professional learning

This study examined technological self-efficacy and classroom technology use among early childhood teachers at Cabangahan Elementary School, Siaton, Negros Oriental. Employing a quantitative descriptive-correlational design, the researchers collected self-reported data from five teachers using an expert-reviewed, Google Forms questionnaire. Descriptive frequencies, percentages, and five-point weighted means were used to characterize teachers’ profiles, basic technology skills, confidence in pedagogical integration, troubleshooting ability, frequency of technology use, diversity of digital tools, and perceived effects on children’s learning and engagement. The reported mean scores were 4.56 for basic technology skills, 4.56 for pedagogical integration, and 4.52 for technical troubleshooting, all interpreted as highly confident. Classroom technology use was rated 4.60 for frequency, 4.16 for diversity of tools, and 4.76 for perceived learning engagement. The study reported a very strong positive Pearson correlation between self-efficacy and classroom technology implementation (r = .94); no corresponding significance test was provided. Results suggest that the participating teachers perceived themselves as technologically capable and frequent users of digital resources, although the range of tools used was comparatively limited. The proposed action plan prioritizes device access, technical support, targeted professional learning, and classroom monitoring. Given the five-person, single-school sample and reliance on self-report, the findings should be interpreted as local descriptive evidence, not as proof of causal effects on children’s outcomes.

Social capital represents a relational resource developed through trust, professional networks, collaboration, peer support, and knowledge exchange. In the context of Social Studies Education, social capital can support teachers in accessing information, experiences, and professional resources relevant to professional development and instructional planning. This study aims to analyze the conceptualization of teachers’ social capital, identify its dimensions in relation to teacher professionalism, and examine its relevance to Social Studies teaching practices and instructional planning. The study employs a Systematic Literature Review (SLR) approach guided by the PRISMA 2020 framework. The literature analyzed consists of scholarly publications published between 2023 and 2026 in Indonesian and English that met the established inclusion criteria. The data were analyzed through thematic synthesis based on conceptual dimensions, forms of professional relationships, and their contributions to teaching practices. The synthesis indicates that social capital facilitates teachers’ access to information, experiences, feedback, and professional support through networks and collaborative relationships. These resources can strengthen professional learning and pedagogical decision-making relevant to Social Studies instructional planning. However, empirical evidence directly linking teachers’ social capital to the quality of Social Studies instructional planning remains limited. These findings highlight the need for further research on how social capital can be translated into improvements in the quality of Social Studies instructional planning components.

ABSTRACT. The relationship between instructional leadership behaviours and lecturers’ job performance is important in higher education. Understanding this relationship can help academic leaders support lecturers and improve teaching, research, and academic development. Therefore, this study determines how instructional leadership behaviour of heads of departments (HoDs) influences lecturers’ job performance at the major public universities in Kumasi, Ghana. A cross-sectional survey design was employed to collect data from lecturers in public universities at a single point in time. The sample includes public university lecturers. A stratified random sampling technique was used to select 155 lecturers to provide quantitative data. Data were collected using a questionnaire and analyzed with both descriptive and inferential statistics, including frequencies, percentages, means, and standard deviations, along with the Pearson product-moment correlation coefficient. The findings indicate that HoDs demonstrate active involvement in setting institutional direction, monitoring instruction, and supporting staff development. However, the findings reveal insufficient mentorship to support lecturers’ professional learning and performance. This lack of mentorship could limit opportunities for developing leadership potential among teachers and supporting their career growth. Lecturers displayed effectiveness in their teaching practices. The statistical results confirmed a significant effect of instructional leadership behaviours on lecture delivery (F(4,98) = 20.382, p < 0.01). It was recommended that HoDs should communicate departmental goals clearly and ensure that lecturers understand their teaching, assessment, research, and administrative responsibilities. Additionally, the strong positive correlation between the communication of institutional objectives and lecturer effectiveness highlights the need for university goals, teaching expectations, and performance standards to be communicated clearly across departments.

This study investigated the relationship between Senior High School mathematics teachers’ epistemological knowledge and mathematical discourse practices, examined differences based on selected profile variables, and determined the predictive influence of epistemological knowledge on discourse practices. Employing a descriptive-correlational research design, the study involved 43 Senior High School mathematics teachers from 13 public secondary schools in the Schools Division of Lipa City, selected through total population sampling. Data were gathered using two researcher-developed instruments: the Epistemological Knowledge in Mathematics Questionnaire (EKMQ) and the Mathematical Discourse Practices Questionnaire (MDPQ), both subjected to expert validation and reliability testing. Following ethical research protocols, questionnaires were administered online. Data were analyzed using descriptive statistics, independent samples t-test, one-way analysis of variance (ANOVA), Pearson product-moment correlation, and simple linear regression. Findings revealed that teachers demonstrated a high extent of epistemological knowledge and highly practiced mathematical discourse in classroom instruction. No significant differences in epistemological knowledge were observed based on ancillary roles, while mathematical discourse practices differed significantly according to the number of mathematics-related trainings and seminars attended. Furthermore, a strong positive relationship existed between epistemological knowledge and mathematical discourse practices, with epistemological knowledge significantly predicting discourse practices. These findings emphasized the importance of strengthening teachers’ understanding of mathematical knowledge and promoting meaningful classroom communication. Consequently, the Mathematical Discourse Enhancement Program (MDEP) was developed as a research-based professional development initiative designed to enhance teachers’ epistemological knowledge, improve mathematical discourse practices, and support effective mathematics instruction through targeted professional learning opportunities and continuous instructional improvement.

Professional Learning Communities (PLCs) are an essential mechanism for collaborative professional learning of teachers. However, evidence remains limited on the specific activities secondary school Biology teachers engage in within PLCs and their perceived contribution to competence-based teaching in Tanzania. This study investigated the PLC activities conducted by secondary school Biology teachers in Dodoma City and their perceived contribution to competence-based teaching practices. Social Constructivist Theory guided the study. A cross-sectional survey design was adopted, and data were collected through a structured questionnaire from 103 Biology teachers in 60 randomly selected public and private secondary schools and analysed using descriptive statistics. The key findings show that teachers engaged mainly in practice-oriented activities: collaborative lesson planning (83.5% of respondents) and peer observation (52.4%) were the only activities reported by more than half of the teachers, whereas setting and reviewing goals (21.4%) and action research and inquiry-based learning (16.5%) were the least practised. Teachers rated the contribution of PLC activities to competence-based teaching as great on all six indicators (M = 3.99–4.18). The strongest contributions were in preparing competence-based lesson plans integrating lessons into real-life situations and involving students in classroom activities, while formative assessment received the lowest, though still high, rating. These findings imply that PLCs benefit learners by helping teachers deliver more learner-centred, contextualised, and participatory lessons, which are the classroom conditions through which competence-based learning and academic performance are improved. The study recommends strengthening inquiry-oriented PLC activities, particularly action research and the collaborative analysis of assessment evidence, so that PLCs can more fully support learners’ achievement.

This study examined the challenges and opportunities experienced by elementary teachers in the new normal education in the Third Congressional District of the Schools Division of Iloilo, Philippines, during the school year 2021–2022, as a basis for developing an instructional training program. Anchored on the Volatility, Uncertainty, Complexity, and Ambiguity (VUCA) framework, the study employed a descriptive-correlational research design involving 60 elementary teachers. Data were collected using a researcher-modified questionnaire and analyzed through descriptive statistics, the Mann–Whitney U test, and Spearman rho correlation. Findings revealed that teachers experienced a moderately challenging level of difficulties (M = 2.68), primarily involving limited internet connectivity, health safety concerns, insufficient technological devices, and financial constraints. Conversely, respondents reported a high level of opportunities (M = 3.85), particularly in professional learning, personal development, technological adaptation, and learner engagement. No significant differences were found in challenges and opportunities when respondents were classified according to age, sex, and civil status. However, a significant negative relationship was established between challenges and opportunities (rs = −0.453, p < 0.001), indicating that greater challenges were associated with fewer perceived opportunities. Based on these findings, a five-day instructional training program focusing on technological competencies and digital instructional applications was proposed. The study supports Sustainable Development Goal 4 (Quality Education) by emphasizing teacher professional development and inclusive instructional practices, and SDG 9 (Industry, Innovation and Infrastructure) through educational technology integration. Its sustainability implications highlight the importance of continuous professional development, institutional technical assistance, and adaptable instructional strategies in strengthening educational resilience and sustaining quality elementary education.

Curriculum reform depends on how school leaders support its everyday implementation. This study examined the relationship between curriculum leadership practices and perceived curriculum implementation effectiveness among public school heads in Albay, Ligao City, and Iriga City, Philippines. Guided by Hallinger and Murphy’s instructional leadership model, a cross-sectional descriptive-correlational design was used. Fifty school heads voluntarily completed a questionnaire containing 60 items across six subscales. Analyses included descriptive statistics, internal consistency estimates, Pearson correlation, and simultaneous multiple regression, supplemented by rank-based correlation, robust standard errors, and influential-case checks. Respondents reported very high leadership practices (M = 4.702, SD = 0.375) and implementation effectiveness (M = 4.678, SD = 0.359). However, 71.2% of item responses received the highest rating, indicating a ceiling effect. Overall leadership and implementation scores were strongly associated (r = .804, p < .001). The regression model explained 66.8% of the observed variance. Positive learning climate was the only dimension with a significant unique association (B = 0.535, β = .595, p = .002), a finding retained in sensitivity analyses. Mission definition and instructional management did not contribute significant additional variance after their overlap with learning climate was considered. Findings suggest that collaboration, recognition, inclusion, and professional learning deserve attention in curriculum support. Nevertheless, the voluntary sample, common source of measurement, unverified content validity, and overlapping predictors limit interpretation. The results describe perceptions rather than independently demonstrated effectiveness and cannot establish causation. Larger studies using validated instruments, teacher reports, observations, and documentary evidence are needed to test these relationships.

This paper examines the significant role played by teachers in fostering the holistic development of students, extending beyond academic achievement to encompass their intellectual, emotional, social, ethical, physical and creative growth. Teachers play a significant role in shaping students’ knowledge, skills, attitudes, values and competencies through effective pedagogical practices, learner-centered approaches and inclusive classroom environments. Their ability to recognize diverse learning needs, encourage critical thinking, nurture creativity and promote social-emotional well-being is essential for facilitating meaningful and comprehensive student development. Furthermore, continuous professional development and adherence to ethical and professional standards enable teachers to respond effectively to the evolving educational needs of learners. However, holistic student development cannot be achieved through teacher’s efforts alone. Educational institutions and school leadership also play a crucial role in establishing supportive, equitable, and inclusive learning environments. The paper highlights the importance of shared leadership, collaborative planning and professional learning communities (PLCs) in strengthening cooperation between teachers and school administration. Such collaborative practices can facilitate the integration of academic learning with life skills, value education, experiential learning and the development of essential twenty-first century competencies; the paper also examines challenges that may hinder holistic student development, including limited resources, time constraints, hierarchical administrative structure and inadequate opportunities for professional collaboration. It argues that fostering trust, effective communication, psychological safety and collective responsibility is essential for overcoming these barriers. The paper concludes that holistic student development requires a collaborative and learner-centered educational ecosystem in which teachers; school leaders and other stakeholders work together to nurture well-rounded, responsible, resilient and lifelong learners.

This qualitative study examines how K–12 educational leaders describe and make sense of their leadership practices related to instructional support, evaluation and improvement strategies, collaborative relationships and trust, and parent and community engagement. Drawing on open-ended survey responses from practicing school and district leaders, the study employs inductive thematic analysis to explore leadership efficacy as enacted through daily practice rather than expressed solely as an abstract belief. Guided by Bandura’s self-efficacy theory, Bronfenbrenner’s ecological systems theory, and transformational leadership theory as interpretive lenses, leaders’ narratives are situated within the relational and contextual systems shaping leadership work. Findings reveal a coherent, practice-oriented leadership narrative grounded in collaboration, trust-building, reflective practice, and responsiveness to local context. Instructional leadership and evaluation were consistently framed as growth-oriented, relational processes, while collaborative relationships and trust emerged as foundational conditions enabling leadership practice across domains. Parent and community engagement was described as a reciprocal, boundary-spanning function rooted in communication, visibility, and partnership. Collectively, the findings position leadership efficacy as a relational and contextually embedded practice and highlight implications for leadership preparation and professional learning.

The implementation of the Merdeka Curriculum in elementary schools requires continuous teacher professional development and collaborative support systems. Teacher working groups have an important role as professional learning communities that facilitate teachers in adapting to curriculum changes and improving instructional practices. This study aims to analyze the role of the Sekbin 2 Teacher Working Group (Forum Kelompok Kegiatan Guru/ FKKG) in strengthening the implementation of the Merdeka Curriculum at elementary schools in Tonjong District, Brebes Regency. This study employed a qualitative approach with a descriptive case study design. Data were collected through in-depth interviews, observations, and document analysis. The research participants consisted of the FKKG chairperson, administrators, elementary school teachers, principals, and school supervisors selected through purposive sampling. Data were analyzed using the interactive model of Miles and Huberman, consisting of data reduction, data display, and conclusion drawing. Data credibility was ensured through source and technique triangulation. The findings indicate that FKKG Sekbin 2 plays three strategic roles in supporting the Merdeka Curriculum implementation. First, FKKG functions as a professional learning community that strengthens teacher competence through collaborative discussions, sharing best practices, and developing learning tools. Second, the sustainability of FKKG activities is supported by educational leadership and organizational support from principals and supervisors. Third, FKKG contributes to transforming instructional practices by encouraging student-centered learning, differentiated instruction, and innovative teaching strategies. This study concludes that FKKG can serve as a strategic educational management instrument for strengthening curriculum implementation through collaborative professional development, organizational support, and sustainable improvement of teacher practices.

This study examined the alignment between professional development opportunities and instructional practices among public kindergarten teachers at West City Elementary School, Dumaguete City, during school year 2025–2026. Guided by the integrated Gibbs–ERA reflective framework, it employed a descriptive-correlational design and total enumeration of seven kindergarten teachers. Data were collected through an adapted structured questionnaire administered via Google Forms and analyzed using descriptive statistics and Spearman’s rank-order correlation. Respondents rated trainings and seminars (reported composite mean = 3.29), coaching and mentoring (3.48), classroom management (3.88), and teaching strategies (3.89) positively. Teachers particularly endorsed collaborative coaching, effective use of classroom time, supportive student–teacher relationships, differentiation, and adjustment of teaching strategies. Professional development opportunities had a very strong positive association with reported instructional practices (Spearman’s ρ = .860, p = .013, n = 7). These self-reported findings suggest that professional learning and instructional practice are closely aligned in the school, although the single-school, small-sample design cannot establish causality or verify changes in pupil outcomes. The study recommends sustained, school-based training, peer coaching, mentoring, instructional observation, and structured reflection to support transfer of professional learning to everyday teaching.

This study explores examines the role of expert educators in leading cross-school professional learning networks (PLNs) that are intentionally embedded within a professional development program designed to which cultivate future-ready and inclusive school leaders in Hong Kong. Drawing on a qualitative, open-ended questionnaire-based report from 26 expert educators, including 21 expert principals (EP) and 5 senior expert principals (SEP), the research examines their roles and the challenges they face in fostering cross-school collaboration. The study identified five interrelated leadership practices employed by the EPs and SEPs, including (1) fostering intense collaboration; (2) facilitating reflection; (3) developing a shared sense of purpose; (4) supporting cross-boundary learning; and (5) embodying reciprocal learning. The study contributes to the growing literature on leadership development grounded in PLNs. The findings argue the significance of experts and their independent leadership strategies to establish cross-school PLNs, pointing out that trust and embodying reciprocal learning reinforce their sustained engagement in cross-school PLNs. This study prompts further exploration of how leadership can establish and sustain cross-school PLNs for leadership development. The findings inform policymakers and educational leaders about how to develop meaningful learning across schools. Recommendations are offered to educational policymakers and school management bodies to prioritize the strengthening of professional networks for leadership development through active participation and expert guidance in the field.

This study investigated how school leadership teams drive equity-centered instructional practices in K–12 schools. It aimed to synthesize contemporary research to identify leadership behaviors, structures, and conditions that contribute to equitable student learning environments. This qualitative literature review examined 10 peer-reviewed empirical studies published between 2019 and 2025. Studies were selected based on their focus on instructional leadership, equity, and K–12 educational contexts. A thematic analysis was used to identify recurring patterns and strategies across the literature. Five major themes emerged: (1) inclusive leadership that fosters shared decision-making and relational trust; (2) equity-focused leadership pipelines that prepare leaders to identify and address systemic barriers; (3) equity-oriented data practices that contextualize academic metrics and inform instructional change; (4) culturally responsive instruction supported by school-wide professional learning; and (5) collaborative leadership that centers family and community engagement. These themes were reinforced across studies involving varied contexts and leadership roles. The review was limited to studies published in English and focused primarily on U.S. educational contexts. Districts and policymakers can use these findings to design leadership preparation programs, refine professional development strategies, and align accountability frameworks with equity goals.

This study examined the implementation and perceived effectiveness of Inquiry-Based Learning (IBL) strategies in science among teachers and students in five public junior high schools in Panabo City, Davao del Norte. Anchored in Constructivist Learning Theory, Social Constructivism, Progressive Inquiry, and Cognitive Load Theory, it employed a quantitative descriptive-correlational design. Respondents comprised 31 Science teachers selected through total enumeration and 100 Grade 10 students selected through purposive sampling. Data were collected using validated researcher-developed questionnaires and analyzed using descriptive statistics, Pearson correlation, and independent samples t-tests. Teachers rated IBL implementation as Highly Implemented (M = 4.66) and its effectiveness as Highly Effective (M = 4.71), whereas students rated implementation as Implemented (M = 4.17) and effectiveness as Effective (M = 4.09). Significant positive relationships emerged between implementation and perceived effectiveness, with stronger associations in students’ assessments. Significant differences between teacher and student ratings indicated disparities in their classroom perceptions. The findings concerned student engagement, conceptual understanding, scientific inquiry skills, collaborative learning, and problem-solving abilities. The study proposed the INQUIRE+ Professional Development Program to strengthen Science teachers’ inquiry-based instruction through coaching, collaborative lesson study, reflective practice, and systematic monitoring and evaluation. It aligns with Sustainable Development Goal 4 (Quality Education) by supporting improved Science instruction and continuing teacher development. Its contribution to educational and institutional sustainability lies in promoting sustained professional learning, school-based collaboration, and evidence-informed instructional improvement across participating schools and varied local classroom learning contexts. Further evaluation of the proposed program is needed to establish its effectiveness after implementation.

This study explored collaborative lesson planning practices as part of lesson study-based supervision in selected public primary schools in Bagamoyo District, Tanzania. The study was guided by Social Constructivist Theory and employed a qualitative case study design, with Bagamoyo District as the bounded case and four selected public primary schools as embedded units of analysis. A total of 34 participants, comprising 28 classroom teachers, four head teachers, and two Ward Education Officers, were purposively selected. Data were collected through semi-structured interviews, focus group discussions, observation, and document analysis and were analysed thematically. The findings revealed that collaborative lesson planning was widely practiced in the selected schools through joint preparation of lesson plans, discussion of learning objectives and teaching strategies, development of teaching aids, and sharing of instructional knowledge and resources. Teachers reported that these practices enhanced professional learning, teaching confidence, pedagogical knowledge, and collective problem-solving. However, the implementation of collaborative lesson planning was constrained by heavy teaching workloads, limited time, inadequate instructional resources, and competing administrative responsibilities. The study concludes that collaborative lesson planning constitutes an important foundation of lesson study-based supervision and provides teachers with opportunities for continuous professional learning and improvement of instructional practice. The study recommends that school leaders and education authorities allocate adequate time and resources for collaborative lesson planning, strengthen institutional support, and minimise competing responsibilities that interfere with regular lesson study activities

Background: Teacher agency is essential to educational transformation, yet teacher development in Nepal often relies on standardized training approaches that emphasize prescribed methods rather than critical reflection, contextual experimentation, and collaborative learning. Objectives: This study explores how teachers develop and exercise agency through Critical–Creative Pedagogy (CCP) and participatory action research in two Nepali public-school contexts. Methods: Using a participatory action research approach, the study examined two contexts: a cross-school initiative involving 11 teachers from eight public schools in Helambu and a school-based initiative involving 30 teachers at Janata Secondary School in Bardibas. Data were generated over nine months through workshop interactions, teacher reflections, lesson plans, classroom observations, reflective dialogues, and informal conversations with students. The analysis examined how reflection, dialogue, classroom experimentation, and collective professional learning contributed to the development of teacher agency. Results: The findings indicate that teacher agency developed through iterative cycles of reflection, action, observation, dialogue, and re-reflection rather than through standardized training alone. Teachers began questioning textbook-centred and examination-driven practices and experimenting with learning activities grounded in students’ experiences and local contexts. Contextual adaptation and engagement with the wider school community, including school management committees and parents, emerged as important dimensions of pedagogical change. The Bardibas initiative appeared to foster stronger shared reflection, mutual support, and continuity of pedagogical change than the cross-school arrangement in Helambu. Conclusion: Teacher agency is a relational and context-dependent process that develops through critical reflection, pedagogical experimentation, and collaborative learning. Sustaining educational transformation requires professional learning opportunities that connect teachers’ agency with local knowledge, school-level collaboration, and community engagement. Novelty: By examining participatory action research across two distinct school contexts, this study highlights how the institutional setting of teacher collaboration may shape opportunities for collective reflection, mutual support, and sustained pedagogical change. It also foregrounds the importance of connecting teacher learning with school and community contexts in efforts to transform classroom practice.

Gifted and talented students need well-trained teachers who will challenge and support them in developing their abilities. However, teachers receive no formal professional learning or development focused on teaching academically advanced students, especially those with disabilities. Consequently, gifted and talented students with disabilities are often not given sufficient opportunity to thrive in the classroom. The study assessed the teaching of gifted and talented learners with disabilities. The respondents were 30 parents of Manggahan Elementary School. The researcher utilized a descriptive correlational design. Statistical treatments used were utilized frequency and percentage, weighted mean, t-test and Pearson correlation coefficient. The findings revealed that parent-respondents were mostly in the 50–54 age bracket, predominantly female, and largely composed of parents rather than grandparents or guardians. The results showed that parent-respondents generally viewed the teaching of gifted learners with disabilities positively. The highest rating was given to teachers providing opportunities for enrichment activities, showing that parents particularly noticed efforts that extend the learners’ abilities and interests. The findings also revealed that parent-respondents also assessed the teaching of talented learners with disabilities positively. The highest-rated indicator was teachers’ creativity in addressing both giftedness and disability, which suggests that parents value innovative and flexible teaching approaches. There is a significant difference in the assessment of the parent-respondents on the teaching of gifted and talented learners with disabilities when grouped according to age, sex, and role in the family. Furthermore, there is no significant relationship in the teaching of gifted and talented learners with disabilities based on the computed correlation coefficient and significance value.

Leadership development is essential for Islamic educational institutions seeking to improve educational quality while preserving their religious and ethical foundations. This study aims to examine leadership development strategies, identify factors influencing their implementation, and explore the integration of Islamic ethical principles into leadership development. A systematic literature review (SLR) is designed using the PRISMA 2020 reporting framework and thematic synthesis. The review focuses on individual leadership competencies, organizational practices, and Islamic ethical orientation. The proposed analytical framework encompasses professional development, mentoring, succession planning, and distributed leadership, alongside organizational support, institutional culture, and opportunities to apply professional learning. It also examines how amanah (trustworthiness), ‘adl (justice), and syura (consultation) can connect leadership competence with ethical responsibility. The study’s intended contribution is an integrated conceptual framework for understanding leadership development in Islamic educational institutions and informing context-sensitive leadership programmes. Its practical implications concern leadership preparation, institutional policy, and professional learning. However, the strength of these conclusions will depend on the completeness and quality of the studies identified and included in the review. The study’s originality lies in bringing professional competencies, organizational conditions, and Islamic ethical principles into a common analytical framework.

توسعه رهبری برای مؤسسات آموزشی اسلامی که به دنبال ارتقای کیفیت آموزشی در عین حفظ مبانی دینی و اخلاقی خود هستند، امری ضروری است. هدف این مطالعه بررسی راهبردهای توسعه رهبری، شناسایی عوامل مؤثر بر اجرای آن‌ها و واکاوی ادغام اصول اخلاقی اسلامی در توسعه رهبری است. یک مرور نظام‌مند ادبیات (SLR) با استفاده از چارچوب گزارش‌دهی PRISMA 2020 و سنتز موضوعی طراحی شده است. این مرور بر شایستگی‌های فردی رهبری، رویه‌های سازمانی و جهت‌گیری اخلاقی اسلامی تمرکز دارد. چارچوب تحلیلی پیشنهادی شامل توسعه حرفه‌ای، مربی‌گری، برنامه‌ریزی جانشینی و رهبری توزیعی، در کنار حمایت سازمانی، فرهنگ نهادی و فرصت‌های به‌کارگیری یادگیری حرفه‌ای است. همچنین بررسی می‌کند که چگونه امانت (trustworthiness)، عدل (‘adl) و شورا (syura) می‌توانند شایستگی رهبری را با مسئولیت اخلاقی پیوند دهند. هدف این مطالعه ارائه یک چارچوب مفهومی یکپارچه برای فهم توسعه رهبری در مؤسسات آموزشی اسلامی و اطلاع‌رسانی به برنامه‌های رهبری متناسب با زمینه است. پیامدهای عملی آن به آمادگی رهبری، سیاست‌گذاری نهادی و یادگیری حرفه‌ای مربوط می‌شود. با این حال، قوت این نتایج به جامعیت و کیفیت مطالعات شناسایی و وارد شده در مرور بستگی خواهد داشت. نوآوری این مطالعه در گردآوری شایستگی‌های حرفه‌ای، شرایط سازمانی و اصول اخلاقی اسلامی در یک چارچوب تحلیلی مشترک نهفته است.

This systematic literature review synthesizes empirical evidence on the relationship between instructional leadership and teacher self-efficacy and identifies the key mechanisms that mediate this relationship across diverse educational contexts. Following the PRISMA guidelines, a systematic search was conducted in the Scopus, ScienceDirect, and Google Scholar databases for empirical studies published between 2015 and 2025, using quantitative, qualitative, or mixed-methods designs and focusing on school-level instructional leadership and teacher self-efficacy. A total of 21 primary empirical studies met the inclusion criteria and were selected for qualitative synthesis. The review revealed a consistent positive relationship between instructional leadership and teacher self-efficacy. This relationship is supported by interconnected organizational, professional, and psychological mechanisms, including professional learning opportunities, teacher collaboration, supportive school environments, and trust in leadership. The findings indicate that effective instructional leadership is associated with stronger teacher confidence in their professional capabilities by fostering conducive conditions for learning and growth. Based on the synthesized evidence, this study proposes a Multi-Pathway Model that conceptualizes instructional leadership as a multi-level capacity-building process associated with stronger teacher self-efficacy. The review contributes to the educational leadership literature by providing an integrative explanation of the relationship between instructional leadership and teacher self-efficacy. It also offers practical implications for policymakers and school leaders to promote collaboration, continuous professional learning, and a positive school climate to enhance teacher capacity and sustain school improvement. Keywords: educational leadership, instructional leadership, teacher self-efficacy, professional learning, systematic literature review.

این مرور نظام‌مند ادبیات پژوهشی، شواهد تجربی مربوط به رابطه رهبری آموزشی و خودکارآمدی معلمان را تلفیق کرده و سازوکارهای کلیدی میانجی این رابطه را در زمینه‌های آموزشی متنوع شناسایی می‌کند. با پیروی از دستورالعمل‌های PRISMA، جستجوی نظام‌مند در پایگاه‌های Scopus، ScienceDirect و Google Scholar برای مطالعات تجربی منتشرشده بین سال‌های ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۵ انجام شد که از طرح‌های کمی، کیفی یا آمیخته استفاده کرده و بر رهبری آموزشی در سطح مدرسه و خودکارآمدی معلمان تمرکز داشتند. در مجموع، ۲۱ مطالعه تجربی اولیه که معیارهای ورود را داشتند، برای سنتز کیفی انتخاب شدند. مرور انجام‌شده، رابطه مثبت و ثابتی میان رهبری آموزشی و خودکارآمدی معلمان نشان داد. این رابطه توسط سازوکارهای سازمانی، حرفه‌ای و روان‌شناختی به‌هم‌پیوسته، از جمله فرصت‌های یادگیری حرفه‌ای، همکاری معلمان، محیط‌های حمایتی مدرسه و اعتماد به رهبری پشتیبانی می‌شود. یافته‌ها نشان می‌دهد که رهبری آموزشی مؤثر با تقویت شرایط مناسب برای یادگیری و رشد، با اعتماد بیشتر معلمان به توانمندی‌های حرفه‌ای خود همراه است. بر اساس شواهد تلفیق‌شده، این مطالعه مدل چندمسیره‌ای را پیشنهاد می‌کند که رهبری آموزشی را به‌عنوان یک فرایند ظرفیت‌سازی چندسطحی مرتبط با خودکارآمدی قوی‌تر معلمان مفهوم‌سازی می‌کند. این مرور با ارائه تبیینی تلفیقی از رابطه رهبری آموزشی و خودکارآمدی معلمان، به ادبیات رهبری آموزشی کمک می‌کند. همچنین پیامدهای عملی برای سیاست‌گذاران و رهبران مدارس جهت ارتقای همکاری، یادگیری حرفه‌ای مستمر و اقلیم مثبت مدرسه به‌منظور افزایش ظرفیت معلمان و تداوم بهبود مدرسه ارائه می‌دهد.

This study explores how teachers interpret and adapt professional learning practices to align with their contextual needs and professional beliefs, with an emphasis on teacher ownership. It investigates how pedagogical coaching can support teachers in taking ownership of pedagogical principles and practices within the framework of agency, identity, and the zone of enactment. The research employs a qualitative case study of two teachers at a U.S. urban elementary school, who implemented the Enduring Principles of Learning (EPL) framework with the support of a pedagogical coach. Data analysis from video-recorded coaching sessions and teacher-student instructional conversations revealed that the teachers effectively enacted and took ownership of two EPL principles: Instructional Conversation and Critical Stance. The findings highlight the importance of integrating agency, identity, and the zone of enactment as a theoretical framework to better support teachers in owning their professional learning processes.

این مطالعه به بررسی نحوه تفسیر و تطبیق شیوه‌های یادگیری حرفه‌ای توسط معلمان به منظور همسویی با نیازهای زمینه‌ای و باورهای حرفه‌ای آنان، با تأکید بر مالکیت معلم، می‌پردازد. پژوهش حاضر بررسی می‌کند که چگونه کوچینگ آموزشی می‌تواند از معلمان در به‌دست‌آوردن مالکیت اصول و شیوه‌های آموزشی در چارچوب عاملیت، هویت و منطقه اجرا حمایت کند. این پژوهش از روش مطالعه موردی کیفی بر روی دو معلم در یک دبستان شهری ایالات متحده استفاده کرده است که چارچوب اصول پایدار یادگیری (EPL) را با حمایت یک کوچ آموزشی اجرا کردند. تحلیل داده‌ها از جلسات کوچینگ ضبط‌شده و گفتگوهای آموزشی معلم-دانش‌آموز نشان داد که معلمان به طور مؤثری دو اصل EPL یعنی «گفتگوی آموزشی» و «رویکرد انتقادی» را اجرا و مالکیت آن‌ها را به دست آوردند. یافته‌ها بر اهمیت ادغام عاملیت، هویت و منطقه اجرا به عنوان یک چارچوب نظری برای حمایت بهتر از معلمان در تملک فرایندهای یادگیری حرفه‌ای خود تأکید می‌کند.

This phenomenological study explored the lived experiences of school heads leading Indigenous Peoples (IP) Community Schools in San Agustin and Lianga Districts, Division of Surigao del Sur, during School Year 2025–2026. Seven school heads were purposively selected and interviewed using a semi-structured guide, with data analyzed through thematic analysis. Findings showed that their experiences were shaped by cultural immersion and adaptive leadership, community trust and shared leadership, remote and resource-limited conditions, and fulfillment from learner and community transformation. To address challenges, school heads relied on resourcefulness, stakeholder partnerships, consultation with Indigenous leaders, flexible and participatory governance, and continuous professional learning. The participants also emphasized the need for community-centered governance, culturally responsive and inclusive instructional leadership, sustained Indigenous Peoples Education (IPEd) training and mentoring, adequate resources, and stronger inter-agency support. The study concludes that effective leadership in IP Community Schools is adaptive, relational, culturally responsive, and grounded in sustained collaboration with Indigenous communities and stakeholders.

این پژوهش پدیدارشناختی به بررسی تجربه‌های زیسته مدیران مدارس جامعه اقوام بومی (IP) در مناطق سن آگوستین و لیانگا، حوزه سوریگائو دل سور، در سال تحصیلی ۲۰۲۵–۲۰۲۶ پرداخت. هفت مدیر مدرسه به‌صورت هدفمند انتخاب و با استفاده از راهنمای نیمه‌ساختاریافته مورد مصاحبه قرار گرفتند و داده‌ها از طریق تحلیل تماتیک بررسی شدند. یافته‌ها نشان داد که تجربه‌های آنان تحت تأثیر غوطه‌وری فرهنگی و رهبری تطبیقی، اعتماد جامعه و رهبری مشارکتی، شرایط دورافتاده و کمبود منابع، و احساس رضایت از تحول یادگیرندگان و جامعه شکل گرفته است. برای مواجهه با چالش‌ها، مدیران مدارس بر خلاقیت، همکاری با ذی‌نفعان، مشاوره با رهبران بومی، حکمرانی انعطاف‌پذیر و مشارکتی و یادگیری حرفه‌ای مستمر تکیه داشتند. شرکت‌کنندگان همچنین بر ضرورت حکمرانی مبتنی بر جامعه، رهبری آموزشی پاسخگو و فراگیر نسبت به فرهنگ، تداوم آموزش و هدایت IPEd، منابع کافی و حمایت قوی‌تر بین‌سازمانی تأکید کردند. نتیجه پژوهش نشان می‌دهد که رهبری اثربخش در مدارس جامعه اقوام بومی تطبیقی، رابطه‌محور، پاسخگو به فرهنگ و مبتنی بر همکاری پایدار با جوامع بومی و ذی‌نفعان است.

This study investigated the direct and parent-mediated relationships of school-based management, capacity-strengthening programs, and teacher work ethic with school output quality. A quantitative causal survey was conducted from October to December 2025 among 245 teachers randomly selected from a population of 627 teachers in public elementary schools in North Aceh Regency, Indonesia. Data were collected using questionnaires operationalizing the five constructs and analyzed through descriptive statistics, prerequisite tests, regression, and path analysis. All variables were predominantly at moderate levels: school-based management (M = 81.13), capacity strengthening (M = 81.06), teacher work ethic (M = 79.30), parental involvement (M = 80.15), and school output quality (M = 81.20). Based on the decision statistics reported in the original analysis, all nine hypothesized direct, indirect, and simultaneous paths were accepted. The complete model accounted for 9.7% of the variance in school output quality, while parental involvement had the largest coefficient in the simultaneous equation (0.13), exceeding capacity strengthening (0.07), school-based management (0.04), and teacher work ethic (0.04). These results indicate that organizational autonomy and teacher-related resources are more consequential when translated into sustained school-family engagement. The findings imply that district improvement strategies should institutionalize participatory governance, job-embedded professional learning, supportive work cultures, and structured parental partnerships while also addressing the substantial unexplained variance through broader instructional, leadership, and socioeconomic factors.

این مطالعه به بررسی روابط مستقیم و میانجی‌گری‌شده توسط والدین میان مدیریت مبتنی بر مدرسه، برنامه‌های تقویت ظرفیت و اخلاق کاری معلمان با کیفیت خروجی مدرسه پرداخت. پژوهش به روش پیمایش علّی کمی از اکتبر تا دسامبر ۲۰۲۵ در میان ۲۴۵ معلم که به‌صورت تصادفی از جمعیت ۶۲۷ معلم مدارس ابتدایی دولتی در شهرستان آچه شمالی، اندونزی انتخاب شده بودند، انجام شد. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه‌هایی که پنج سازه را عملیاتی می‌کردند گردآوری و از طریق آمار توصیفی، آزمون‌های پیش‌نیاز، رگرسیون و تحلیل مسیر تحلیل شدند. همه متغیرها عمدتاً در سطح متوسط قرار داشتند: مدیریت مبتنی بر مدرسه (M = 81.13)، تقویت ظرفیت (M = 81.06)، اخلاق کاری معلمان (M = 79.30)، مشارکت والدین (M = 80.15) و کیفیت خروجی مدرسه (M = 81.20). بر اساس آمار تصمیم‌گیری گزارش‌شده در تحلیل اصلی، هر ۹ مسیر فرضی مستقیم، غیرمستقیم و همزمان پذیرفته شدند. مدل کامل ۹.۷٪ از واریانس کیفیت خروجی مدرسه را تبیین کرد، در حالی که مشارکت والدین دارای بزرگ‌ترین ضریب در معادله همزمان (0.13) بود که از تقویت ظرفیت (0.07)، مدیریت مبتنی بر مدرسه (0.04) و اخلاق کاری معلمان (0.04) بیشتر بود. این نتایج نشان می‌دهد که خودمختاری سازمانی و منابع مرتبط با معلمان زمانی اهمیت بیشتری می‌یابند که به تعامل پایدار مدرسه و خانواده تبدیل شوند. یافته‌ها دلالت بر آن دارد که راهبردهای بهبود منطقه‌ای باید حکمرانی مشارکتی، یادگیری حرفه‌ای درون‌کار، فرهنگ‌های کاری حمایتی و مشارکت ساختاریافته والدین را نهادینه کنند و همزمان به واریانس توضیح‌داده‌نشده قابل توجه از طریق عوامل گسترده‌تر آموزشی، رهبری و اجتماعی‌اقتصادی بپردازند.

Problem-Based Learning (PBL) is increasingly recognised as an effective approach for promoting students' critical thinking, problem-solving, and conceptual understanding in mathematics. Although PBL is emphasised in the Ghanaian Senior High School mathematics curriculum, its classroom implementation remains limited, and empirical evidence on the role of Professional Learning Communities (PLCs) in supporting it is scarce. This study examined the extent to which PLCs are associated with teachers' implementation of PBL. An explanatory sequential mixed-methods design was adopted. Data were collected from 86 mathematics teachers and school administrators in three public Senior High Schools using a structured questionnaire (83 valid responses retained for quantitative analysis), followed by semi-structured interviews with 15 teachers. Quantitative data were analysed using descriptive statistics and multiple linear regression, and qualitative data were analysed thematically. Participants reported high levels of PLC participation (M = 3.47) and PBL implementation (M = 3.48). The five PLC dimensions jointly predicted PBL implementation, R² = .424, F(5, 77) = 11.345, p < .001. Shared Mission, Vision and Values, Collective Responsibility for Student Learning, and Collective Inquiry were significant individual predictors. Interviews indicated that PLCs were associated with collaborative lesson planning, professional dialogue, reflective practice, and teachers' confidence in implementing PBL, while inadequate time, limited instructional resources, and insufficient institutional support constrained implementation. Effective PLCs are associated with teachers' greater capacity to implement PBL in Senior High School mathematics. Strengthening PLC activities through continuous professional development, structured collaboration, and adequate resource provision is recommended to support sustained PBL implementation.

یادگیری مبتنی بر مسئله (PBL) به طور فزاینده‌ای به عنوان رویکردی مؤثر برای ارتقای تفکر انتقادی، حل مسئله و درک مفهومی دانش‌آموزان در ریاضیات شناخته می‌شود. اگرچه PBL در برنامه درسی ریاضیات دبیرستان‌های غنا مورد تأکید قرار گرفته است، اجرای آن در کلاس درس همچنان محدود باقی مانده و شواهد تجربی درباره نقش جوامع یادگیری حرفه‌ای (PLCs) در حمایت از آن اندک است. این پژوهش میزان ارتباط PLCها با اجرای PBL توسط معلمان را بررسی کرد. طرح پژوهش آمیخته تبیینی-توالی‌دار به کار گرفته شد. داده‌ها از ۸۶ معلم و مدیر ریاضی در سه دبیرستان دولتی با استفاده از پرسشنامه ساختاریافته (۸۳ پاسخ معتبر برای تحلیل کمی حفظ شد) گردآوری شد و سپس مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با ۱۵ معلم انجام گرفت. داده‌های کمی با استفاده از آمار توصیفی و رگرسیون خطی چندگانه تحلیل شد و داده‌های کیفی به صورت تماتیک مورد تحلیل قرار گرفت. شرکت‌کنندگان سطوح بالایی از مشارکت در PLC (M = 3.47) و اجرای PBL (M = 3.48) را گزارش کردند. پنج بُعد PLC به طور مشترک اجرای PBL را پیش‌بینی کردند، R² = .424, F(5, 77) = 11.345, p < .001. مأموریت، چشم‌انداز و ارزش‌های مشترک، مسئولیت جمعی برای یادگیری دانش‌آموزان و پژوهش جمعی پیش‌بین‌های معنادار فردی بودند. مصاحبه‌ها نشان داد که PLCها با برنامه‌ریزی درسی مشارکتی، گفت‌وگوی حرفه‌ای، عمل تأملی و اعتماد به نفس معلمان در اجرای PBL مرتبط بودند، در حالی که کمبود زمان، منابع آموزشی محدود و حمایت نهادی ناکافی، اجرای آن را محدود می‌کرد. PLCهای مؤثر با ظرفیت بالاتر معلمان برای اجرای PBL در ریاضیات دبیرستان مرتبط هستند. تقویت فعالیت‌های PLC از طریق توسعه حرفه‌ای مستمر، همکاری ساختاریافته و تأمین منابع کافی برای حمایت از اجرای پایدار PBL توصیه می‌شود.

ABSTRACT Adult educators work in a complex ethical environment. The very act of contributing to the learning of another is fraught with moral overtones. In this paper we consider the ethical dimensions of adult educator practice by distinguishing the ethical features of the context or ‘background’ of practice from the ethical capabilities and decision making of individual educators in the foreground. We draw on the framework developed by Bagnall and Hodge to argue that contemporary educational practice exhibits tensions of an ethical nature due to the variety of purposes and traditions that can be mixed together in the settings of adult education. We distinguish the ethical background of adult education from the lived experience of educators’ decision making. We then set out three principles that can inform adult educators’ ethical reflection, illustrate them and identify the professional learning and organizational supports through which the capability we call ethical resilience might be developed.

چکیده: مربیان بزرگسال در محیطی پیچیده و اخلاقی فعالیت می‌کنند. خودِ عمل کمک به یادگیری دیگری، با دلالت‌های اخلاقی همراه است. در این مقاله، ابعاد اخلاقی عمل مربیان بزرگسال را با تمایز میان ویژگی‌های اخلاقی زمینه یا «پس‌زمینه» عمل و قابلیت‌ها و تصمیم‌گیری‌های اخلاقی فردی مربیان در پیش‌زمینه بررسی می‌کنیم. با بهره‌گیری از چارچوب ارائه‌شده توسط Bagnall و Hodge استدلال می‌کنیم که عمل آموزشی معاصر به دلیل تنوع اهداف و سنت‌هایی که می‌توانند در محیط‌های آموزش بزرگسالان با یکدیگر ترکیب شوند، تنش‌هایی با ماهیت اخلاقی را نشان می‌دهد. ما پس‌زمینه اخلاقی آموزش بزرگسالان را از تجربه زیسته تصمیم‌گیری مربیان متمایز می‌کنیم. سپس سه اصل را که می‌تواند تأمل اخلاقی مربیان بزرگسال را راهنمایی کند، بیان، آن‌ها را تبیین و حمایت‌های یادگیری حرفه‌ای و سازمانی را که از طریق آن‌ها قابلیتی که تاب‌آوری اخلاقی می‌نامیم می‌تواند توسعه یابد، شناسایی می‌کنیم.

Background—Teacher professional care in this study is defined as the integration of functional responsibility (e.g., preparation, punctuality, and completion of assigned duties) with relational and ethical responsiveness to pupils and colleagues. Although principal leadership is widely associated with teacher performance and school climate, less is known about how connected leadership processes cultivate this broader form of care across primary-school contexts. Objectives—This study examined how principals plan, enact, evaluate, and refine leadership strategies intended to strengthen teachers’ professional care. Methods—A qualitative multiple-case study was conducted from May to August 2026 in five public primary schools in Muaro Jambi, Indonesia. Ten participants—five principals and five teachers—were purposively selected. Data were generated through semi-structured interviews, non-participant observations, and school documents and analysed through a mixed deductive–inductive thematic procedure combining within-case analysis and cross-case comparison. Informant bias was mitigated by seeking concrete incident-based accounts, comparing principal and teacher perspectives, checking interview summaries with participants, and requiring major interpretations to be supported by more than one source or method. Results—Across cases, professional care was strongest where principals combined clear expectations with credible modelling, developmental supervision, psychologically safe two-way communication, continuous professional learning, and distributed participation. Evaluation functioned not merely as control but as reflective follow-up that linked observed practice to differentiated support. Conclusion—The findings suggest that leadership enables professional care through a recursive organisational process in which accountability, relational trust, professional learning, and shared responsibility reinforce one another.

زمینه—در این مطالعه، مراقبت حرفه‌ای معلمان به‌عنوان ادغام مسئولیت عملکردی (مانند آمادگی، وقت‌شناسی و انجام وظایف محوله) با پاسخگویی رابطه‌ای و اخلاقی نسبت به دانش‌آموزان و همکاران تعریف می‌شود. اگرچه رهبری مدیران به‌طور گسترده‌ای با عملکرد معلمان و جو مدرسه مرتبط دانسته می‌شود، اما دانش اندکی درباره چگونگی پرورش این شکل گسترده‌تر مراقبت از طریق فرایندهای رهبری مرتبط در زمینه‌های مدارس ابتدایی وجود دارد. اهداف—این مطالعه بررسی کرد که مدیران چگونه راهبردهای رهبری را برای تقویت مراقبت حرفه‌ای معلمان برنامه‌ریزی، اجرا، ارزیابی و اصلاح می‌کنند. روش‌ها—یک مطالعه کیفی چندموردی از ماه مه تا اوت ۲۰۲۶ در پنج مدرسه ابتدایی دولتی در موآرو جامبی اندونزی انجام شد. ده شرکت‌کننده—پنج مدیر و پنج معلم—به‌صورت هدفمند انتخاب شدند. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته، مشاهده‌های غیرمشارکتی و اسناد مدرسه گردآوری و با استفاده از روش تماتیک ترکیبی قیاسی–استقرایی شامل تحلیل درون‌موردی و مقایسه بین‌موردی تحلیل شدند. سوگیری مطلعان با درخواست روایت‌های مبتنی بر رویدادهای عینی، مقایسه دیدگاه‌های مدیران و معلمان، بررسی خلاصه مصاحبه‌ها با شرکت‌کنندگان و الزام پشتیبانی تفسیرهای اصلی توسط بیش از یک منبع یا روش کاهش یافت. یافته‌ها—در میان موارد، مراقبت حرفه‌ای در جایی قوی‌تر بود که مدیران انتظارات روشن را با الگو بودن معتبر، نظارت توسعه‌ای، ارتباط دوسویه روان‌شناختی ایمن، یادگیری حرفه‌ای مستمر و مشارکت توزیع‌شده ترکیب می‌کردند. ارزیابی نه صرفاً به‌عنوان کنترل، بلکه به‌عنوان پیگیری بازتابی که عمل مشاهده‌شده را به حمایت تفکیک‌شده پیوند می‌داد، عمل می‌کرد. نتیجه‌گیری—یافته‌ها نشان می‌دهد که رهبری از طریق یک فرایند سازمانی بازگشتی که در آن پاسخگویی، اعتماد رابطه‌ای، یادگیری حرفه‌ای و مسئولیت‌پذیری مشترک یکدیگر را تقویت می‌کنند، مراقبت حرفه‌ای را امکان‌پذیر می‌سازد.

Background—Primary teachers need support to translate digital access into pedagogically coherent lesson plans and teaching materials. Objectives—This study examined five connected aspects of principals’ support: diagnosing digital-learning needs, enabling situated professional learning, orchestrating digital resources, evaluating practice and renewing support, and synthesizing a cross-case leadership cycle. Method—A qualitative multiple-case study was conducted in four public primary schools in Muaro Jambi, Indonesia. Four principals and eight experienced upper-primary teachers participated, providing accounts complemented by non-participant observations and school documents. Within-case summaries and cross-case matrices were interpreted through source and method triangulation and member checking. Results—The cases shared needs diagnosis, workplace learning, resource coordination, and formative supervision, but differed in the evidence used, learning arrangements, and access constraints. Teaching materials considered in the study included teaching modules, worksheets, digital media, and assessments; no standardized improvement scores were available. Education-report analysis was prominent in Case A and Case B, peer-supported learning in Case C, and phase-based discussion in Case D. The synthesis yielded a diagnose–enable–evaluate–renew cycle, with resource orchestration embedded in enablement. Conclusions—The cycle offers a context-sensitive explanation of leadership support for digital lesson planning. It is an interpretive proposition for further testing, rather than evidence of causal effects on teacher competence or student outcomes.

زمینه—معلمان ابتدایی نیازمند حمایت برای تبدیل دسترسی دیجیتال به طرح درس‌ها و مواد آموزشی منسجم از نظر آموزشی هستند. اهداف—این پژوهش پنج جنبه مرتبط از حمایت مدیران را بررسی کرد: تشخیص نیازهای یادگیری دیجیتال، امکان‌سازی یادگیری حرفه‌ای موقعیتی، سازماندهی منابع دیجیتال، ارزیابی عمل و تجدید حمایت، و ترکیب یک چرخه رهبری بین‌موردی. روش—یک مطالعه کیفی چندموردی در چهار مدرسه ابتدایی دولتی در Muaro Jambi اندونزی انجام شد. چهار مدیر و هشت معلم باتجربه پایه‌های بالای ابتدایی شرکت کردند و روایت‌هایی ارائه دادند که با مشاهدات غیرمشارکتی و اسناد مدرسه تکمیل شد. خلاصه‌های درون‌موردی و ماتریس‌های بین‌موردی از طریق مثلث‌سازی منبع و روش و بررسی اعضا تفسیر شدند. یافته‌ها—موارد مورد بررسی در تشخیص نیاز، یادگیری در محیط کار، هماهنگی منابع و نظارت تکوینی مشترک بودند، اما در شواهد مورد استفاده، ترتیبات یادگیری و محدودیت‌های دسترسی تفاوت داشتند. مواد آموزشی مورد بررسی شامل ماژول‌های آموزشی، برگه‌های کار، رسانه‌های دیجیتال و ارزشیابی‌ها بود؛ هیچ نمره استانداردی برای بهبود در دسترس نبود. تحلیل گزارش‌های آموزشی در مورد A و مورد B برجسته بود، یادگیری با حمایت همتا در مورد C و بحث مبتنی بر مرحله در مورد D. ترکیب یافته‌ها منجر به چرخه تشخیص–امکان‌سازی–ارزیابی–تجدید شد که سازماندهی منابع در امکان‌سازی ادغام شده است. نتیجه‌گیری—این چرخه تبیینی حساس به زمینه از حمایت رهبری برای برنامه‌ریزی درسی دیجیتال ارائه می‌دهد. این یک گزاره تفسیری برای آزمون‌های بیشتر است و نه شواهدی از اثرات علّی بر شایستگی معلمان یا پیامدهای دانش‌آموزان.

This study examines how critical thinking, collaboration, and technology utilization are manifested in technology-based Islamic Religious Education among teachers participating in the Subject Teacher Forum (MGMP) in Blitar, Indonesia. This qualitative case study design explored teachers’ experiences, practices, and perceptions within their professional learning context. The study involved 96 Islamic Religious Education teachers affiliated with the MGMP, from whom 22 teachers were selected as intensive participants based on their active participation in more than 75% of forum meetings and their involvement in the forum’s professional learning activities on technology-supported instruction. Data were collected over one semester through semi-structured interviews and focus group discussions. The data were analyzed using the interactive qualitative analysis process of data condensation, data display, and conclusion drawing and verification, supported by open, axial, and selective coding. The findings indicate that critical thinking was manifested in teachers’ efforts to identify instructional problems, evaluate the relevance and credibility of information from digital sources, compare alternative teaching strategies, and make pedagogical decisions. Collaboration was reflected in knowledge sharing, joint lesson planning, collective problem solving, and mutual support among teachers. Technology functioned as an enabling medium through which teachers accessed learning resources, communicated with colleagues, shared instructional materials, and implemented digital learning activities. The findings further indicate that critical thinking and collaboration were interconnected rather than hierarchical competencies: critical thinking supported the evaluation and selection of information and instructional alternatives, whereas collaboration provided opportunities for teachers to discuss, validate, and refine their decisions collectively. The study concludes that technology-based Islamic Religious Education requires the simultaneous development of teachers’ critical thinking, collaborative practices, and digital competence. The findings have implications for MGMP-based professional development, particularly in designing collaborative activities that strengthen teachers’ capacity to critically evaluate digital religious learning resources. Keywords: critical thinking; collaboration; technology; Islamic education

این پژوهش به بررسی نحوه تجلی تفکر انتقادی، همکاری و بهره‌گیری از فناوری در آموزش دینی اسلامی مبتنی بر فناوری در میان معلمان شرکت‌کننده در انجمن معلمان موضوعی (MGMP) در بلتار، اندونزی می‌پردازد. این مطالعه با رویکرد کیفی و طراحی مطالعه موردی، به واکاوی تجارب، عملکردها و ادراکات معلمان در بستر یادگیری حرفه‌ای آنان می‌پردازد. جامعه پژوهش شامل ۹۶ معلم آموزش دینی اسلامی وابسته به MGMP بود که از میان آن‌ها ۲۲ معلم به عنوان مشارکت‌کنندگان فشرده بر اساس حضور فعال در بیش از ۷۵٪ جلسات انجمن و مشارکت در فعالیت‌های یادگیری حرفه‌ای انجمن در زمینه آموزش مبتنی بر فناوری انتخاب شدند. داده‌ها طی یک نیم‌سال تحصیلی از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته و بحث‌های گروهی متمرکز گردآوری شد. تحلیل داده‌ها با استفاده از فرایند تعاملی تحلیل کیفی شامل تقطیر داده‌ها، نمایش داده‌ها و نتیجه‌گیری و اعتبارسنجی، با پشتیبانی کدگذاری باز، محوری و انتخابی انجام گرفت. یافته‌ها نشان می‌دهد که تفکر انتقادی در تلاش معلمان برای شناسایی مسائل آموزشی، ارزیابی ارتباط و اعتبار اطلاعات منابع دیجیتال، مقایسه راهبردهای جایگزین تدریس و اتخاذ تصمیمات آموزشی تجلی یافته است. همکاری نیز در به اشتراک‌گذاری دانش، برنامه‌ریزی مشترک دروس، حل مسئله جمعی و حمایت متقابل میان معلمان نمود یافته است. فناوری به عنوان بستری تسهیل‌گر عمل کرده که معلمان از طریق آن به منابع یادگیری دسترسی یافته، با همکاران ارتباط برقرار کرده، مواد آموزشی را به اشتراک گذاشته و فعالیت‌های یادگیری دیجیتال را اجرا نموده‌اند. یافته‌ها همچنین نشان می‌دهد که تفکر انتقادی و همکاری، شایستگی‌هایی به‌هم‌پیوسته و نه سلسله‌مراتبی هستند: تفکر انتقادی از ارزیابی و انتخاب اطلاعات و گزینه‌های آموزشی پشتیبانی می‌کند، در حالی که همکاری فرصت‌هایی برای بحث، اعتبارسنجی و اصلاح جمعی تصمیمات معلمان فراهم می‌آورد. نتیجه‌گیری پژوهش آن است که آموزش دینی اسلامی مبتنی بر فناوری مستلزم توسعه همزمان تفکر انتقادی، عملکردهای مشارکتی و شایستگی دیجیتال معلمان است. یافته‌ها دارای پیامدهایی برای توسعه حرفه‌ای مبتنی بر MGMP، به ویژه در طراحی فعالیت‌های مشارکتی جهت تقویت توانمندی معلمان در ارزیابی انتقادی منابع یادگیری دینی دیجیتال می‌باشد.

This paper explores the challenges faced by Mathematics and Science teacher-educators at a South African university in maintaining assessment credibility during the transition from face-to-face to online modalities. It utilises a Professional Learning Community (PLC) framework and authentic conversations amongst nine PLC members as a means of documenting scholarship of teaching and learning. The study delves into the challenges relating to disruptions to traditional assessment practices and the strategies employed to navigate them. The research is guided by the substitution, augmentation, modification and redefinition model, which provides a theoretical lens for understanding the evolution of technology in teaching and assessment. The findings reveal four key challenges: assessment integrity issues, load shedding disruptions, technical glitches and limited lecturer expertise in designing and administering higher-order online tasks. While the transition initially involved substitution and augmentation, with online assessments often deemed ‘too simplistic’ and prone to issues of academic integrity, efforts to move towards the modification phase showed promise. Modifications, in the context of assessment, included adapting the assessment task to ensure Mathematics and Science concepts are effectively assessed in an online, non-invigilated settings, as illustrated in the paper. Despite these advancements, progress towards the redefinition phase where assessments are fully integrated and technologically sophisticated to mitigate unethical usage of artificial intelligence remains limited. The paper argues that achieving this phase requires sustained and deliberate training for teacher-educators in advanced technological integration, emphasising the need for continued professional development in the post-COVID era.

این مقاله به بررسی چالش‌هایی می‌پردازد که مدرسان معلم ریاضی و علوم در یک دانشگاه آفریقای جنوبی در حفظ اعتبار ارزشیابی هنگام گذار از شیوه حضوری به شیوه‌های برخط با آن مواجه بوده‌اند. این پژوهش از چارچوب اجتماع یادگیری حرفه‌ای (PLC) و گفتگوهای اصیل میان نه عضو این اجتماع به عنوان روشی برای مستندسازی دانش تدریس و یادگیری بهره می‌گیرد. مطالعه حاضر به چالش‌های مرتبط با اختلال در شیوه‌های سنتی ارزشیابی و راهبردهای به‌کاررفته برای مواجهه با آن‌ها می‌پردازد. پژوهش با مدل جایگزینی، افزایش، اصلاح و بازتعریف هدایت می‌شود که لنزی نظری برای فهم تحول فناوری در آموزش و ارزشیابی فراهم می‌کند. یافته‌ها چهار چالش کلیدی را آشکار می‌سازد: مسائل مربوط به سلامت ارزشیابی، اختلالات ناشی از قطع برق، مشکلات فنی و محدودیت تخصص مدرسان در طراحی و اجرای تکالیف برخط سطح بالاتر. در حالی که گذار اولیه بیشتر شامل جایگزینی و افزایش بود و ارزشیابی‌های برخط غالباً «بسیار ساده» و مستعد مسائل سلامت علمی تلقی می‌شدند، تلاش‌ها برای حرکت به سوی مرحله اصلاح امیدبخش بود. اصلاحات در زمینه ارزشیابی شامل انطباق تکلیف ارزشیابی به منظور اطمینان از ارزیابی مؤثر مفاهیم ریاضی و علوم در محیط‌های برخط و بدون مراقبت حضوری بود که در مقاله تشریح شده است. با وجود این پیشرفت‌ها، حرکت به سوی مرحله بازتعریف که در آن ارزشیابی‌ها به طور کامل یکپارچه و از لحاظ فناوری پیشرفته باشند تا از سوءاستفاده غیراخلاقی از هوش مصنوعی جلوگیری شود، همچنان محدود باقی مانده است. مقاله استدلال می‌کند که دستیابی به این مرحله نیازمند آموزش مستمر و هدفمند مدرسان معلم در زمینه ادغام پیشرفته فناوری است و بر ضرورت توسعه حرفه‌ای مداوم در دوران پساکرونا تأکید می‌کند.

Continuous in-service professional development (CPD) refers to a number of different educational activities and strategies intended to improve the knowledge, skills, and attitudes that contribute to the quality of work in Early Childhood Education and Care (ECEC) institutions. This study focuses on the analysis of the way in-service ECEC teachers in Croatia describe the existing support they receive and their needs for professional development pertaining to their work with children at risk of social exclusion (RSE). A total of 42 ECEC teachers from 15 Croatian ECEC institutions were interviewed. The data analysis was based on a qualitative approach known as inductive thematic analysis. The analysis results show that teachers face many and wide-ranging risks of children’s social exclusion in their daily practice, and to the greatest extent rely on support within their home institutions. Shared reflections of teachers who work with the same group of children, peer learning in learning communities, and coaching and consultation provided by expert associates are highlighted as positive forms of support. These findings contribute to broader discussions on inclusive professional learning in ECEC by showing that effective CPD for work with children at risk of social exclusion should be practice-oriented, embedded in professional collaboration, and responsive to the diverse and context-specific challenges teachers encounter.

توسعه حرفه‌ای مستمر (CPD) به مجموعه‌ای از فعالیت‌ها و راهبردهای آموزشی مختلف اشاره دارد که با هدف ارتقای دانش، مهارت‌ها و نگرش‌هایی که به کیفیت کار در مؤسسات آموزش و مراقبت اوایل کودکی (ECEC) کمک می‌کنند، طراحی شده‌اند. این پژوهش بر تحلیل نحوه توصیف حمایت‌های موجود و نیازهای توسعه حرفه‌ای معلمان شاغل در مراکز ECEC کشور کرواسی، در ارتباط با کار با کودکان در معرض خطر طرد اجتماعی (RSE)، تمرکز دارد. در مجموع، ۴۲ معلم ECEC از ۱۵ مؤسسه ECEC کرواسی مورد مصاحبه قرار گرفتند. تحلیل داده‌ها بر اساس رویکرد کیفی تحلیل تماتیک استقرایی انجام شد. نتایج تحلیل نشان می‌دهد که معلمان در عمل روزمره خود با انواع و طیف وسیعی از خطرات طرد اجتماعی کودکان مواجه هستند و بیشترین اتکا را به حمایت‌های درون مؤسسه‌ای خود دارند. بازتاب‌های مشترک معلمانی که با یک گروه از کودکان کار می‌کنند، یادگیری همتایان در جوامع یادگیری، و مربیگری و مشاوره ارائه‌شده توسط همکاران متخصص به عنوان اشکال مثبت حمایت برجسته شده‌اند. این یافته‌ها با نشان دادن اینکه توسعه حرفه‌ای مؤثر برای کار با کودکان در معرض خطر طرد اجتماعی باید عمل‌محور، مبتنی بر همکاری حرفه‌ای و پاسخگو به چالش‌های متنوع و زمینه‌ای معلمان باشد، به بحث‌های گسترده‌تر درباره یادگیری حرفه‌ای فراگیر در ECEC کمک می‌کند.

Given the shortage of specialized teachers, Initial Teacher Education requires alternative teacher preparation routes, such as Alternative Teaching Certification Programs, that allow the incorporation of professionals who already possess prior work experience into the educational system. However, this situation raises new challenges regarding the design and implementation of the teacher preparation model within these programs. Consequently, this study aims to map and synthesize the existing evidence on the characteristics of practice-based teacher education (PBTE) programs, understood as an approach in which professional learning is constructed through authentic, situated teaching experiences rather than primarily theoretical instruction, designed for individuals who already hold technical, bachelor’s, or professional degrees. The review will be conducted following the JBI (Joanna Briggs Institute) methodology for scoping reviews, and will be reported in accordance with PRISMA-ScR guidelines. Data extraction and synthesis will be structured around the JBI Participants, Concept, and Context (PCC) analytical framework. Database searches will be conducted in Web of Science (WoS) and Scopus, including studies published between 2009 and 2025 in English, Spanish, and Portuguese. The review will specifically examine program duration, mentoring structures, practicum design, institutional type, teaching strategies, and reported outcomes. This protocol has been registered in the Open Science Framework (OSF) and will be publicly available once approved.

با توجه به کمبود معلمان متخصص، آموزش اولیه معلمان نیازمند مسیرهای جایگزین برای آماده‌سازی معلمان، نظیر برنامه‌های جایگزین گواهی تدریس است که امکان ورود حرفه‌ای‌هایی با تجربه کاری پیشین به نظام آموزشی را فراهم می‌کند. با این حال، این وضعیت چالش‌های جدیدی را در خصوص طراحی و اجرای مدل آماده‌سازی معلم در این برنامه‌ها ایجاد می‌کند. بر این اساس، هدف این مطالعه ترسیم و تلفیق شواهد موجود درباره ویژگی‌های برنامه‌های آموزش معلمان مبتنی بر عمل (PBTE) است؛ رویکردی که در آن یادگیری حرفه‌ای از طریق تجارب تدریس اصیل و موقعیتی و نه صرفاً آموزش نظری، برای افرادی که دارای مدارک فنی، کارشناسی یا حرفه‌ای هستند، شکل می‌گیرد. این مرور بر اساس روش‌شناسی JBI (Joanna Briggs Institute) برای مرورهای گستره انجام می‌شود و گزارش‌دهی آن مطابق با دستورالعمل‌های PRISMA-ScR خواهد بود. استخراج و تلفیق داده‌ها بر مبنای چارچوب تحلیلی شرکت‌کنندگان، مفهوم و زمینه (PCC) JBI ساختار می‌یابد. جست‌وجوی پایگاه‌های داده در Web of Science (WoS) و Scopus انجام خواهد شد و شامل مطالعات منتشرشده بین سال‌های ۲۰۰۹ تا ۲۰۲۵ به زبان‌های انگلیسی، اسپانیایی و پرتغالی است. این مرور به طور خاص به مدت زمان برنامه، ساختارهای راهنمایی، طراحی کارورزی، نوع مؤسسه، راهبردهای تدریس و پیامدهای گزارش‌شده خواهد پرداخت. این پروتکل در Open Science Framework (OSF) ثبت شده و پس از تأیید به صورت عمومی در دسترس خواهد بود.

This study explored how learning standards alignment, supervisory sense-making, and instructional support coherence collectively shaped curriculum leadership at scale in Region II, Philippines. A quantitative explanatory design employing partial least squares structural equation modeling was developed to assess the relationships among these constructs. The study involved 320 education program supervisors, curriculum implementers, public schools district supervisors, school heads, master teachers, and selected teachers, with participants selected through simple random sampling. Data were represented through a structured questionnaire and analyzed using descriptive statistics, measurement model assessment, and structural path analysis. The findings indicated high levels of learning standards alignment (M = 3.75), supervisory sense-making (M = 3.72), instructional support coherence (M = 3.52), and curriculum leadership at scale (M = 3.58). All three explanatory constructs demonstrated positive relationships with curriculum leadership, with instructional support coherence emerging as the strongest predictor (β = 0.38), followed by supervisory sense-making (β = 0.29) and learning standards alignment (β = 0.24). The proposed model accounted for 58.5% of the variance in curriculum leadership outcomes (R² = 0.585). These findings suggest that effective curriculum leadership depends not only on the interpretation and alignment of educational standards but also on the consistency of instructional assistance across administrative levels. Strengthening coordinated technical support, collaborative supervisory decisions, and sustained professional learning may contribute to more coherent curriculum implementation in Region II.

این مطالعه به بررسی چگونگی تأثیر هم‌ترازی استانداردهای یادگیری، معنا‌بخشی نظارتی و انسجام حمایت‌های آموزشی بر رهبری برنامهٔ درسی در مقیاس وسیع در منطقهٔ دوم فیلیپین پرداخت. یک طرح کمی تبیینی با بهره‌گیری از مدل‌سازی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی برای ارزیابی روابط میان این سازه‌ها تدوین شد. جامعهٔ پژوهش شامل ۳۲۰ نفر از ناظران برنامه‌های آموزشی، مجریان برنامهٔ درسی، ناظران نواحی مدارس دولتی، مدیران مدارس، معلمان راهنما و برخی معلمان منتخب بود که با روش نمونه‌گیری تصادفی ساده انتخاب شدند. داده‌ها از طریق پرسشنامهٔ ساختاریافته گردآوری و با استفاده از آمار توصیفی، ارزیابی مدل اندازه‌گیری و تحلیل مسیر ساختاری تحلیل شدند. یافته‌ها نشان دادند که سطوح هم‌ترازی استانداردهای یادگیری (M = 3.75)، معنا‌بخشی نظارتی (M = 3.72)، انسجام حمایت‌های آموزشی (M = 3.52) و رهبری برنامهٔ درسی در مقیاس وسیع (M = 3.58) بالا بود. هر سه سازهٔ تبیینی رابطهٔ مثبت با رهبری برنامهٔ درسی نشان دادند و انسجام حمایت‌های آموزشی قوی‌ترین پیش‌بین (β = 0.38) بود، سپس معنا‌بخشی نظارتی (β = 0.29) و هم‌ترازی استانداردهای یادگیری (β = 0.24) قرار داشتند. مدل پیشنهادی ۵۸.۵٪ از واریانس نتایج رهبری برنامهٔ درسی را تبیین کرد (R² = 0.585). این یافته‌ها نشان می‌دهد که رهبری مؤثر برنامهٔ درسی نه تنها به تفسیر و هم‌ترازی استانداردهای آموزشی بلکه به انسجام حمایت‌های آموزشی در سطوح مختلف اداری وابسته است. تقویت حمایت فنی هماهنگ، تصمیم‌گیری نظارتی مشارکتی و یادگیری حرفه‌ای مستمر می‌تواند به اجرای منسجم‌تر برنامهٔ درسی در منطقهٔ دوم کمک کند.

STEAM education in early childhood settings requires not only teaching and learning resources but also organizational conditions that support their use in educational practice. This study examined resource provision and the broader organizational context associated with STEAM implementation in Lithuanian early childhood education institutions using a sequential mixed-methods design. The quantitative component drew on national survey data from 831 institutions and examined teaching and learning resource provision. The subsequent qualitative component involved open-ended responses from 38 educational leaders from institutions included in the quantitative dataset and explored their perspectives on resources, professional learning, collaboration, leadership practices, and barriers associated with STEAM implementation. The quantitative findings revealed variation in resource provision levels across curriculum areas and resource types. Within “Exploring and Understanding the Environment,” several resources showed provision levels above 70%, whereas the provision level for specialized STEAM laboratory kits was 30.01%. Qualitative findings showed that material resources and digital technologies were the most frequently identified resource subcategory ( n = 27), followed by teachers’ STEAM competencies ( n = 23). Leaders also identified learning environments, professional learning, collaboration, leadership practices, partnerships, and organizational conditions. Material barriers were prominent, particularly limited specialized STEAM resources and digital technologies ( n = 17) and lack of dedicated STEAM learning spaces and laboratory equipment ( n = 15), alongside pedagogical, organizational, and financial barriers. Integration of the findings indicates that material provision is an important but not isolated dimension of STEAM implementation. The qualitative findings situate national patterns of resource provision within a broader organizational context involving professional capacities, leadership practices, collaboration, learning environments, and institutional conditions. A data-informed conceptual framework synthesizes these dimensions without implying causal or hierarchical relationships. The findings suggest that efforts to support STEAM implementation may benefit from addressing material provision and broader organizational conditions in combination.

آموزش STEAM در محیط‌های آموزش دوران کودکی نه‌تنها به منابع آموزشی و یادگیری نیاز دارد، بلکه به شرایط سازمانی‌ای که از به‌کارگیری این منابع در عمل آموزشی حمایت می‌کند نیز وابسته است. این پژوهش، تأمین منابع و زمینه سازمانی گسترده‌تر مرتبط با اجرای STEAM را در مؤسسات آموزش دوران کودکی لیتوانی با استفاده از طرح پژوهش آمیخته‌روشی متوالی بررسی کرده است. بخش کمی پژوهش بر داده‌های پیمایش ملی از ۸۳۱ مؤسسه تکیه داشته و تأمین منابع آموزشی و یادگیری را مورد بررسی قرار داده است. بخش کیفی متعاقب آن شامل پاسخ‌های باز از ۳۸ رهبر آموزشی از مؤسسات حاضر در مجموعه داده کمی بوده و دیدگاه‌های آنان درباره منابع، یادگیری حرفه‌ای، همکاری، شیوه‌های رهبری و موانع مرتبط با اجرای STEAM را کاوش کرده است. یافته‌های کمی نشان‌دهنده تفاوت در سطح تأمین منابع در حوزه‌های برنامه درسی و انواع منابع بوده است. در حوزه «کاوش و درک محیط»، چندین منبع دارای سطح تأمین بالاتر از ۷۰٪ بوده‌اند، در حالی که سطح تأمین کیت‌های آزمایشگاهی تخصصی STEAM برابر با ۳۰٫۰۱٪ گزارش شده است. یافته‌های کیفی نشان داد که منابع مادی و فناوری‌های دیجیتال بیشترین زیرمجموعه منابع شناسایی‌شده (n = ۲۷) بوده‌اند و پس از آن شایستگی‌های معلمان در STEAM (n = ۲۳) قرار داشته است. رهبران همچنین محیط‌های یادگیری، یادگیری حرفه‌ای، همکاری، شیوه‌های رهبری، مشارکت‌ها و شرایط سازمانی را شناسایی کردند. موانع مادی برجسته بودند، به‌ویژه محدودیت منابع تخصصی STEAM و فناوری‌های دیجیتال (n = ۱۷) و فقدان فضاهای اختصاصی یادگیری STEAM و تجهیزات آزمایشگاهی (n = ۱۵)، در کنار موانع آموزشی، سازمانی و مالی. ادغام یافته‌ها نشان می‌دهد که تأمین منابع مادی بُعدی مهم اما مجزا از اجرای STEAM نیست. یافته‌های کیفی الگوهای ملی تأمین منابع را در زمینه‌ای سازمانی گسترده‌تر شامل ظرفیت‌های حرفه‌ای، شیوه‌های رهبری، همکاری، محیط‌های یادگیری و شرایط نهادی قرار می‌دهد. یک چارچوب مفهومی مبتنی بر داده این ابعاد را بدون القای روابط علّی یا سلسله‌مراتبی تلفیق می‌کند. یافته‌ها حاکی از آن است که تلاش‌ها برای حمایت از اجرای STEAM ممکن است از پرداختن همزمان به تأمین منابع مادی و شرایط سازمانی گسترده‌تر سود ببرند.

This qualitative pilot examined the feasibility and professional value of an interdisciplinary science-education intervention in three Bedouin kindergartens in Rahat, Israel. Eight preservice early-childhood teachers and eight preservice elementary-science teachers worked in interdisciplinary pairs during eight inquiry-oriented sessions and a 30-hour professional learning community. The study asked how participants described confidence, collaboration, and culturally contextualized science teaching. Reflexive thematic analysis of open-ended responses, discussions, field notes, and final reflections identified perceived growth in confidence, reciprocal disciplinary learning, and value in connecting inquiry to children’s environment. Children’s outcomes were not measured, and no causal or population-level claims are made. The study offers a contextually grounded model for teacher preparation and identifies requirements for larger prospective research in comparable underserved educational contexts.

این مطالعه‌ی کیفی مقدماتی، امکان‌سنجی و ارزش حرفه‌ای یک مداخله‌ی میان‌رشته‌ای آموزش علوم را در سه مهدکودک بَدَوی در شهر رهط، اسرائیل مورد بررسی قرار داد. هشت دانشجوی معلمی آموزش اوایل کودکی و هشت دانشجوی معلمی علوم ابتدایی، طی هشت جلسه‌ی مبتنی بر پژوهش و یک جامعه‌ی یادگیری حرفه‌ای به مدت ۳۰ ساعت، به صورت زوج‌های میان‌رشته‌ای همکاری کردند. پرسش اصلی پژوهش این بود که شرکت‌کنندگان چگونه اعتماد به نفس، همکاری و آموزش علوم با زمینه‌ی فرهنگی را توصیف می‌کنند. تحلیل تماتیک بازتابیِ پاسخ‌های باز، بحث‌ها، یادداشت‌های میدانی و تأملات نهایی، رشد ادراک‌شده در اعتماد به نفس، یادگیری متقابل میان‌رشته‌ای و ارزش پیوند دادن پژوهش با محیط کودکان را شناسایی کرد. پیامدهای مربوط به کودکان اندازه‌گیری نشد و هیچ ادعای علی یا در سطح جمعیت ارائه نمی‌شود. این مطالعه، مدلی مبتنی بر زمینه برای آماده‌سازی معلمان ارائه می‌دهد و الزامات پژوهش‌های آینده‌ی بزرگ‌تر در زمینه‌های آموزشی محروم مشابه را مشخص می‌کند.

This qualitative study examines how a district-level secondary science education leader in a large urban United States school district engaged in co-design to reconsider organizational systems and conditions supporting teacher learning during the implementation of state-adopted science standards. Grounded in organizational sensemaking and co-design, the study conceptualizes leadership practice as the ongoing interpretation and redesign of system conditions that shape teaching and learning. In partnership with a team of researchers, the leader co-developed and implemented a survey as a diagnostic tool to capture teachers’ perspectives, challenges, and goals related to standards-aligned instruction. The co-design process provided contextual relevance while positioning the development of the diagnostic tool as a site for leadership reflection and sensemaking. Study results show that the co-design process functioned as a form of leadership learning, supporting shifts in how the leader made sense of organizational conditions and approached evidence-informed decision-making. The primary participant's interpretation of teacher feedback surfaced patterns of uncertainty, support, and disconnection, informing her thinking about professional learning priorities, teacher engagement, and communication practices. These shifts represent early efforts to reconsider both the technical and cultural dimensions of professional learning systems. The study suggests the potential of co-design as a site for leadership learning by supporting leaders in diagnosing system conditions and considering adaptive approaches to teacher learning. These findings suggest that co-constructed diagnostic tools may provide structured opportunities for leaders to examine assumptions, engage in sensemaking, and reconsider approaches to organizational improvement.

این مطالعه کیفی به بررسی چگونگی مشارکت یک رهبر آموزش علوم متوسطه در سطح ناحیه‌ای در یک ناحیه آموزشی بزرگ شهری ایالات متحده در فرآیند هم‌طراحی به منظور بازنگری نظام‌ها و شرایط سازمانی حامی یادگیری معلمان در جریان اجرای استانداردهای علوم مصوب ایالتی می‌پردازد. این پژوهش با تکیه بر نظریه معناپردازی سازمانی و هم‌طراحی، عمل رهبری را به عنوان تفسیر و بازطراحی مستمر شرایط نظامی که آموزش و یادگیری را شکل می‌دهد، مفهوم‌سازی می‌کند. رهبر مورد مطالعه در همکاری با یک تیم پژوهشی، یک پرسشنامه را به عنوان ابزار تشخیصی برای دریافت دیدگاه‌ها، چالش‌ها و اهداف معلمان در ارتباط با آموزش منطبق با استانداردها، هم‌توسعه و اجرا کرد. فرآیند هم‌طراحی، ارتباط بافتی را فراهم ساخت و توسعه ابزار تشخیصی را به عنوان بستری برای بازتاب و معناپردازی رهبری قرار داد. نتایج مطالعه نشان می‌دهد که فرآیند هم‌طراحی به عنوان شکلی از یادگیری رهبری عمل کرده و موجب تغییر در نحوه معناپردازی رهبر نسبت به شرایط سازمانی و رویکرد وی به تصمیم‌گیری مبتنی بر شواهد شده است. تفسیر بازخورد معلمان توسط مشارکت‌کننده اصلی، الگوهایی از عدم قطعیت، حمایت و گسست را آشکار ساخت که بر تفکر وی درباره اولویت‌های یادگیری حرفه‌ای، مشارکت معلمان و شیوه‌های ارتباطی تأثیر گذاشت. این تغییرات نمایانگر تلاش‌های اولیه برای بازنگری ابعاد فنی و فرهنگی نظام‌های یادگیری حرفه‌ای است. مطالعه حاضر، ظرفیت هم‌طراحی را به عنوان بستری برای یادگیری رهبری از طریق حمایت از رهبران در تشخیص شرایط نظامی و بررسی رویکردهای سازگارانه به یادگیری معلمان نشان می‌دهد. این یافته‌ها حاکی از آن است که ابزارهای تشخیصی هم‌ساخته می‌توانند فرصت‌های ساختاریافته‌ای برای رهبران جهت بررسی پیش‌فرض‌ها، مشارکت در معناپردازی و بازنگری رویکردها به بهبود سازمانی فراهم آورند.

Abstract Contemporary learning space design increasingly emphasises flexibility, inclusion and collaborative pedagogies. Although international research underscores the need to examine learning spaces in use, there remains limited empirical knowledge of how pedagogical and spatial intentions translate into everyday practice. This study investigates the intended and actual uses of shared learning spaces in Finnish schools, drawing on planning documents, typologies of learning spaces, time‐lapse videos and noise‐level data. The research is based on fifteen newly built or renovated Finnish comprehensive school buildings. Shared learning spaces from four schools were selected for a qualitative, comparative, detailed case study analysis that combined spatial observation with 10‐min‐interval time‐lapse coding, dual‐camera video recordings and noise‐level measurements. These were used to identify patterns of activity, circulation, acoustic conditions and spatial occupancy across the school day. Findings reveal a recurring diurnal pattern: Pedagogical use of shared learning spaces was concentrated in the mornings, whereas informal and transitional use predominated in the afternoons. Full‐class or co‐taught sessions were rare. Many shared learning spaces operated more as corridors or social lounges than active learning environments, particularly when high noise levels and movement disrupted focused work. Spatial features, including size, layout, visibility and proximity to classrooms, shaped actual use. The study highlights the gap between design intentions and realised practices, underscoring the need for more concrete pedagogical planning, professional development in spatial literacy and systematic post‐occupancy evaluation. It also demonstrates the methodological value of time‐lapse video in capturing both the dynamics and recurring patterns of school space use. In contemporary school design projects, close collaboration between architects, educators and policymakers is essential to ensure that spatial solutions align with evolving educational cultures. Achieving this alignment requires not only thoughtful design and targeted professional learning but also the continuous development of a school's pedagogical culture to support new approaches to teaching and learning. Context and implications Rationale for this study: Although international research underscores the need to examine learning spaces in use, there remains limited empirical knowledge of how pedagogical and spatial intentions translate into everyday practice. This study explores how those intentions show in shared learning spaces and what kind of empirical evidence there is on how these spaces are used. Why the new findings matter: This study reveals a gap between intended pedagogical use and everyday practice in shared learning spaces. It suggests that circulation patterns, noise and educators' limited spatial competence may constrain the recognition and activation of learning affordances. Implications for practitioners, policymakers and designers: The findings highlight the need for clearer pedagogical briefs, stronger spatial competence among teachers and systematic post‐occupancy evaluation. For practitioners, shared spaces require explicit routines, zoning and pedagogical models to support collaborative and inclusive learning. For policymakers and funders, the findings show that design quality should be assessed not only through spatial provision but through evidence of pedagogical use over time. For architects and planners, the study underscores the importance of translating abstract concepts such as flexibility and inclusion into concrete, observable learning scenarios.

چکیده: طراحی معاصر فضاهای یادگیری به طور فزاینده‌ای بر انعطاف‌پذیری، شمول و رویکردهای آموزشی مشارکتی تأکید دارد. اگرچه پژوهش‌های بین‌المللی بر ضرورت بررسی فضاهای یادگیری در حال استفاده تأکید می‌کنند، اما دانش تجربی محدودی درباره چگونگی ترجمه اهداف آموزشی و فضایی به عمل روزمره وجود دارد. این مطالعه به بررسی کاربردهای مورد انتظار و واقعی فضاهای یادگیری مشترک در مدارس فنلاند می‌پردازد و از اسناد برنامه‌ریزی، گونه‌شناسی فضاهای یادگیری، ویدئوهای تایم‌لپس و داده‌های سطح نویز بهره می‌گیرد. پژوهش بر پایه پانزده ساختمان مدرسه جامع جدید یا بازسازی‌شده در فنلاند انجام شده است. فضاهای یادگیری مشترک از چهار مدرسه برای تحلیل کیفی، مقایسه‌ای و موردی دقیق انتخاب شدند که در آن مشاهده فضایی با کدگذاری تایم‌لپس در بازه‌های ۱۰ دقیقه‌ای، ضبط ویدئویی با دو دوربین و اندازه‌گیری سطح نویز ترکیب شد. این داده‌ها برای شناسایی الگوهای فعالیت، گردش، شرایط آکوستیکی و اشغال فضایی در طول روز مدرسه مورد استفاده قرار گرفتند. یافته‌ها یک الگوی روزانه تکرارشونده را نشان می‌دهند: استفاده آموزشی از فضاهای یادگیری مشترک عمدتاً در صبح‌ها متمرکز بود، در حالی که استفاده غیررسمی و گذرا در بعدازظهرها غالب بود. جلسات کلاسی کامل یا تدریس مشترک نادر بودند. بسیاری از فضاهای یادگیری مشترک بیشتر به عنوان راهرو یا سالن‌های اجتماعی عمل می‌کردند تا محیط‌های یادگیری فعال، به ویژه زمانی که سطوح بالای نویز و حرکت، کار متمرکز را مختل می‌کرد. ویژگی‌های فضایی از جمله اندازه، چیدمان، دیدپذیری و نزدیکی به کلاس‌ها، استفاده واقعی را شکل می‌دادند. این مطالعه شکاف میان اهداف طراحی و عملکردهای تحقق‌یافته را برجسته می‌کند و بر ضرورت برنامه‌ریزی آموزشی ملموس‌تر، توسعه حرفه‌ای در سواد فضایی و ارزیابی نظام‌مند پس از اشغال تأکید دارد. همچنین ارزش روش‌شناختی ویدئوی تایم‌لپس را در ثبت پویایی‌ها و الگوهای تکرارشونده استفاده از فضای مدرسه نشان می‌دهد. در پروژه‌های طراحی مدرسه معاصر، همکاری نزدیک میان معماران، مربیان و سیاست‌گذاران برای اطمینان از همسویی راه‌حل‌های فضایی با فرهنگ‌های آموزشی در حال تحول ضروری است. تحقق این همسویی نه تنها مستلزم طراحی سنجیده و یادگیری حرفه‌ای هدفمند است، بلکه نیازمند توسعه مستمر فرهنگ آموزشی مدرسه برای حمایت از رویکردهای جدید تدریس و یادگیری می‌باشد. زمینه و پیامدها: منطق این مطالعه: اگرچه پژوهش‌های بین‌المللی بر ضرورت بررسی فضاهای یادگیری در حال استفاده تأکید می‌کنند، اما دانش تجربی محدودی درباره چگونگی ترجمه اهداف آموزشی و فضایی به عمل روزمره وجود دارد. این مطالعه بررسی می‌کند که این اهداف چگونه در فضاهای یادگیری مشترک نمود می‌یابند و چه شواهد تجربی درباره نحوه استفاده از این فضاها وجود دارد. اهمیت یافته‌های جدید: این مطالعه شکاف میان استفاده آموزشی مورد انتظار و عمل روزمره در فضاهای یادگیری مشترک را آشکار می‌کند. نتایج نشان می‌دهد که الگوهای گردش، نویز و محدودیت سواد فضایی معلمان ممکن است شناسایی و فعال‌سازی قابلیت‌های یادگیری را محدود کند. پیامدها برای مجریان، سیاست‌گذاران و طراحان: یافته‌ها بر ضرورت تدوین شرح وظایف آموزشی شفاف‌تر، تقویت سواد فضایی معلمان و ارزیابی نظام‌مند پس از اشغال تأکید دارد. برای مجریان، فضاهای مشترک نیازمند روال‌های صریح، منطقه‌بندی و مدل‌های آموزشی برای حمایت از یادگیری مشارکتی و فراگیر هستند. برای سیاست‌گذاران و تأمین‌کنندگان مالی، نتایج نشان می‌دهد که کیفیت طراحی باید نه تنها از طریق تأمین فضایی، بلکه بر اساس شواهد استفاده آموزشی در طول زمان ارزیابی شود. برای معماران و برنامه‌ریزان، این مطالعه اهمیت ترجمه مفاهیم انتزاعی همچون انعطاف‌پذیری و شمول به سناریوهای یادگیری عینی و قابل مشاهده را برجسته می‌کند.

Introduction Reflection constitutes a central component of the knowledge base of the teaching profession; however, in practice it may become routinized and have limited significance for professional learning. Within teacher education, supervision increasingly takes place in digital contexts, raising questions about the conditions required for such supervision to support reflection. In this study, we examine which conditions student teachers describe as significant for reflective processes in digital supervision. Methods The study is based on six focus group interviews with a total of 36 student teachers. The data were analyzed using reflexive thematic analysis. The design gives access to how student teachers perceive these conditions, not to reflection as it unfolded in individual supervision sessions. The theoretical framework draws on e-mentoring as an analytical perspective for understanding how relational, communicative, and technological conditions interact in technology-mediated supervision. Results Our analysis identified three main themes: structured and technology-supported reflection; relationships, dialogue, and perceived presence; and structural conditions, competence, and enactment. Student teachers described digital supervision as supporting reflection when it is clearly structured, grounded in concrete experiences, and supported by tools that make students' thinking visible and elaborated over time. The possibility of storing and revisiting feedback was experienced as particularly important for sustained reflective development. Relational conditions were also described as consequential, as accessibility, responsiveness, and personalized feedback may strengthen trust and participation, while limited access to non-verbal cues and disrupted conversational flow may constrain reflective processes. Technological and organizational conditions were described as further shaping supervision, with flexibility and accessibility perceived as beneficial, whereas technical challenges, unclear expectations, and varying levels of digital competence may reduce the potential for reflection. Discussion Drawing on student teachers' reported experiences, we argue that the conditions for reflection in digital supervision emerge through the interplay of pedagogical, relational, technological, and organizational factors, and depend on more than technological access alone.

مقدمه: تأمل یکی از اجزای مرکزی بنیان دانشی حرفه معلمی به‌شمار می‌رود؛ با این حال، در عمل ممکن است به امری عادی و کم‌اهمیت برای یادگیری حرفه‌ای تبدیل شود. در آموزش معلمان، نظارت به‌طور فزاینده‌ای در بسترهای دیجیتال صورت می‌گیرد که این امر پرسش‌هایی را درباره شرایط لازم برای حمایت از تأمل در چنین نظارتی مطرح می‌کند. در این پژوهش، شرایطی که دانشجومعلمان به‌عنوان عوامل مهم برای فرایندهای تأملی در نظارت دیجیتال توصیف می‌کنند، مورد بررسی قرار گرفته است. روش‌ها: این مطالعه مبتنی بر شش مصاحبه گروهی متمرکز با مجموعاً ۳۶ دانشجومعلم است. داده‌ها با استفاده از تحلیل تماتیک بازتابی تحلیل شدند. این طراحی امکان دسترسی به ادراک دانشجومعلمان از این شرایط را فراهم می‌کند، نه خود فرایند تأمل همان‌گونه که در جلسات نظارت فردی رخ داده است. چارچوب نظری پژوهش بر مبنای e-mentoring به‌عنوان یک دیدگاه تحلیلی برای فهم چگونگی تعامل شرایط ارتباطی، تعاملی و فناورانه در نظارت مبتنی بر فناوری استوار است. یافته‌ها: تحلیل ما سه تم اصلی را شناسایی کرد: تأمل ساختاریافته و پشتیبانی‌شده با فناوری؛ روابط، گفت‌وگو و حضور ادراک‌شده؛ و شرایط ساختاری، شایستگی و اجرا. دانشجومعلمان نظارت دیجیتال را زمانی پشتیبان تأمل می‌دانستند که ساختاریافته، مبتنی بر تجارب عینی و با ابزارهایی همراه باشد که تفکر دانشجویان را قابل مشاهده و در طول زمان بسط دهد. امکان ذخیره و بازبینی بازخورد به‌عنوان عاملی بسیار مهم برای توسعه تأملی پایدار تجربه شد. شرایط ارتباطی نیز تعیین‌کننده توصیف شد، به‌گونه‌ای که دسترسی‌پذیری، پاسخگویی و بازخورد شخصی می‌تواند اعتماد و مشارکت را تقویت کند، در حالی که دسترسی محدود به نشانه‌های غیرکلامی و اختلال در جریان گفت‌وگو ممکن است فرایندهای تأملی را محدود سازد. شرایط فناورانه و سازمانی نیز به‌عنوان عوامل شکل‌دهنده نظارت توصیف شدند، به‌طوری که انعطاف‌پذیری و دسترسی‌پذیری سودمند تلقی شد، اما چالش‌های فنی، انتظارات نامشخص و سطوح متفاوت شایستگی دیجیتال می‌تواند پتانسیل تأمل را کاهش دهد. بحث: با استناد به تجارب گزارش‌شده دانشجومعلمان، استدلال می‌شود که شرایط تأمل در نظارت دیجیتال از طریق تعامل عوامل آموزشی، ارتباطی، فناورانه و سازمانی پدید می‌آید و صرفاً به دسترسی فناورانه محدود نمی‌شود.

Introduction Differentiated instruction (DI) requires teachers to interpret learner diversity and make adaptive pedagogical decisions within the opportunities and constraints of their professional contexts. This study examined how secondary school English as a Foreign Language (EFL) teachers and teacher educators in Türkiye understood and experienced DI, with particular attention to teacher beliefs, perceived professional agency, and motivational considerations. Methods This qualitative interpretive phenomenological study involved semi-structured interviews with 14 EFL teachers and six teacher educators. Data were analyzed through an inductive, interpretive form of thematic analysis informed by Braun and Clarke’s six-phase procedure. Results Both participant groups understood DI as an inclusive and ethically responsive approach addressing differences in learner readiness, interests, language proficiency, learning pace, and support needs. Teachers associated DI with stronger student engagement, motivation, participation, and language development, but reported a persistent mismatch between their pedagogical intentions and their capacity to act on them. Large classes, limited planning time, curriculum rigidity, resource inequalities, and examination pressures constrained adaptive decision-making and weakened perceived professional agency. Teacher educators similarly identified a gap between pre-service teachers’ conceptual knowledge and their ability to respond flexibly to learner diversity in authentic classrooms. Discussion The findings conceptualize DI as a contextually negotiated practice shaped by the interaction of teacher beliefs, professional agency, motivational commitment, teacher preparation, and institutional conditions. The study highlights the need for practice-based teacher education, sustained professional learning, and organizational environments that enable psychologically responsive and inclusive EFL instruction.

مقدمه: آموزش تفکیکی (DI) مستلزم آن است که معلمان تنوع یادگیرندگان را تفسیر کرده و تصمیمات آموزشی انطباقی را در چارچوب فرصت‌ها و محدودیت‌های زمینه‌های حرفه‌ای خود اتخاذ کنند. این پژوهش به بررسی نحوه درک و تجربه معلمان زبان انگلیسی به عنوان زبان خارجی (EFL) و مدرسان معلم در مدارس متوسطه ترکیه از DI پرداخت و به طور خاص بر باورهای معلمان، عاملیت حرفه‌ای ادراک‌شده و ملاحظات انگیزشی تمرکز داشت. روش‌ها: این مطالعه کیفی با رویکرد پدیدارشناسی تفسیری، شامل مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با ۱۴ معلم EFL و شش مدرس معلم بود. داده‌ها با استفاده از تحلیل تماتیک استقرایی و تفسیری بر اساس روش شش‌مرحله‌ای Braun و Clarke تحلیل شدند. یافته‌ها: هر دو گروه شرکت‌کننده، DI را رویکردی فراگیر و پاسخگو از نظر اخلاقی می‌دانستند که به تفاوت‌های آمادگی یادگیرندگان، علایق، مهارت زبانی، سرعت یادگیری و نیازهای حمایتی پاسخ می‌دهد. معلمان، DI را با افزایش مشارکت، انگیزش، حضور فعال و رشد زبانی دانش‌آموزان مرتبط دانستند، اما از عدم تطابق مداوم میان اهداف آموزشی خود و توانایی اجرای آن‌ها گزارش دادند. کلاس‌های پرجمعیت، زمان محدود برای برنامه‌ریزی، سختی برنامه درسی، نابرابری منابع و فشارهای امتحانی، تصمیم‌گیری انطباقی را محدود و عاملیت حرفه‌ای ادراک‌شده را تضعیف می‌کرد. مدرسان معلم نیز به شکاف میان دانش مفهومی معلمان پیش‌خدمت و توانایی آن‌ها در پاسخ انعطاف‌پذیر به تنوع یادگیرندگان در کلاس‌های واقعی اشاره کردند. بحث: یافته‌ها، DI را به عنوان یک عمل مبتنی بر مذاکره زمینه‌ای و متأثر از تعامل باورهای معلم، عاملیت حرفه‌ای، تعهد انگیزشی، آمادگی معلم و شرایط نهادی مفهوم‌سازی می‌کند. این مطالعه بر نیاز به آموزش معلمان مبتنی بر عمل، یادگیری حرفه‌ای مستمر و محیط‌های سازمانی که آموزش زبان انگلیسی به عنوان زبان خارجی را به صورت روان‌شناختی پاسخگو و فراگیر ممکن می‌سازند، تأکید دارد.

This study investigates principal leadership strategies in developing Professional Learning Community (PLC) culture in public elementary schools in Banten Province, Indonesia. The research addresses the increasing demand for collaborative professional learning in schools while many public elementary schools have not yet successfully implemented PLC practices. The study aims to analyze leadership strategies, supporting and inhibiting factors, teacher responses, the impact of PLC implementation, and the causes of unsuccessful PLC adoption in several schools. This research employed a qualitative approach with a multiple case study design involving ten public elementary schools across regencies and municipalities in Banten Province. Data were collected through in-depth interviews, participatory observations, and document analysis involving principals and teachers as key participants. Data were analyzed using interactive qualitative analysis, thematic analysis, and NVivo 14 to strengthen coding, categorization, and cross-case interpretation. Trustworthiness was ensured through triangulation, member checking, peer debriefing, and audit trail procedures. The findings reveal that principal leadership plays a central role in shaping sustainable PLC culture through transformational and collaborative leadership practices. Successful schools demonstrated strong vision alignment, collective professional learning, reflective dialogue, and reduced teacher isolation. PLC implementation strengthened teacher professionalism, collective efficacy, and instructional quality. However, administrative burdens, limited time, teacher resistance, and inadequate conceptual understanding of PLC among some principals became major barriers to implementation. Technology functioned as a supporting tool but could not substitute relational trust and collaborative culture. The study concludes that sustainable PLC development requires instructional leadership, organizational trust, structural policy support, and systematic principal professional development to strengthen collaborative learning culture in Indonesian public elementary schools.

این پژوهش به بررسی راهبردهای رهبری مدیران در توسعه فرهنگ جامعه یادگیری حرفه‌ای (PLC) در مدارس ابتدایی دولتی استان بانتن اندونزی می‌پردازد. این تحقیق به نیاز فزاینده برای یادگیری حرفه‌ای مشارکتی در مدارس می‌پردازد، در حالی که بسیاری از مدارس ابتدایی دولتی هنوز موفق به اجرای مؤثر رویه‌های PLC نشده‌اند. هدف پژوهش، تحلیل راهبردهای رهبری، عوامل تسهیل‌کننده و بازدارنده، واکنش معلمان، تأثیر اجرای PLC و علل عدم موفقیت در پذیرش PLC در برخی مدارس است. این پژوهش با رویکرد کیفی و با طرح مطالعه موردی چندگانه در ده مدرسه ابتدایی دولتی در شهرستان‌ها و شهرهای استان بانتن انجام شده است. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های عمیق، مشاهده مشارکتی و تحلیل اسناد با مشارکت مدیران و معلمان به عنوان مشارکت‌کنندگان کلیدی گردآوری شد. تحلیل داده‌ها با استفاده از تحلیل تعاملی کیفی، تحلیل تماتیک و نرم‌افزار NVivo 14 به منظور تقویت کدگذاری، دسته‌بندی و تفسیر بین‌موردی صورت گرفت. اعتبار یافته‌ها از طریق مثلث‌سازی، بازبینی اعضا، بحث با همتایان و پیگیری حسابرسی تضمین شد. یافته‌ها نشان می‌دهد که رهبری مدیران نقش محوری در شکل‌دهی فرهنگ پایدار PLC از طریق شیوه‌های رهبری تحول‌آفرین و مشارکتی ایفا می‌کند. مدارس موفق دارای همسویی قوی چشم‌انداز، یادگیری حرفه‌ای جمعی، گفت‌وگوی تأملی و کاهش انزوای معلمان بودند. اجرای PLC موجب تقویت حرفه‌ای‌گری معلمان، اثربخشی جمعی و کیفیت تدریس شد. با این حال، بار اداری، محدودیت زمانی، مقاومت معلمان و درک مفهومی ناکافی برخی مدیران از PLC به عنوان موانع اصلی اجرای آن شناسایی شد. فناوری به عنوان ابزار حمایتی عمل کرد اما نتوانست جایگزین اعتماد رابطه‌ای و فرهنگ مشارکتی شود. نتیجه‌گیری پژوهش آن است که توسعه پایدار PLC مستلزم رهبری آموزشی، اعتماد سازمانی، حمایت ساختاری سیاستی و توسعه حرفه‌ای نظام‌مند مدیران برای تقویت فرهنگ یادگیری مشارکتی در مدارس ابتدایی دولتی اندونزی است.

The Erasmus+ acaSTEMy Teacher Academy project seeks to operationalize a future-oriented approach to Science, Technology, Engineering, and Mathematics (STEM) teacher education that connects disciplinary learning with authentic societal challenges. This conceptual paper synthesizes research-informed principles underpinning the project and explains how they are translated into teacher professional learning. The framework positions integrated STEM education as problem-centered learning that combines scientific inquiry, engineering design, mathematical reasoning, digital technologies, and responsible societal decision-making. It brings together transversal and transformative competences, sustainability education, systems thinking, digital confidence, strategic thinking, and career awareness within a three-stage model that moves from socio-scientific relevance through inquiry and conceptual learning to reflection and evidence-informed action. These principles are operationalized through teacher-education modules, micro-credentials, job shadowing, mobility, and professional-learning networks. The paper argues that the main contribution of the acaSTEMy project lies not in proposing a single universal teaching model but in providing a coherent and adaptable framework for translating contemporary STEM-education priorities into teacher development and classroom practice across diverse European contexts. It also identifies implementation challenges related to disciplinary traditions, resources, institutional capacity, and the need for longer-term evaluation.

پروژه آکادمی معلمان acaSTEMy تحت برنامه Erasmus+ در پی عملیاتی‌سازی رویکردی آینده‌نگر به آموزش معلمان علوم، فناوری، مهندسی و ریاضیات (STEM) است که یادگیری رشته‌ای را با چالش‌های اصیل اجتماعی پیوند می‌دهد. این مقاله مفهومی، اصول مبتنی بر پژوهش که زیربنای این پروژه هستند را تلفیق کرده و توضیح می‌دهد که این اصول چگونه به یادگیری حرفه‌ای معلمان ترجمه می‌شوند. چارچوب ارائه‌شده، آموزش یکپارچه STEM را به عنوان یادگیری مسئله‌محور معرفی می‌کند که پژوهش علمی، طراحی مهندسی، استدلال ریاضی، فناوری‌های دیجیتال و تصمیم‌گیری مسئولانه اجتماعی را با یکدیگر ترکیب می‌کند. این چارچوب، شایستگی‌های عرضی و تحول‌آفرین، آموزش پایداری، تفکر سیستمی، اعتماد به نفس دیجیتال، تفکر راهبردی و آگاهی شغلی را در قالب یک مدل سه‌مرحله‌ای که از اهمیت اجتماعی-علمی آغاز شده، از طریق پژوهش و یادگیری مفهومی ادامه یافته و به تأمل و اقدام مبتنی بر شواهد منتهی می‌شود، گرد هم می‌آورد. این اصول از طریق ماژول‌های آموزش معلمان، ریزمدارک، هم‌سایه‌پروری شغلی، جابجایی و شبکه‌های یادگیری حرفه‌ای عملیاتی می‌شوند. مقاله استدلال می‌کند که مهم‌ترین دستاورد پروژه acaSTEMy نه در ارائه یک مدل آموزشی جهان‌شمول، بلکه در فراهم‌سازی چارچوبی منسجم و قابل انطباق برای ترجمه اولویت‌های معاصر آموزش STEM به توسعه حرفه‌ای معلمان و عمل کلاسی در زمینه‌های متنوع اروپایی است. همچنین چالش‌های اجرایی مرتبط با سنت‌های رشته‌ای، منابع، ظرفیت نهادی و نیاز به ارزیابی بلندمدت را شناسایی می‌کند.

Generative artificial intelligence (AI) has intensified longstanding questions about teachers' roles and the pedagogical conditions under which technology supports learner autonomy. This qualitatively driven embedded mixed-methods study examined practices reported and represented by Israeli teachers during an eight-week professional development program on AI, self-regulated learning, and learner-centered pedagogy. The primary qualitative strand drew on reflections, open-ended questionnaire responses, lesson plans, and pedagogical artifacts and used a hybrid deductive-inductive analysis. An exploratory quantitative strand compared 61 consenting pre-program submissions with 26 consenting post-program submissions. Because submissions were anonymous and unlinked, Welch independent-samples tests were used. Post-program means were descriptively higher for reflective teaching, AI-supported planning, and inquiry-oriented design, and essentially unchanged for differentiated instruction; none of the four comparisons was statistically significant after Holm adjustment. Qualitative analysis generated five interconnected dimensions: designing for learner agency, self-regulated teaching and reflection, AI-supported learning design, designing for capability development, and critical AI literacy. The findings support a dual-layer interpretation in which teachers' reflective regulation and critical judgment mediate the design of opportunities intended to support learner agency and capability. Because the study measured teachers' reports and artifacts rather than students' experiences or outcomes, its contribution concerns pedagogical intentions and professional learning, not demonstrated gains in learner agency.

هوش مصنوعی مولد، پرسش‌های دیرینه‌ای را درباره نقش معلمان و شرایط آموزشی‌ای که در آن فناوری از خودمختاری یادگیرنده حمایت می‌کند، تشدید کرده است. این پژوهش با رویکرد کیفی و روش ترکیبی تعبیه‌شده، به بررسی رویکردهایی پرداخت که معلمان اسرائیلی در طول یک برنامه توسعه حرفه‌ای هشت‌هفته‌ای درباره هوش مصنوعی، یادگیری خودتنظیمی و آموزش یادگیرنده‌محور گزارش و ارائه کردند. بخش اصلی کیفی پژوهش مبتنی بر بازتاب‌ها، پاسخ‌های پرسشنامه باز، طرح‌های درس و مصنوعات آموزشی بود و از تحلیل ترکیبی استقرایی-قیاسی بهره گرفت. بخش کمّی اکتشافی، ۶۱ مورد ارسالی پیش از برنامه را با ۲۶ مورد ارسالی پس از برنامه (با رضایت شرکت‌کنندگان) مقایسه کرد. با توجه به ناشناس و غیرمرتبط بودن داده‌ها، از آزمون‌های مستقل Welch استفاده شد. میانگین‌های پس از برنامه به طور توصیفی برای تدریس تأملی، برنامه‌ریزی با حمایت هوش مصنوعی و طراحی مبتنی بر پژوهش بالاتر بود و برای آموزش تفکیک‌شده تقریباً بدون تغییر باقی ماند؛ هیچ‌یک از چهار مقایسه پس از اصلاح Holm از لحاظ آماری معنادار نبود. تحلیل کیفی پنج بُعد به‌هم‌پیوسته را شناسایی کرد: طراحی برای عاملیت یادگیرنده، تدریس و بازتاب خودتنظیمی، طراحی یادگیری با حمایت هوش مصنوعی، طراحی برای توسعه قابلیت و سواد انتقادی هوش مصنوعی. یافته‌ها از تفسیر دو‌لایه‌ای حمایت می‌کنند که در آن تنظیم تأملی و قضاوت انتقادی معلمان، واسطه طراحی فرصت‌هایی است که با هدف حمایت از عاملیت و قابلیت یادگیرنده انجام می‌شود. از آنجا که این مطالعه گزارش‌ها و مصنوعات معلمان را سنجیده و نه تجربه‌ها یا پیامدهای دانش‌آموزان را، سهم آن به نیت‌های آموزشی و یادگیری حرفه‌ای مربوط می‌شود، نه بهبود اثبات‌شده عاملیت یادگیرنده.

Over the past decades, school leadership has become a central element in educational reform, school improvement, and organizational effectiveness across education systems worldwide. Nevertheless, European education systems continue to reflect diverse governance arrangements shaped by national trajectories and institutional legacies. Although school leadership is widely recognized as a key determinant of educational effectiveness, comparatively limited research has examined how mentoring for school leaders is configured within distinct governance contexts. Addressing this gap, this study undertakes an analysis of six leadership trajectories from four European countries selected for their contrasting governance orientations: Portugal and Spain as cases reflecting traditions that tend to be more centralized, and Belgium and the Netherlands as cases characterized by a tendency toward greater decentralization and stronger school-level autonomy. Drawing on a critical examination of legislative and regulatory frameworks, complemented by in-depth interviews with school leaders, the research analyses how institutional configurations shape both access to leadership positions and the design, enactment, and perceived value of mentoring practices. Across the six leadership trajectories analyzed, participants consistently highlighted the importance of structured mentoring as a mechanism for reducing professional isolation, supporting leadership learning, and facilitating sustainable transitions into leadership roles. By integrating governance analysis with leadership development processes, the study advances a governance-sensitive conceptualization of mentoring as a structurally embedded mechanism for professional learning, contributing theoretically and empirically to contemporary debates on educational leadership in Europe.

در دهه‌های گذشته، رهبری مدرسه به عنوان عنصری مرکزی در اصلاحات آموزشی، بهبود مدرسه و اثربخشی سازمانی در سراسر نظام‌های آموزشی جهان مطرح شده است. با این حال، نظام‌های آموزشی اروپایی همچنان بازتاب‌دهنده ترتیبات حکمرانی متنوعی هستند که توسط مسیرهای ملی و میراث‌های نهادی شکل گرفته‌اند. اگرچه رهبری مدرسه به طور گسترده‌ای به عنوان یکی از عوامل کلیدی اثربخشی آموزشی شناخته می‌شود، پژوهش‌های نسبتاً محدودی به بررسی نحوه پیکربندی راهنمایی برای رهبران مدارس در زمینه‌های حکمرانی متفاوت پرداخته‌اند. این مطالعه با هدف پر کردن این خلأ، به تحلیل شش مسیر رهبری از چهار کشور اروپایی منتخب با گرایش‌های حکمرانی متضاد می‌پردازد: پرتغال و اسپانیا به عنوان نمونه‌هایی با سنت‌های متمایل به تمرکزگرایی بیشتر، و بلژیک و هلند به عنوان نمونه‌هایی با گرایش به تمرکززدایی بیشتر و خودمختاری قوی‌تر در سطح مدرسه. با تکیه بر بررسی انتقادی چارچوب‌های قانونی و مقرراتی، و تکمیل آن با مصاحبه‌های عمیق با رهبران مدارس، این پژوهش تحلیل می‌کند که چگونه پیکربندی‌های نهادی هم دسترسی به موقعیت‌های رهبری و هم طراحی، اجرا و ارزش ادراک‌شده راهنمایی را شکل می‌دهند. در میان شش مسیر رهبری مورد تحلیل، شرکت‌کنندگان به طور مکرر بر اهمیت راهنمایی ساختاریافته به عنوان سازوکاری برای کاهش انزوای حرفه‌ای، حمایت از یادگیری رهبری و تسهیل گذار پایدار به نقش‌های رهبری تأکید کردند. این مطالعه با ادغام تحلیل حکمرانی و فرایندهای توسعه رهبری، مفهوم‌پردازی حساس به حکمرانی از راهنمایی را به عنوان سازوکاری ساختاریافته برای یادگیری حرفه‌ای ارائه می‌دهد و به طور نظری و تجربی به مباحث معاصر رهبری آموزشی در اروپا کمک می‌کند.

Educational leaders are increasingly expected to communicate and enact innovation within volatile and uncertain conditions. Yet strategic initiatives frequently stall because leaders struggle to articulate new ideas in ways that stakeholders can understand, trust, and meaningfully differentiate from past practice. This study examined how design-based professional learning using scenario planning can build innovation literacy-the communicative, imaginative, and symbolic capacity to describe emerging futures. Using a design-based research methodology, the study examined 161 educational leaders across six leadership groups who participated in a 10-month professional learning series incorporating scenario planning, futures thinking, and iterative design cycles. A graduate student cohort ( n = 11) completed a single adapted scenario-planning activity and provided a comparative case through which to examine the development of scenario literacy and innovation literacy in relation to leadership experience. Data sources included scenario artifacts, participant journals, field notes, session transcripts, and pre- and post-self-assessments. Quantitative data were analyzed descriptively and interpreted alongside qualitative evidence of shifts in participants' language, metaphors, and communicative practices. The triangulated findings indicated that leaders initially lacked scenario literacy and required explicit scaffolding to imagine plausible futures rather than reproduce current realities. As shared understandings of trust, disruption, and innovation developed, participants generated new metaphors, icons, and linguistic structures that enhanced communicative clarity. Participants also reported increased confidence and efficacy in describing innovations to stakeholders. The findings indicate that scenario planning, when embedded within a design-based professional learning structure, can expand educational leaders' communicative repertoires and strengthen system-level sensemaking. The study offers implications for leadership development, professional learning design, and the cultivation of the communicative capacities needed to lead innovation in complex educational environments.

انتظار می‌رود رهبران آموزشی بیش از پیش بتوانند نوآوری را در شرایط ناپایدار و نامطمئن، به‌طور مؤثر ارتباط دهند و اجرا کنند. با این حال، ابتکارات راهبردی اغلب به دلیل ناتوانی رهبران در بیان ایده‌های جدید به گونه‌ای که ذی‌نفعان بتوانند آن‌ها را درک، اعتماد و به طور معناداری از رویه‌های گذشته تمییز دهند، متوقف می‌شود. این پژوهش بررسی کرد که چگونه یادگیری حرفه‌ای مبتنی بر طراحی با استفاده از برنامه‌ریزی سناریو می‌تواند سواد نوآوری—یعنی ظرفیت ارتباطی، تخیلی و نمادین برای توصیف آینده‌های نوظهور—را تقویت کند. با بهره‌گیری از روش‌شناسی پژوهش مبتنی بر طراحی، این مطالعه ۱۶۱ رهبر آموزشی را در شش گروه رهبری مورد بررسی قرار داد که در یک دوره یادگیری حرفه‌ای ۱۰ ماهه با محوریت برنامه‌ریزی سناریو، آینده‌نگری و چرخه‌های طراحی تکرارشونده شرکت کردند. یک گروه دانشجویان تحصیلات تکمیلی (n = 11) یک فعالیت برنامه‌ریزی سناریو تطبیق‌یافته را به طور منفرد انجام دادند و یک مطالعه موردی مقایسه‌ای برای بررسی توسعه سواد سناریو و سواد نوآوری در ارتباط با تجربه رهبری فراهم آوردند. منابع داده شامل مصنوعات سناریو، یادداشت‌های روزانه شرکت‌کنندگان، یادداشت‌های میدانی، رونوشت جلسات و ارزیابی‌های خودسنجی پیش و پس از مداخله بود. داده‌های کمی به صورت توصیفی تحلیل و در کنار شواهد کیفی از تغییرات در زبان، استعاره‌ها و شیوه‌های ارتباطی شرکت‌کنندگان تفسیر شد. یافته‌های مثلثی‌شده نشان داد که رهبران در ابتدا فاقد سواد سناریو بوده و برای تصور آینده‌های محتمل به جای بازتولید واقعیت‌های فعلی، به حمایت صریح نیاز داشتند. با توسعه درک‌های مشترک از اعتماد، اختلال و نوآوری، شرکت‌کنندگان استعاره‌ها، نمادها و ساختارهای زبانی جدیدی تولید کردند که به وضوح ارتباطی افزود. همچنین شرکت‌کنندگان افزایش اعتماد به نفس و کارایی در توصیف نوآوری‌ها برای ذی‌نفعان را گزارش کردند. یافته‌ها نشان می‌دهد که برنامه‌ریزی سناریو، زمانی که در ساختار یادگیری حرفه‌ای مبتنی بر طراحی ادغام شود، می‌تواند دامنه‌های ارتباطی رهبران آموزشی را گسترش داده و توانمندی تفسیر سیستمی را تقویت کند. این پژوهش پیامدهایی برای توسعه رهبری، طراحی یادگیری حرفه‌ای و پرورش ظرفیت‌های ارتباطی مورد نیاز برای رهبری نوآوری در محیط‌های آموزشی پیچیده ارائه می‌دهد.

Formative feedback is central to assessment for learning because it can help learners understand expectations, identify gaps in understanding, and improve subsequent learning. However, less is known about how formative feedback is understood and enacted in resource-constrained primary-school contexts. This study explored how Ethiopian primary-school teachers understand and enact formative feedback and how teacher, student, and contextual conditions shape feedback practices. Guided by Social Cognitive Theory (SCT), the study employed a qualitative instrumental case-study design at a government primary school in Asella, Oromia Regional State, Ethiopia. Data were collected through semi-structured interviews with five teachers and the school principal, classroom observations, and a focus group discussion involving five students and three Parent–Teacher Association representatives. Data were analyzed using reflexive thematic analysis, with SCT applied as an interpretive lens. Four themes emerged: teachers’ understanding and enactment of feedback; feedback, student engagement, and learning experiences; contextual conditions supporting feedback; and challenges and tensions affecting implementation. Teachers generally understood feedback as supporting learning, motivation, confidence, and participation. However, observations revealed a gap between formative intentions and enacted practices, with whole-class oral correction more common than sustained dialogue, individualized feedback, and opportunities for revision. Large classes, limited instructional time, assessment pressures, resource constraints, and differences in student engagement shaped implementation. The findings indicate that strengthening formative feedback requires teacher and student feedback literacy, relevant professional learning, and school conditions that enable dialogue, reflection, and revision.

بازخورد تکوینی در ارزیابی برای یادگیری نقش مرکزی دارد، زیرا می‌تواند به یادگیرندگان کمک کند تا انتظارات را درک کنند، شکاف‌های موجود در فهم خود را شناسایی نمایند و یادگیری بعدی را بهبود بخشند. با این حال، دانش کمتری درباره چگونگی درک و اجرای بازخورد تکوینی در زمینه‌های مدارس ابتدایی با منابع محدود وجود دارد. این مطالعه به بررسی نحوه درک و اجرای بازخورد تکوینی توسط معلمان مدارس ابتدایی اتیوپی و چگونگی تأثیر شرایط معلم، دانش‌آموز و زمینه‌ای بر شیوه‌های بازخورد پرداخت. این پژوهش با راهنمایی نظریه شناختی-اجتماعی (SCT) و با استفاده از طرح مطالعه موردی ابزاری کیفی در یک مدرسه ابتدایی دولتی در آسلا، ایالت منطقه‌ای اورومیا، اتیوپی انجام شد. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با پنج معلم و مدیر مدرسه، مشاهده کلاس‌های درس و یک بحث گروهی متمرکز با حضور پنج دانش‌آموز و سه نماینده انجمن اولیا و مربیان جمع‌آوری شد. داده‌ها با استفاده از تحلیل تماتیک بازتابی و با به‌کارگیری SCT به عنوان لنز تفسیری تحلیل شدند. چهار مضمون استخراج شد: درک و اجرای بازخورد توسط معلمان؛ بازخورد، مشارکت دانش‌آموز و تجارب یادگیری؛ شرایط زمینه‌ای حمایت‌کننده از بازخورد؛ و چالش‌ها و تنش‌های مؤثر بر اجرا. معلمان عموماً بازخورد را به عنوان حمایت از یادگیری، انگیزش، اعتماد به نفس و مشارکت درک می‌کردند. با این حال، مشاهدات نشان داد که بین اهداف تکوینی و شیوه‌های اجراشده شکاف وجود دارد و اصلاح شفاهی جمعی بیشتر از گفت‌وگوی پایدار، بازخورد فردی و فرصت‌های بازنگری رایج بود. کلاس‌های پرجمعیت، زمان آموزشی محدود، فشارهای ارزیابی، محدودیت منابع و تفاوت در مشارکت دانش‌آموزان بر اجرا تأثیرگذار بودند. یافته‌ها نشان می‌دهد که تقویت بازخورد تکوینی مستلزم سواد بازخوردی معلمان و دانش‌آموزان، یادگیری حرفه‌ای مرتبط و شرایط مدرسه‌ای است که امکان گفت‌وگو، تأمل و بازنگری را فراهم کند.

Many education systems aim to support teachers in moving toward conceptually oriented mathematics instruction. The 2023 California Mathematics Framework provides one example of this effort by organizing standards around big ideas and emphasizing mathematical connections. In this study, we report on an early investigation of teachers’ learning about, and efforts to enact, the framework’s big ideas approach. We followed a cohort of elementary teachers who participated in a year-long professional learning fellowship. Drawing on multiple qualitative data sources, we examine the affordances and constraints teachers experienced as they learned to teach mathematics conceptually through big ideas, as well as the ways that the framework's conceptual structure supported their instructional decision-making. Teachers reported meaningful shifts in their teaching, which they attributed to increased student engagement, a sense of instructional freedom, and growing confidence in themselves as mathematical thinkers. Classroom observations corroborated these reported shifts by documenting teachers' enactment of key features of conceptual mathematics instruction. At the same time, teachers identified important constraints, particularly tensions between conceptual teaching and procedural district assessment systems. Across teachers, the big ideas approach provided a shared conceptual structure for organizing instruction around connected mathematical ideas while supporting teachers’ professional judgment in how those ideas were enacted in classrooms. To illustrate variation in teachers’ experiences, we present four cases representing different trajectories of learning and enactment. We conclude with implications for the design of professional learning and the use of coherent conceptual frameworks to support teachers' learning and instructional decision-making.

بسیاری از نظام‌های آموزشی در پی حمایت از معلمان برای حرکت به سوی آموزش ریاضیات مبتنی بر مفاهیم هستند. چارچوب ریاضیات کالیفرنیا ۲۰۲۳ نمونه‌ای از این تلاش است که استانداردها را حول ایده‌های بزرگ سازمان‌دهی کرده و بر ارتباطات ریاضی تأکید می‌کند. در این مطالعه، گزارشی از یک بررسی اولیه درباره یادگیری معلمان و تلاش‌های آن‌ها برای اجرای رویکرد ایده‌های بزرگ این چارچوب ارائه می‌شود. ما یک گروه از معلمان ابتدایی را که در یک دوره یک‌ساله یادگیری حرفه‌ای شرکت کردند، دنبال کردیم. با استفاده از منابع مختلف داده‌های کیفی، به بررسی فرصت‌ها و محدودیت‌هایی که معلمان در فرآیند یادگیری آموزش مفهومی ریاضیات از طریق ایده‌های بزرگ تجربه کردند، و همچنین نحوه حمایت ساختار مفهومی چارچوب از تصمیم‌گیری‌های آموزشی آن‌ها پرداختیم. معلمان تغییرات معناداری را در شیوه تدریس خود گزارش کردند که آن را به افزایش مشارکت دانش‌آموزان، احساس آزادی آموزشی و افزایش اعتماد به نفس خود به عنوان اندیشمندان ریاضی نسبت دادند. مشاهدات کلاسی این تغییرات گزارش‌شده را با مستندسازی اجرای ویژگی‌های کلیدی آموزش مفهومی ریاضیات توسط معلمان تأیید کرد. همزمان، معلمان محدودیت‌های مهمی را شناسایی کردند، به‌ویژه تنش میان آموزش مفهومی و نظام‌های ارزیابی رویه‌ای منطقه‌ای. در میان معلمان، رویکرد ایده‌های بزرگ ساختار مفهومی مشترکی برای سازمان‌دهی آموزش حول ایده‌های مرتبط ریاضی فراهم کرد و در عین حال از قضاوت حرفه‌ای معلمان در نحوه اجرای این ایده‌ها در کلاس حمایت نمود. برای نشان دادن تنوع تجربیات معلمان، چهار مطالعه موردی ارائه می‌شود که مسیرهای متفاوت یادگیری و اجرا را نمایان می‌کند. در پایان، پیامدهایی برای طراحی یادگیری حرفه‌ای و استفاده از چارچوب‌های مفهومی منسجم جهت حمایت از یادگیری معلمان و تصمیم‌گیری‌های آموزشی آن‌ها ارائه می‌شود.

This study reconceptualizes Inclusive Education Competency (IEC) in early childhood as a product of activation rather than accumulation. We argue that Inclusive Education Disposition (IED) and Inclusive Education Knowledge (IEK) are necessary but insufficient conditions for inclusive practice; Self-Development (SD)—defined here as disciplined cycles of goal setting, monitoring, help-seeking, and reflection—functions as the proximal mechanism through which what teachers value and know is translated into what they consistently do in classrooms. Using a cross-sectional survey of in-service preschool teachers in Shanghai ( N = 355), we tested this activation framework through covariance-based structural equation modeling (CB-SEM) with 5,000-resample bootstrap inference. Reliability and convergent validity were strong, although SD–IEC discriminant validity was borderline under the item-level HTMT criterion (0.904); the structural model demonstrated adequate fit. SD was the strongest predictor of IEC ( β = 0.743, p < 0.001), while IED and IEK retained modest direct effects and significant indirect effects via SD, supporting partial mediation. The model explained 68.7% of the variance in SD and 86.2% of the variance in IEC. These findings shift the explanation of inclusive competency from static attributes to dynamic processes of professional change. In practical terms, systems pursuing Sustainable Development Goal 4 (SDG4)—that is, inclusive and equitable quality education for all—should institutionalize routines that support teacher self-development, including protected collaborative planning time, goal-based coaching, short plan–do–study–act cycles, peer observation, and formative evidence use. The study offers an empirically supported four-construct framework and practical implications for policy, leadership, and professional learning design.

این مطالعه، شایستگی آموزش فراگیر (IEC) در دوران کودکی را به عنوان محصولی از فعال‌سازی و نه انباشت مجدد مفهوم‌سازی می‌کند. ما استدلال می‌کنیم که نگرش به آموزش فراگیر (IED) و دانش آموزش فراگیر (IEK) شرایط لازم اما ناکافی برای اجرای فراگیر هستند؛ خودتوسعه‌بخشی (SD) — که در اینجا به عنوان چرخه‌های منظم تعیین هدف، پایش، جستجوی کمک و تأمل تعریف شده است — به عنوان سازوکار نزدیک عمل می‌کند که از طریق آن، آنچه معلمان ارزش‌گذاری و دانسته‌اند به آنچه به طور مستمر در کلاس‌های درس انجام می‌دهند، ترجمه می‌شود. با استفاده از یک پیمایش مقطعی از معلمان پیش‌دبستانی شاغل در شانگهای (N = 355)، این چارچوب فعال‌سازی را از طریق مدل‌سازی معادلات ساختاری مبتنی بر کوواریانس (CB-SEM) با استنباط بوت‌استرپ ۵٬۰۰۰ نمونه مجدد آزمون کردیم. پایایی و روایی همگرا قوی بود، اگرچه روایی تمایز SD–IEC در معیار HTMT در سطح آیتم (۰٫۹۰۴) در مرز قرار داشت؛ مدل ساختاری برازش مناسبی را نشان داد. SD قوی‌ترین پیش‌بینی‌کننده IEC بود (β = ۰٫۷۴۳، p < ۰٫۰۰۱)، در حالی که IED و IEK اثرات مستقیم متوسط و اثرات غیرمستقیم معنادار از طریق SD را حفظ کردند که از میانجی‌گری جزئی حمایت می‌کند. مدل، ۶۸٫۷٪ از واریانس SD و ۸۶٫۲٪ از واریانس IEC را تبیین کرد. این یافته‌ها توضیح شایستگی فراگیر را از ویژگی‌های ایستا به فرایندهای پویای تغییر حرفه‌ای منتقل می‌کند. از نظر عملی، نظام‌هایی که به دنبال تحقق هدف چهارم توسعه پایدار (SDG4) — یعنی آموزش با کیفیت، فراگیر و عادلانه برای همه — هستند، باید روال‌هایی را که از خودتوسعه‌بخشی معلمان حمایت می‌کند، نهادینه کنند؛ از جمله زمان برنامه‌ریزی مشارکتی محافظت‌شده، مربی‌گری مبتنی بر هدف، چرخه‌های کوتاه برنامه‌ریزی–اجرا–مطالعه–عمل، مشاهده همتایان و استفاده از شواهد تکوینی. این مطالعه یک چارچوب چهارساختاری مبتنی بر شواهد تجربی و پیامدهای عملی برای سیاست‌گذاری، رهبری و طراحی یادگیری حرفه‌ای ارائه می‌دهد.

Introduction Universal Design for Learning (UDL) has been widely promoted as a framework for supporting inclusive education by addressing learner diversity through flexible curriculum design, instructional practices, and assessment approaches. In 2015, Ghana adopted UDL in its policy on inclusive education to address the diverse educational needs of all children. Despite this policy focus, most research has centered on classroom teachers' implementation of UDL, with limited attention to how teacher educators understand UDL and perceive their preparedness to implement it. Method To address these gaps in the literature, this study investigated teacher educators' perceptions and experiences of UDL, differences across demographic and professional characteristics, relationships among UDL understanding, preparedness, and institutional support, and the predictors of preparedness. A quantitative cross-sectional survey was conducted with 156 teacher educators from three public colleges of education. Colleges were selected via convenience sampling across three regions in Ghana. The data were analyzed using descriptive statistics, one-way multivariate analysis of variance, Pearson product -moment correlation, and hierarchical multiple regression. Results The participants demonstrated moderately positive levels of UDL understanding, preparedness, and perceived institutional support. Significant differences were identified across selected demographic and professional characteristics, including age, subject specialization, department, teaching level, teaching experience, and prior introduction to UDL. Understanding, preparedness, and institutional support were positively associated. Importantly, both general understanding and perceived institutional support significantly predicted preparedness, with institutional support emerging as the stronger predictor. Conclusion The findings suggest that strengthening UDL implementation requires attention to both teacher educators' individual capacity and the institutional conditions that enable practice. Sustained, practice-oriented professional learning, leadership support, collaborative opportunities, and explicit integration of UDL into institutional teaching and learning practices are therefore recommended to strengthen inclusive teacher preparation in Ghana.

مقدمه: طراحی جهانی برای یادگیری (UDL) به طور گسترده‌ای به عنوان چارچوبی برای حمایت از آموزش فراگیر از طریق پرداختن به تنوع یادگیرندگان با طراحی منعطف برنامه درسی، شیوه‌های آموزشی و رویکردهای ارزشیابی ترویج شده است. در سال ۲۰۱۵، غنا UDL را در سیاست آموزش فراگیر خود به منظور پاسخگویی به نیازهای آموزشی متنوع همه کودکان اتخاذ کرد. با وجود این تمرکز سیاستی، بیشتر پژوهش‌ها بر اجرای UDL توسط معلمان کلاس درس متمرکز بوده و توجه محدودی به نحوه درک مربیان معلم از UDL و ادراک آن‌ها از آمادگی برای اجرای آن شده است. روش: به منظور رفع این خلأها در ادبیات، این مطالعه به بررسی ادراک‌ها و تجارب مربیان معلم نسبت به UDL، تفاوت‌ها بر اساس ویژگی‌های جمعیت‌شناختی و حرفه‌ای، روابط میان فهم UDL، آمادگی و حمایت نهادی، و پیش‌بینی‌کننده‌های آمادگی پرداخت. یک پیمایش کمی مقطعی با ۱۵۶ مربی معلم از سه کالج دولتی آموزش معلم انجام شد. کالج‌ها از طریق نمونه‌گیری در دسترس در سه منطقه غنا انتخاب شدند. داده‌ها با استفاده از آمار توصیفی، تحلیل واریانس چندمتغیره یک‌طرفه، همبستگی حاصل‌ضرب-گشتاوری پیرسون و رگرسیون چندگانه سلسله‌مراتبی تحلیل شدند. یافته‌ها: شرکت‌کنندگان سطوح نسبتاً مثبتی از فهم UDL، آمادگی و حمایت نهادی ادراک‌شده را نشان دادند. تفاوت‌های معناداری بر اساس برخی ویژگی‌های جمعیت‌شناختی و حرفه‌ای از جمله سن، تخصص موضوعی، دپارتمان، سطح تدریس، سابقه تدریس و معرفی قبلی به UDL شناسایی شد. فهم، آمادگی و حمایت نهادی با یکدیگر ارتباط مثبت داشتند. به طور مهم، هم فهم کلی و هم حمایت نهادی ادراک‌شده به طور معناداری آمادگی را پیش‌بینی کردند که در این میان حمایت نهادی به عنوان پیش‌بینی‌کننده قوی‌تر ظاهر شد. نتیجه‌گیری: یافته‌ها نشان می‌دهد که تقویت اجرای UDL نیازمند توجه به هر دو ظرفیت فردی مربیان معلم و شرایط نهادی تسهیل‌کننده عمل است. بنابراین، یادگیری حرفه‌ای مستمر و مبتنی بر عمل، حمایت رهبری، فرصت‌های همکاری و ادغام صریح UDL در شیوه‌های تدریس و یادگیری نهادی برای تقویت آمادگی معلمان فراگیر در غنا توصیه می‌شود.

Coaching is increasingly used in schools as a form of professional learning, yet research has focused predominantly on outcomes and implementation rather than how coaching is understood by educators themselves. This study addresses that gap by examining how educators with experience of giving, receiving, or coordinating coaching conceptualise coaching through metaphor. Qualitative data were drawn from 26 educators working across a range of U.K. school contexts and comprised individual interviews and focus groups. This paper applies a distinct analytic lens, using an inductive metaphor analysis informed by the Metaphor Identification Procedure and a discourse-based approach. Five interacting metaphor systems were identified: movement and development, bounded space, force and imposition, hierarchy and role positioning, and visibility and monitoring. These metaphor systems construct coaching as both developmental and relational, while also revealing tensions between autonomy and constraint, and between support and accountability. The analysis suggests that coaching is not experienced as a discrete intervention but is actively made meaningful through language and shaped by organisational context. The study contributes to coaching research by offering an interpretive account of how coaching was constructed through competing metaphor systems. By foregrounding metaphor, this study extends coaching research by illustrating how educators make sense of coaching and how these conceptualisations may shape its developmental, relational, and evaluative meanings in practice.

کوچینگ به طور فزاینده‌ای در مدارس به عنوان شکلی از یادگیری حرفه‌ای مورد استفاده قرار می‌گیرد، با این حال پژوهش‌ها عمدتاً بر پیامدها و اجرا تمرکز داشته‌اند تا بر این‌که خودِ مربیان چگونه کوچینگ را درک می‌کنند. این مطالعه به این خلأ می‌پردازد و بررسی می‌کند که مربیان دارای تجربه در ارائه، دریافت یا هماهنگی کوچینگ چگونه کوچینگ را از طریق استعاره مفهوم‌سازی می‌کنند. داده‌های کیفی از ۲۶ مربی شاغل در زمینه‌های مختلف مدارس بریتانیا گردآوری شد و شامل مصاحبه‌های فردی و گروه‌های متمرکز بود. این مقاله با به‌کارگیری رویکرد تحلیلی متمایز، از تحلیل استعارۀ استقرایی مبتنی بر روش شناسایی استعاره و رویکرد مبتنی بر گفتمان بهره می‌گیرد. پنج نظام استعاری متعامل شناسایی شد: حرکت و رشد، فضای محدود، نیرو و تحمیل، سلسله‌مراتب و جایگاه نقش، و رؤیت‌پذیری و پایش. این نظام‌های استعاری، کوچینگ را هم به عنوان فرایندی رشدی و رابطه‌ای می‌سازند و هم تنش‌هایی میان خودمختاری و محدودیت و میان حمایت و پاسخگویی را آشکار می‌کنند. تحلیل نشان می‌دهد که کوچینگ به عنوان مداخله‌ای مجزا تجربه نمی‌شود، بلکه به طور فعال از طریق زبان معنادار می‌گردد و توسط زمینه سازمانی شکل می‌گیرد. این مطالعه با ارائه گزارشی تفسیری از چگونگی ساخت کوچینگ از طریق نظام‌های استعاری رقیب، به پژوهش‌های کوچینگ کمک می‌کند. با برجسته‌کردن استعاره، این مطالعه پژوهش‌های کوچینگ را گسترش می‌دهد و نشان می‌دهد که مربیان چگونه به کوچینگ معنا می‌دهند و این مفهوم‌سازی‌ها چگونه می‌تواند معانی رشدی، رابطه‌ای و ارزشیابی آن را در عمل شکل دهد.

Universities want placements filled, students want them completed, and community partners are left to reconcile a mismatch no one asked them to navigate. This practice-informed provocation draws on work-integrated learning (WIL) scholarship and my experience as placement coordinator to argue that community engagement is often raised as a value in psychology placements but insufficiently embedded in placement infrastructure. Community engagement may appear in program rationales and accreditation documents but rarely in the structural design of how placements are resourced and supported. In other words, there is a gap between what we say about community engagement and what we build into our placement systems (Jackson et al., 2017). Based on my experience, I argue that community partners are often positioned as hosts rather than co-designers of professional learning, left carrying substantial, under-recognised responsibility for student learning. Postgraduate psychology placements cannot be ethically scaled through transactional placement models. If universities want community partners to sustain student learning, they must resource relational co-design as core placement infrastructure, rather than treat it as optional engagement work.

دانشگاه‌ها خواهان تکمیل کارورزی‌ها هستند، دانشجویان نیز خواهان اتمام آن‌ها، و شرکای اجتماعی در نهایت باید با عدم تطابقی مواجه شوند که هیچ‌کس از آن‌ها نخواسته بود آن را مدیریت کنند. این مقاله مبتنی بر تجربه عملی، با بهره‌گیری از پژوهش‌های یادگیری تلفیقی با کار (WIL) و تجربه شخصی نویسنده به عنوان هماهنگ‌کننده کارورزی، استدلال می‌کند که مشارکت اجتماعی اغلب به عنوان یک ارزش در کارورزی‌های روان‌شناسی مطرح می‌شود اما به طور کافی در زیرساخت‌های کارورزی نهادینه نشده است. مشارکت اجتماعی ممکن است در توجیه‌نامه‌های برنامه و اسناد اعتباربخشی ذکر شود، اما به ندرت در طراحی ساختاری نحوه تخصیص منابع و حمایت از کارورزی‌ها لحاظ می‌شود. به عبارت دیگر، شکافی میان آنچه درباره مشارکت اجتماعی بیان می‌کنیم و آنچه در سامانه‌های کارورزی خود پیاده می‌سازیم وجود دارد (Jackson و همکاران، ۲۰۱۷). بر اساس تجربه نویسنده، شرکای اجتماعی اغلب به عنوان میزبان و نه هم‌طراحان یادگیری حرفه‌ای جای می‌گیرند و مسئولیت قابل توجه و کمتر شناخته‌شده‌ای را برای یادگیری دانشجویان بر عهده دارند. کارورزی‌های تحصیلات تکمیلی روان‌شناسی را نمی‌توان به طور اخلاقی از طریق مدل‌های کارورزی معاملاتی گسترش داد. اگر دانشگاه‌ها می‌خواهند شرکای اجتماعی یادگیری دانشجویان را پایدار سازند، باید هم‌طراحی رابطه‌محور را به عنوان زیرساخت اصلی کارورزی تأمین منابع کنند و نه آن را به عنوان فعالیت اختیاری مشارکتی تلقی نمایند.

Work-integrated learning (WIL) is increasingly conceptualised as a curriculum-embedded process that may include non-placement activities designed to make professional practice visible early in a degree. This study evaluates a first-year, community-engaged WIL model embedded within a sport development degree. The curriculum integrated practitioner interaction, site visits, applied learning tasks, and structured reflection to support students’ early engagement with professional and community contexts. Using a convergent mixed-methods design (n = 89), the study examined whether participation in this curriculum was associated with students’ vocational identity and sense of belonging during transition to university. Health-related degrees, in which professional exposure is typically deferred, were used as a contextual comparison. Students who experienced the first-year WIL curriculum reported stronger vocational identity, particularly in relation to professional belonging and identification with a future profession. Qualitative findings indicated that practitioner interaction, authentic tasks, and guided reflection helped students visualise professional roles and develop clearer understandings of career pathways, whereas students without structured early exposure described a more exploratory first-year experience centred on disciplinary learning and peer connection. The study contributes to WIL scholarship by positioning first-year, non-placement, community-engaged WIL as an identity-forming process rather than solely a late-stage employability intervention. It proposes a scalable curriculum model for supporting transition, belonging, and career development through practice-visible learning.

یادگیری تلفیقی با کار (WIL) به طور فزاینده‌ای به عنوان فرایندی درون‌برنامه‌ای مفهوم‌سازی می‌شود که می‌تواند شامل فعالیت‌های بدون کارورزی باشد و هدف آن آشکار ساختن عمل حرفه‌ای در ابتدای دوره تحصیلی است. این پژوهش یک مدل WIL مبتنی بر مشارکت اجتماعی را که در سال اول یک دوره توسعه ورزش جای‌گذاری شده است، ارزیابی می‌کند. برنامه درسی مذکور، تعامل با متخصصان، بازدید از محل، تکالیف یادگیری کاربردی و بازتاب ساختاریافته را برای حمایت از مشارکت زودهنگام دانشجویان با زمینه‌های حرفه‌ای و اجتماعی ادغام نمود. با استفاده از طرح آمیخته همگرا (n = 89)، این مطالعه بررسی کرد که آیا مشارکت در این برنامه درسی با هویت حرفه‌ای و احساس تعلق دانشجویان در دوره گذار به دانشگاه ارتباط دارد یا خیر. رشته‌های مرتبط با سلامت که در آن‌ها مواجهه حرفه‌ای معمولاً به تعویق می‌افتد، به عنوان مقایسه زمینه‌ای مورد استفاده قرار گرفتند. دانشجویانی که برنامه درسی WIL سال اول را تجربه کردند، هویت حرفه‌ای قوی‌تری به ویژه در ارتباط با احساس تعلق حرفه‌ای و شناسایی با حرفه آینده گزارش دادند. یافته‌های کیفی نشان داد که تعامل با متخصصان، تکالیف اصیل و بازتاب هدایت‌شده به دانشجویان کمک کرد تا نقش‌های حرفه‌ای را تجسم کرده و درک روشن‌تری از مسیرهای شغلی پیدا کنند، در حالی که دانشجویان فاقد مواجهه ساختاریافته زودهنگام، تجربه‌ای اکتشافی‌تر در سال اول داشتند که بر یادگیری رشته‌ای و ارتباط با همسالان متمرکز بود. این پژوهش با قرار دادن WIL مبتنی بر مشارکت اجتماعی بدون کارورزی در سال اول به عنوان فرایندی هویت‌ساز، نه صرفاً مداخله‌ای برای اشتغال‌پذیری در مراحل پایانی، به ادبیات WIL کمک می‌کند. همچنین یک مدل برنامه درسی مقیاس‌پذیر برای حمایت از گذار، احساس تعلق و توسعه شغلی از طریق یادگیری مبتنی بر مشاهده عمل حرفه‌ای پیشنهاد می‌کند.

Introduction Research Methodology education in higher education presents persistent andragogical challenges, including conceptual complexity, limited student engagement, inconsistent curriculum structures and weak connections to authentic inquiry. This study compares Research Methods curricula in Australia and South Africa to examine how curricula can be designed through constructivist learning theory. Methods Using a constructivist quadethnographic approach, four educators from two institutions engaged in collaborative autoethnographic dialogue over five months, critically reflecting on curriculum structures, teaching experiences and student learning behaviours. Results The analysis identified shared challenges across both contexts, including learning outcomes oriented towards lower-order cognitive skills, theoretical content-dominated teaching, limited scaffolded and collaborative inquiry, uneven temporal structures, superficial treatment of ethics and weak connections between research skills and professional practice. These limitations resulted primarily in formal or technical alignment rather than meaningful constructive alignment. Discussion The study proposes the Constructivist Engagement Framework for Research Methods Education, comprising Curriculum Intent, Learning Design, Andragogical Practice and Learning Culture. The framework provides a conceptual and practical guide for curriculum development and highlights implications for curriculum reform, professional learning and institutional support. Further empirical research is recommended to evaluate and refine the framework across disciplines and programmes.

مقدمه: آموزش روش تحقیق در آموزش عالی با چالش‌های مداوم آندرگوژیکی مواجه است، از جمله پیچیدگی مفهومی، مشارکت محدود دانشجویان، ساختارهای نامنسجم برنامه درسی و ارتباط ضعیف با پژوهش اصیل. این مطالعه به مقایسه برنامه‌های درسی روش تحقیق در استرالیا و آفریقای جنوبی می‌پردازد تا بررسی کند چگونه می‌توان برنامه‌های درسی را بر اساس نظریه یادگیری سازه‌گرایانه طراحی کرد. روش‌ها: با بهره‌گیری از رویکرد چهارنفره‌نگاری سازه‌گرایانه، چهار مدرس از دو مؤسسه طی پنج ماه در گفت‌وگوی خوداتنوگرافیک مشارکتی شرکت کردند و به طور انتقادی به بازتاب ساختارهای برنامه درسی، تجارب تدریس و رفتارهای یادگیری دانشجویان پرداختند. یافته‌ها: تحلیل انجام‌شده چالش‌های مشترکی را در هر دو زمینه شناسایی کرد، از جمله نتایج یادگیری مبتنی بر مهارت‌های شناختی سطح پایین‌تر، غلبه محتوای نظری بر تدریس، محدودیت در پژوهش تدریجی و مشارکتی، ساختارهای زمانی نامنظم، پرداخت سطحی به اخلاق و ارتباط ضعیف میان مهارت‌های پژوهشی و عمل حرفه‌ای. این محدودیت‌ها عمدتاً منجر به همسویی صوری یا فنی به جای همسویی سازنده معنادار می‌شوند. بحث: این مطالعه چارچوب مشارکت سازه‌گرایانه برای آموزش روش تحقیق را پیشنهاد می‌کند که شامل هدف برنامه درسی، طراحی یادگیری، عمل آندرگوژیکی و فرهنگ یادگیری است. این چارچوب راهنمای مفهومی و عملی برای توسعه برنامه درسی ارائه می‌دهد و پیامدهایی برای اصلاح برنامه درسی، یادگیری حرفه‌ای و حمایت نهادی برجسته می‌کند. انجام پژوهش‌های تجربی بیشتر برای ارزیابی و اصلاح این چارچوب در رشته‌ها و برنامه‌های مختلف توصیه می‌شود.

Recent research has indicated the significance of collective teacher efficacy (CTE), with publications highlighting CTE’s positive association with teachers’ good job- and health-related outcomes. Although teacher professional learning is recognised as a key contributor to the development of CTE, there has not been much investigation into the specific efficacy-shaping sources in professional learning settings. This case study explores sources of CTE in a practitioner inquiry community within a school–university partnership in the United States. Qualitative interviews that included emotion-focused reflections and social network mapping were collected and analysed using Bandura’s four sources of efficacy. This analysis led to sixteen aspects of professional learning experiences that tapped into the efficacy-shaping sources within the inquiry community. The findings highlight the significance of all four sources, particularly social persuasion and emotional states, which have been underexplored in prior research. Findings suggest that teacher educators can support CTE by designing shared, collaborative learning spaces, creating opportunities for educators to publicise their practices, and fostering professional dialogue that builds the relational trust needed for intentional collaboration.

پژوهش‌های اخیر بر اهمیت کارآمدی جمعی معلمان (CTE) تأکید داشته‌اند و انتشارات مختلف به ارتباط مثبت CTE با پیامدهای شغلی و سلامت معلمان اشاره کرده‌اند. اگرچه یادگیری حرفه‌ای معلمان به عنوان یکی از عوامل کلیدی در توسعه CTE شناخته می‌شود، اما بررسی‌های اندکی درباره منابع خاص شکل‌دهنده کارآمدی در محیط‌های یادگیری حرفه‌ای صورت گرفته است. این مطالعه موردی به بررسی منابع CTE در یک جامعه پژوهش‌محور حرفه‌ای در چارچوب همکاری مدرسه و دانشگاه در ایالات متحده می‌پردازد. مصاحبه‌های کیفی که شامل بازتاب‌های مبتنی بر هیجان و ترسیم شبکه‌های اجتماعی بودند، گردآوری و با استفاده از چهار منبع کارآمدی بندورا تحلیل شدند. این تحلیل به شناسایی شانزده جنبه از تجارب یادگیری حرفه‌ای منجر شد که به منابع شکل‌دهنده کارآمدی در جامعه پژوهش‌محور اشاره داشتند. یافته‌ها بر اهمیت هر چهار منبع، به ویژه ترغیب اجتماعی و حالات هیجانی که در پژوهش‌های پیشین کمتر مورد توجه قرار گرفته‌اند، تأکید می‌کنند. نتایج نشان می‌دهد که مربیان معلمان می‌توانند با طراحی فضاهای یادگیری مشترک و مشارکتی، ایجاد فرصت‌هایی برای ارائه عمومی تجربیات آموزشی و تقویت گفت‌وگوی حرفه‌ای که اعتماد رابطه‌ای لازم برای همکاری هدفمند را ایجاد می‌کند، از CTE حمایت کنند.