importance (normalized importance = 64.580%), followed by physical exercise (44.950%) and social support (25.550%), thereby verifying the robustness of the conclusions. This study elucidates the underlying mechanisms by which physical exercise is positively associated with academic achievement via the indirect pathways of social support and psychological resilience, as well as the boundary condition of time management ability. These findings provide a theoretical basis and practical guidance for higher education administrators to formulate differentiated and precise student development strategies.

با تعمیق راهبردهای ملی اصلاحات آموزشی، بررسی ارتباط بین ورزش بدنی و پیشرفت تحصیلی دانشجویان دانشگاه به اولویتی اساسی در آموزش عالی تبدیل شده است. اگرچه ادبیات موجود ارتباط مثبت بین ورزش بدنی و پیشرفت تحصیلی را تأیید کرده است، اما به تبیین نظام‌مند سازوکارهای زیربنایی با ادغام حمایت اجتماعی و تاب‌آوری روان‌شناختی در چارچوب میانجی‌گری زنجیره‌ای (مدل میانجی‌گری زنجیره‌ای) توجه اندکی شده است. با بهره‌گیری از نظریه حمایت اجتماعی (SST)، نظریه حفاظت از منابع (COR) و نظریه رفتار برنامه‌ریزی‌شده (TPB)، این پژوهش مدلی نظری را برای تبیین نحوه ارتباط ورزش بدنی با پیشرفت تحصیلی از طریق مسیرهای غیرمستقیم زنجیره‌ای حمایت اجتماعی و تاب‌آوری روان‌شناختی ارائه می‌دهد و همچنین اثر تعدیل‌گر توانایی مدیریت زمان را مورد بررسی قرار می‌دهد. در مجموع ۹۵۰ پرسشنامه معتبر جمع‌آوری شد و رویکرد ترکیبی دو مرحله‌ای با استفاده از مدل‌یابی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM) و شبکه عصبی مصنوعی (ANN) برای اعتبارسنجی تجربی به کار گرفته شد. نتایج PLS-SEM نشان داد که ورزش بدنی ارتباط مستقیم مثبت معناداری با پیشرفت تحصیلی دارد (β = 0.156, $$\:p<0.001$$) و اثر غیرمستقیم نیز از طریق مسیر میانجی‌گری زنجیره‌ای «ورزش بدنی → حمایت اجتماعی → تاب‌آوری روان‌شناختی → پیشرفت تحصیلی» شناسایی شد ( $$\:\beta\:=0.008$$ , $$\:p=0.006$$ ). تحلیل حساسیت ANN نیز با یافته‌های PLS-SEM هم‌راستا بود و بیش از پیش تأیید کرد که تاب‌آوری روان‌شناختی قوی‌ترین عامل مرتبط با پیشرفت تحصیلی از نظر اهمیت نرمال‌شده (normalized importance = 64.580%) است و پس از آن ورزش بدنی (44.950%) و حمایت اجتماعی (25.550%) قرار دارند که استحکام نتایج را تأیید می‌کند. این پژوهش سازوکارهای زیربنایی ارتباط مثبت ورزش بدنی با پیشرفت تحصیلی را از طریق مسیرهای غیرمستقیم حمایت اجتماعی و تاب‌آوری روان‌شناختی و همچنین شرط مرزی توانایی مدیریت زمان تبیین می‌کند. این یافته‌ها مبنای نظری و راهنمای عملی برای مدیران آموزش عالی جهت تدوین راهبردهای توسعه دانشجویی هدفمند و دقیق فراهم می‌آورد.

PURPOSE: Engagement in sports is associated with cognitive and academic functioning in youth. However, heterogenous methodology has resulted in mixed findings across the literature. We propose a new method for investigating how sports activity may affect cognition through metabolic equivalents (MET)-minutes per week during sports engagement and compare it against total number of sports engaged. METHODS: Using the Adolescent Brain Cognitive Development Study, 9,973 children between the ages of 9 and 10 years old were included. Parent report of children's engagement in sports over the past year were utilized to calculate total MET-minutes per week. Youth participants completed the National Institutes of Health Toolbox. Generalized Additive Mixed Models were run to examine the relationship between MET-minutes on cognition, while controlling for Body Mass Index. The contribution of MET-minutes compared to total count of sports on cognitive performance were compared using Akaike Information Criterion values. RESULTS: Both total MET-minutes per week and past-year total sports were non-linearly associated with increased performance on multiple tasks of executive functioning and decreased expressive vocabulary. MET-minutes were shown to contribute more robustly to models of cognition than total number of sports. CONCLUSIONS: Past year MET-minutes per week was associated with increased cognitive performance, particularly in the domain of executive functioning, and was more sensitive to differences in cognition in contrast to total sports engagement. Indicating that greater measurement sensitivity for physical activity may increase predictive power on cognitive performance outcomes. Our findings provide more support for increasing physical activity in youth to promote cognitive trajectories.

هدف: مشارکت در ورزش با عملکرد شناختی و تحصیلی در نوجوانان مرتبط است. با این حال، روش‌شناسی ناهمگون منجر به یافته‌های متناقض در ادبیات پژوهش شده است. ما روش جدیدی را برای بررسی چگونگی تأثیر فعالیت ورزشی بر شناخت از طریق معادل‌های متابولیک (MET)-دقیقه در هفته در طول مشارکت ورزشی پیشنهاد می‌کنیم و آن را با تعداد کل ورزش‌های انجام‌شده مقایسه می‌نماییم. روش‌ها: با استفاده از مطالعه رشد شناختی مغز نوجوانان، ۹٬۹۷۳ کودک بین ۹ تا ۱۰ سال وارد پژوهش شدند. گزارش والدین از مشارکت کودکان در ورزش طی سال گذشته برای محاسبه مجموع MET-دقیقه در هفته به کار رفت. شرکت‌کنندگان نوجوان ابزار سنجش National Institutes of Health Toolbox را تکمیل کردند. مدل‌های ترکیبی تعمیم‌یافته افزایشی برای بررسی رابطه بین MET-دقیقه و شناخت، با کنترل شاخص توده بدنی اجرا شد. سهم MET-دقیقه نسبت به تعداد کل ورزش‌ها بر عملکرد شناختی با استفاده از مقادیر Akaike Information Criterion مقایسه گردید. نتایج: هم مجموع MET-دقیقه در هفته و هم مجموع ورزش‌های سال گذشته به طور غیرخطی با افزایش عملکرد در چندین تکلیف عملکرد اجرایی و کاهش واژگان بیانی مرتبط بودند. MET-دقیقه نسبت به تعداد کل ورزش‌ها سهم قوی‌تری در مدل‌های شناختی داشت. نتیجه‌گیری: مجموع MET-دقیقه در هفته طی سال گذشته با افزایش عملکرد شناختی، به ویژه در حوزه عملکرد اجرایی، مرتبط بود و نسبت به مجموع مشارکت ورزشی حساسیت بیشتری به تفاوت‌های شناختی نشان داد. این امر نشان می‌دهد که حساسیت بیشتر سنجش فعالیت بدنی می‌تواند قدرت پیش‌بینی پیامدهای عملکرد شناختی را افزایش دهد. یافته‌های ما حمایت بیشتری از افزایش فعالیت بدنی در نوجوانان برای ارتقای مسیرهای شناختی ارائه می‌دهد.

Introduction Emotional maltreatment has been associated with problematic short-video use during adolescence, but the nature of this association remains unclear. This cross-sectional study examined the association between emotional maltreatment and problematic short-video use, estimated the indirect statistical association through narcissism, and tested whether physical activity moderated the direct association between emotional maltreatment and problematic short-video use. Methods Data were obtained in November 2025 from six schools across three Chinese provinces. The analytic sample included 1,622 adolescents, comprising 772 males and 850 females. Participants completed measures of emotional maltreatment, narcissism, problematic short-video use, and physical activity. Results Emotional maltreatment was positively associated with problematic short-video use, and an indirect statistical association was observed through narcissism. Physical activity moderated the direct association between emotional maltreatment and problematic short-video use, which was weaker at higher levels of physical activity. Discussion Considering a personality characteristic and a health-related behavior within the same model provides a broader understanding of the circumstances under which emotional maltreatment is associated with problematic short-video use. These findings may inform family- and school-based support concerning adolescents’ emotional needs, healthy short-video use, and regular physical activity.

مقدمه: بدرفتاری هیجانی با استفاده مسئله‌ساز از ویدئوهای کوتاه در دوره نوجوانی مرتبط دانسته شده است، اما ماهیت این ارتباط همچنان نامشخص باقی مانده است. این مطالعه مقطعی به بررسی ارتباط میان بدرفتاری هیجانی و استفاده مسئله‌ساز از ویدئوهای کوتاه پرداخت، ارتباط آماری غیرمستقیم از طریق خودشیفتگی را برآورد نمود و بررسی کرد که آیا فعالیت بدنی ارتباط مستقیم میان بدرفتاری هیجانی و استفاده مسئله‌ساز از ویدئوهای کوتاه را تعدیل‌گری می‌کند یا خیر. روش‌ها: داده‌ها در نوامبر ۲۰۲۵ از شش مدرسه در سه استان چین گردآوری شد. نمونه تحلیلی شامل ۱٬۶۲۲ نوجوان (۷۷۲ پسر و ۸۵۰ دختر) بود. شرکت‌کنندگان مقیاس‌های بدرفتاری هیجانی، خودشیفتگی، استفاده مسئله‌ساز از ویدئوهای کوتاه و فعالیت بدنی را تکمیل کردند. یافته‌ها: بدرفتاری هیجانی با استفاده مسئله‌ساز از ویدئوهای کوتاه رابطه مثبت داشت و ارتباط آماری غیرمستقیم از طریق خودشیفتگی مشاهده شد. فعالیت بدنی ارتباط مستقیم میان بدرفتاری هیجانی و استفاده مسئله‌ساز از ویدئوهای کوتاه را تعدیل‌گری کرد، به‌طوری که این ارتباط در سطوح بالاتر فعالیت بدنی ضعیف‌تر بود. بحث: در نظر گرفتن یک ویژگی شخصیتی و یک رفتار مرتبط با سلامت در یک مدل واحد، درک گسترده‌تری از شرایطی که در آن بدرفتاری هیجانی با استفاده مسئله‌ساز از ویدئوهای کوتاه مرتبط است، فراهم می‌کند. این یافته‌ها می‌تواند به حمایت‌های مبتنی بر خانواده و مدرسه در خصوص نیازهای هیجانی نوجوانان، استفاده سالم از ویدئوهای کوتاه و فعالیت بدنی منظم کمک کند.

Introduction Research on goal contents has largely focused on why students engage in physical activity, with less attention to what they pursue through it. This study examined the prospective and possible reverse-direction associations between intrinsic and extrinsic goal contents and five life skills among students in university physical education. Methods A two-wave cross-lagged panel design was employed over one academic semester with 347 students nested within 26 university physical education class sections. Participants completed self-report measures of intrinsic and extrinsic goals and five domains of life skills (teamwork, goal setting, time management, social skills, and leadership) at the beginning (T1) and end (T2) of the semester. Results After accounting for prior levels of the study variables and sex, T1 intrinsic goals showed prospective associations with T2 time management and leadership in the unadjusted results, but only the association with time management remained statistically significant after the Holm correction. T1 extrinsic goals were not significantly associated with any of the five life skills at T2. Regarding the reverse-direction associations, T1 leadership was negatively associated with T2 extrinsic goals in the unadjusted results, although this association did not remain statistically significant after the Holm correction. None of the remaining reverse-direction paths were statistically significant. Discussion These findings suggest that intrinsic goals may be prospectively associated with time management and, more tentatively, leadership, rather than uniformly with all five life skills. They also provide initial insight into the prospective direction of the associations between goal contents and life skills in university physical education.

مقدمه پژوهش‌ها درباره محتوای اهداف عمدتاً بر چرایی مشارکت دانشجویان در فعالیت بدنی تمرکز داشته‌اند و کمتر به آنچه آنان از طریق این فعالیت‌ها دنبال می‌کنند، توجه شده است. این مطالعه ارتباطات آینده‌نگر و همچنین ارتباطات احتمالی معکوس بین محتوای اهداف درونی و بیرونی و پنج مهارت زندگی را در میان دانشجویان تربیت بدنی دانشگاهی بررسی کرد. روش‌ها یک طرح پانل متقاطع دو‌موجی در طول یک نیمسال تحصیلی با ۳۴۷ دانشجو که در ۲۶ بخش کلاسی تربیت بدنی دانشگاهی قرار داشتند، به کار گرفته شد. شرکت‌کنندگان در آغاز (T1) و پایان (T2) نیمسال، پرسشنامه‌های خودگزارشی درباره اهداف درونی و بیرونی و پنج حوزه مهارت زندگی (کار تیمی، هدف‌گذاری، مدیریت زمان، مهارت‌های اجتماعی و رهبری) را تکمیل کردند. نتایج پس از کنترل سطوح قبلی متغیرهای پژوهش و جنسیت، اهداف درونی در T1 ارتباطات آینده‌نگر با مدیریت زمان و رهبری در T2 را در نتایج بدون تعدیل نشان دادند، اما تنها ارتباط با مدیریت زمان پس از اصلاح هولم از نظر آماری معنادار باقی ماند. اهداف بیرونی در T1 با هیچ‌یک از پنج مهارت زندگی در T2 ارتباط معناداری نداشتند. درباره ارتباطات معکوس، رهبری در T1 با اهداف بیرونی در T2 در نتایج بدون تعدیل ارتباط منفی داشت، اگرچه این ارتباط پس از اصلاح هولم از نظر آماری معنادار باقی نماند. هیچ‌یک از مسیرهای معکوس دیگر از نظر آماری معنادار نبودند. بحث این یافته‌ها نشان می‌دهند که اهداف درونی ممکن است به طور آینده‌نگر با مدیریت زمان و تا حدی با رهبری، و نه به طور یکنواخت با هر پنج مهارت زندگی، مرتبط باشند. همچنین، این نتایج بینش اولیه‌ای درباره جهت آینده‌نگر ارتباطات بین محتوای اهداف و مهارت‌های زندگی در تربیت بدنی دانشگاهی ارائه می‌دهند.

Gamification in physical education is an active methodology that fosters student engagement. However, few studies have examined its influences based on the types of elements in gamification. This study analyzed and compared the effects of these factors on motivation, future physical activity intention and basic psychological needs. The intervention was conducted with secondary school students in Spain during 8 physical education sessions in different schools. The 209 participants were divided into 3 groups: a control group (CG), a group where intrinsic gamification elements predominated (InMG), and another where extrinsic elements predominated (ExMG). Participants completed the questionnaires before and after the intervention. The results revealed a significant time × group interaction effect for perceived competence (p = .023) and future physical activity intention (p = .02). Although these interactions did not derive from statistically significant post-hoc pairwise comparisons, descriptive trends revealed a tendency toward an increase in perceived competence for both the ExMG and InMG, and a specific upward tendency for future physical activity intention only within the InMG. No significant effects were observed for the remaining motivational regulations, which remained stable across all conditions. In conclusion, the findings delineate the specific and nuanced impacts of the two evaluated gamification profiles. While both the InMG and ExMG frameworks were associated with a descriptive tendency toward a slight improvement in students' perceived competence compared to the CG, the InMG profile suggested a possible descriptive advantage in fostering intentions for future physical practice that requires further confirmation.

بازی‌وارسازی در آموزش تربیت‌بدنی یک روش فعال است که موجب افزایش مشارکت دانش‌آموزان می‌شود. با این حال، پژوهش‌های اندکی تأثیرات آن را بر اساس انواع عناصر بازی‌وارسازی بررسی کرده‌اند. این مطالعه اثرات این عوامل را بر انگیزش، قصد فعالیت بدنی آینده و نیازهای روان‌شناختی پایه تحلیل و مقایسه کرد. مداخله با دانش‌آموزان مقطع متوسطه در اسپانیا طی ۸ جلسه آموزش تربیت‌بدنی در مدارس مختلف انجام شد. 209 شرکت‌کننده به سه گروه تقسیم شدند: گروه کنترل (CG)، گروهی که عناصر بازی‌وارسازی درونی در آن غالب بود (InMG)، و گروهی که عناصر بیرونی غالب بود (ExMG). شرکت‌کنندگان قبل و بعد از مداخله پرسشنامه‌ها را تکمیل کردند. نتایج نشان داد اثر تعاملی معنادار زمان × گروه برای شایستگی ادراک‌شده (p = .023) و قصد فعالیت بدنی آینده (p = .02) وجود دارد. اگرچه این تعاملات از مقایسه‌های زوجی پس‌نگر معنادار آماری حاصل نشدند، روندهای توصیفی نشان‌دهنده گرایش به افزایش شایستگی ادراک‌شده در هر دو گروه ExMG و InMG و گرایش افزایشی خاص برای قصد فعالیت بدنی آینده فقط در گروه InMG بود. برای سایر تنظیمات انگیزشی، اثر معناداری مشاهده نشد و این متغیرها در همه شرایط پایدار باقی ماندند. در نتیجه، یافته‌ها تأثیرات خاص و ظریف دو پروفایل بازی‌وارسازی ارزیابی‌شده را ترسیم می‌کند. در حالی که هر دو چارچوب InMG و ExMG با گرایش توصیفی به بهبود اندک شایستگی ادراک‌شده دانش‌آموزان نسبت به گروه کنترل همراه بودند، پروفایل InMG مزیت توصیفی احتمالی در تقویت قصد تمرین بدنی آینده را نشان داد که نیازمند تأیید بیشتر است.