coping strategies

The main aim of this study is to determine the different challenges encountered by TVL students in learning skill-based subject on Modular Distance Learning. The participant was 20 selected Technical Vocational Livelihood Track who specialized Bread and Pastry Production students on Modular Distance Learning of Luis Y. Ferrer Jr. Senior Highschool School Year 20221-2022. This study used qualitative type of study through interview and focused group discussion. Qualitative data was analyzed using Litchman's 3C's of Analysis (Coding to Categorizing to Conceptualizing) to generate emerging themes. The study revealed that TVL- BPP students encountered challenges in learning skill-based subject on Modular Distance Learning such as lack of knowledge and skills, lack of tools, equipment, financial difficulty and attitude problem. Those mentioned problems affect student's academic performance. Most of them failed to meet the appropriate practical outputs. The study also revealed the different coping mechanism utilized by skill-based students. Part time job, watching informative learning videos and articles from internet, time management and improvising tools and equipment were the coping strategies done by students. The study focused only to the challenges and coping mechanisms of Luis Y. Ferrer Jr. Senior High School Technical Vocational Livelihood - Bread and Pastry Production students in learning skill-based subject on Modular Distance Learning. The result of this study serves as reference or basis for the skill-based teacher to formulate clear, effective and efficient form of teaching for the students to easily learn the subjects on modular distance learning.

The stress facing the educational leadership as school principals are required to deal with administrative management, supervision of staff, academic performance and institutional development. There are specific issues that may affect female principals in addition to the other factors listed above: Interpersonal demands, competing professional demands, and work–life balance. Problem-Focused Coping Strategies (PFCS) may be a way to cope with stress by identifying the sources of stress, planning and problem solving, prioritizing and making positive decisions. The present study investigated the correlation between PFCS and Stress Management (SM) of female school principals. The method of quantitative research was employed and data was gathered from 74 principals (females). Analysis of the correlation showed a weak negative correlation between PFCS and SM (r = -.117). The regression model accounted for about 1.4% of the variability in SM (R2 = .014). The overall regression model was not significant (F (1,72) = 1.005, p = .319). The regression coefficient for PFCS was also negative and not significantly different from 0 (B = -.254, β = -.117, p = .319). The results of this study suggest that there was no statistically significant predictive relationship found between the female principals who participated in the study and PFCS and SM. The results do not show that problem-focused coping is not effective, however; it does imply that it may be insufficient to account for variations in stress management in this sample. The results indicate that there is a need to explore further individual and organizational factors, such as workload, institutional support, leadership experience, resources, and work–life balance. More research is needed using larger samples, measuring instruments that have been established and validated, and using longitudinal or intervention designs to investigate the role of problem-focused coping in stress management. Other professional development programs that could be beneficial for educational authorities include those related to problem solving, time management, delegation, and conflict resolution. The research brings insights from the sphere of stress amongst female educational leaders to the discussion and provides some insights for future research directions.

Nurses delivered much of the direct care to COVID-19 patients and were repeatedly exposed to death, infection risk, and shortages of equipment, yet little is known about how Pakistani nurses experienced and managed posttraumatic stress symptoms (PTSS). This qualitative study explored PTSS, experiences of trauma, perceived psychological impact, and coping strategies among nurses who cared for COVID-19 patients during peak pandemic waves. Eight registered nurses working in COVID wards and intensive care units of public hospitals in Islamabad and Rawalpindi were recruited through purposive sampling and took part in individual semi-structured interviews conducted in Urdu and basic English. Data were analysed using Braun and Clarke’s thematic analysis. Four themes were generated: (a) symptoms related to trauma (altered sleep, changes in temperament, emotional reactivity, diminished interest in social life, flashbacks); (b) threats and stress due to COVID-19 (increased workload, direct threat to self and others, sense of isolation, lack of knowledge and equipment); (c) psychological impact of trauma (increased mental health concerns, burnout and compassion fatigue, elevated death anxiety, lack of optimism about the future); and (d) strategies to cope (sharing workload with the team, emotional support from colleagues). Seven of eight nurses described flashbacks, and accounts spanned several DSM-5 symptom clusters, although no diagnostic assessment was used. Peer teamwork and emotional support were the only coping resources reported, and no participant had received formal counselling. Peer solidarity seems to have been an informal resource of resilience where organizational support was absent and institutional psychological services should be built around it.

Information technology (IT) professionals in India work under tight deadlines, long hours, job insecurity and rapid technological change, and Indian studies report substantial levels of stress, depressive symptoms and burnout in this group. How employees cope may help explain why some function well under these conditions while others do not. This narrative review synthesises research on coping strategies and psychological well-being among Indian IT professionals, drawing also on studies of other Indian occupational groups and international technology workers, with particular attention to gender. The evidence shows that approach-oriented strategies such as planning, active coping, positive reframing, acceptance and seeking support are generally associated with better well-being, whereas denial, behavioural disengagement, substance use and self-blame are associated with poorer well-being. Gender findings are inconsistent: some studies report higher stress or burnout among women, while others find no gender difference in depression, anxiety or well-being. Most studies are cross-sectional, use differing measures and were conducted during the COVID-19 pandemic. The review identifies the need for strategy-level analysis of coping, gender-balanced samples, research in under-studied IT hubs such as Gurgaon, and longitudinal designs.

Background: Rural women in India are often confronted with situations that make it difficult for them to access formal mental health services such as inaccessibility, internalized stigma, believing that suffering is due to external causes and gender inequalities. These barriers delay receiving formal care for mental health and make these women resort to informal ways of coping such as community support and local faith healers. Methods: This study aimed to explore the informal coping strategies and beliefs around mental health among 100 rural women over the age of 18 years residing in Amroha district of Uttar Pradesh, India. Being a qualitative study, the method employed for the survey was focused group discussions and the participants were included through a convenience snowball sampling. The discussions were held in Hindi language for the ease of the participants and were recorded for analysis which was done through a thematic analysis approach. Results: The results highlighted six broad themes: (1) burden of responsibilities and emotional burnout, (2) physiological manifestations of psychological distress, (3) normalization of chronic stress, (4) psychological distress arising from marital conflict and gender-based adversity, (5) reliance on spiritual and informal coping strategies in place of formal mental healthcare, and (6) emotional suppression and silent tolerance. Conclusions: The findings suggest the urgent need to design culturally aligned psychotherapeutic interventions that focus on creating awareness through psychoeducation that could reduce stigma as well as helping rural women deal with their unmet mental health challenges.

Digital technologies have become integral to higher education, yet the psychological strain they create for students is still poorly understood from the students’ own perspective, particularly in developing countries. This qualitative study explored university students lived experiences of digital stress (used interchangeably with technology stress and technostress to denote stress arising from digital devices and technology-based academic systems), including its sources, psychological impacts, and coping strategies. A phenomenological qualitative design was employed. Fifteen students (7 male, 8 females; aged 19–28 years) enrolled in BS, MS/MPhil, and PhD programmes at public and private universities in Islamabad and Rawalpindi, Pakistan, were selected through purposive sampling and interviewed using semi-structured, in-depth interviews. The data were analysed using the thematic analysis approach of Braun and Clarke (2006). Five themes were identified: (1) Academic Digital Overload, (2) Technological Anxiety and Uncertainty, (3) Emotional and Cognitive Exhaustion, (4) Constant Connectivity Pressure, and (5) Coping Strategies for Digital Stress. Students described managing multiple platforms and a continuous digital workload, fear of technical failure during examinations and submissions, mental fatigue, reduced concentration and irritability, and an expectation of being permanently available. Despite these stressors, students used time management, digital breaks, and peer support to cope. Interpreted through Technostress Theory and the Transactional Model of Stress and Coping, the findings show that digital stress is a multidimensional phenomenon shaped by academic demands, technological environments, and coping resources. Universities should develop student-centred digital learning systems that reduce technology-induced stress and promote psychological well-being.

Background Insomnia and poor sleep are highly prevalent among university students and are linked to impaired mental and physical health, reduced cognitive functioning, and lower academic performance. Existing interventions for insomnia include cognitive behavioural therapy for insomnia (CBT-I), mindfulness, and sleep hygiene. CBT-I is widely recognised as effective but remains difficult to access for the general population and lack scalability, long-term follow-up, and feasibility in non-clinical settings. Pragmatic, group-based approaches that can be delivered within the university and are tailored to help students develop self-endorsed routines and competencies for better sleep, creating sustainable changes that extend beyond the program period, is needed. Methods This study is a pragmatic, two-arm randomised controlled trial evaluating the effectiveness of a group-based sleep program for university students with insomnia symptoms. A total of 118 full-time students aged 18–30 meeting diagnostic criteria for chronic insomnia disorder will be randomized (1:1) to either the intervention or a wait-list control group. The intervention comprises 12 weekly 90-minute group sessions followed by nine monthly follow-up meetings, facilitated by trained coaches. The program integrates core elements of CBT-I with motivational and coping strategies, delivered in an interactive and peer-supported format. The primary outcome is change in insomnia severity measured by the Bergen Insomnia Scale. Secondary outcomes include subjective and objective sleep measures, mental health, cognitive performance, academic attainment, health behaviours, physical fitness, and biological markers. Assessments will be conducted at baseline, post-program (12 weeks), and 12 months. A mixed methods process evaluation will assess fidelity, acceptability, mechanisms of impact, and contextual influences. Discussion This trial will be among the first pragmatic evaluations of a structured, group-based sleep intervention tailored to university students with insomnia. Key strengths include the randomised controlled design, comprehensive outcome assessment, 12-month follow-up, and embedded process evaluation. If effective, the program could provide a feasible, scalable, and cost-effective model to improve sleep and therein health, and academic performance in young adults in higher education.

Caregivers of children with neurodevelopmental disorders experience significant multifaceted burdens. However, little qualitative research has been done to explore caregivers’ lived experiences in relation to the effect of burden and coping strategies in the study area. The study sought to investigate caregivers’ awareness problems, coping mechanisms, and support systems in caring for children with neurodevelopmental disorders in Addis Ababa, Ethiopia. The study was conducted in three public, non-teaching hospitals in Addis Ababa, Ethiopia. Using a descriptive phenomenological technique. In-depth interviews were conducted with 15 purposively selected caregivers. The data was analyzed using Braun and Clarke’s six-phase framework technique. The analysis found six interrelated themes: Awareness and Perception of Neurodevelopmental Disorders (NDDs), Emotional Responses to Diagnosis and Adaptation, Caregiving Roles and Responsibilities, Multidimensional Burden and Challenges, Coping Strategies and Adaptation Mechanisms, and Support Systems and Structural Barriers. Bronfenbrenner’s ecological systems theory was used to explain how personal, institutional, and systemic factors explain participants’ experiences and interpret caregiving realities. These findings underscore the call for integrated and collaborative efforts to address individual and system-level challenges among caregivers. Enhancing support systems, mitigating stigma, and correcting systemic inadequacies can improve caregiver well-being and optimize care for children with NDDs.

This study examined the coping mechanisms and pedagogical challenges experienced by elementary teachers in utilizing interactive multimedia tools in selected public elementary schools in the Schools Division of Leyte, during School Year 2025–2026. Specifically, it determined the teachers’ demographic and professional profiles, assessed the extent of pedagogical challenges encountered in terms of technological fluency, competence, curriculum and lesson integration, time management, and resource management, and identified the coping mechanisms used to address these challenges. The study also examined whether significant differences existed in the teachers’ assessments when grouped according to their demographic characteristics and determined the relationship between pedagogical challenges and coping mechanisms. A quantitative descriptive-correlational and descriptive-comparative research design was employed, involving the total population of 145 elementary teachers from five selected public schools. Data were gathered using a researcher-made questionnaire validated by educational technology experts and analyzed using frequency, percentage, weighted mean, standard deviation, t-test, analysis of variance, and Pearson product-moment correlation at the 0.05 level of significance. The findings showed that teachers experienced varying degrees of difficulty in integrating interactive multimedia tools, particularly in managing technological demands, aligning digital resources with lessons, allocating preparation time, and addressing limitations in available resources. Despite these challenges, teachers demonstrated adaptive coping practices, particularly through collaboration and peer support, resourcefulness, adaptation, personal reflection, and self-care. The findings further indicated differences in some assessments when respondents were grouped according to selected demographic characteristics, while the relationship between pedagogical challenges and coping mechanisms reflected the teachers’ efforts to adjust to technology-related demands. Based on the findings, enhanced digital-based literacy teaching-learning activities were developed to strengthen teachers’ technological and pedagogical competencies and support more practical, engaging, and sustainable technology integration in elementary classrooms.

The present study examined the relationship among emotional flexibility, behavioral problem and coping strategies among late adolescents and investigated the mediating role of emotional flexibility in the relationship between internalizing and externalizing behavioral problem and Adaptive and maladaptive copying strategies. A correlational research design was used with a sample of N=200 late adolescent’s age 17 to 19 years, including 97 males and 103 females, selected through convenience sampling from different educational institute. Data were collected using a demographic information sheet, Emotional flexibility scale (EFS), Behavioral problem scale (BPS) and brief COPE inventory. Data analyzed using descriptive statistics, reliability analysis, Independence sample test, pearson correlation and mediation analysis through process model 4 with 5,000 bootstrap samples. Finding indicate the males reported significantly higher behavioral problem than females. Significant difference was also found according to the institutional type, with private institute student reporting higher behavioral problem scores, whereas government institute student reported higher coping strategies score. Emotional flexibility significantly predict adaptive copying strategies was significantly negative associated with externalizing behavioral problem. However, emotional flexibility did not significantly mediate with relationship between internalizing or externalizing behavioral problem and adaptive or maladaptive copy as the booster confidence interval for the indirect effect included zero. Overall, the finding suggests the emotional flexibility associate with adolescent coping and behavioral functioning but does not significantly explain the relationship between behavioral problem and copying strategies in the present sample.

Rising living costs and expensive higher education place many students under financial pressure, yet the evidence from Southeast Asia has not been brought together. Following the Arksey and O’Malley framework and PRISMA-ScR reporting guidelines, a total of 239 records were screened, comprising 174 records retrieved from Scopus and 65 records from non-Scopus sources. Eleven studies from five countries (the Philippines, Indonesia, Malaysia, Singapore, and Thailand) were charted and synthesised narratively. Six were quantitative surveys, and five of the eleven appeared in 2025 or 2026. Six themes emerged. First, costs extend beyond tuition: programme costs, rent, and other indirect expenses create hardship even where tuition is free. Second, access to family resources and financial aid is unequal. Third, financial strain is reported alongside psychological distress and academic strain, a pattern of co-occurrence rather than demonstrated cause. Fourth, students cope through income generation, saving and economising, building financial literacy, cognitive reappraisal, spiritual support, and selective use of social support. Fifth, financial literacy and behaviour appear to shape financial well-being, although findings on financial stress conflict. Sixth, authors call for support beyond tuition, but no study evaluated an intervention. The evidence is mostly cross-sectional, and no eligible study came from Vietnam, Myanmar, Cambodia, Laos, Brunei, or Timor-Leste. Malaysia contributes one study, which examines financial well-being rather than coping strategies. Future work needs harmonised measures, longitudinal and intervention designs, and wider country coverage.

Objective The psychological impact of war on families is profound. However, the mechanisms linking war-related stressors to anxiety among mothers and their children remain insufficiently understood, particularly in Middle Eastern contexts. Grounded in an extended transactional model of stress and coping, this study examined the direct and indirect relationships between war-related stressors, cognitive appraisal, coping strategies, and anxiety among Iranian mothers and their children following a recent military conflict. The study also investigated the mediating roles of appraisal and coping processes and the moderating roles of religiosity and social support. Method A cross-sectional design was employed approximately three months after a major military escalation. A stratified proportional sample of 343 Iranian mothers (aged 24 years and older) with at least one child aged 5–10 years living in conflict-affected areas completed validated self-report measures. Data were analyzed using partial least squares structural equation modeling (PLS-SEM). Results The extends model explained substantial variance in maternal anxiety ( R ² = .80) and child anxiety ( R ² = .72). War-related stressors were significantly and positively associated with both maternal anxiety and child anxiety. In addition, maternal anxiety was significantly associated with child anxiety. Challenge appraisal, problem-focused coping, and cognitive restructuring mediated the relationship between war-related stressors and maternal anxiety. Emotion-focused coping positively mediated the relationship between war-related stressors and child anxiety. Religiosity and social support were found to buffer the association between war-related stressors and maternal anxiety, such that higher levels of religiosity and social support weakened the positive relationship between war-related stressors and anxiety among mothers. Conclusions This study extends the transactional model of stress and coping by supporting an integrated framework within a conflict-affected Middle Eastern population. The findings indicate distinct pathways linking war-related stressors to maternal and child anxiety and highlight the importance of interventions that address cognitive appraisal, strengthen adaptive coping strategies, and mobilize spiritual and social resources in conflict-affected families.

هدف: تأثیر روان‌شناختی جنگ بر خانواده‌ها عمیق است. با این حال، سازوکارهای پیونددهنده عوامل استرس‌زای مرتبط با جنگ و اضطراب در میان مادران و فرزندان آن‌ها، به ویژه در زمینه‌های خاورمیانه‌ای، به اندازه کافی شناخته نشده‌اند. این مطالعه که مبتنی بر مدل تعاملی توسعه‌یافته استرس و مقابله است، روابط مستقیم و غیرمستقیم بین عوامل استرس‌زای مرتبط با جنگ، ارزیابی شناختی، راهبردهای مقابله‌ای و اضطراب را در میان مادران ایرانی و فرزندان آن‌ها پس از یک درگیری نظامی اخیر بررسی کرد. همچنین نقش‌های میانجی ارزیابی و فرایندهای مقابله‌ای و نقش‌های تعدیل‌گر مذهبی بودن و حمایت اجتماعی مورد بررسی قرار گرفت. روش: یک طرح مقطعی تقریباً سه ماه پس از تشدید عمده نظامی به کار گرفته شد. نمونه‌گیری طبقه‌بندی‌شده تناسبی از ۳۴۳ مادر ایرانی (۲۴ سال و بالاتر) با حداقل یک فرزند ۵ تا ۱۰ ساله ساکن مناطق درگیر، که پرسشنامه‌های خودگزارش‌دهی معتبر را تکمیل کردند، انجام شد. داده‌ها با استفاده از مدل‌سازی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM) تحلیل شدند. نتایج: مدل توسعه‌یافته واریانس قابل توجهی از اضطراب مادران (R² = .80) و اضطراب کودکان (R² = .72) را تبیین کرد. عوامل استرس‌زای مرتبط با جنگ به طور معنادار و مثبت با اضطراب مادران و اضطراب کودکان مرتبط بودند. همچنین، اضطراب مادران به طور معنادار با اضطراب کودکان مرتبط بود. ارزیابی چالشی، مقابله متمرکز بر مسئله و بازسازی شناختی، رابطه بین عوامل استرس‌زای مرتبط با جنگ و اضطراب مادران را میانجی‌گری کردند. مقابله متمرکز بر هیجان به طور مثبت رابطه بین عوامل استرس‌زای مرتبط با جنگ و اضطراب کودکان را میانجی‌گری کرد. مذهبی بودن و حمایت اجتماعی نقش تعدیل‌گر در ارتباط بین عوامل استرس‌زای مرتبط با جنگ و اضطراب مادران داشتند، به طوری که سطوح بالاتر مذهبی بودن و حمایت اجتماعی، رابطه مثبت بین عوامل استرس‌زای مرتبط با جنگ و اضطراب در میان مادران را تضعیف کرد. نتیجه‌گیری: این مطالعه مدل تعاملی استرس و مقابله را با حمایت از یک چارچوب یکپارچه در جمعیت خاورمیانه‌ای درگیر در منازعه گسترش می‌دهد. یافته‌ها مسیرهای متمایزی را که عوامل استرس‌زای مرتبط با جنگ را به اضطراب مادران و کودکان پیوند می‌دهد، نشان می‌دهد و اهمیت مداخلاتی را که به ارزیابی شناختی، تقویت راهبردهای مقابله‌ای سازگار و بسیج منابع معنوی و اجتماعی در خانواده‌های درگیر در منازعه می‌پردازد، برجسته می‌کند.

PURPOSE: Research on coping and parental well-being among Asian parents of children with autism spectrum disorders (ASD) remains limited. This study examined parenting stress, coping strategies, and psychological well-being among Chinese parents in Hong Kong raising children with ASD, compared to parents of typically developing (TD) children. METHODS: A total of 92 Chinese parents in Hong Kong participated in the survey, including 42 parents of children with ASD. Standardized measures were used to assess parenting stress, coping, and psychological well-being. RESULTS: Findings revealed that Chinese parents of children with ASD experienced significantly higher levels of parenting stress, anxiety and depression compared to parents of TD children. They reported using a broad range of coping strategies, including problem-focused, emotion-focused and dysfunctional coping. Subgroup analyses based on educational attainment and household income revealed that elevated parenting stress was consistent across all education levels. Notably, parents at both the highest and lowest ends of each category of education and income reported poorer psychological well-being. Differences in coping strategies between ASD and TD groups were generally not significant, except among parents with mid-range levels of household income and education. CONCLUSION: These findings highlight the urgent need to address parenting stress and psychological well-being among Chinese parents in Hong Kong raising children with ASD, irrespective of socioeconomic background. By situating the study within the Hong Kong cultural context, the research underscores the importance of culturally specific support interventions tailored to the diverse challenges faced by families and extends the broader literature.

هدف: پژوهش‌ها درباره مقابله و بهزیستی والدینی در میان والدین آسیایی کودکان دارای اختلال طیف اوتیسم (ASD) همچنان محدود است. این مطالعه به بررسی استرس والدگری، راهبردهای مقابله‌ای و بهزیستی روان‌شناختی در میان والدین چینی ساکن هنگ‌کنگ که کودکان دارای ASD را پرورش می‌دهند، در مقایسه با والدین کودکان با رشد طبیعی (TD) پرداخت. روش‌ها: در مجموع ۹۲ والد چینی در هنگ‌کنگ در این پیمایش شرکت کردند که شامل ۴۲ والد کودک دارای ASD بود. ابزارهای استاندارد برای سنجش استرس والدگری، مقابله و بهزیستی روان‌شناختی به کار رفت. یافته‌ها: نتایج نشان داد که والدین چینی کودکان دارای ASD به طور معناداری سطوح بالاتری از استرس والدگری، اضطراب و افسردگی را نسبت به والدین کودکان TD تجربه کردند. آن‌ها گزارش دادند که از طیف وسیعی از راهبردهای مقابله‌ای، از جمله مقابله متمرکز بر مسئله، مقابله متمرکز بر هیجان و مقابله ناکارآمد استفاده می‌کنند. تحلیل‌های زیرگروهی بر اساس میزان تحصیلات و درآمد خانوار نشان داد که استرس والدگری بالا در تمامی سطوح تحصیلی ثابت بود. به طور قابل توجهی، والدین در هر دو انتهای بالاترین و پایین‌ترین هر دسته از تحصیلات و درآمد، بهزیستی روان‌شناختی ضعیف‌تری را گزارش کردند. تفاوت‌های راهبردهای مقابله‌ای بین گروه‌های ASD و TD عموماً معنادار نبود، به جز در میان والدین با سطوح متوسط درآمد خانوار و تحصیلات. نتیجه‌گیری: این یافته‌ها بر ضرورت فوری پرداختن به استرس والدگری و بهزیستی روان‌شناختی در میان والدین چینی ساکن هنگ‌کنگ که کودکان دارای ASD را پرورش می‌دهند، صرف‌نظر از زمینه اجتماعی-اقتصادی، تأکید می‌کند. با قرار دادن مطالعه در بستر فرهنگی هنگ‌کنگ، پژوهش بر اهمیت مداخلات حمایتی خاص فرهنگی متناسب با چالش‌های متنوع خانواده‌ها تأکید می‌کند و ادبیات گسترده‌تر را گسترش می‌دهد.

Family disharmony may influence adolescents’ emotional experiences, social relationships, and character development. However, students from disharmonious families do not necessarily develop negative characteristics, as their experiences may be shaped by personal meaning-making, social support, school environments, and coping processes. This study aims to explore the dynamics of students’ character development within the context of family disharmony and to understand how students interpret and respond to their family experiences. This study employs a qualitative phenomenological approach to explore the lived experiences of students who have experienced prolonged family disharmony. Data are planned to be collected through in-depth interviews, observation, and relevant documentation, and analyzed using phenomenological data analysis procedures. The expected findings indicate that family disharmony may generate complex emotional and social experiences while simultaneously creating opportunities for students to develop independence, responsibility, empathy, resilience, and emotional maturity. The study is expected to demonstrate that character development is not determined solely by family conditions but emerges through the interaction of family experiences, personal meaning, peer relationships, school support, and individual coping strategies.

ناهماهنگی خانوادگی می‌تواند بر تجارب هیجانی، روابط اجتماعی و رشد شخصیت نوجوانان تأثیرگذار باشد. با این حال، دانش‌آموزانی که در خانواده‌های ناهماهنگ زندگی می‌کنند، لزوماً ویژگی‌های منفی را پرورش نمی‌دهند، چرا که تجارب آن‌ها ممکن است تحت تأثیر معناپردازی فردی، حمایت اجتماعی، محیط مدرسه و فرایندهای مقابله‌ای قرار گیرد. هدف این پژوهش، بررسی پویایی‌های رشد شخصیت دانش‌آموزان در بستر ناهماهنگی خانوادگی و فهم چگونگی تفسیر و واکنش دانش‌آموزان به تجارب خانوادگی خود است. این پژوهش با رویکرد کیفی پدیدارشناسانه به بررسی تجارب زیسته دانش‌آموزانی می‌پردازد که ناهماهنگی خانوادگی طولانی‌مدت را تجربه کرده‌اند. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های عمیق، مشاهده و اسناد مرتبط گردآوری و با استفاده از روش‌های تحلیل داده‌های پدیدارشناسانه تحلیل می‌شوند. یافته‌های مورد انتظار نشان می‌دهد که ناهماهنگی خانوادگی می‌تواند تجارب هیجانی و اجتماعی پیچیده‌ای ایجاد کند و در عین حال فرصت‌هایی برای رشد استقلال، مسئولیت‌پذیری، همدلی، تاب‌آوری و بلوغ هیجانی دانش‌آموزان فراهم آورد. انتظار می‌رود این پژوهش نشان دهد که رشد شخصیت صرفاً توسط شرایط خانوادگی تعیین نمی‌شود، بلکه از طریق تعامل تجارب خانوادگی، معنای فردی، روابط با همسالان، حمایت مدرسه و راهبردهای مقابله‌ای فردی شکل می‌گیرد.

BACKGROUND: In residential care for people with intellectual disabilities, support staff take over daily care responsibilities for residents with severe intellectual disabilities. However, parents often remain involved in their support. Yet little is known about the attitudes of support staff towards parental involvement in daily care. METHOD: A vignette-based, qualitatively driven mixed-methods study was conducted, using structured interviews with 33 participants. A qualitative content analysis was used to analyse the data, and descriptive statistics were provided about the participants' responses. RESULTS: The findings showed diverse cognitive, affective and behavioural responses to the vignettes. Staff were mainly sympathetic towards parental involvement but also highlighted moments of friction or uncertainty. CONCLUSIONS: Examining staff's attitudes provided insight into how (past) experiences shaped collaboration with parents. More insight into the coping strategies towards the emotional responses of parents and the impact of negative experiences is needed to sufficiently support staff in collaboration with parents.

زمینه: در مراقبت‌های اقامتی برای افراد دارای ناتوانی ذهنی، کارکنان حمایتی مسئولیت مراقبت‌های روزانه از ساکنان با ناتوانی ذهنی شدید را بر عهده می‌گیرند. با این حال، والدین اغلب همچنان در حمایت از فرزندان خود مشارکت دارند. با این وجود، اطلاعات اندکی درباره نگرش‌های کارکنان حمایتی نسبت به مشارکت والدین در مراقبت‌های روزانه وجود دارد. روش: یک مطالعه ترکیبی با محوریت کیفی مبتنی بر سناریو انجام شد و از مصاحبه‌های ساختاریافته با ۳۳ شرکت‌کننده استفاده گردید. برای تحلیل داده‌ها از تحلیل محتوای کیفی استفاده شد و آمار توصیفی درباره پاسخ‌های شرکت‌کنندگان ارائه شد. یافته‌ها: نتایج نشان داد که پاسخ‌های شناختی، عاطفی و رفتاری متنوعی نسبت به سناریوها وجود دارد. کارکنان عمدتاً نسبت به مشارکت والدین همدل بودند اما همچنین به لحظاتی از اصطکاک یا عدم اطمینان اشاره کردند. نتیجه‌گیری: بررسی نگرش‌های کارکنان، بینشی درباره چگونگی تأثیر تجربیات (گذشته) بر همکاری با والدین فراهم کرد. برای حمایت کافی از کارکنان در همکاری با والدین، نیاز به بینش بیشتر درباره راهبردهای مقابله‌ای نسبت به واکنش‌های عاطفی والدین و تأثیر تجربیات منفی وجود دارد.

This qualitative study employed Interpretative Phenomenological Analysis (IPA) as its research design and centered on eight mathematics educators from the Negros Island Region in the Philippines. These educators were officially enrolled in master's or doctoral programs at Higher Education Institutions (HEIs) during the academic year 2024-2025. The researcher employed purposive-convenience sampling, selecting readily accessible mathematics educators who also met specific criteria: they had conducted at least one research study, had presented a study, and had taught in a public high school for at least two years. The study sought to understand their lived experiences related to research engagement, using in-depth interviews to capture their motivations, challenges, coping mechanisms, perceived benefits, and insights. The mathematics educators' primary motivator stemmed from a genuine desire to improve their learners' lives, focusing on strategies to enhance comprehension, reduce anxiety, and promote equity. However, these educators faced considerable challenges, including time constraints due to heavy workloads and limited resources, particularly in public schools and part-time positions. To overcome these obstacles, they demonstrated resourcefulness and relied on collaboration, sharing ideas and leveraging networks for support. Despite the hardships, research engagement brought significant rewards, most notably witnessing learners' "lightbulb moments" and experiencing professional growth. Ultimately, the study highlighted the dedication and resilience of these educators, emphasizing the urgent need for institutional support to foster a research culture that empowers them to advance mathematics education in the Philippines.

این مطالعه کیفی با به‌کارگیری طرح پژوهشی تحلیل پدیدارشناختی تفسیری (IPA) انجام شده و بر هشت آموزگار ریاضی از منطقه جزیره نِگروس در فیلیپین متمرکز است. این آموزگاران به طور رسمی در برنامه‌های کارشناسی ارشد یا دکتری در مؤسسات آموزش عالی (HEIs) در سال تحصیلی ۲۰۲۴-۲۰۲۵ ثبت‌نام کرده بودند. پژوهشگر از نمونه‌گیری هدفمند-سهولت‌محور استفاده کرد و آموزگاران ریاضی را که به آسانی در دسترس بودند و همچنین معیارهای خاصی را دارا بودند انتخاب نمود: انجام حداقل یک مطالعه پژوهشی، ارائه یک پژوهش و داشتن سابقه تدریس در دبیرستان دولتی به مدت حداقل دو سال. هدف این مطالعه، فهم تجارب زیسته آنان در ارتباط با مشارکت پژوهشی بود و برای ثبت انگیزه‌ها، چالش‌ها، سازوکارهای مقابله‌ای، فواید ادراک‌شده و بینش‌های آنان از مصاحبه‌های عمیق بهره گرفته شد. انگیزه اصلی آموزگاران ریاضی، تمایل واقعی برای بهبود زندگی یادگیرندگان‌شان بود که بر راهبردهایی برای ارتقای درک، کاهش اضطراب و ترویج عدالت تمرکز داشت. با این حال، این آموزگاران با چالش‌های قابل توجهی از جمله محدودیت زمانی ناشی از حجم بالای کار و کمبود منابع، به ویژه در مدارس دولتی و موقعیت‌های پاره‌وقت، مواجه بودند. برای غلبه بر این موانع، آنان با ابتکار عمل و تکیه بر همکاری، به اشتراک‌گذاری ایده‌ها و بهره‌گیری از شبکه‌های حمایتی پرداختند. علی‌رغم دشواری‌ها، مشارکت پژوهشی پاداش‌های قابل توجهی به همراه داشت که مهم‌ترین آن مشاهده «لحظات روشن‌شدن ذهن» یادگیرندگان و تجربه رشد حرفه‌ای بود. در نهایت، این مطالعه بر تعهد و تاب‌آوری این آموزگاران تأکید کرده و نیاز فوری به حمایت نهادی برای تقویت فرهنگ پژوهش به منظور توانمندسازی آنان در پیشبرد آموزش ریاضی در فیلیپین را برجسته می‌کند.

This study determined the challenges encountered, coping mechanisms adopted, and work performance of security guards at Naga College Foundation, Inc., City of Naga, during School Year 2024-2025 and used the findings as the basis for intervention strategies. A descriptive-correlational design was employed with all 33 eligible security guards deployed in the academic campuses of the institution. Data were gathered through a validated researcher-made questionnaire and unstructured interviews; the questionnaire obtained a Cronbach alpha reliability coefficient of .86 and a reported validity coefficient of .93. Weighted means, Pearson product-moment correlation, and coefficients of determination were used for analysis. Results showed that the guards generally experienced moderately low challenges in physical and mental demands, work environment and operations, and job satisfaction and corporation. Coping mechanisms were reported as often practiced in the emotional and social domains and sometimes practiced in the physical domain, while performance was rated very good in personality and personal behavior, work behavior, and productivity. Significant associations were reported between the challenge domains and emotional coping (r = .93, p = .022), while job satisfaction and corporation was significantly associated with personality and personal behavior (r = .98, p = .003), work behavior (r = .91, p = .035), and productivity (r = .92, p = .027). Coefficients of determination further indicated very strong influence on emotional coping and on the three performance dimensions. The study concluded that, although challenges were generally manageable, structured interventions remain important for sustaining guards’ coping capacity and performance. Intervention strategies organized through the Analyze, Design, and Develop components of the modified ADDIE model were therefore proposed for implementation, monitoring, and evaluation.

این پژوهش به تعیین چالش‌های مواجه‌شده، راهبردهای مقابله‌ای اتخاذشده و عملکرد شغلی نگهبانان امنیتی بنیاد کالج ناگا، شهر ناگا، در سال تحصیلی ۲۰۲۴-۲۰۲۵ پرداخته و یافته‌ها را به‌عنوان مبنایی برای تدوین راهبردهای مداخله‌ای مورد استفاده قرار داده است. طرح پژوهش توصیفی-همبستگی بوده و کلیه ۳۳ نگهبان امنیتی واجد شرایط که در پردیس‌های آموزشی این مؤسسه مستقر بودند، در مطالعه شرکت داشتند. داده‌ها از طریق پرسشنامه محقق‌ساخته با روایی گزارش‌شده ۰٫۹۳ و ضریب پایایی آلفای کرونباخ ۰٫۸۶ و همچنین مصاحبه‌های بدون ساختار گردآوری شد. برای تحلیل داده‌ها از میانگین‌های وزنی، همبستگی حاصل‌ضرب لحظه‌ای پیرسون و ضرایب تعیین استفاده گردید. نتایج نشان داد که نگهبانان به طور کلی با چالش‌های نسبتاً پایینی در حوزه‌های الزامات جسمی و روانی، محیط و عملیات کاری و رضایت شغلی و همکاری مواجه بودند. راهبردهای مقابله‌ای در حوزه‌های هیجانی و اجتماعی غالباً و در حوزه جسمانی گاهی اوقات به کار گرفته می‌شدند و عملکرد در ابعاد شخصیت و رفتار فردی، رفتار کاری و بهره‌وری بسیار خوب ارزیابی شد. بین حوزه‌های چالش و مقابله هیجانی (r = .93, p = .022) ارتباط معناداری مشاهده شد و همچنین رضایت شغلی و همکاری با شخصیت و رفتار فردی (r = .98, p = .003)، رفتار کاری (r = .91, p = .035) و بهره‌وری (r = .92, p = .027) ارتباط معناداری داشت. ضرایب تعیین نیز نشان‌دهنده تأثیر بسیار قوی بر مقابله هیجانی و سه بعد عملکرد بودند. پژوهش نتیجه گرفت که اگرچه چالش‌ها عموماً قابل مدیریت بودند، اما مداخلات ساختاریافته برای حفظ ظرفیت مقابله‌ای و عملکرد نگهبانان اهمیت دارد. بر این اساس، راهبردهای مداخله‌ای مبتنی بر اجزای تحلیل، طراحی و توسعه مدل تعدیل‌شده ADDIE برای اجرا، پایش و ارزیابی پیشنهاد شد.

BACKGROUND: Poor sleep quality is a global health concern among nurses, particularly in high-intensity settings. Unpredictable workloads, extended shifts and high patient acuity compromise sleep quality, negatively affecting nurses' well-being and patient outcomes. AIM: To describe the perceived sleep quality of nurses working in high-intensity settings. STUDY DESIGN: A qualitative descriptive design was used. Purposive sampling was used to select participants who met the inclusion criteria. Data were collected through three semi-structured focus group discussions with 21 nurses working in high-intensity units of an academic hospital in Gauteng, South Africa. Thematic analysis was used to analyse data manually, and the COREQ guidelines were followed. FINDINGS: Three major themes emerged: barriers to quality sleep, consequences of poor sleep and coping mechanisms. Participants described environmental, occupational, organisational and domestic barriers to quality sleep, including community noise, long working hours, staff shortages, inadequate resources and family responsibilities. Poor sleep was associated with emotional exhaustion, impaired concentration and perceived patient safety risks. Participants reported using pharmacological and non-pharmacological strategies to manage fatigue and sleep difficulties. CONCLUSIONS: This study highlights that sleep disruption among nurses working in high-intensity settings is shaped by environmental, occupational, organisational, community and family-related factors. Poor sleep was perceived to be associated with emotional exhaustion, impaired concentration, patient safety concerns and reliance on adaptive and maladaptive coping strategies to manage fatigue and insomnia. These findings suggest that sleep disruption is a systemic issue requiring organisational and context-sensitive interventions to improve nurses' well-being and patient care outcomes. RELEVANCE TO CLINICAL PRACTICE: Improving nurses' well-being and patient safety requires interventions that address the organisational, environmental and social contributors to sleep disruption. Supportive practice environments, adequate staffing, fatigue management initiatives and psychosocial support may improve sleep quality, reduce emotional exhaustion and clinical errors and enhance nurse well-being and patient care outcomes.

زمینه: کیفیت پایین خواب یکی از نگرانی‌های جهانی سلامت در میان پرستاران، به‌ویژه در محیط‌های با شدت بالا است. حجم کار غیرقابل پیش‌بینی، شیفت‌های طولانی و شدت بالای وضعیت بیماران، کیفیت خواب را به خطر می‌اندازد و بهزیستی پرستاران و پیامدهای بیماران را به طور منفی تحت تأثیر قرار می‌دهد. هدف: توصیف کیفیت خواب ادراک‌شده پرستاران شاغل در محیط‌های با شدت بالا. طرح مطالعه: از طرح توصیفی کیفی استفاده شد. نمونه‌گیری هدفمند برای انتخاب شرکت‌کنندگانی که معیارهای ورود را داشتند، به کار رفت. داده‌ها از طریق سه جلسه بحث گروهی نیمه‌ساختاریافته با ۲۱ پرستار شاغل در واحدهای با شدت بالای یک بیمارستان دانشگاهی در Gauteng، آفریقای جنوبی جمع‌آوری شد. تحلیل داده‌ها به صورت دستی و با استفاده از تحلیل تماتیک انجام شد و دستورالعمل‌های COREQ رعایت گردید. یافته‌ها: سه تم اصلی استخراج شد: موانع کیفیت خواب، پیامدهای خواب ضعیف و راهبردهای مقابله‌ای. شرکت‌کنندگان موانع محیطی، شغلی، سازمانی و خانوادگی کیفیت خواب را توصیف کردند، از جمله سر و صدای محیطی، ساعات کاری طولانی، کمبود نیرو، منابع ناکافی و مسئولیت‌های خانوادگی. خواب ضعیف با فرسودگی هیجانی، اختلال در تمرکز و خطرات ادراک‌شده برای ایمنی بیمار مرتبط بود. شرکت‌کنندگان گزارش دادند که برای مدیریت خستگی و مشکلات خواب، از راهبردهای دارویی و غیردارویی استفاده می‌کنند. نتیجه‌گیری: این مطالعه نشان می‌دهد که اختلال خواب در میان پرستاران شاغل در محیط‌های با شدت بالا تحت تأثیر عوامل محیطی، شغلی، سازمانی، اجتماعی و خانوادگی قرار دارد. خواب ضعیف با فرسودگی هیجانی، اختلال تمرکز، نگرانی‌های ایمنی بیمار و اتکاء به راهبردهای مقابله‌ای سازگار و ناسازگار برای مدیریت خستگی و بی‌خوابی ادراک می‌شود. این یافته‌ها حاکی از آن است که اختلال خواب یک مسئله نظام‌مند است که نیازمند مداخلات سازمانی و حساس به زمینه برای ارتقاء بهزیستی پرستاران و پیامدهای مراقبت از بیمار است. اهمیت برای عمل بالینی: ارتقاء بهزیستی پرستاران و ایمنی بیمار مستلزم مداخلاتی است که به عوامل سازمانی، محیطی و اجتماعی مؤثر بر اختلال خواب می‌پردازد. محیط‌های کاری حمایتی، تأمین نیروی انسانی کافی، ابتکارات مدیریت خستگی و حمایت روانی-اجتماعی می‌تواند کیفیت خواب را بهبود بخشد، فرسودگی هیجانی و خطاهای بالینی را کاهش دهد و بهزیستی پرستار و پیامدهای مراقبت از بیمار را ارتقاء بخشد.

Aim Older adults experiencing anxiety disorders, particularly those from minority ethnic backgrounds, are less likely to use formal mental health services than younger adults. This UK-based multicultural qualitative study explored beliefs underpinning coping strategies for anxiety among White British, South Asian, African and Caribbean older adults who self-reported anxiety, informed by Leventhal’s Common-Sense Model. Methods Individual semi-structured interviews were conducted with 52 older adults aged ≥65 who self-reported current or past anxiety. Professional interpreters supported interviews with non-English-speaking participants (n = 10). Eight public contributors collaborated on different aspects of the study. Data were managed and analysed using the Framework Method. Findings The study drew on the perspectives of 27 participants with distressing anxiety and 25 with non-distressing anxiety. Across all cultural groups, participants adopted a range of coping strategies, with self-help strategies being the most prominent. Our findings suggest that coping strategy selection was shaped by factors extending beyond cultural background. Participants tended to adopt strategies that were congruent with their salient identities, perceived need for support, candidacy for healthcare, social relationships, and beliefs about the appropriateness and effectiveness of different responses. This complexity helps explain variation in perceptions both across and within cultural groups. Inductive analysis identified new dimensions not recognised in Leventhal’s Model: factors underlying the motivation to take action, beliefs about treatment providers and new treatment-related beliefs. Conclusions Interventions that support older adults to apply self-help strategies more effectively may represent acceptable adjuncts to formal therapy. Nevertheless, addressing barriers to formal help-seeking remains essential, particularly among those with perceived need for professional support. No one model can depict the complexity of coping behaviours. While applying Leventhal’s Model offered novel insights, it could not fully capture the motivational factors underlying engagement with specific coping behaviours. Cross-cultural research should attend to within-group heterogeneity rather than impose assumptions of cultural homogeneity.

هدف: سالمندانی که اختلالات اضطراب را تجربه می‌کنند، به‌ویژه افرادی که از اقلیت‌های قومی هستند، کمتر از بزرگسالان جوان‌تر از خدمات رسمی سلامت روان استفاده می‌کنند. این مطالعه کیفی چندفرهنگی در بریتانیا، باورهای زیربنایی راهبردهای مقابله با اضطراب را در میان سالمندان White British، آسیای جنوبی، آفریقایی و کارائیبی که خوداظهاری اضطراب داشتند، با الهام از مدل عقل سلیم Leventhal بررسی کرد. روش‌ها: مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته فردی با ۵۲ سالمند ۶۵ ساله و بالاتر که اضطراب فعلی یا گذشته را خوداظهاری کرده بودند، انجام شد. مترجمان حرفه‌ای از مصاحبه با شرکت‌کنندگان غیرانگلیسی‌زبان (n = 10) حمایت کردند. هشت نفر از مشارکت‌کنندگان عمومی در جنبه‌های مختلف پژوهش همکاری داشتند. داده‌ها با استفاده از روش چارچوب مدیریت و تحلیل شدند. یافته‌ها: مطالعه دیدگاه‌های ۲۷ شرکت‌کننده با اضطراب آزاردهنده و ۲۵ نفر با اضطراب غیرآزاردهنده را منعکس کرد. در تمام گروه‌های فرهنگی، شرکت‌کنندگان از طیفی از راهبردهای مقابله‌ای استفاده کردند که راهبردهای خودیاری برجسته‌ترین آن‌ها بود. یافته‌های ما نشان می‌دهد که انتخاب راهبرد مقابله‌ای تحت تأثیر عواملی فراتر از پیشینه فرهنگی قرار داشت. شرکت‌کنندگان تمایل داشتند راهبردهایی را اتخاذ کنند که با هویت‌های برجسته، نیاز ادراک‌شده به حمایت، صلاحیت برای دریافت خدمات سلامت، روابط اجتماعی و باورها درباره مناسب بودن و اثربخشی پاسخ‌های مختلف همخوانی داشت. این پیچیدگی به تبیین تفاوت در ادراک‌ها هم در بین و هم درون گروه‌های فرهنگی کمک می‌کند. تحلیل استقرایی ابعاد جدیدی را شناسایی کرد که در مدل Leventhal به رسمیت شناخته نشده بود: عوامل زیربنایی انگیزه برای اقدام، باورها درباره ارائه‌دهندگان درمان و باورهای جدید مرتبط با درمان. نتیجه‌گیری: مداخلاتی که از سالمندان برای به‌کارگیری مؤثرتر راهبردهای خودیاری حمایت می‌کنند، می‌تواند مکمل قابل قبولی برای درمان رسمی باشد. با این حال، رفع موانع جستجوی کمک رسمی همچنان ضروری است، به‌ویژه در میان افرادی که نیاز ادراک‌شده به حمایت حرفه‌ای دارند. هیچ مدلی به‌تنهایی نمی‌تواند پیچیدگی رفتارهای مقابله‌ای را به تصویر بکشد. اگرچه به‌کارگیری مدل Leventhal بینش‌های جدیدی ارائه داد، اما نتوانست به‌طور کامل عوامل انگیزشی زیربنایی مشارکت در رفتارهای مقابله‌ای خاص را پوشش دهد. پژوهش‌های میان‌فرهنگی باید به ناهمگونی درون‌گروهی توجه کنند و از تحمیل فرضیات همگنی فرهنگی پرهیز نمایند.

The period of university studies is associated with numerous stressors that can negatively affect the psychological functioning of young adults. This study aimed to investigate the relationship between perceived stress levels, preferred coping strategies, and psychological resilience. The analysis focused on resilience as a potential moderator of the relationship between coping strategies and stress intensity. The study included 607 Polish students. A significant part of the group was medical students (61.72%). The study employed the Perceived Stress Scale (PSS-10), the Coping Inventory (Mini-COPE), the Resilience Scale (SPP-25), and used an author-developed questionnaire to collect sociodemographic information. The respondents exhibited moderate stress intensity (M = 22.54; SD = 7.04) and a moderately high level of general resilience (M = 59.39; SD = 15.37). Among coping strategies, acceptance (M = 1.94) and active coping (M = 1.85) were chosen most frequently, while turning to religion and helplessness were chosen least frequently. Analysis of personal resources showed the highest scores in openness to experience and sense of humor. Interaction effects rarely reached statistical significance. The study group showed a profile of students who were stressed but had functional coping resources. The moderation analysis results indicate the complex nature of the relationships among the variables studied—although psychological resilience is a key resource, its role as a moderator of the relationship between coping strategies and stress is not universal and emerges only in specific areas of functioning. The data obtained suggest that psychological interventions should focus on strengthening existing resources (such as active coping) and developing resilience, which may serve as a buffer against the negative effects of academic stress.

دوره تحصیلات دانشگاهی با عوامل استرس‌زای متعددی همراه است که می‌توانند عملکرد روان‌شناختی بزرگسالان جوان را به طور منفی تحت تأثیر قرار دهند. هدف این پژوهش بررسی رابطه بین سطوح استرس ادراک‌شده، راهبردهای مقابله‌ای ترجیحی و تاب‌آوری روان‌شناختی بود. تحلیل‌ها بر تاب‌آوری به عنوان یک تعدیل‌گر بالقوه در رابطه بین راهبردهای مقابله‌ای و شدت استرس متمرکز شد. این پژوهش شامل ۶۰۷ دانشجوی لهستانی بود که بخش قابل توجهی از گروه را دانشجویان پزشکی (۶۱٫۷۲٪) تشکیل می‌دادند. در این مطالعه از مقیاس استرس ادراک‌شده (PSS-10)، فهرست مقابله (Mini-COPE)، مقیاس تاب‌آوری (SPP-25) و پرسشنامه‌ای تدوین‌شده توسط نویسندگان برای جمع‌آوری اطلاعات جمعیت‌شناختی استفاده شد. پاسخ‌دهندگان شدت متوسطی از استرس (M = 22.54؛ SD = 7.04) و سطح نسبتاً بالایی از تاب‌آوری کلی (M = 59.39؛ SD = 15.37) را نشان دادند. در میان راهبردهای مقابله‌ای، پذیرش (M = 1.94) و مقابله فعال (M = 1.85) بیشترین فراوانی را داشتند، در حالی که گرایش به مذهب و درماندگی کمترین فراوانی را داشتند. تحلیل منابع فردی بالاترین نمرات را در گشودگی نسبت به تجربه و حس شوخ‌طبعی نشان داد. اثرات تعاملی به ندرت به سطح معناداری آماری رسیدند. گروه مورد مطالعه، نمایه‌ای از دانشجویان را نشان داد که دچار استرس بودند اما منابع مقابله‌ای کارآمدی داشتند. نتایج تحلیل تعدیل‌گری، ماهیت پیچیده روابط میان متغیرهای مورد بررسی را نشان می‌دهد—اگرچه تاب‌آوری روان‌شناختی یک منبع کلیدی است، نقش آن به عنوان تعدیل‌گر رابطه بین راهبردهای مقابله‌ای و استرس همگانی نیست و تنها در حوزه‌های خاصی از عملکرد ظاهر می‌شود. داده‌های به‌دست‌آمده حاکی از آن است که مداخلات روان‌شناختی باید بر تقویت منابع موجود (مانند مقابله فعال) و توسعه تاب‌آوری متمرکز شوند، که می‌تواند به عنوان یک سپر در برابر اثرات منفی استرس تحصیلی عمل کند.

This study examines the development and empirical validation of a value-oriented model of family upbringing that explains how parental value orientations are translated into everyday interaction practices and contribute to the formation of sustainable family relationships. In the context of ongoing social transformations, many existing approaches focus on isolated aspects of family life, while the dynamic interrelation between motivational orientations, emotional climate, and pedagogical practices remains insufficiently explored. Addressing this gap, the present research proposes an integrative model that combines value-based, emotional-communicative, and practice-oriented dimensions of family functioning. Methodologically, the study adopts a mixed-methods design. At the quantitative stage, Structural Equation Modeling (SEM) was employed to examine the relationships between parental values, family climate characteristics, and indicators of relationship sustainability. The model demonstrated robust fit indices and showed that family climate acts as a key mediating mechanism through which parental value orientations are transformed into stable patterns of interaction. The qualitative stage, based on in-depth interviews, provided insight into how values are enacted in everyday family life through shared rituals, emotional support, open communication, joint coping strategies, and sustained cooperation between families and schools. The findings indicate that the sustainability of family relationships should be understood not as a fixed trait but as a developmental outcome shaped by continuous, intentional, and value-informed practices of family members. The study makes a theoretical contribution by substantiating a comprehensive model that integrates motivational, emotional, and practical components of family upbringing. Its practical significance lies in the applicability of the results to the design of parental support programs, the prevention of family stress, the development of school–family partnerships, and the formulation of systemic family policy measures. While the study is limited by single-source data, self-report measures, and a cross-sectional design, it outlines clear directions for future longitudinal, cross-cultural, and intervention-based research.

این مطالعه به توسعه و اعتبارسنجی تجربی یک مدل پرورش خانواده مبتنی بر ارزش‌ها می‌پردازد که تبیین می‌کند چگونه جهت‌گیری‌های ارزشی والدین به کنش‌های تعاملی روزمره تبدیل می‌شوند و به شکل‌گیری روابط پایدار خانوادگی کمک می‌کنند. در بستر تحولات اجتماعی جاری، بسیاری از رویکردهای موجود بر جنبه‌های منفرد زندگی خانوادگی تمرکز دارند، در حالی که ارتباط پویا میان جهت‌گیری‌های انگیزشی، اقلیم هیجانی و شیوه‌های تربیتی به اندازه کافی مورد بررسی قرار نگرفته است. پژوهش حاضر با هدف رفع این خلأ، مدلی تلفیقی را پیشنهاد می‌کند که ابعاد مبتنی بر ارزش، هیجانی-ارتباطی و عمل‌محور عملکرد خانواده را ترکیب می‌کند. از نظر روش‌شناسی، این پژوهش از طرح روش‌های ترکیبی بهره گرفته است. در مرحله کمی، مدل‌یابی معادلات ساختاری (SEM) برای بررسی روابط میان ارزش‌های والدین، ویژگی‌های اقلیم خانواده و شاخص‌های پایداری روابط به کار گرفته شد. مدل از شاخص‌های برازش قوی برخوردار بود و نشان داد که اقلیم خانواده به عنوان سازوکار میانجی کلیدی عمل می‌کند که از طریق آن، جهت‌گیری‌های ارزشی والدین به الگوهای پایدار تعامل تبدیل می‌شوند. مرحله کیفی، مبتنی بر مصاحبه‌های عمیق، بینش‌هایی درباره نحوه تحقق ارزش‌ها در زندگی روزمره خانوادگی از طریق آیین‌های مشترک، حمایت هیجانی، ارتباط باز، راهبردهای مقابله‌ای مشترک و همکاری پایدار میان خانواده و مدرسه ارائه داد. یافته‌ها نشان می‌دهد که پایداری روابط خانوادگی باید نه به عنوان یک ویژگی ثابت، بلکه به عنوان پیامد رشد‌یافته‌ای که توسط کنش‌های مستمر، هدفمند و مبتنی بر ارزش اعضای خانواده شکل می‌گیرد، درک شود. این پژوهش از نظر نظری با تبیین مدل جامعی که مؤلفه‌های انگیزشی، هیجانی و عملی پرورش خانواده را یکپارچه می‌کند، سهمی نظری ارائه می‌دهد. اهمیت کاربردی آن نیز در قابلیت استفاده از نتایج برای طراحی برنامه‌های حمایت والدین، پیشگیری از استرس خانوادگی، توسعه مشارکت مدرسه و خانواده و تدوین تدابیر سیاست‌گذاری نظام‌مند خانواده نهفته است. اگرچه پژوهش حاضر به دلیل استفاده از داده‌های تک‌منبعی، ابزارهای خودگزارشی و طرح مقطعی با محدودیت‌هایی مواجه است، اما مسیرهای روشنی برای پژوهش‌های آینده با رویکرد طولی، بین‌فرهنگی و مداخله‌محور ترسیم می‌کند.

The preschool period is a critical time for developing emotional regulation and problem-solving skills. Children frequently encounter various stressors such as separation anxiety, peer bullying, and sibling rivalry, which require effective coping mechanisms. Parental support is crucial in developing children’s problem-solving skills. Children’s literature is an important resource in showing children the problems they may encounter and how to cope with them. This study aims to examine how the role of the family in children’s problem-solving processes is represented in illustrated children’s books and to identify the forms of support portrayed by family members within these narratives. The study was designed as a qualitative document analysis employing purposive criterion sampling to examine selected picturebooks as cultural products. Purposive sampling was used in the research. Ten illustrated books selected for this study were examined through content analysis. As a result of the analysis, the forms of parental participation in the process of developing children’s problem-solving skills in the books were categorized under the dimensions of “metaphorical concretization and cognitive guidance,” “metaphorical concretization and cognitive guidance,” “democratic participation and joint decision-making” and “play, role-playing, and creating a safe rehearsal space.” In the 10 works examined, parents participated in the problem solving process; They have “metaphorically concretized abstract concepts and Cognitive Guidance” “transformed social crises into safe rehearsals by gamifying them,” “exhibited participatory attitudes that encourage democratic participation in decision making processes,” and established an “unshakeable climate of trust through the emotional validation and reassurance strategy” they offered. The findings show that in children’s literature, the family is not merely a figurehead, but is positioned as an “external regulator” that helps children develop coping strategies for dealing with problems.

دوره پیش‌دبستانی، زمان حساسی برای رشد تنظیم هیجانی و مهارت‌های حل مسئله است. کودکان اغلب با استرسورهای مختلفی مانند اضطراب جدایی، زورگویی همسالان و رقابت خواهر و برادری مواجه می‌شوند که نیازمند سازوکارهای مقابله‌ای مؤثر هستند. حمایت والدین در رشد مهارت‌های حل مسئله کودکان نقش حیاتی دارد. ادبیات کودک منبع مهمی برای نشان دادن مشکلات احتمالی پیش روی کودکان و نحوه مقابله با آن‌هاست. هدف این پژوهش بررسی نحوه بازنمایی نقش خانواده در فرایندهای حل مسئله کودکان در کتاب‌های مصور کودکان و شناسایی اشکال حمایت ارائه‌شده توسط اعضای خانواده در این روایت‌ها است. این مطالعه به صورت تحلیل اسنادی کیفی با استفاده از نمونه‌گیری هدفمند مبتنی بر معیار برای بررسی کتاب‌های مصور منتخب به عنوان محصولات فرهنگی طراحی شده است. در پژوهش از نمونه‌گیری هدفمند استفاده شد. ده کتاب مصور منتخب برای این مطالعه از طریق تحلیل محتوا مورد بررسی قرار گرفتند. بر اساس نتایج تحلیل، اشکال مشارکت والدین در فرایند رشد مهارت‌های حل مسئله کودکان در کتاب‌ها در ابعاد «عینیت‌بخشی استعاری و راهنمایی شناختی»، «مشارکت دموکراتیک و تصمیم‌گیری مشترک» و «بازی، ایفای نقش و ایجاد فضای تمرین امن» دسته‌بندی شدند. در ده اثر بررسی‌شده، والدین در فرایند حل مسئله مشارکت داشته‌اند؛ آن‌ها «مفاهیم انتزاعی را به صورت استعاری عینیت‌بخشی و راهنمایی شناختی ارائه کرده‌اند»، «بحران‌های اجتماعی را با بازی‌سازی به تمرین‌های امن تبدیل کرده‌اند»، «نگرش‌های مشارکتی تشویق‌کننده مشارکت دموکراتیک در فرایندهای تصمیم‌گیری نشان داده‌اند» و با راهبرد «اعتباربخشی هیجانی و اطمینان‌بخشی» فضای اعتماد تزلزل‌ناپذیری ایجاد کرده‌اند. یافته‌ها نشان می‌دهد که در ادبیات کودک، خانواده صرفاً یک نماد نیست، بلکه به عنوان «تنظیم‌گر بیرونی» جایگاه دارد که به کودکان در توسعه راهبردهای مقابله‌ای برای مواجهه با مشکلات کمک می‌کند.

Aim: This study aimed to explore women's self-reported paranormal experiences during the postpartum period, examine the cultural meanings attributed to these experiences, and descriptively assess levels of paranormal belief using the Paranormal Beliefs Scale (PBS).Methods: A convergent mixed-methods design was employed. Qualitative data were collected through face-toface, semi-structured interviews and analyzed using Braun and Clarke's thematic analysis. Quantitative data were collected using the PBS and analyzed using descriptive statistics. Forty-three postpartum women who reported paranormal or unusual visual experiences within the first 42 days after childbirth were recruited through snowball sampling.Results: Five themes emerged from the qualitative analysis: beliefs associated with the experiences, descriptions of perceived visual experiences, physical responses, psychological responses, and preventive practices. Participants commonly reported seeing black shadows, unfamiliar human-like figures, or animals, usually at night during transitions between wakefulness and sleep. Physical responses included immobility, palpitations, breathlessness, and sensations of suffocation, whereas psychological responses included fear, anxiety, sleep disturbance, and persistent distress. Participants also described religious, traditional, and medical coping practices. The mean PBS score was 27.6 ± 3.26.Conclusion: The findings suggest that women's interpretations of these experiences are shaped by cultural beliefs. Healthcare professionals should acknowledge such experiences without automatically attributing them to psychiatric pathology and provide culturally sensitive, evidence-based counselling to reduce fear and anxiety, discourage potentially harmful traditional practices, and promote maternal and infant wellbeing.

هدف: این مطالعه با هدف بررسی تجارب فراطبیعی خودگزارش‌شده زنان در دوره پس از زایمان، واکاوی معانی فرهنگی منتسب به این تجارب و ارزیابی توصیفی میزان باور به امور فراطبیعی با استفاده از مقیاس باورهای فراطبیعی (PBS) انجام شد. روش‌ها: از طرح آمیخته همگرا استفاده شد. داده‌های کیفی از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته حضوری گردآوری و با روش تحلیل تماتیک براون و کلارک تحلیل شدند. داده‌های کمی با استفاده از PBS جمع‌آوری و با آمار توصیفی تحلیل شدند. چهل‌وسه زن در دوره پس از زایمان که در ۴۲ روز نخست پس از زایمان تجارب فراطبیعی یا غیرمعمول بصری را گزارش کرده بودند، با روش نمونه‌گیری گلوله‌برفی جذب شدند. یافته‌ها: پنج تم از تحلیل کیفی استخراج شد: باورهای مرتبط با تجارب، توصیف تجارب بصری ادراک‌شده، واکنش‌های جسمانی، واکنش‌های روان‌شناختی و اقدامات پیشگیرانه. شرکت‌کنندگان غالباً مشاهده سایه‌های سیاه، اشکال انسانی ناآشنا یا حیوانات را، عمدتاً در شب و هنگام گذار بین بیداری و خواب، گزارش کردند. واکنش‌های جسمانی شامل بی‌حرکتی، تپش قلب، تنگی نفس و احساس خفگی و واکنش‌های روان‌شناختی شامل ترس، اضطراب، اختلال خواب و پریشانی مداوم بود. شرکت‌کنندگان همچنین به راهکارهای مذهبی، سنتی و پزشکی برای مقابله اشاره کردند. میانگین نمره PBS برابر با ۲۷٫۶ ± ۳٫۲۶ بود. نتیجه‌گیری: یافته‌ها نشان می‌دهد تفسیر زنان از این تجارب تحت تأثیر باورهای فرهنگی قرار دارد. متخصصان سلامت باید این تجارب را بدون نسبت دادن خودکار به آسیب‌شناسی روانی به رسمیت بشناسند و مشاوره مبتنی بر شواهد و حساس به فرهنگ ارائه دهند تا ترس و اضطراب را کاهش داده، از اقدامات سنتی بالقوه زیان‌آور جلوگیری و سلامت مادر و نوزاد را ارتقا بخشند.

Objectives: Transgender individuals, as social minorities, often face healthcare disparities and discrimination that negatively affect their health.This consensual qualitative study aimed to identify and categorize transgender people's gender identity-related experiences in medical and dental care, including perceived changes in staff attitudes, healthcare encounters, coping strategies, and perceived consequences for healthcare seeking, to advance the understanding of transgender healthcare utilization.Methods: Ten transgender adults in South Korea (six women and four men) were recruited using snowball sampling and participated in semi-structured in-depth interviews.The research team analyzed the data using a consensual qualitative research (CQR) methodology to enhance analytic credibility and reduce individual researcher bias.Results: The interview data were organized into six domains and 12 categories, with negative interactions emerging as a universal phenomenon.All participants reported negative experiences, including misgendering, derogatory remarks, and administrative systems centered on legal sex designations.These transphobic experiences were perceived to adversely affect oral and general health by prompting avoidance of healthcare visits.Consequently, such encounters were a key factor in decisions to delay future treatment or seek care exclusively from LGBT-friendly providers.Conclusions: The participants' accounts suggest that transphobic experiences in South Korean healthcare settings may arise from structural, interpersonal, and individual factors.This study provides exploratory evidence that well-intentioned behaviors may be perceived as microaggressions.Non-response to discrimination may function as an adaptive response to perceived systemic barriers.These findings suggest that negative healthcare experiences may contribute to healthcare avoidance and perceived adverse health and well-being consequences, highlighting the need for multidimensional interventions.

اهداف: افراد ترنسجندر به عنوان اقلیت‌های اجتماعی، اغلب با نابرابری‌ها و تبعیض‌های مراقبت سلامت مواجه می‌شوند که سلامت آن‌ها را به طور منفی تحت تأثیر قرار می‌دهد. این مطالعه کیفی توافقی با هدف شناسایی و دسته‌بندی تجربه‌های مرتبط با هویت جنسیتی افراد ترنسجندر در مراقبت پزشکی و دندانپزشکی، از جمله تغییرات ادراک‌شده در نگرش کارکنان، مواجهه‌های مراقبتی، راهبردهای مقابله‌ای و پیامدهای ادراک‌شده برای جستجوی مراقبت سلامت، به منظور ارتقای درک استفاده از خدمات سلامت توسط افراد ترنسجندر انجام شد. روش‌ها: ده بزرگسال ترنسجندر در کره جنوبی (شش زن و چهار مرد) با استفاده از نمونه‌گیری گلوله‌برفی جذب و در مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته عمیق شرکت کردند. تیم پژوهش داده‌ها را با استفاده از روش‌شناسی پژوهش کیفی توافقی (CQR) به منظور افزایش اعتبار تحلیلی و کاهش سوگیری پژوهشگر فردی تحلیل کرد. نتایج: داده‌های مصاحبه در شش حوزه و ۱۲ مقوله سازماندهی شد و تعاملات منفی به عنوان پدیده‌ای فراگیر ظاهر شد. همه شرکت‌کنندگان تجربه‌های منفی از جمله اشتباه‌جنسیتی، اظهارنظرهای تحقیرآمیز و نظام‌های اداری مبتنی بر تعیین جنسیت قانونی را گزارش کردند. این تجربه‌های ترنس‌فوبیک به گونه‌ای ادراک شد که سلامت دهان و سلامت عمومی را از طریق اجتناب از مراجعه به مراکز درمانی به طور منفی تحت تأثیر قرار می‌دهد. در نتیجه، چنین مواجهه‌هایی عامل کلیدی در تصمیم‌گیری برای به تعویق انداختن درمان آینده یا جستجوی مراقبت صرفاً از ارائه‌دهندگان دوستدار LGBT بود. نتیجه‌گیری: روایت‌های شرکت‌کنندگان نشان می‌دهد که تجربه‌های ترنس‌فوبیک در محیط‌های مراقبت سلامت کره جنوبی ممکن است ناشی از عوامل ساختاری، بین‌فردی و فردی باشد. این مطالعه شواهد اکتشافی ارائه می‌دهد که رفتارهای خیرخواهانه ممکن است به عنوان ریزپرخاشگری ادراک شوند. عدم پاسخ به تبعیض می‌تواند به عنوان واکنشی سازگارانه نسبت به موانع نظام‌مند ادراک شود. این یافته‌ها نشان می‌دهد که تجربه‌های منفی مراقبت سلامت ممکن است به اجتناب از مراقبت سلامت و پیامدهای منفی ادراک‌شده برای سلامت و بهزیستی منجر شود و بر ضرورت مداخلات چندبعدی تأکید می‌کند.

With the increasing use of psychedelics in both clinical and non-clinical contexts, there is growing potential for harm arising from challenging experiences and post-psychedelic difficulties. This qualitative review aimed to explore psychedelic users’ experiences of acute and post-psychedelic challenges in non-clinical contexts, to identify practice considerations for safer and more effective client work supporting the evolving role of counselling psychologists and practitioners in related fields. A comprehensive search across EBSCO databases and Google Scholar identified seven studies (n = 721) published between 2021 and 2025. Data extraction, quality appraisal, and meta-aggregative synthesis were conducted in accordance with JBI methodology. Four synthesised findings were identified: (1) complex experiences of distress; (2) diverse and individualised coping strategies; (3) external support and challenges; and (4) internal adjustment and ambiguous outcomes. Findings indicate that experiences are varied, complex, and paradoxical; this highlights the value of pluralistic harm-reduction approaches that acknowledge diversity of experience to ensure safer and more effective outcomes for those navigating post-psychedelic difficulties.

با افزایش استفاده از روان‌گردان‌ها در زمینه‌های بالینی و غیر‌بالینی، پتانسیل آسیب ناشی از تجارب چالش‌برانگیز و دشواری‌های پس از مصرف روان‌گردان‌ها رو به افزایش است. این مرور کیفی با هدف بررسی تجارب کاربران روان‌گردان‌ها از چالش‌های حاد و پس از مصرف در زمینه‌های غیر‌بالینی انجام شد تا ملاحظات عملی برای کار ایمن‌تر و مؤثرتر با مراجعان را شناسایی کند و نقش در حال تحول روان‌شناسان مشاوره و سایر متخصصان مرتبط را مورد حمایت قرار دهد. جستجوی جامع در پایگاه‌های داده EBSCO و Google Scholar منجر به شناسایی هفت مطالعه (n = 721) منتشرشده بین سال‌های 2021 تا 2025 شد. استخراج داده‌ها، ارزیابی کیفیت و ترکیب فرابرآوردی مطابق با روش‌شناسی JBI انجام گرفت. چهار یافته ترکیبی شناسایی شد: (1) تجارب پیچیده از پریشانی؛ (2) راهبردهای مقابله‌ای متنوع و فردی؛ (3) حمایت و چالش‌های بیرونی؛ و (4) سازگاری درونی و پیامدهای مبهم. یافته‌ها نشان می‌دهد که تجارب متنوع، پیچیده و متناقض هستند؛ این امر بر ارزش رویکردهای کاهشی آسیب کثرت‌گرا که به تنوع تجارب اذعان دارند برای تضمین پیامدهای ایمن‌تر و مؤثرتر برای افرادی که با دشواری‌های پس از مصرف روان‌گردان‌ها مواجه‌اند، تأکید می‌کند.