Pandemic

Abstract The COVID-19 pandemic created social disruptions, leading to high levels of mental health problems for adolescents. Interpersonal stressors, such as lack of familial support, peer victimization, and discrimination, may have further exacerbated teen mental health issues. Yet, the psychological impact of interpersonal stressors and their interactive effects with high levels of loneliness remains unknown. In this pre-registered study , conducted in November and December 2020 (approximately eight months into the COVID-19 pandemic), we used a diverse sample of adolescents from across 43 U.S. states with elevated depressive symptoms (n = 2,452, ages 13–16) to examine how familial support, peer victimization, and discrimination are concurrently associated with mental health outcomes. Results indicated that perceived discrimination was the strongest standardized correlate across continuous internalizing outcomes (depressive symptoms, anxiety symptoms, and hopelessness), whereas lack of familial support was the primary correlate of suicidal ideation; if youth reported a lack of familial support, they were over three times as likely to report suicidal ideation. Loneliness significantly moderated the cross-sectional links between lack of familial support and depressive symptoms, as well as perceived discrimination and hopelessness. Simple slope probing demonstrated a distress ceiling effect: interpersonal stressors were most strongly associated with elevated distress among youth reporting low baseline loneliness, whereas youth experiencing high loneliness exhibited consistently elevated distress regardless of stressor exposure. These findings underscore interpersonal stressors and loneliness as high-priority targets for youth prevention and intervention programs, particularly during periods of widespread social disruption.

The COVID-19 pandemic brought about consequences extending beyond the health crisis itself, particularly affecting the mental health of the adult population in Latin America—a region where structural inequalities and healthcare deficiencies exacerbated the emotional impact of lockdowns, economic uncertainty, and the fear of infection. This study aimed to identify and analyze the psychological factors linked to stress levels experienced by adults in the region following the health emergency, utilizing a systematic literature review conducted in accordance with PRISMA guidelines. The process began with 543 records identified in databases such as PubMed, SciELO, and Elsevier, from which 30 publications covering the 2022–2026 period were selected. Findings revealed that anxiety, depression, emotional fatigue, and post-traumatic stress were the predominant manifestations, associated with social isolation, economic instability, academic and work-related overload, and low socioeconomic status. Resilience and family support served as protective factors against these manifestations. The study concludes that post-pandemic stress has a multifactorial origin and that its effects can persist over time, highlighting the need to strengthen public mental health policies for the adult population.

Nurses delivered much of the direct care to COVID-19 patients and were repeatedly exposed to death, infection risk, and shortages of equipment, yet little is known about how Pakistani nurses experienced and managed posttraumatic stress symptoms (PTSS). This qualitative study explored PTSS, experiences of trauma, perceived psychological impact, and coping strategies among nurses who cared for COVID-19 patients during peak pandemic waves. Eight registered nurses working in COVID wards and intensive care units of public hospitals in Islamabad and Rawalpindi were recruited through purposive sampling and took part in individual semi-structured interviews conducted in Urdu and basic English. Data were analysed using Braun and Clarke’s thematic analysis. Four themes were generated: (a) symptoms related to trauma (altered sleep, changes in temperament, emotional reactivity, diminished interest in social life, flashbacks); (b) threats and stress due to COVID-19 (increased workload, direct threat to self and others, sense of isolation, lack of knowledge and equipment); (c) psychological impact of trauma (increased mental health concerns, burnout and compassion fatigue, elevated death anxiety, lack of optimism about the future); and (d) strategies to cope (sharing workload with the team, emotional support from colleagues). Seven of eight nurses described flashbacks, and accounts spanned several DSM-5 symptom clusters, although no diagnostic assessment was used. Peer teamwork and emotional support were the only coping resources reported, and no participant had received formal counselling. Peer solidarity seems to have been an informal resource of resilience where organizational support was absent and institutional psychological services should be built around it.

Abstract Online education in Japanese universities expanded rapidly during the COVID-19 pandemic, exposing both the genuine value of flexible learning formats and the structural conditions required to make them effective. While students consistently appreciated the temporal and spatial autonomy of online study, research has identified persistent challenges including isolation, physical and psychological fatigue, assignment overload, declining motivation, and inequities in digital access and ICT literacy. This paper presents a narrative synthesis of recent empirical studies on online learning in Japanese higher education, arguing that student success is associated with the coordinated integration of three interdependent dimensions. Drawing on national surveys, institutional reports, and case-based research, the paper proposes the Flexibility–Structure–Support (FSS) Model, in which flexibility without adequate pedagogical structure may increase the risk of disengagement, while structure without sufficient institutional support may contribute to uneven and inequitable learning experiences. Effective instructional design—integrating active learning, motivating assignments, meaningful feedback, and blended formats—must be accompanied by investment in infrastructure, systematic faculty development, and explicit support for student self-regulated learning. Implications for course design, program coordination, and institutional policy are discussed, along with limitations and directions for future research.

One of the major challenges university students often face before graduating is preparing to transition into the workforce, a task made even more demanding after the Covid-19 pandemic.This phenomenological study explores how final-year students describe their career preparedness experiences in the post-pandemic era. In-depth interviews were conducted with four final-year students at a Malaysian public university. They were selected through a purposive sampling technique. The interview data were analysed using thematic analysis. The findings revealed five themes related to the students’ career preparedness experiences: expectations and realities, exposure to real work settings, promoting positive outcomes via preparation, development of professional identity, and acquisition of critical skills. The study recommends collaboration with selected secondary schools in exposing students to various client issues before practicum and internship training to further develop their counselling competencies and increase their career preparedness level.

This study examined the challenges and opportunities experienced by elementary teachers in the new normal education in the Third Congressional District of the Schools Division of Iloilo, Philippines, during the school year 2021–2022, as a basis for developing an instructional training program. Anchored on the Volatility, Uncertainty, Complexity, and Ambiguity (VUCA) framework, the study employed a descriptive-correlational research design involving 60 elementary teachers. Data were collected using a researcher-modified questionnaire and analyzed through descriptive statistics, the Mann–Whitney U test, and Spearman rho correlation. Findings revealed that teachers experienced a moderately challenging level of difficulties (M = 2.68), primarily involving limited internet connectivity, health safety concerns, insufficient technological devices, and financial constraints. Conversely, respondents reported a high level of opportunities (M = 3.85), particularly in professional learning, personal development, technological adaptation, and learner engagement. No significant differences were found in challenges and opportunities when respondents were classified according to age, sex, and civil status. However, a significant negative relationship was established between challenges and opportunities (rs = −0.453, p < 0.001), indicating that greater challenges were associated with fewer perceived opportunities. Based on these findings, a five-day instructional training program focusing on technological competencies and digital instructional applications was proposed. The study supports Sustainable Development Goal 4 (Quality Education) by emphasizing teacher professional development and inclusive instructional practices, and SDG 9 (Industry, Innovation and Infrastructure) through educational technology integration. Its sustainability implications highlight the importance of continuous professional development, institutional technical assistance, and adaptable instructional strategies in strengthening educational resilience and sustaining quality elementary education.

Information technology (IT) professionals in India work under tight deadlines, long hours, job insecurity and rapid technological change, and Indian studies report substantial levels of stress, depressive symptoms and burnout in this group. How employees cope may help explain why some function well under these conditions while others do not. This narrative review synthesises research on coping strategies and psychological well-being among Indian IT professionals, drawing also on studies of other Indian occupational groups and international technology workers, with particular attention to gender. The evidence shows that approach-oriented strategies such as planning, active coping, positive reframing, acceptance and seeking support are generally associated with better well-being, whereas denial, behavioural disengagement, substance use and self-blame are associated with poorer well-being. Gender findings are inconsistent: some studies report higher stress or burnout among women, while others find no gender difference in depression, anxiety or well-being. Most studies are cross-sectional, use differing measures and were conducted during the COVID-19 pandemic. The review identifies the need for strategy-level analysis of coping, gender-balanced samples, research in under-studied IT hubs such as Gurgaon, and longitudinal designs.

Background While the COVID-19 pandemic caused major disruptions to social connections and lifestyles, many countries continued the sale of alcohol as an essential commodity. Evidence on change in alcohol use, and its association with mental health and wellbeing during the pandemic is, however, mixed and limited to initial periods of the pandemic. This study aimed to address these research gaps. Methods Data were drawn from the COVID-19 Risks Across the Lifespan (CORAL) Study, a three-wave longitudinal study conducted between May 2020 and April 2021. The present sample included 2,369 participants (age M = 38.81 ± 16.94 years, range = 11–100; 90% females) from the United Kingdom, United States, and Australia. Measures included pre-pandemic alcohol use and changes in consumption frequency, quantity, drinking behaviours (e.g., drinking earlier in the day), and motivations (e.g., drinking for enjoyment) during the pandemic. General perceived stress, COVID-19-related stress, loneliness, and symptoms of depression and anxiety were also assessed. Findings Drinking frequency and quantity remained stable across the first year of the pandemic; however, non-linear age associations were found. Young individuals aged between 11 to 20 years, and mid-aged individuals aged between 50 to 70 years, had the highest probability of increased alcohol use frequency and quantity. Drinking behaviours and motivations also remained largely stable, although age- and country-specific differences emerged, potentially reflecting policy differences such as alcohol access restrictions and lockdown measures. Finally, loneliness unidirectionally predicted subsequent alcohol use quantity. Conclusions These findings highlight the heterogeneous alcohol use patterns across age groups and countries during the pandemic, and underscore loneliness as an important public health issue with implications for alcohol misuse.

BACKGROUND: Understanding prescription trends and costs of psychotropic drugs is essential to inform mental healthcare policy and practice. However, comprehensive national evidence across psychotropic drug classes is limited, and little is known on how prescription volumes changed during the COVID-19 pandemic. AIMS: We examined prescription trends and costs of psychotropic drugs in the UK and assessed changes in prescription volumes following the onset of the COVID-19 pandemic. METHOD: We analysed national Prescription Cost Analysis data from 2013 to 2023, for six major psychotropic drug classes. Annual prescription volumes, total costs and average costs per drug were estimated. Linear regression was used to assess temporal trends and changes in prescription volume during the pandemic years. Costs were adjusted for inflation to 2023 prices. RESULTS: Between 2013 and 2023, psychotropic prescriptions grew 4% (95% CI 3.9-4.2) annually. Prescriptions for antidepressants, antipsychotics, stimulants and anti-dementia drugs increased, but not for hypnotics and anxiolytics and drugs used in substance dependence. In contrast, total costs declined by approximately £328 million, and the average cost per drug dropped from £11 to £5.9. Prescription volume remained unchanged during the pandemic years, except for anti-dementia medications, which showed an annual reduction of 17.2% (95% CI 7.8-26.6) relative to the underlying temporal trend during the study period. CONCLUSIONS: Our observed rising prescription trend is consistent with global evidence on availability and use of psychotropic drugs. Furthermore, we found a decrease both in total drug costs and average costs per drug.

Background Benefit finding may be associated with better mental health after the pandemic, but its longitudinal trajectory and its associations with psychosocial resources and mental health symptoms during recovery remain unclear. Objective This study examined trajectories of benefit finding among Chinese college students from approximately 3 to 15 months after COVID-19 restrictions were lifted. We also examined its associations with emotion regulation, social connectedness, depressive symptoms, and anxiety symptoms, together with indirect association patterns involving benefit finding. Methods A three-wave longitudinal study was conducted among 1,155 Chinese college students. Data were analyzed using parallel-process latent growth curve modeling. Results Social connectedness and benefit finding increased linearly over time, whereas depressive and anxiety symptoms decreased. Cognitive reappraisal was positively associated with the benefit finding intercept but negatively associated with its slope, whereas expressive suppression was not significantly associated with either growth factor. Social connectedness showed stronger associations with benefit finding trajectories than the emotion regulation variables. Benefit finding was negatively associated with depressive and anxiety symptoms at both the intercept and slope levels. Indirect association patterns through benefit finding were supported for social connectedness and both depressive and anxiety symptoms at the intercept and slope levels when inference was based on bias-corrected bootstrap confidence intervals. Conclusions Benefit finding increased during the post-pandemic recovery period and was associated with lower depressive and anxiety symptoms. Social connectedness showed relatively strong associations with benefit finding trajectories, while cognitive reappraisal was associated with higher initial benefit finding but a slower subsequent increase. The indirect association patterns linked social connectedness with both symptom domains through benefit finding at the intercept and slope levels. These findings highlight psychosocial resources that merit further study in campus mental health research, while the observational design does not establish causal direction or temporal precedence.

Purpose: The COVID-19 pandemic has increased the workload of medical personnel providing patient care, particularly inpatient nurses. Field interviews with nurses at hospitals in Bandung City indicated increased fatigue and sleepiness during the new normal adaptation period. This study aimed to measure mental workload and sleepiness among inpatient nurses in Bandung City. Methodology: A total of 275 inpatient nurses participated by completing the National Aeronautics and Space Administration Task Load Index (NASA-TLX) questionnaire to assess mental workload and the Karolinska Sleepiness Scale (KSS) to measure sleepiness. Results: Mental workload among inpatient nurses ranged from high to very high, with scores between 76.93 ± 13.18 and 81.36 ± 13.53. Hospital characteristics, gender, age, and marital status were identified as factors associated with excessive mental workload. KSS scores indicated that nurses were in the very alert to alert range after completing their duties. Furthermore, 60.73% of nurses experienced very high mental workload, while 68.73% were classified as very alert. Conclusion: The findings indicate the need for hospital management to improve working conditions through better shift scheduling, resource allocation, and equitable distribution of staff support facilities to address the needs of inpatient nurses. Originality: This study examines mental workload and sleepiness simultaneously among inpatient nurses in Bandung City and identifies factors associated with excessive mental workload, providing a basis for improving hospital workforce management during the new normal adaptation period.

The University of South Africa (UNISA) is the largest higher education institution (HEI) in Africa. In fact, UNISA is one of the largest and leading open-distance e-learning (ODeL) institutions in the world and is reputable for its commitment to providing increased access to quality education and flexible teaching. Therefore, UNISA presents a unique context for exploring teacher education through flexible learning. To this end, the current research was conducted between February and May of 2025 and explored the role of flexible learning in teacher education at an influential model in the Global South. The rationale for this research was grounded in the need to address educational challenges in Africa through innovative teaching methods. Employing systematic document analysis and governed by the principles of grounded theory in the collection and analysis of data, this study aimed to explore UNISA’s provision of flexible teacher education. The findings revealed that flexible teacher education in Africa is a necessity and a complex undertaking. It is shaped by demographic pressures, economic constraints, historical inequalities, and crisis events such as the COVID-19 pandemic. Flexible learning expands access, reduces costs, and offers opportunities for curriculum transformation. Its effectiveness, however, is constrained by systemic challenges, including digital inequalities, resistance to pedagogical change, and limitations in institutional capacity. A key contribution of this research is the development of an emerging theory that reveals that flexible education is a balancing act between expanding access and maintaining quality.

Background The coronavirus disease 2019 (COVID-19) pandemic and Russia’s full-scale invasion of Ukraine represent unprecedented global stressors with substantial consequences for mental health. Objective A repeated cross-sectional study was conducted in three independent Hungarian samples before COVID-19 ( N = 249), after the second wave of COVID-19 ( N = 265), and during the early phase of Russia’s full-scale invasion of Ukraine ( N = 148) to examine differences in meaning in life, coping competencies, and fear of death, as well as in the relationships among these constructs. The outbreak of the invasion during data collection provided a unique opportunity to examine these constructs during its early phase. Results Compared with the post-COVID sample, lower descriptive levels of fear of death were observed following the outbreak of Russia’s full-scale invasion of Ukraine. Lower levels of several coping resources, particularly sense of coherence and social competencies, together with the greater relevance of search for meaning, were among the key findings associated with these unforeseen stressors. Stronger associations between coping and meaning in life were identified, while the association between presence of meaning and search for meaning became stronger following the outbreak of the invasion. Network analyses further suggested a closer integration of meaning-related processes with fear of death and coping resources, although these patterns should be interpreted cautiously given the limited stability of the network estimates. Conclusion The findings suggest that exposure to successive unforeseen large-scale stressors may be associated with the reorganization of meaning-related processes and coping resources. The patterns observed following the outbreak of the war may be interpreted within the framework of distal defense processes described by the terror management theory, although these mechanisms were not directly assessed in the present study. The results suggest that longer-term existential anxiety processes and their delayed psychological and social consequences should be considered when developing mental health interventions. These findings may contribute to the refinement of healthcare interventions across multiple levels and cultural contexts in preparation for current and future crises.

Background Yoga is a multidimensional mind–body practice, yet little is known about whether the weekly practice frequency of its individual components is differentially associated with subjective wellbeing (SWB). This study examined the associations between the weekly practice frequency of asana, pranayama, relaxation, and meditation and SWB among Hungarian yoga practitioners. Methods A cross-sectional online survey based on convenience snowball sampling was conducted in April–May 2021, during the COVID-19 pandemic, among 379 adult yoga practitioners (44.31 ± 10.12 years). SWB was assessed using the World Health Organization-Five Wellbeing Index (WHO-5). Associations between participant characteristics and SWB were examined using one-way ANOVA and Pearson’s correlations. Separate ANCOVA models examined associations between the weekly practice frequency of each yoga component and SWB after adjustment for place of residence, other physical exercise, yoga practice duration, and yoga expertise (Holm–Bonferroni corrected). Independent associations were examined using multiple linear regression, with a dummy-coded sensitivity analysis. Results Place of residence, yoga expertise, other physical exercise, and, weakly, yoga practice duration were associated with SWB. After adjustment, all four yoga components remained significantly associated with higher SWB (corrected p ≤ 0.029), with medium effect sizes for asana (ηp 2 = 0.070) and meditation (ηp 2 = 0.061) and small effect sizes for pranayama (ηp 2 = 0.050) and relaxation (ηp 2 = 0.024). Daily practice was consistently associated with the highest SWB. The regression model explained only 12.9% of the variance in SWB (Cohen’s f 2 = 0.15), and only asana ( B = 0.69, 95% CI [0.22, 1.17]) and meditation frequency ( B = 0.61, 95% CI [0.21, 1.00]) remained independently associated with SWB, as supported by the sensitivity analysis. Conclusion In this predominantly female, highly educated convenience sample, more frequent weekly practice of all four yoga components was associated with higher SWB. However, after accounting for participant characteristics, yoga experience, and the overlap among components, only asana and meditation frequency remained independently associated with SWB. These associations were small, and most of the variance in SWB remained unexplained. Given the cross-sectional design, causal conclusions cannot be drawn and generalization should be cautious; longitudinal and intervention studies of individual yoga components are needed.

Introduction: During the first year of the COVID-19 pandemic, the global prevalence of anxiety and depression rose by about 25%, with women and young people most affected. Now that the emergency phase is over, it is necessary to know the mental health status of university students' families, a group that is rarely measured directly. Objective: To describe the levels of anxiety, depression and perceived stress among nursing students and their family members, and to explore their relationship with age, gender, socioeconomic stratum and religion. Methods: Quantitative, descriptive, cross-sectional study with non-probability convenience sampling. Thirty-nine people aged 17 to 79 took part: third-semester nursing students at Universidad Metropolitana de Barranquilla and their family members. The GAD-7, the PHQ-9 and the 10-item Perceived Stress Scale (PSS-10) were administered. Associations were tested with the chi-square test and, because of the small cell counts, with an exact test estimated by Monte Carlo simulation.Results: Of the participants, 67% were women, 31% were aged 17 to 25, 49% belonged to socioeconomic stratum 2 and 87% were Catholic. Absence of symptoms and mild levels predominated. Mild anxiety was the most frequent category among those aged 17 to 25 (66.7%), and 25% of those aged 44 to 52 had severe anxiety. The chi-square test suggested an association between age and anxiety (p = 0.046), but the exact test did not confirm it (p = 0.080). No other variable was significantly associated with anxiety, depression or stress. Conclusions: Participants mostly showed mild or no symptoms, with no significant differences by sociodemographic variables. The cross-sectional design and the sample size do not allow these levels to be attributed to the pandemic, but the cases of severe anxiety and moderately severe depression among middle-aged family members warrant follow-up of family mental health in the post-pandemic period.

The study aimed to find whether differences exist in the perspective of teachers towards online learning when grouped according to profile. Specifically, the study endeavored to describe the profile of the respondents in terms of age, gender, civil status, and educational attainment; determine the extent of teachers’ perspective towards online learning in the areas of access, interaction, response, and results; ascertain the level of teachers’ preparedness towards online learning in teaching social studies; and find out whether a significant difference exists in the preparedness of teachers towards online learning when grouped according to age, gender, civil status, and educational attainment. The study was conducted among the national high schools in the Division of Malaybalay City, Bukidnon for the School Year 2020-2021. A total of 96 Social Studies teachers were drawn from (6) national schools through purposive sampling. To gather relevant information needed for the study, the researcher adopted the questionnaire developed by Larsen (2012) and Lichoro (2015). Descriptive statistics such as frequency, percentage, mean, standard deviation, t-test, and analysis of variance were used to treat the data. The majority of the teachers were in middle adulthood and were predominantly female. It is further revealed that most of them were single and bachelor’s degree holders. Access and interaction were observed in great extent, while responses and results were demonstrated in moderate extent, suggesting that the teachers’ perspective towards online learning showed certainty in the way they take online learning as a learning platform in this pandemic period. Similarly, teachers’ preparedness towards online learning yielded positive results in all indicators, implying that teachers consider online learning as a powerful tool for them to teach and support the learning of the students in response to the COVID-19 pandemic. There was a significant difference in the preparedness of teachers when they were grouped according to age, where younger teachers are construed to be ready for this kind of learning delivery, while sex, civil status, and educational attainment did not show significant differences. This means that regardless of their characteristics in these three variables, their preparedness for online learning is the same. Thus, school administrators have to consider teachers to acquire new skills, sharpen existing ones, perform better, increase productivity and be better teachers in this new way of approaching learning.

Academic Competency Test (TKA) is an assessment tool designed to measure the literacy, numeracy, and reasoning abilities of high school students as indicators of academic readiness for higher education. However, TKA results show that student achievement is still relatively low and varies between subjects. This study aims to comprehensively examine the determining factors that influence the low achievement of senior high school students in the Academic Competency Test (TKA). This study uses a qualitative descriptive approach with a literature study method, with data sources in the form of reputable national and international scientific articles and secondary data from TKA results published by the Education Assessment Center, Ministry of Primary and Secondary Education. The data were analyzed through the stages of reduction, presentation, and conclusion drawing. The results of the study show that low TKA achievement is influenced by internal factors, including weak higher-order thinking skills (HOTS), low basic literacy and numeracy, high academic anxiety, and low student motivation to learn. In addition, external factors such as the gap between learning practices and national assessment requirements, the phenomenon of learning loss after the pandemic, limitations in teachers' pedagogical competencies, and socio-economic conditions also contribute to low TKA achievement. These findings show that TKA achievement is a reflection of the overall quality of the learning ecosystem and requires the strengthening of literacy, numeracy, and reasoning-based learning on an ongoing basis.

This article reflects upon the possibilities of remote teaching in the context of Emergency Remote Teaching (ERT), a response to the suspension of in-person activities during the COVID-19 pandemic. Against this backdrop, the article examines resources, strategies, and pedagogical possibilities mediated by digital technologies experimented with by higher education institutions (HEIs) to ensure the continuity of academic activities. The reorganization of educational practices has driven the incorporation and reappraisal of digital technologies and environments, expanding possibilities for interaction, communication, access, and student monitoring. In this context, remote teaching highlighted not only the availability of technology but also the need to articulate it with methodological approaches consistent with educational objectives and students’ concrete conditions. It is concluded that emergency remote teaching has enhanced possibilities already present in the educational landscape while simultaneously revealing challenges regarding interaction, pedagogical mediation, and the participation of those involved in the educational process.

Objective: to report the experience of remote teaching in an academic master’s degree course during the covid-19 pandemic. Methods: this is a descriptive study, experience report type, experienced from October to December 2020 in a mandatory subject of the Postgraduate Program in Nursing of a Public University in the state of Pará. Results: The educational activities took place synchronously and asynchronous, from virtual classes and texts for reading, all of that was possible by the use of educational technological strategies in the experienced pandemic scenario. Remote teaching required students and teachers to adapt to the new classroom routine in their homes, adapting the study environment and appropriate equipment for this context. Even with the challenges faced, the establishment of the remote learning process added skills among those involved, improvement of tools and digital transformation of the conventional classroom. Conclusion: remote teaching was efficient and provided opportunities for pedagogical mediations, promoting collaborative learning among students. It also revealed the need for training for those involved in the process.

This study examined post-pandemic blended learning setups and academic engagement among senior high school students at St. Dominic College of Asia (SDCA). A descriptive, quantitative, non-experimental design was used with 100 respondents: 50 Grade 11 students and 50 Grade 12 students. A structured questionnaire gathered information about respondents’ demographic characteristics, perceptions of blended learning setups, behavioral, emotional, cognitive, and social engagement, and challenges encountered in blended learning. Descriptive statistics, Mann–Whitney U tests, one-way analysis of variance, Spearman’s rank-order correlation, and multiple regression were reported in the thesis. Asynchronous online learning received the highest mean among the three setup indicators (M = 3.87, SD = 0.58), while unreliable internet connectivity was the highest-rated challenge (M = 4.34, SD = 0.65). Reported correlations between blended learning setup scores and the four engagement dimensions were strong and positive (ρ = .898–.906, all p < .001). The thesis also reported statistically significant group differences across demographic categories. However, the regression model’s dependent-variable specification and several descriptive and inferential statistics require confirmation against the original dataset and statistical output before the results can be treated as definitive. The findings point to the importance of accessible learning materials, reliable connectivity, purposeful student interaction, and ongoing monitoring of engagement. A Blended Learning Engagement Framework is proposed to guide institutional assessment, planning, implementation, and continuous improvement.

Objectives: The coronavirus disease-2019 (COVID-19) infection has affected the lives of all strata of society since its beginning. To control the spread of the disease, a lockdown was imposed. During this time, there was a substantial increase in the usage of gadgets and reduction in outdoor activities because of online studies that resulted in serious the mental health issues, especially in the paediatric population. Material and Methods: To study the effect of the COVID-19 pandemic on screen time, playtime and behaviour of the students, the study was conducted on 153 subjects of 4–18 years age group attending the outpatient department, over a period of 3 months. A questionnaire format of ten questions was framed that was asked from the children or from their parents/guardians. This study included questions such as time spent on online classes, self-study or study with parents and gadgets used for the online classes. Results: Most of the children were students of classes upper kinder garden and I, comprising 19.0% and 18.3%, respectively. Females outnumbered males in the study. Weight gain was observed in 43.8%, and signs of irritability were observed in 68.0% of the children. Weight gain showed a statistically significant correlation with the duration of online classes, indoor and outdoor playtime with p-values of 0.044, <0.005 and 0.005, respectively. There was also a statistically significant correlation between change in behaviour with outdoor playtime and sleep timings with p < 0.005 and 0.019, respectively. Conclusion: This study concluded that there was a significant increase in screen time and a decrease in outdoor play activities during the time of COVID-19 pandemic with a statistically significant correlation with the weight gain and change in behaviour of the children.

Few events in recent history have forced clinicians and researchers to rethink mental health quite like COVID-19. In this commentary, we reflect on something that struck us while reading the work of Cantone et al. : the pandemic, for all its devastation, created a kind of unplanned observational window, a chance to study, at population scale, what happens when stress and rhythm disruption hit at the same time. Healthcare Workers (HCWs) were at the epicentre of this. They didn't just witness the crisis; they absorbed it, shift after shift, for months. What the data show is that their depressive symptoms and rhythm instability were not random; they appear systematically linked, and at levels one would more typically associate with mood disorder research. We discuss these findings through the lens of DYMERS (Dysregulation of Mood, Energy, and Social Rhythms Syndrome), a heuristic transdiagnostic construct that, in our view, captures something that standard categorical diagnoses tend to miss: the subthreshold, fluctuating psychopathology that sits just below the threshold of formal diagnosis but causes real impairment. The pandemic may not have created these vulnerabilities, but it may well have sharpened our ability to see them.

This longitudinal study examined the trajectories of healthcare workers’ mental health from the first to the second COVID-19 wave (May 2020–December 2020) in a Swiss tertiary hospital, and their association with individual and organizational factors. For each mental health outcome (depression, anxiety, peritraumatic stress, and well-being), a separate analysis identified two trajectories: one with higher, persistent levels of symptoms and one that was resilient, with low-level symptoms. The persistent trajectory comprised about 25%–30% of participants for anxiety, depression and peritraumatic stress and 47% for well-being; because the classifications were outcome-specific, membership differed across outcomes (about 15% of participants were on a persistent trajectory for all four outcomes and 46% resilient for all four). We found that women, nurses, caregivers, non-managerial employees, and frontline COVID-19 workers were more likely to follow a persistent trajectory. Organizational risk factors were a high workload and an irregular work schedule. These results provide a basis for implementing risk-adapted prevention measures and resilience-promotion programs to protect health workers from the impact of major crises. Future research should address the needs of vulnerable health workers to provide evidence-based health promotion.

The paper discusses teachers’ knowledge with the arrival of coronavirus pandemic, view of the need to know it better, as a condition to strengthen elementary education. The investigation intended to understand the meanings a Sociology teacher at elementary schools, who promoted the teaching-learning process, in 2020 and 2021, gave to her work and the professional knowledge she had previously built and/or mobilized when the classrooms became digital platforms and afterwards. The methodology, with a qualitative bias, consisted of monitoring online classes, producing a balance of knowledge and interviews, in the line of life history. The teacher used an amalgamation of all types of teachers’ knowledge to work aiming social transformation, which turned into a progressive methodology, focused on affectionate interaction with her students and mobilization for learning, which can be qualified as “enthusiastic”.

این مقاله به دانش معلمان با ورود همه‌گیری ویروس کرونا، از منظر ضرورت شناخت بهتر آن به عنوان شرطی برای تقویت آموزش ابتدایی می‌پردازد. هدف این پژوهش، فهم معانی‌ای بود که یک معلم جامعه‌شناسی در مدارس ابتدایی، که فرایند آموزش-یادگیری را در سال‌های ۲۰۲۰ و ۲۰۲۱ ارتقا داده بود، به کار خود و دانش حرفه‌ای پیش‌تر ساخته‌شده و/یا بسیج‌شده خود در زمانی که کلاس‌های حضوری به بسترهای دیجیتال تبدیل شدند و پس از آن، نسبت می‌داد. روش‌شناسی پژوهش با رویکرد کیفی، شامل مشاهده کلاس‌های آنلاین، تهیه گزارشی از دانش و انجام مصاحبه‌ها در چارچوب تاریخ زندگی بود. این معلم با به‌کارگیری تلفیقی از همه انواع دانش معلمان، با هدف تحول اجتماعی، رویکردی مترقی اتخاذ کرد که بر تعامل عاطفی با دانش‌آموزان و بسیج آن‌ها برای یادگیری متمرکز بود و می‌توان آن را «مشتاقانه» توصیف کرد.

The *Kurikulum Merdeka* (Emancipated Curriculum) is an educational approach that grants greater autonomy to schools, teachers, and students in designing, managing, and evaluating the learning process. Despite its many advantages—as discussed in a previous article—the implementation of *Kurikulum Merdeka* also faces a number of challenges and shortcomings that warrant consideration. This article employs a library research methodology, drawing data from diverse sources such as books and journal articles relevant to the topic. The study's findings indicate that *Kurikulum Merdeka* is an initiative launched by Indonesia’s Ministry of Education, Culture, Research, and Technology to address the learning crisis exacerbated by the COVID-19 pandemic. The curriculum is designed to provide more flexible and varied learning experiences, enabling students to explore ideas and develop their skills. By granting teachers the freedom to select teaching resources, *Kurikulum Merdeka* aims to tailor education to the interests and learning needs of each student. Introduced in 2019 by the Minister of Education and Culture, Nadiem Makarim, *Kurikulum Merdeka* replaces the 2013 Curriculum and emphasizes student independence in acquiring information from various sources, both formal and informal. It also focuses on developing students' potential and character in alignment with the *Profil Pelajar Pancasila* (Pancasila Student Profile). An education system centered on autonomy aims to foster student awareness and encourage the development of independent, responsible individuals. Furthermore, teachers are encouraged to engage in professional networks to advance their careers. Strategies include grouping students based on ability, adapting content, and employing diverse teaching methods suited to students' learning styles. Assessment within this differentiated learning framework is formative and authentic, moving beyond a reliance on traditional examinations. Therefore, teachers are expected to develop materials suited to students' varying levels of understanding, providing appropriate challenges for more capable students and additional support for those requiring assistance. Through this approach, it is hoped that the goals of religious education can be achieved in a more inclusive and relevant manner.

«کریکولوم مردکا» (Kurikulum Merdeka) رویکردی آموزشی است که اختیار بیشتری به مدارس، معلمان و دانش‌آموزان در طراحی، مدیریت و ارزیابی فرایند یادگیری اعطا می‌کند. علیرغم مزایای فراوان آن ــ که در مقاله‌ای پیشین مورد بحث قرار گرفته است ــ اجرای «کریکولوم مردکا» با چالش‌ها و کاستی‌هایی نیز مواجه است که شایسته توجه می‌باشد. این مقاله با بهره‌گیری از روش پژوهش کتابخانه‌ای و گردآوری داده‌ها از منابع متنوعی همچون کتاب‌ها و مقالات علمی مرتبط با موضوع، به بررسی این رویکرد می‌پردازد. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که «کریکولوم مردکا» ابتکاری است که توسط وزارت آموزش، فرهنگ، پژوهش و فناوری اندونزی برای مقابله با بحران یادگیری تشدیدشده در پی همه‌گیری کووید-۱۹ راه‌اندازی شده است. این برنامه درسی با هدف فراهم‌کردن تجارب یادگیری انعطاف‌پذیرتر و متنوع‌تر طراحی شده و به دانش‌آموزان امکان می‌دهد ایده‌ها را کاوش کرده و مهارت‌های خود را توسعه دهند. با اعطای آزادی عمل به معلمان در انتخاب منابع آموزشی، «کریکولوم مردکا» در پی آن است که آموزش را متناسب با علایق و نیازهای یادگیری هر دانش‌آموز تنظیم کند. این برنامه که در سال ۲۰۱۹ توسط وزیر آموزش و فرهنگ، Nadiem Makarim، معرفی شد، جایگزین برنامه درسی ۲۰۱۳ گردیده و بر استقلال دانش‌آموزان در کسب اطلاعات از منابع مختلف رسمی و غیررسمی تأکید دارد. همچنین بر توسعه ظرفیت‌ها و شخصیت دانش‌آموزان در راستای «پروفیل دانش‌آموز پانچاسیلا» (Profil Pelajar Pancasila) تمرکز می‌کند. نظام آموزشی مبتنی بر خودمختاری، با هدف ارتقای آگاهی دانش‌آموزان و تشویق به پرورش افرادی مستقل و مسئولیت‌پذیر طراحی شده است. افزون بر این، معلمان به مشارکت در شبکه‌های حرفه‌ای برای پیشرفت شغلی خود ترغیب می‌شوند. راهبردها شامل گروه‌بندی دانش‌آموزان بر اساس توانایی، تطبیق محتوا و به‌کارگیری روش‌های تدریس متنوع متناسب با سبک‌های یادگیری دانش‌آموزان است. ارزیابی در چارچوب یادگیری تمایزیافته، ماهیتی تکوینی و اصیل دارد و فراتر از اتکای صرف به آزمون‌های سنتی است. بنابراین، انتظار می‌رود معلمان مواد آموزشی متناسب با سطوح مختلف درک دانش‌آموزان تهیه کنند و چالش‌های مناسب برای دانش‌آموزان توانمندتر و حمایت‌های اضافی برای دانش‌آموزان نیازمند ارائه دهند. از رهگذر این رویکرد، امید می‌رود اهداف آموزش دینی به شیوه‌ای فراگیرتر و مرتبط‌تر تحقق یابد.

This article is a direct continuation of a previous paper that presented the growing problem of emotional dysregulation among students in Israel, exacerbated by the COVID-19 pandemic and the ongoing war following October 7, 2023. While the previous article described the scope of the problem and the existing knowledge gap, this article proposes a theoretical framework for understanding a mechanism that may help address it: secure attachment between teacher and student. Drawing on Bowlby's (1969, 1980) attachment theory and Ainsworth et al.'s (1978) work, the article examines how teacher-student relationships characterized by warmth, sensitivity, and trust, known as a 'secure base', contribute to emotional regulation, academic achievement, and students' psychological well-being. Special attention is given to the rehabilitative potential of such relationships as a corrective factor for children with insecure attachment histories, and to the role of teachers as protective figures during the ongoing Israeli security crisis. The review highlights consistent findings in the international literature, alongside a substantial research gap in the Israeli context: no systematic study has been conducted in Israel examining the relationship between attachment style (secure vs. insecure) between teacher and student and emotional regulation capacities among elementary school students.

این مقاله ادامه مستقیم مقاله‌ای پیشین است که به مسئله رو به رشد اختلال در تنظیم هیجانی در میان دانش‌آموزان در اسرائیل می‌پرداخت؛ مسئله‌ای که با همه‌گیری کووید-۱۹ و جنگ جاری پس از ۷ اکتبر ۲۰۲۳ تشدید شده است. در حالی که مقاله قبلی به توصیف ابعاد این مشکل و شکاف دانشی موجود اختصاص یافته بود، مقاله حاضر چارچوبی نظری برای درک سازوکاری که می‌تواند به حل این مسئله کمک کند، ارائه می‌دهد: دلبستگی ایمن میان معلم و دانش‌آموز. با استناد به نظریه دلبستگی Bowlby (۱۹۶۹، ۱۹۸۰) و آثار Ainsworth و همکاران (۱۹۷۸)، این مقاله بررسی می‌کند که چگونه روابط معلم‌ـ‌دانش‌آموز مبتنی بر گرمی، حساسیت و اعتماد که به عنوان «پایگاه ایمن» شناخته می‌شود، به تنظیم هیجانی، موفقیت تحصیلی و بهزیستی روان‌شناختی دانش‌آموزان کمک می‌کند. توجه ویژه‌ای به ظرفیت بازتوانی چنین روابطی به عنوان عاملی اصلاح‌گر برای کودکانی با پیشینه دلبستگی ناایمن و همچنین نقش معلمان به عنوان چهره‌های حمایتی در بحران امنیتی جاری اسرائیل معطوف شده است. این مرور، یافته‌های همسو در ادبیات بین‌المللی را برجسته می‌کند و در عین حال به شکاف قابل توجه پژوهشی در زمینه اسرائیل اشاره دارد: تاکنون هیچ مطالعه نظام‌مندی در اسرائیل درباره رابطه سبک دلبستگی (ایمن در برابر ناایمن) میان معلم و دانش‌آموز و ظرفیت‌های تنظیم هیجانی در میان دانش‌آموزان دبستانی انجام نشده است.

This study aims to provide an in depth description of the utilization of Learning Management Systems (LMS), such as Google Classroom, in post-pandemic Early Childhood Education (PAUD) learning, and to examine the functions, negotiations, and challenges encountered in the field. Employing a qualitative approach with a case study design at RA Al Muttaqien, data were collected through semi-structured interviews with the school principal, who also serves as an educator, and were supplemented by observation and institutional document analysis. Data analysis was conducted using an interactive model consisting of data reduction, data display, and conclusion drawing. The main findings indicate that the use of Google Classroom operates in a selective and adaptive manner, primarily functioning as a digital archive for evidence of home-based practical activities to address device memory limitations. In contrast, daily communication and assessment continue to rely on WhatsApp and the Digital Madrasah Report (Raport Digital Madrasah/RDM). This pattern emerged through fluid negotiation processes in navigating constraints related to limited storage quotas and varying levels of parents’ digital literacy readiness, which ranged from 60 to 90 percent. This research contributes to expanding theoretical understanding of the integration of the TPACK framework and school-family partnerships at the early childhood education level. The findings imply the need for sustainable institutional policies in managing digital infrastructure and more contextual guidelines for documenting learning processes. Further research is recommended to involve a broader range of subjects or to compare inclusive and non-inclusive institutions.

این پژوهش با هدف ارائهٔ توصیفی عمیق از بهره‌برداری از سامانه‌های مدیریت یادگیری (LMS) مانند Google Classroom در آموزش پیش‌دبستانی (PAUD) پس از همه‌گیری و بررسی کارکردها، مذاکرات و چالش‌های موجود در این زمینه انجام شده‌است. این مطالعه با رویکرد کیفی و طراحی مطالعه موردی در RA Al Muttaqien صورت گرفته و داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با مدیر مدرسه که همزمان نقش آموزگار را نیز ایفا می‌کند، جمع‌آوری و با مشاهده و تحلیل اسناد نهادی تکمیل شده‌است. تحلیل داده‌ها با استفاده از مدل تعاملی شامل کاهش داده، نمایش داده و نتیجه‌گیری انجام شده‌است. یافته‌های اصلی نشان می‌دهد که استفاده از Google Classroom به‌صورت گزینشی و انطباقی انجام می‌شود و عمدتاً به‌عنوان آرشیو دیجیتال برای مستندسازی شواهد فعالیت‌های عملی مبتنی بر خانه جهت رفع محدودیت حافظه دستگاه‌ها به کار می‌رود. در مقابل، ارتباطات روزانه و ارزیابی‌ها همچنان بر WhatsApp و گزارش دیجیتال مدرسه (Raport Digital Madrasah/RDM) متکی است. این الگو از طریق فرآیندهای مذاکره سیال در مواجهه با محدودیت‌های مربوط به سهمیه ذخیره‌سازی و سطوح مختلف آمادگی سواد دیجیتال والدین که بین ۶۰ تا ۹۰ درصد متغیر بود، شکل گرفته‌است. این پژوهش به گسترش فهم نظری از ادغام چارچوب TPACK و مشارکت مدرسه و خانواده در سطح آموزش پیش‌دبستانی کمک می‌کند. یافته‌ها بر ضرورت سیاست‌های نهادی پایدار در مدیریت زیرساخت دیجیتال و دستورالعمل‌های زمینه‌ای‌تر برای مستندسازی فرآیندهای یادگیری دلالت دارد. انجام پژوهش‌های بیشتر با مشارکت دامنه وسیع‌تری از آزمودنی‌ها یا مقایسه مؤسسات فراگیر و غیر فراگیر توصیه می‌شود.

Disasters pose a formidable challenge for mental health support services in terms of resources and timely response. This study evaluated the effects of different types of events on the Mexico City population during the first year of the COVID-19 pandemic, under the assumption that high-resolution time-scale data analysis performed on ICT-based and telehealth systems could contribute to understanding psychological needs and to identifying events associated with short-term outbursts in support demands, estimating their time of occurrence, and the characteristics of calls for service. The study evaluated the effects of public announcements of quarantine measures, mental health press conferences, festivities during 2020, and earthquakes with public early warnings between 2020 and 2023 reported through national public institutions’ databases, the “Screening Tool for Mental Health Problems” and the “Lifeline Emergency Phone Call Service (LEPCS),” comprising 138,471 interactions. The analysis used qualitative and quantitative methods, including principal component analysis, correlations, and one-way ANOVA. The study successfully identified patterns in responses associated with acute stress, depression, and anxiety, as well as possible times of maximum demand associated with different types of events. Complex scenarios with multiple threats were associated with significant short-term outbursts, posing a challenge to support systems, with a documented case with an increase as high as 2651% on a single day. The research is novel in its time-scope analysis and event-wise approach, providing valuable insights for emergency planning and resource allocation. Additionally, the study proposes evaluation criteria for detecting potential system overloads in telehealth services to enable early countermeasures.

بلایا چالشی جدی برای خدمات حمایتی سلامت روان از نظر منابع و پاسخ به‌موقع ایجاد می‌کنند. این پژوهش تأثیر انواع مختلف رویدادها را بر جمعیت شهر مکزیک در نخستین سال همه‌گیری COVID-19 ارزیابی کرد، با این فرض که تحلیل داده‌ها با مقیاس زمانی با وضوح بالا بر روی سامانه‌های مبتنی بر فناوری اطلاعات و ارتباطات و تله‌مدیسین می‌تواند به درک نیازهای روان‌شناختی و شناسایی رویدادهای مرتبط با جهش‌های کوتاه‌مدت در تقاضای حمایت، برآورد زمان وقوع آن‌ها و ویژگی‌های تماس‌های خدماتی کمک کند. این مطالعه تأثیر اعلام عمومی اقدامات قرنطینه، کنفرانس‌های مطبوعاتی سلامت روان، جشن‌ها در سال ۲۰۲۰ و زمین‌لرزه‌ها با هشدار اولیه عمومی بین سال‌های ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۳ را که از طریق پایگاه‌های داده نهادهای عمومی ملی، «ابزار غربالگری مشکلات سلامت روان» و «خدمات تماس اضطراری تلفنی (LEPCS)» گزارش شده‌اند و شامل ۱۳۸٬۴۷۱ تعامل بودند، مورد ارزیابی قرار داد. تحلیل با استفاده از روش‌های کیفی و کمی، از جمله تحلیل مؤلفه‌های اصلی، همبستگی‌ها و ANOVA یک‌طرفه انجام شد. این پژوهش موفق به شناسایی الگوهایی در واکنش‌ها شد که با استرس حاد، افسردگی و اضطراب مرتبط بودند و همچنین زمان‌های احتمالی اوج تقاضا که با انواع مختلف رویدادها مرتبط بودند را تعیین کرد. سناریوهای پیچیده با تهدیدهای متعدد با جهش‌های کوتاه‌مدت قابل توجهی همراه بودند که چالشی برای سامانه‌های حمایتی ایجاد کردند، به طوری که یک مورد مستند با افزایش تا ۲۶۵۱٪ در یک روز ثبت شد. این پژوهش از نظر تحلیل مقیاس زمانی و رویکرد رویدادمحور نوآورانه است و بینش‌های ارزشمندی برای برنامه‌ریزی اضطراری و تخصیص منابع ارائه می‌دهد. افزون بر این، مطالعه معیارهایی برای ارزیابی شناسایی احتمال اضافه‌بار سامانه‌ها در خدمات تله‌مدیسین به منظور امکان مقابله زودهنگام پیشنهاد می‌کند.

Global crises, most notably the COVID-19 pandemic, have profoundly transformed the landscape of higher education governance. These unprecedented circumstances accelerated the transition from conventional institutional practices to digital and remote modalities, necessitating a paradigm shift toward adaptive, resilient, innovative, and strategically decisive actions to ensure administrative continuity. Anchored in Crisis Leadership theory and supported by principles of Transformational Leadership theory, this study aims to provide an initial validation of a measurement instrument designed to map the underlying factors that define effective higher education leadership, specifically within the regional socio-academic context of East Coast Malaysian public universities in the post-pandemic era. Employing a cross-sectional quantitative questionnaire, data were collected through a field study (n=150) targeting academic leaders across four public universities. An initial exploratory factor analysis identified 28 items, which were further refined through a pooled Confirmatory Factor Analysis (CFA) in AMOS. The measurement model was optimized by excluding three items (DC1, DC2, and OC3) due to low loadings and high modification indices, and bootstrapping procedures were used to address multivariate normality. This systematic refinement yielded an acceptable model fit across eight preliminary constructs: Compassion and Care, Openness and Communication, Adaptiveness, Resilience and Courage, Decisiveness, Consultation and Collaboration, Empowerment, and Crisis Handling Effectiveness. Although this regional validation does not establish causal evidence of leadership effectiveness, the resulting 25-item framework provides a preliminary baseline for assessing leadership configurations. Rather than serving as a definitive diagnostic tool, the model provides context-specific insights that can tentatively guide professional development initiatives and shape adaptive governance strategies within the Malaysian higher education sector.

بحران‌های جهانی، به‌ویژه همه‌گیری کووید-۱۹، چشم‌انداز حکمرانی آموزش عالی را به‌طور عمیقی دگرگون کرده‌اند. این شرایط بی‌سابقه، گذار از رویه‌های سنتی نهادی به شیوه‌های دیجیتال و دورکاری را تسریع نموده و نیازمند تغییر پارادایم به‌سوی اقدامات سازگارانه، تاب‌آور، نوآورانه و راهبردی برای تضمین تداوم اداری شده است. این مطالعه که مبتنی بر نظریه رهبری در بحران و با حمایت از اصول نظریه رهبری تحول‌آفرین انجام شده، با هدف ارائه اعتبارسنجی اولیه یک ابزار سنجش طراحی شده برای ترسیم عوامل زیربنایی تعریف‌کننده رهبری مؤثر آموزش عالی، به‌ویژه در بستر اجتماعی-آکادمیک منطقه‌ای دانشگاه‌های دولتی سواحل شرقی مالزی در دوران پساکرونا صورت گرفته است. با بهره‌گیری از پرسشنامه کمی مقطعی، داده‌ها از طریق مطالعه میدانی (n=150) و با هدف قرار دادن رهبران دانشگاهی در چهار دانشگاه دولتی گردآوری شد. تحلیل عاملی اکتشافی اولیه ۲۸ گویه را شناسایی کرد که با تحلیل عاملی تأییدی تجمیعی (CFA) در نرم‌افزار AMOS بیشتر پالایش شدند. مدل اندازه‌گیری با حذف سه گویه (DC1، DC2 و OC3) به دلیل بار عاملی پایین و شاخص‌های اصلاحی بالا بهینه شد و برای رفع نرمال بودن چندمتغیره از روش بوت‌استرپ استفاده گردید. این پالایش نظام‌مند منجر به برازش قابل قبول مدل در هشت سازه مقدماتی شد: شفقت و مراقبت، گشودگی و ارتباط، سازگاری، تاب‌آوری و شجاعت، قاطعیت، مشورت و همکاری، توانمندسازی و اثربخشی مدیریت بحران. اگرچه این اعتبارسنجی منطقه‌ای شواهد علی برای اثربخشی رهبری ارائه نمی‌دهد، چارچوب ۲۵ گویه‌ای حاصل، مبنایی مقدماتی برای ارزیابی پیکربندی‌های رهبری فراهم می‌کند. این مدل به‌جای آن‌که ابزاری تشخیصی قطعی باشد، بینش‌هایی زمینه‌محور ارائه می‌دهد که می‌تواند به‌طور موقت راهنمای ابتکارات توسعه حرفه‌ای و شکل‌دهنده راهبردهای حکمرانی سازگارانه در بخش آموزش عالی مالزی باشد.

Background Paediatric intensive care unit (PICU) clinicians are particularly susceptible to workplace stress due to frequent ethical dilemmas (for example, perceptions of futile or unethical treatment), patient morbidity and mortality, sleep disruption, and emotional exhaustion, putting them at increased risk of anxiety, depression, and burnout. The psychological well-being of these healthcare professionals is vital for maintaining high standards of patient care and safety. Objective The aim of this study was to evaluate the feasibility of implementing a mindfulness-based program among PICU staff, with a focus on acceptability and barriers to participation. Methods Weekly 20-min guided group-practice sessions in mindfulness, with both in-person and virtual attendance options, were held over a 6-month period. These sessions were offered to medical, nursing, and allied health staff working in the PICU of a specialist paediatric hospital in Queensland, Australia, serving families from Queensland and northern New South Wales. The program was offered during a period of increased personal and occupational stress arising from the delivery of high-acuity care during the global COVID-19 pandemic. Findings The program was successfully delivered within the PICU setting, with most participants expressing interest in continuation of the program (72%). Qualitative responses suggested perceived individual and collective well-being benefits, alongside generally positive perceptions of the program. However, participants also identified important barriers to participation, including workload pressures and rostering constraints. Conclusions This study suggests that implementation of a mindfulness-based program within a PICU setting may be feasible while also highlighting important operational barriers to participation in high-acuity healthcare environments. Qualitative findings indicated generally positive staff perceptions and perceived acceptability of the program. Further research using longitudinal designs is recommended to better understand implementation considerations and potential longer-term outcomes associated with mindfulness-based interventions in PICU settings.

زمینه و هدف: کارکنان بخش مراقبت‌های ویژه کودکان (PICU) به دلیل مواجهه مکرر با معضلات اخلاقی (مانند برداشت از درمان بی‌فایده یا غیراخلاقی)، بیماری و مرگ‌ومیر بیماران، اختلال در خواب و فرسودگی عاطفی، به طور ویژه‌ای در معرض استرس شغلی قرار دارند و این امر آن‌ها را در معرض خطر بیشتر اضطراب، افسردگی و فرسودگی شغلی قرار می‌دهد. بهزیستی روان‌شناختی این متخصصان سلامت برای حفظ استانداردهای بالای مراقبت و ایمنی بیماران حیاتی است. هدف: هدف این مطالعه، ارزیابی امکان‌سنجی اجرای برنامه مبتنی بر ذهن‌آگاهی در میان کارکنان PICU با تمرکز بر مقبولیت و موانع مشارکت بود. روش‌ها: جلسات گروهی هدایت‌شده ذهن‌آگاهی به مدت ۲۰ دقیقه در هر هفته، با امکان حضور حضوری و مجازی، طی یک دوره ۶ ماهه برگزار شد. این جلسات به کارکنان پزشکی، پرستاری و سایر کارکنان سلامت شاغل در PICU یک بیمارستان تخصصی کودکان در کوئینزلند استرالیا که به خانواده‌های کوئینزلند و شمال نیو ساوت ولز خدمات ارائه می‌دهد، عرضه شد. این برنامه در دوره‌ای از افزایش استرس فردی و شغلی ناشی از ارائه مراقبت‌های با شدت بالا در دوران همه‌گیری جهانی COVID-19 ارائه گردید. یافته‌ها: برنامه با موفقیت در محیط PICU اجرا شد و اکثر شرکت‌کنندگان تمایل خود را به ادامه برنامه ابراز کردند (۷۲٪). پاسخ‌های کیفی حاکی از درک مزایای فردی و جمعی بهزیستی و همچنین برداشت کلی مثبت نسبت به برنامه بود. با این حال، شرکت‌کنندگان به موانع مهمی از جمله فشار کاری و محدودیت‌های برنامه‌ریزی شیفت اشاره کردند. نتیجه‌گیری: این مطالعه نشان می‌دهد که اجرای برنامه مبتنی بر ذهن‌آگاهی در محیط PICU امکان‌پذیر است، در حالی که به موانع عملیاتی مهم برای مشارکت در محیط‌های مراقبت سلامت با شدت بالا نیز اشاره می‌کند. یافته‌های کیفی نشان‌دهنده برداشت کلی مثبت کارکنان و مقبولیت برنامه بود. پژوهش‌های بیشتر با طرح‌های طولی برای درک بهتر ملاحظات اجرایی و پیامدهای بالقوه بلندمدت مداخلات مبتنی بر ذهن‌آگاهی در محیط‌های PICU توصیه می‌شود.

This paper explores the challenges faced by Mathematics and Science teacher-educators at a South African university in maintaining assessment credibility during the transition from face-to-face to online modalities. It utilises a Professional Learning Community (PLC) framework and authentic conversations amongst nine PLC members as a means of documenting scholarship of teaching and learning. The study delves into the challenges relating to disruptions to traditional assessment practices and the strategies employed to navigate them. The research is guided by the substitution, augmentation, modification and redefinition model, which provides a theoretical lens for understanding the evolution of technology in teaching and assessment. The findings reveal four key challenges: assessment integrity issues, load shedding disruptions, technical glitches and limited lecturer expertise in designing and administering higher-order online tasks. While the transition initially involved substitution and augmentation, with online assessments often deemed ‘too simplistic’ and prone to issues of academic integrity, efforts to move towards the modification phase showed promise. Modifications, in the context of assessment, included adapting the assessment task to ensure Mathematics and Science concepts are effectively assessed in an online, non-invigilated settings, as illustrated in the paper. Despite these advancements, progress towards the redefinition phase where assessments are fully integrated and technologically sophisticated to mitigate unethical usage of artificial intelligence remains limited. The paper argues that achieving this phase requires sustained and deliberate training for teacher-educators in advanced technological integration, emphasising the need for continued professional development in the post-COVID era.

این مقاله به بررسی چالش‌هایی می‌پردازد که مدرسان معلم ریاضی و علوم در یک دانشگاه آفریقای جنوبی در حفظ اعتبار ارزشیابی هنگام گذار از شیوه حضوری به شیوه‌های برخط با آن مواجه بوده‌اند. این پژوهش از چارچوب اجتماع یادگیری حرفه‌ای (PLC) و گفتگوهای اصیل میان نه عضو این اجتماع به عنوان روشی برای مستندسازی دانش تدریس و یادگیری بهره می‌گیرد. مطالعه حاضر به چالش‌های مرتبط با اختلال در شیوه‌های سنتی ارزشیابی و راهبردهای به‌کاررفته برای مواجهه با آن‌ها می‌پردازد. پژوهش با مدل جایگزینی، افزایش، اصلاح و بازتعریف هدایت می‌شود که لنزی نظری برای فهم تحول فناوری در آموزش و ارزشیابی فراهم می‌کند. یافته‌ها چهار چالش کلیدی را آشکار می‌سازد: مسائل مربوط به سلامت ارزشیابی، اختلالات ناشی از قطع برق، مشکلات فنی و محدودیت تخصص مدرسان در طراحی و اجرای تکالیف برخط سطح بالاتر. در حالی که گذار اولیه بیشتر شامل جایگزینی و افزایش بود و ارزشیابی‌های برخط غالباً «بسیار ساده» و مستعد مسائل سلامت علمی تلقی می‌شدند، تلاش‌ها برای حرکت به سوی مرحله اصلاح امیدبخش بود. اصلاحات در زمینه ارزشیابی شامل انطباق تکلیف ارزشیابی به منظور اطمینان از ارزیابی مؤثر مفاهیم ریاضی و علوم در محیط‌های برخط و بدون مراقبت حضوری بود که در مقاله تشریح شده است. با وجود این پیشرفت‌ها، حرکت به سوی مرحله بازتعریف که در آن ارزشیابی‌ها به طور کامل یکپارچه و از لحاظ فناوری پیشرفته باشند تا از سوءاستفاده غیراخلاقی از هوش مصنوعی جلوگیری شود، همچنان محدود باقی مانده است. مقاله استدلال می‌کند که دستیابی به این مرحله نیازمند آموزش مستمر و هدفمند مدرسان معلم در زمینه ادغام پیشرفته فناوری است و بر ضرورت توسعه حرفه‌ای مداوم در دوران پساکرونا تأکید می‌کند.

AIMS AND METHOD: An analysis of coronial inquest data provides contextual information rarely available in routine surveillance systems, including a nuanced understanding of proximal circumstances preceding death of value to mental health services. Inquest records of more than 750 suicides occurring within the South Wales Central Coroner's jurisdiction between 2016 and 2023 were reviewed, including the COVID-19 pandemic years, to assess the effects of lockdown and social isolation. Detailed information was extracted, including medical records, toxicology, police reports, witness statements and suicide notes. RESULTS: Several patterns emerged relating to age, gender, method of death, trigger factors, local authority area, and engagement with mental health services. Hanging was the predominant method, particularly among men. Depression was the most common trigger factor, followed by relationship problems, alcohol/drug misuse, health concerns, psychotic illness and bereavement. CLINICAL IMPLICATIONS: Key structural and psychosocial risk factors identified highlighted the need for tailored, context-specific suicide-prevention strategies, with circumstances preceding suicide integrated into public health planning.

اهداف و روش: تحلیل داده‌های تحقیقات پزشکی قانونی اطلاعات زمینه‌ای را فراهم می‌کند که به ندرت در سامانه‌های پایش معمول در دسترس است و شامل درک دقیق‌تری از شرایط نزدیک به مرگ است که برای خدمات سلامت روان ارزشمند است. سوابق تحقیقات بیش از ۷۵۰ مورد خودکشی که در حوزه قضایی پزشکی قانونی مرکز ولز جنوبی بین سال‌های ۲۰۱۶ تا ۲۰۲۳ رخ داده بود، از جمله سال‌های همه‌گیری COVID-19، به منظور ارزیابی اثرات قرنطینه و انزوای اجتماعی مرور شد. اطلاعات دقیقی از جمله سوابق پزشکی، نتایج سم‌شناسی، گزارش‌های پلیس، اظهارات شاهدان و یادداشت‌های خودکشی استخراج گردید. نتایج: چندین الگو مرتبط با سن، جنسیت، روش مرگ، عوامل محرک، منطقه تحت پوشش شهرداری و میزان ارتباط با خدمات سلامت روان مشاهده شد. حلق‌آویز کردن رایج‌ترین روش بود، به ویژه در میان مردان. افسردگی شایع‌ترین عامل محرک بود و پس از آن مشکلات روابط، سوءمصرف الکل/مواد مخدر، نگرانی‌های سلامت، اختلالات روان‌پریشی و داغدیدگی قرار داشتند. پیامدهای بالینی: عوامل خطر ساختاری و روانی‌اجتماعی کلیدی شناسایی‌شده، بر ضرورت تدوین راهبردهای پیشگیری از خودکشی متناسب با زمینه و شرایط خاص تأکید می‌کند، به گونه‌ای که شرایط پیش از خودکشی در برنامه‌ریزی سلامت عمومی ادغام شود.

Purpose To evaluate trends in psychotropic prescription rates (PRs) in a Peruvian general hospital during and after the COVID-19 pandemic. Materials and methods We conducted an interrupted time-series (ITS) study using routinely collected clinical data from hospitalized patients with psychiatric diagnoses between September 2020 and December 2024. Psychotropic PRs, defined as the number of weekly psychotropic prescriptions per 1,000 psychiatric consultations, were calculated overall and by subclass: antidepressants (N06A), antipsychotics (N05A), anxiolytics (N05B), and mood stabilizers (N05AN01/N03A). For ITS analysis, the study period was divided into six predefined phases (two waves, three relaxation phases, and one post-pandemic phase) based on COVID-19 mortality and transmission trends in Peru. Segmented regression models were applied to estimate phase-specific level and slope changes. Results A total of 6,151 patients were included. The overall psychotropic PR was higher during the post-pandemic period compared with the pandemic period (1,308 vs. 1,254; p = 0.023). ITS analyses showed a significant downward trend in overall psychotropic prescribing during phase 1 (post-first wave stabilization, β = −25.53; 95% CI = −43.82 to −7.01; p = 0.007), followed by a structural break in phase 2 (second pandemic wave) with an abrupt level increase (β = 295.53; 95% CI = 60.48 to 530.57; p = 0.014) and slope reversal (β = 23.79; 95% CI = 3.33 to 44.26; p = 0.016), after which prescribing stabilized. A similar temporal pattern was observed for antidepressant PR. Anxiolytic PR displayed a transient upward slope change in phase 2 (β = 14.15; 95% CI = 1.80 to 26.50; p = 0.01), whereas antipsychotic and mood stabilizer prescribing remained stable across phases. Conclusions Overall psychotropic prescribing showed phase-specific disruption followed by structural rebound and subsequent stabilization across the COVID-19 and post-pandemic periods. These findings provide real-world evidence and underscore the need to monitor psychiatric prescribing and mental health service adaptation in middle-income settings.

هدف: ارزیابی روندهای نرخ تجویز داروهای روان‌گردان (PRs) در یک بیمارستان عمومی پرویی در دوران و پس از همه‌گیری COVID-19. مواد و روش‌ها: یک مطالعه سری زمانی منقطع (ITS) با استفاده از داده‌های بالینی جمع‌آوری‌شده به طور روتین از بیماران بستری با تشخیص روان‌پزشکی بین سپتامبر 2020 تا دسامبر 2024 انجام شد. نرخ‌های تجویز داروهای روان‌گردان، که به عنوان تعداد تجویزهای هفتگی داروهای روان‌گردان به ازای هر ۱٬۰۰۰ مشاوره روان‌پزشکی تعریف شد، به طور کلی و بر اساس زیرگروه‌ها محاسبه گردید: داروهای ضدافسردگی (N06A)، داروهای ضدروان‌پریشی (N05A)، داروهای ضداضطراب (N05B) و تثبیت‌کننده‌های خلق (N05AN01/N03A). برای تحلیل ITS، دوره مطالعه به شش فاز از پیش تعیین‌شده (دو موج، سه فاز کاهش محدودیت و یک فاز پس از همه‌گیری) بر اساس روندهای مرگ‌ومیر و انتقال COVID-19 در پرو تقسیم شد. مدل‌های رگرسیون قطعه‌ای برای برآورد تغییرات سطح و شیب مختص هر فاز به کار رفت. نتایج: در مجموع ۶٬۱۵۱ بیمار وارد مطالعه شدند. نرخ کلی تجویز داروهای روان‌گردان در دوره پس از همه‌گیری نسبت به دوره همه‌گیری بالاتر بود (۱٬۳۰۸ در مقابل ۱٬۲۵۴؛ ۰٫۰۲۳ = p). تحلیل‌های ITS کاهش معنادار روند تجویز کلی داروهای روان‌گردان را در فاز ۱ (تثبیت پس از موج اول، β = ‎−۲۵٫۵۳؛ ۹۵٪ CI = ‎−۴۳٫۸۲ تا ‎−۷٫۰۱؛ ۰٫۰۰۷ = p) نشان داد، که به دنبال آن در فاز ۲ (موج دوم همه‌گیری) یک شکست ساختاری با افزایش ناگهانی سطح (β = ۲۹۵٫۵۳؛ ۹۵٪ CI = ۶۰٫۴۸ تا ۵۳۰٫۵۷؛ ۰٫۰۱۴ = p) و معکوس شدن شیب (β = ۲۳٫۷۹؛ ۹۵٪ CI = ۳٫۳۳ تا ۴۴٫۲۶؛ ۰٫۰۱۶ = p) رخ داد و پس از آن تجویز تثبیت شد. الگوی زمانی مشابهی برای نرخ تجویز داروهای ضدافسردگی مشاهده شد. نرخ تجویز داروهای ضداضطراب در فاز ۲ تغییر شیب افزایشی موقتی نشان داد (β = ۱۴٫۱۵؛ ۹۵٪ CI = ۱٫۸۰ تا ۲۶٫۵۰؛ ۰٫۰۱ = p)، در حالی که تجویز داروهای ضدروان‌پریشی و تثبیت‌کننده‌های خلق در طول فازها پایدار باقی ماند. نتیجه‌گیری: تجویز کلی داروهای روان‌گردان دچار اختلال فازمحور شد و پس از آن بازگشت ساختاری و در نهایت تثبیت در طول دوره‌های همه‌گیری و پس از همه‌گیری مشاهده گردید. این یافته‌ها شواهد دنیای واقعی ارائه می‌دهد و بر ضرورت پایش تجویز روان‌پزشکی و سازگاری خدمات سلامت روان در محیط‌های با درآمد متوسط تأکید می‌کند.

Empirical evidence indicates that societal crises and adverse conditions can negatively impact population mental health. The Big Five personality traits – neuroticism, extraversion, openness, agreeableness, and conscientiousness –significantly influence stress responses. In this article, we examine how personality traits were associated with mental distress during and in the aftermath of the COVID-19 pandemic. Based on data from the Understanding America Study, we find that, since the pandemic began, individuals with high levels of neuroticism were more likely to experience mental distress. By contrast, the remaining personality traits exhibited weaker, inconsistent, or statistically insignificant associations with mental health trajectories. Further analyses indicate that the heightened vulnerability among individuals high in neuroticism was accompanied by elevated risk perceptions, differential adoption of protective behaviors, and less adaptive coping patterns. Taken together, these findings suggest that personality-linked differences, particularly driven by the level of neuroticism, help explain heterogeneity in mental health responses to large-scale societal stressors. Our findings point to the relevance of personality traits (particularly neuroticism) for identifying individuals who may benefit from targeted mental health support during future crises.

شواهد تجربی نشان می‌دهد که بحران‌های اجتماعی و شرایط نامطلوب می‌توانند سلامت روان جمعیت را به طور منفی تحت تأثیر قرار دهند. پنج عامل بزرگ شخصیت – روان‌رنجوری، برون‌گرایی، گشودگی، توافق‌پذیری و وظیفه‌شناسی – تأثیر قابل‌توجهی بر واکنش‌های استرس دارند. در این مقاله، بررسی می‌شود که چگونه صفات شخصیتی با پریشانی روانی در طول و پس از همه‌گیری COVID-19 مرتبط بوده‌اند. بر اساس داده‌های مطالعه Understanding America Study، یافته‌ها نشان می‌دهد که از زمان آغاز همه‌گیری، افرادی که سطوح بالایی از روان‌رنجوری داشتند، بیشتر در معرض تجربه پریشانی روانی قرار گرفتند. در مقابل، سایر صفات شخصیتی ارتباطات ضعیف‌تر، ناسازگار یا از نظر آماری غیرمعناداری با مسیرهای سلامت روان نشان دادند. تحلیل‌های بیشتر نشان می‌دهد که آسیب‌پذیری افزایش‌یافته در میان افراد با روان‌رنجوری بالا با ادراک خطر بالاتر، اتخاذ متفاوت رفتارهای محافظتی و الگوهای مقابله‌ای کمتر سازگار همراه بوده است. مجموع این یافته‌ها حاکی از آن است که تفاوت‌های مرتبط با شخصیت، به‌ویژه تحت تأثیر سطح روان‌رنجوری، به توضیح ناهمگونی در واکنش‌های سلامت روان به فشارهای اجتماعی گسترده کمک می‌کند. یافته‌های ما بر اهمیت صفات شخصیتی (به‌ویژه روان‌رنجوری) برای شناسایی افرادی که ممکن است از حمایت هدفمند سلامت روان در بحران‌های آینده بهره‌مند شوند، تأکید دارد.

An analytical cross-sectional study was conducted among 94 patients with diabetes at Itaugua Hospital, Paraguay. Most participants were women (69.2%), were aged 31–59 years (64.9%), had type 2 diabetes (88.3%), and were receiving treatment (83%). Symptoms of anxiety and depression were observed in 87.6% and 72% of patients, respectively. In the simple regression analysis, depression was positively associated with being divorced (PR: 1.38; 95% CI: 1.13–1.70), whereas having type 2 diabetes was negatively associated with depression (PR: 0.76; 95% CI: 0.60–0.97). Anxiety was positively associated with higher education, being cohabiting or divorced, and receiving diabetes treatment, whereas negative associations were found with age 31–59 years, female sex, type 2 diabetes, and the presence of diabetes-related complications. These findings indicate a high prevalence of mental health problems among patients with diabetes, particularly anxiety and depression, highlighting the influence of sociodemographic and clinical factors.

یک مطالعه تحلیلی مقطعی در میان ۹۴ بیمار مبتلا به دیابت در بیمارستان Itaugua، پاراگوئه انجام شد. اکثر شرکت‌کنندگان زن بودند (۶۹/۲٪)، در بازه سنی ۳۱ تا ۵۹ سال قرار داشتند (۶۴/۹٪)، مبتلا به دیابت نوع ۲ بودند (۸۸/۳٪) و تحت درمان قرار داشتند (۸۳٪). علائم اضطراب و افسردگی به ترتیب در ۸۷/۶٪ و ۷۲٪ بیماران مشاهده شد. در تحلیل رگرسیون ساده، افسردگی با مطلقه بودن (PR: 1.38؛ ۹۵٪ CI: 1.13–1.70) ارتباط مثبت داشت، در حالی که ابتلا به دیابت نوع ۲ با افسردگی ارتباط منفی نشان داد (PR: 0.76؛ ۹۵٪ CI: 0.60–0.97). اضطراب با تحصیلات بالاتر، هم‌باشی یا مطلقه بودن و دریافت درمان دیابت ارتباط مثبت داشت، در حالی که ارتباط منفی با سن ۳۱ تا ۵۹ سال، جنسیت زن، دیابت نوع ۲ و وجود عوارض مرتبط با دیابت مشاهده شد. این یافته‌ها نشان‌دهنده شیوع بالای مشکلات سلامت روان در بیماران مبتلا به دیابت، به ویژه اضطراب و افسردگی است و بر تأثیر عوامل جمعیت‌شناختی و بالینی تأکید دارد.

Restrictions during the COVID-19 pandemic pushed large numbers of recreationists towards freshwater ecosystems, but whether this shift was temporary or lasting has remained unclear. Using 129045 freshwater-related Wikiloc records (2016–2024), we modelled how recreation changed in time and space along the entire river network of the Catalan River Basin District (NE Spain), separating the pandemic effect from the platform's own growth. Recreation after the pandemic was 2.4 times higher than before, and the number of users doubled. Once platform growth was accounted for, recreation showed no return to its pre-pandemic baseline: activity remained elevated and its composition shifted, with hiking increasing by 168% and consolidating as the dominant activity. The increase was spatially uneven. Visitors continued to concentrate near roads and trails, but the sharpest relative growth occurred in the most natural stretches of river, and use rose as strongly outside protected areas as within them. Recreation has therefore remained elevated since the pandemic, spread more widely across the network, and grown fastest in its least disturbed reaches. Carrying-capacity assessments calibrated to pre-pandemic conditions may no longer reflect where and how recreation now takes place.

محدودیت‌ها در دوران همه‌گیری کووید-۱۹ شمار زیادی از افراد علاقه‌مند به تفریح را به سوی اکوسیستم‌های آب شیرین سوق داد، اما این که آیا این تغییر موقتی بوده یا پایدار باقی مانده است، همچنان نامشخص بود. با استفاده از ۱۲۹۰۴۵ رکورد مرتبط با آب شیرین در Wikiloc (۲۰۱۶ تا ۲۰۲۴)، تغییرات تفریح در زمان و مکان در سراسر شبکه رودخانه‌ای حوزه آبریز کاتالان (شمال‌شرق اسپانیا) مدل‌سازی شد و اثر همه‌گیری از رشد ذاتی پلتفرم تفکیک گردید. میزان تفریح پس از همه‌گیری ۲/۴ برابر بیشتر از پیش از آن بود و تعداد کاربران دو برابر شد. پس از لحاظ کردن رشد پلتفرم، تفریح به سطح پایه پیش از همه‌گیری بازنگشت: فعالیت در سطح بالاتری باقی ماند و ترکیب آن تغییر کرد، به طوری که پیاده‌روی ۱۶۸٪ افزایش یافت و به فعالیت غالب تبدیل شد. این افزایش به طور فضایی یکنواخت نبود. بازدیدکنندگان همچنان در نزدیکی جاده‌ها و مسیرها متمرکز شدند، اما بیشترین رشد نسبی در بکرترین بخش‌های رودخانه رخ داد و میزان استفاده در خارج از مناطق حفاظت‌شده به همان اندازه داخل آن‌ها افزایش یافت. بنابراین، میزان تفریح از زمان همه‌گیری همچنان بالا باقی مانده، در سراسر شبکه گسترده‌تر شده و سریع‌ترین رشد در کم‌دست‌خورده‌ترین بخش‌ها مشاهده می‌شود. ارزیابی‌های ظرفیت برد که بر اساس شرایط پیش از همه‌گیری کالیبره شده‌اند، ممکن است دیگر بازتاب‌دهنده محل و نحوه وقوع تفریح در حال حاضر نباشند.

We present a STEM-based learning trajectory, centered on the phenomenon of earthquakes, that aims to develop spatial reasoning in eight-year-old children. The trajectory has as an end product the design of an evacuation route. Based on a framework integrating spatial reasoning actions, reference frames, and the differentiation of micro-, meso- and macrospaces, the trajectory tasks combine concrete resources (measuring tools, recycled materials) with digital ones (e.g., Google Maps, Google Earth, LightBot) so that students can analyze representations, measure distances, as well as construct and test instruments and artifacts (e.g., a seismograph) not usually included in the primary school curriculum. It is designed to help students articulate and move between different spatial sizes and their representations and use adequate measuring instruments for each. Within a design-based research (DBR) study, the trajectory was implemented with groups of children from a disadvantaged context in Mexico, in two phases and in different modalities: online, during the Covid-19 pandemic, and face-to-face the following year. We describe the pedagogical framework, learning environment, and trajectory design, and report results derived from the analysis of the implementation data –video and audio recordings, photos and student productions. We discuss the practical implications of combining digital and concrete resources, mathematics and the other STEM disciplines; we argue that this can be considered an extended sense of blended learning that helps build a classroom culture of inquiry and gives children agency over their own reasoning. We end by acknowledging the constraints of our work and discuss the accessibility limitations of the online modality in our implementation.

در این پژوهش، یک مسیر یادگیری مبتنی بر STEM با محوریت پدیده زلزله ارائه می‌شود که هدف آن توسعه استدلال فضایی در کودکان هشت‌ساله است. محصول نهایی این مسیر، طراحی مسیر تخلیه می‌باشد. بر اساس چارچوبی که کنش‌های استدلال فضایی، چارچوب‌های مرجع و تمایز بین فضاهای خرد، میانه و کلان را ادغام می‌کند، وظایف این مسیر منابع عینی (ابزارهای اندازه‌گیری، مواد بازیافتی) را با منابع دیجیتال (مانند Google Maps، Google Earth، LightBot) ترکیب می‌کند تا دانش‌آموزان بتوانند بازنمایی‌ها را تحلیل کنند، فاصله‌ها را اندازه‌گیری نمایند و همچنین ابزارها و مصنوعات (مانند یک لرزه‌نگار) را که معمولاً در برنامه درسی دبستان گنجانده نمی‌شوند، بسازند و آزمایش کنند. این مسیر به گونه‌ای طراحی شده است که به دانش‌آموزان کمک کند تا بتوانند بین اندازه‌های فضایی مختلف و بازنمایی‌های آن‌ها حرکت و ارتباط برقرار کنند و برای هر یک از ابزارهای اندازه‌گیری مناسب استفاده نمایند. در قالب یک مطالعه پژوهش مبتنی بر طراحی (DBR)، این مسیر با گروه‌هایی از کودکان در یک زمینه محروم در مکزیک، در دو مرحله و در قالب‌های مختلف اجرا شد: آنلاین، در دوران همه‌گیری کووید-۱۹ و حضوری در سال بعد. چارچوب آموزشی، محیط یادگیری و طراحی مسیر شرح داده می‌شود و نتایج حاصل از تحلیل داده‌های اجرا – شامل ضبط‌های ویدئویی و صوتی، عکس‌ها و تولیدات دانش‌آموزان – گزارش می‌شود. پیامدهای عملی ترکیب منابع دیجیتال و عینی، ریاضیات و سایر رشته‌های STEM مورد بحث قرار می‌گیرد؛ استدلال می‌شود که این امر می‌تواند به عنوان معنای گسترده‌ای از یادگیری ترکیبی تلقی شود که به ایجاد فرهنگ پرسشگری در کلاس و اعطای عاملیت به کودکان در استدلال خود کمک می‌کند. در پایان، محدودیت‌های کار خود را اذعان کرده و محدودیت‌های دسترسی در قالب آنلاین اجرای خود را مورد بحث قرار می‌دهیم.

Background Functional tic-like behaviors (FTLBs) have emerged as a prominent clinical presentation within the context of the COVID-19 pandemic. Although FTLBs share phenomenological overlap with Tourette Syndrome and other tic disorders (collectively Tourette Syndrome, TS), evidence suggests that differences exist in demographics, phenomenology, clinical course, psychiatric comorbidity, and response to intervention. Given the rapid rise in the incidence of FTLBs—along with their complex clinical presentation—we provide a systematic review and integrated synthesis of the extant literature. Methods We conducted a systematic review following PRISMA guidelines. PubMed and PsycINFO databases searches were completed in June 2026, using terms related to functional tics and TS. Inclusion criteria were English-language studies reporting clinical data on FTLB with sample sizes of 8 or greater. Case reports, non-human studies, and commentaries were excluded. Thirty-nine studies were included. Data were extracted on demographics, phenomenology, clinical course, psychiatric comorbidity, and treatment responsiveness. Since multiple reports originated from the same data repositories, information was synthesized qualitatively by study sample and conceptual domain. Results The results of our review suggest that FTLBs predominantly affect adolescents and young adults and exhibit a strong female predominance—with higher than anticipated representation of gender-diverse individuals. Compared with TS, the onset of FTLB symptoms was abrupt and characterized by complex motor movements and vocalizations that cause functional impairment. While there is a considerable overlap between FTLBs and TS, there were distinctions in patterns of psychiatric comorbidities. Pharmacological and cognitive behavioral therapy (CBT) provided some benefit for individuals with FTLBs, but the therapeutic target of these interventions was not specified. Conclusions While sharing some similarities, FTLBs have a distinct clinical presentation from TS. There is some evidence to inform treatment approaches, but findings are complicated by the retrospective nature of most extant reports. Future research is essential to characterize longitudinal trajectories, underlying mechanisms, and evaluation of targeted interventions in randomized clinical trials.

زمینه: رفتارهای تیک‌مانند عملکردی (FTLBs) به عنوان یک تظاهر بالینی برجسته در زمینه همه‌گیری COVID-19 ظاهر شده‌اند. اگرچه FTLBs از نظر پدیدارشناسی با سندرم تورت و سایر اختلالات تیک (که به طور جمعی سندرم تورت، TS نامیده می‌شوند) همپوشانی دارند، شواهد نشان می‌دهد که تفاوت‌هایی در جمعیت‌شناسی، پدیدارشناسی، سیر بالینی، همبودی روان‌پزشکی و پاسخ به مداخله وجود دارد. با توجه به افزایش سریع بروز FTLBs و همچنین تظاهر بالینی پیچیده آن‌ها، ما یک مرور نظام‌مند و سنتز یکپارچه از ادبیات موجود ارائه می‌دهیم. روش‌ها: ما یک مرور نظام‌مند مطابق با دستورالعمل‌های PRISMA انجام دادیم. جستجو در پایگاه‌های PubMed و PsycINFO در ژوئن ۲۰۲۶ با استفاده از اصطلاحات مرتبط با تیک عملکردی و TS انجام شد. معیارهای ورود شامل مطالعات انگلیسی‌زبان گزارش‌دهنده داده‌های بالینی درباره FTLB با حجم نمونه ۸ نفر یا بیشتر بود. گزارش‌های موردی، مطالعات غیرانسانی و تفسیرها حذف شدند. سی و نه مطالعه وارد شدند. داده‌ها در زمینه جمعیت‌شناسی، پدیدارشناسی، سیر بالینی، همبودی روان‌پزشکی و پاسخ به درمان استخراج شد. از آنجا که چندین گزارش از منابع داده‌ای مشترک منشأ گرفته بودند، اطلاعات به صورت کیفی بر اساس نمونه مطالعه و حوزه مفهومی سنتز شد. یافته‌ها: نتایج مرور ما نشان می‌دهد که FTLBs عمدتاً نوجوانان و بزرگسالان جوان را تحت تأثیر قرار می‌دهد و غالباً در زنان شایع‌تر است، با نمایندگی بالاتر از حد انتظار افراد دارای تنوع جنسیتی. در مقایسه با TS، شروع علائم FTLB ناگهانی بوده و با حرکات پیچیده حرکتی و آواگری‌هایی که منجر به اختلال عملکردی می‌شود، مشخص می‌گردد. اگرچه همپوشانی قابل توجهی بین FTLBs و TS وجود دارد، اما تفاوت‌هایی در الگوهای همبودی روان‌پزشکی مشاهده شد. درمان دارویی و درمان شناختی-رفتاری (CBT) برای افراد مبتلا به FTLBs تا حدی سودمند بود، اما هدف درمانی این مداخلات مشخص نشده بود. نتیجه‌گیری: اگرچه برخی شباهت‌ها وجود دارد، FTLBs تظاهر بالینی متمایزی از TS دارند. شواهدی برای اطلاع‌رسانی رویکردهای درمانی وجود دارد، اما یافته‌ها به دلیل ماهیت گذشته‌نگر اکثر گزارش‌های موجود پیچیده شده‌اند. پژوهش‌های آینده برای توصیف مسیرهای طولی، سازوکارهای زمینه‌ای و ارزیابی مداخلات هدفمند در کارآزمایی‌های بالینی تصادفی ضروری است.

BACKGROUND: Posttraumatic stress disorder (PTSD) is a stress-related disorder associated with substantial psychological distress and functional impairment, and it carries major relevance for occupational health because it frequently follows traumatic exposure in both high-risk professions and occupations not traditionally classified as high risk. This narrative review focuses on occupational risk factors, prevalence, work capacity, and implications for workers' compensation and return to work. METHODS: A non-systematic (narrative) literature search was conducted in PubMed/MEDLINE and Google Scholar for English- and German-language articles, with supplementary hand-searching of reference lists and institutional/guideline sources (e.g., WHO, AWMF). No protocol was registered, consistent with conventions for narrative reviews. Reporting follows the general principles of the Scale for the Assessment of Narrative Review Articles (SANRA), the checklist commonly used to appraise this review type, rather than PRISMA, which applies to systematic reviews. RESULTS: Occupational risk is particularly elevated in military service (including soldiers and veterans), public safety and disaster management, and occupations with structurally frequent severe incidents (e.g., transport, construction, industrial production), while unpredictable bystander events can also trigger PTSD in occupations not traditionally classified as high risk settings. Risk is shaped by trauma type, severity, and recurrence, as well as pre-traumatic, peri-traumatic, and post-traumatic factors. Prevalence varies substantially by context and is not directly comparable across studies, which differ markedly in population, exposure severity, diagnostic method, and assessment period. With this caveat, particularly high burden is reported in conflict-affected populations, healthcare workers during the COVID-19 pandemic, and trauma-exposed occupational groups such as military personnel, police officers, paramedics, train drivers, construction workers and industrial workers. Established treatments (trauma-focused psychotherapy, with pharmacotherapy as an adjunct) are distinct from early post-event interventions such as screening and Psychological First Aid, which aim to prevent chronicity rather than treat established illness. Routine single-session debriefing is not supported by the evidence. Occupational medicine must also address work capacity, return to work, compensation, and rehabilitation, since symptomatic improvement does not necessarily restore functional ability. CONCLUSION: Stronger workplace prevention, early screening after traumatic exposure, organizational support, and clearer compensation and return-to-work pathways are needed to reduce the long-term occupational consequences of PTSD. Evidence specifically comparing treatment of occupational versus non-occupational PTSD remains limited, and prevalence estimates should be interpreted in light of substantial heterogeneity across the underlying studies.

زمینه: اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) یک اختلال مرتبط با استرس است که با پریشانی روان‌شناختی قابل توجه و اختلال عملکردی همراه بوده و از اهمیت بالایی برای سلامت شغلی برخوردار است، چرا که اغلب پس از مواجهه با سانحه در هر دو گروه مشاغل پرخطر و مشاغلی که به طور سنتی پرخطر تلقی نمی‌شوند، رخ می‌دهد. این مرور روایتی بر عوامل خطر شغلی، شیوع، ظرفیت کاری و پیامدهای مربوط به جبران خسارت شغلی و بازگشت به کار تمرکز دارد. روش‌ها: جستجوی غیرسیستماتیک (روایتی) در پایگاه‌های PubMed/MEDLINE و Google Scholar برای مقالات انگلیسی و آلمانی انجام شد و جستجوی دستی تکمیلی در فهرست منابع و منابع نهادی/راهنمایی (مانند WHO، AWMF) صورت گرفت. هیچ پروتکلی ثبت نشد که با رویه‌های متداول مرورهای روایتی مطابقت دارد. گزارش‌دهی بر اساس اصول کلی مقیاس ارزیابی مقالات مرور روایتی (SANRA) انجام شده است که چک‌لیست رایج برای ارزیابی این نوع مرورهاست و نه PRISMA که برای مرورهای سیستماتیک کاربرد دارد. یافته‌ها: خطر شغلی به ویژه در خدمت نظامی (شامل سربازان و کهنه‌سربازان)، ایمنی عمومی و مدیریت بحران، و مشاغلی با وقوع مکرر حوادث شدید ساختاری (مانند حمل‌ونقل، ساخت‌وساز، تولید صنعتی) افزایش یافته است، در حالی که رویدادهای غیرقابل پیش‌بینی برای ناظران نیز می‌تواند در مشاغلی که به طور سنتی پرخطر تلقی نمی‌شوند، موجب بروز اختلال استرس پس از سانحه شود. خطر تحت تأثیر نوع، شدت و تکرار سانحه و همچنین عوامل پیش‌سانحه‌ای، حین سانحه‌ای و پس‌سانحه‌ای قرار دارد. شیوع به طور قابل توجهی بسته به زمینه متفاوت است و به دلیل تفاوت‌های چشمگیر در جمعیت، شدت مواجهه، روش تشخیصی و دوره ارزیابی، مستقیماً قابل مقایسه میان مطالعات نیست. با این ملاحظه، بار بسیار بالایی در جمعیت‌های متاثر از درگیری، کارکنان مراقبت‌های بهداشتی در دوران همه‌گیری COVID-19 و گروه‌های شغلی مواجه‌شده با سانحه مانند پرسنل نظامی، افسران پلیس، امدادگران، رانندگان قطار، کارگران ساختمانی و کارگران صنعتی گزارش شده است. درمان‌های تثبیت‌شده (روان‌درمانی متمرکز بر سانحه، با دارودرمانی به عنوان مکمل) از مداخلات اولیه پس از رویداد مانند غربالگری و کمک‌های اولیه روان‌شناختی که هدف آن‌ها پیشگیری از مزمن شدن است نه درمان بیماری تثبیت‌شده، متمایز هستند. شواهدی برای حمایت از رفع بحران تک‌جلسه‌ای روتین وجود ندارد. طب کار همچنین باید به ظرفیت کاری، بازگشت به کار، جبران خسارت و توانبخشی بپردازد، چرا که بهبود علائم لزوماً به معنای بازگشت توانایی عملکردی نیست. نتیجه‌گیری: پیشگیری قوی‌تر در محیط کار، غربالگری زودهنگام پس از مواجهه با سانحه، حمایت سازمانی و مسیرهای شفاف‌تر برای جبران خسارت و بازگشت به کار برای کاهش پیامدهای شغلی بلندمدت اختلال استرس پس از سانحه ضروری است. شواهدی که به طور خاص درمان اختلال استرس پس از سانحه شغلی را با نوع غیرشغلی مقایسه کند، همچنان محدود است و برآوردهای شیوع باید با توجه به ناهمگونی قابل توجه مطالعات پایه تفسیر شود.

Abstract The COVID-19 pandemic disrupted family routines, economic security, and caregiving contexts, with potential consequences for children’s mental health. However, less is known about heterogeneity in preschool children’s changes in internalizing and externalizing symptoms from before to during the pandemic and about how pandemic-related family disruptions predicted these transitions. This study examined symptom transitions among 2,601 preschool children from the Singapore Longitudinal Early Development Study, using pre-pandemic data from 2018–2019 and during-pandemic data from 2021 ( M age = 4.92 years, SD = 1.18; 50.17% girls). Latent profile analysis identified three groups at both waves: low, mild, and severe symptoms. Random intercept latent transition analysis revealed four transition patterns: stable low symptoms (63.40%), worsening symptoms (22.30%), stable mild symptoms (6.23%), and improved symptoms (7.73%). Compared with the stable low symptoms group, older children and those from families negatively impacted by the pandemic in work and family function were more likely to experience stable mild or worsening symptoms. Ethnic differences were also observed, and pandemic-related financial stress was associated with both worsening and improved symptom patterns. These findings highlight heterogeneous symptom transitions among preschool children and underscore the importance of considering demographic characteristics and family-level disruptions when supporting children’s mental health following large-scale crises.

چکیده: همه‌گیری کووید-۱۹ منجر به اختلال در روال‌های خانوادگی، امنیت اقتصادی و زمینه‌های مراقبتی شد که می‌تواند پیامدهایی برای سلامت روان کودکان داشته باشد. با این حال، اطلاعات کمتری درباره ناهمگونی تغییرات نشانه‌های درونی‌سازی و برونی‌سازی در کودکان پیش‌دبستانی از پیش از همه‌گیری تا دوران همه‌گیری و همچنین درباره چگونگی پیش‌بینی این تغییرات توسط اختلالات خانوادگی مرتبط با همه‌گیری وجود دارد. این مطالعه به بررسی تغییرات نشانه‌ها در میان ۲۶۰۱ کودک پیش‌دبستانی از مطالعه طولی رشد اولیه سنگاپور پرداخت و از داده‌های پیش از همه‌گیری (۲۰۱۸–۲۰۱۹) و داده‌های دوران همه‌گیری (۲۰۲۱) استفاده کرد (میانگین سن = ۴٫۹۲ سال، انحراف معیار = ۱٫۱۸؛ ۵۰٫۱۷٪ دختر). تحلیل نمایه پنهان سه گروه را در هر دو موج شناسایی کرد: نشانه‌های پایین، خفیف و شدید. تحلیل گذار پنهان با رهگیر تصادفی چهار الگوی گذار را نشان داد: نشانه‌های پایین پایدار (۶۳٫۴۰٪)، بدتر شدن نشانه‌ها (۲۲٫۳۰٪)، نشانه‌های خفیف پایدار (۶٫۲۳٪) و بهبود نشانه‌ها (۷٫۷۳٪). در مقایسه با گروه نشانه‌های پایین پایدار، کودکان بزرگ‌تر و آن‌هایی که خانواده‌هایشان از نظر شغلی و عملکرد خانوادگی تحت تأثیر منفی همه‌گیری قرار گرفته بودند، بیشتر احتمال داشت نشانه‌های خفیف پایدار یا بدتر شدن نشانه‌ها را تجربه کنند. تفاوت‌های قومی نیز مشاهده شد و استرس مالی مرتبط با همه‌گیری هم با الگوهای بدتر شدن و هم بهبود نشانه‌ها مرتبط بود. این یافته‌ها بر ناهمگونی تغییرات نشانه‌ها در کودکان پیش‌دبستانی تأکید می‌کند و اهمیت توجه به ویژگی‌های جمعیت‌شناختی و اختلالات سطح خانواده را در حمایت از سلامت روان کودکان پس از بحران‌های گسترده نشان می‌دهد.

In the contemporary post-pandemic organizational scenery, meaning rapid digital transitions alongside harsh socio technical disruptions, organizations need leadership paradigms that can, at the same time, protect operational steadiness and encourage strategic innovation. This study offers an extensive systematic literature review mixed with a meta-analytic synthesis, aimed at looking at the relative validities, structural movements, and contextual limits of transformational and transactional leadership approaches. We followed the Preferred Reporting Items for Systematic Reviews and Meta-Analyses (PRISMA) 2020 guidance, and then we synthesized quantitative outcomes from 87 separate study sources that contained 626 correlations and involved 21,815 participants. Methodological quality in the primary literature was evaluated critically with the Joanna Briggs Institute (JBI) Critical Appraisal Checklist for Analytical Cross-Sectional Studies. The quantitative pooling indicates transformational leadership has the highest overall true score validity. 44 across organizational performance outcomes, and it is followed closely by transactional contingent reward at. 39. By comparison, laissez-faire leadership shows a notable negative validity of -. 37. Also, active and passive management-by-exception turned out to be highly inconsistent, with relationships that change meaningfully depending on the context. Overall, the results give firm empirical support to the augmentation hypothesis, suggesting transformational leadership builds on a transactional baseline, rather than replacing it. The study also outlines a unifying, stage sensitive model for ambidextrous leadership: transformational “opening” behaviors tend to nurture explorative innovation, whereas transactional “closing” behaviors strengthen exploitative execution. Finally, regression modeling indicates that structural constraints, such as organizational unit size and geographical setting, meaningfully forecast when constructive leadership behaviors appear versus when passive avoidant patterns show up.

در چشم‌انداز سازمانی معاصر پس از همه‌گیری، که با گذارهای سریع دیجیتال و اختلالات شدید اجتماعی-فنی همراه است، سازمان‌ها به الگوهای رهبری نیاز دارند که بتوانند به‌طور همزمان ثبات عملیاتی را حفظ کرده و نوآوری راهبردی را تشویق کنند. این مطالعه با ارائه یک مرور نظام‌مند گسترده از ادبیات همراه با سنتز فراتحلیلی، به بررسی روایی‌های نسبی، حرکات ساختاری و محدودیت‌های زمینه‌ای رویکردهای رهبری تحول‌آفرین و تبادلی می‌پردازد. ما راهنمای PRISMA 2020 (Preferred Reporting Items for Systematic Reviews and Meta-Analyses) را دنبال کردیم و سپس نتایج کمی حاصل از ۸۷ منبع مطالعاتی مجزا را که شامل ۶۲۶ همبستگی و ۲۱٬۸۱۵ شرکت‌کننده بودند، سنتز کردیم. کیفیت روش‌شناختی در ادبیات اولیه با استفاده از چک‌لیست ارزیابی انتقادی Joanna Briggs Institute (JBI) برای مطالعات تحلیلی مقطعی به‌طور انتقادی ارزیابی شد. تجمیع کمی نشان می‌دهد که رهبری تحول‌آفرین دارای بالاترین روایی نمره واقعی کلی برابر با .۴۴ در پیامدهای عملکرد سازمانی است و پس از آن پاداش مشروط تبادلی با .۳۹ قرار دارد. در مقایسه، رهبری رهاسازی (laissez-faire) روایی منفی قابل توجهی برابر با -.۳۷ نشان می‌دهد. همچنین، مدیریت فعال و منفعل بر مبنای استثنا بسیار ناسازگار ظاهر شد و روابط آن‌ها به‌طور معناداری بسته به زمینه تغییر می‌کند. به‌طور کلی، نتایج حمایت تجربی محکمی از فرضیه افزایشی ارائه می‌دهد و نشان می‌دهد رهبری تحول‌آفرین بر پایه‌ای تبادلی بنا می‌شود و جایگزین آن نمی‌گردد. این مطالعه همچنین یک مدل یکپارچه و مرحله‌محور برای رهبری دوسوگرا ترسیم می‌کند: رفتارهای «گشایشی» تحول‌آفرین تمایل به پرورش نوآوری اکتشافی دارند، در حالی که رفتارهای «بستاری» تبادلی اجرای بهره‌بردارانه را تقویت می‌کنند. در نهایت، مدل‌سازی رگرسیونی نشان می‌دهد که محدودیت‌های ساختاری مانند اندازه واحد سازمانی و موقعیت جغرافیایی، به‌طور معناداری پیش‌بینی می‌کنند که چه زمانی رفتارهای رهبری سازنده ظاهر می‌شوند و چه زمانی الگوهای اجتنابی منفعل بروز می‌یابند.

Objectives: The Coronavirus Disease 2019 (COVID-19) pandemic led to increased digital device use due to social restrictions, contributing to a rise in computer vision syndrome (CVS). Postgraduate medical students, as frontline healthcare providers, are particularly vulnerable. This study aimed to assess the prevalence, risk factors, and symptom profile of CVS among postgraduate medical students during the pandemic. Material and Methods: This is a cross-sectional questionnaire-based study conducted between January 2021 and June 2021 among 117 postgraduate medical students in the southeastern region of Bangladesh. CVS was evaluated using the CVS questionnaire, which was filled out by the respondents through online Google Forms. Results: The mean age of participants was 32.2 ± 3.1 years, with a male predominance (69/117, 59%). A significant majority used smartphones (116/117, 99.1%) for social networking (103/117, 88.0%) and studying (102/117, 87.2%). Digital screen time was longer during the COVID-19 pandemic than preCOVID, with the majority using devices for 4–6 h during COVID-19 compared to 2–4 h before. The study found a CVS prevalence of 52.1% ( n = 61), with frequent symptoms including headache, burning sensation, watering, and eye pain. A significant association was found between CVS and not taking a break during digital device use ( p = 0.041). Despite this, only 18.8% (22/117) of participants knew the 20-20-20 rule. Conclusion: During the COVID-19 pandemic, ocular problems linked to excessive usage of digital gadgets have risen significantly among postgraduate medical students. The need to promote CVS awareness and symptom prevention is vital.

اهداف: همه‌گیری بیماری کروناویروس ۲۰۱۹ (COVID-19) منجر به افزایش استفاده از دستگاه‌های دیجیتال به دلیل محدودیت‌های اجتماعی شد که این امر به افزایش بروز سندرم بینایی کامپیوتری (CVS) انجامید. دانشجویان پزشکی تحصیلات تکمیلی به عنوان ارائه‌دهندگان مراقبت‌های بهداشتی خط مقدم، به ویژه آسیب‌پذیر هستند. این مطالعه با هدف بررسی شیوع، عوامل خطر و الگوی علائم CVS در میان دانشجویان پزشکی تحصیلات تکمیلی در دوران همه‌گیری انجام شد. مواد و روش‌ها: این پژوهش یک مطالعه مقطعی مبتنی بر پرسشنامه است که بین ژانویه ۲۰۲۱ تا ژوئن ۲۰۲۱ در میان ۱۱۷ دانشجوی پزشکی تحصیلات تکمیلی در منطقه جنوب‌شرقی بنگلادش انجام شد. CVS با استفاده از پرسشنامه CVS که توسط پاسخ‌دهندگان از طریق فرم‌های آنلاین Google تکمیل شد، ارزیابی گردید. نتایج: میانگین سنی شرکت‌کنندگان ۳۲٫۲ ± ۳٫۱ سال بود و اکثریت مرد بودند (۶۹ نفر از ۱۱۷ نفر، ۵۹٪). اکثریت قابل توجهی از تلفن هوشمند (۱۱۶ نفر از ۱۱۷ نفر، ۹۹٫۱٪) برای شبکه‌های اجتماعی (۱۰۳ نفر از ۱۱۷ نفر، ۸۸٫۰٪) و مطالعه (۱۰۲ نفر از ۱۱۷ نفر، ۸۷٫۲٪) استفاده می‌کردند. مدت زمان استفاده از صفحه نمایش دیجیتال در دوران کووید-۱۹ نسبت به قبل از آن بیشتر بود، به طوری که اکثریت در دوران کووید-۱۹ به مدت ۴ تا ۶ ساعت از دستگاه‌ها استفاده می‌کردند در حالی که پیش از آن ۲ تا ۴ ساعت بود. این مطالعه شیوع CVS را ۵۲٫۱٪ (n = 61) گزارش کرد و علائم شایع شامل سردرد، احساس سوزش، ریزش اشک و درد چشم بود. ارتباط معناداری بین CVS و عدم استراحت در حین استفاده از دستگاه‌های دیجیتال مشاهده شد (p = 0.041). با این حال، تنها ۱۸٫۸٪ (۲۲ نفر از ۱۱۷ نفر) از شرکت‌کنندگان از قانون ۲۰-۲۰-۲۰ اطلاع داشتند. نتیجه‌گیری: در دوران همه‌گیری کووید-۱۹، مشکلات چشمی مرتبط با استفاده بیش از حد از ابزارهای دیجیتال در میان دانشجویان پزشکی تحصیلات تکمیلی به طور قابل توجهی افزایش یافته است. لزوم ارتقاء آگاهی درباره CVS و پیشگیری از علائم آن حیاتی است.

Abstract Aim To synthesise longitudinal, within-person evidence on the impact of the COVID-19 pandemic on the mental health and psychological well-being of community-dwelling older adults, and to examine demographic, methodological, and country-level moderators of change. Methods Following a registered protocol and Preferred Reporting Items for Systematic reviews and Meta-Analyses (PRISMA) guidelines, we searched the World Health Organization (WHO) COVID-19 Research Database, which aggregates 24 electronic databases, for longitudinal studies assessing community-dwelling adults with a mean age of 60 years or above before and after March 2020. Seventy-five studies met inclusion criteria. Standardised mean differences (SMDs) were pooled using multilevel random-effects meta-analysis with robust variance estimation. Results The pandemic was associated with small but significant increases in depression (SMD = 0.23; 95% CI [0.09–0.36]; k = 31), anxiety (SMD = 0.24; 95% CI [0.03–0.45]; k = 22), and stress (SMD = 0.22; 95% CI [0.08–0.37]; k = 5), and a larger increase in loneliness (SMD = 0.40; 95% CI [0.10–0.69]; k = 20). Moderator analyses suggested greater deterioration among adults over 75 and outside Europe, without reaching significance. Conclusion The pandemic produced small but reliable declines in older adults’ mental health and a marked increase in loneliness, while resilience and social activity remained stable. These estimates capture the psychological cost of enforced social disconnection in later life, conditions that recur in epidemics, disasters, and other emergencies. As populations age and such events grow more frequent, these findings offer an enduring evidence base for protecting social connection in crisis responses.

هدف: ترکیب شواهد طولی درون‌فردی درباره تأثیر همه‌گیری کووید-۱۹ بر سلامت روان و بهزیستی روان‌شناختی سالمندان ساکن جامعه و بررسی نقش تعدیل‌کننده‌های جمعیت‌شناختی، روش‌شناختی و سطح کشور در تغییرات مشاهده‌شده. روش‌ها: با پیروی از پروتکل ثبت‌شده و دستورالعمل‌های آیتم‌های ترجیحی برای گزارش مرورهای نظام‌مند و فراتحلیل‌ها (PRISMA)، پایگاه داده پژوهشی کووید-۱۹ سازمان جهانی بهداشت (WHO) که شامل ۲۴ پایگاه داده الکترونیکی است، برای مطالعات طولی که بزرگسالان ساکن جامعه با میانگین سنی ۶۰ سال یا بیشتر را پیش و پس از مارس ۲۰۲۰ ارزیابی کرده‌اند، جست‌وجو شد. هفتاد و پنج مطالعه معیارهای ورود را داشتند. تفاوت میانگین استانداردشده (SMD) با استفاده از فراتحلیل چندسطحی با مدل اثرات تصادفی و برآورد واریانس مقاوم تجمیع شد. نتایج: همه‌گیری با افزایش اندک اما معنادار افسردگی (SMD = 0.23؛ فاصله اطمینان ۹۵٪ [0.09–0.36]؛ k = 31)، اضطراب (SMD = 0.24؛ فاصله اطمینان ۹۵٪ [0.03–0.45]؛ k = 22) و استرس (SMD = 0.22؛ فاصله اطمینان ۹۵٪ [0.08–0.37]؛ k = 5) و افزایش بیشتر در احساس تنهایی (SMD = 0.40؛ فاصله اطمینان ۹۵٪ [0.10–0.69]؛ k = 20) همراه بود. تحلیل‌های تعدیل‌گر نشان دادند که وخامت وضعیت در افراد بالای ۷۵ سال و خارج از اروپا بیشتر است، اما این تفاوت‌ها معنادار نبودند. نتیجه‌گیری: همه‌گیری منجر به کاهش اندک اما قابل اعتماد در سلامت روان سالمندان و افزایش چشمگیر احساس تنهایی شد، در حالی که تاب‌آوری و فعالیت اجتماعی پایدار باقی ماند. این برآوردها هزینه روان‌شناختی جدایی اجتماعی اجباری در سالمندی را نشان می‌دهد؛ شرایطی که در اپیدمی‌ها، بلایا و سایر شرایط اضطراری تکرار می‌شود. با توجه به سالمند شدن جمعیت و افزایش فراوانی چنین رویدادهایی، این یافته‌ها شواهد پایداری برای حفاظت از ارتباط اجتماعی در پاسخ به بحران‌ها ارائه می‌کنند.

This paper aims to understand the patient experiences of women who suffered a miscarriage during the COVID-19 pandemic and examine the relationships of patient experience with miscarriage management, psychological distress, and COVID-19-related stressors. A convergent parallel mixed-methods design combined cross-sectional survey data and qualitative descriptive interviews. Seventy-one women in North Carolina who experienced a miscarriage during the COVID-19 stay-at-home mandates were assessed on patient experience, miscarriage management, perceived stress, anxiety, depression, posttraumatic stress, and COVID-19–related stressors. In-depth interviews were conducted with a subsample of 18 participants. Quantitative and qualitative findings of the subsample were integrated using a joint display to examine the level of convergence. Approximately half of participants reported poor patient experiences (52%), and half reported good patient experiences (48%). COVID-19–related stressors, including inability to have a support person present and access to care disruptions, did not differ significantly between groups. Participants reporting poor patient experiences had significantly higher levels of perceived stress, anxiety, and depressive symptoms (p < .05). Among those receiving medical and/or surgical management, good patient experiences were associated with lower psychological distress; this pattern was not observed among participants undergoing expectant management. Qualitative findings identified four categories shaping miscarriage care: Access to Care, Healthcare Provider Interactions, Healthcare Support Staff Interactions, and Healthcare System Interactions. Data integration demonstrated strong convergence for all four subcategories of the Healthcare Provider Interactions category; moderate convergence for access to care; and weak convergence for healthcare support staff interactions and healthcare system interactions. Findings underscore the central role of provider and nursing interpersonal care in shaping patient experiences and psychological well-being following miscarriage, even amid COVID-19-related system disruptions. Results highlight the need for structured follow-up, emotionally supportive care, and attention to organizational policies to improve miscarriage care during public health crises.

هدف این مقاله، درک تجربه بیماران زنانی است که در دوران پاندمی کووید-۱۹ دچار سقط جنین شده‌اند و بررسی روابط تجربه بیمار با مدیریت سقط جنین، پریشانی روان‌شناختی و عوامل استرس‌زای مرتبط با کووید-۱۹ می‌باشد. طرح پژوهش ترکیبی همگرا و موازی، داده‌های پیمایش مقطعی و مصاحبه‌های توصیفی کیفی را ترکیب کرده است. هفتاد و یک زن در کارولینای شمالی که در طول دستورات ماندن در خانه کووید-۱۹ دچار سقط جنین شده بودند، از نظر تجربه بیمار، مدیریت سقط جنین، استرس ادراک‌شده، اضطراب، افسردگی، استرس پس از سانحه و عوامل استرس‌زای مرتبط با کووید-۱۹ مورد ارزیابی قرار گرفتند. مصاحبه‌های عمیق با زیرنمونه‌ای متشکل از ۱۸ شرکت‌کننده انجام شد. یافته‌های کمی و کیفی زیرنمونه با استفاده از نمایش مشترک برای بررسی سطح همگرایی ادغام شد. تقریباً نیمی از شرکت‌کنندگان تجربه بیمار ضعیف (۵۲٪) و نیمی دیگر تجربه بیمار خوب (۴۸٪) را گزارش کردند. عوامل استرس‌زای مرتبط با کووید-۱۹، از جمله عدم امکان حضور فرد حمایت‌کننده و اختلال در دسترسی به مراقبت، بین گروه‌ها تفاوت معناداری نداشت. شرکت‌کنندگانی که تجربه بیمار ضعیف را گزارش کردند، سطوح بالاتری از استرس ادراک‌شده، اضطراب و نشانه‌های افسردگی داشتند (p < .05). در میان افرادی که مدیریت پزشکی و/یا جراحی دریافت کردند، تجربه بیمار خوب با پریشانی روان‌شناختی کمتر همراه بود؛ این الگو در میان شرکت‌کنندگانی که مدیریت انتظاری را تجربه کردند مشاهده نشد. یافته‌های کیفی چهار مقوله شکل‌دهنده مراقبت از سقط جنین را شناسایی کرد: دسترسی به مراقبت، تعامل با ارائه‌دهندگان مراقبت بهداشتی، تعامل با کارکنان پشتیبانی مراقبت بهداشتی و تعامل با نظام مراقبت بهداشتی. ادغام داده‌ها همگرایی قوی برای هر چهار زیرمقوله تعامل با ارائه‌دهندگان مراقبت بهداشتی، همگرایی متوسط برای دسترسی به مراقبت و همگرایی ضعیف برای تعامل با کارکنان پشتیبانی مراقبت بهداشتی و تعامل با نظام مراقبت بهداشتی را نشان داد. یافته‌ها نقش محوری مراقبت بین‌فردی ارائه‌دهندگان و پرستاران را در شکل‌دهی تجربه بیماران و بهزیستی روان‌شناختی پس از سقط جنین، حتی در میان اختلالات نظام ناشی از کووید-۱۹، برجسته می‌کند. نتایج بر نیاز به پیگیری ساختارمند، مراقبت عاطفی حمایت‌کننده و توجه به سیاست‌های سازمانی برای بهبود مراقبت از سقط جنین در دوران بحران‌های سلامت عمومی تأکید دارد.

Adolescent suicide and self-harm have become pressing global public health crises.At the 2026 Asian Society of Child and Adolescent Psychiatry and Allied Professions Grand Forum on Suicide and Self-Harming Behavior in Adolescents Worldwide, researchers, clinicians, and policymakers from multiple countries presented current evidence and field experiences.This study synthesizes the forum's major presentations and discussions in the thematic areas.The forum emphasizes that South Korea continues to report one of the highest adolescent suicide rates among Organisation for Economic Co-operation and Development (OECD) countries and that suicide-related behaviors and non-suicidal self-injury have reached concerning levels across Asia.The cross-national evidence presented at the forum indicated a marked post-pandemic increase in adolescent suicide attempts and self-harm, with a disproportionate burden on adolescents and young women.The speakers further emphasized that aggregate national statistics could obscure the heightened risk faced by the most vulnerable subgroups.Major risk factors included psychiatric comorbidities, diminished sense of belonging, social media use, algorithm-driven content exposure, and socioeconomic disparities in healthcare access.The forum emphasized that for many adolescents, self-harm reflected not a wish to die but an attempt to escape overwhelming psychological pain.Proposed solutions centered on a paradigm shift toward primary prevention, integrated school-government-professional systems incorporating AI-based early warning, the "Safety by Design" principle for social media, community-based safe spaces, and strengthening families and communities.Adolescent suicide prevention is not solely a medical issue but a collective societal responsibility that requires international collaboration.

خودکشی و خودآسیبی غیرخودکشی در نوجوانان به بحران‌های فوری بهداشت عمومی در سطح جهان تبدیل شده‌اند. در مجمع بزرگ ۲۰۲۶ انجمن آسیایی روان‌پزشکی کودک و نوجوان و حرفه‌های وابسته درباره خودکشی و رفتارهای خودآسیبی غیرخودکشی در نوجوانان سراسر جهان، پژوهشگران، درمانگران و سیاست‌گذاران از کشورهای متعدد، شواهد روزآمد و تجارب میدانی خود را ارائه کردند. این مطالعه، ارائه‌ها و مباحث اصلی مجمع را در حوزه‌های موضوعی مختلف تلفیق می‌کند. مجمع تأکید می‌کند که کره جنوبی همچنان یکی از بالاترین نرخ‌های خودکشی نوجوانان را در میان کشورهای سازمان همکاری و توسعه اقتصادی (OECD) گزارش می‌کند و رفتارهای مرتبط با خودکشی و خودآسیبی غیرخودکشی در سراسر آسیا به سطوح نگران‌کننده‌ای رسیده است. شواهد فراملی ارائه‌شده در مجمع نشان داد که پس از همه‌گیری، افزایش چشمگیری در تلاش به خودکشی و خودآسیبی غیرخودکشی نوجوانان رخ داده است و این بار به طور نامتناسبی بر دوش نوجوانان و زنان جوان قرار دارد. سخنرانان همچنین تأکید کردند که آمارهای ملی تجمیعی می‌تواند خطر فزاینده‌ای را که زیرگروه‌های آسیب‌پذیرتر با آن مواجه‌اند، پنهان کند. عوامل خطر اصلی شامل همبودی‌های روان‌پزشکی، کاهش احساس تعلق، استفاده از رسانه‌های اجتماعی، مواجهه با محتوای الگوریتم‌محور و نابرابری‌های اجتماعی-اقتصادی در دسترسی به مراقبت‌های سلامت بود. مجمع تأکید کرد که برای بسیاری از نوجوانان، خودآسیبی غیرخودکشی نه بیانگر تمایل به مرگ، بلکه تلاشی برای گریز از درد روانی طاقت‌فرسا است. راه‌حل‌های پیشنهادی بر تغییر پارادایم به سوی پیشگیری اولیه، نظام‌های یکپارچه مدرسه-دولت-حرفه‌ای با بهره‌گیری از هشدار زودهنگام مبتنی بر هوش مصنوعی، اصل «ایمنی در طراحی» برای رسانه‌های اجتماعی، فضاهای امن مبتنی بر جامعه و تقویت خانواده‌ها و جوامع متمرکز بود. پیشگیری از خودکشی نوجوانان صرفاً یک مسئله پزشکی نیست، بلکه مسئولیتی جمعی و اجتماعی است که نیازمند همکاری بین‌المللی می‌باشد.

CONTEXT: What happens when a system keeps working-not because it is well designed but because people keep absorbing the strain? That question stayed with me after studying a community-led vaccination clinic during the COVID-19 pandemic. It delivered hundreds of vaccinations a day, with no formal chain of command or protocols. By any measure, it was a success. What it cost to sustain that success was never examined. Across my empirical work, I kept encountering the same pattern: systems functioning because people stretched roles, coordinated through workarounds and relied on relationships that were not designed to carry the full load. These adaptations were effective. Yet they were also hiding strain. CONCEPTUAL CONTRIBUTION: In this paper, I introduce Brittle Threshold as a concept for attending to this condition. Rather than treating adaptive action as evidence of success, Brittle Threshold frames adaptive action as diagnostic information: evidence of how a system is coping and how close it may be operating to its limits. Drawing on resilience engineering and on empirical patterns from studies of team adaptation and community crisis response, I argue that adaptive success and vulnerability regularly coexist. The more smoothly work appears to run, the more it may depend on fragile support. IMPLICATIONS: Brittle Threshold offers three contributions. It translates what adaptive success conceals in health professions education, it shifts what counts as evidence of system strain and it unsettles the moralisation of endurance as professional virtue. The question it opens is not why systems fail, but when is endurance no longer enough?

زمینه: چه اتفاقی می‌افتد زمانی که یک سیستم به کار خود ادامه می‌دهد – نه به این دلیل که به خوبی طراحی شده است، بلکه به این دلیل که افراد فشار را جذب می‌کنند؟ این پرسش پس از مطالعه یک کلینیک واکسیناسیون با مدیریت جامعه‌محور در دوران همه‌گیری COVID-19 ذهن مرا مشغول کرد. این کلینیک روزانه صدها واکسیناسیون انجام می‌داد، بدون هیچ زنجیره فرماندهی رسمی یا پروتکل‌های مشخص. با هر معیاری، این یک موفقیت به شمار می‌آمد. اما هزینه‌ای که برای حفظ این موفقیت صرف شد، هرگز مورد بررسی قرار نگرفت. در سراسر پژوهش‌های تجربی‌ام، بارها با همین الگو مواجه شدم: سیستم‌هایی که به این دلیل کار می‌کنند که افراد نقش‌های خود را گسترش می‌دهند، از راه‌حل‌های موقتی برای هماهنگی استفاده می‌کنند و به روابطی تکیه دارند که برای تحمل بار کامل طراحی نشده‌اند. این انطباق‌ها مؤثر بودند، اما در عین حال فشار را پنهان می‌کردند. مشارکت مفهومی: در این مقاله، مفهوم «آستانه شکننده» را برای توجه به این وضعیت معرفی می‌کنم. به جای آنکه اقدام انطباقی به عنوان نشانه موفقیت تلقی شود، آستانه شکننده اقدام انطباقی را به عنوان اطلاعات تشخیصی در نظر می‌گیرد: شواهدی از نحوه مقابله سیستم و میزان نزدیکی آن به مرزهای عملکردی خود. با بهره‌گیری از مهندسی تاب‌آوری و الگوهای تجربی حاصل از مطالعات انطباق تیمی و پاسخ به بحران‌های اجتماعی، استدلال می‌کنم که موفقیت انطباقی و آسیب‌پذیری غالباً همزمان وجود دارند. هرچه کارکرد سیستم روان‌تر به نظر برسد، احتمالاً بیشتر به حمایت‌های شکننده وابسته است. پیامدها: آستانه شکننده سه دستاورد ارائه می‌دهد. آنچه را که موفقیت انطباقی در آموزش حرفه‌های سلامت پنهان می‌کند، آشکار می‌سازد؛ معیارهای شناسایی فشار سیستم را تغییر می‌دهد و ارزش‌گذاری اخلاقی تحمل را به عنوان فضیلت حرفه‌ای به چالش می‌کشد. پرسشی که مطرح می‌شود این نیست که چرا سیستم‌ها شکست می‌خورند، بلکه این است که چه زمانی دیگر تحمل کافی نیست؟

Huge citizens expose to social media during a novel coronavirus disease (COVID-19) outbroke in Wuhan, China. We assess the prevalence of mental health problems and examine their association with social media exposure. A cross-sectional study among Chinese citizens aged ≥18 years old was conducted during Jan 31 to Feb 2, 2020. Online survey was used to do rapid assessment. Total of 4872 participants from 31 provinces and autonomous regions were involved in the current study. Besides demographics and social media exposure (SME), depression was assessed by The Chinese version of WHO-Five Well-Being Index (WHO-5) and anxiety was assessed by Chinese version of generalized anxiety disorder scale (GAD-7). multivariable logistic regressions were used to identify associations between social media exposure with mental health problems after controlling for covariates. The prevalence of depression, anxiety and combination of depression and anxiety (CDA) was 48.3% (95%CI: 46.9%-49.7%), 22.6% (95%CI: 21.4%-23.8%) and 19.4% (95%CI: 18.3%-20.6%) during COVID-19 outbroke in Wuhan, China. More than 80% (95%CI:80.9%-83.1%) of participants reported frequently exposed to social media. After controlling for covariates, frequently SME was positively associated with high odds of anxiety (OR = 1.72, 95%CI: 1.31–2.26) and CDA (OR = 1.91, 95%CI: 1.52–2.41) compared with less SME. Our findings show there are high prevalence of mental health problems, which positively associated with frequently SME during the COVID-19 outbreak. These findings implicated the government need pay more attention to mental health problems, especially depression and anxiety among general population and combating with “infodemic” while combating during public health emergency.

در جریان شیوع بیماری جدید کروناویروس (COVID-19) در ووهان چین، شمار زیادی از شهروندان در معرض رسانه‌های اجتماعی قرار گرفتند. ما شیوع مشکلات سلامت روان را ارزیابی کرده و ارتباط آن‌ها با مواجهه با رسانه‌های اجتماعی را بررسی کردیم. یک مطالعه مقطعی در میان شهروندان چینی با سن ≥۱۸ سال در بازه زمانی ۳۱ ژانویه تا ۲ فوریه ۲۰۲۰ انجام شد. برای ارزیابی سریع، از پرسشنامه آنلاین استفاده گردید. در مجموع ۴۸۷۲ شرکت‌کننده از ۳۱ استان و منطقه خودمختار در این مطالعه شرکت داشتند. علاوه بر اطلاعات جمعیت‌شناختی و مواجهه با رسانه‌های اجتماعی (SME)، افسردگی با نسخه چینی شاخص بهزیستی پنج‌گانه سازمان جهانی بهداشت (WHO-5) و اضطراب با نسخه چینی مقیاس اختلال اضطراب فراگیر (GAD-7) ارزیابی شد. برای شناسایی ارتباط بین مواجهه با رسانه‌های اجتماعی و مشکلات سلامت روان پس از کنترل متغیرهای مداخله‌گر، از رگرسیون لجستیک چندمتغیره استفاده گردید. شیوع افسردگی، اضطراب و ترکیب افسردگی و اضطراب (CDA) به ترتیب ۴۸/۳٪‏ (۹۵٪‏ فاصله اطمینان: ۴۶/۹٪‏-۴۹/۷٪‏)، ۲۲/۶٪‏ (۹۵٪‏ فاصله اطمینان: ۲۱/۴٪‏-۲۳/۸٪‏) و ۱۹/۴٪‏ (۹۵٪‏ فاصله اطمینان: ۱۸/۳٪‏-۲۰/۶٪‏) در طول شیوع کووید-۱۹ در ووهان چین بود. بیش از ۸۰٪‏ (۹۵٪‏ فاصله اطمینان: ۸۰/۹٪‏-۸۳/۱٪‏) از شرکت‌کنندگان گزارش کردند که به طور مکرر در معرض رسانه‌های اجتماعی قرار دارند. پس از کنترل متغیرهای مداخله‌گر، مواجهه مکرر با رسانه‌های اجتماعی به طور مثبت با احتمال بالاتر اضطراب (OR = 1.72، ۹۵٪‏ فاصله اطمینان: 1.31–2.26) و CDA (OR = 1.91، ۹۵٪‏ فاصله اطمینان: 1.52–2.41) در مقایسه با مواجهه کمتر مرتبط بود. یافته‌های ما نشان می‌دهد که شیوع بالایی از مشکلات سلامت روان وجود دارد که به طور مثبت با مواجهه مکرر با رسانه‌های اجتماعی در طول شیوع کووید-۱۹ مرتبط است. این یافته‌ها دلالت بر آن دارد که دولت باید توجه بیشتری به مشکلات سلامت روان، به ویژه افسردگی و اضطراب در جمعیت عمومی و مقابله با «اینفودمیک» همزمان با مدیریت شرایط اضطراری سلامت عمومی داشته باشد.