Background: Insomnia is an important public health concern and may be particularly relevant among security personnel because of irregular work schedules, occupational demands, sustained vigilance, and inadequate rest. This study was conducted to determine the prevalence of insomnia and its association with selected sociodemographic and health-related factors among security personnel in a tertiary care government hospital in south India. Methods: A cross-sectional study was conducted among 100 security personnel. Sociodemographic characteristics, including age, gender, income, education, and marital status, and health-related characteristics, including body mass index, diabetes, and hypertension, were assessed using a structured questionnaire. Insomnia was assessed using the Insomnia Severity Index (ISI). Associations between insomnia and selected variables were examined using the chi-square test. Results: Sub-threshold insomnia was present in 32% of participants, while no cases of moderate or severe insomnia were identified. Significant associations were observed between insomnia and gender (p=0.019) and income level (p=0.020). No significant associations were observed with age, education, marital status, or metabolic health status. Self-reported Diabetes and Hypertension were present in 10% and 4% of participants, respectively, while 74% were classified as obese. Conclusions: Although moderate or severe insomnia was not observed, nearly one-third of security personnel had sub-threshold insomnia. Workplace-based sleep hygiene interventions may be beneficial, particularly among women and lower-income employees. Further studies incorporating objective sleep assessments and detailed evaluation of shift schedules are warranted.
Health shocks—such as new diagnoses of chronic disease—can disrupt daily life and create potential “teachable moments” for behavioral improvement. Yet, existing evidence on post-diagnosis behavior change remains mixed and largely limited to high-income countries. This study addresses a major empirical gap by examining whether chronic disease diagnoses are associated with measurable within-person changes in health behaviors among middle-aged and older adults in Thailand, a rapidly aging middle-income society. We analyzed four waves (2015–2022) of the Health, Aging, and Retirement in Thailand (HART) survey. The analytic sample comprised adults aged ≥45 years with no baseline diagnosis of cancer, diabetes, or cardiovascular disease (N = 2,891; 9,577 person-wave observations). Self-reported physician-diagnosed conditions were used to construct disease-status indicators. Behavioral outcomes included smoking, current alcohol use, sufficient physical activity (≥150 minutes/week), normal body mass index (BMI) (18.5–23), and waist obesity (sex-specific cutoffs). Individual fixed-effects linear probability models with survey-wave fixed effects and adjustment for time-varying covariates (log income, activities of daily living [ADL] score, and marital status) estimated within-person associations, with standard errors clustered at the individual level. Disease-specific models and models including interactions with sex assessed heterogeneity. In pooled analyses, the disease-status indicator was not significantly associated with smoking, alcohol use, physical activity, BMI, or waist obesity. In contrast, a diabetes diagnosis was associated with a reduction of 3.6 percentage-point in current alcohol use, and both diabetes and cancer diagnoses were associated with reductions in frequent drinking. Models including interactions with sex suggested larger diagnosis-associated reductions in selected alcohol-use outcomes among men, although statistical evidence varied by outcome and disease type. Among middle-aged and older Thai adults, chronic disease diagnoses were associated with selective, rather than comprehensive, changes in health behaviors. Diagnosis alone is insufficient to support changes across multiple health behaviors, underscoring the need for structured post-diagnosis counselling, follow-up, and gender-sensitive secondary prevention in aging middle-income populations.
Objective. The aim of this paper was to examine the association between appearance-based social comparison and eating disorder symptoms, body satisfaction, depressive symptoms, drive for muscularity, self-esteem, and physical activity in Brazilian college women. Method. The participants were 542 college women aged 18 to 30. A questionnaire was used to collect information on appearance comparisons, eating disorders symptoms, body satisfaction, depressive symptoms, drive for muscularity, self-esteem, and physical activity. A multiple linear regression was conducted adjusted by age, marital status, body mass index, and economic level. Results. The model that best explained the appearance comparisons scores variation included eating disorders symptoms (β= .385; p< .001), body satisfaction (β= -.200; p< .001), depressive symptoms (β= .169; p< .001), and drive for muscularity (β= .091; p< .05). Conclusion. Eating disorders, depressive symptoms, drive for muscularity, and body satisfaction were associated with appearance comparisons.
Background Eating-related behavioural factors may contribute to the complexity of glycaemic management in type 2 diabetes mellitus (T2DM), but their relationships with treatment context remain insufficiently understood. This study examined hedonic hunger and eating-disorder symptom dimensions in relation to glycaemic control across different treatment regimens in adults with T2DM. Methods This cross-sectional study included 203 adults with T2DM attending an outpatient diet clinic in southeastern Turkey between March and September 2025. Participants were receiving oral antidiabetic medication only ( n = 108), insulin only ( n = 32), or combined oral medication plus insulin therapy ( n = 63). Hedonic hunger was assessed using the Power of Food Scale (PFS), and eating-disorder symptom dimensions using the 13-item Eating Disorder Examination Questionnaire–Short Form (EDE-Q-13). Anthropometric measurements, 24-h dietary recall data, fasting plasma glucose (FPG), and glycated haemoglobin (HbA1c) were obtained. Hierarchical linear regression was used to examine factors associated with HbA1c. Results HbA1c differed substantially across treatment groups and was highest in the insulin-only group ( p < 0.001). Several PFS subscales and EDE-Q-13 symptom dimensions also differed between groups, although their effect sizes were small. Selected PFS dimensions were weakly positively correlated with glycaemic indicators, whereas the EDE-Q-13 eating-restraint subscale and total score showed weak inverse correlations with HbA1c. In the fully adjusted model, insulin-only and combination therapy were associated with higher HbA1c compared with oral medication only, while body mass index (BMI) was inversely associated with HbA1c. Neither the PFS food available subscale nor the EDE-Q-13 total score remained independently associated with HbA1c. The final model explained 27.2% of the variance in HbA1c (adjusted r 2 = 0.230). Conclusion Treatment context was more strongly related to glycaemic status than the behavioural measures assessed, although modest differences in hedonic hunger and eating-disorder symptom dimensions were evident across treatment regimens. These findings suggest that eating-related behavioural characteristics may provide complementary information in nutritional assessment and should be interpreted alongside the broader clinical context of T2DM management.
Purpose: The present study aimed to examine the associations between anthropometric indexes derived from body measurements and body satisfaction.Methods: The study included voluntary female aged 19–64 years. The face-to-face questionnaire included questions on participants’ sociodemographic characteristics (age, sex, educational level, marital status, employment status, and socioeconomic status), the Body Image Scale (BIS), and the Body Appreciation Scale (BAS). Anthropometric measurements were obtained by trained researchers in accordance with standardized procedures. Using measurements, anthropometric ratios and indices—waist-to-hip ratio (WHR), waist-to-height ratio (WHtR), body mass index (BMI), conicity index (CI), body shape index (BSI), abdominal volume index (AVI), and body adiposity index (BAI)—were calculated. Data were analyzed using SPSS 23.0.Results: A total of 1.291 female participated in the study, with a mean age of 36.8 ± 12.7 years. Scale scores varied significantly across participants’ sociodemographic characteristics (p
یک کارآزمایی تصادفی کنترلشده امکانسنجی ابزار تصمیمگیری FREED-Mobile، یک ابزار سازگار با تلفن هوشمند برای تسهیل جستجوی کمک در جوانان مبتلا به اختلالات خوردن
Background Early intervention increases the likelihood of eating disorder recovery but many young people delay help-seeking. We developed a smartphone-friendly, online decision-making tool to address this gap (FREED-Mobile (FREED-M)). Aims To conduct a randomised controlled feasibility trial of the FREED-M decision-making tool with 16- to 25-year-olds with a suspected eating disorder and no previous treatment for this. Method Participants were randomly allocated to FREED-M or an active control in a parallel group, two-arm trial. Outcomes were measured at weeks 0 (baseline), 4 (post-intervention) and 12 (follow-up). The primary feasibility outcome was attrition at follow-up. Other outcomes included motivational, clinical and economic measures. Results We over-recruited with 204 randomised participants (including 20 fraudulent participants). Main analyses were conducted with 184 genuine responders (FREED-M: n = 91, control: n = 93). At baseline, participants’ mean age was 21.0 (s.d. 2.0) years, 89% identified as female and 64% as White. Mean body mass index was 23.1 kg/m 2 (6.3). N = 83 participants had an anorexia nervosa-like disorder, 101 had another eating disorder or high eating disorder risk. Attrition at week 12 was n = 112 (61%). Of the n = 42 FREED-M participants who provided acceptability ratings, 79% liked the intervention and 66% found it useful. Between-group effect sizes for motivation and readiness to change were small to medium at 4 weeks ( d = 0.27 and d = 0.15, respectively) favouring FREED-M, but differences were not sustained at follow-up ( d = −0.02 and d = −0.12, respectively). Discussions Although the attrition rate was high, recruitment exceeded expectations. Acceptability of FREED-M was high among participants who provided acceptability ratings. Motivation/readiness to change and help-seeking are candidates for primary outcomes in a future randomised controlled trial.
زمینه و هدف: مداخله زودهنگام احتمال بهبودی اختلالات خوردن را افزایش میدهد، اما بسیاری از جوانان در جستجوی کمک تأخیر میکنند. ما یک ابزار تصمیمگیری آنلاین و سازگار با تلفن هوشمند برای رفع این خلأ توسعه دادیم (FREED-Mobile (FREED-M)). هدف: انجام یک کارآزمایی تصادفی کنترلشده امکانسنجی ابزار تصمیمگیری FREED-M در افراد ۱۶ تا ۲۵ ساله با اختلال خوردن مشکوک و بدون درمان قبلی برای این اختلال. روش: شرکتکنندگان به طور تصادفی به گروه FREED-M یا کنترل فعال در یک کارآزمایی دو بازویی موازی تخصیص یافتند. پیامدها در هفتههای ۰ (خط پایه)، ۴ (پس از مداخله) و ۱۲ (پیگیری) اندازهگیری شد. پیامد اصلی امکانسنجی، ریزش نمونه در پیگیری بود. سایر پیامدها شامل سنجشهای انگیزشی، بالینی و اقتصادی بود. یافتهها: ما با ۲۰۴ شرکتکننده تصادفیشده (شامل ۲۰ شرکتکننده جعلی) بیش از حد مورد نیاز جذب کردیم. تحلیلهای اصلی با ۱۸۴ پاسخدهنده واقعی (FREED-M: n = 91، کنترل: n = 93) انجام شد. در خط پایه، میانگین سنی شرکتکنندگان ۲۱٫۰ سال (انحراف معیار ۲٫۰)، ۸۹٪ زن و ۶۴٪ سفیدپوست بودند. میانگین شاخص توده بدنی ۲۳٫۱ کیلوگرم بر متر مربع (۶٫۳) بود. n = 83 شرکتکننده دارای اختلال شبه بیاشتهایی عصبی و ۱۰۱ نفر دارای اختلال خوردن دیگر یا ریسک بالای اختلال خوردن بودند. ریزش نمونه در هفته ۱۲ برابر با n = 112 (۶۱٪) بود. از میان n = 42 شرکتکننده FREED-M که ارزیابی پذیرش را ارائه دادند، ۷۹٪ مداخله را دوست داشتند و ۶۶٪ آن را مفید یافتند. اندازه اثر بینگروهی برای انگیزش و آمادگی برای تغییر در هفته ۴ کوچک تا متوسط بود (d = 0.27 و d = 0.15 به ترتیب) به نفع FREED-M، اما تفاوتها در پیگیری حفظ نشد (d = −0.02 و d = −0.12 به ترتیب). بحث: اگرچه نرخ ریزش نمونه بالا بود، جذب شرکتکننده بیش از انتظار بود. پذیرش FREED-M در میان شرکتکنندگانی که ارزیابی پذیرش را ارائه دادند، بالا بود. انگیزش/آمادگی برای تغییر و جستجوی کمک میتوانند به عنوان پیامدهای اصلی در کارآزمایی تصادفی کنترلشده آینده مدنظر قرار گیرند.
This study aimed to assess musculoskeletal and ergonomic risk, identify demographic, occupational, lifestyle, and biomechanical characteristics associated with these outcomes, and develop and prioritize ergonomic intervention strategies for petrochemical control room operators. This cross-sectional study was conducted in 2025 among 210 male control room operators from an Iranian petrochemical complex using census sampling. Data were collected using the Demographic/Occupational Questionnaire, Persian International Physical Activity Questionnaire (P-IPAQ), Persian Örebro Musculoskeletal Pain Screening Questionnaire (P-ÖMSQ), and Persian Ergonomic Screening and Priority Tool (P-ESPT), complemented by objective postural and plantar pressure assessments. The P-ÖMSQ was used to classify participants according to P-ÖMSQ risk categories, with scores ≥ 90 categorized as moderate-to-high risk. Data were analyzed using Statistical Package for the Social Sciences (SPSS) software, version 20.0, with descriptive statistics, chi-square tests, and multivariable logistic regression. A P-ÖMSQ score within the moderate-to-high risk categories (≥ 90) was observed in 27% of participants, while 78% were classified as having moderate-to-high ergonomic risk. Multivariable logistic regression showed that older age (adjusted odds ratio [aOR] = 1.09, 95% confidence interval [CI] = 1.02–1.17, p = 0.014), higher body mass index (BMI) (aOR = 1.15, 95% CI = 1.04–1.27, p = 0.006), and longer job tenure (aOR = 1.98, 95% CI = 1.01–3.89, p = 0.047) were independently associated with higher odds of being classified in the moderate-to-high-risk P-ÖMSQ category. Lower physical activity was significantly associated with a higher prevalence of forward head posture, thoracic hyperkyphosis, lateral pelvic tilt, and pes planus ( p < 0.05). Objective biomechanical abnormalities were also significantly associated with higher P-ÖMSQ-based and P-ESPT-based risk categories ( p < 0.05). Based on the study findings, 20 ergonomic intervention strategies were proposed and prioritized through a stakeholder-informed participatory process. Older age, higher body mass index, and longer job tenure were associated with higher odds of being classified in the moderate-to-high-risk P-ÖMSQ category, while lower physical activity was associated with selected postural abnormalities among petrochemical control room operators. Several objective biomechanical abnormalities were also associated with P-ÖMSQ-based and P-ESPT-based risk categories. These findings may inform the prioritization of workplace ergonomic interventions; however, the proposed interventions were not evaluated in the present study, and their effectiveness should be assessed in future longitudinal and interventional studies.
هدف این مطالعه، ارزیابی خطر اسکلتیعضلانی و ارگونومیک، شناسایی ویژگیهای جمعیتشناختی، شغلی، سبک زندگی و بیومکانیکی مرتبط با این پیامدها و تدوین و اولویتبندی راهبردهای مداخله ارگونومیک برای اپراتورهای اتاق کنترل پتروشیمی بود. این مطالعه مقطعی در سال ۲۰۲۵ بر روی ۲۱۰ اپراتور مرد اتاق کنترل از یک مجتمع پتروشیمی ایرانی با استفاده از نمونهگیری سرشماری انجام شد. دادهها با استفاده از پرسشنامه جمعیتشناختی/شغلی، نسخه فارسی پرسشنامه بینالمللی فعالیت بدنی (P-IPAQ)، نسخه فارسی پرسشنامه غربالگری درد اسکلتیعضلانی Örebro (P-ÖMSQ) و ابزار غربالگری و اولویتبندی ارگونومیک فارسی (P-ESPT) جمعآوری شد و با ارزیابی عینی وضعیت بدنی و فشار کف پا تکمیل گردید. P-ÖMSQ برای طبقهبندی شرکتکنندگان بر اساس دستههای خطر P-ÖMSQ به کار رفت و نمرات ≥ ۹۰ به عنوان خطر متوسط تا زیاد طبقهبندی شدند. دادهها با استفاده از نرمافزار Statistical Package for the Social Sciences (SPSS) نسخه ۲۰.۰ و با آمار توصیفی، آزمون کایاسکوئر و رگرسیون لجستیک چندمتغیره تحلیل شد. نمره P-ÖMSQ در دستههای خطر متوسط تا زیاد (≥ ۹۰) در ۲۷٪ از شرکتکنندگان مشاهده شد، در حالی که ۷۸٪ در دسته خطر ارگونومیک متوسط تا زیاد طبقهبندی شدند. رگرسیون لجستیک چندمتغیره نشان داد که سن بالاتر (نسبت شانس تعدیلشده [aOR] = 1.09، فاصله اطمینان ۹۵٪ [CI] = 1.02–1.17، p = 0.014)، شاخص توده بدنی بالاتر (aOR = 1.15، CI = 1.04–1.27، p = 0.006) و سابقه شغلی طولانیتر (aOR = 1.98، CI = 1.01–3.89، p = 0.047) به طور مستقل با شانس بالاتر طبقهبندی در دسته خطر متوسط تا زیاد P-ÖMSQ مرتبط بودند. فعالیت بدنی کمتر به طور معناداری با شیوع بالاتر وضعیت سر به جلو، هیپرکیفوز توراسیک، کجبودن لگن به طرفین و کف پای صاف مرتبط بود (p < 0.05). ناهنجاریهای بیومکانیکی عینی نیز به طور معناداری با دستههای خطر مبتنی بر P-ÖMSQ و P-ESPT مرتبط بودند (p < 0.05). بر اساس یافتههای مطالعه، ۲۰ راهبرد مداخله ارگونومیک پیشنهاد و از طریق فرایند مشارکتی مبتنی بر ذینفعان اولویتبندی شد. سن بالاتر، شاخص توده بدنی بالاتر و سابقه شغلی طولانیتر با شانس بالاتر طبقهبندی در دسته خطر متوسط تا زیاد P-ÖMSQ مرتبط بودند، در حالی که فعالیت بدنی کمتر با برخی ناهنجاریهای وضعیتی در میان اپراتورهای اتاق کنترل پتروشیمی ارتباط داشت. چندین ناهنجاری بیومکانیکی عینی نیز با دستههای خطر مبتنی بر P-ÖMSQ و P-ESPT مرتبط بودند. این یافتهها میتواند به اولویتبندی مداخلات ارگونومیک محیط کار کمک کند؛ با این حال، مداخلات پیشنهادی در مطالعه حاضر ارزیابی نشدند و اثربخشی آنها باید در مطالعات طولی و مداخلهای آینده بررسی شود.
This cross-sectional study aimed to develop and preliminarily validate a machine learning model for preliminary forward head posture (FHP) screening and deploy the final model as an online tool. Among 825 university students, 625 comprised the development dataset (training set, n = 437; test set, n = 188), and 200 the exploratory external validation dataset. FHP was defined as a craniovertebral angle < 50°. Six machine learning models were compared through nested cross-validation. Restricted cubic splines and Shapley additive explanations analysis were used for exploratory association analysis and model interpretation, respectively. Random forest (RF) achieved the highest sensitivity in nested cross-validation (0.748, 95% CI 0.661–0.825) and was therefore selected as the final model based on the prespecified priority of reducing missed cases. In the external validation, RF achieved an AUC of 0.827 (0.751–0.896), sensitivity of 0.745 (0.615–0.865), specificity of 0.784 (0.715–0.845), and Brier score of 0.125 (0.097–0.154). Body mass index contributed most to model output and showed a significant nonlinear association with FHP (adjusted p = 0.017). The model showed moderate-to-good discrimination for FHP among university students and may offer a relatively accessible approach to preliminary FHP screening.
این مطالعه مقطعی با هدف توسعه و اعتبارسنجی اولیه یک مدل یادگیری ماشین برای غربالگری اولیه وضعیت سر به جلو (FHP) و پیادهسازی مدل نهایی به عنوان یک ابزار آنلاین انجام شد. از میان ۸۲۵ دانشجوی دانشگاه، ۶۲۵ نفر مجموعه داده توسعه (مجموعه آموزش، n = ۴۳۷؛ مجموعه آزمون، n = ۱۸۸) و ۲۰۰ نفر مجموعه داده اعتبارسنجی اکتشافی خارجی را تشکیل دادند. FHP به عنوان زاویه کرانیوورتبرال کمتر از ۵۰ درجه تعریف شد. شش مدل یادگیری ماشین از طریق اعتبارسنجی متقاطع تو در تو مقایسه شدند. برای تحلیل اکتشافی ارتباط و تفسیر مدل به ترتیب از اسپلاینهای مکعبی محدود و تحلیل توضیحات افزایشی Shapley استفاده شد. مدل جنگل تصادفی (RF) بالاترین حساسیت را در اعتبارسنجی متقاطع تو در تو (۰.۷۴۸، ۹۵٪ CI: ۰.۶۶۱–۰.۸۲۵) به دست آورد و بر اساس اولویت از پیش تعیینشده برای کاهش موارد از دست رفته به عنوان مدل نهایی انتخاب شد. در اعتبارسنجی خارجی، RF به AUC برابر با ۰.۸۲۷ (۰.۷۵۱–۰.۸۹۶)، حساسیت ۰.۷۴۵ (۰.۶۱۵–۰.۸۶۵)، ویژگی ۰.۷۸۴ (۰.۷۱۵–۰.۸۴۵) و امتیاز Brier معادل ۰.۱۲۵ (۰.۰۹۷–۰.۱۵۴) دست یافت. شاخص توده بدنی بیشترین سهم را در خروجی مدل داشت و ارتباط غیرخطی معناداری با FHP نشان داد (p تعدیلشده = ۰.۰۱۷). مدل مذکور تمایز متوسط تا خوبی را برای FHP در میان دانشجویان دانشگاه نشان داد و ممکن است رویکردی نسبتاً در دسترس برای غربالگری اولیه FHP ارائه دهد.
Background Body image undergoes significant changes during early adolescence, yet empirical evidence on how the combination of negative and positive body image in this stage relates to maladaptive eating behaviors remains limited. To address this, employing a person-centered approach, this study aimed to identify distinct profiles of body image and to explore the relationships between profile membership, gender, body mass index (BMI), socioeconomic status (SES), and maladaptive eating behaviors among Chinese early adolescents. Methods Using indicators from three dimensions of positive body image (i.e., body self-appreciation, body other-appreciation, resilience against negative appearance feedback) and negative body image (i.e., body dissatisfaction), latent profile analysis (LPA) was conducted with a sample of 1,248 junior high school students (aged 12–15 years, M = 13.42, SD = 1.03; 50.4% boys) from Heilongjiang Province, China. Results Three distinct body image profiles were identified: the Positive Body Image Group (66.59%), the Body Other-Appreciation Dominant Group (23.88%), and the Moderate Body Image Group (9.54%). Gender and BMI significantly predicted profile membership, whereas SES did not. Regarding maladaptive eating behaviors, both the Body Other-Appreciation Dominant Group and the Moderate Body Image Group reported significantly higher levels of restrained eating than the Positive Body Image Group. The Moderate Body Image Group also reported significantly higher levels of emotional eating compared with the Positive Body Image Group. No significant differences were found in external eating among the three profiles. Conclusion Early adolescents' body image profiles exhibit significant heterogeneity, with distinct patterns of association with maladaptive eating behaviors across profiles. Accordingly, interventions should consider gender and body mass index and be tailored to the characteristics of each profile to improve body image and eating behaviors.
زمینه: تصویر بدنی در دوران نوجوانی ابتدایی دستخوش تغییرات قابل توجهی میشود، اما شواهد تجربی درباره اینکه چگونه ترکیب تصویر بدنی منفی و مثبت در این مرحله با رفتارهای تغذیهای ناسازگارانه مرتبط است، همچنان محدود است. به منظور پاسخ به این مسئله، این مطالعه با بهرهگیری از رویکرد فردمحور، با هدف شناسایی نمایههای متمایز تصویر بدنی و بررسی روابط بین عضویت در نمایهها، جنسیت، شاخص توده بدنی (BMI)، وضعیت اجتماعی-اقتصادی (SES) و رفتارهای تغذیهای ناسازگارانه در میان نوجوانان ابتدایی چینی انجام شد. روشها: با استفاده از شاخصهایی از سه بُعد تصویر بدنی مثبت (یعنی خودقدردانی بدنی، قدردانی از بدن دیگران، تابآوری در برابر بازخورد منفی نسبت به ظاهر) و تصویر بدنی منفی (یعنی نارضایتی بدنی)، تحلیل نمایه پنهان (LPA) بر روی نمونهای متشکل از ۱۲۴۸ دانشآموز دبیرستانی (در بازه سنی ۱۲ تا ۱۵ سال، میانگین = ۱۳٫۴۲، انحراف معیار = ۱٫۰۳؛ ۵۰٫۴٪ پسر) از استان هیلونگجیانگ چین انجام شد. یافتهها: سه نمایه متمایز تصویر بدنی شناسایی شد: گروه تصویر بدنی مثبت (۶۶٫۵۹٪)، گروه غالب قدردانی از بدن دیگران (۲۳٫۸۸٪) و گروه تصویر بدنی متوسط (۹٫۵۴٪). جنسیت و BMI به طور معناداری عضویت در نمایهها را پیشبینی کردند، در حالی که SES چنین نبود. در خصوص رفتارهای تغذیهای ناسازگارانه، هر دو گروه غالب قدردانی از بدن دیگران و گروه تصویر بدنی متوسط، سطوح معنادار بالاتری از خوردن محدودشده نسبت به گروه تصویر بدنی مثبت گزارش کردند. همچنین گروه تصویر بدنی متوسط، سطوح معنادار بالاتری از خوردن هیجانی نسبت به گروه تصویر بدنی مثبت گزارش نمود. در خوردن بیرونی بین سه نمایه تفاوت معناداری مشاهده نشد. نتیجهگیری: نمایههای تصویر بدنی نوجوانان ابتدایی ناهمگونی قابل توجهی را نشان میدهد و الگوهای متمایزی از ارتباط با رفتارهای تغذیهای ناسازگارانه در میان نمایهها وجود دارد. بر این اساس، مداخلات باید جنسیت و شاخص توده بدنی را مدنظر قرار داده و متناسب با ویژگیهای هر نمایه برای بهبود تصویر بدنی و رفتارهای تغذیهای طراحی شود.
Background Adolescents globally exhibit growing engagement with discretionary screen time, but its association with depressive symptoms remains unclear in developing economies. Objective To examine the relationship between discretionary screen time and depressive symptoms among Chinese adolescents. Methods A cross-sectional study of 4,706 adolescents in Maoming City, Guangdong Province, China. Participants were stratified into four discretionary screen time categories: <1 h ( n = 1,372), 1–2 h ( n = 1,277), 2–4 h ( n = 1,032), and ≥4 h ( n = 1,025). Depressive symptoms were assessed using the validated CESD-9, with a cutoff score of ≥10. The primary analysis was a multilevel logistic regression model with random intercepts for school and class, adjusted for all measured covariates except BMI, anxiety and insomnia; a model additionally adjusted for BMI, anxiety and insomnia served as a sensitivity analysis. Subgroup analyses evaluated potential effect modification. Results The prevalence of depressive symptoms was 29.7% (1,398/4,706). In the primary multilevel model (random intercepts for school and class; adjusted for sociodemographic, socioeconomic and lifestyle factors, without BMI, anxiety and insomnia), compared with the <1 h reference group, the odds ratios were 1.21 (95% CI: 0.98–1.49; p = 0.082) for 1–2 h, 1.88 (95% CI: 1.52–2.33; p < 0.001) for 2–4 h, and 2.54 (95% CI: 2.04–3.16; p < 0.001) for ≥4 h; each screen-time category increment was associated with 39% higher odds of depressive symptoms (OR = 1.39, 95% CI: 1.29–1.49; p < 0.001). When additionally adjusted for BMI, anxiety and insomnia (sensitivity analysis, Model 4), the associations were attenuated but remained statistically significant for the higher categories (≥4 h: OR = 1.69, 95% CI: 1.28–2.22; per-category OR = 1.19, 95% CI: 1.09–1.29). Subgroup analyses revealed no statistically significant evidence of effect modification (all p -interaction >0.05). Conclusion Prolonged discretionary screen time is significantly associated with higher odds of depressive symptoms among Chinese adolescents, indicating a graded association that strengthens with increasing screen time. These findings are relevant to public-health monitoring of discretionary screen use in adolescents.
زمینه: نوجوانان در سراسر جهان مشارکت فزایندهای در زمان استفاده اختیاری از صفحهنمایش دارند، اما ارتباط آن با نشانههای افسردگی در اقتصادهای در حال توسعه همچنان نامشخص است. هدف: بررسی رابطه بین زمان استفاده اختیاری از صفحهنمایش و نشانههای افسردگی در میان نوجوانان چینی. روشها: یک مطالعه مقطعی بر روی ۴٬۷۰۶ نوجوان در شهر Maoming، استان Guangdong، چین انجام شد. شرکتکنندگان به چهار دسته زمان استفاده اختیاری از صفحهنمایش تقسیم شدند: کمتر از ۱ ساعت (n = 1,372)، ۱ تا ۲ ساعت (n = 1,277)، ۲ تا ۴ ساعت (n = 1,032) و ۴ ساعت یا بیشتر (n = 1,025). نشانههای افسردگی با استفاده از ابزار معتبر CESD-9 و با نقطه برش نمره ۱۰ یا بیشتر ارزیابی شد. تحلیل اصلی، مدل رگرسیون لجستیک چندسطحی با تقاطع تصادفی برای مدرسه و کلاس بود که برای تمامی متغیرهای اندازهگیریشده به جز BMI، اضطراب و بیخوابی تعدیل شد؛ مدلی که به طور اضافی برای BMI، اضطراب و بیخوابی تعدیل شد، به عنوان تحلیل حساسیت مورد استفاده قرار گرفت. تحلیلهای زیرگروهی به ارزیابی احتمال تعدیل اثر پرداختند. نتایج: شیوع نشانههای افسردگی ۲۹/۷٪ (۱٬۳۹۸ از ۴٬۷۰۶) بود. در مدل چندسطحی اصلی (تقاطع تصادفی برای مدرسه و کلاس؛ تعدیلشده بر اساس عوامل جمعیتشناختی، اجتماعیاقتصادی و سبک زندگی، بدون BMI، اضطراب و بیخوابی)، در مقایسه با گروه مرجع کمتر از ۱ ساعت، نسبت شانسها به ترتیب برای گروههای ۱ تا ۲ ساعت ۱/۲۱ (۹۵٪ CI: ۰/۹۸–۱/۴۹؛ p = 0.082)، ۲ تا ۴ ساعت ۱/۸۸ (۹۵٪ CI: ۱/۵۲–۲/۳۳؛ p < 0.001) و ۴ ساعت یا بیشتر ۲/۵۴ (۹۵٪ CI: ۲/۰۴–۳/۱۶؛ p < 0.001) بود؛ هر افزایش در دسته زمان استفاده از صفحهنمایش با ۳۹٪ افزایش شانس نشانههای افسردگی همراه بود (OR = 1.39، ۹۵٪ CI: ۱/۲۹–۱/۴۹؛ p < 0.001). زمانی که به طور اضافی برای BMI، اضطراب و بیخوابی تعدیل شد (تحلیل حساسیت، مدل ۴)، ارتباطات کاهش یافت اما برای دستههای بالاتر همچنان از نظر آماری معنادار باقی ماند (۴ ساعت یا بیشتر: OR = 1.69، ۹۵٪ CI: ۱/۲۸–۲/۲۲؛ به ازای هر دسته OR = 1.19، ۹۵٪ CI: ۱/۰۹–۱/۲۹). تحلیلهای زیرگروهی شواهد معنادار آماری برای تعدیل اثر نشان ندادند (همه p-تعامل > ۰/۰۵). نتیجهگیری: زمان استفاده اختیاری طولانیتر از صفحهنمایش به طور معناداری با افزایش شانس نشانههای افسردگی در نوجوانان چینی مرتبط است و این ارتباط به صورت تدریجی با افزایش زمان استفاده تقویت میشود. این یافتهها برای پایش سلامت عمومی در زمینه استفاده اختیاری از صفحهنمایش در نوجوانان اهمیت دارد.
Background and Objective The baseline sleep phenotype of early Alzheimer’s disease (AD) patients entering lecanemab therapy is poorly characterized.Methods Forty-four consecutive early AD patients (mild cognitive impairment or mild dementia) awaiting lecanemab underwent attended polysomnography, the Epworth Sleepiness Scale, Insomnia Severity Index (ISI), Pittsburgh Sleep Quality Index (PSQI), and Beck Depression Inventory (BDI). Forty-four controls without documented cognitive disorder, referred for polysomnography by the study’s sleep specialist over the same period, were balanced on sex, age and apnea–hypopnea index. Comparisons used independent-samples tests with Benjamini–Hochberg false discovery rate correction within pre-specified families.Results Obstructive sleep apnea was prevalent (61.4% moderate-to-severe) despite a body mass index of 22.5 kg/m2; groups were balanced (all p>0.15). Early AD patients showed greater wake after sleep onset (114.0 min vs. 78.7 min; q=0.006), lower sleep efficiency (67.7% vs. 77.2%; q=0.006) and shorter total sleep time (284.0 min vs. 321.1 min; q=0.039) with comparable recording time, and lower REM arousal index (13.9/h vs. 21.3/h; q=0.012). Differences were moderate (|g| 0.49–0.72); sleep-stage distribution and total arousal index did not differ. ISI (3.8 vs. 13.8) and PSQI (4.1 vs. 10.0) were nonetheless lower in AD (both q<0.001; |g| 1.52–1.86); BDI did not differ.Conclusions Early AD patients awaiting lecanemab therapy had a high prevalence of sleep apnea and reduced objective sleep continuity despite reporting fewer subjective sleep complaints than controls, a contrast that may partly reflect the symptomatic sleep-clinic comparator. Objective sleep assessment before initiating lecanemab therapy may therefore be considered.
زمینه و هدف: فنوتیپ خواب پایه در بیماران آلزایمر اولیه (AD) که وارد درمان با lecanemab میشوند، بهخوبی توصیف نشده است. روشها: چهلوچهار بیمار متوالی با آلزایمر اولیه (اختلال شناختی خفیف یا دمانس خفیف) که در انتظار lecanemab بودند، تحت پلیسومنوگرافی حضوری، مقیاس خوابآلودگی Epworth، شاخص شدت بیخوابی (ISI)، شاخص کیفیت خواب Pittsburgh (PSQI) و پرسشنامه افسردگی Beck (BDI) قرار گرفتند. چهلوچهار فرد کنترل بدون اختلال شناختی مستند که در همان بازه زمانی توسط متخصص خواب پژوهش برای پلیسومنوگرافی ارجاع شده بودند، از نظر جنس، سن و شاخص آپنه–هیپوآپنه متعادل شدند. مقایسهها با استفاده از آزمونهای نمونههای مستقل و تصحیح نرخ کشف کاذب Benjamini–Hochberg در خانوادههای از پیش تعیینشده انجام شد. نتایج: آپنه انسدادی خواب شایع بود (۶۱.۴٪ متوسط تا شدید) علیرغم شاخص توده بدنی ۲۲.۵ کیلوگرم/متر مربع؛ گروهها متعادل بودند (همه p>۰.۱۵). بیماران آلزایمر اولیه بیداری پس از شروع خواب بیشتری داشتند (۱۱۴.۰ دقیقه در مقابل ۷۸.۷ دقیقه؛ q=۰.۰۰۶)، کارایی خواب پایینتری (۶۷.۷٪ در مقابل ۷۷.۲٪؛ q=۰.۰۰۶) و زمان کل خواب کوتاهتری (۲۸۴.۰ دقیقه در مقابل ۳۲۱.۱ دقیقه؛ q=۰.۰۳۹) با زمان ضبط مشابه و شاخص برانگیختگی REM پایینتر (۱۳.۹/ساعت در مقابل ۲۱.۳/ساعت؛ q=۰.۰۱۲) نشان دادند. تفاوتها متوسط بود (|g| ۰.۴۹–۰.۷۲)؛ توزیع مراحل خواب و شاخص کل برانگیختگی تفاوتی نداشت. با این حال، ISI (۳.۸ در مقابل ۱۳.۸) و PSQI (۴.۱ در مقابل ۱۰.۰) در گروه AD پایینتر بود (هر دو q<۰.۰۰۱؛ |g| ۱.۵۲–۱.۸۶)؛ BDI تفاوتی نداشت. نتیجهگیری: بیماران آلزایمر اولیه در انتظار درمان با lecanemab شیوع بالای آپنه خواب و کاهش تداوم عینی خواب داشتند، اگرچه شکایات ذهنی خواب کمتری نسبت به گروه کنترل گزارش کردند که این تضاد ممکن است تا حدی بازتاب مقایسه با گروه مراجعهکننده به کلینیک خواب باشد. بنابراین، ارزیابی عینی خواب پیش از شروع درمان با lecanemab میتواند مدنظر قرار گیرد.
PURPOSE: Engagement in sports is associated with cognitive and academic functioning in youth. However, heterogenous methodology has resulted in mixed findings across the literature. We propose a new method for investigating how sports activity may affect cognition through metabolic equivalents (MET)-minutes per week during sports engagement and compare it against total number of sports engaged. METHODS: Using the Adolescent Brain Cognitive Development Study, 9,973 children between the ages of 9 and 10 years old were included. Parent report of children's engagement in sports over the past year were utilized to calculate total MET-minutes per week. Youth participants completed the National Institutes of Health Toolbox. Generalized Additive Mixed Models were run to examine the relationship between MET-minutes on cognition, while controlling for Body Mass Index. The contribution of MET-minutes compared to total count of sports on cognitive performance were compared using Akaike Information Criterion values. RESULTS: Both total MET-minutes per week and past-year total sports were non-linearly associated with increased performance on multiple tasks of executive functioning and decreased expressive vocabulary. MET-minutes were shown to contribute more robustly to models of cognition than total number of sports. CONCLUSIONS: Past year MET-minutes per week was associated with increased cognitive performance, particularly in the domain of executive functioning, and was more sensitive to differences in cognition in contrast to total sports engagement. Indicating that greater measurement sensitivity for physical activity may increase predictive power on cognitive performance outcomes. Our findings provide more support for increasing physical activity in youth to promote cognitive trajectories.
هدف: مشارکت در ورزش با عملکرد شناختی و تحصیلی در نوجوانان مرتبط است. با این حال، روششناسی ناهمگون منجر به یافتههای متناقض در ادبیات پژوهش شده است. ما روش جدیدی را برای بررسی چگونگی تأثیر فعالیت ورزشی بر شناخت از طریق معادلهای متابولیک (MET)-دقیقه در هفته در طول مشارکت ورزشی پیشنهاد میکنیم و آن را با تعداد کل ورزشهای انجامشده مقایسه مینماییم. روشها: با استفاده از مطالعه رشد شناختی مغز نوجوانان، ۹٬۹۷۳ کودک بین ۹ تا ۱۰ سال وارد پژوهش شدند. گزارش والدین از مشارکت کودکان در ورزش طی سال گذشته برای محاسبه مجموع MET-دقیقه در هفته به کار رفت. شرکتکنندگان نوجوان ابزار سنجش National Institutes of Health Toolbox را تکمیل کردند. مدلهای ترکیبی تعمیمیافته افزایشی برای بررسی رابطه بین MET-دقیقه و شناخت، با کنترل شاخص توده بدنی اجرا شد. سهم MET-دقیقه نسبت به تعداد کل ورزشها بر عملکرد شناختی با استفاده از مقادیر Akaike Information Criterion مقایسه گردید. نتایج: هم مجموع MET-دقیقه در هفته و هم مجموع ورزشهای سال گذشته به طور غیرخطی با افزایش عملکرد در چندین تکلیف عملکرد اجرایی و کاهش واژگان بیانی مرتبط بودند. MET-دقیقه نسبت به تعداد کل ورزشها سهم قویتری در مدلهای شناختی داشت. نتیجهگیری: مجموع MET-دقیقه در هفته طی سال گذشته با افزایش عملکرد شناختی، به ویژه در حوزه عملکرد اجرایی، مرتبط بود و نسبت به مجموع مشارکت ورزشی حساسیت بیشتری به تفاوتهای شناختی نشان داد. این امر نشان میدهد که حساسیت بیشتر سنجش فعالیت بدنی میتواند قدرت پیشبینی پیامدهای عملکرد شناختی را افزایش دهد. یافتههای ما حمایت بیشتری از افزایش فعالیت بدنی در نوجوانان برای ارتقای مسیرهای شناختی ارائه میدهد.
Background: Body mass index (BMI) is a widely used surrogate marker of nutritional and adiposity status. Handgrip strength (HGS), measured conveniently with a hand-held dynamometer, is a simple, inexpensive and reproducible indicator of overall muscular strength and general health, while blood pressure (BP) indices reflect early cardiovascular risk. Young adulthood is a formative period during which unfavourable trends in body composition and blood pressure often begin, yet region-specific data from Jharkhand remain limited. The objective is to assess the correlation of BMI with handgrip strength and blood pressure indices, and to identify associated risk factors among young adults attending a tertiary care centre of Jharkhand. Materials and Methods: A hospital-based cross-sectional observational study was conducted on 114 young adults aged 18–25 years, selected by consecutive sampling. Anthropometric measurements, handgrip strength (Jamar hand-held dynamometer) and blood pressure (digital sphygmomanometer) were recorded using a pre-tested proforma. Data were analysed using SPSS version 26.0, applying Pearson's correlation, Chi-square test and odds ratio with 95% confidence interval; p<0.05 was taken as statistically significant. Results: The mean BMI of participants was 23.6 ± 3.4 kg/m². A statistically significant negative correlation was observed between BMI and handgrip strength (r = -0.42, p<0.001), while BMI showed a significant positive correlation with systolic (r = 0.38, p<0.001) and diastolic blood pressure (r = 0.31, p=0.001). Overweight/obese participants had significantly higher odds of low handgrip strength (OR=2.86, 95% CI 1.32–6.19) and pre-hypertension/hypertension (OR=3.41, 95% CI 1.54–7.55) compared to those with normal BMI. Sedentary lifestyle, positive family history and excess dietary salt intake emerged as important associated risk factors. Conclusion: Rising BMI among young adults is associated with declining handgrip strength and rising blood pressure. Early identification of high-risk individuals through simple bedside tools such as BMI and handgrip dynamometry can help in timely lifestyle intervention and prevention of future cardiometabolic morbidity.
زمینه و هدف: شاخص توده بدنی (BMI) به عنوان یک نشانگر جایگزین رایج برای وضعیت تغذیهای و چاقی مورد استفاده قرار میگیرد. قدرت握 دست (HGS) که بهراحتی با دینامومتر دستی اندازهگیری میشود، شاخصی ساده، کمهزینه و قابل تکرار برای سنجش قدرت عضلانی کلی و سلامت عمومی است، در حالی که شاخصهای فشار خون (BP) منعکسکننده خطر اولیه قلبیعروقی هستند. بزرگسالی جوان دورهای شکلدهنده است که در آن روندهای نامطلوب در ترکیب بدنی و فشار خون اغلب آغاز میشود، اما دادههای منطقهای از جارکند محدود است. هدف این مطالعه، ارزیابی همبستگی BMI با قدرت握 دست و شاخصهای فشار خون و شناسایی عوامل خطر مرتبط در میان بزرگسالان جوان مراجعهکننده به یک مرکز مراقبت ثالث در جارکند است. مواد و روشها: یک مطالعه مشاهدهای مقطعی مبتنی بر بیمارستان بر روی ۱۱۴ بزرگسال جوان ۱۸ تا ۲۵ ساله که به روش نمونهگیری متوالی انتخاب شدند، انجام شد. اندازهگیریهای آنتروپومتریک، قدرت握 دست (با دینامومتر دستی Jamar) و فشار خون (با اسفیگمومانومتر دیجیتال) با استفاده از پرسشنامه از پیش آزمونشده ثبت شد. دادهها با استفاده از نرمافزار SPSS نسخه ۲۶.۰ و آزمون همبستگی پیرسون، آزمون کای دو و نسبت شانس با فاصله اطمینان ۹۵٪ تحلیل شدند؛ مقدار p<0.05 معنادار تلقی شد. نتایج: میانگین BMI شرکتکنندگان ۲۳.۶ ± ۳.۴ کیلوگرم بر متر مربع بود. همبستگی منفی معناداری بین BMI و قدرت握 دست مشاهده شد (r = -0.42, p<0.001)، در حالی که BMI با فشار خون سیستولیک (r = 0.38, p<0.001) و دیاستولیک (r = 0.31, p=0.001) همبستگی مثبت معناداری نشان داد. شرکتکنندگان دارای اضافه وزن/چاقی نسبت به افراد با BMI طبیعی، شانس بالاتری برای قدرت握 دست پایین (OR=2.86, 95% CI 1.32–6.19) و پیشفشارخون/فشارخون بالا (OR=3.41, 95% CI 1.54–7.55) داشتند. سبک زندگی کمتحرک، سابقه خانوادگی مثبت و مصرف بیش از حد نمک غذایی به عنوان عوامل خطر مرتبط مهم شناسایی شدند. نتیجهگیری: افزایش BMI در میان بزرگسالان جوان با کاهش قدرت握 دست و افزایش فشار خون همراه است. شناسایی زودهنگام افراد پرخطر از طریق ابزارهای ساده بالینی مانند BMI و دینامومتری قدرت握 دست میتواند به مداخله به موقع در سبک زندگی و پیشگیری از بیماریهای قلبیمتابولیک آینده کمک کند.
Background: Body mass index (BMI) is a widely used surrogate marker of nutritional and adiposity status. Handgrip strength (HGS), measured conveniently with a hand-held dynamometer, is a simple, inexpensive and reproducible indicator of overall muscular strength and general health, while blood pressure (BP) indices reflect early cardiovascular risk. Young adulthood is a formative period during which unfavourable trends in body composition and blood pressure often begin, yet region-specific data from Jharkhand remain limited. The objective is to assess the correlation of BMI with handgrip strength and blood pressure indices, and to identify associated risk factors among young adults attending a tertiary care centre of Jharkhand. Materials and Methods: A hospital-based cross-sectional observational study was conducted on 114 young adults aged 18–25 years, selected by consecutive sampling. Anthropometric measurements, handgrip strength (Jamar hand-held dynamometer) and blood pressure (digital sphygmomanometer) were recorded using a pre-tested proforma. Data were analysed using SPSS version 26.0, applying Pearson's correlation, Chi-square test and odds ratio with 95% confidence interval; p<0.05 was taken as statistically significant. Results: The mean BMI of participants was 23.6 ± 3.4 kg/m². A statistically significant negative correlation was observed between BMI and handgrip strength (r = -0.42, p<0.001), while BMI showed a significant positive correlation with systolic (r = 0.38, p<0.001) and diastolic blood pressure (r = 0.31, p=0.001). Overweight/obese participants had significantly higher odds of low handgrip strength (OR=2.86, 95% CI 1.32–6.19) and pre-hypertension/hypertension (OR=3.41, 95% CI 1.54–7.55) compared to those with normal BMI. Sedentary lifestyle, positive family history and excess dietary salt intake emerged as important associated risk factors. Conclusion: Rising BMI among young adults is associated with declining handgrip strength and rising blood pressure. Early identification of high-risk individuals through simple bedside tools such as BMI and handgrip dynamometry can help in timely lifestyle intervention and prevention of future cardiometabolic morbidity.
زمینه و هدف: شاخص توده بدنی (BMI) به عنوان یک نشانگر جایگزین رایج برای وضعیت تغذیهای و چاقی مورد استفاده قرار میگیرد. قدرت握 دست (HGS) که بهراحتی با دینامومتر دستی اندازهگیری میشود، شاخصی ساده، کمهزینه و قابل تکرار برای سنجش قدرت عضلانی کلی و سلامت عمومی است، در حالی که شاخصهای فشار خون (BP) منعکسکننده خطر اولیه قلبیعروقی هستند. بزرگسالی جوان دورهای شکلدهنده است که در آن روندهای نامطلوب در ترکیب بدنی و فشار خون اغلب آغاز میشود، اما دادههای منطقهای از جارکند محدود است. هدف این مطالعه، ارزیابی همبستگی BMI با قدرت握 دست و شاخصهای فشار خون و شناسایی عوامل خطر مرتبط در میان بزرگسالان جوان مراجعهکننده به یک مرکز مراقبت ثالث در جارکند است. مواد و روشها: یک مطالعه مشاهدهای مقطعی مبتنی بر بیمارستان بر روی ۱۱۴ بزرگسال جوان ۱۸ تا ۲۵ ساله که به روش نمونهگیری متوالی انتخاب شدند، انجام شد. اندازهگیریهای آنتروپومتریک، قدرت握 دست (با دینامومتر دستی Jamar) و فشار خون (با اسفیگمومانومتر دیجیتال) با استفاده از پرسشنامه از پیش آزمونشده ثبت شد. دادهها با استفاده از نرمافزار SPSS نسخه ۲۶.۰ و آزمون همبستگی پیرسون، آزمون کای دو و نسبت شانس با فاصله اطمینان ۹۵٪ تحلیل شدند؛ مقدار p<0.05 معنادار تلقی شد. نتایج: میانگین BMI شرکتکنندگان ۲۳.۶ ± ۳.۴ کیلوگرم بر متر مربع بود. همبستگی منفی معناداری بین BMI و قدرت握 دست مشاهده شد (r = -0.42, p<0.001)، در حالی که BMI با فشار خون سیستولیک (r = 0.38, p<0.001) و دیاستولیک (r = 0.31, p=0.001) همبستگی مثبت معناداری نشان داد. شرکتکنندگان دارای اضافه وزن/چاقی نسبت به افراد با BMI طبیعی، شانس بالاتری برای قدرت握 دست پایین (OR=2.86, 95% CI 1.32–6.19) و پیشفشارخون/فشارخون بالا (OR=3.41, 95% CI 1.54–7.55) داشتند. سبک زندگی کمتحرک، سابقه خانوادگی مثبت و مصرف بیش از حد نمک غذایی به عنوان عوامل خطر مرتبط مهم شناسایی شدند. نتیجهگیری: افزایش BMI در میان بزرگسالان جوان با کاهش قدرت握 دست و افزایش فشار خون همراه است. شناسایی زودهنگام افراد پرخطر از طریق ابزارهای ساده بالینی مانند BMI و دینامومتری قدرت握 دست میتواند به مداخله به موقع در سبک زندگی و پیشگیری از بیماریهای قلبیمتابولیک آینده کمک کند.
