Intrinsic motivation

Purpose: This study aimed to design an artificial intelligence–based cognitive empowerment package for enhancing entrepreneurial skills in gifted and creative adolescents through the qualitative identification and integration of relevant cognitive, psychological, motivational, interpersonal, and technological components. Methods and Materials: The study employed a qualitative exploratory-developmental design. Data were obtained through an analytical review of relevant literature, examination of previous student entrepreneurship workshop experiences, and semi-structured interviews with students, mentors, workshop facilitators, and accelerator managers selected through purposive sampling. Data collection continued until conceptual saturation was achieved. Interview transcripts, field observations, documentary evidence, and analytical notes were examined using thematic analysis. Findings: The qualitative analysis indicated that sustained entrepreneurial action among gifted and creative adolescents depends on a multidimensional configuration of entrepreneurial intention and identity, self-efficacy, opportunity recognition and problem identification, executive functioning, tolerance of ambiguity, applied creativity, fear of failure and perfectionism, intrinsic motivation and psychological ownership, teamwork and psychological safety, proactive agency, resilience, future orientation, and reflective readiness to use artificial intelligence. The findings further suggested that entrepreneurial difficulties differ across adolescents and therefore require profile-based rather than uniform intervention. Integration of the themes resulted in a six-session package encompassing profile awareness and goal setting, problem identification and value creation, conversion of ideas into action plans, presentation and feedback utilization, teamwork and agency, and final presentation with a continuation plan. Conclusion: The findings suggest that entrepreneurial empowerment in gifted and creative adolescents should extend beyond creativity and business knowledge by strengthening the cognitive and psychological capacities required to transform ideas into sustained action, while using artificial intelligence as a supervised reflective and personalized learning support rather than as a substitute for adolescent judgment and agency.

هدف: این پژوهش با هدف طراحی بسته توانمندسازی شناختی مبتنی بر هوش مصنوعی جهت ارتقای مهارت‌های کارآفرینی در نوجوانان با استعداد و خلاق از طریق شناسایی و ادغام کیفی مؤلفه‌های شناختی، روان‌شناختی، انگیزشی، بین‌فردی و فناورانه مرتبط انجام شد. روش‌ها و مواد: این مطالعه با رویکرد کیفی اکتشافی-توسعه‌ای انجام گرفت. داده‌ها از طریق مرور تحلیلی منابع مرتبط، بررسی تجربیات پیشین کارگاه‌های کارآفرینی دانش‌آموزی و مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با دانش‌آموزان، مربیان، تسهیل‌گران کارگاه و مدیران شتاب‌دهنده که به روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شدند، گردآوری شد. جمع‌آوری داده‌ها تا رسیدن به اشباع مفهومی ادامه یافت. رونوشت مصاحبه‌ها، مشاهدات میدانی، شواهد اسنادی و یادداشت‌های تحلیلی با استفاده از تحلیل تماتیک بررسی شدند. یافته‌ها: تحلیل کیفی نشان داد که تداوم عمل کارآفرینانه در نوجوانان با استعداد و خلاق وابسته به پیکربندی چندبعدی قصد و هویت کارآفرینانه، خودکارآمدی، شناسایی فرصت و تشخیص مسئله، کارکرد اجرایی، تحمل ابهام، خلاقیت کاربردی، ترس از شکست و کمال‌گرایی، انگیزش درونی و مالکیت روان‌شناختی، کار تیمی و ایمنی روان‌شناختی، عاملیت پیش‌فعال، تاب‌آوری، آینده‌نگری و آمادگی تأملی برای استفاده از هوش مصنوعی است. یافته‌ها همچنین نشان داد که دشواری‌های کارآفرینی در میان نوجوانان متفاوت است و بنابراین مداخله مبتنی بر پروفایل به جای مداخله یکنواخت ضرورت دارد. ادغام تم‌ها منجر به بسته‌ای شش‌جلسه‌ای شامل آگاهی از پروفایل و هدف‌گذاری، شناسایی مسئله و خلق ارزش، تبدیل ایده‌ها به برنامه عملیاتی، ارائه و بهره‌گیری از بازخورد، کار تیمی و عاملیت، و ارائه نهایی با برنامه تداوم شد. نتیجه‌گیری: یافته‌ها حاکی از آن است که توانمندسازی کارآفرینانه در نوجوانان با استعداد و خلاق باید فراتر از خلاقیت و دانش کسب‌وکار، با تقویت ظرفیت‌های شناختی و روان‌شناختی لازم برای تبدیل ایده به عمل پایدار و استفاده از هوش مصنوعی به عنوان پشتیبان یادگیری تأملی و شخصی‌سازی‌شده تحت نظارت، نه جایگزین قضاوت و عاملیت نوجوان، توسعه یابد.

Holistic student development has become a fundamental indicator of educational quality in early childhood education because it encompasses children's cognitive, socio-emotional, physical, moral, and spiritual development. Despite increasing attention being given to holistic education in Malaysia, empirical evidence explaining how instructional leadership, educator commitment, and educator motivation contribute to holistic student development within KEMAS preschools remains limited. This study therefore examined the levels, relationships, and predictive influence of instructional leadership, educator commitment, and educator motivation on holistic student development among KEMAS preschool educators in the Northern Zone of Malaysia. A quantitative cross-sectional survey design was employed involving 313 educators selected from a population of approximately 1,700 educators across Kedah, Perak, and Pulau Pinang. Data were collected using structured questionnaires adapted from established instruments and analysed using descriptive statistics, Pearson's Product-Moment Correlation, and Stepwise Multiple Linear Regression using SPSS. The findings indicated that instructional leadership, educator commitment, educator motivation, and holistic student development were all perceived at high levels. Significant positive relationships were identified between all independent variables and holistic student development. Stepwise regression analysis further revealed that extrinsic motivation emerged as the strongest predictor, followed by intrinsic motivation, providing incentives to students, and defining school mission and goals. Collectively, these predictors explained 42.1% of the variance in holistic student development. The findings provide empirical evidence supporting leadership enhancement, educator motivation, and evidence-based policymaking to strengthen preschool educational quality within KEMAS.

This research aims to analyze and compare the effectiveness of authoritarian and democratic leadership styles in improving student discipline in schools. The method employed is a Systematic Literature Review (SLR) using content analysis of ten reputable scientific articles published within the last decade. The results demonstrate that authoritarian leadership tends to produce only instant and fragile compliance based on fear of punishment. Conversely, democratic leadership is proven to be significantly more effective in fostering sustainable discipline by building students' intrinsic awareness through persuasive communication, dialogue, and role modeling. This democratic-transformative pattern successfully cultivates independent, responsible, and emotionally mature student characters. Therefore, democratic leadership is recommended as the primary paradigm in modern educational management to create a conducive school ecosystem.

این پژوهش با هدف تحلیل و مقایسه اثربخشی سبک‌های رهبری استبدادی و دموکراتیک در بهبود نظم دانش‌آموزان در مدارس انجام شده است. روش مورد استفاده، مرور نظامند ادبیات (SLR) با تحلیل محتوای ده مقاله علمی معتبر منتشر شده در دهه اخیر است. نتایج نشان می‌دهد که رهبری استبدادی تمایل دارد تنها اطاعتی لحظه‌ای و شکننده مبتنی بر ترس از تنبیه ایجاد کند. در مقابل، رهبری دموکراتیک در پرورش نظم پایدار از طریق ایجاد آگاهی درونی دانش‌آموزان با استفاده از ارتباطات اقناعی، گفت‌وگو و الگوسازی، به‌طور قابل‌توجهی مؤثرتر ثابت شده است. این الگوی دموکراتیک-تبدیلی موفق به پرورش شخصیت دانش‌آموزانی مستقل، مسئول و از نظر عاطفی بالغ شده است. بنابراین، رهبری دموکراتیک به‌عنوان پارادایم اصلی در مدیریت آموزشی مدرن برای ایجاد اکوسیستم مطلوب مدرسه توصیه می‌شود.

The present study explores police cadets’ perceptions of the Psychology course within their training context. The sample consisted of 111 first-year cadets who completed a structured questionnaire including subscales measuring attitudes toward the course, perceived professional usefulness, contribution to personal development, content evaluation, level of understanding, and comparative evaluation with other courses. The findings indicate a moderate to positive overall attitude, with particularly strong recognition of the course’s professional relevance. However, lower levels of intrinsic motivation and perceived contribution to personal development were observed. The course content was evaluated as contemporary, relevant, and appropriately demanding, although it did not strongly engage students’ interest. A key finding of the study is the clear preference for more interactive and experiential teaching methods, which appear crucial for enhancing student engagement and learning outcomes. Overall, while the Psychology course is acknowledged as an essential component of police education, the results highlight the need for a pedagogical redesign focusing on applied learning and active participation.

School accreditation in Indonesia is often reduced to completing documents before the assessment visit, so the quality it produces tends to be administrative and short-lived. SDIT Ar Refah Tanjungpinang faced the same problem before it raised its accreditation rating from C to A. This study aims to analyse the principal's strategies for building a quality culture from a Total Quality Management perspective, to explain how the values of amanah (trustworthiness) and ihsan (excellence) are internalised into that culture, and to reveal the impact of this culture on the accreditation transformation. The study employed a qualitative approach with a single case study design. Data were collected through in-depth interviews, participant observation, and document analysis involving the principal, teachers, administrative staff, foundation board members, the school committee, and the accreditation team. The data were analysed using the interactive model of data condensation, data display, and conclusion drawing, and their trustworthiness was tested through source and technique triangulation. The findings show that the principal built a quality culture through shared quality awareness, documented work cycles, improvement-oriented evaluation, team collaboration, and role modelling. Amanah and ihsan served as intrinsic motivation that shifted work orientation from compliance to worship. The study concludes that integrating TQM principles with amanah and ihsan produces a substantive accreditation transformation, because quality is embraced as a moral and spiritual responsibility of the entire school community.

The authenticity of Islamic Religious Education in elementary schools faces significant contemporary challenges, shifting from transformative character building toward mechanical cognitive memorization. This study aims to re-actualize the core principles of authentic moral learning through a mindful, meaningful, and joyful paradigm tailored for elementary school students. Using a literature study approach with critical-qualitative analysis, this research examines classical and contemporary pedagogical frameworks to synthesize an integrated moral education model. The findings indicate that mindful learning enhances students' self-awareness and spiritual presence, meaningful learning connects religious doctrines with daily life experiences, and joyful learning fosters intrinsic motivation and emotional well-being. Synthesizing these three elements restores the authenticity of IRE, transforming moral learning from rigid doctrinal instruction into a living, transformative spiritual and ethical experience.

Background Most person-centered research on exercise motivation has identified static profiles, leaving unclear how motivational configurations change over time, what psychological experiences are associated with those changes, and whether transitions predict subsequent exercise. This study examined the short-term mobility of exercise-regulation profiles, psychological-need predictors of specific transitions, and their prospective associations with later leisure-time exercise. Methods A three-wave prospective study followed 1,780 students from six Chinese colleges at approximately 4-week intervals. Exercise regulation, exercise-specific psychological need satisfaction and frustration, and leisure-time exercise were assessed at each wave. Continuous-indicator latent transition analysis identified longitudinal motivational profiles and transition probabilities. Posterior-probability-weighted models examined origin-wave need satisfaction and frustration as predictors of eligible transitions and tested whether first-interval transitions were associated with final-wave exercise after prior exercise was considered. Results Six profiles were retained: amotivated–controlled, low-regulation, mixed intrinsic–controlled, identified-dominant, intrinsic-dominant, and high autonomous–introjected. Overall profile stability was substantial but incomplete, with 76.9 and 73.8% of posterior transition mass remaining on the stability diagonal across the two intervals. The largest off-diagonal transition was from low regulation to high autonomous–introjected motivation (18.0 and 20.1%). After Holm correction, greater need satisfaction was associated with lower odds of moving from intrinsic-dominant or high autonomous–introjected motivation to low regulation (odds ratios = 0.47–0.49), whereas greater need frustration was associated with lower odds of moving from low regulation to identified- or intrinsic-dominant profiles (odds ratios = 0.41–0.62). In models controlling baseline exercise, movement from amotivated–controlled or low regulation to high autonomous–introjected motivation was associated with greater subsequent exercise, whereas several transitions toward less internalized configurations were associated with lower exercise. After additional adjustment for exercise measured at the transition endpoint, only the low-regulation-to-high autonomous–introjected transition remained significant. Conclusion Exercise motivation was substantially stable yet meaningfully mobile over short periods. Psychological-need experiences were associated with specific, origin-dependent motivational transitions, and selected transitions prospectively differentiated later exercise behavior. The findings support a dynamic and state-dependent view of exercise motivation and suggest that the psychological conditions relevant to maintaining internalized motivation may differ from those involved in moving out of low regulation.

This study aims to synthesize the relationship between deep learning strategies and students' critical thinking skills within the context of Economics education. Employing a Systematic Literature Review (SLR) methodology, we examined 24 scholarly publications. The synthesis reveals three key findings: (1) a deep learning approach has a significant influence on higher-order thinking skills (HOTS) and critical thinking abilities; however, this relationship is complex and mediated by variables such as epistemological beliefs, perceptions of the learning context, and intrinsic motivation. (2) The adoption of a deep learning approach does not automatically result in high-level critical thinking skills; therefore, such skills require explicit and structured development. (3) Inquiry-based learning strategies, structured collaboration, and the integration of technology as a cognitive scaffold have proven most effective in promoting both aspects synergistically. This study offers practical implications for the design of Economics instruction—specifically regarding the cultivation of deep knowledge and the development of critical thinking skills—within the framework of the Kurikulum Merdeka (Independent Curriculum).

Introduction As noted in successive OECD assessment reports, global education systems are shifting from standardized assessments toward prioritizing students’ psychological wellbeing and autonomous agency. However, cross-cultural quantitative evidence regarding how these macro-policy transformations relate to students’ micro-psychological perceptions and academic behaviors remains limited. Methods Utilizing a cross-sectional survey, this study analyzed data from 1,309 university students in Shanghai, China, and Kazakhstan. Multi-Group Confirmatory Factor Analysis and Structural Equation Modeling (SEM) were employed to examine the structural associations and measurement invariance among Perceived Educational Transformation (PET), Intrinsic Motivation (IM), and Learning Engagement (LE). Results The three-factor model demonstrated strict measurement invariance across both samples. SEM findings indicated that IM partially mediated a significant indirect associative mechanism the positive structural relationship between PET and LE (indirect effect = 0.098, 95% CI [0.076, 0.122]). This statistical mediating pathway was consistent across both cohorts, showing only trivial inter-group differences (all parameter Δ p > 0.05). Baseline comparisons revealed the Shanghai sample reported higher PET, yet IM and LE levels exhibited no significant quantitative differences between the two groups (Cohen’s d < 0.10). Discussion Higher perceptions of educational transformation do not linearly correspond to enhanced motivation, potentially constrained by unobserved systemic evaluation pressures. The findings suggest that autonomy-supportive educational environments are consistently associated with higher Intrinsic Motivation and academic engagement, regardless of differentiated macro-educational contexts. However, due to the cross-sectional design, these findings represent structural associations rather than directional causality.

Students differ in whether they learn for the sheer joy of learning or primarily to avoid failure. The difference can be partly explained by intrinsic motivation—a driver of engagement, persistence, and psychological well-being that is not fixed but shaped by the learning environment itself. Drawing on Self-Determination Theory (SDT), this review synthesizes research on educational interventions designed to cultivate students' intrinsic motivation, spanning five categories: need-supportive teaching, competence-supportive practices such as structure and feedback, instructional-method redesigns such as problem- and project-based learning, technology-based approaches such as gamification, and teacher-focused interventions targeting teachers' own behavior and motivation. Across these approaches, one pattern stands out: need-supportive interventions—particularly autonomy support combined with structure—carry the strongest theoretical and empirical support, while other interventions succeed only insofar as they satisfy students' psychological needs within a given context. Autonomy, competence, and relatedness thus provide a common framework for understanding how diverse educational practices influence motivational outcomes. Yet the evidence base remains fragmented: inconsistent conceptualizations of intrinsic motivation, considerable heterogeneity across intervention designs, and a scarcity of long-term data limit what can be concluded with confidence.

Discipline in memorizing the Qur’an is an important aspect of the tahfiz program because students are required to be consistent in memorizing, reviewing, and maintaining their memorization. In its implementation, students have different levels of motivation, memorization ability, and readiness to submit their memorization. Some students are still reluctant to submit their memorization, lack focus during learning activities, or experience difficulties in maintaining consistency. Therefore, teacher strategies are needed to support students in developing discipline in memorizing the Qur’an. This study aims to describe the strategies applied by teachers to improve discipline in Qur’an memorization among eighth-grade students in the tahfiz program at MTs Assa’adah II Bungah Gresik, the impact of these strategies, and the supporting and inhibiting factors in their implementation. This research employed a qualitative approach with a descriptive research design. Data were collected through observation, interviews, and documentation. The data were analyzed using the interactive model of Miles and Huberman through data condensation, data display, and conclusion drawing and verification. The findings indicate that teachers applied strategies including setting memorization targets according to students’ abilities, habituating muroja’ah, providing examples, and giving motivation and guidance to students. The strategies had an impact on students’ discipline in maintaining memorization, conducting muroja’ah, managing their time, and achieving memorization targets. Supporting factors included a conducive learning environment, students’ intrinsic motivation, parental support, and teacher guidance and motivation. Inhibiting factors included fluctuating student motivation, differences in memorization abilities, lack of readiness for memorization submission, and distractions during learning activities. These findings indicate that teacher strategies play a role in supporting the development of students’ discipline and consistency in Qur’an memorization.

انضباط در حفظ قرآن یکی از جنبه‌های مهم برنامهٔ تحفیظ است، زیرا از دانش‌آموزان انتظار می‌رود در حفظ، مرور و نگهداری محفوظات خود استمرار داشته باشند. در اجرای این برنامه، دانش‌آموزان دارای سطوح مختلفی از انگیزه، توانایی حفظ و آمادگی برای ارائهٔ محفوظات خود هستند. برخی دانش‌آموزان همچنان در ارائهٔ محفوظات خود تردید دارند، در فعالیت‌های یادگیری تمرکز کافی ندارند یا در حفظ استمرار با دشواری مواجه می‌شوند. بنابراین، به کارگیری راهبردهای معلمان برای حمایت از دانش‌آموزان در توسعهٔ انضباط در حفظ قرآن ضروری است. هدف این پژوهش توصیف راهبردهای به‌کاررفته توسط معلمان برای ارتقای انضباط در حفظ قرآن در میان دانش‌آموزان پایه هشتم برنامهٔ تحفیظ در مدرسهٔ MTs Assa’adah II Bungah Gresik، تأثیر این راهبردها و عوامل تسهیل‌کننده و بازدارنده در اجرای آن‌ها است. این پژوهش با رویکرد کیفی و طرح پژوهش توصیفی انجام شده است. داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه و اسناد جمع‌آوری شده‌اند. تحلیل داده‌ها با استفاده از مدل تعاملی Miles و Huberman از طریق تقطیع داده‌ها، نمایش داده‌ها و نتیجه‌گیری و تأیید انجام شده است. یافته‌ها نشان می‌دهد که معلمان راهبردهایی از جمله تعیین اهداف حفظ متناسب با توانایی دانش‌آموزان، عادت‌دهی به مرور (مراجعه)، ارائهٔ الگو و انگیزش و راهنمایی به دانش‌آموزان را به کار گرفته‌اند. این راهبردها بر انضباط دانش‌آموزان در نگهداری محفوظات، انجام مرور، مدیریت زمان و دستیابی به اهداف حفظ تأثیرگذار بوده است. عوامل تسهیل‌کننده شامل محیط یادگیری مناسب، انگیزهٔ درونی دانش‌آموزان، حمایت والدین و راهنمایی و انگیزش معلمان بوده است. عوامل بازدارنده شامل نوسان انگیزهٔ دانش‌آموزان، تفاوت در توانایی حفظ، کمبود آمادگی برای ارائهٔ محفوظات و عوامل حواس‌پرتی در فعالیت‌های یادگیری بوده است. این یافته‌ها نشان می‌دهد که راهبردهای معلمان نقش مهمی در حمایت از توسعهٔ انضباط و استمرار دانش‌آموزان در حفظ قرآن ایفا می‌کند.

The in-depth penetration of artificial intelligence (AI) technology has reshaped career forms and the structure of the labor market, exerting a profound impact on university students’ cognition and orientation towards career development. Based on the conservation of resources theory and self-determination theory, we conducted three studies—an experimental study and two survey studies—to explore correlational linkages between AI awareness and university students’ boundaryless career. Studies 1 and 3 consistently demonstrated that AI awareness is indirectly associated with boundaryless career through the parallel mediating pathways of intrinsic motivation and future job insecurity. Study 2 provided experimental evidence that heightened AI awareness increases both intrinsic motivation and future job insecurity. This research enriches the application scenarios of boundaryless career theory in the context of technological change, deepens the understanding of the mechanism linking technological perception to youth career psychology, and offers practical implications for career guidance in universities.

It is widely believed that children are more creative than adults, yet direct empirical tests of this assumption are scarce. A qualitative pre-study indicated that creativity is commonly attributed to preschoolers and associated with intrinsically motivated engagement, informing the design of the main study. 92 preschool children and 70 adults completed a divergent thinking task and two drawing tasks varying in structure (free vs. goal-directed). Independent raters evaluated all products for novelty, effectiveness, and overall creativity; participants reported motivation, enjoyment, confidence, and anxiety. Adults outperformed children on externally rated creativity, particularly in structured tasks. In contrast, children reported higher confidence and motivation, lower anxiety, and—except in the structured drawing task—greater enjoyment. Together, these findings challenge the view that children are generally more creative than adults by showing that their apparent advantage lies in confident and intrinsically motivated engagement, whereas creative thinking performance increases with age.

به طور گسترده‌ای باور بر این است که کودکان نسبت به بزرگسالان خلاق‌تر هستند، اما آزمون‌های تجربی مستقیم این فرضیه نادر هستند. یک پیش‌مطالعه کیفی نشان داد که خلاقیت معمولاً به کودکان پیش‌دبستانی نسبت داده می‌شود و با درگیری انگیزشی درونی مرتبط است که طراحی مطالعه اصلی را اطلاع‌رسانی کرد. ۹۲ کودک پیش‌دبستانی و ۷۰ بزرگسال یک تکلیف تفکر واگرا و دو تکلیف نقاشی با میزان ساختار متفاوت (آزاد در برابر هدف‌محور) را انجام دادند. ارزیابان مستقل تمامی محصولات را از نظر نوآوری، اثربخشی و خلاقیت کلی ارزیابی کردند؛ شرکت‌کنندگان نیز انگیزش، لذت، اعتماد به نفس و اضطراب خود را گزارش دادند. بزرگسالان در خلاقیت ارزیابی‌شده توسط ارزیابان خارجی، به ویژه در تکالیف ساختاریافته، عملکرد بهتری نسبت به کودکان داشتند. در مقابل، کودکان اعتماد به نفس و انگیزش بالاتر، اضطراب کمتر و—به جز در تکلیف نقاشی ساختاریافته—لذت بیشتری را گزارش کردند. این یافته‌ها در مجموع دیدگاه رایج مبنی بر اینکه کودکان به طور کلی خلاق‌تر از بزرگسالان هستند را به چالش می‌کشد و نشان می‌دهد که برتری ظاهری آن‌ها در درگیری با اعتماد به نفس و انگیزش درونی نهفته است، در حالی که عملکرد تفکر خلاق با افزایش سن بهبود می‌یابد.

Academic motivation in higher education constitutes a multidimensional construct shaped by structural conditions that influence students’ academic performance, persistence, and educational trajectories. In contexts characterized by persistent social inequalities, understanding how socioeconomic status (SES) configures motivational processes is essential for the development of university policies aimed at equity and educational sustainability. The purpose of this study was to conduct a critical synthesis of international evidence on the mechanisms through which socioeconomic factors influences academic motivation in higher education during the period period 2017–2020 and 2022–2025. A systematic review was carried out in accordance with PRISMA guidelines to ensure methodological rigor, transparency, and replicability. The literature search was conducted in the Scopus database using structured Boolean search equations. After applying predefined inclusion and exclusion criteria, 33 empirical studies were selected for the final analysis. The results of the systematic synthesis reveal sustained growth in scientific output and progressive geographic diversification of the field. Cross-sectional quantitative studies predominate, employing regression models and structural analyses to examine the relationship between parental educational level, financial support, and intrinsic motivation or academic engagement. In addition, several studies incorporate mediating variables such as self-efficacy, institutional integration, and sense of belonging, revealing non-linear explanatory configurations. Overall, the evidence indicates that the influence of socioeconomic status operates through both direct and indirect mechanisms linked to cultural capital and institutional resources. This review identifies key theoretical convergences as well as recurrent methodological limitations within the field. Finally, the findings underscore the need for longitudinal studies and multilevel approaches to deepen the understanding of motivational inequalities in higher education.

انگیزش تحصیلی در آموزش عالی یک سازه چندبعدی است که توسط شرایط ساختاری شکل می‌گیرد و بر عملکرد تحصیلی، پایداری و مسیرهای آموزشی دانشجویان تأثیر می‌گذارد. در زمینه‌هایی که با نابرابری‌های اجتماعی پایدار مشخص می‌شوند، درک نحوه پیکربندی فرآیندهای انگیزشی توسط وضعیت اجتماعی‌اقتصادی (SES) برای توسعه سیاست‌های دانشگاهی با هدف عدالت و پایداری آموزشی ضروری است. هدف این مطالعه انجام سنتز انتقادی شواهد بین‌المللی درباره سازوکارهایی بود که از طریق آن‌ها عوامل اجتماعی‌اقتصادی بر انگیزش تحصیلی در آموزش عالی طی دوره‌های ۲۰۱۷–۲۰۲۰ و ۲۰۲۲–۲۰۲۵ تأثیر می‌گذارند. مرور نظام‌مند مطابق با دستورالعمل‌های PRISMA به منظور تضمین دقت روش‌شناختی، شفافیت و قابلیت تکرار انجام شد. جستجوی منابع در پایگاه داده Scopus با استفاده از معادلات جستجوی بولی ساختاریافته صورت گرفت. پس از اعمال معیارهای از پیش تعیین‌شده برای ورود و خروج مطالعات، ۳۳ مطالعه تجربی برای تحلیل نهایی انتخاب شدند. نتایج سنتز نظام‌مند نشان‌دهنده رشد پایدار تولیدات علمی و تنوع جغرافیایی تدریجی در این حوزه است. مطالعات کمی مقطعی غالب هستند که با به‌کارگیری مدل‌های رگرسیون و تحلیل‌های ساختاری به بررسی رابطه بین سطح تحصیلات والدین، حمایت مالی و انگیزش درونی یا درگیری تحصیلی می‌پردازند. علاوه بر این، چندین مطالعه متغیرهای میانجی مانند خودکارآمدی، یکپارچگی نهادی و احساس تعلق را وارد مدل کرده‌اند که پیکربندی‌های تبیینی غیرخطی را آشکار می‌سازد. به طور کلی، شواهد نشان می‌دهد که تأثیر وضعیت اجتماعی‌اقتصادی از طریق سازوکارهای مستقیم و غیرمستقیم مرتبط با سرمایه فرهنگی و منابع نهادی عمل می‌کند. این مرور همگرایی‌های نظری کلیدی و همچنین محدودیت‌های روش‌شناختی تکرارشونده در این حوزه را شناسایی می‌کند. در نهایت، یافته‌ها بر ضرورت مطالعات طولی و رویکردهای چندسطحی برای تعمیق درک نابرابری‌های انگیزشی در آموزش عالی تأکید می‌کنند.

Abstract Educational inequality remains a pervasive and deeply entrenched global issue, with youth from vulnerable and marginalised backgrounds disproportionately affected. Despite the significant challenges that hinder the academic progress of many young people, often reinforcing cycles of social exclusion and economic vulnerability, some students demonstrate the capacity to excel academically, effectively defying the odds. This study seeks to examine the key structural and interpersonal factors that enable such students to achieve positive educational trajectories. Adopting a qualitative narrative research design, the research draws on two sets of semi‐structured interviews with both young people from vulnerable backgrounds and adults who played a role in their educational success ( n = 16). Findings identify four broad categories of factors shaping student success: (1) personal attributes such as resilience, intrinsic motivation, clear goals and a strong sense of purpose; (2) parental expectations and support; (3) teachers' emotional support, involvement and constructive feedback and (4) peer support. Of these, two factors emerged as consistently significant across all cases. First, parental expectations, underpinned by trust in their child's abilities and a high valuation of education, proved essential. Second, the depth and longevity of student–teacher relationships were crucial, with teachers' emotional investment, trust and sustained support providing enduring sources of motivation and encouragement. These insights have important implications for schools, teacher education and policy development. Schools should foster inclusive, high‐expectations cultures with long‐term mentoring and structured peer integration promoting cross‐cultural interaction. Teacher education, in initial and continuing training, should include socio‐emotional learning and pedagogical strategies for non‐native language learners. Context and implications Rationale for the study: Previous research has typically examined either the perspectives of disadvantaged young people or those of professionals supporting them, often focusing on barriers and deficits. This study brings together both viewpoints to identify the key factors, relationships and supports that enable successful outcomes for young people in contexts where early school leaving is prevalent. Why the new findings matter: Our findings suggest that educational success among disadvantaged young people is shaped by interconnected support systems rather than individual effort alone. Strong parental belief in education and meaningful teacher–student relationships are central to resilience, reinforced by academic, social and community supports that enabled positive educational outcomes. Implications for practitioners and policymakers: Schools need to prioritise mentoring, inclusive cultures and structured cross‐cultural peer activities to strengthen belonging and aspiration. Teacher education and professional development should embed socio‐emotional learning, strategies for supporting multilingual learners and approaches that sustain high expectations in disadvantaged contexts. Policymakers should sustain and strengthen financial supports that enable disadvantaged students to access higher education, ensuring they keep pace with rising participation costs. Increased investment in schools serving disadvantaged communities is also needed to support meaningful family engagement and strengthen home–school relationships that foster resilience and educational success.

چکیده نابرابری آموزشی همچنان یک مسئلهٔ فراگیر و عمیقاً ریشه‌دار جهانی است که جوانان با پیشینه‌های آسیب‌پذیر و به حاشیه رانده‌شده به طور نامتناسبی تحت تأثیر آن قرار می‌گیرند. علی‌رغم چالش‌های قابل توجهی که پیشرفت تحصیلی بسیاری از جوانان را مختل می‌کند و اغلب چرخه‌های طرد اجتماعی و آسیب‌پذیری اقتصادی را تقویت می‌نماید، برخی دانش‌آموزان توانایی درخشش تحصیلی را نشان می‌دهند و عملاً بر خلاف انتظارات عمل می‌کنند. این مطالعه به بررسی عوامل کلیدی ساختاری و بین‌فردی می‌پردازد که به چنین دانش‌آموزانی امکان می‌دهد مسیرهای آموزشی مثبتی را طی کنند. با اتخاذ رویکرد پژوهش روایتی کیفی، این پژوهش بر دو مجموعه مصاحبه نیمه‌ساختاریافته با جوانان دارای پیشینه آسیب‌پذیر و بزرگسالانی که در موفقیت تحصیلی آنان نقش داشته‌اند (n = 16) تکیه دارد. یافته‌ها چهار دسته کلی از عوامل مؤثر بر موفقیت دانش‌آموزان را شناسایی می‌کند: (1) ویژگی‌های فردی مانند تاب‌آوری، انگیزش درونی، اهداف روشن و حس قوی هدفمندی؛ (2) انتظارات و حمایت والدین؛ (3) حمایت عاطفی، مشارکت و بازخورد سازنده معلمان و (4) حمایت همسالان. از میان این عوامل، دو عامل در تمامی موارد به طور مداوم معنادار بودند. نخست، انتظارات والدین که مبتنی بر اعتماد به توانایی‌های فرزند و ارزش‌گذاری بالای آموزش بود، اساسی تلقی شد. دوم، عمق و پایداری روابط دانش‌آموز–معلم حیاتی بود، به‌طوری‌که سرمایه‌گذاری عاطفی، اعتماد و حمایت مستمر معلمان، منابع پایداری از انگیزه و تشویق فراهم می‌کرد. این یافته‌ها پیامدهای مهمی برای مدارس، آموزش معلمان و توسعه سیاست‌ها دارند. مدارس باید فرهنگ‌های فراگیر با انتظارات بالا، همراه با نظام‌های مشاوره بلندمدت و ادغام ساختاریافته همسالان برای ترویج تعامل میان‌فرهنگی را تقویت کنند. آموزش معلمان، چه در دوره‌های اولیه و چه ضمن خدمت، باید شامل یادگیری اجتماعی–عاطفی و راهبردهای آموزشی برای زبان‌آموزان غیر بومی باشد. زمینه و پیامدها توجیه مطالعه: پژوهش‌های پیشین معمولاً یا دیدگاه جوانان محروم یا دیدگاه حرفه‌ای‌هایی که از آنان حمایت می‌کنند را بررسی کرده‌اند و اغلب بر موانع و کمبودها تمرکز داشته‌اند. این مطالعه هر دو دیدگاه را گرد هم می‌آورد تا عوامل کلیدی، روابط و حمایت‌هایی را که موفقیت جوانان را در زمینه‌هایی که ترک تحصیل زودهنگام رایج است، امکان‌پذیر می‌سازد، شناسایی کند. اهمیت یافته‌های جدید: یافته‌های ما نشان می‌دهد که موفقیت تحصیلی جوانان محروم توسط نظام‌های حمایتی به هم پیوسته شکل می‌گیرد و نه صرفاً تلاش فردی. باور قوی والدین به آموزش و روابط معنادار معلم–دانش‌آموز در مرکز تاب‌آوری قرار دارند و توسط حمایت‌های تحصیلی، اجتماعی و اجتماعی–محلی که نتایج مثبت آموزشی را ممکن می‌سازند، تقویت می‌شوند. پیامدها برای متخصصان و سیاست‌گذاران: مدارس باید مشاوره، فرهنگ‌های فراگیر و فعالیت‌های ساختاریافته همسالان میان‌فرهنگی را برای تقویت حس تعلق و آرمان‌گرایی در اولویت قرار دهند. آموزش معلمان و توسعه حرفه‌ای باید یادگیری اجتماعی–عاطفی، راهبردهای حمایت از زبان‌آموزان چندزبانه و رویکردهایی که انتظارات بالا را در زمینه‌های محروم حفظ می‌کنند، دربرگیرد. سیاست‌گذاران باید حمایت‌های مالی را که امکان دسترسی دانش‌آموزان محروم به آموزش عالی را فراهم می‌کند، حفظ و تقویت نمایند تا با افزایش هزینه‌های مشارکت همگام باشد. همچنین افزایش سرمایه‌گذاری در مدارسی که به جوامع محروم خدمت می‌کنند، برای حمایت از مشارکت معنادار خانواده و تقویت روابط خانه–مدرسه که تاب‌آوری و موفقیت تحصیلی را پرورش می‌دهد، ضروری است.

Introduction Psychological well-being and intrinsic motivation play an important role in academic engagement, professional identity development, and commitment to the teaching profession. However, limited evidence is available on how employment status, reasons for enrolment, and early vocational orientation are jointly associated with these constructs among students in initial teacher education. This study examined psychological well-being and intrinsic motivation among postgraduate students enrolled in Master's Degree programmes in Secondary Teacher Education. Methods A total of 239 postgraduate students enrolled at the University of Castilla-La Mancha and Villanueva University (Spain) participated in the study. Participants completed Ryff's Psychological Well-Being Scale and the Intrinsic Motivation Inventory (IMI). Independent-samples t-tests were conducted to examine differences in psychological well-being and intrinsic motivation according to employment status, reasons for enrolment, and early teaching vocation. Results No statistically significant differences in psychological well-being were observed according to employment status or reason for enrolment. Students who were not actively seeking employment reported significantly higher scores on Interest/Enjoyment and Perceived Choice, as well as a higher overall IMI score, than those actively seeking employment, whereas no significant differences were found for Value/Usefulness. Reason for enrolment was also associated with specific aspects of intrinsic motivation: participants who enrolled for reasons other than employment-related motives reported significantly higher Perceived Choice and overall IMI scores, while no significant differences emerged for Interest/Enjoyment or Value/Usefulness. The most consistent differences were associated with early teaching vocation. Students who had identified teaching as a professional goal from the beginning of their university studies reported significantly higher scores across all IMI dimensions ( p < .001) and a significantly higher score for Purpose in Life ( p < .001). Discussion These findings highlight early vocational orientation as a particularly relevant factor in understanding motivational engagement and professional purpose during initial teacher education. They also underscore the importance of considering both vocational and contextual factors when designing teacher education experiences that support professional identity development and sustained engagement with the teaching profession.

مقدمه: بهزیستی روان‌شناختی و انگیزش درونی نقش مهمی در درگیری تحصیلی، توسعه هویت حرفه‌ای و تعهد به حرفه معلمی ایفا می‌کنند. با این حال، شواهد محدودی درباره چگونگی ارتباط وضعیت اشتغال، دلایل ثبت‌نام و گرایش شغلی اولیه با این سازه‌ها در میان دانشجویان آموزش ابتدایی معلمان وجود دارد. این پژوهش به بررسی بهزیستی روان‌شناختی و انگیزش درونی در میان دانشجویان کارشناسی ارشد ثبت‌نام‌شده در برنامه‌های آموزش معلمان متوسطه پرداخت. روش‌ها: در مجموع ۲۳۹ دانشجوی کارشناسی ارشد از دانشگاه Castilla-La Mancha و دانشگاه Villanueva (اسپانیا) در این پژوهش شرکت کردند. شرکت‌کنندگان مقیاس بهزیستی روان‌شناختی Ryff و پرسشنامه انگیزش درونی (IMI) را تکمیل کردند. برای بررسی تفاوت‌های بهزیستی روان‌شناختی و انگیزش درونی بر اساس وضعیت اشتغال، دلایل ثبت‌نام و گرایش شغلی اولیه، آزمون t مستقل اجرا شد. نتایج: تفاوت معنادار آماری در بهزیستی روان‌شناختی بر اساس وضعیت اشتغال یا دلیل ثبت‌نام مشاهده نشد. دانشجویانی که به طور فعال به دنبال اشتغال نبودند، نمرات بالاتری را در ابعاد علاقه/لذت و انتخاب ادراک‌شده و همچنین نمره کلی IMI نسبت به افرادی که به طور فعال به دنبال اشتغال بودند، گزارش کردند، در حالی که برای ارزش/مفید بودن تفاوت معناداری یافت نشد. دلیل ثبت‌نام نیز با جنبه‌های خاصی از انگیزش درونی مرتبط بود: شرکت‌کنندگانی که به دلایلی غیر از انگیزه‌های مرتبط با اشتغال ثبت‌نام کرده بودند، نمرات بالاتری در انتخاب ادراک‌شده و نمره کلی IMI گزارش کردند، در حالی که برای علاقه/لذت یا ارزش/مفید بودن تفاوت معناداری مشاهده نشد. پایدارترین تفاوت‌ها با گرایش شغلی اولیه مرتبط بود. دانشجویانی که از ابتدای تحصیل دانشگاهی خود، معلمی را به عنوان هدف حرفه‌ای شناسایی کرده بودند، در تمامی ابعاد IMI (p < .001) و همچنین در بعد هدفمندی در زندگی (p < .001) نمرات معنادار بالاتری کسب کردند. بحث: این یافته‌ها گرایش شغلی اولیه را به عنوان عاملی به‌ویژه مهم در فهم درگیری انگیزشی و هدف حرفه‌ای در طول آموزش ابتدایی معلمان برجسته می‌کند. همچنین اهمیت توجه به عوامل شغلی و زمینه‌ای را در طراحی تجارب آموزش معلمان که از توسعه هویت حرفه‌ای و درگیری پایدار با حرفه معلمی حمایت می‌کند، مورد تأکید قرار می‌دهد.

Amaç: Bu çalışma, Z kuşağı bireylerinin boş zaman etkinliklerine yönelik yaklaşımlarını derinlemesine incelemeyi ve bu süreçte etkili olan belirleyici içsel motivasyon faktörlerini ortaya koyarken, Neulinger’in boş zaman teorisi çerçevesinde güncel bir perspektif sunarak alana katkıda bulunmayı amaçlamaktadır.Yöntem: Araştırmada nitel araştırma yaklaşımı benimsenmiş ve veri toplama yöntemi olarak odak grup görüşmesi gerçekleştirilmiştir. Çalışma kapsamında, 12 kişilik üniversite öğrencisinden oluşan katılımcı grubu ile gerçekleştirilen görüşmelerden elde edilen veriler, içerik analizi yöntemiyle sistematik olarak çözümlenmiştir.Bulgular: Analiz sonucunda, Z kuşağı bireylerinin boş zaman aktivitelerine ilişkin eğilimleri ile bu eğilimleri şekillendiren içsel motivasyon unsurları ortaya konmuştur. Katılımcıların boş zaman aktiviteleri, “fiziksel ve zihinsel rahatlama”, “sosyal etkileşim” ve “kişisel gelişim” olmak üzere üç ana tema altında sınıflandırılmıştır. Bulgular, katılımcıların etkinlik tercihlerini büyük ölçüde içsel motivasyona dayalı olarak gerçekleştirdiklerini; bu süreçte zihinsel üretkenlik, sosyal bağların güçlenmesi ve yeni bilgiler edinme gibi kazanımların öne çıktığını göstermektedir. Ayrıca spor ve doğa temelli etkinliklerin disiplin ve liderlik becerileri kazandırması; kültürel ve sanatsal etkinliklerin ise yaratıcılık, araştırma eğilimi ve kendini ifade etme fırsatı sunması, çalışmanın dikkat çekici bulguları arasında yer almaktadır.Sonuç: Araştırma sonucunda, Z kuşağı bireylerinin boş zaman alışkanlıkları anlaşılmış ve turizm, rekreasyon, eğitim ile yerel yönetim gibi çeşitli alanlarda gençlere yönelik strateji geliştirilmesine teorik ve pratik bir zemin oluşturulmasına katkı sağlanmıştır. Ayrıca araştırma, ilgili literatüre özgün bir bakış açısı sunarak, gelecekte yapılacak çalışmalara teorik ve pratik katkılar sağlamayı hedeflemektedir. Dolayısıyla, araştırma sonuçları, Z kuşağı bireylerinin boş zaman yaklaşımlarının Neulinger’in teorisinde vurguladığı içsel motivasyon ve özgür seçim temelindeki saf boş zaman kavramı ile önemli ölçüde örtüştüğünü göstermektedir.

هدف: این پژوهش با هدف بررسی عمیق رویکردهای افراد نسل Z نسبت به فعالیت‌های اوقات فراغت و شناسایی عوامل تعیین‌کننده انگیزش درونی مؤثر در این فرآیند، در چارچوب نظریه اوقات فراغت Neulinger، با ارائه چشم‌اندازی نوین به حوزه مطالعاتی مربوطه، انجام شده‌است. روش: در این پژوهش رویکرد کیفی اتخاذ شده و به‌عنوان روش گردآوری داده‌ها از مصاحبه گروه متمرکز استفاده شده‌است. داده‌های حاصل از مصاحبه با گروهی متشکل از ۱۲ دانشجوی دانشگاه، با روش تحلیل محتوا به‌صورت نظام‌مند مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفته‌است. یافته‌ها: نتایج تحلیل نشان داد که گرایش‌های افراد نسل Z نسبت به فعالیت‌های اوقات فراغت و عوامل انگیزشی درونی شکل‌دهنده این گرایش‌ها قابل شناسایی است. فعالیت‌های اوقات فراغت شرکت‌کنندگان در سه مضمون اصلی «آرامش جسمی و ذهنی»، «تعامل اجتماعی» و «رشد فردی» طبقه‌بندی شد. یافته‌ها حاکی از آن است که ترجیحات فعالیتی شرکت‌کنندگان عمدتاً مبتنی بر انگیزش درونی بوده و در این فرآیند، دستاوردهایی همچون خلاقیت ذهنی، تقویت پیوندهای اجتماعی و کسب دانش جدید برجسته می‌باشد. همچنین، فعالیت‌های مبتنی بر ورزش و طبیعت موجب کسب مهارت‌های انضباط و رهبری و فعالیت‌های فرهنگی و هنری فرصت‌هایی برای خلاقیت، گرایش به پژوهش و ابراز وجود فراهم می‌آورد که از یافته‌های قابل توجه پژوهش است. نتیجه‌گیری: نتایج پژوهش به درک عادات اوقات فراغت نسل Z انجامیده و زمینه نظری و عملی برای تدوین راهبردهایی در حوزه‌هایی چون گردشگری، تفریحات، آموزش و مدیریت شهری در ارتباط با جوانان فراهم ساخته‌است. افزون بر این، پژوهش با ارائه دیدگاهی نو به ادبیات مرتبط، درصدد ارائه مشارکت‌های نظری و عملی برای پژوهش‌های آتی می‌باشد. بنابراین، نتایج پژوهش نشان می‌دهد که رویکردهای نسل Z به اوقات فراغت تا حد زیادی با مفهوم اوقات فراغت ناب مبتنی بر انگیزش درونی و انتخاب آزاد که در نظریه Neulinger مورد تأکید قرار گرفته، هم‌پوشانی دارد.

The swift progress and broad application of information and communication technologies (ICTs) have significantly advanced their integration into the educational sector. This research aims to address the impacts of flow antecedents, including online learning self-efficacy and intrinsic motivation for online learning, on flow experience. Furthermore, it aims to assess interactivity, flow, and course content as predictors of online learning effectiveness. It also investigates the effects of flow and learning effectiveness on the intention to continue using online learning platforms. This study collected data from 224 online learners of English learning platforms in Taiwan using an online survey. According to the findings, flow was positively and significantly impacted by online learning self-efficacy and intrinsic motivation for online learning. Furthermore, interactivity, course content, and flow were positively associated with educational effectiveness. Lastly, both flow and learning effectiveness were found to be positively and significantly associated with continuance intention. Examination of the dual mediating mechanism revealed significant indirect pathways whereby intrinsic motivation for online learning and online learning self-efficacy exert substantial influence on continuance intention through the mediating role of flow experience. Conversely, the hypothesized indirect effects of interactivity and course content on continuance intention, mediated by learning effectiveness, failed to reach statistical significance. These findings highlight the critical importance of cultivating flow states in online language-learning environments, as the psychological immersion experienced during learning activities is a more powerful determinant of continued platform use than the actual learning outcomes.

پیشرفت سریع و کاربرد گسترده فناوری‌های اطلاعات و ارتباطات (ICTs) ادغام آن‌ها در بخش آموزش را به طور قابل توجهی ارتقاء داده است. این پژوهش با هدف بررسی تأثیر پیش‌نیازهای جریان، از جمله خودکارآمدی یادگیری آنلاین و انگیزش درونی برای یادگیری آنلاین، بر تجربه جریان انجام شده است. همچنین، به ارزیابی تعاملی بودن، جریان و محتوای دوره به عنوان پیش‌بین‌های اثربخشی یادگیری آنلاین می‌پردازد. افزون بر این، اثرات جریان و اثربخشی یادگیری بر قصد تداوم استفاده از پلتفرم‌های یادگیری آنلاین مورد بررسی قرار گرفته است. داده‌های این مطالعه از ۲۲۴ یادگیرنده آنلاین پلتفرم‌های آموزش زبان انگلیسی در تایوان از طریق یک پرسشنامه آنلاین گردآوری شد. یافته‌ها نشان داد که جریان به طور مثبت و معنادار تحت تأثیر خودکارآمدی یادگیری آنلاین و انگیزش درونی برای یادگیری آنلاین قرار دارد. همچنین، تعاملی بودن، محتوای دوره و جریان با اثربخشی آموزشی رابطه مثبت داشتند. در نهایت، هر دو متغیر جریان و اثربخشی یادگیری با قصد تداوم استفاده ارتباط مثبت و معناداری نشان دادند. بررسی سازوکار میانجی‌گری دوگانه، مسیرهای غیرمستقیم معناداری را نشان داد که در آن انگیزش درونی برای یادگیری آنلاین و خودکارآمدی یادگیری آنلاین از طریق نقش میانجی تجربه جریان تأثیر قابل توجهی بر قصد تداوم استفاده دارند. در مقابل، اثرات غیرمستقیم فرض‌شده تعاملی بودن و محتوای دوره بر قصد تداوم استفاده که توسط اثربخشی یادگیری میانجی‌گری می‌شد، از لحاظ آماری معنادار نبود. این یافته‌ها بر اهمیت حیاتی پرورش حالت‌های جریان در محیط‌های یادگیری زبان آنلاین تأکید می‌کند، چرا که غوطه‌وری روان‌شناختی تجربه‌شده در فعالیت‌های یادگیری، تعیین‌کننده‌ای قوی‌تر برای تداوم استفاده از پلتفرم نسبت به نتایج واقعی یادگیری است.

Abstract Over the past decades, self-determination theory (SDT) has been widely applied in second language (L2) motivation research. The present study employed a multilevel meta-analysis to examine the direction and magnitude of the relationship between SDT-based L2 motivation and L2 achievement. We systematically searched ten English databases and pooled the data using random-effects models. A total of 74 eligible studies involving 220 estimates were included in the analyses. The results showed that both intrinsic motivation ( r = .318, p < .001) and extrinsic motivation ( r = .166, p < .001) were significantly and positively correlated with L2 achievement. Two autonomous dimensions of extrinsic motivation—integrated regulation ( r =. 248, p < .001) and identified regulation ( r = .190, p < .001)—were positively related with L2 achievement, whereas controlled dimensions—introjected regulation ( r = .006, p = .866) and external regulation ( r = .010, p = .781)—were not. The aggregated associations between intrinsic/extrinsic motivation and L2 achievement were moderated by learning context and teaching mode. Theoretical and practical implications of this study are discussed.

چکیده در دهه‌های گذشته، نظریه خودتعیین‌گری (SDT) به طور گسترده‌ای در پژوهش‌های انگیزش زبان دوم (L2) به کار رفته است. مطالعه حاضر با بهره‌گیری از یک فراتحلیل چندسطحی، جهت و اندازه رابطه بین انگیزش زبان دوم مبتنی بر SDT و پیشرفت زبان دوم را بررسی می‌کند. ما به طور نظام‌مند ده پایگاه داده انگلیسی را جست‌وجو کردیم و داده‌ها را با استفاده از مدل‌های اثرات تصادفی تجمیع نمودیم. در مجموع، ۷۴ مطالعه واجد شرایط که شامل ۲۲۰ برآورد بودند، در تحلیل‌ها وارد شدند. نتایج نشان داد که هم انگیزش درونی (r = .318, p < .001) و هم انگیزش بیرونی (r = .166, p < .001) با پیشرفت زبان دوم رابطه معنادار و مثبتی دارند. دو بعد خودمختار انگیزش بیرونی—تنظیم یکپارچه (r = .248, p < .001) و تنظیم شناسایی‌شده (r = .190, p < .001)—با پیشرفت زبان دوم رابطه مثبت داشتند، در حالی که ابعاد کنترل‌شده—تنظیم درونی‌شده (r = .006, p = .866) و تنظیم بیرونی (r = .010, p = .781)—فاقد چنین رابطه‌ای بودند. روابط تجمیع‌شده بین انگیزش درونی/بیرونی و پیشرفت زبان دوم توسط زمینه یادگیری و شیوه تدریس تعدیل می‌شود. پیامدهای نظری و عملی این مطالعه مورد بحث قرار گرفته‌اند.

ABSTRACT Infants often exhibit goal‐directed behaviors, such as reaching for a sensory stimulus, even when no external reward criterion is provided. These intrinsically motivated behaviors facilitate spontaneous exploration and learning of the body and environment during early developmental stages. Although computational modeling can offer insight into the mechanisms underlying such behaviors, many existing studies on intrinsic motivation focus primarily on how exploration contributes to acquiring external rewards. In this paper, we propose a novel density model for an agent's own multimodal sensory experiences, called the “self‐prior,” and investigate whether it can autonomously induce goal‐directed behavior. Integrated within an active inference framework based on the free energy principle, the self‐prior generates behavioral references purely from an intrinsic process that minimizes mismatches between average past sensory experiences and current observations. This mechanism is also analogous to the acquisition and utilization of a body schema through continuous interaction with the environment. We examine this approach in a simulated environment and confirm that the agent spontaneously reaches toward a tactile stimulus. Our study implements intrinsically motivated behavior shaped by the agent's own sensory experiences, demonstrating the spontaneous emergence of intentional behavior during early development. Summary Suggests a computational model for early intentional behavior, integrating body‐schema formation and goal‐directed actions under the free energy principle. Introduces a self‐prior as an internal density model that drives the emergence of goal‐directed behaviors without external rewards. Demonstrates spontaneous reaching for a sticker by minimizing mismatches between observed multimodal sensory inputs and the empirically acquired self‐prior.

نوزادان اغلب رفتارهای هدفمندی مانند دست دراز کردن به سوی یک محرک حسی را حتی در غیاب معیار پاداش بیرونی از خود نشان می‌دهند. این رفتارهای دارای انگیزش درونی، کاوش و یادگیری خودانگیخته بدن و محیط را در مراحل اولیه رشد تسهیل می‌کنند. اگرچه مدل‌سازی محاسباتی می‌تواند بینشی درباره سازوکارهای زیربنایی چنین رفتارهایی ارائه دهد، بسیاری از پژوهش‌های موجود درباره انگیزش درونی عمدتاً بر این تمرکز دارند که چگونه کاوش به کسب پاداش‌های بیرونی کمک می‌کند. در این مقاله، یک مدل چگالی نوین برای تجارب حسی چندوجهی عامل، با عنوان «پیش‌فرض خود»، پیشنهاد می‌شود و بررسی می‌گردد که آیا این مدل می‌تواند به طور خودمختار رفتار هدفمند را القا کند یا خیر. این مدل که در چارچوب استنتاج فعال مبتنی بر اصل انرژی آزاد ادغام شده است، مراجع رفتاری را صرفاً از یک فرایند درونی که عدم تطابق میان تجارب حسی گذشته میانگین و مشاهدات فعلی را به حداقل می‌رساند، تولید می‌کند. این سازوکار همچنین مشابه کسب و به‌کارگیری طرحواره بدنی از طریق تعامل مستمر با محیط است. این رویکرد در یک محیط شبیه‌سازی‌شده مورد بررسی قرار گرفته و تأیید می‌شود که عامل به طور خودانگیخته به سوی یک محرک لمسی دست دراز می‌کند. مطالعه حاضر رفتار دارای انگیزش درونی شکل‌گرفته بر اساس تجارب حسی خود عامل را پیاده‌سازی می‌کند و ظهور خودانگیخته رفتار هدفمند در طول رشد اولیه را نشان می‌دهد. خلاصه: مدل محاسباتی برای رفتار هدفمند اولیه پیشنهاد می‌کند که یکپارچه‌سازی شکل‌گیری طرحواره بدنی و کنش‌های هدفمند را تحت اصل انرژی آزاد ممکن می‌سازد. پیش‌فرض خود را به عنوان یک مدل چگالی درونی معرفی می‌کند که ظهور رفتارهای هدفمند را بدون پاداش بیرونی هدایت می‌کند. دست دراز کردن خودانگیخته به سوی یک برچسب را از طریق به حداقل رساندن عدم تطابق میان ورودی‌های حسی چندوجهی مشاهده‌شده و پیش‌فرض خود تجربی نشان می‌دهد.

Against the backdrop of the continuous advancement of inclusive education, kindergarten teachers have become crucial to determining whether the quality of preschool inclusive education can be effectively realized. However, existing studies have tended to examine teachers' attitudes, knowledge, or skills separately, with limited structural explanation of how deep-seated qualities, intrinsic motivation, and explicit practices jointly constitute teacher competency in preschool inclusive settings. This study integrated the Iceberg Model and the Onion Model to construct a five-dimensional framework of kindergarten teachers' inclusive education competency, including inclusive literacy, inclusive knowledge, inclusive motivation, teaching adjustment, and collaborative influence. A two-stage quantitative design was adopted. A self-developed 39-item questionnaire was finalized based on a pretest with 239 kindergarten teachers, and a formal survey was then conducted among 298 kindergarten teachers in Chongqing, China. The results showed that teachers' overall inclusive education competency was above the midpoint, but the five dimensions developed unevenly. Inclusive literacy and teaching adjustment were relatively higher, inclusive knowledge and inclusive motivation were close to the overall average, and collaborative influence was the weakest dimension. Further analyses indicated that backbone teachers and teachers who had received relevant training showed higher levels of competency. Teachers who had contact with children with special needs had higher mean scores across dimensions, but the differences were not statistically robust. Meanwhile, cumulative training duration did not show the expected positive relationship with overall competency, suggesting that training participation and training duration reflect different aspects of professional growth and that accumulated training hours cannot be equated with training quality. The findings indicate that kindergarten teachers' inclusive education competency is not a single reserve of knowledge or skills, but a composite structure comprising deepseated qualities, a knowledge base, intrinsic motivation, and practical abilities. This study provides empirical evidence from western China and offers implications for localized assessment, teacher support systems, and training improvement.

در بستر پیشرفت مستمر آموزش فراگیر، معلمان مهدکودک نقش کلیدی در تعیین تحقق مؤثر کیفیت آموزش فراگیر پیش‌دبستانی ایفا می‌کنند. با این حال، پژوهش‌های موجود عمدتاً نگرش‌ها، دانش یا مهارت‌های معلمان را به طور جداگانه بررسی کرده‌اند و توضیح ساختاری محدودی درباره این‌که چگونه ویژگی‌های عمیق، انگیزش درونی و عملکردهای آشکار به طور مشترک شایستگی معلمان در محیط‌های فراگیر پیش‌دبستانی را شکل می‌دهند، ارائه داده‌اند. این مطالعه با ادغام مدل کوه یخ و مدل پیازی، چارچوبی پنج‌بعدی از شایستگی معلمان مهدکودک در آموزش فراگیر شامل سواد فراگیر، دانش فراگیر، انگیزش فراگیر، تعدیل تدریس و تأثیر همکاری را تدوین کرد. طرح پژوهش کمی دو مرحله‌ای اتخاذ شد. پرسشنامه‌ای ۳۹ ماده‌ای که توسط پژوهشگران تدوین شده بود، بر اساس پیش‌آزمون با ۲۳۹ معلم مهدکودک نهایی شد و سپس پیمایش اصلی در میان ۲۹۸ معلم مهدکودک در چونگ‌کینگ، چین انجام گرفت. نتایج نشان داد که شایستگی کلی معلمان در آموزش فراگیر بالاتر از نقطه میانی بود، اما پنج بعد توسعه‌یافته به طور یکنواخت رشد نکرده بودند. سواد فراگیر و تعدیل تدریس نسبتاً بالاتر بودند، دانش فراگیر و انگیزش فراگیر نزدیک به میانگین کلی بودند و تأثیر همکاری ضعیف‌ترین بعد بود. تحلیل‌های بیشتر نشان داد که معلمان کلیدی و معلمانی که آموزش مرتبط دریافت کرده بودند، سطوح بالاتری از شایستگی را نشان دادند. معلمانی که با کودکان دارای نیازهای ویژه تماس داشتند، میانگین نمرات بالاتری در ابعاد مختلف داشتند، اما تفاوت‌ها از لحاظ آماری معنادار نبود. همچنین، مدت تجمعی آموزش رابطه مثبت مورد انتظار با شایستگی کلی را نشان نداد که این امر نشان می‌دهد مشارکت در آموزش و مدت آموزش جنبه‌های متفاوتی از رشد حرفه‌ای را منعکس می‌کند و ساعات تجمعی آموزش را نمی‌توان معادل کیفیت آموزش دانست. یافته‌ها نشان می‌دهد که شایستگی معلمان مهدکودک در آموزش فراگیر صرفاً ذخیره‌ای از دانش یا مهارت نیست، بلکه ساختاری مرکب متشکل از ویژگی‌های عمیق، بنیان دانشی، انگیزش درونی و توانایی‌های عملی است. این مطالعه شواهد تجربی از غرب چین ارائه می‌دهد و پیامدهایی برای ارزیابی بومی، نظام‌های حمایت از معلمان و بهبود آموزش دارد.

Gamification in physical education is an active methodology that fosters student engagement. However, few studies have examined its influences based on the types of elements in gamification. This study analyzed and compared the effects of these factors on motivation, future physical activity intention and basic psychological needs. The intervention was conducted with secondary school students in Spain during 8 physical education sessions in different schools. The 209 participants were divided into 3 groups: a control group (CG), a group where intrinsic gamification elements predominated (InMG), and another where extrinsic elements predominated (ExMG). Participants completed the questionnaires before and after the intervention. The results revealed a significant time × group interaction effect for perceived competence (p = .023) and future physical activity intention (p = .02). Although these interactions did not derive from statistically significant post-hoc pairwise comparisons, descriptive trends revealed a tendency toward an increase in perceived competence for both the ExMG and InMG, and a specific upward tendency for future physical activity intention only within the InMG. No significant effects were observed for the remaining motivational regulations, which remained stable across all conditions. In conclusion, the findings delineate the specific and nuanced impacts of the two evaluated gamification profiles. While both the InMG and ExMG frameworks were associated with a descriptive tendency toward a slight improvement in students' perceived competence compared to the CG, the InMG profile suggested a possible descriptive advantage in fostering intentions for future physical practice that requires further confirmation.

بازی‌وارسازی در آموزش تربیت‌بدنی یک روش فعال است که موجب افزایش مشارکت دانش‌آموزان می‌شود. با این حال، پژوهش‌های اندکی تأثیرات آن را بر اساس انواع عناصر بازی‌وارسازی بررسی کرده‌اند. این مطالعه اثرات این عوامل را بر انگیزش، قصد فعالیت بدنی آینده و نیازهای روان‌شناختی پایه تحلیل و مقایسه کرد. مداخله با دانش‌آموزان مقطع متوسطه در اسپانیا طی ۸ جلسه آموزش تربیت‌بدنی در مدارس مختلف انجام شد. 209 شرکت‌کننده به سه گروه تقسیم شدند: گروه کنترل (CG)، گروهی که عناصر بازی‌وارسازی درونی در آن غالب بود (InMG)، و گروهی که عناصر بیرونی غالب بود (ExMG). شرکت‌کنندگان قبل و بعد از مداخله پرسشنامه‌ها را تکمیل کردند. نتایج نشان داد اثر تعاملی معنادار زمان × گروه برای شایستگی ادراک‌شده (p = .023) و قصد فعالیت بدنی آینده (p = .02) وجود دارد. اگرچه این تعاملات از مقایسه‌های زوجی پس‌نگر معنادار آماری حاصل نشدند، روندهای توصیفی نشان‌دهنده گرایش به افزایش شایستگی ادراک‌شده در هر دو گروه ExMG و InMG و گرایش افزایشی خاص برای قصد فعالیت بدنی آینده فقط در گروه InMG بود. برای سایر تنظیمات انگیزشی، اثر معناداری مشاهده نشد و این متغیرها در همه شرایط پایدار باقی ماندند. در نتیجه، یافته‌ها تأثیرات خاص و ظریف دو پروفایل بازی‌وارسازی ارزیابی‌شده را ترسیم می‌کند. در حالی که هر دو چارچوب InMG و ExMG با گرایش توصیفی به بهبود اندک شایستگی ادراک‌شده دانش‌آموزان نسبت به گروه کنترل همراه بودند، پروفایل InMG مزیت توصیفی احتمالی در تقویت قصد تمرین بدنی آینده را نشان داد که نیازمند تأیید بیشتر است.

This study aims to explore the impact of principal transformational leadership on teacher organizational commitment across regions and schools, using teacher self-efficacy as a mediating variable, to enhance principals' leadership wisdom and promote school change. A total of 320 questionnaires were distributed and 310 were returned (return rate of 96.8%). Finally, 308 valid questionnaires were obtained (effectiveness rate of 96.2%). AMOS 23.0 was used to construct a structural equation model with path coefficients, and the model fit and path effect were analyzed to explore the relationship between the three main variables. The results show that principal transformational leadership has a significant positive correlation with both teacher organizational commitment and teacher self-efficacy. Teacher self-efficacy has a significant positive correlation with teacher organizational commitment. Teacher self-efficacy has a mediating role. Transformational leadership primarily affects teachers' intrinsic motivation—self-efficacy—which in turn influences their level of organizational commitment.

هدف این پژوهش بررسی تأثیر رهبری تحول‌آفرین مدیران بر تعهد سازمانی معلمان در مناطق و مدارس مختلف با استفاده از خودکارآمدی معلمان به عنوان متغیر میانجی، به منظور ارتقاء خرد رهبری مدیران و ترویج تغییر در مدرسه است. در مجموع ۳۲۰ پرسشنامه توزیع شد و ۳۱۰ پرسشنامه بازگردانده شد (نرخ بازگشت ۹۶.۸٪). در نهایت، ۳۰۸ پرسشنامه معتبر به دست آمد (نرخ اعتبار ۹۶.۲٪). برای ساخت مدل معادلات ساختاری با ضرایب مسیر از نرم‌افزار AMOS 23.0 استفاده شد و برازش مدل و اثر مسیرها برای بررسی رابطه بین سه متغیر اصلی تحلیل گردید. نتایج نشان می‌دهد که رهبری تحول‌آفرین مدیران با هر دو متغیر تعهد سازمانی معلمان و خودکارآمدی معلمان همبستگی مثبت معناداری دارد. خودکارآمدی معلمان نیز با تعهد سازمانی معلمان همبستگی مثبت معناداری دارد. خودکارآمدی معلمان نقش میانجی ایفا می‌کند. رهبری تحول‌آفرین عمدتاً بر انگیزش درونی معلمان—خودکارآمدی—تأثیر می‌گذارد که به نوبه خود سطح تعهد سازمانی آن‌ها را تحت تأثیر قرار می‌دهد.